შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მარტოხელა დედა. თავი 11


14-04-2019, 17:29
ავტორი katiusha
ნანახია 847

მარტოხელა  დედა. თავი 11

ელენეს ისე ვამზადებდი გამოსაშვები საღამოსთვის,როგორც ოდესღაც მე მომამზადა დედაჩემმა და მთელი დღე ცდილობდა იმ მღელვარების და ნერვიულობის გაქრობას,მე რომ ვგრძნობდი,რადგან პირველად ვიცვამდი ასე და ამ დღიდან თითქოს ახალ ცხოვრებას ვიწყებდი ბავშვობიდან გოგოობაში ვაბიჯებდი,იქ კი ცხოვრების სხვა ეტაპის დაწყება მიწევდა.
მეც ვცდილობდი ელენესთვის ის მღელვარება დამევიწყებინა,რასაც ასე გრძნობდა ცალკე იმით რომ ასეთ მდგომარეობაში უნდა შეხვედროდა კლასელებს და კიდევ იმით რომ შოთიკოს უნდა წაეყვანა და მისი მეწყვილე ყოფილიყო ამ საღამოს.
უკვე კაბას ირგებდა,როცა კარზე ზარის ხმა გაისმა.მარტო დავტოვე გიოსთან ერთად და კარის გასაღებად წავედი..
-გამარჯობა,როგორ ხარ?როგორც ჩანს ძალიან მოინდომე.-გამეცინა მის დანახვაზე და გვერდით გავიწიე,გზა დავუთმე.
-ხო,რა თქმა უნდა.ასეთ ლამაზ გოგოს გვერდით შესაფერისი პარტნიორი უნდა ჰყავდეს.მზად არის?
-კი,მზადააა,დაჯექი შენ და მე დავუძახებ.-ვუთხარი და ელენეს დასაძახებლად დავაპირე წასვლა,მაგრამ მან დაგვასწრო, ადგილზე გავშეშდით ორივე,ნუ შოთიკო უფრო მეტად. გაოცებულს და დაბნეულს თვალები შუბლზე აუვიდა და გაქვავებულივით იდგა.ელენე მართლაც და ძალიან ლამაზი იყო.
-არც კი ვიცი რა ვთქვა,-წარმოსთქვა ვაი-ვაგლახით.
-შოთიკოოო,-სიტუაცუა გიომ განმუხტა და ხელებგაშლილი გაექანა მისკენ. მანაც მოასწრო ვარდების თაიგულის ელენესთვის ხელში მიჩეჩება და ბავშვი ხელში აიტაცა.
-გაუმარჯოს პატარა ვაჟკაცს,როგორ ხარ?
--კარგად,შენ როგორ ხარ?ჩემთან რატომ აღარ მოხვედი?
-იმიტომ რომ ვმუშაობდი პატარა, მაგრამ დანაპირები არ დამვიწყებია, გპირდები ისევ წავალთ გასართობ ცენტრში.
-გიო დეე,სირცხვილია,ასე არ შეიძლება.ჩამოხტი ძირს,-ჩავერთე მათ საუბარში.
-ხომ არ წავიდეთ?ვაგვიანებთ,
-წავიდეთ,-შოთიკომ ბავშვი ძირს ჩამოსვა და ელენეს გაუწოდა ხელი, მანაც მკლავი გამოსდო და ასე გავაცილე სახლიდან.თითქოს ელენეს დედა ვყოფილიყავი,სწორედ ასე ვადევნებდი თვალს იქამდე სანამ მანქანაში არ ჩასხდნენ.შოთამ ღიმილით მომაძახა არ მოვაწყენ და არ დავაგვიანებთ,თავის დროზე მოვიყვან სახლშიო,რასაც ელენეს კისკისიც მოჰყვა.მერე უკან მოვბრუნდი და შვილთან ერთად გვიანობამდე ვთამაშობდი სხვადასხვა გასართობებს.
********
უცნაურია განგება.როდის რას მოგიმზადებს ვერ გაიგებ.ასე იყო შოთიკოს საქმეც,უამრავი შესანიშნავი და ლამაზი ქალი ყოფილა მის გვერდით,ქართველიც და სხვა ეროვნებისაც,მაგრამ ამდენი წელი რომ არავინ მოსწონებია ასე სერიოზულად და მაინცდამაინც საქართველოში დაბრუნების პირველივე დღეს მოეწონა სერიოზულად გოგო.განგებას დააბრალა.ბედი თუ არ იყო აბა რა იყო ეს?უფრო მეტად რომ იზიდავდა და მისკენ მიუწევდა გული ესეც ამის ბრალი იყო.
ისე ემზადებოდა ამ დღისთვის თითქოს მისი გამოსაშვები საღამო ყოფილიყო.პატარა ბავშვივით უნდოდა ელენეს გახარება და ის რომ მისთვის დაუვიწყარი დღე ყოფილიყო.
გზად ვარდების თაიგული იყიდა და თამამად შეაბიჯა სადარბაზოში.ზარი რომ დარეკა პატარა ბავშვივით აუფრთხიალდა გული.მის დანახვაზე კი საერთოდაც გულისცემა შეწყვიტა, ნორმალურად ვერაფრის თქმა ვერ მოახერხა.
მანქანაში დაჯდომაში მიეხმარა,მერე თვითონაც მიუჯდა საჭეს და მანქანა ადგილიდან დაძრა.
-კარგად გამოიყურები,-დაარღვია მერე ჩამოვარდნილი სიჩუმე.
-მადლობა,მაგრამ უხერხულად ვგრძნობ თავს,მგონია რომ ყველა მე დამიწყებს ყურებას.
-ძალიან ლამაზი ხარ და ამიტომ.
-არ მომწონს ეს იდეა შოთიკო,მოდი დავბრუნდეთ რაა,-შეშინებულმა შეხედა ბიჭს.
-ამაზე ხომ ვილაპარაკეთ?ხომ შევთანხმდით რომ თავს მაღლა ასწევდი და თვალს გაუსწორებდი ყველას და ყველაფერს.
-კი შევთანხმდით,მაგრამ მაინც ვნერვიულობ,ვინმემ რამე რომ თქვას ისევ?ისევ რომ დამცინონ და შეურაწყოფა მომაყენონ?
-შენც ადგები და შესაფერის პასუხს გასცემ.თანაც მე შენს გვერდით ვარ.
-ამისაც მეშინია შენ რომ იქ იქნები. დამპირდი რომ რაც არ უნდა გითხრან არაფერს მოიმოქმედებ და აყალმაყალს არ ატეხავ.
-მაგას ვერ დაგპირდები.
-შოთიკო
-ნუ მთხოვ ელენე,შენი დამცირების უფლებას არავის მივცემ და არავის შევარჩენ.ეს დაიმახსოვრე კარგად.
-მაინც ვერ გადაგარწმუნებ ხო??
-ვერა.-გაუცინა ბიჭმა და მისი ხელი ხელში მოიქცა,მსუბუქად მოუჭირა ხელი.
რესტორნამდე ხმა აღარ ამოუღიათ, მაგრამ ბიჭი კარგად ხედავდა როგორი დაძაბული იჯდა გოგო და თითებს აწვალებდა.
მანქანა რესტორნის წინ ავტოსადგომზე გააჩერა და ელენეს გადასვლაში მიეხმარა.მერე ხელი ჩაჰკიდა მასთან ერთად დაიძრა შესასვლელისკენ.
-მზად ხარ?-ჰკითხა ბიჭმა.
-კი.მოიცადე,-შეაჩერა უცებ,-ერთ კითხვას დაგისვამ და გულწრფელად მიპასუხე,გთხოვ.
-კარგი,მკითხე.
-ამას იმიტომ აკეთებ რომ გეცოდები?
-შესაცოდი რა გჭირს პატარა?-გაეცინა ბიჭს და ცხვირზე დაჰკრა თითი,-შენ ყველაზე მაგარი ადამიანი ხარ, ამიტომ ამაყი იყავი იმის გამო რა მდგომარეობაშიც ხარ.
-კარგი,ერთსაც გკითხავ,იქ შესვლის მერე შესაძლოა ჩემი შვილის მამად ზოგიერთმა შენ ჩაგთვალოს და ამისთვის თუ ხარ მზად?ისინი ჭორაობას დაიწყებენ.
-ნეტავ ვიყო,-გაუღიმა ბიჭმა.
ელენეს ცოტა მოეშვა და ბიჭს გაჰყვა. მაშინვე იგრძნო ყველას მზერა, როგორც კი დარბაზის კარი შეაღეს, ზოგის გაოცებული,ზოგის შურით სავსე.ცოტა შეშინდა,მაგრამ საყრდენი ჰყავდა და მაშინვე ასწია ზემოთ თავი.მარიამის და შოთიკოს სიტყვები სულ ჩაესმოდა და ახლა ყველაზე მეტად გამოადგა. მასწავლებლებისკენ დაიძრა ღიმილით და ბიჭიც გაიყოლა, პირდაპირ შუაში ჩაურა კლასელებს და უკან ჩურჩული და ამდენი თვალის მზერა გაიყოლა.
-გამარჯო ელენე,როგორ ხარ?მიხარია რომ მოხვედი.-უთხრა დამრიგებელმა და გადაკოცმა.
-ძალიაბ გიხდება ორსულობა, შესანიშნავად გამოიყურები.ეს ბატონი ვინაა?-მიესამლა დირექტორიც და პირველივე კითხვაც არ დააყოვნა.
-დიდი მადლობა ქალბატონო ნინო,ეს ჩემი მეგობარია შოთიკო.
-რა უცნაურები ხართ დღევანდელი ახალგაზრდები,ბავშვის მამას და ქმარს დღეს მეგობარს ეძახით,სად იყო ჩემს დროს ასე,ეტყობა დავბერდი,-გაიხუმრა ქალმა.ელენეს უნდა ეთქვა ასე არ არისო,მაგრამ შოთამ შეაჩერა.
-მიხარია,რომ დღეს აქ ვარ,ელენეს გვერდით,იმედია კარგ დროს გავატარებთ.-გაიღიმა ბიჭმა.
-აბა ბავშვებო და მოწვეულო სტუმრებო,დავიკავოთ ჩვენი ადგილები სუფრასთან და მალე დაჯილდოვებკს ცერემონიალს დავიწყებთ,ნელ-ნელა გასართობ თამაშებს და ცეკვებსაც შევანაცვლებთ.-განაცხადა მიკროფონში დამრიგებელმა.შოთამ ელენეს ჩაჰკიდა ხელი და უახლოესი მაგიდისკენ წაიყვანა.უეცრად ელენე ადგილზე გაშეშდა.
-რა დაგემართა?
-ვახოც აქაა,ჩემს ყოფილ დაქალთან ერთად,-სევდიანად ჩაილაპარაკა გოგომ.
-არ მიაქციო ყურადღება,გაიღიმე,- ჩასჩურჩულა ბიჭმა და სკამი გამოუწია, დაჯდომაში მიეხმარა.
ცოტა ხანში სცენაზე ისევ ავიდა დამრიგებელი და დირექტორიც მიიწვია.მიკროფონი მიაწოდა.
-ჩემო საყვარელო ბავშვებო, გილოცავთ ამ შესანიშნავ დღეს, დღეიდან დახურეთ თქვენს ცხოვრებაში ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი- ბავშვობის კარი და ახალ ეტაპზე გადადიხართ, დღეიდან ყველა თქვენ თქვენს გზაზე წახვალთ,დაიფანტებით როგორც თბილ ქვეყნებში მიმავალი ჩიტები. მინდა გისურვოთ წარმატებები და ახლა კი დავაჯილოვოთ ჩვენი სკოლის წარჩინებული მოსწავლეები, რომლებმაც სკოლა ოქროს მედალზე დაამთავრეს.მინდა ვთქვა რომ ასეთები ბევრნი არ არიან,სულ ორი ადამიანია,მათ ჩვენი სკოლის სახელით გადაეცემათ საჩუქრები და ასევე ჩვენი სკოლა გადასცემს ვაუჩერს,რის მიხედვითაც მათი სწავლის პირველი წლის საფასუტს გადავიხდით ჩვენ.აბა მოემზადეთ.
ელენე სულ არ აქცევდა ყურადღებას რა ხდებოდა ირგვლივ,მხოლოდ ვახოს უყურებდა და გულში აუტანელ ტკივილს გრძნობდა.ბიჭი უდარდელად იჯდა და დარწმუნებული იყო იმაში რომ მას დააჯილდოვებდნენ, სინამდვილეში ასე არ მოხდა,მის მაგივრად სხვისი სახელი და გვარი გამოცხადდა,ის ღიმილი რითაც თავს იწონებდა სახეზე მიეყინა.
-ახლა მეორე მოსწავლე,რომელმაც ასეთივე წარმატებით დაასრულა სკოლა.ელენე ქართველიშვილი.
მივულოცოთ მას.
-ელენე,შენ დაგასახელეს,-ხელი მიჰკრა შოთამ.
-რაა?-გამოერკვა გოგო.
-შენ დაგასახელეს.ადი სცენეზე. -წამოაყენა ბიჭმა დაბნეული გოგო.
აქ უკვე ჩაერთო ელენეს ის გრძნობა, რის გამოც ამდენი ხნის განმავლობაში იბრძოდა და შრომობდა. საკუთარი თავით იმდენად ამაყობდა რომ შეეძლო ზემოდან გადმოეხედა ყველასთვის.დიახ, ამაყად თავაწეულმა გადახედა ვახოს და მის ყოფილ დაქალს და სცენისკენ დაიძრა სასურველი პრიზის მისაღებად.შოთიკო ფოტებს უღებდა და ქვემოდან ამხნევებდა.
-რადგან ასეა და დაჯილდოვება დასრულდა,მოდით ახლა ცოტა გავერთოთ და ერთმანეთს შევეჯიბროთ,როგორც იცით ჩვენს კლასში რადენიმე წარმატებული მოცეკვავეა,ხოდა შევაჯიბროთ ისინი ერთმანეთს,აბა ვინ აჯობებს.ჟიურის წევრები იქნებიან ჩვენი დირექტორი, ასევე მათემატიკის,ქართულის და ისტორიის მასწავლებლები.
სცენაზე წყვილები მოიწვია,ვახოც აღმოჩნდა თავის მეწყვილესთან ერთად,ელენე თავის ადგილზე იჯდა და სულაც არ აპირებდა კონკურსში მონაწილეობის მიღებას.
-ადექი წამოდი.
-რას აკეთებ?
-ვიცეკვოთ.
-არ მინდა წაგება.-გაეცინა გოგოს.
-ეჭვი გეპარება ჩემს შესაძლებლობებში? განა მაშინ არ დარწმუნდი მაგაში,პირველად როცა შევხვდით?
-კი,-ისევ გაეცინა გოგოს და ხელი ჩაჰკიდა მის გამოწვდილ ხელს.
-ერთი წუთით,არ დაიწყოთ ჩვენც ვმონაწილეობთ.
-ეს უკვე საინტერესოა,აბა მოვემზადოთ მეგობრებო.
ირთვებოდა სხვადასხვა მუსიკა და ცეკვევდნენ წყვილებიც.ბედნიერი იყო ელენე,თავი ისევ კონცერტზე ეგონა,ის სცენის მტვერი ასე რომ ენატრებოდა თითქოს ახლა იგრძნო.უბრალოდ შეუდარებელი იყო,ისე ცეკვავდა რომ კონკურსის ბოლოს მგონი ყველა მის სახელს ყვიროდა,ისინიც კი ვინც მაშინ დაამცირა.
კონკურსი დასრულდა და ჟიურმაც თათბირი დაიწყო,ცოტა იკამათს, მაგრამ საბოლოო გადაწვეტილებამდე მაინც მივიდნენ.
-მოკლედ მეგობრებო,გამარჯვებულის ვინაობა უკვე ცნობილია,ვიცი ყველა დამეთანხმებით გადაწყვეტილების სისწორეში.მითუმეტეს რომ უდაოდ არის საღამოს მშვენება,რადგან განსაკუთრებულ მდგომარეობაშია და ამის მიუხედავად მაინც შესანიშნავად ცეკვავდა.მაშ ასე,გამარჯვებულია წყვილი ნომერი თორმეტი ელენე და შოთა.
-ისევ გავიმარჯვე,-წამოიყვირა გოგომ და კისერზე შემოხვია ხელები.
-ერთად გავიმარჯვეთ.-გაუღიმა შოთამაც და წელზე მარჯვენა ხელი მოხვია.
-ერთი წუთით,მას რატომ ეკუთვნის ეს გამარჯვება?-მოისმა უცებ ყვირილის ხმა და საიდანღაც ვახო გამოხტა, პირდაპირ მათ აესვეტა წინ.
-რა ხდება?რა დღეში ხარ?-წინ გადაუდგა დირექტორი,მაგრამ არც მას მოერიდა.
-თავი შეიკავე ახალგაზრდა მსგავსი სცენებისგან.
-თქვენ ნუ ჩაერევით.ეს ჩვენი მამაკაცების საქმეა.
-ერთი წუთით ჩემთან გაქვთ პრობლემა?-გაკვირვებულმა ჰკითხა შოთამ.
-დიახ.ზუსტადაც რომ შენთან.
-არ გინდა გთხოვ,-ხელზე დაქაჩა შეშინებულმა ელენემ.
-ეგღა მაკლია ზუსტად რომ შენნაირ პატარა ბიჭებს გავეჭიმო და ჩხუბი გავმართო ამდენი ხალხის წინაშე,-ჩაეცინა ასლანიშვილს.
-შეგეშინდა ხო?აღიარე რომ შეგეშინდა.
-ვისი ან რისი?შენი?როგორი სასაცილო ხარ,-ჩაეღიმა შოთას.-იცი რაა,თავი ვაჟკაცი გგონია,სინდვილეში კი ცხვირმოუხოცავი ღლაპი ხარ, რომელმაც არ იცის სად,როგორ და რანაირად მოიქცეს,პრობლემა გაქვს?კი ბატონო შევხვდეთ სხვა ადგილას და იქ გავარკვიოთ,ოღონდ დღევანდელ დღეს არა კარგი?
-და ვითომ რატომ?არ შეგეშვები იმიტომ რომ ჩემი გამარჯვება და ჩემი გოგო შენ მიისაკუთრე.რა გგონია?მას უყვარხარ?რატომ ერევი იქ სადაც არაა შენი ადგილი.
-აქ საციროკო სანახაობას აწყობ, ხვდები?-მაინც არ კარგავდა მოთმინებას შოთიკო.-ან გაჩუმდი ან წადი აქედან.
-აქ თუ ვინმეა ზედმეტი ეს შენ ხარ და შენ უნდა წახვიდე.
-შოთა გთხოვ წავიდეთ რაა,-ისევ დაქაჩა მკლავზე შეშინებულმა ელენემ.
-ვახო გაჩერდი,აქ არეულობა რა საჭიროა?ბიჭებო გთხოვთ გაიყვანეთ,-ჩაერია სკოლის დირექტორიც.მაგრამ ვახომ არ მოისვენე,ბიჭებს ხელი გააშვებინა და საყელოში სწვდა
-რა გგონია მას უყვარხარ?რატომ ხარ მასთან?როცა იცი რომ სხვისგან ელოდება შვილს?სხვისი ნაბი...რი გინდა გაზარდო?
-როგორ ლაპარაკობ შენს შვილზე შე მართლა ნაბი…..ო?-საყელოში სწვდა შოთაც და ისეთი მოუქნია ბიჭს,რომ დარტყმისგან ძირა დაეცა,ელენემ შეჰკივლა და ატირდა.ბიჭებმა გააკავეს ორივე.ვახო წამოაყენეს და მისი გაყვანა სცადეს.მაგრამ ბიჭი ისევ ყვიროდა.
-არ შეგარჩენ ამას,აი ნახავ როგორ ძვირად დაგისვავ.
-როცა ელენეზე ლაპარაკს დაიწყებ და მასზე ცუდის თქმას დააპირებ გახსოვდეს რომ ის მარტო არ არის და მას ყოველთვის ეყოლება დამცველი ჩემი სახით.გახსოვდეს რომ ბავშვის ჩასახვა არ განიჭებს უფლებას რომ მის მამად ითვლებოდე. თუ საყვარელი ქალის გვერდით არ ხარ და მისი განვითარების და გაზრდის თითოეულ ეტაპს არ ადევნებ თვალს.ელენეს გვერდით თუ ვარ ეს არ ნიშნავს იმას რომ მისი შეყვარებული ვარ ან რამეს ველი მისგან, მეგობრობაც ხომ არსებობს? ნამდვილი მეგობრობა,ასე რომ იცოდე გაფრთხილებ მასთან მიახლოება არ გაბედო.-გააფრთხილა შოთიკომ.
გაცოფებული გაიყვანეს ვახო იქიდან,სიტუაცია კი ისევ შოთამ დააწყნარა.
-არაფერი არ მომხდარა, გავაგრძელოთ საღამო.მას ყურადღებას ნუ მივაქცევთ.ხო კიდევ,რომ გავიგო ელენეზე ვინმე ცუდად ლაპარაკობს გეფიცებით არავის დავინდობ,მნიშვნელობა არ აქვს გოგო იქნება,ბიჭი,ქალი,კაცი, უფროსი თუ უმცროსი.
მერე გოგო ცოტა ხანს სუფთა ჰაერზე გამოიყვანა,დაამშვიდა,ცრემლები მოსწმინდა,გაამხნევა და ისევ უკან დაბრუნდნენ.საღამო გრძელდებოდა, თუმცა მაინც იგრძნობოდა რომ მოხდარს გავლენა მოეხდინა.ვახოც დაემშვიდებინათ.კი სცადა ერთი-ორჯერ ისევ შოთას გამოწვევა, მაგრამ არ აჰყვა ბიჭი და შორს დაიჭირა მისგან თავი.კარგად ატარებდა დროს,ელენესთან ერთად ბევრს ცეკვავდა და გასართობ შეჯიბრებში იღებდა მონაწილეობას, მერე რა რომ ვერ მოიგეს ყველა.
გამოსვლას რომ აპირებდნენ,ვახომ მაინც მოასწრო და შეაჩერა.ელენე მანქანაში ჩასვა თითქმის ძალით და მასთან დასალაპარაკებლად გამობრუნდა.
-ეს ამბავი ასე არ დასრულდება,ხომ იცი?
-არც ვაპირებ რომ აგარიდო თავი.რა გინდა?
-კიდევ შევხვდებით.
-კარგი მიდი ჩემი ნომერი ჩაიწერე და დაველოდები შენს ზარს,ოღონდ იცოდე თუ კაცი ხარ მარტო მოდი და მარტო დამელაპარაკე,თუ ვინმეს წამოყვანას აპირებ ეგეც მითხარი,არც მე არ ვარ უპატრონო.სანამ დამირეკავ კარგად დაფიქდი რამდენად არის შენი კაცობა შეფასებული,როცა უმწეო გოგოს სიყვარუკით ისარგებლე, გამოიყენე და მერე მიატოვე,ისე რომ საკუთარი შვილი სასიკვდილოდ გაიმეტე.დაფიქრდი რას გეტყვიან ამაზე შენი მეგობრები და ვინ გაგამართლებს.-უპასუხა და მანქანაში ჩაჯდა.
-მეგონა ისევ იჩხუბებდით,- ამოისუნთქა ელენემ.
-მე საჩხუბარი არავისთან არაფერი მაქვს,კარგიცაა ასე რომ მოხდა,ახლა ყველამ დაინახა მისი ნამდვილი სახე და ისიც შენ როგორი ხარ.
სახლამდე ხმა აღარ ამოუღიათ. მარიამი ფეხზე იყო და მათ ელოდებოდა.რომ მოვიდნენ ორიოდე სიტყვით გამოჰკითხა როგორ გაერთნენ,არ უთქვამთ მისთვის მომხდარი ინციდენტის შესახებ,მერე შოთა დაემშვიდობა და სახლში წამოვიდა გვიანია სხვა დროს გამოგივლით და უფრო კარგად მოგიყვებიო და სახლი დატოვა.
*********
ისეთი გახარებული იყო ელენე,ვერ მალავდა ამას და სახიდან ღიმილი არ უქრებოდა.ფოტოები დამათვალიერებინა და კუთვნილი პრიზებიც მაჩვენა.მიხაროდა რომ ამ ყველაფრის მომსწრე ვიყავი და უშუალო მონაწილეც.ბოლოს დასაძინებლად თითქმის ძალით წავიყვანე,თუმცა დარწმუნებული ვარ მას არ ეძინებოდა.
მომდევნო დღეებმა უცებ გაირბინა,მე სამსახურში დაავდიოდი,ელენე სახლში მეცადინეობდა და გამოცდებისთვის ემზადებოდა, რომელიც ერთ კვირაში იწყებოდა. შოთა ნაკლებად ჩანდა,რაც გაგვიკვირდა ორივეს.ერთი-ორჯერ შემოირბინა,მაგრამ მალევე წავიდა. ბოლო მოსვლაზე რომ დაურეკეს და გავარდა ელენე ანერვიულდა,რაც მაშინვე შევნიშნე,არადა მეორე დღეს უკვე პირველი გამოცდა ჰქონდა და ეს მასზე იმოქმედებდა.მაშინ მომოყვა იმ ინციდენტის შესახებ რომელიც გამოსაშვებ საღამოზე მოხდა. დავამშვიდე შოთა არ არის ასეთი ადამიანი და შესაბამისად ჩხუბს არ დაიწყებს-თქო.ცოტა დაწყნარდა და მშვიდად დაიძინა.
დილით ადრიანად ავდექით,პირველი გამოცდა ათ საათზე ეწყებოდა,ისევ არ დაურეკია ბიჭს,თუმცა დღეს ნაკლებად ახსენა ის.პირდაპირ გამოცდაზე გადაერთო.ჯერ ის დავტოვე საგამოცდო ცენტრში,მერე გიო საბავშვო ბაღში და უკან მივბრუნდი.ამ სიცხეში ველოდი გარეთ ელენეს სამი საათის განმავლობაში შუა ივლისში და მასთან ერთად ვნერვიულობდი მეც.გამოცდა უკვე რჩებოდა, მოულოდნელად შოთა რომ გამოჩნდა, სიცხეში მორბოდა და ამდენ ხალხში ალბათ მე მეძებდა,რადგან ზემოდან ვხედავდი როგორ ამოიღო ტელეფონი და დარეკა,საპასუხოდ კი ელენეს ტელეფონი აწკრიალდა.ვუპასუხე, ვუთხარი სადაც ვიყავი და ხელი დავუქნიე.
-არ გამოსულა?-მოითქვა სული.
-არა,ალბათ მალე გამოვა.მოიცადე სახეზე რა გჭირს?
-არაფერი ისეთი.
-ვახოს შეხვდი?ელენე მომიყვა იმ ინციდენტის შესახებ.
-არ მინდოდა,მაგრამ არ მოისვენა,ხომ იცი პატარა და თაქარიანი ბიჭი არ ვარ,ვცდილობდი სხვანაირად მომეგვარებინა,ახლა აღარასდროს შეაწუხებს ელენეს.
-ძალიან ბევრი ხომ არ მოგივიდა?-გამეცინა
-ცოტა,მაგრამ მოუხდება,ასეთ ადამიანებს ვიღაცამ უნდა ასწავლოს ჭკუა,თორემ ბევრს დააშავებენ და მერე ჰგონიათ რომ აუცილებლად ეპატიებათ.
-ყოჩაღ,ამ შემთხვევაში ვერ შეგეწინააღმდეგები,თუმცა ძალადობის წინააღმდეგი ვარ.
-აი ელენე მოდის,არაფერი წამოგცდეს.
-ამას შენი სახე ამბობს,მე არა.
-ვაიმე შოთი,მოხვედი?რა კარგია.-გახარებული იყო გოგო.-მოიცადე,ეს რა არის?
-არაფერი,შენ მითხარი როგორ დაწერე?
-კარგად,ძალიან ადვილი იყო.
-მაშინ წავიდეთ და ავღნიშნოთ,მარიამ ხომ წამოხვალ შენც?-მომიბრუნდა მე.
-მე ვერა,თქვენ წადით,გაერთეთ,მე ჩემს შვილთან ერთად გავერთობი.
-გთხოოვ მარიამ,-შემეხვეწა ელენე და უარი ვეღარ ვუთხარი.გიო საბავშვო ბაღიდან ადრიანად გამოვიყვანეთ და ქალაქგარეთ წავედით შოთას მანქანით.
***’***
როგორ უნდოდა ამ საღამოს ელენესთან გატარება,მაგრამ არ მოხერხდა,მთელი დღე ურეკავდა ვახო,საღამოს დაუნიშნა შეხვედრა. მიხვდა ბიჭი მარტო არ იქნებოდა, ამიტომ ზურას მიადგა.საქმის ვითარება აუხსნა.
-ბიჭო პატარა ბავშვებს უნდა გაურჩიო საქმე?-გაეცინა მას.
-მოდიხარ თუ არა?-შეუღრინა,აშკარად არ იყო ხასიათზე.
-ბიჭო ასეთ საქმეზე პოლიციელი მიგყავს?რაღაც ვერ ჯდება კონტექსტში.
-კარგი მარტო წავალ მაშინ,-წამოდგა და წასასვლელად მოემზადა.
-მოიცადე,მოვდივარ,აბა მარტო ხო არ გაგიშვებ,დღეს ეს პატარა ღლაპები ძალიან არიან თავს გასულები.- აედევნა უკან.
-ოღონდ არ ახსენებ რომ პოლიციელი ხარ.
-და შენც ისე არ გაგიჟდები ,როგორც იცი ხოლმე გაჭედვა.
-კარგი…
შეხვედრის ადგილი ქალაქის ცენტრში,ერთ-ერთი მშენებარე კორპუსების ეზოში შედგა.მხოლოდ ქუჩის ლამპიონების შუქი ანათებდა იქაურობას.ამის მიუხედავად შორიდანვე დაინახეს ახალგაზრდების ჯგუფი.ასე ხუთი-ექვსი კაცი.თამამად მიუახლოვდა და მისალმების ნიშნად ხელი აუწია.
-ბიჭებს გაუმარჯოს.
-აქ მისასალმებლად არ დამიბარებიხარ.-,უპასუხა შუაში ჩამდგარმა ვახომ
-აბა რისთვის დამიბარე?საჩხუბრად თუ სალაპარაკოდ?მაგრამ შენ როგორ გელაპარაკო როცა სანდო კაცი არ ხარ?გკითხე მარტო მოხვალ თუ არაო? შენ მიპასუხე მარტოო და ამ დროს ხალხი დამახვედრე?ხო რას მიყურებთ?ასე იტყუება თქვენი ძმაკაცი და მაინც ენდობით?
-ეს ჩვენი საქმეა ვენდობით თუ არა,-უპასუხა მის გვერდით მდგარმა წითურმა ბიჭმა.
-მაშინ ის რის გამოც აქ დამიბარა, ჩვენი საქმეა,ჩვენ ორს გვეხება და არ ჩაერიოთ.-მკაცრი იყო შოთა. თანხმობის მიღების მერე ვახოს ჰკითხა:-აბა,რა პრობლემა გაქვს ჩემთან?
-შენ თვითონ ხარ პრობლემა.
-მეე?-ხელები გულზე დაიწყო შოთამ,-რატომ?იმიტომ რომ ქალის დამცირების უფლება არ მოგეცი? იციან შენმა მეგობრებმა რა ჩაიდინე?
-არ უნდა ჩარუელიყავი ჩემი და ელენეს ურთიერთობაში.ის ჩემია,გესმის?ჩემი. ბავშვიც ჩემია და მინდა მასთან ვიქნები მინდა მივატოვებ.შენ ვინ ჩემი
ყ.. ხარ,რომ ერევი?-ხმას აუწია ვახომ.
-რამდენადაც ელენესგან ვიცი თქვენ საერთო არაფერი გაქვთ.
-იმ ძუკ...ს გჯერა,რომელმაც პირველივე შეთავაზებაზე ამიშვირა ფეხები?
-ოხ,მე შენი დედა… საყელოში სწვდა შოთა,-შენ ის კაცი არ ხარ,რომელსაც გოგო ევედრებოდა ხელი არ დამადოო,შენ კი ისარგებლე და დააძალე,მერე სხვა გზა არ ჰქონდა დაგნებდა,შენ ის კაცი არ ხარ,გოგო რომ გეხვეწებოდა ორსულად ვარ და მიშველეო,შენ კი ფული მიეცი და აბორტის გაკეთება მოსთხოვე?შენ ის არაკაცი არ ხარ საკუთარი შვილი რომ მოსაკლავად გაიმეტე?როგორ ბედავდა როგორ ამცირებ ქალს, რომელიც შენი შვილის დედა უნდა გახდეს?-ხმად აუწია შოთამ.
-უკვე იწვა შენთანაც?-ჩაეცინა ვახოს და მოულოდნელად მოუქნია შოთას,თვალში მოხვდა და წარბი გაუსკდა,აქ კი გადაეკეტა ასლანიშვილს.ხელი სტაცა ბიჭს და ისე ძლიერად დაარტყა,რომ მიწაზე დაეცა.ბიჭებიც გამოერკვნენ და საჩხუბრად გამოიწიეს,მაგრამ ზურამ იარაღი შემართა და მკაცრად გააფრთხილა.
-ადგილიდან თუ დაიძვრებით, სათითაოდ მიგაცხრილავთ ყველას .
გამხეცებული შოთა ზემოდან მოექცა ვახოს და მუშტები სახეში დაუშინა.
-პირველად და უკანასკნელად ახსენე ასე აუგად ჩემთან ელენე, გაფრთხილებ კიდევ ერთხელ რომ წამოგცდეს რამე მსგავსი,არ გაცოცხლებ.ციხეში წავალ,მაგრამ შენნაირ არაკაცებს ცოცხალს არ დავტოვებ.მოგკლავ,მაგრამ მანამდე გაწამებ,ისე გაწამებ რომ რაც კი ქვეყნად გოგოები გყავს გამწარებული ან ცოდვები ჩადენილი,ყველას ხმამაღლა გაძახებინებ.შენ არ იცი ვინ გადაიკიდე და ვის დაუპირისპირდი. არასოდეს მიუახლოვდე მას და არასოდეს სცადო მისთვის რამის დაშავება.ის ბავშვიც სამუდამოდ დაივიწყე.გეფიცები,დღეიდან შენი აჩრდილი გავხდები,რომ გავიგო ისევ იგივე ცხოვრებას აგრძელებ,ამაზე უარესს დაგმართებ.-ღრიალებდა დაჭრილი მხეცივით და თავის კონტროლი უჭირდა.ბიჭს სახე მთლიანად დასისხლიანებოდა და ტკივილისგან იმანჭებოდა.
-შოთა გეყოფა.ზედმეტია უკვე.-შესძახა ზურამ.ბიჭი წამოდგა.ვახო ისევ მიწაზე იწვა.
-უი ხოო,ერთი რამე დამრჩა კიდევ გასაკეთებელი,შენ მოცეკვავე ხარ ხო? თან ელენესჶან ცეკვავდი?შენს გამო ვერ წამოვიდა ამ საოცნებო გასტროლებზე?ახლა შენც დაემშვიდობე ამას.-იქვე მდგარ უზარმაზარ ლოდს დასწვდა და პირდაპირ მის ფეხებზე დაუშვა,ვახოს ყვირილმა გააყრუა იქაურობა.
-ნახვამდის ბიჭებო,თქვენს მეგობარს მიხედეთ,მშენებლობაზე შემთხვევით რომ მოყვა ნანგრევებში.მიხვდით ხო რისი თქმა მინდა?-თვალი ჩაუკრა გაოგნებულ ახალგაზრდებს და ზურას ანიშნა წავედითო.
-ის ბოლო ზედმეტი იყო,-დატუქსა მანქანასთან მისულმა.
-საჭესთან დაჯექი და პირველივე აფთიაქთან გამიჩერე.-უხალისოდ უპასუხა და გასაღები გადაუგდო.
-შარში ხარ,რომ გიჩივლოს?
-მე რა შუაში ვარ,ეგ თუ წინ არ იყურება?
-ხო,პოლიციაში მაგას დაგიჯერებენ.
-პოლიციელი აქ ხარ და ხომ დაინახე როგორ დაეცა.
-ამას ვის გადავეკიდე ღმერთო?რას მერჩოდი?ხომ დამპირდი ზედმეტი არ მომივაო?
-მე რა ვიცოდი რას მეტყოდა ის? გონება დამებინდა,ასეთ დროა კი უკონტროლო ვხდები ხომ იცი?პასუხა სიცილით და სახიდან სისხლი მოიწმინდა.
-ნაბიჭ….ი,ამია დედაც…-შეიგინა ისევ.
-მოიცადე,აი აფთიაქში მოვედით, გადავალ,საჭირო ნივთებს მოვიტან.-ზურა გადავიდა და მარტო დატოვა შოთა,რომელმაც სარკეში შეათვალიერა საკუთარი თავი და მერე კმაყოფილს ჩაეცინა.
-ასე მოუხდება…
*********
ჩვენს ცხოვრებაში მთავარი ელენე და მისი გამოცდები გახდა,ამ სიცხეში მე და შოთიკო ვამხნევებდით და ველოდებით გარეთ,როცა ის შიგნით იყო.დარწმუნებულები ვიყავით რომ ყველაფერს კარგად ჩააბარებდა..
ამასობაში ივლისი მიიწურა და აგვისტო დადგა. მუცელი საკმაოდ გაეზარდა,ბავშვიც აქტიურად მოძრაობდა,ხშირად ვხედავდი ელენეს,რომელიც აივანზე იჯდა ან მისაღებში და ჩუმად ელაპარაკებოდა. უყვებოდა მის თითოეულ დღეზე,რა გაუხადა იმ დღეს,რა მოხდა კარგი და ასე შემდეგ. ხშირად მინახავს გიოც როგორ მიუცუცქდებოდა და სთხოვა მუცელზე მოფერებას.
მიხაროდა გაღიმებულ და მხიარულ ელენეს რომ ვხედავდი,მისი ოჯახი და თავს გადამხდარი ან საბოლოოდ დაივიწყა ან ცდილობდა ჩვენთვის არ ეჩვენებინა როგორ დარდობდა. განსაკუთებით ბედნიერი იყო შოთას დანახვისას.ისიც ისეთი თვალებით უყურებდა,დარწმუნებული ვარ მათი მეგობრობა საზღვრებს გასცდა, უბრალოდ ჯერ ვერ ხვდებოდნენ ან არ უტყდებოდნენ ხმამაღლა ერთმანეთს.
რაც დრო გადიოდა,ელენეს სულ უფრო უჭირდა ქალაქის აუტანელ სიცხეში გაჩერება და ძილიც ნაკლებად ჰქონდა.ამიტომ დღის წესრიგში დადგა დასასვნელებლად წასვლა.მითუმეტეს გიოც აღარ დადიოდა ბაღში.მომდევნო კვირიდან შვებულება მეწყებოდა და გადავწყვიტეთ სადმე მთაში წავსულიყავით დასასვენებლად. მანამდე კი,აგვისტოს დასაწყისში კატოს პატარას დაბადების დღე იყო და უკვე ვიცოდით რომ ეს დღე მარტივად არ ჩაივლიდა.დაიწყებოდა დილიდანვე,მერე გაგრძელდებოდა ბავშვთა გასართობ ცენტრში ბავშვებთან და დედებთან ერთად,საღამოს კი მამებთან ტრადიციული ქართული ლხინი გაიმართებოდა ცოლების გადაღლით და გვიანობამდე სუფრასთან ტრიალით. ასეც მოხდა.
წინასწარ ნაყიდი საჩუქარი ავიღე და გიოსთან და ელენესთან ერთად პირდაპირ გასართობ ცენტრში წავედით.ელენე თავიდან უარობდა საღამოს წამოვალ,ახლა უჩემოდ წადიო,მაგრამ გიო არ მოეშვა და მასაც სხვა გზა არ დარჩენოდა. მხოლოდ ჩვენ გველოდნენ,სხვა ყველა მისულიყო,ელენეს გამოპრანჭვის გამო დავაგვიანეთ.მაგრამ ისეთი ლამაზი იყო და ისე ბრწყინავდა იმ ჭრელ,ყვავილებიან კაბაში,რომ საყვედურს ვინ ეტყოდა?
წინასწარ დაქირავებულმა ანიმატორებმა ბავშვები წაიყვანეს, გაართეს და ჩვენს საჭორაოდ ცოტა დრო გამოგვიჩნდა,რომ მათ გარეშე მშვიდად გვესაუბრა.ელენე ჩუმად იჯდა და ჩვენს საუბარში თითქმის არ ერეოდა.
-ელენე შენ რატომ ხარ საყვარელო ჩუმად?-ჰკითხა სოფიამ
-რავიცი,თქვენ ისე საყვარლად საუბრობთ და ისე ხართ,რომ ვერ ჩავერევი,-გაუღიმა.
-როგორ მიდის ორსულობა?მუცელი გაგზრდია.
-ღვთის წყალიბით კარგად კატო,უკვე ძალიან ცელქობს,განსაკუთრებით ღამით.
-მიხარია ძალიან,თან ცუდად როგორ შეიძლება რამე იყოს,როცა ასეთი პატრონი გყავს?
-ხო რა თქმა უნდა ეს ხო დედა-ტერეზაა,- მაინც წაუმწარა ირმამ, რის გამოც გვერდში მუჯლუგუნი მიიღო.
-მეც ძალიან მერიდება მარიამის, ამდენ რამეს აკეთებს ჩემთვის.ვიცი რომ დავაშავე,მაგრამ ასე რომ მექცევიან ჩემი ოჯახის წევრები ეს უფრო მანადგურებს.წარმოიდგინეთ ამდენი თვე გავიდა და საერთოდ არ გავხსენებივარ არც ერთს,რა მომივიდა არავინ დაინტერესებულა ამით.-მოიწყინა გოგომ და სახე მოეღრუბლა.
-აბა აბა,დღეს ცრემლები არ დამანახო,-მოეხვია კატო და მუცელზე მოეფერა.-ამაზე ხომ ვილაპარაკეთ? ჩათვალე რომ შენ ახალი ოჯახი გყავს. შენ ხარ ჩვენი უმცროსი მეგობარი და უმცროსი და,ისევე როგორც მარიამი.ეს პატარა კი ამ ჩვენი სამეგობროს ბაღს ისევე შეუერთდება,როგორც თითოეული ჩვენგანის შვილი.
-როგორც მარიამის იმედი გაქვს,ისევე უნდა გქონდეს ჩვენი იმედი,-უთხრა სოფიამ.-
-ხომ იცი რომ მეც შენს გვერდით ვიქნები?მაპატიე თუ ხანდახან წამომცდება ხოლმე რამე ისეთი რაც გულს გტკენს ან შენს ოჯახზე ვიტყვი ცუდს.მე ასეთი ვარ პირდაპირი და მწარე.თანაც შენს ძმას ვერ ვპატიობ იმ საქციელს რაც ჩაიდინა,მარიამი რომ ვნახე მაშინ რა მდგომარეობაში იყო,თვალებიდან არ გამომდის ის სცენა.შესაბამისად შენ არაფერ შუაში ხარ.მასზე ვარ გაბრაზებული.-უთხრა ირმამ.
-ალბათ ჩემი ძმის ცოდვებს მე ვიმკი.მეც იგივე დამემართა.მაგრამ იცით რას ვერ ვხვები დღემდე?მაშინ შეიძლება პატარა ვიყავი,მაგრამ ზუსტად ვიცი რომ მარიამი მართლა უყვარდა,უბრალოდ რა მოხდა ასეთი რის გამოც მასზე უარის თქმა მოუწია არ ვიცი.
-ეს როგორი სიყვარულია ვერ ვხვდები?საყვარელი ადამიანი ასე ადვილად როგორ უნდა დათმო?-გაუკვირდა კატოს.
-არ ვიცი,მაგრამ მათი ურთიერთობა ისეთი იდეალური არ ყოფილა, როგორც მარიამთან ჰქონდა, ხშირადაც ჩხუბობდნენ.
მთელ მათ საუბარს ჩუმად ვუსმენდი და სულ უფრო მეტად ვრწმუნდებოდი რომ გიორგის რაღაც სერიოზული მიზეზი ჰქონდა,რის გამოც დამთმო.
-და რატომ კამათობდნენ ან რაზე?
-გიორგის ბავში უნდოდა და ამაზე.ის კი უარს ეუბნებოდა ჯერ ადრეა,რა გვეჩქარებაო.დარწმუნებული ვარ რომ გაეგო მარიამის ორსულობის შესახებ, წამითაც არ დაფიქრდებოდა ისე წავიდოდა მასთან.
-აი,ესეც ჩემს აზრზეა,-დაეთანხმა სოფია.
-არა,მე მინდოდა ის სიყვარულით და ნებით ყოფილიყო ჩემთან და არა ბავშვის გამო.
-როგორც ჩანს მე და შენ სიყვარულით შექმნილი ოჯახისთვის კი არა,მარტო ცხოვრებისთვის ვართ ამ ქვეყნად და იმისთვის რომ გვერქვას მარტოხელა დედა,-გაეღიმა სევდიანად ელენეს.
-შენ არ ინერვიულო,ჩვენც ვიქნებით ბედნიერები,აი ნახე.-გავამხნევე.
გულწრფელ საუბარში დრო ისე გავიდა,რომ როცა საათს დავხედეთ დაბადების დღე უკვე სრულდებოდა. მაგრამ ანიმატორებმა მაინც მოახერხეს ჩვენი მოედანზე შეკრება და შვილებთან ერთად სხვადასხვა თამაშებში ჩართვა.ელენე იჯდა და შორიდან გვიყურებდა.მუსიკა რომ ჩაირთო გიომ იჯენტლმენა და საცეკვაოდ გამოიყვანა და საერთოდაც მალე ბავშვების მიერ შეკრულ წრეში ელენე ცეკვავდა და ბედნიერად იცინოდა.
-რა საყვარელია და რა ბავშვური.
-ისევ ბავშვია კატო,ხომ არ გავიწყდება?--ვუპასუხე.
-ოხ,გიორგის რა ვუთხარი რაა ასე რომ სტანჯავს დას.
-ირმა,ყველას ჩვენი ტვირთი გვაქვს სატარებელი,გიორგის შეეშვი.-უპასუხა სოფიამ
-მოვრჩეთ ახლა პროფილს და სახლში წავიდეთ,კაცები ვეღარ იცდიან.-თქვა კატომ და ბავშვებს დაუძახა,მერე სტუმრებს დაემშვიდობა და ტაქსებში განაწილებულები სახლში წამოვედით.
იქ უკვე გველოდა ყველა.
ბავშვები ბებიებთან ერთად მათი მეთვალყურეობის ქვეშ დავტოვეთ და ჩვენ გაშლილ სუფრას მივუსხედით.
ახლა დაიწყო ნამდვილი ქართული ქეიფი ზურას თამადობით,შოთიკოს გაბრწყინებული სახით და ზეიუმორით, რაც ყველამ შეამჩნია და კომენტარებიც არ დაუშურებიათ. ყველამ ერთად აღნიშნა რომ ეს ბიჭი ძალიან იყო შეცვლილი და მიზეზი არავინ იცოდა ჩემი და ელენეს გარდა.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1  offline წევრი mia miako 15

ძალიან ძალიან კარგი იყო.მომეწონა.კარგად აღწერ ყველაფერს .ველოდები შემდეგ თავს

 


№2 წევრი Rania

Zalian magariaa. Rombicode rogori molodini maqvs xolmeee. Imedia giorgi moegeba gons da gvianibariyoss. Gtxov mariams da elwns arafeeibdamarto an giorgi patarqss. Danarcheni raviii
--------------------
Q.qimucadze

 


№3  offline წევრი katiusha

mia miako 15
ძალიან ძალიან კარგი იყო.მომეწონა.კარგად აღწერ ყველაფერს .ველოდები შემდეგ თავს

მადლობა საყვარელო

Rania
Zalian magariaa. Rombicode rogori molodini maqvs xolmeee. Imedia giorgi moegeba gons da gvianibariyoss. Gtxov mariams da elwns arafeeibdamarto an giorgi patarqss. Danarcheni raviii

მიმდა რომ მალე დავდო და დიდხანს არ გალოდინოთ ხოლმე,მაგრამ მომზადებაც ხომ უნდა?ამიტომ ვაგვიანებ

 


№4  offline წევრი ablabudaa

ძალიან ბოროტულად კი გამომდის მაგრამ ვაცო ღირსი იყო რაც დაემართა, ფეხის მოტეხვის ამბავი გამიხარდა ძალიან, მაგრამ მეეჭვება ეგეთი ბიჭები საერთოდ ჭკუას სწავლობდნენ, ველი მოუთმენლად მოვლენების განვითარებას :))

 


№5  offline წევრი Xutu

Chemo sayavareleo zaan magari gogo xar???????? male dade gtxov

 


№6 სტუმარი ნაინა

ძალიან ძალიამ კარგი იყო, მალე დადე რაააა

 


№7  offline წევრი naniko mindia

Kargi istoria, yvela sheni istoria kargia
❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️Yoveltvis Veli moutmenlat rodis dadeb, warmatebebi ❤️❤️❤️❤️????❤️
--------------------
lomidze

 


№8 სტუმარი მზია.

მაინტერესებს როდის იქნება ახალი თავი, მოუთმენლად ველი

 


№9  offline წევრი katiusha

ხვალ იქნება ახალი თავი

 


№10 სტუმარი ნაინა

აუუუ დადე რა.'(

 


№11 სტუმარი მზია.

დღეს იქნება ახალი თავი???????

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent