შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

გეგმა "ბ" (სრულად)


9-06-2019, 19:45
ავტორი ფ ე ფ ო
ნანახია 15 533

გეგმა "ბ"
სავარძლის საზურგეზე ნებივრად მიყრდნობილი აქეთ-იქით ქანაობდა და მოპირდაპირედ მჯდარ შუახნის მამაკაცს თვალს არ აშორედი.რა შეიძლია ითქვას ამ მამაკაცზე?! ტიპიური სი*რია.იჯდა იმიტომ,რომ სთხოვეს( მოითხოვეს)...უსმენდა იმიტომ, რომ აქ მოსვლა და მისი მოსმენაც იმ თხოვნის ( მოთხოვნის) ნაწილი იყო.საუბრობდა იმიტომ, რომ სიამოვნებდა არა საუბარი, არამედ მისი მსმენელის სახეზე ასახული უამრავი ამოუცნობი ემოცია.
"-რას ფიქრობს ბატონი ანრი მასზე?!"
ეგ მეორე კი არა მეასე ხარისხოვანია იყო მისთვის, რადგან ხვალ აქ მოსვლას ნამდვილად აღარ აპირებდა და დარწმუნებული იყო არც წირვაზე შევხვდებოდა იმიტომ რომ ის და წირვები ისე იყო როგორც თეთრი და შავი..ან ცა და დედამიწა, ან რავიცი თქვენ შეადარეთ ორი რადიკალურად განსხვავებული მოვლენა ერთმანეთს.
-რა შეგიძლია მითხრათ საკუთარ თავზე?-ოჰ,ალაპარაკდა.
-გარდა იმისა რომ სიგარეტის მოწევა მინდაა?!-ცდილობდა არ გაეცინა.
-აქ არ ვეწევით.-მშრალად უპასუხა ბატონმა ანრიმ და იძულებული გახდა უბრალოდ მოეკეტა.
-გამაცანით საკუთარი თავი!-წარბი ასწია ანრიმ და სავარძელს მიეყრდნო.თავადაც აქეთ-იქით დაიწყო ქანაობა და ტუჩებზე ირინიული,ოდნავ შეფარვითი ღიმილი აუთამაშდა.
დამცინის?! გაიფიქრა და ჩაეღიმა.
-ირაკლი ბუაჩიძე!-კბილებში ირონიულად გამოსცრა.
-და რას საქმიანობს ბატონი ირაკლი?!
არა, ეს ახვარი ნამდვილად დასცინოდა!
-დედაქალაქის მერიის გამწვანების სამსახურში ვმუშაობ.-ძლივს შეიკავა სიცილი.ანრი ტყემალზე იჯდა.ეს რას ნიშნავს?! რას ნიშნავს და შესაძლებელი იყო ის ერთი საათი, რაც ამ ჰალსტუხიანი პიჟონის გარემოცვაში უნდა გეტარებინა ბევრად ადვილად ასატანი გაეხადა.
-უფრო კონკრეტულად?-ჩაეძია ანრი და ერთმანეთს გადააჭდო თითები.
-ხეებს ვრგავთ მთელი თბილისის მასშტაბით...- ბუაჩიძე ჩაფიქრდა: ნამდვილად ეგ ევალებოდა თუ არა გამწვანების სამსახურის თანამშრომლებს?!აი, იმ მწვანე უნიფორმიან ხალხს საკუთარი მანქანის შუშის მიღმა ბევრჯერ რომ დაულანდია.ტალახიანი თითებით,ხელში პატარა ნიჩბებით და ზედმეტად დაღლილი გამომეტყველებით.-ჰო,ყვავილებსაც და მარადმწვანე ბუჩქებსაც.
მაგრად ერთობოდა...
-მოგწონთ თქვენი სამსახურიი?!- ანრი დაეჭვდა ცოტათი და შემფასებლური მზერა შეავლო ბუაჩიძის პიერ კარდენის პიჯაკს.
-ნუ, დიდი არაფერი მაგრამ რას ვიზამთ...-მოწყენილი სახე მიიღო მამაკაცმა და მხრები აიჩეჩა.-ყველას მინისტრად ვერ დაგვსვამენ...
-საინტერესოა იცით?- თითები ერთმანეთს დააშორა და ხელები მოიფშვნიტა ბატონმა ანრიმ და წინ გადმოხრილმა ისე გაუღიმა თითქოს მზერით მეუბნებოდა: გამოგიჭირე შე ლაწირაკოვო.-იცით აქ რატომ ხართ?-თვალები დააწვრილა და ნიშნის მოგებით გაიღიმა.
-იმიტომ რომ ჩემთან საუბრისთვის იმაზე მეტი გადაგიხადეს ვიდრე ღირხართ.-ბუაჩიძემაც გაუღიმა და სიგარეტის ერთი ღერი ამოვაძვრინა კოლოფიდან.საშინლად უნდოდა მოწევა."ბატონ პიჟონას" წარბიც კი არ შეუხრია ისევ ისეთი გამომეტყველებით უყურებდა როგორც მანამდე,შემდეგ წელში გასწორდა და თავი ოდნავ გვერდით გადახარა.ისევ აკვირდებოდა.
-ირაკლი ბუაჩიძე...ოცდა ხუთი წლის ლაწირაკი!გაზულუქებული მდიდარი მამიკოს შვილი, რომელსაც ჰგონია რომ დედამიწის ღერძია და ჩვენ ყველა-ხელები ფართოდ გაშალა.-რიგითი მოკვდავები ამ ერთი ცინგლიანის ირგვლივ ვტრიალებთ.
-ესე ვერ შევთანხმდებით.-მას მიბაძა და თავადაც ფართოდ გაშალა ხელები.
-არც ვაპირებ თქვენთან შეთანხმებას.-მხრები აიჩეჩა ანრიმ.
-მაგრამ ფული მაინც ჯოჯოხეთს ანათებს ჰოო??- ნიშნის მოგებით გაეცინა ბუაჩიძეს.
-ფული ზედმეტი არასდროს არ არის ბატონო ირაკლი.-ისევ ის ირონიული ღინილი.
-და რა დატვირთვა აქვს თქვენთვის ამ ნაგავს?-ირაკლიმ,ფეხი ფეხზე გადაიდო და ცალი იდაყვით სავარძლის სახელურს დაეყრდნო.აქ მოსვლის პირველივე წუთიდან ფიქრობდა რომ ზედმეტად არაკომფორტული სავარძელი იყო.
-კომფორტის.-მხრები აიჩეჩა ანრიმ.
-ანუ, აღიარებთ რომ გიყვართ კომფორტი?-არ ეშვებოდი ბუაჩიძე. საუბარში თავად ანრიმ აიყოლია და ეს მდგომარეობა საშინლად მოსწონდა.სვამდა ისეთ ჩამჭრელ კითხვებს რითიც შეძლებდა ეს თავდაჯერებული ბატონი ანრი მდგომარეობიდან განოეყვანა და ამით კარგად ეხალისა.
-თქვენ არ გიყვართ?-კითხვაზე კითხვითვე უპასუხა მამაკაცმა და ორ ღილზე შეკრული პიჯაკი შეიხსნა.წინ გადმოიხარა და მუხლს იდაყვით დაეყრდნო.
-კომფორტს მიჩვეული ვარ და შესაბამისად ის ჩემი ცხოვრების ნაწილია. აი თქვენ კი სიტყვას ბანზე მიგდებთ და კითხვებზე კითხვებითვე მპასუხობთ რაც იმას ნიშნავს რომ თქვენც ისეთივე ფულის მონა ხართ როგორც უმრავლესობა და ამ უკანასკნელის გამო თანახმა ხართ მე,გაზულუქებულ მდიდარ ნაბიჭ*ვარ მუხლებზე დამდგარმა გამიკეთოთ ....-ხმამაღლა და ცინიკურად გაიცინა ბუაჩიძემ.
-ახლა შემიძლია თქვენი ამ გამოსვლისთვის ცხვირ-პირი გაგიერთიანოთ.-სახე მოექუფრა "ბატონ პიჟონას".
-მაგრამ ამას არ გააკეთებთ...-ტუჩები ორაზროვანი ღიმილით დაებრიცა.-რადგან ჩემთან საუბრისთვის ფული გადაგიხადეს.ხედავთ ბატონო ფსიქოლოგოო?! ისევ ფულამდე მივედით...თურმე რამდენი კარგი და ცუდი საქმის გაკეთება შეუძლია ქაღალდის ამ პატარა ნაგლეჯებს.
-ნაბიჭ*ვარი ხართ.-გაეცინა ანრის ერთი შეხედვით ისეთი შთაბეჭდილება დატოვა თითქოს ფარ-ხმალი დაყარა და დანებდა.რაზეც ცოტა არ იყოს და გული დასწყდა ბუაჩიძეს.ისევ ცინიკურად ჩაიცინა და თვალებ დაწვრილებული ისე დააკვირდა სახეზე თითწოს მისი შუბლის გაბურღვას ცდილობსო.
-ვერ შეგედავებით...-მხრები უდარდელად აიჩეჩა.-აბა,რას იტყვით ჩემი აქ ყოფნის მიზეზებზე?
-მე შენი ფსიქოლოგიური პორტრეტის დახატვა მევალება...რა შემიძლია ვთქვა ისეთი რაც მამაშენმა არ იცის? ფული გადამიხადა რათა შეგაფასოთ შეიძლება თუ არა თქვენი იმ.ბავშვებთან ურთიერთობა რომელ ბავშვებთანაც გიშვებენ ერთი წლის მანძილზე.-გაიცინა...-შესანიშნავი ამბავია...მდიდარი მამიკოს ნებიერა, პატარა ლაწირაკებს ასწავლის ერთი წლის განმავლობაში მათემატიკას.ჯანდაბა,რა არ ხდება ქვეყანაზე.
-აბაა...-მისი ნიშნის მოგების მაგვარ ღიმილზე ცოტა არ იყოს და ნერვები მოეშალა ამას ისიც დაემატა რაც თავიდან როგორც ყოველთვის უბრალი მუქარად ჩათვალა და იფიქრა ხვალ ნამდვილად აღარ ემახსოვრებოდა მისი მორიგი უსაქციელობისგან განრისხებულ პაატა ბუაჩიძედ.თუმცა მწარედ შეცდა.ბატონ პაატას უკვე ყელში ჯქონდა თავქარიანი შვილის ყოველგვარ საზღვრებს გაცდენილი გამოხტომები და სწორედ ეს გახდა იმ ულტიმატუმის წაყენების უმთავრესი მიზეზი:
ან შეიცვლიდა ცხოვრების წესს,ჩამოშორდებოდა ძველ მეგობრებს რომელნიც ბატონი პაატას აზრით ცუდ გავლენას ახდენდნენ მასზე და დაუმტკუცებდა რომ ნამდვილად ღირსი იყო გაეგრძელებინა მისი გზა.რის დასამტკიცებლადაც საჭირო იყო ერთი წლის განმავლობაში ხალხის სამსახურში დგომა,კერძოდ კი ერთ ერთი საჯარო სკოლის( რომელსაც თავად უფროსი ბუაჩიძე აირჩევდა) რიგითი პედაგოგოი გამხდარიყო.წინააღმდეგ შენთხვევაში მემკვიდრეობიდან კაპიკსაც ვერ ეღირსებოდა და მოუ ევდა მთელი ცხოვრების განმავლიბაში ვირივით ემუშავა იმ კაპიკებზე რითიც მოახერხებდა და ელემენტარულ საკვებს მაინც შეიძენდა შიმშილით სული რომ არ გასძვრომოდა.
კიდევ რამოდენიმე წუთის განმავლიბაში უყურებდნენ ერთმანეთს მამაკაცები და ეს მზერით დუელი კაცმა არ იცის რამდენ ნ ხანს გაგრძელდებოდა ბატონი ანრის მობილური ტელეგობი რომ არ ამღერებულიყო.რომელმაც ოთახში ჩამოწოლილი ავის მომასწავლებელი დაძაბულობა წამებში გაფანტა.ანრიმ ჯიუტად აზუზუნებულ ტელეფონს დახედა და ხმა გაუთიშა.ღრმად ამოისუნთქა და სავარძლიდან წამომდგარი სამუშაო მაგიდას მიუახლოვდა სქელ ტანიანი საქაღალდე გადაშალა.ერთიცალი თაბახის ფურცელი ამოაძვრინა და საწერ კალამს დასწვდა.ხელის სწრაფი მოძრაობით დაწერა საკუთარი სახელი და გვარი.შემდეგ ხმაურით დაარტყა ბეაჭედი და აქეთ-იქით მოქანავე ირაკლი ბუაჩიძისკენ შემოტრიალდა.საშინლად უშლიდა ნერვებს ეს კიკინიანი პატარა ახვარი.თავი ხელში აიყვანა ფურცელი გაუწოდა ირონიულად მომღიმარს და კბილებში გამოსცრა:
-ჩათვალე, უკვე გაგიკეთე!
ბუაჩიძემ ფურცელი ჩამოართვა და სავარძლიდან წამოდგა წამით თვალი თვალში გაუყარა და ფართოდ გაუცინა.
-მესიამოვნა იციი?-თვალი ჩაუკრა და კარისკენ შეტრიალებულმა მსუბუქი ნაბიჯებით დატოვა განრისხებული ფსიქოლოგი ანრი და მისი ზედმეტად არაკომფორტული სავარძელი.
********
ხმამაღალი მუსიკა,სიგარეტის ბუღი და შემთვრალი ახალგაზრდების ცეკვა.ყველა თავის ჭიას ახარებდა.ცეკვავდნენ როგორც ეცეკვებოდა,სვამდნენ იცინოდნენ და ცდილობდნენ ეს საღამო დაუვიწყარი გაეხადათ.ღამის კლუბი "ტონუსი" ამ ღამით დუღდა და გადმოდუღდა.
-შენ გაგიმარჯოს ბუჩიი!-თითქმის ღრიალით ასწია არყით პირთამდე სავსე ჭიქა დუტა დევდარიანმა და მისგან რამოდენიმე მეტრში ახალგაზრდა გოგონასთან მოცეკვავე მეგობრის მისამართით საჩვენებელი თითი გაიშვირა.ზემოდ ხსენებული ბუჩი, მაღალი ქერა,დაახლოებით ოცდახუთიოდე წლის მამაკაცი გახლდათ.ჩამოზრდილი თმა უკან ჰქონდა გადაწეული და კეფაზე შეკრული.შავი,მოკლე მკლავიანი მაისური ეცვა საიდანაც სვირინგებით მოხატული ორივე მკლავი მოუჩანდა.დაბალი ქერა წვერით. ტუჩებს შორის მოქცეული ანთებული სიგარეტი მოეთავსებინა.სანახევროდ თვალებ დახუჭულის ცალი მკლავი ლამის მის სხეულზე აკრული გოგონესთვის კოეხვია მუცელზე.რომელიც საკმაოზე მეტად შემთვრალი ზურგით აჰკვროდა უცნობ მამაკაცს და იმდენად ვნებიანად ირხეოდა იძულებულს გხდიდათ თვალმოუშორებლად გეცქირათ.სავსე ვნებიანი ქვედა ტუჩი,კბილებს შორის მოექცია.იმდენად მოკლე კაბა ეცვა საჯდომს ძლივს უფარავდა.გრძელი ფეხები, ქუსლიან ფეხსაცმელში ჩაეყო ,რაც უფრო გრძელს აჩენებდა.თეთრი,ბრეტელიანი მაისური თითქმის გამჭირვალე გამხდარიყო და მისი სავსე მკერდის კერტები გამომწვევად დასტყობოდა.
თვალებ დახუჭული ცეკვავდა.
მუსიკა შეიცვალა...დარბაზი უფრო დაიმუხტა,ცეკვის ეშხში შესული სტუმრების რაოდენობამაც იმატა. ბუნდოვანი, იისფერი განათება მოციმციმე სინათლეებმა ჩაანაცვლა. მამაკაცმა,სიგარეტი იატაკზე დააგდო,ფეხსაცმლით გასრისა და გოგონა თავისკენ შეატრიალა.სხეულზე უფრო მჭიდროდ მიიკრა მისი ძლიერი თითები ქალის პროვოკაციულად მოშიშვლებულ საჯდომს ჩააფრინდნენ.მეორე ხელის თითები კი კეფაზე შემოეხვივნენ და ყოველგავრი ნებართვის გარეშე დაეწაფნენ ქალის სავსე ბაგეებს.ქალიც აჰყვა,წვრილი მკლავები კისერზე შენოაჭდო და მამაკაცის ენას საკუთარი შეაგება.სილ მთლად ნორჩს,სასმელი თავში ავარდნოდა და გამომწვევად და მოურიდებლად ეტმასნებოდა მის ბაგეებს ჩაფრენილ მამაკაცს ქვედა ტანზე,პირდაპირ აიძულებდა ამდენი ხალხის თვალწინ გაეშიშვლებინა და ის მიეცა რასაც მთელი ორგანიზმით მოითხოვდა თვრალი გოგონ მისგან.
-ამის დედაც!-ქალის ბაგეებს მოწყვეტილმა მამაკაცმა ხმამაღლად შეიკურთხა და ქვედა ტუჩზე კბილებით ჩააფრინდა, საჯდომზე კი იმდენად მტკივნეულად მოუჭირა თითები ზედ მის ტუჩებზე ამოიკვნესა ქალმა.-წამოდი!
-საად?-სასმლისგან საუბარი უჭირდა გოგონას.
-შენს გაჟიმვას საპირფარეშოში არ ვაპირებ.ასე რომ წამოდი!-მაღალ კისერზე გადაიტანა ტუჩები მამაკაცმა და საჯდომიდან აღებული ხელით მკერდზე მიეფერა.-წამოდი პატარავ...
-სად ხარ?ჯანდაბა რამდენი გეძებე იციი?!-უეცრად გამოჩენილი გოგონა მკლავში სწვდა მამაკაცის სხეულზე აწებებულ გრძელფეხებას და თავისკენ დაითია-წამოდი, მივდივართ.
ინტერესით შეათვალიერა ირონიულად მომღიმარი მამაკაცი რომელმაც ხელები ფართოდ გაშალა სიცილით და მასზე მიშტერებულ გოგოებს თვალი ჩაუკრა შემდეგ კი უკან,ბარისკენ შეტრიალდა და დიდად აღარც კი დაინტერესებულა ნასვამი გოგონების ასავალ დასავალით.

*******
დილის ათის ნახევარი სრულდებოდა, საშუალო სკოლის დირექტორის,ნოდარ ანდღულაძის კაბინეტში სრული მეორედ მოსვლა სუფევდა.სასწავლო ნაწილი ქ-ნი ევა გეგენავა, წინ და უკან დადიოდა ქუსლიანი ფეხსაცმლის ავის მომასწავლებელი კაკუნით და მკერდთან დაკრეფილი ხელებით თვალებიდან ნაპერწკლებს ჰყრიდა.
-ჯანდაბა-წამოიყვირა და სამუშაო მაგიდასთან მოღუშული სახით მჯდარი ანდღულაძის წინ აისვეტა.-ხუმრობაა ჰოო?!
-მე რა შემიძლია ძვირფასო?-საწყლად ამოიოხრა ანდღულაძემ და მხრები აიჩეჩა.
-ჯანდაბა,აბა ვის შეუძლია ნოდარ?!-ხმას აუწია გეგენავამ და სახეზე ჩამოყრილი თმა უკან გადაიწია.-ვიღაც მდიდარმა,თავზე ხელაღებულმა ლაწირაა რა უნდა ასწავლოს ბავშვებს?
-დარწმუნებული ვარ ორ კვირაში გაიქცევა.-დამაიმედებლად ჟღერდა ანდღულაძის ხმა.
-და რომ არ გაიქცეს?-დოინჯი შემოირტყა გეგენავამ.
-რომ იცოდეს რა სიურპრიზს ვუმზადებ-შეთქმულივით დაუწია ხმას ნოდარმა და ორაზროვნად გაიღიმა.-მე-12-ე "ბ" კლასში შევა...
-იმ ბავშვებთან რომელთაც წინ ეროვნული გამოცდები აქვთ?-ხმას აუწია ევამ და თმა ისევ ნერვიულად გადაიწია უკან,მაგიდაზე მოთავსებულ სიგარეტის კოლოფს დასწვდა,ერთი ღერი ამოიღო და მოუკიდა. ფანჯარასთან მივიდა,გამოაღო და კვამლი გარეთ გააგზავნა.
-ეს რომ არ მექნა ჩათვალე ჩემი საქმე წასული იქნებოდა...ჯანდაბა-სავარძლიდან წამოდგა ანდღულაძეც და ფანჯარასთან მდგარი სასწავლო ნაწილს გვერდით ამოუდგა.-პაატა ბუაჩიძე,ხელწამოსაკრავი ადამიანი ნამდვილად არ არის და ამ თხოვნაზე უარს ვერ ვეტუოდი.
-თუ მოთხოვნაზე?-ირონიულად ჩაეცინა ევა გეგენავას და ფანჯრიდან ხელის გულივით გადაშლილ სკოლის ეზოს გადახედა.სადაც ზუსტად იმ წუთსოგუდული ღმუილით შემოვიდა შავი,საკმაოდ ძვირადღირებული მოტოციკლი.მანქანების პარკინგის ზოლში გაჩერდა და ტყავის ქურთუკიანმა მაღალმა,ახალგაზრდა მამაკაცმა ფრთხილად მოიხსნა ჩაფხუტი.
ევა გეგენავა,თვალ მოუშორებლად უყურებდა ახალგაზრდა მამაკაცს და სიბრაზისგან ნელ-ნელა ეჭიმებოდა მთელი სხეული.
-კიკინიანი მილიონერი ნაბიჭ*ვარიი?!-კბილებში ზიზღით გამოსცრა გეგენავამ და ფანჯარა ხმაურით მიხურა.-ყველაფერთან ერთად პირველივე დღეს აგვიანებს!
-მხოლოდ ორი კვირა...-შეთხელებულ თმაზე ნერვიულად გადაისვა გაშლილი ხელისგული ნოდარ ანდღულაძემ და საწყალი თვალები შეანათა ახალგაზრდა სასწავლო ნაწილს.-წამოდი,შევხვდეთ...
-როგორ მეზიზღება ეგ .-ყრუდ ამოილაპარაკა გეგენავამ და წინ წასულ შუა ხნის სკოლის დირექტორს ფეხდაფეხ მიჰყვა წელში გამართული.დერეფნის ბოლოში შეეგებნენ საპატი სტუმარივით გამოჩენილ მთელი ამ ზემოთ ხსენებული აყალ მაყალის გმირს და ხელის ჩამორთმევით და ფლიდი ღიმილით ახარეს თუ რაოდენ ბედნიერები იყვნენ მისი მათ სკოლაში გამოჩენით.გაცნობის ხასიათის მქონე საუბარს რომელიც დაახლოვებით ნახევარ საათს გაგრძელდა სამასწავლებლოს მოზრდილ ოთახში სადაც თითქმის ყველა ასაკის ადამიანს ნახავდით.ახალგაზრდა,შუახნის,მდედრობითი,მამრობითი...ყველა ღიმილით უმზერდა მათ სკოლაში გამოჩენილ ახალ პედაგოგს რომელსაც ერთი შეხედვითაც კი ეტყობოდა რამდენად ეკიდა ფეხებზე მათი ეს დიდებული დახვედრა.სახეზე ცინიკური ღიმილი არ შორდებოდა და თავი ისე ეჭირა როგორც ყვავის ბუდეში შემთხვევით ჩავარდნილ ბულბულს.ცხრილი გააცნეს და საბოლოოდ მესამე გაკვეთილის ზარი როგორც კი დაირეკა და ეზოში ის საშიბელი ხმაურიც მიწყნარდა რასაც დერეფანში ატეხილი ჩოჩქოლი და ჟრიამულიც უერთდებოდა.თავად დირექტორის წინამძღოლობით გაემართა იმ სასწავლო კლასისკენ რომლის ჩაბარების პატივიც დასდეს და რომელთა ცოდნაზეც დაუღალავად უნდა ეშრომა მთელი წლის განმავლობაში.
-რა ჯანდაბაა?!-ეკითხებოდა საკუთარ თავს და გონებაში ჯერ პაატა ბუაჩიძის მისამართით აგზავნიდა მრავალწახნაგოვან გონებას რომლის არსენალიც ნამდვილა ამოუწურავი ჰქონდა და შემდეგ საკუთარ თავს და ბედს ლანძღავდა ამ შარში რომ მოუწია თავის გაყოფა.საკუთარ ქვეცნობიერთან ხელჩართული ბრძოლა ჰქონდა გამართული.მის წინ მიმავალი ანდღულაძე რომ შედგა ერთ-ერთი კარის წინ და ჯერ მას გადმოხედა.თითქოს მზერით ეუბნებოდა "გაძლება მოგცეს ღმერთმაო" შემდეგ კი კარი შეაღო და მოზრდილ საკლასო ოთახის პირველმა შეაბიჯა.ბუაჩიძემ ინტერესით მოათვალიერა თითქმის მისი თანატოლი გოგო ბიჭები რომელთა რაოდენობა არა უმეტეს ოცდა ხუთს მაინც შეადგენდა და ღრმად შეისუნთქა ცხვირით ჰაერი.დირექტორის გამოჩენაზე, მანამდე საკუთარი საქმით გართული ახალგაზრდები მერხებთან გადანაწილდნენ და ინტერესით სავსე მზერა მიაპყრეს ჯერ სკოლის თავკაცს და შემდეგ მის გვერდით მდგარ ერთი თავით მაღალ ახალგაზრდა მამაკაცს,რომელუც წარბ შეკრული ათვალიერებდა ყველას და კაცმა არ იცის რას ფიქრობდა.
-გამარჯობათ ბავშვებო!-ომახიანად შესძახა ნოდარ ანდღულაძემ და რაღაც მომენტში ბუაჩიძემ ისიც კი იფიქრა ტოგორ დაიძახებდა ოცდახუთი ბავშვი "გაგიმარჯოს"
მაგრამ ასე არ მომხდარა.ისინი ისევ ისე იდგნან,საღეჭ რეზინს ენერგულდა ღეჭავდნენ ან ყურსასმენში მუსიკას უსმენდნენ.ანდაც უბრალიდ დებილებივით იცინოდნენ
-დღეიდან მათემატიკის ახალი მასწავლებელი გეყოლებათ.-პირდაპირ საქმეზე გადასვლა გადაწყვიტა ანდღულაძემ.სახეზევე ეწერა ერთი სული რომ ჰქონდა დროულად ეთქვა სათქმელი და იქიდან აორთქლებულიყო.-გაიცანით: ირაკლი ბუაჩიძე!-ხელით გვერდით მდგარი ახალგაზრდა მამაკაცისკენ ანიშნა.-მე დაგტოვებთ...წარმატებებს გისურვებთი.-სწრაფად მიაყარა და იქიდან ისე გასხლტა როგორც შარშანდელი თოვლი( თუ გავითვალისწინებთ რომ შარშან თოვლი არ იყო)
ოთახში წამიერი სიჩუმე ჩამოვარდა და დაახლოებით ოცდახუთი წყვილი თვალი იყო მიშტერებული ახალი მათემატიკის მასწავლებლისკენ რომელსაც საერთოდ არ ეტყობოდა პირველი სამუშაო დღის გამო დაბნევა.ცინიკური ღიმილით ათვალიერებდა სათითაოს.შემდეგ კუთვნილ მაგიდასთან გადაინაცვლა და არ დამჯდარა.მაგიდას, ზურგით მიეყრდნო,ჟურნალს დასწვდა და პირველ გვერდზე გადაშალა სადაც მოსწვალეების სახელები და გვარები იყო ანბანის მიხედვით ჩამოწერილი.
-სიას წავიკითხავ და ჯობია ასე გავიცნოთ ერთმანეთი.-ჩაეცინა.-არა, მე გაგიცნოთ რადგან მე ერთი ვარ თქვენ კი... ჯანდაბა,ოცდა შვიდიი?!
-ასანიძე?-გვარი ამოიკითხა და ბავშვები მოათვალიერა.
-მე ვარ.-მერხის კიდეზე ჩამომჯდარმა ბიჭმა,რომელსაც მარჯვენა ხელის მაჯაზე ბენდენა ჰქონდა გადახვეული და უცნაური ვარცხნილობით იწონებდა თავს.
-მშვენიერია.გიგაური?
-არ მოსულა.-გაიცინა ვიღაცამ.-ეტყობა დილით ვერ გაიღვიძა.
-დიდებულიძე?
-ეგ,ნეკასთან ერთად მოვა ალბათ-ისევ ის გაეპასუხა და ბუაჩიძეც იძულებული გახდა ხმის პატრონი მოეძებდა.ქერად თმა შეღებილი გოგო, რომელიც ენერგიულად აღლაჭუნებდა საღეჭ რეზინს.
-თქვენი გვარი შემახსენეთ?-თვალები დააწვრილა ირაკლიმ.
-მე, სიის ბოლოში ვარ მასწ-გაიცინა გოგონამ.
-შესანიშნავია...მომწონს გაცნობის პირველივე დღიდან ასეთი მეგობრული დამოკიდებულება რომ გვიყალიბდება მე და თქვენ.სიის ბოლოში განთავსებულო ქერავ-ფართოდ გაუცინა ირაკლიმ და სია რის ვაი ვაგლახით გაიყვანა ბოლომდე.გაკვეთილისთვის განკუთვნილი 45 წუთი თითქმის უკვე გასული იყო და ალბათ სამიოდე წუთში ზარიც დაირეკებოდა საკლასო ოთახის კარი დაკაკუნების გარეშე რომ შემოგლიჯეს და ზღურბლზე გამოჩენილმა მაღალმა გოგონამ.რომელსაც წაბლისგერი თმა სახის ნახევარს უფარავდა და ყოველგვარი ბოდიშების გარეშე შემოაბიჯა ოთახში მასწავლებლისთვის ზედაც არ შეუხედია სწრაფად გადაჭრა ოთახი და საკუთარი ადგილი დაიკავა შუა რიგში ცარიელ მერხთან.ზურგჩანთა,ხმაურით დაახეთქა მერხის ზედაპირზე და სკამზე დამჯდარმა გრძელი თმა უკან გადაიწია. სათვალის ზემოდან მოათვალიერა უცნაურად გასუსული კლასელები და გვერდით მერხიდან მიჩერებულ გოგონას ცხვირ აბზუებულმა შეუღრინა:
-რა?!
შემდეგ მასწავლებლისკენ გაიხედა და გულზე ხელებ დაკრეფული ახალგაზრდა მამაკაცის დანახვაზე შეცბა. რომელიც თვალმოუშორებლად უყურებდა და ტუჩებზე ირონიული ღიმილი უთამაშებდა.
-იქნებ წარმოგვიდგინოთ საკუთარი თავი გაკვეთილის დასრულებამდე!-უცნაურად ჩახლეჩილი ბარიტონი ჰქონდა ქერა მასწავლებელს.სკამიდან არც ამდგარა, ორაზროვნად გაიღიმა და თვალი-თვალში გაუყარა ბუაჩიძეს.
-ნეკა ლოლაშვილი!-მის ხმაში საკმაოდ დიდი დოზით გაჯერებულიყო ამპარტავნება.
-რა გეჩქარებოდა ნეკა?-უცნაურუ ტონით იკითხა ირაკლიმ და რომ არ გასცინებოდა ქვედა ტუჩი კბილებს შორის მოიქცია.ლოლაშვილს მის ტუჩებზე ჰქონდა გაშტერებული მზერა და გრძნობდა როგორ ეღვრებოდა ხერხემლის არეში სიცივე,რომელიც მთელს სხეულში ნელ-ნელა ვრცელდებოდა და ჰყინავდა.ეს ის ტუჩები იყო,ღამით ასე ვნებიანად და დაუღალავად რომ ეჯიბრებოდა კოცნაში.
****
ბრაზისგან სახე წამოწითლებულ ლოლშვილს, პირზე მომდგარი სიტყვა ზარის ხმამ შეაეყვეტინა და გოგონამაც თავის მოთოკვა შეძლო,წინ ჩამოშლილი თმა უკან გადაიყარა და სათითაოდ გასულ მეგობრებს ფეხდაფეხ მიჰყვა.ბუაჩიძე, ისევ მაგიდასთან იდგა და ამჯერად მობილურის ეკრანს ღიმილით ჩაშტერებოდა,მოკლე ტექსტური შეტყობინება გააგზავნა და ჟურნალს დასწვდა.კარისკენ შემოტრიალებულს კი წარბები მისდა უნებურად შეეკრა.ნეკა ლოლაშვილი,კარის ზღურბლზე იდგა და მკვლელი მზერით ბურღავდა მასწავლებელს.
-გინდოდა რამეე?!-უინტერესოდ იკითხა მის წინ შეჩერებულმა ირაკლიმ და გოგონა თავით ფეხამდე შემფასებლური მზერით შეათვალიერა.
-არაფერი.-მხრები აიჩეჩა ნეკამ და ტუჩები დაბრიცა.
-მაშინ,ნახვამდის.-ერთი ნაბიჯით მიუახლოვდა ირაკლი და თვალი -თვალში გაუყარა.-შეიძლება გავიდეე?!
-რა თამშს თამაშობთ მასწავლებელო?-ხაზ გასმით გამოსცრა ლოლაშვილმა და ლამაზი თვალები დააწვრილა.
-საერთოდ ჭადრაკი მიყვარს,მაგრამ პოკერსაც სიამოვნებით ვთამაშობხოლმე.
-ჩემთან?
-რაღაც არ მახსოვს,შენთან მეთამაშოს.-მხრები აიჩეჩა ბუაჩიძემ და ჩაეცინა-ჯანდაბა,გაინტერესებს მახსოვს თუ არა წინა ღამეე?!
ლოლაშვილს სახეზე მიტკლის ფერი დაედო და მზერა აარიდა მამაკაცს.
-როგორ ფიქრობ?-მისკენ გადაიხარა ირაკლი და ხმას ორი ტონით დაუწია-რამე ისეთი გააკეთე რითაც თავს დამამახსოვრებდიი?!
-ჯანდაბა,წავედი.-წამოიძახა ნეკამ და ისე სწრაფად გავარდა დერეფანში,მის ასეთ საქციელზე ღიმილი ვერ შეიკავა ბუაჩიძემ და დინჯი ნაბიჯებით გაემართა დერეფნის ბოლოს განთავსებული სამასწავლებლოსკენ.
********
-რა გჭირს?ჯერ გაკვეთილზე დააგვიანე,შემდეგ საკლასო ოთახიდან გამოსვლა დააგვიანე,იქიდან კი ისეთი სახით დაბრუნდი კაცი იფიქრებს მოჩვენებები დაინახაო.- მაგიდაზე იდაყვებით დაყრდნობილ დაქალს გადახედა დეა რაზმაძემ და მაღალ ჭიქაში ჩადებული წითელი საწრუპიდან,ხმაურით მოხვრიპა ცივი ყავა.ნეკამ დაქალის ასეთ ქმედებაზე შუბლი შეიჭმუხნა და ტუჩები დაებრიცა.
-რა ჩვევა გაქვს...
-ნახე ახალი მასწავლებელი რა მაგარი ვინმეაა?!-არ წყვეტდა ქაქანს რაზმაძე.-ჯანდაბა,მისი ინსტაგრამ გვერდი ნახეე?! ტიპი, ჩვეულებრივი ინსტაგრამის მეფეა
-ვაიმე დეაკო...აი,რაში მაინტერესეებს?-თვალები მობეზრებულად აატრიალა ნეკამ და კაფეტერიის კარში გამოჩენილ ბიჭებს გახედა.-ჯანდაბა ,დაჩის ნერვები არ მაქვს.
-ისევ იჩხუბეთ?!-წარბები აზიდა დეაკომ და ნახევარი ტანით შეტრიალდა კარის მიმართულებით.ბიჭები, რაღაცას უკვეთავდნენ შემდეგ ორი, მათი მაგიდის მიმართულებით დაიძრა, ერთი კი შეკვეთის ასაღებად დარჩა.
-რას შვებიით?- იკითხა ეგრედ წოდებულმა დაჩიმ,რომელსაც გრძელი, ხუჭუჭა თმა ჰქონდა და მუქი ლურჯ თვალებს ლოლაშვილს არ აშორებდა.დეას ლოყასთან დაიხარა და თვალებ გაბრწყინებულ გოგონას ლოყაზე აკოცა.მის გვერდით დაიკავა ადგილი,მკერდთან ხელები გადაიჯვარედინა ისე გაუბა საუბარი რაზმაძეს,თითქოს მხოლოდ ის იჯდა მაგიდასთან.
-შენ რას შვები?-გაიბადრა დეა და დაქალს გადახედა,რომელსაც წარბები შეეკრა და ისე აკვირდებოდა ახალმოსულებს.
-რავი დეაკო...ვმოძრაობთ რაა...-გაიკრიჭა რაზმაძის მეორე მხარეს მოთავსებული თორნიკე სებისკვერაძე.-გაკვეთილზე რა ხდებოდა პატარავ?
-ჯანდაბა..თქვენ არ იყავით ჰოო?!-თვალები დააწვრილა რაზმაძემ.-ახალი მათემატიკის მასწი გვყავს...ნახევარი კლასის გოგოები დორბლებს ყრიდნენ მის დანახვაზე.
- ვაა...მე ხომ ბედი არ მაქვს რაა..-ამოიოხრა თორნიკემ.-ახალი მასწვალების მოყვანას თუ აპირებდა ჩვენი ტრ*აკი დირექტორი,ვინმე მაგარი ნაშა მაინც გაეძრო ტო.
-შენ და შენი ნაშები...-თვალები აატრიალა რაზმაძემ და გაიცინა.
-რა გჭირს ნეკუშ?-თავზე წამოადგათ ლანგრით შეიარაღებული ცოტნე ლანგარი მაგიდის შუაში ჩადგა და ლოლაშვილი გადაკოცნა.
-არაფერი...დღეს საწოლიდან მარცხენა ფეხზე ადგა.-ისევ დაასწრო დეამ და ყავის ცარიელი ჭიქა მაგიდის შუაგულისკენ გააცურა.ლოლაშვილის დაბღვერილ მზერას ლაღი ღიმილი შეაგება და ისე ჩაერთო ბიჭებთან საუბარში, ნეკას ცოტა დააკლდა არ ამდგარიყო და იქაურობას არ გასცლოდა.დარწმუნებული იყო მის წასვლას ვერც შეამჩნევდნენ.მაგრამ როდესაც დიდებულიძის მისკენ მიმართულ მზერას წააწყდა ჩანაფიქრის განხორციელებისგან თავი შეიკავა და ბიჭის ჯიქურ მზერას თავისი შეაგება.
-დიდხანს აპირებ ასე ყოფნას?-დაბალი ხმით ჰკითხა დაჩიმ და ნახევარი ტანით მისკენ გადაიხარა.
-აქ აპირებ ამ თემაზე საუბარს?-წარბი ასწია ნეკამ და კაფეტერია მოათვალიერა.
-აქ,ისედაც ყველასთვის ცნობილია დიდებულიძის გოგო რომ ხარ.
-იქნებ სცდებიან?-ირონიულად ჩაიცინა ნეკამ და სკამიდან წამოდგა.
-სად მიდიხარ?-დაჩიც წამოდგა.
-სახლში...
-ნეკა,ნუ ბავშვობ...-წინ,ამაყი ნაბიჯებით მიმავალ გოგონას გაეკიდა და თითქმის ეზოში გასულს დაეწია.მკლავში წაეტანა და თავისკენ შეატრიალა.
-იქნებ მითხრა, რა ჯანდაბა გინდა ჩემგან?-მისი ხელიდან მკლავის განთავისუფლებას შეეცადა ლოლაშვილი.
-ნუ ქაჯობ,ძალიან გთხოვ-კბილებში გამოსცრა დიდებულიძემ და სკოლის ეზო მოათვალიერა.შემდეგ სკოლის წინ გაჩერებული თავისი მანქანისკენ დაიძრა და ლოლაშვილიც თითქმის სირბილით გაიყოლა თან.
-ხელი გამიშვი...
-ხელს მაშინ გაგიშვებ,როდესაც მანქანაში ჩაჯდები და ადამიანურად დამელაპარაკები...
-ხელი გამიშვი!-ხმას აუწია ნეკამ და დაჩიც აღარ შესწინააღმდეგაბია,ხელი ცივად შეუშვა.-ვერ ხვდები შენთან ლაპარაკის სურვილიც რომ აღარ მაქვს?
-და ასე უმიზეზოდ აპირებ ნახუიზე გამიშვაა?!-ლურჯი თვალები დაკვესა დაჩიმ.
-მიზეზები იმდენი დაგროვდა დაჩი...ჯანდაბა,აღარ მინდა შენთან..რა მოხდა არ შეიძლება უბრალოდ აღარ მომწონდე? გადამიყვარდი...ვსო,აქ დამთავრდა ყველაფერი.
-ორი დღის უკან გიყვარდი და ორ დღეში გადაგიყვარდიი?!-გაეცინა დაჩის.-რას ატ*რაკებ ნეკ? ჯანდაბა, რაზე ბრაზობ აზრზე ხარ ვაბშეე?!
-შენ სულ გამოშტერდი ხოო?-ხმას აუწია ლოლასვილმა.-არ მაქვს მიზეზიი?ის დეგენერატკა მარიშკა კარტოზია,ალბათ მთელ სკოლას ჰყავს ნახმარი და უცებ ვიგებ რომ ჩემი შეყვარებული არც მეტი არც ნაკლები,ვიღაც ძუ*კნა მარიშკას დააგრიალებს თავისი მანქანით..და ამას ხედავს ყველა..აი,ვაბშე ყველა დაჩი...მაშინ როდესაც მე ვიცი რომ შენ წყნეთში ხარ მეგობრებთან ერთად.
-შენს თავს გეფიცები...-გაეცინა დიდებულიძეს.-ვაბშე "პრიჩომ" მარიშკა მაგ ამბავთან ნეკ..წყნეთში ვიყავით ყველა..ლუკამ ამოათრია გასაჟიმად და ისე დაემთხვა,რომ იქიდან წამოსულები მე დავარიგე მანქანით...ნეკ-გოგონას მიუახლოვდა დაჩი და სახეზე ჩამოშლილი თმა უკან გადაუწია.-მიყვარხარ,შენს თავს გეფიცები ტო.
-მეზიზრები.-ხმაში ტირილის ნოტები გაუკრთან ლოლაშვილს და ბიჭის ძლიერად მოხვეულ მკლავებში ჩაიკარგა.სახე კი მის კისერში ჩარგო და ცრემლებმაც არ დააყოვნა.
-ძალიან მიყვარხარ...-საფეთქელზე აკოცა დიდებულიძემ და უფრო მჭიდროდ მიიხუტა.

**********
მუსიკა ხმამაღლა უკრავდა და წვეულება,უკვე გვარიანად შეხურებულიყო.სიგარეტის ბუღი,მოსაწევი,ლუდი და ერთმანეთში ახლართული წყვილები.მუსიკის ჰანგებს აყოლილნი,ნეტარებას რომ მისცემოდნენ.
-რახდება სამსახურში შეჩე*მა?-სიგარეტის კვამლში გახვეულ ირაკლის,სიცილით გადახედა ტიტემ და მუხლებზე დასკუპებულ ქერა გოგონას,საჯდომზე ხელის მირტყმით აიძულა მისი მუხლებიდან ამდგარიყო.
-პაატა ხო იცი რა ტვინის მასაჟია ტო.-თვალები აატრიალა კარგად შემთვრალმა ირაკლიმ და მზერა კარში გამოჩენილ გრძელთმიან გოგონაზე გადაიტანა.-ის თოჯინა ვისთანაა?
-რავიცი შეჩ*ემა? ვაბშე საიდან აყარეს ეს ნაშობა?ვინ,ვისი დაქალია,ვინ, ვისი დეიდაშვილი ან მამიდაშვილი ნე ხუ*ია-ტიტე უკვე ტანკში იჯდა.
-ღადაობ ირაა? მასწავლებლად იჩითები ტო?-ზურგიდან მოეხვია კაკი.-ისე მაგ ბაშვებში ერთი,ორი წიწილა კი იქნება ისეთი მოსაგუდად რომ არ დაგენანება.
-ააჯ*ვი შე მძრ*ეველა...-ამოილუღლუღა ტიტემ.-სამი წელია მეზობლის ქალს კერავს და ერთხელ ვერ შეუსრულა ტო..არადა რა ქალია იციი?! აუუ..კამფეთ...ლიჟბი დაუძახე და ბო*ზის შვილი ვიყო თავისი ხელით თუ არ გაიხადოს ტანისამოსი...
-მეზობელს დაადგი თვალი შე ჩათლახოო?!-ახარხარდა ირაკლი და ლუდის ცარიელი ბოთლი მაგიდაზე დადგა.-არ გაგიგია: მეზიბლის ქალს ხელს ნუ ახლებოო?.
-რანაირი ჩემი მეზობელია? ნუ უბერავთ...ქირითაა ძმაო და კაცმა არ იცის დღეს ვაჟაზე რომ ცხოვრობს ჩემს მეზობლად, ხვალ გლდანში არ გადავიდეს ანზორასთან...
-აბა ანზორა?!-თითქმის ერთდროულად იკითხეს ახარხარებულმა ირაკლიმ და ტიტემ.
-სულ კარგად მეყოლეთ რაა-ეწყინა კაკის და ჩაბჟირებამდე მისულ მეგობრებს გაეცალა.სიცილისგან სულს რომ ძლივს ითქვამდნენ.
წვეულება,ალბათ დილამდე გაგრძელდა.საშინელი ხმაური იყო...ჩაფსმამდე გაჩაღებული სმა და დაწყვილებული ახალგაზრდები.ენერგიულად რომ უძვრებოდნენ ერთმანეთს ტანისამოსის ქვეშ.არ ახსოვს რამდენი დალია,ან რა მოწია?..ან,საერთოდ რა ჩაიდინა.ერთადერთი რაც ახსოვდა, ის გრძელთმიანი ქალი იყო რომლის თმაც მაჯაზე ჰქონდა დახვეული.მუხლებზე დამდგარს ძლიერად ქაჩავდა თავისკენ და სიამოვნებისგან ხმამაღლა აკივლებულ ქალს დაუნდობლად ეუფლებოდა.არც ის ახსოვს სექსის მერე სად წავიდა,ან როგორ წავიდა ლამაზმანი.დილით გაღვიძებულს თავი საშინლად უსკდებოდა, პირი გამომშრალი ჰქონდა ნაბახუსევის გამო და თვალები ეწვოდა უძილობისგან.საწოლიდან,ტანი ძლივს აითრია...გრილი წყალი გადაივლო და მომზადებას შეუდგა.დანიშნულ დროს უკვე გამზადებული იყო,ყავაც დალეული ჰქონდა და სახლსაც სტოვებდა.საკეტში გასაღები გადაატრიალა,კარი ბოლომდე გამოაღო და ადგილზე გახევდა.ზღურბლზე მდგარი კარგად ნაცნობი ადამიანის დანახვაზე,წარბები მისდაუნებურად შეეჭმუხნა და იგრძნო როგორ ასტკივდა თავი ხელმეორედ.
-გამარჯობა ირაკლი.-მშრალად მიესალმა ზღურბლზე მდგომი ქალი და ჩემოდანს ჩაავლო ხელი.-საით?
-შენ აქ რას აკეთებ?-სახლში დაუპატიჟებლად შესულს უკან მიჰყვა გაოცებული ბუაჩიძე.
-არ მოგენატრეე?-გაიცინა სტუმარმა და სავარძელში ჩაეშვა.
-თიკუნა...
-იმედი მაქვს ჩემს საწოლში არ ჟიმავდი შენს ნაშებს...ახალი თეთრეული გაქვს კარადაში და რაც მთავარია სააბაზანოში ჩემი ნივთები ისევ თავის ადგილზე დევს.
-ჯანდაბა...-ამოიოხრა ირაკლიმ და საფეთქლები მოისრისა.-არც იმდენი დამილევია ჰალუცინაციები რომ მჭირდეს.
-ისევ ლოთობ...
-კი ვსვამ,ვეწევი და ქალებშიც დავდივარ...მე გავდივარ.საღამოს მოვალ...ან,არ მოვალ..არ ვიცი.
-წვნიანს შეჭამ ძვირფასოო?!
ირაკლიმ,სიბრაზის მოსათოკად ღრმად ჩაისუნთქა,ქალის ირონიული ღიმილი გმირულად დააიგნორა და შეეცადა მშვიდად დაეტოვა სახლი. საშინელ ხასიათზე იყო,ვაი შავი დღით დააპარკინგა მანქანა სკოლის წინ და სამასწავლებლოში ასულს უარესად მოექუფრა ხასიათი.ნერვები საშინლად ეშლებოდა იმ მდგომარეობაზე რაშიც მისდა უნებურად აღმოჩნდა და ახლა ვალდებული იყო მშვიდად შეხვედროდა ყველა იმ წინაღობას,რომელიც შეეცდებოდა ხელი შეეშალა, როგორმე გადაეგორებინა ის ერთი წელი სასჯელივით რომ ჰქონდა მისჯილი იმ დანაშაულზე რაც არც იმდენად მძიმე იყო ასეთი უკიდურესი მდგომარეობისთვის.ნამდვილად არ გაახარებდა აფთარივით ჩასაფრებულ პაატა ბუაჩიძის, ირონიული ღიმილით რომ ეთქვა მისთვის: "აი,ხომ გეუბნებოდი!" გამოუსადეგარი ხარ.
-როგორ ჩაიარა პირველმა დღეემ, მასწავლებლის ამპლუაში?- ევა გეგენავამ, თლილი თითებით გრაციოზულად გადაიწია თმა და ფეხი-ფეხზე მოხდენილად გადაიდო.მადის აღმძვრელი ფორმების მქონე ქალი გახლდათ ქალბატონი ევა...სავსე მკერდით და მრგვალი თეძოებით, შემოსკდომამდე რომ ჰქონდა მოტმასნილი მუხლამდე ქვედაბოლი,უკან პატარა ჭრილით.თეთრი პერანგი და საგულდაგულოდ აწეული თმა, რომლიდანაც ერთი, ურჩი კულული გამოქცეულიყო და ევაც მონდომებით ებრძოდა.უფერული ტუჩსაცხი ესვა და თვალებზე პროფესიონალური სიზუსტით შავი ფანქარი.
-ნორმალურად.-მხრები აიჩეჩა ირაკლიმ და ღიმილი არ დაიშურა გამომცდელად თვალებ მოჭუტული ქალისთვის.
-ძნელად სამართავი კლასია...ალბათ გესმით კერძო სკოლაა და მათი მშობლები იმდენს იხდიან,პრეტენზიების წამოყენების უფლება ნამდვილად აქვთ.
-ამით რისი თქმა გსურთ?
-იმას ვგულისხმობ რომ...-ხმას დაუწია ქალმა და მომაჯადოებლად გაიღიმა.-ახალგაზრდა ხართ,გამოუცდელი და ჩემი რჩევა იქნება..იქ,სადაც ნამდვილად არავის არფერში სჭირდება თქვენი მათემატიკა...ნამდვილად არ ღირს ,ტვინდახშულ მიზარდებს ბოლო წელს ასწავლოთ ის რაც მთელი თერთმეტი წელი არ უსწავლიათ..
-ეს ისევ სკოლის პრობლემაა-მხრები ღიმილით აიჩეჩა ირაკლიმ-აშკარად არაპროფესიონალი კადრების ნაკლებობას არ უჩიოდით.
გეგენავას გაეღიმა და ქვედა ტუჩი მისდა უნებურად გაილოკა.
-დღეს საღამოს სადმე ხომ არ გვევახშმა?-ხმას დაუწია ირაკლიმ და მისკენ ნახევარი ტანით გადახრილი წყლიან თვალებში ჩააშტერდა.
-ეს პაემანიაა?-გაეცინა ევას.
-არა,უბრალიდ ვახშამი.სადაც ერთმანეთის უკეთ გაცნობას შევძლებთ...მე,გამიცდილება მაკლია.თქვენ კი შეგიძლიათ სასარგებლო რჩევები მომცეთ...
-ჯანდაბა,ფორმაში ხარ ბუაჩიძე...მსმენია შენი თავაშვებული ცხოვრების შესახებ.-ნიშნის მოგებით გაუღიმა ევამ და იმ წუთს სამასწავლებლოში შემოსული შუახნის ქალისკენ გადაიტანა ყურადღება,სკამიდან წამოდგა და რამდენიმე წუთში მოხდენილი ნაბიჯებით გაუჩინარდა ოთახიდან.
**********
-აქ,განვლილ მასალაზე გვაქვს საუბარი და მაინტერესებს თქვენი ცოდნის სიმაღლე.-მოზრდილ დაფას მოშორდა ბუაჩიძე და ცარციანი ხელის საგულდაგულოდ გაწმენდას შეუდგა,თან რატომღაც გასუსულ კლას არ აშორებდა გამომცდელ მზერას.რამდენიმე წყვილი თვალი ისე მიშტერებოდა მასწავლებელს,იფიქრებდით რენდგენში ატარებსო.რამდენიმე, კაცმა არ იცის რომელ გვერდზე გადაშლილ წიგნს ჩასჩერებოდა.ერთი,ორი ენერგიულად ღეჭავდა კალმის თავს.ქალბატონი ნეკა კი თითქოს იქ არც იჯდა,ტელეფონის ეკრანს ჩასჩერებოდა ღიმილიანი სახით და წვრილ თითებს ენერგიულად ამოძრავებდა სენსორზე.
-ლოლაშვილი!-მოწმენდილ ცაზე მეხის გავარდნასავით გაისმა სიმკაცრე შეპარული ბოხი ბარიტონო და ნეკამაც კეთილი ინება და ეკრანიდან მზერა, თვალებ დაწვრილებულ მასწავლებელზე გადაიტანა.
-აშკარად არ გჭირდებათ ჩემი ახსნა და იქნებ თავად გამობრძანებულიყავით დაფასთან?-ლოლაშვილის შეკრულ წარბებზე ღიმილი ძლივს შეიკავა ბუაჩიძემ.
-სერიოზულად?!-ისეთი ხმით იკითხა ნეკამ,რომელშიც გაკვირვებასთან ერთად სიბრაზეც დისი დოზით გაჟღენთილიყო.
-მეგონა,აქამდეც სერიოზულად ვლაპარაკობდი?-მხრები აიჩეჩა ბუაჩიძემ და თვალი-თვალში გაუყარა გოგონას.-მობრძანდით დაფასთან!
-ესე არ შეიძლება...-სკამიდან წამოდგომას არ ჩქარობდა ლოლაშვილი.
-საუბარი როდესაც ჩემს გაკვეთილს ეხება..არ შეიძლება,არ შემიძლია,მე არ მეხება?! უბრალოდ არ გაგივათ.-გადაშლილი ჟურნალი ხმაურით დახურა და ქვემოდან გამოხედა კლასს-პრეტენზიები,სახლში.აქ, ყველა თანასწორია...შესაბამისად ლოლაშვილო ნეკა,გამობრძანდით დაფასთან და ნუ მაიძულებთ სწავლის პირველი დღე სამაგალითო ნიშნით დაგაწყებინოთ!
-ნაბი*ჭვარი..-ამოიჩურჩულა ნეკამ და სკამიდან წამომდგარი,სიბრაზისგან აბრჭყვიალებული თვალებით და ლარივით დაჭიმული სხეულით დაფის მიმართულებით დაიძრა.
-სანამ მაგალითების ამოხსნას შეუდგებით,მანამდე იქნებ თეორიულად აგვიხსნათ ყველაფერი.-საკუთარი მაგიდის კიდეზე ჩამოჯდა ირაკლი და სიბრაზისგან გაფითრებულ ლოლაშვილს ღიმილიანი თვალები შეანათა.
-საერთოდ არაფერში მჭირდება ეს წყეული მათემატიკა.-თითებში მოქცეულ ცარცს,თითები ძლიერად მოუჭირა ლოლაშვილმა და კლასს გადახედა.კლასელების ის ნაწილი,ვინც ლოლაშვილს დასანახად ვერ იტანდა ირონიული ღიმილით მიშტერებოდნენ,მისი მეგობრები კი ისე ერთობოდნენ და ჩურჩულებდნენ,საერთოდ ცალ ფეხზე ეკი*დათ ნეკაც და მისი ახლანდელი მდგომარეობაც.დეას, ღიმილი ყურებამდე გარღვეოდა და გვერდით მჯდარ დაჩი დიდებულიძეს,ისეთი გაცხარებით ეჩურჩულებოდა ერთიანად მოხეთქილმა სიბრაზემ მოიცვა ლოლაშვილის მთელი სხეული.დაჩი,თავს უქნევდა რაზმაძეს და ფურცელზე ამოუხსნელ ფიგურებს ხაზავდა.
-გამოდის, სულ ტყუილად უხდია მამაშენი წელიწადში ათი ათასი -მხრები აიჩეჩა ირაკლიმ.
-არ ამოვხსნი...-ყრუდ,ხმაგატეხილმა გამოსცრა ნეკამ და ცარციან ხელებს ცრემლისგან ამღვრეული თვალებით დახედა.
-არ თუ, ვერ ამოხსნი?-ჩაეძია ირაკლი და ისეთი შთაბეჭდილება დარჩა ნეკას, მისი ამ მდგომარეობით ზედმეტად ერთობოდა ბიჭი,რაც მის ანცად მოციმციმე თვალებში გადაშლილი წიგნივით იკითხებოდა.
-არ..-ამოიჩურჩულა ნეკამ.
-ნიშანს,არ დაგიწერ.- ხელები მკერდთან გადაიჯვარედინა ირაკლიმ.
-ჯანდაბა...-ცოტა აკლდა ხმამაღლა რომ არ ატირებულიყო,თავს საშინლად დამცირებულად გრძნობდა და სიმწრის ბურთს, რომელიც ყელში გასჩხეროდა და აიძულებდა ეტირა,ძლივს იმორჩილებდა გარეთ რომ არ გამოეხეთქა ქვითინთან ერთად.ცარცი დაფის მიმართულებით ისროლა და ისე გავარდა კარისკენ უკან არ მოუხედია.დერეფანში გასულმა,კარი ძლიერად გაიჯახუნა და ცოტა ხანს კიდევ ისმოდა მისი ნაბიჯების ხმა,რაც იმას ნიშნავდა რომ გარბოდა.
-მაშ ასე...-ხელები მოიფშვნიტა ირაკლიმ და გასუსულ კლასს გადახედა.-დღეს,ლოლაშვილს დასწრებასთან დაკავშირებით პატარა პრობლემა შეექმნება..სიამოვნებით ჩავწერ მისი გვარის გასწვრივ არა-ს.აბა, ვის სურს პროტესტის ამ ფორმას მიმართოს და გაქცეულ მეგობარს შეუერთდეს?
ხმას არავინ იღებდა,რაც ბუაჩიძის პირველ გამარჯვებას ნიშნავდა და ეს ნამდვილად იყო დაუმორჩილებელი კლასის გატეხვისკენ გადადგმული პირველი,თამამი ნაბიჯი.
-დაფასთან რომელი გამობრძანდებით?-გამომცდელად მოავლო მზერა ბავშვებს და ჩურჩულში გართულ რაზმაძეზე შეაჩერა ნახევრად მოჭუტული მზერა.-დეა ჰო?
-დიახ.-მორცხვად ამოილაპარაკა რაზმაძემ.
-ხელს ხომ არ გიშლით?
-ბოდიშით მას...-სწრაფად გატყდა რაზმაძე.
-კარგით...მაგალითების ამოხსნა თუ არ შეგიძლიათ და აპროტესტებთ ჩემს ასეთ მიდგომას თქვენი განათლების მხრივ...რასაც ერთ წელში მამდვილად ვერაფერს მოვუხერხებთ...უბრალოდ გავჩუმდეთ და ვაცადოთ მათ,ვისაც მართლაც აინტერესებს ეს საგანი და მეტიც, საგამიცდო საგნად აქვს არჩეული.თქვენ გამიხვალთ დაფასთან?-რაზმაძისგან მზერა მის მარჯვნივ მჯდარ სათვალიან გოგონაზე გადაიტანა და კეთილი ბიძიასავით გაუღიმა.
-დიახ.-სკამიდან წამოდგა გოგონა და დაფისკენ გაემართა.
-ანასტასია ნაკაშიძე...შესანიშნავია.თუ საიდუმლო არ არის რომელია თქვენი საყვარელი საგანი?-მაგიდას მოშორდა ირაკლი და გოგინას მიუახლოვდა.
-მათემატიკა...-დაბალი,რბილი ხმით ამოილაპარაკა ნაკაშიძემ.
-მიხარია...აი,თქვენ ცარცი და გიწვევთ დუელში.-ცარცი ღინილით გაუწოდა გოგონას და დაფისკენ ხელით მიუთითა.ხუთი წუთის განმავლობაში აკვირდებოდა როგორ ხსნიდა ჩაფიქრებული სახით,წარბ შეკრული გოგონა მაგალითებს.ღიმილი არ შორდებოდა სახიდან და პარალელურად ისეთ ჩამჭრელ კითხვებს უსვამდა,როგორმე რომ დაებნია მოსწავლე.ერთი და იგივე კითხვს ორჯერ უბრუნდებოდა და ისე უტრიალებდა მხპლოდ სხარტად მოაზროვნე ტვინების ჭიდილად თუ შერაცხავდით ამ მათემატიკურ დუელს.ბოლოს გაღიმებულმა შეაქო მოსწავლე და დაჯდომამდე წარმატებებიც უსურვა.არაფრის ახსნა არ დაუწყია,განვლილ მასალას იმეორებდნენ და იმდენად ძნელი იყო ამ ყველაფერთან შერკინება, მაშინ როდესაც ცოდნის ბაგაჟი თითქმის კოჭლობით სცილდებოდა აღმნიშვნელ შკალაზე ნოლს....რამე ახალზე ესაუბრა ბავშვებთან.ძნელი იყო, კერძო სკოლის უმართავი კლასისთვის ბოლო,დამამთავრებელ წელს მიეცა მათთვის ის ცოდნა, რონელიც რეალურად არაფერში სჭირდებოდა ბავშვებს და უკვე არჩეული საგნებით ხელმძღ ანელობდნენ კერძო რეპეტიტორებთან.ძნელი იყო იმ პრეტენზიების დაიგნორება, რასაც "ჩვენ არაფერში გვჭირდება, ეს წყეული მათემატიკა" ერქვა და ამ ამბოხს ის ბავშვებიც ეწირებოდნენ რომელნიც მართლაც სწავლას მოწყურებულნი ხარბად ისრუტავდნენ მის ყველა სიტყვას,ყველა განმარტებას და საგამოცდო საგნადაც სწირედ ეს წყეული საგანი ჰქონდათ არჩეული. ორმოცდა ხუთი წუთი სრულ კამათში გავიდა...როგორც იქნა აიძულა კლასის უსაქმური ნაწილი, ელემენტარული პატივი ეცათ თანაკლასელებისთვის და გაჩუმებულიყვნენ...მეორე ნახევარს კი ერთმანეთზე შეერთებულ მერხებთან გადაჯდომა შესთავაზა და თავადაც აქტიურად ჩაერთო იმ დიდ კამათსა და ჯგუფურ მუშაობაში, რასაც სიამოვნებით აკეთებდნენ ბავშვები.ზარის ხმაზე უსაქმურები პირველკლასელი ბავშვებივით გაცვივდნენ კლასიდან,მეორე ნაწილი კი მიცემული სავარჯიშოების ჩანიშვნის შემდეგ თბილად დაემშვიდობნენ მასწავლებელს,რომელმაც შეძლო და მათი კეთილგანწყობა დაიმსახურა ტავისი ასეთი უშუალო მიდგომით.შედეგით ნასიამოვნებ ბუაჩიძესაც თავის ტკივილი შეუმჩნევლად გაჰყუჩებოდა.კიდევ ერთხელ მოათვალიერა დაცლილი საკლასო ოთახი და ოთახიდან გასვლას აპირებდა ნეკა ლოლაშვილი რომ დალანდა.
-დღეს ჩემს გაკვეთილზე არ,ან ვერ დასწრების გამო თქვენს კუთვნილ გრაფაში არა ჩაიწერა...სამწუხაროდ.
-ვერ გიტან.-ყრუდ ამოილაპარაკა ნეკამ და ტირილისგან ჩაწითლებული თვალები, შუბლ შეკრულ ირაკლის შეანათა.
-ძალიან კარგი.-მხრები აიჩეჩა ბუაჩიძემ და ცხვირწინ ასვეტილს ცივად მიუგო:
-შეგიძლია,ჩემს გაკვეთილზე აღარ შემობრძანდე.
-იცი მაინც ვისი შვილი ვარ?-წელზე ორივე ხელი დაიკრიფა ნეკამ და ჯიუტად მიაშტერდა.
-მამაშენი ღმერთიაა?!
-ღადაობ?!-სიბრაზისგან ტუჩები აუთრთოლდა ლოლაშვილს.
-მაშინ პრიბლემაც არაფერი ყოფილა.
-ამ ყველაფერს, განანებ.
-წლის ბოლოს ჩემს საგანში ნიშანს ვერ ეღირსები...
მშვიდად ამოილაპარაკა ირაკლიმ და საკლასო ოთახი ისე დატოვა,უკან წამითაც აღარ მოუხედია.
* *სკოლის ეზოდან გამოსული ბუაჩიზე,საკუთარი მანქანის მიმართულებით გაემართა,ერთი სული ჰქონდა დროულად გასცლოდა იმ ტერიტორიას სადაც საშინლად ეხუთებოდა სული.შარვლის ჯიბიდან გასაღებების აცმა ამოაძვრინა და ის იყო კარის გაღებას აპირებდა, უკნიდან ვიღაც რომ სწვდა მკლავში და მთალი ძალით მოითრია.უკან გადაქანებული,წონასწორობის დასაცავად მანქანის ძარას დაეყრდნო და შეტრიალებული ნეკა ლოლაშვილის ბრაზისგან ამღვრეულ თვალებს გადააწყდა.
-რა ჯანდაბას აკეთებ?!- წამიერად იფეთქა ირაკლიმ და ძლიერი თითებით გოგონას წვრილ მკლავს ჩააფრინდა.
-თავს ზედმეტუს უფლებას ხომ არ აძლევ?!-ბრაზისგან ტუჩები უკანკალებდა ნეკას.-იცი მაინც რამდენს იხდის მამაჩემი,ეს წყეული სკოლა რომ ფუნქციონირებდეს?!იცი მაინც რამდენს ნიშნავს მისი სიტყვა დირექტორისთვის?!-ხმას ნელ-ნელა უწევდა ლოლაშვილი.-იცი მაინც რა შარში ჰყოფ თავს?! ჩემი ერთი სიტყვა და კინწის კვრით მოგისვრიან აქედან...
-მემუქრებიი?!-გაეცინა ირაკლის და გოგონას ხელი მკლავიდან უხეშად მოიშორა.-იცი მაინც როგორ ვერ ვიტან შენ მსგავს ტუტუც გოგიებს?!ფრთხილად იყავი,შენი მუქარა სანანებელი არ გაგიხდეს.
-მაგასაც ვნახავთ ვინ ინანებს...-ხელი აიქნია გოგონამ-თვით კმაყოფილი ნაბიჭ*ვარი ხარ!-უკან დაიხია და გზის მეორე მხარეს გადასასვლელად, უკან სვლით დაიწყო სიარული.
-რა ჯანდაბას აკეთებ?სად მიდიხარ?-მისი მიმართულებით დაიძრა ბუაჩიძე.
-ვერ გიტან...ყველა სიტყვას სცხვირში ძმრად ამოგადენ ბუაჩიძე.შეგიძლია ტრა*კში გაითხარო წლის ბოლოს შენი ნიშანი-რისხვანარევი მუქარით უკივლა ნეკამ და ის იყო შეტრიალებას აპირებდა,მისკენ სირბილით დაძრულმა მასწავლებელმა მხარში ხელი რომ ჩაავლო და წინ გადაქანებული,ბორდიულზე სახით დაეცემოდა ისევ ირაკლის რომ არ ემარჯვა და არ დაეჭირა.შავმა ჯიპმა კი გიჟივით ჩაიქროლა იმ ადგილზე სადაც მანამდე ნეკა იდგა და გზის მეორე მხარეს გადასულ ახალგაზრდებს გაბმული სიგნალით შეუკურთხა.
-ტრა*კში გათხრაზე გამახსენდა.-ლოლაშვილის ყურთან დაიხარა ირაკლი და ზიზღით ამოიჩურჩულა.-მკვრივი გაქვს და სიამოვნებით გაგთხრი წლის ბოლოს...
-ნაბი*ჭვარო..-მკერდზე,ძლიერად ჰკრა ხელები ნეკამ და სიმწრისგან წამოწითლებულმა უყვირა:-მამაჩემი დედას გიტირებს.
-ზუსტად ორი წუთის უკან,მანქანამ გაგიტანა ლამის და ისევ და ისევ შენი შტერული საქციელიდან გამომდინარე.-ისევ მკლავში სწვდა ირაკლი და ბორდიულის კიდეზე მდგარი,თავისკენ დაითრია.
-მერე შენ ეს ძალიან გაღელვებს?!-ირონიულად ჩაიცინა გოგონამ.
-საერთოდ არ მაღელვებს..უბრალოდ,არ მინდა როგორც თვითმხილველი წინ და უკან დაუსრულებლად მატარონ დაკითხვებზე.
-იდიოტო.-გაიბრძოლა ლოლაშვილმა,მაგრამ ბუაჩიძის ხელს თავი ვერ დააღწია.მამაკაცმა გზაზე გაიხედ გამოიხედა და საკუთარი მანქანის მიმართულებით დაიძრულმა ნეკაც თან გაიყოლა.კარი გამოაღო,წინა სავარძელზე თითქმის შეტენა და სანამ ლოლაშვილი აზრზე მოსვლას და გადმოხტომას მოახერხებდა,საჭესთან მოთავსებულმა ყველა კარი ჩაკეტა.ძრავი ჩართო და მანქანა ადგილიდან ისე მოსწყვიტა, ინერციით უკან გადაქანებული ნეკა სავარძლის საზურგეს მიეჯახა.
-სულ შეიშალეე?! -იკივლა და თავადაც ვერ ხვდებოდა რის გაკეთებას აპირებდა,ისე გაიწია კარის სახელურიკენ.ირაკლიმ სიჩქარეს უმატა,მარცხენა ხელით საჭეს მართავდა,მარჯვენით კი აფართხალებული ლოლაშვილს მიაწვა მკერდზე და სავარძელზე დაკავა.იპოდრომის მიმართულებით წასული მანქანა, სოფელ თხინვალას გადასახვევს გასცდა,გზიდან გადავიდა და მაღალი ნაძვებით დაფარულ მიყრუებლულ ადგილზე შეაყო ცხვირი.
-მორჩები ფართხალს?!-იღრიალა ირაკლიმ და მუხრუჭის პედალს მკვეთრად დააწვა.გასაღები ძრავიდან ამოაძრო და მანქანიდან გადავიდა,წინიდან შემოუარა და გვერდითა კარი გამოაღო.-გადმოდი!
-სულ გაგიჟდი ხოო?!-დამფრთხალი თვალებით ტერიტორია მოათვალიერა ნეკამ. თითქოს მაშველის გამოჩენას ელოდებაო,ადგილიდან არ იძვროდა.გაფართოებულ თვალებს შიშით აცეცებდა და სადაც იყო ხმამაღლა ატირდებოდა.
-გადმოდიი!!-მკლავში სწვდა ირაკლი და ბუმბულივით ააფრიალა სავარძლიდან.კარი ხელის უხეში კვრით მიხურა და წინ ასვეტილ გოგოს ზემოდან ბრაზისგან აელვარებული თვალებუთ დახედა.-ახლა ყელი უნდა გამოგჭრა.აირჩიე რომელი ნაძვის ძირში ჩაგფლა?-კბილებში გამოსცრა.
-რაა?!-ნეკას ხმას თრთოლვა შერეოდა.თვალებიც აემღვრა.
-ჰოო...რაიყო,ხედი არ მოგწონს?-ირონიულად ჩაიცინა ბუაჩიძემ.-თუ მამიკოს დაურეკავ და ამოიყვანს თავის ფინიებს?მოდი მე მამაჩემს დავურეკავ და შემდედ დავჯდეთ და ვუყუროთ ვისი მამიკო მოერევა..
-გამიშვი...-ამოიტირა ნეკამ და მისი ხელებიდან თავის დახსნას შეეცადა.მაგრამ მამაკაცმა უფრო ახლოს მიიზიდა,შემდეგ მიაწვა და მანქანის კარსა და საკუთარ ძლიერ სხეულს შორის მომწყვრდეულ გოგოს სახეზე დააკვირდა.თვალები ამღვრეოდა,გაწეწილი თმა შუბლზე ჩამოშლოდა და მაისურის ღრმა ჭრილიდან არათანაბარი სუნთქვის გამო სამჯერ მეტი სიხშირით მფეთქავი გულის გამო,მაღალი მკერდი აუდ ჩამოუდიოდა.ლავიწებთან პატარა ხალები ჰქონდა ლოლაშვილს,მთელი სხეულით თრთოდა და ერთმანეთს დაშორებული ბაგეებით წყვეტილად სუნთქავდა.
-მე ხო ნაბიჭ*ვარი ვარ?-მის თვალიერებას შეეშვა ბუაჩიძე და მზერა კვლავ ცრემლისგან გადაგლესილ თვალებზე გადაიტანა.
-მაინც არ შეგრჩება ეს ყველაფერი.-ნერწყვი ხმაურით გადაყლაპა ნეკამ.
-და ვინ მომთხოვს პასუხს მშვენიერო?-თვალები დააწვრილა ირაკლიმ და აქეთ-იქით გაიხედ გამოიხედა,ჩაეცინა და ლოლაშვილის სახესთან დაიხარა-აქ,ჩვენს მეტს ხედავ ვინმეს?
-გამიშვი...-ბუაჩიძის ზედმეტად ახლოს მიტანილი სახის გამო ხმა უარესად გაუტყდა ნეკას და სახის უკან გაწევას შეეცადა.
-შეგიძლია ბოდიში მომიხადო.-მაცდურად გაუღიმა ირაკლიმ და ქვედა ტუჩზე ენა გადაიტარა.
-რა?
-ჰო...მაგალითად ასე:ირაკლი მასწავლებელო,მაპატიეთ ჩემი დღევანდელი საქციელი.ბოდიშს გიხდით დაუფიქრებლად წამოსროლილო სიტყვების გამო.-სიცილს ძლივს იკავებდა ირაკლი.-ნუ,ესეც შეიძლება...მაპატიე ირაკლი აწი აღარ შევჭამ მძღ*რენს.
-მეკაიფებიი?!-წამოიყვირა ნეკამ და ისევ შეეცადა თავის დახსნას.
-ვაბშე არ ვკაიფობ ნეკა...ძალიან გაბრაზებული ვარ,საშინლად...განრისხებული ვარ.ამიტომ თუ ნაძვის ძირში ჩამარხვის პერსპექტივა არ გხიბლავს,უბრალოდ გაიმეორე რაც გითხარი.
-არა...-ნერწყვი გადააგორა ნეკამ.
-ამაყი გოგო ხარ?!-გაიცინა ბუაჩიძემ -მეც ამაყი და ზედმეტად თავმოყვარე ვარ...მაშინ ვერ შევთანხმდებით.-მხრები აიჩეჩა და სახეზე ჩამოშლილი თმა ორი თითით გადაუწია სახეზე.-რას იზამ მშვენიერო?
-და გამიშვებ?-ეჭვით იკითხა ნეკამ.
-პირობას გაძლევ...მიდი,დაიწყე.არ მოგერიდოს.
-ბოდიში...-ამოიჩურჩულა ნეკამ.
-ვერ გავიგე-თვალები მოჭუტა მამაკაცმა.
-ბოდიშიი...-ხმას აუწია ნეკამ.-მაპატიე ირაკლი მასწავლებელო,ზედმეტი მომივიდა...კარგიაა?!
-კარგია,მაგრამ გულწრფელობა აკლია.-არ ეშვებოდა ირაკლი და ამით საშინლად ერთობოდა.-შეგიძლია უფრო გულწრფელად მითხრა?
-ნაბი*ჭვარო!-ისევ წამოიყვირა ნეკამ და მკერდზე მუშტები დაუშინა.
-ართულებ.მარტო ბოდიშით ვერ გამოძვრები...კოცნაც შეიძლება.-თავი ოდნავ მარჯვნივ გადახარა ირაკლიმ და ისე გაუცინა.
-ერთობი ხოო?!
-მეტი საქმე მაინც არაფერი მაქვს...თან საშინელ ხასიათზე ვარ,დაგიჯერებიაა ჩემმა ერთმა მოსწავლებ ნაბიჭ*ვარი დამიძახა...
-გთხოვ...წასვლა მინდა.-მიუხედავად ტანისამოსის ბარიერისა,მამაკაცის სხეულის სიმხურვალეს საკუთარ სხეულზე გრძნობდა ლოლაშვილო და უცნაურად აფორიაქებული,ერთიანად არეულიყო,შიში და გაურკვეველი მდგომარეობა უარესად აფრთხობდა და მუცელი სტკივდებოდა.მართალია ყრუდ მაგრამ მაინც მოსაბეზრებლად.ხელისგულები გაოფლიანებოდა და ამონასუნთქი,გრილი და საშინლად სასიამოვნო რომელიც მის სახეს ედებოდა მუხლებში ძალას ართმევდა.
-მაკოცე ნეკა და თავისუფალი ხარ.-ქვედა ტუჩზე ცერი გადაატარა ბუაჩიძემ და მზერა საგრძნობლად შეეცვალა.
-არა...
-ნუ გერიდება...უკვე ნაკოცნი გაქვს ჩემთვის პატარავ.შენმა დაქალმა შეგვიშალა ხელი თორემ უფრო წინ წავიდოდით.-ნეკას სახესთან დაიხარა ირაკლი და ქვედა ტუჩზე ფრთხილად მოსდო კბილები.-მაშინ მე გაკოცებ...-ამოიჩურჩულა ბუაჩიძემ და კბილები ტუჩებით ჩაანაცვლა და როდესაც მის სხეულზე აკრული გოგონა ერთიანად ათრთოლდა და პირი ჰაერის ჩასასუნთქად გააღო.კეფაზე შემოხვია თითები და კოცნა უფრო ვნებიანი და მომთხოვნი გახადა.
-ტუჩები ტკბილი გაქვა-არ მოშორებია ლოლაშვილის ბაგეწ
ებს,ზედვე ამოიჩურჩულა ირაკლიმ.-თუმცა ენა მწარე...შეგიძლია წახვიდე.კიდევ ერთი გამოხტომა და ამით არ გავსწორდებით...
-ჯანდაბა.-მოშორებულ ირაკლის ხელები მკერდზე ჰკრა ნეკამ და გვერდზე გახტა.სრული თავისუფლების შეგრძნების შემდეგ კი უკან აღარ მოუხედია სირბილით გაიქცა ცენტრალური გზისკენ.მიდიოდა და ჯერ საკუთარ თავს ლანძღავდა, თავი ამ დღეში რომ ჩაიგდო.მერე იდიოტ მასწავლებელს, მისდაჭირად არც იმდენად იდიოტი რომ აღმოჩნდა როგორადაც წარმოედგინა და მერე საკუთარ მეგობრებს, მის გაკვეთილიდან გაგდებას ასე ურეაქციოდ რომ შეხვდნენ.განრისხებულს ყველა ეზიზღებოდა.დაწყებული მშობლებიდან, დამთავრებული ზოგადად კაცობრიობამდე.ჯინსის შარვალი და ბოტასები უადვილებდა სიარულს...სკოლამდე კი სულ მცირე ერთი კილომეტრი მაინც იყო გასავლელი.ძრავის ღმუილით ჩაუარა ბუაჩიძის მანქანამ და გაბმული სიგნალით მიესალმა.ლოლაშვილი შეეცადა მრისხანების ხელმეორე შემოტევა გაეკონტროლებინა და რამდენჯერმე ღრმად ჩასუნთქვის შემდეგ ნაბიჯს აუჩქარა.

**********

ივიკო ლოლაშვილი,ყოველთვის წარმატებულ ადამიანთა იმ სიაში შედიოდა,რომელმაც ბიზნესმენობით საკმაოზე მეტი კაპიტალი დააგროვა და შემდგომ შეძლო პოლიტიკურ ასპარეზზეც ისეთივე წარმატებით აედგა ფეხი როგორც,მანამდე ღვინის ბიზნესში.მის კომპანიას, რომელსაც შემდგომ მისი უმცროსი ძმა ჩაუდგა სათავეში. ისევე იცნობდნენ უცხოურ ბაზარზე როგორც ქართულზე და დიდი პოპულარობითაც სარგებლობდა.თავად ივიკო კი ნელ-ნელა მიწევდა უფრო მაღალ თანამდებობებზე და ბოლოს საგერეო საქმეთა მინისტრის სავარძელს კომფორტულადაც მოერგო.ორი წარუმატებელი ქორწინების შემდგომ, რაც შერჩა გაჭააღარავებული თმა და 18 წლის ქალიშვილი ნეკა ლოლაშვილი გახლდათ.რომელიც დედის უცხოეთში ემიგრანტად წასვლის შემდეგ, მამასთან და მის მესამე ცოლთან, ქალბატონ ქეთათო ლობჯანიძესთან ერთად ცხოვრობდა ბაგებში.ბავშვობიდან ფუფუნებაში გაზრდილ ნეკას, არაფერი არ აკლდა გარდა დედის სითბოსა და მუდმივად ჩემოდანზე მჯდარი მამის კეთილგანწყობისა.დღენიადაგ მივლინებაში მყოფი ივიკო, უცხოეთიდან ჩამოტანილ საჩუქრებს მიიჩნევდა შვილზე მზრუნველობად და რომ გეკითხათ საერთოდ არც კი ახსოვდა ბოლოს როდის გაატარა მასთან თუნდაც ერთი საათი,რადგან სახლში ჯერ არასდროს იყო და თუ იყო,ისიც ტელეფონზე ჩამოკიდებული სამსახურის საქმეებს აგვარებდა.რთული ბავშვი არასდროს ყოფილა ნეკა,მშობლების სითბოს მოკლებული,ბებიის კალთას ამოფარებული უპრეტენზიოდ ეგუებოდა მათ ასეთ დამოკიდებულებას...მაგრამ წლების მატებასთან ერთად მისი პრეტენზიებიც მატულობდა და ბოლოს აგრესიაში გადაზრდილი,შეშფოთებულ ივიკოს სისხლის ბოლო წვეთამდე გამოწურვას უქადნიდა.შექმნილი პრობლემები სკოლაში,რის გამოც რამდენიმე სკოლის გამოცვლა მოუწია...სახლში გამართული წვეულებები,დილამდე სიარული კლუბებში და სახლში გვარიანად გამომთვრალის დაბრუნება. კიდევ რამდენი ისეთი რამ, რაც ივიკოს ყურამდე სანამ მიაღწევდა მანამდე იფარცხებოდა.ლისის მიმდებარე ტერიტორიაზე, ახალი, პრესტიჟული სკოლი გახსნამ ცოტა დაამშვიდა ბატონი ლოლაშვილი და ბევრი აღარც უფიქრია ისე მიიყვანა დაუმორჩილებელი შვილი ამ სკოლაში და იმდენს იხდიდა ნეკას ყველა გამოხტომაზე თვალის დასახუჭად ნამდვილად უღირდა სკოლის დირექტორს.ნეკას კლასში აღმოჩნდა ივიკოს ბიზნეს პარტნიორის უმცროსი ვაჟი,დაჩი დიდებულიძე და სულ მალე მამის გულმაც გაიხარა, როდესაც მის ყურამდე აგორებულმა ჭორმა მიაღწია.ნეკას და დაჩის სიყვარულის ისტორიას რომ ეხებოდა,ბევრი აღარც უფიქრია კაცს..ეს არა მატო მისი შვილის მოთოკვის ერთადერთი საშუალება, არამედ საქმიანი ხელშეკრულების დადების ას პროცენტიანი გარანტიც იყო.ამიტომ ნეკას 18 წლის აღსანიშნავ იუბილეზე გაიმართა მისი და დაჩის ნიშნობაც.ისევ არაფერი უკითხიათ ნეკასთვის,ისევ ისე გადაწყვიტეს მისი ბედ იღბალი როგორც მანამდე და გაპროტესტების ერთადერთ გზად ისევ და ისევ მამის ფულის უაზროდ და უმიზნოდ ფლანგვა ჩათვალა.
-სად იყავი?-სკოლის წინ, საკუთარ მანქანაზე აყუდებული დიდებულიძის დანახვა ნამდვილად არ გაგხარებია ნეკას.რომელიც მისკენ გაემართა შეშფოთებული სახით და ტუჩებ გაფითრებულ გოგონას ძლიერად მოეხვია.
-ვსეირნობდი.-სასხვათაშირისოდ ამოილაპარაკა ნეკამ და პირველი ჩაჯდა მანქანაში.
-სახლში გაგიყვანო?!-მანქანა ადგილიდან დაძრა დაჩიმ და მზერა გაშტერებულ შეყვარებულს გადახედა.
-არა,შენთან...-ზედ არ შეუხედია ისე მიუგდო ნეკამ და ფანჯრისკენ გაიხედა.სკოლის წინ იდგა ირაკლი ბუაჩიძის მანქანა,თავად მასწავლებელი კი ეზოს შესასვლელთან იდგა და ღიმილიანი სახით უხსნიდა რაღაცას მკერდზე თაბახის ფურცლების მიზრდილი საქაღალდე მიხუტებულ მის კლასელს, რომელის არც სახელი იცოდა ნეკამ და არც გვარი,არც დიდად დარდობდა ამ ფქტს, რადგან უფერული და უინტერესო ხალხს არასდროს სწყალობდა.
-სადმე ხომ არ გაგვევლო?არ გშიაა?!-სადგამზე მოთავსებულ ნახევრად დაცლილ კოკაკოლის ბოთლს დასწვდა დაჩი და მოიყუდა.
-არა,სექსი მინდა და რას იზამ ბუჩქებში გამჟ*იმავ?!-ტუჩები პრეტენზიულად დაბრიცა ნეკამ და ბიჭს გადახედა, რომელსაც მოულოდნელობისგან კოკაკოლა გადასცდა და ხველა აუტყდა.სახეზე წამოწითლებულმა სული ძლივს მოითქვა და გოგონას გადახედა ჩაწითლებული თვალებით.
-გეხუმრე რა გჭირს?-მის გამომეტყველებაზე ხმამაღლა გაიცინა ნეკამ და სათავსოში მიგდებულ სიგარეტის კოლოფს დაავლო ხელი,ერთ ღერს მოუკიდა და შუშა ნახევრამდე ჩამოსწია.-სახლში წამიყვანე.

***********
საშინელი ხმაური ისევ დააიგნორა ბუაჩიძემ და შეკვეთილი ვისკი ნახევრამდე მოსვა.ხმას არ იღებდა ისე ჩასჩერებოდა ნახევრად ცარიელ ჭიქას და არც მის გვერდით მჯდარი ტიტე უშლიდა ფიქრში ხელს.რას ფიქრობდა?
საინტერესოს არაფერს...ჩვეულებრივი ცხოვრებით ცხოვრობდა,სასმელი,მოსაწევი,ქალები...არაფერი განსაკუთრებული და არაფერი საინტერესო.
-თიკუნა ჩამოვიდა.-ამოილაპარაკა და ნახევარი ტანით მეგობრისკენ შეტრიალდა.ტიტე ,ბარის დახლს ზურგით მიყრდნობოდა და საკბილოს ძებნაში გართული,მოცეკვავე წყვილებს ათვალიერებდა მონადირის გამჭოლი მზერით.მოსმენილისგან ელდანაკრავივით შეტრიალდა მეგობრისკენ და ეჭვნარევი მზერა შეანათა.
-დაიგინე.
-გინდა დაივიგინებ და გინდა დავიფიცებ...-გაეცინა ირაკლის.-დილით დამადგა ჩემოდნით ხელში.
-რა უნდა ქნა ტო?-ამოიოხრა ტიტემ და ძმაკაცს გამამხნევებლად გაუღიმა.
-რასაც აქამდე ვაკეთებდი..რა გჭირს შეჩ*ემა?-გაეცინა ბუაჩიძეს -წლებია ესე გრძელდება და მაგრად რომ მკი*დია ვერ ხედავთ.
-ტეხავს ბუჩი...
-თავიდან ტეხავდა...ეხლა უბრალოდ შევეგუე.იყოს, არ იყოს ორივე ერთი ხუ*ია...განსხვავება ის არის რომ ახლა სახლში ჩემს გარდა სხვაც არის და ნაშებს ვერ ავყრი.
-საწყალო...-თავი გადააქნია ტიტემ-პირველი შემთხვევა იქნება...უბრალოდ თიკუნა არ მოგცემს ამის საშუალებას.იქნებ გადავიდეს სხვაგან ტო?
ირაკლიმ მეგობარს ამოხედა და გაეცინა. ტიტესაც გაეცინა,რადგან იცოდა რომ მისი მეგობარი როგორც ყოველთვის დღესაც არ წავიდოდა სახლში...რომელიმე ლამაზმანის მკლავებში მოქცეული ძვირადღირებული სასტუმროს ლუქს ნომერში გაატარებდა ღამეს.და ასე გაგრძელდებოდა კაცმა არ იცის როდემდე...ალბათ იქამდე,სანამ ბუჩი არ შეწყვეტდა პროტესტის იმ ფორმას რითაც ახერხებდა და წყობიდან გამოჰყავდა ბატონი პაატა...სხვების თვალში ზედმეტად მშვიდი და გაწონასწორებული ადამიანი.ბუჩის თვალში კი ფულზე გაკიდებული ახვარი რომელსაც დასანახად ვერ იტანდა და სიამოვნებით გამოიღებდა ბოლო წვეთამდე იმ სისხლს, ვენებში რომ უდუღდა და აკავშირებდა მამასთან. ბუჩი ,თავის სახესთან შედარებით სულ სხვანაირი ადამიანი გახლდათ.მისი ნამდვილო სახის დანახვა იშვიათს თუ შეეძლო და იმ იშვიათ ადამიანთა რიცხვშიც მხოლოდ დედა და მისი სამი მეგობარი შედიოდნენ. რომ არა ირინა მეტრეველი,ალბათ დიდი ხნის წინ მიაფურთხებდა ირაკლი ყველას და ყველაფერს.ქალი,დედა რომელიც უსაზღვროდ უყვარდა და ჩვეულებრივად აღმერთებდა.დედა, რომლის გამოც შეეძლო უარი ეთქვა საკუთარ პრინციპებზე და ქალი, რომელიც მსოფლიოში ნომერ პირველი იყო მის ცხოვრებაში.ყოველთვის უკვირდა რითი მოხიბლა ჯმუხმა და უსიტყვო პაატა ბუაჩიძემ,რომელსაც არა მარტო ჯმუხი სახის მიმიკები, არამედ ხასიათიც გარეგნობის შესაფერისი ჰქონდა.აი, ირინა კი სულ სხვა განზომილება იყო,ულამაზესი ქალი...ჰაეროვანი,ლაღი და მხიარული.არ ყოფილა ირინას მონადირება პაატა ბუაჩიძისთვის ადვილი,უამრავი მამაკაცი ოცნებობდა ქალბატონ მეტრეველზე, მაგრამ მან პაატას სასიკეთოდ გააკეთა არჩევანი და არა მარტო გული და ცხოვრება აჩუქა..არანდე ვაჟი..გვარის გამგრძელებელი და სიბერის გუშაგი.ირაკლი ბუაჩიძე.
სახლში გვიან დაბრუნდა.კარი ხმაურით მიხურა და სასტუმრო ოთახისკენ გაემართა.კედლის საათის ისრები, ორის ნახევარ აჩვენებდნენ...სახლში გამეფებული სიმყუდროვე კი იმას ნიშნავდა რომ მის კიდევ ერთ ბინადარს უკვე ეძინა.დივანზე მოწყვეტით დაეშვა და დაუდევრად მიყრილი ბალიშებიდან ერთ-ერთი სახეზე დაიფარა.თავში დილანელი ინციდენტი და მის მერე განვითარებული სცენები ძველი კინოს კადრებივით ენაცვლებოდნენ ერთმენეთს და სასმელ მოკიდებულ ბუჩის ღიმილის შეკავება უჭირდა.თავადაც ვერ მიხვდა ისე იკბინა ქვედა ტუჩზე და სიცილის შეკავებას შეეცადა.ლოლაშვილის გამომეტყველებაზე,ზედმეტად ერთობოდა და რაღაცნაირად აღამტებულ ხასიათზე აყენებდა.დივნიდან წამოდგომა არც უფიქრია,ისე გაიძრო ფეხსაცმელი და კომფორტულად მოეწყო,სხვა გზა არც ჰქონდა.ან უნდა შესულიყო საძინებელში და საწოლის თანაზიარი აეტანა,ან არა და მარტოს და საწოლსი სირბილესთან შედარებით არაკომფორტულად დაეძინა.ვერც კი მიხვდა როდის შემოხვია ძილმა თავისი კლანჭები და როდის გადაეშვა რძისფერ ბურუსში.მშვიდად ეძინა,ყოველგვარი სიზმრების და შფოთვების გარეშე.კარგად გამოძინებულს ყავის დამათრობელმა არომატმა შეუღიტინა ცხვირში და მისი მიმართულებით ნასროლმა ბალიშმა,რონელიც ბეჭებში მოხვდა.აიძულა თვალები ზანტად გაეხილა.ყრუდ ამოიგმინა და ზემოდან დაჩერებულ თიკუნას ახედა.ქალს,როგორც ყოველთვის,ახლაც ზედმეტად სექსუალური პენუარით შეემოსა მადისაღმძვრელი სხეული.შინდისფერი მატერია,ერთგული საყვარელივით შემოხვეოდა მრგვალ თეძოებზე და სავსე მკერდზე.თმა,დაუდევრად ჰქონდა კეფაზე შეკრული და ცისფერ თვალებს ანცი ღიმილით აცეცებდა აქეთ-იქით.
-რა ჯანდაბა გინდაა?!-შეუღრინა ირაკლიმ და დივანზე წამოჯდა.
-მასწავლებლად პახაობ,საცოდავ ხუთას ლარზეე?!-სიცილით დაჯდა მის წინ ქალი და ფეხი ფეხზე გადაიდო.სიფრიფანა მატერია კრიალა ბარძაყზე ჩასრიალდა და მთლიანი ფეხი,მაცდურად გამოუჩნდა ქალს.
-შენსავით მილიონერი მამამთილი არ მყავს.-ცხვირი შეიჭმუხნა ირაკლიმ და თლილი თითებიდან ყავის ფინჯანი აართვა.
-დავლიე უკვე...
-არაუშავს...კოცნაზე მეტი გვაქვს მე და შენ გაკეთებული.-თვალი ჩაუკრა ირაკლიმ და მოზრდილი ყლუპი მოსვა,ნეტარებით ამოიოხრა და კეფით საზურგეს მიეყრდნო.-რა გეჩქარებოდა რომ დაბრუნდი?
-ხელს გიშლი პატარავ?-გაიცინა ქალმა.
-რაში თიკუუ?!-ისე შეიცხადა ირაკლიმ,კაცი იფიქრებდა ფრთიანი ანგელოზია და ცუდი არაფერი ჩაუდენიაო.
-რავიცი..ლოთობა,ნაშები...მოსაწევიი...კიდევ კარგი წამალზე არ ზიხარ.შენი წამალი შარვალში გაქვს და ვის და როდის შეუდებ მაგაზე ხარ ორიენტირებული.
-ნუ ლაპარაკობ ეჭვიანი ცოლივით-სახე დამანჭა ირაკლიმ.
-ცოლივით კი,ეჭვიანივით არა...-წინ გადმოიხარა ქალი და სახეზე დააკვირდა.მხარზე ჩამოსრიალებული პენუარის სალტის გამო, მარცხენა მკერდი სრულიად გამოუჩნდა.
-გაგვიმართლა და თუ ვიცოდე ბო*ზის შვილი ვიყო...
-იღბლიან ვარსკვლავზე ხარ დაბადებული.-ხელი ხელს შემოჰკრა ქალმა.
-კიი ტო.-დაცლილი ფინჯანი უკან გაუწოდა ქალს და წინ გადმოხტილს ქვედა ტუჩზე ორი თითით მიეფერა.-კარგად გაერთე თიკაა?!
-რას გულისხმობ?-თვალები დააწვრილა ქალმა.
-აბა, დავიჯერო მარტო ჩემს პენისზე ოცნებობ დღემდეე?!-ახარხარდა ბუაჩიძე
-არ ვოცნებობ...სურვილიდან გამომდინარე ვზივარ.-ნიშნის მოგგბით გაიცინა ქალმა და ხელი დაუკითხავად გააცურა მამაკაცის შარვლის უბისკენ.
-ძაან რომ დავთვრები მაშინ სცადე,იქნებ გაგიმართლოს და ისევ გაგ*ჟიმო.-კოცნის იმიტაცია გააკეთა ირაკლიმ და სავარძლიდან წამოდგა.
-ნაბი*ჭვარო.-გაიცინა თიკამ და სავარძელზე გადაწვა.-არც მე მჭირდება სხვისი დაღლილი შენი ღირსება.მე რომ დავთვრები, აქეთ შემომთავაზე იქნებ მოგცე...
-იიი...-შე ოხეროო-გაიცინა ირაკლიმ და თითი დაუქნია, შემდეგ კი სააბაზანოსკენ გაემართა.

********
მძღოლმა,სკოლის წინ გაუჩერა მანქანა და ნეკაც ისე გადმოვიდა მადლობაც არ მოუხდია.ტყავის ზურგჩანთა მხარზე მოიგდო და ყურიდან ცალი ყურსასმენი გამოიძრო.
-ნეკააა...-ზურგიდან ეძახდა დეაკო და სულ მალე სირბილით წამოეწია.ხმაურით აკოცა დაქალს ლოყაზე და ხელმკლავი გამოსდო.-გუშინ რა მოხდა,არ იტყვიი?!
-რა მოხდა?-ნეკა, ჯერ ისევ ბრაზობდა დაქალზე.
-მასწავლებელმა რომ გაგიშვა კლასიდან.
-არაფერი,ნიშანს არ დაგიწერო...-სასხავათაშორისოდ ამოილაპარაკა გოგონამ და კიბესთან მათ მომლოდინე დაჩის მიესალმა.
-გირეკავდი...-კისერზე ხელი მოხვია დიდებულიძემ და საკოცნელად გაიწია, მაგრამ ნეკამ სახე აარიდა და მის კისერში ჩარგო ცხვირი.
-ხო,ტელეფონზე ზარი მქონდა გამორთული.არ იცი ივიკოს ხასიათიი? ცხრაასჯერ მირეკავს დღეში..უკვე დამღალა.ამას დედაჩემიც ემატება და...
-დღეს ხომ მოდიხართ ნინას წვეულებაზე?-საუბარში ჩაერთო დეა და გაკრეჭილი შეტრიალდა კიბეებისკენ მომავალი ირაკლი ბუაჩიძისკენ.-ირაკლი მას,დილა მშვიდობისაა..-გაიპრანჭა დეა და გვერდში მიღებული ჩქმეტისგან თავი ძლივს შეიკავა რომ არ წამოეყვირა.
მუქი ჯინსი ეცვა ბუაჩიძეს,შავი პერანგი და თმა ისევ ისე ჰქონდა შეკრული.სათვალე ეკეთა და ძნელი იყო გარჩევა, მისი თვალებიც ისე იღიმებოდნენ როგორც ტუჩები?
-დილა მშვიდობისა,დეაკო-მის ხავერდოვან ხმაზე უცნაურად გასცრა ნეკას და ისე რომ ირაკლისთვის მზერა არ მოუშორებია,მასზე მოხვეული დაჩის მკლავს შეაფარა თავი.
-ნეკა,გაკვეთილების დაწყებამდე, სამასწავლებლოში შემოდი.- ცივად გადახედა გოგონას და კიბისკენ ისე შეტრიალდა ყურადღება აღარ მიუქცევია ბავშვებისთვის.
-რა ხდება?-ლარივით დაიჭიმა დაჩი.-ერთად შევიდეთ.
-არაფერი,ნიშანს არ დაგიწერო გამომიცხადა და მის გაკვეთილებზე დასწრებას არც ისე ვაპირებდი.-მხრები აიჩეჩა ნეკამ-ალბათ დირექტორმა რამე უთხრა და...
-იმედია,ბოდიშს მოგიხდის.-კბილებში გამოსცრა დაჩიმ.
-აუ,რა კარგი ტიპიაა..-ამოიოხრა დეაკომ და პასუხად მეგობრებისგან ატრიალებული თვალებიც მიიღო.
-შეგიძლია წაეჩალიჩო,უარს კი არ გეყვის.-რატომღაც უხალისოდ შეაგულიანა ნეკამ.
-ისე,უნდა გავეპრანჭო...-დაასკვნა დეაკომ და ეს უკვე მეტისმეტი იყო, უცებ მოშორდა დაჩის სხეულს ლოლაშვილი და ჩანთა დეას მიაჩეჩა.
-მე სამასწავლებლოში წავალ...-პსაუხს არ დალოდებია ისე აირბინა კიბეები და სირბილით გაუყვა დერეფანს.სამასწავლებლოს თეთრ კარზე დააკაკუნა და კარი შეხსნა.ადრიანად მოსული მასწავლებლების ნაწილი ყავას სვამდა,ნაწილი წიგნს ჩასჩერებოდა ან ერთმანეთსში ჭორაობდნენ.ირაკლი, ერთ -ერთ მაგიდასთან დახრილი ცხრილში იყურებოდა ნეკა რომ გამოჩნდა კარის ზღურბლზე...
-რა ხდება ძვირფასოო?-ბუაჩიძეს დაასწრო ევა გეგენავამ.
-არაფერი...ირაკლიმ..უფრო სწორად ირაკლი მასწავლებელმა დამიბარა.-მხრები აიჩეჩა გოგონამ.
-ფიზიკის კაბინეტში შედი და ორ წუთში მოვალ.-ცხრილისთვის თვალი არ მოუშორებია ბუაჩიძეს.
-კი მაგრამ?
-ნეკა,ორ წუთში მოვალ.
ლოლაშვილმა,ღრმად ამოისუნთქა და ცივად შეტრიალდა ორი კარის იქით მდებარე ფიზიკის კაბინეტისკენ.კარი შეხსნა და ოთახში შესულმა ცარიელი საკლასო ოთახი მოათვალიერა.უკვე ნერვები ეშლებოდა...ერთ-ერთ მერხზე ჩამოჯდა და ხელები მკერდთან დაიკრიბა.პირველი გაკვეთილის ზარი ახალი დარეკილი იყო კარი რომ გაიღო და როგორც იქნა გამოჩნდა ბუაჩიძე.
-ღმერთოო..ჩამომეძინა.-მთქნარების იმიტაცია გააკეთა ბრაზისგან სახე არეულმა გოგონამ.
-არ გეძინაა?!-მზრუნველი ტონით ჰკითხა ირაკლიმ და სახეზე თანაგრძნობა გამოესახა.
-ორი წუთიოო..ოცი გავიდა...მათემატიკოს კაცს დროის შეგრძნება არ გაქვს?!-თავისას აგრძელებდა ნეკა.-რა ხდება? რისთვის მიბარებდი?
-ღმერთია მოწამე შენთან მეგობრული დამოკიდებულების მეტი არაფერი მინდოდა.-ამოიოხრა ირაკლიმ და სიცილით გაშალა ხელები.
-ჯანდაბა,ღადაობის ხასიათზე გავიღვიძეთ მაას?!-მას ხაზგასმით გამოსცრა და სკამიდან წამოდგა.-უნდა მივმხვდარიყავი,სერიოზული საქმე რომ არაფერი გქონდა.თვითკმაყოფილი იდიოტივით იქცევი...
-ახლიდან ვიწყებთ?
- კარგად რაა...მართლა არ ვაპირებ შენს არც ერთ გაკვეთილზე დასწრება.-კარისკენ გაემართა გოგონა.
-ძალიან დამავალებ...მაგრამ ეს გრჩება.-გაიცინა ირაკლიმ და მუჭში მოქცეული ოქროს ჯვარცმა , ძეწკვით დაიჭირა.-მგონი შენია,დილით ჩემს მანქანაში ვიპოვე.
-ახლა რაღა მოიფიქრე?-თვალები აატრიალა ნეკამ და ბუაჩიძისკენ შეტრიალდა მის ხელში ათამაშებულ ჯვარცმას შეხედა და მერე ყელზე მოიკიდა ხელი.ბებიის ნაჩუქარი ოქროს ჯგვარცმა,რომელსაც სულ თან ატარებდა აღარ ეკეთა.-კი ჩემია,მომეცი.
-მადლობა ისევ გავიწყდება...-გაეცინა ირაკლის და მუჭი შეკრა.
-ღმერთო...თავიდან იწყებს.მომეცი,შენი ნერვები არ მაქვს...-ხელი გაიწოდა ნეკამ და ცინიკურად მომღიმარს თვალი -თვალში გაუყარა.
-ისე,რა ყ*ლე შეყვარებული გყავს...-მაგიდის კიდეზე ჩამოჯდა ირაკლი და ხელები კალთაზე დაიკრიბა.-ვაბშე ჰკიდია სად დადიხარ?ვისთან დადიხარ?რას აკეთებ...იმ მამლაყინწაზე გელაპარაკები, წეღან კიბის ბოლოში რომ გეხუტებოდა.
-რაღაც არ მგონია ეგ შენ გეხებოდეს..მომეცი...
-ის თუ იცის კლუბში რას აკეთებდი ჩემთან ერთად?
-ირაკლიი...-ბრაზისგან ხმა გაებზარა ლოლაშვილს.-დამიბრუნე ჩემი ყელსაბამი.
-ააა ეს?-მუჭი გაშალა და ინტერესით დახედა,შემდეგ მაცდურად აუთამშდა თვალებში ჭინკები და
გამომწვევად გაიღიმა-კარგი,მოდი და წაიღე...
* * ეშმაკური ღიმილით სახე გაბადრულ ბუაჩიძეს, უნდობლად შეხედა ნეკამ.თითქოს ყოყმანობსო, წუთით დაფიქრდა,ღრმად ამოისუნთქა და სწრაფი ნაბიჯით დაფარა მასწავლებლამდე მისასვლელი მანძილი.გაშლილ ხელისგულზე მოთავსებული ჯვარცმისკენ ხელი გასწია და ის იყო უნდა აეღო,ირაკლიმ,მუჭი რომ შეკრა და გაეცინა.
-მომეცი-წამოიყვირა ნეკამ და ბრაზისგან ტუჩები ძლიერად მოკუმა.
წინ ასვეტილ,სახე მოქუფრულ გოგონას,თვალ მოუშორებლად უყურებდა ირაკლი და თითქოს მისი თითოეული ნაკვთის შესწავლას და გონებაში კარგად ჩამახსოვრებას ცდილობსო.ზანტად დააცოცებდა თვალებს ლამაზ სახეზე,ჯერ თვალებში უყურებდა,შემდეგ ცხვირზე,ყვრიმალებზე, ბოლოს კი ბრაზისგან ათრთოლებულ სავსე ბაგეებზე.გოგონას,შეკავებული სუნთქვისგან,კისრის გამჭირვალე კანზე, ლურჯად მოუჩანდა წვრილი კაპილარები და ისეთ შთაბეჭდილებას სტოვებდა,დიდხანს რომ დაჰკვირვებოდით ბლანტი სითხის მდორედ მოძრაობას შეამჩნევდით.
-სიბრაზე გიხდება, იციი?-მაჯაზე, მარწუხებივით შემოხვია თითები და თავისკენ მიიზიდა.მის ფეხებს შორის მოქცეულ გოგონას ახლოდან დააკვირდა და ისე დაიხარა, ნეკას ეგონა აკოცებდა.ბუჩიძე კოცნას ნამდვილად არ ჩქარობდა,გვერდზე გადახრილი თავით აკვირდებოდა და სახის თითოეული ნაკვთი უღიმოდა.-ჯანდაბა,მართლაც ლამაზი ხარ.
-დამიბრუნე ჩემი ყელსაბამი და წავალ...-გამშრალ პირში,ენა ძლივს მოატრიალა ნეკამ.ნერვები ეშლებოდა საკუთარ თავზე,რადგან ირაკლის სიახლოვისგან მოგვრილ ემოციებს სახელს ვერ არქმევდა და ყველა უჯრედით იწყებდა თრთოლვას.თვალები,თავისით ეხუჭებოდა და ეგონა მუხლებში ძალა ეცლებოდა.
-ვგიჟდები ასე რომ მუნჯდები...-ცერა თითი ,ფრთხილად გადაატარა ქვედა ტუჩზე ირაკლიმ და ერთი წამით ისიც კი გაიფიქრა რა სიამოვნებით დაუკოცნიდა სავსე ბაგეებს,მაგრამ განზრახვაზე ხელი მალევე აიღო და მაჯაზე ჩავლებული თითები შეუშვა.მუჭად შეკრული მეორე ხელი კი ფრთხილად გაშალა და ხელის გულზე მოთავსებული ჯვარცმა, გოგონას გაუწოდა.სიტუაციის ასე შენოტრიალებისგან ცოტა დაბნეულმა ნეკამ,ნერწყვი გაჭირვებით გადააგორა კისერში და თვალი აარიდა.ხელის გულიდან სწრაფად აიღო კუთვნილი ნივთი და უკან დაიხია,შეტრიალდა და ოთახიდან თითქმის სირბილით გავარდა.
********
თიკა ფანგანი, 16 წლის იყო პირველად რომ გაიცნო ირაკლი ბუაჩიძე.სკოლაში ყველაზე პოპულარული ბიჭი, რომელზეც თვალი არა მარტო უფროსკლასელ გოგონებს,არამედ თიკას უახლოეს დაქალს და დეიდაშვილს სალომე ფანგანსაც ეჭირა.რომელიც ირაკლის კლასელი და მის სამეგობროს გვიან შემატებული წევრი გახლდათ.იმ წელს ამთავრებდა სკოლას ბუაჩიძე და ნახევარზე მეტ დროს საკლასო ოთახში ყოფნის მაგივრად სკოლის ეზოში ბირჟაობას ანდომებდა.თიკას,ბევრი წვალება არ დასჭირვებია ბიჭის ხელში ჩასაგდებად და გაცნობიდან ერთი თვეც არ იყო გასული ყველა მათზე რომ საუბრობდა.ისე დაახვია თავბრუ ბუაჩიძემ,ვერც კი გაიაზრა როგორ აღმოჩნდა მის საწოლში და პირველი შოკი გადავლილიც არ იყო მეორე და ნამდვილად ქარიშხლის ტოლფასი რომ დაატყდა თავზე.დაფეხმძიმდა...საშუალო ფენის ოჯახთან დამოყვრების სურვილი ნამდვილად არ გამოუთქვამს ირაკლის მშობლებს,მეტიც თავად ბატონმა პაატამ,ფულიც კი შესთავაზა თიკას მშობლებს სიჩუმის სანაცვლოდ და რაღა თქმა უნდა ბავშვიც უნდა მოეშორებინათ.ბავშვი, მაინც არ დაბადებულა.თიკას ასაკიდან გამომდინარე, რასაც ზედ მისი სუსტი აღნაგობა და რთული ორსულობაც დაერთო ხუთი თვის ნაყოფი მოაშორეს.ბავშვი ვერ შეძლებდა ნორმალურად განვითარებას და თუ მიაღწევდა ცხრა თვემდე,ან მკვდარი დაიბადებოდა ან არა და ავადმყოფი,რომელიც მშობიარობიდან არავინ იცის რამდენ ხანში გარდაიცვლებოდა. ბავშვის დაკარგვა არავის გახარებია,მაგრამ დიდად არც არავინ დამწუხრებულა.ბუაჩიძეების ოჯახს კი მწუხრის ჟამი ზუსტად იმ წუთიდან დაუდგათ როდესაც 18 წლის ირაკლი ბუაჩიძემ,სახლის კარი შეხსნა და ხელ ჩაკიდებულ თიკა ფანგანთან ერთად, ბატონი პაატას წინაშე წარსდგა ორ სიტყვიანი განცახდებით:"ცოლი მოვიყვანე!"
ჩაის ფინჯანს წვრილი თითები შემოხვია თიკამ და ის იყო ტუჩებთან მიიტანა,კაფეს კარში ნაცნობი ფიგურა რომ გამოჩნდა.შეკვეთა მისცა და ცარიელი მაგიდის ძებნაში კაფე მოათვალიერა.მათი მზერა,წამით გადააწყდა ერთმანეთს და ახალმოსულსაც სახეზე თვალისთვის ადვილად აღსაქმელი უსიამოვნო ღიმილი გამოესახა.ფანგანის მიმართულებით დაიძრა და მოპორდაპირედ მდგარი ცარიელი სკამის საზურგეს ხელებით დაეყრდნო.
-თიკუნა ფანგანი!ღმერთო, რა სიურპრიზიაა?!-სკამი გამოსწია და დაუკითხავად დაჯდა.
-გამარჯობა,სალომე.-თიკამ ყავა მშვიდად მოსვა და ფინჯანი ლამბაქზე დააბრუნა.
-როდის დაბრუნდიი?!-ტუჩსაცხიანი ტუჩები დაბრიცა სალომემ.
-რაიყო დედამ არ გითხრაა?!-ჩაეცინა თიკას და სიგარეტს მოუკიდა.-ორი დღეა...
-შენი ირონია უადგილოა...დარწმუნებული ვარ ირაკლი, უბედნიერესია შენი დაბრუნებით.-ჩაეცინა სალომეს და მიმტანს, ყავის ფინჯანი რომ დაუდგა წინ მადლობა მოუხადა.
-შენ წარმოიდგინე,ირაკლი ჩემთან ნამდვილად ბედნიერია.-კვამლი სწორ ხაზად გამოუშვა დამრგვალებული ტუჩებიდან ქალმა.
-გეტყობა...-ყავა მოსვა სალომემ.
-შენ ვერ მაპატიე ირაკლიმ.არჩევანი ჩემზე რომ შეაჩერა და შენ ზედაც არ გიყურენდა...
-შვიდი წელი გავიდა თიკა...-მხრები აიჩეჩა სალომემ.-მე, ირაკლის გაწირვა ვერ გაპატიე...
-არა სალო,შენ დღესაც სიამოვნებით გადაუშლიდი ჩემს ქმარს ფეხებს,იმდენად ვერ მიტან,იმდენად ბრაზობ მისი ცოლი მე რომ მქვია და არა შენ...იმდენად გინდა და იმდენად ოცნებობ...შანსი...პატარა შანსიც რომ გქონდეს უკან არაფერზე დაიხევდი.-მაგიდას იდყვებით დაეყრდნო თიკა და დეიდაშვილს თვალი- თვალში გაუყარა.სალომე იღიმოდა...თიკას, არც ერთი სიტყვა გულთან მისატანი არ იყო მითვის,არც გაბრაზებას აპირებდა.უყურებდა ერთ დროს საუკეთესო მეგობარს,ნათესავს და ახლა ამ ულამაზესი თოჯინის მიმართ,რომელიც უსულო ფიტულს წარმოადგენდა.ყველანაირ გრძნობებ ჩამკვდარ სხეულს, რომელსაც სულიც კი ამძიმებს...სიბრალულის გარდა არაფერს გრძნობდა.
-მებრალები თიკუნა...-ამოიოხრა სალომემ და ყავის ფინჯანს ჩახედა.-მებრალები, რადგან ადამიანური ფასეულობები დიდიხანია აღარ არსებობს შენთვის.მებრალდები, რადგან საკუთარი თავის ფასიც კი დაკარგული გაქვს და კაცმა არ იცის რაზე ხარ წამსვლელი ბუაჩიძის ცოლი რომ გერქვას...გერქვას და არა იყო...როგორ ფიქრობ? გაყრა რომ მოინდომოს ირაკლიმ,შენ შეაჩერებ?
-არასდროს მოუნდება.-ზედმეტად თავდაჯერებული ტონით ამოილაპარაკა ფანგანმა.
-არ დასჭირვებია...-მხრები აიჩეჩა სალომემ.-არ გამოჩენილა ქალი, რომელიც სერიოზულად დააფიქრებს მომავალზე...თუმცა დაზღვეული არაფერში ვართ ჰოო?!-გაეცინა სალომეს და სკამიდან წამოდგა.-სასიამოვნო იყო შენი ნახვა...ყავაზე მე გეპატიჟები.-გაუღიმა და სახე მოქუფრული თიკა ისევ და ისევ მარტო დატოვა.
*********
მთელი დღე უაზროდ გათიშულმა გაატარა.დეას ცანცარზე ნერვები ისე საშინლად ეშლებოდა,თითქოს სულ რაღაც ორი დღის წინ თვითონაც ანალოგიურად არ იქცეოდა.დასცინოდა კლასის იმ მუშა ფუტკრებივით მობზუილე ნაწილს, ყოველთვის ნერვებს რომ უშლიდნენ.თავად სწავლით თავს არასდროს იკლავდა,მაგრამ არც ცუდად სწავლობდა.დილიდან ხასიათ გაფუჭებული თავს ვერაფერს უხერხებდა,გამუდმებით ბუაჩიძის უადგილო გამოხტომა უტრიალებდა გონებაში და თავადაც ვერ ხვდებოდა რატომ აქცევდა ამხელა ყურადღებას?როდესაც შეეძლო ჩვეულებრივად, ფეხებზე დაეკიდა და ისე მოქცეულიყო თითქოს არაფერიც არ მომხდარა.წარბ შეკრული, ზიზღნარევი მზერით უყურებდა დიდებულიძეს და ადრე თუ მისი ენაკვიმატი ხუმრობები ახალისებდა,ახლა მობეზრებულად ატრიალებდა თვალებს.ბიჭი, რომელიც მანამდე ყველაფერს ერჩია, იმდენად გაუფერულებული და იმდენად უინტერესო ეჩვენებოდა თავადაც ვერ ხვდებოდა რა ჯანდაბა ხდებოდა მის თავს.
-დღეს გამოგიაროო?-ფიქრებიდან დაჩის ხმამ გამოიყვანა და ახლაღა მიხვდა,ერთ წერტილს როგორ მიშტერებოდა უაზროდ და მათი საუბრიდან ნახევარხე მეტი კი არა, საერთოდ არაფერი არ გაუგია.
-რახდება დღეს?-შუბლი შეიჭმუხნა
-ნინის წვეულებაზე,ჩემთან ერთად არ მოდიხარ?-სახეზე ჩამოშლილი თმა ყურს უკან ფრთხილად გადაუწია ,მერხზე შემოსკუპებულმა დაჩიმ და ზურგიდან მოეხვია.
-აუ,სულ დამავიწყდა...
-რა გჭირს შენ?-ნეკას ყურთან დაიარა დაჩი და ყურის ძირში ფრთხილად შეეხო ტუჩებით.
-შეყვარებულია-გაიცინა მოპირდაპირე მერხზე ჩამომჯდარმა დეაკომ, რომელიც ზურგით ტელეფონში ჩამძვრალ თორნიკეს მიყრდნობოდა მხარზე.
-შეყვარებულია უკვე დიდი ხანია-გაიცინა დაჩიმ და ხელმეორედ აკოცა.მარცხენა ხელი, მუცელზე მოხვია გოგონას და ზურგით ძლიერად მიიხუტა სხეულზე. -ხვალ შაბათია,წვეულებიდან ჩემთან წავიდეთ და იქ გავაგრძელოთ...-ხმას შეთქმულივით დაუწია ბიჭმა და ჩურჩულზე გადავიდა.-ძალიან მომენატრე...
-არ ვიცი,ვნახოთ..ივიკოს ამბავი ხომ იციი...-დაბნეულმა ამოილაპარაკა ნეკამ და ტანში დავლილი უსიამოვნო შეგრძნებები დააიგნორა.საკლასო ოთახი მოათვალიერა და მზერა კარში გამოჩენილ ბუაჩიძეზე გაეყინა.რომელიც ტელეფონს ჩაჰყურებდა ,მეორე ხელში კი ჟურნალთან ერთად ნაცრისფერი საქაღალდე ეჭირა.კლასი მოათვალიერა და საკუთარ მაგიდასთან გადაინაცვლა.ტელეფონი,სხვა ნივთებთან ერთად მაგიდაზე დადო და მოსწავლეებს გაუღიმა.
-სულ ესენი ვართ?-იკითხა გაკვირვებული სახით და კარისკენ დაძტულ ლოლაშვილს,მზერა გააყოლა. -შეგიძლია დარჩე.
გაოცებულ გოგონას, თავით მერხისკენ მიუთითა და წარბ შეკრული მიაშტერდა ისევ მერხზე მჯდარ ყურებამდე გაბადრულ რაზმაძეს.
-დეა,გაკვეთილის დასრულებამდე მანდ აპირებ ჯდომას?
-არა მას-სწრაფად ჩამოხტა რაზმაძე.-ბოდიშით...
-კარგით...დაჯექი ნეკა.-ისევ ფურცლებს მიუბრუნდა და საქაღალდიდან სათითაოდ ამოიღო.-ვინაიდან და რადგანაც, თქვენ...უარყოფითად ხართ ჩემი საგნისადმი განწყობილი.რადგან როგორც ვიცი "წყეული მათემატიკა" კლასში არავის გაქვთ ჩასაბარიებელი ანასტასიას გარდა.-მორცხვად მდგარ გოგონას გადახედა და თბილად გაუღიმა.-გადავწყვიტე დღევანდელი გაკვეთილი ტესტირებას დავუთმოთ...ამ ტესტის საშუალებით,რომელიც განვლილ მასალას ეხება.გავარკვევ თქვენი ცოდნის სიმაღლეს.სათითაოდ გამობრძანდით და კუთვნილი ფურცლები აიღეთ.
დაელოდა როდის დაინაწილებდნენ ფურცლებს მოსწავლეები და თავად მაგიდის კიდეზე ჩამოჯდა
-ჰო,ყველაზე მთავარი...ამ ტესტის დაწერა სავალდებულოა, მაგრამ ამავდროულად არანაირად არ იმოქმედებს თქვენს სემესტრულ ნიშანზე.ასე რომ არ შეგეშინდეთ წინააღმდეგობებსი,ბევრი იფიქრეთ და ბოლოს და ბოლოს დამანახეთ რა შეგიძლიათ.დრო 45 წუთი გაქვთ..ვფიქრობ საკმარისია...
ხელი -ხელს მსუბუქად შემოჰკრა და გაიღიმა.
-ნუ შეეცდებით კისრის წაგრძელებას მეგობრის შევსებული პასუხების გადასაწერად.-ჩაეცინა.-ყველას სხვადასხვა საკითხი გაქვთ და პასუხების იდენტურობა ნული პროცებტია.
-გვიჩალიჩებს?!-ამოიღრინა დაჩიმ და ფურცელი მაგიდაზე დაახეთქა.სკამი ხმაურით განოსწია და მერხთან მოთავსებულმა,მასწავლებლის მხარეს გაიხედა თუ არა შუბლი შეეკრა.ბუაჩიძე ყველა მის ქმედებას დაწვრილებული თვალებით უყურებდა და მკერდზე ხელებ გადაჯვარედინებული ეშმაკმა უწყის რას ფიქრობდა.
-დიდებულიძე,რამე გაუგებრად ვთქვიი?!-მისი ხმა უცნაურად ჟღერდა.
-არა-ყბის ძვლები დაეჭიმა დაჩის და კიდევ რაღაცის თქმას აპირებდა ნეკას თითები რომ სწვდა მაჯაში.
-შესანიშნავია.-ხმა ცინიკური გაუხდა ირაკლის და მზერა დაჩის სახიდან მის მაჯაზე გადაიტანა, რომელსაც ლოლაშვილის თითები შემოხვეოდა.
-მამენტ,თუ მაგრად გვკიდია ეს საგანი?-ვერ მოისვენა დაჩიმ და ირონიულად იკითხა.
-კარი მე გასწავლო სად აქვს ოთახსს?!-ტელეფონიდან თავი არ აუწევია ირაკლის.
-ბიჭო...-ნეკას თითები მაჯიდან მოიშორა დიდებულიძემ და მერხს მოშორდა.
-დაჩიი!-სკამიდან წამოხტა ნეკა და ბიჭს აედევნა,რომელიც ლარივით დაჭინული სხეულით მიიწევდა ბუაჩიძის მიმართულებით.ტელეფონი ისევ მაგიდაზე რომ დაებრუნებინა და სახეზე ათამაშებული ღიმილით უყურებდა მისი მიმართულებით მსვლელობას.-სამი დღეა მუშაობა დაიწყე და ტვინი ხო არ გატყანი შემთხვებით?!-ზიზღი გარეოდა დაჩის ხმას.
-დაჩიი!-უკნიდან იდაყვში სწვდა ნეკა და ბიჭი თავისკენ დაითრია.-რა ჯანდაბას აკეთებ?.
-აბა ამის ხუშტურებზე უნდა ვიაროთ ტო?-ბუაჩიძის მიმართულებით ხელი აიქნია დაჩიმ.
-ბიჭო კი არა,მასწავლებელოო...ხუშტურები კი არა შე ჩლუნგო-წელში გასწორდა ირაკლი და გაცოფებული,სახე წამოწითლებული დიდებულიძისკენ გადაიხარა -გაკვეთილის მსვლელობაა..რამე თუ არ მოგწონს,აქ შენი ბირჟის ძმაკაცივით კი ნუ მირჩევ საქმეს. შეგიძლია აბრძანდე და უბრალოდ დატოვო ოთახი.
-აქ,ეგრე არ არის ძმაოო...-ორივე ხელი ასწია დაჩიმ და ხმას აუწია.
-აქ,ეგრე არ იყო ძმაოო!-მის ტონალობას მიბაძა ირაკლიმ.-ეხლა კიდევ ეგრეა...ჩხუბი თუ გინდა და კუნთები გერჩის გაკვეთილების მერე შემიძლია გელაპარაკო და ცოტა ჭკუაზე დაგარიგო.შენ რომ ტომი-ჯერის უყურებდი,მე მოსწავლე ვიყავი.ესე რომ ვერაფრით ვერ გამაკვირვებ...ახლა ან მაგიდას დაუბრუნდი და დაწერე ტესტი, ან არა და როგორც ვხედავთ, კარი მარჯვნივაა.
-დაჩიი...-მხარზე ხელი მოხვია, თორნიკემ და კარისკენ თითქმის გაათრია.
-ამას არ შეგარჩენ.-კარის ზღურბლთან შეჩერდა დიდებულიძე და მუქარით დაუქნია მომღიმარ ირაკლის თითი.-ნეკა, წამოდი!
-გამოდი,შეეშვი .-დაჩის კარში გაყვანას ცდილობდა თორნიკე.-ნეკაა...
ოთახის შუაგულში მდგარ გოგოს ეძახდა დიდებულიძე,რომელიც ადგილიდან არ იძვროდა ...
-შეგიძლია გაჰყვე...-ირონიულად გაუღიმა ირაკლიმ და წარბები ნელ ნელა შეეკრა,როდესაც ლოლაშვილი კარის მიმართულებით დაიძრა.-სიამოვნებით ჩაგიწერ არას.
-ნეკა, მოდიხარ თუ არა?-კბილებში სცრიდა დიდებულიძე,რომელსაც მეორე მხრიდან დეაკო ამოსდგომოდა.
-არა...-მტკიცედ ამოილაპარაკა ნეკამ და საკუთარი მერხისკენ შეტრიალდა.საკლასო ოთახის კარი გაჯახუნდა,ბუაჩიძეს კი შეუმჩნევლად ჩაეღიმა და კლასს დამშვიდებისკენ მოუწოდა.

უაზროდ ჩასჩერებოდა ფურცელს,რომელზეც არც ერთი სწორი პასუხი არ ჰქონდა შემოხაზული და ტესტების გარდა ყველაფერზე ფიქრობდა,ნერვიულად ღეჭავდა კალმის თავს და შიგადაშიგ თვალს აპარებდა მასწავლებლისკენ, რომელიც დრო გამოშვებით მერხებს შორის დადიოდა და მუშაობაში გართულ მის თანაკლასელებს,ფარულად ამოწმებდა.დაჩის უაზრო გამოხტომაზე საშინლად ბრაზობდა,ბიჭის ხასიათს საკუთარი ხუთი თითივით იცნობდა და მისი ფიცხი ხასიათი ადრე თუ მოსწონდა და თავი ყველაზე მაგარი ბიჭის გოგოდ მოჰქონდა, ეხლა ხვდებოდა: როგორ ჰქონდა ყელში ამოსული მუდმივად კომფლიქტის მოყვარული დიდებულიძე.ისიც იცოდა; სინამდვილეში, მოსიარულე შარისთავი დაჩი, არც ისეთი გულადი გახლდათ სიტყვით და მუშტით მარტოს რომ მოეგვარებინა საქმე...საკუთარი ხროვა ჰყავდა და ფაქტიურად შეტევაზეც ხროვასთან ერთად გადადიოდა.ახლაც ამას გააკეთებდა დაჩი...მარტოდ დარჩენილ ბუაჩიძეს ,თავის ამფსონებთან ერთად დაესხმებოდა თავს და კაცმა არ იცის რას გააკეთებდა.
-ტესტს ჩახედე ლოლაშვილი.-ვერც კი მიხვდა,ფიქრებში გართულს როდის წამოადგა თავზე მასწავლებელი და მისმა ხმამ ერთიანად გამჰოგლიჯა ფიქრებს.მოულოდნელობისგან შეცბუნებულმა,თავზე დამდგარ მამაკაცს ამიხედა, რომელიც ზემოდან გამომცდელად დაჰყურებდა.შემდეგ ფრთხილად გასწია ხელი ნეკას წინ მოთავსებულ ფურცლისკენ და წვრილი შრიფტით დაბეჭდილ ტესტზე, რომლის ქვეშაც ოთხი სავარაუდო პასუხი იყო მითითებული, საჩვენებელი თითი ფრთხილად დააკაკუნა ბ)ვარიანტზე.მეორე მაგალითზეც გადაინაცვლა მამაკაცის თლილმა თითმა და დ)ვარიანტზე მიუთითა.ნეკა უყურებდა მის თითს და ვერ ხვდებოდა რას აკეთებდა ბუაჩიძე. დაბნეულმა წარბ შეკვრით ამოხედა ისევ და პასუხად ირაკლის ღიმილი მიიღო.
-გააგრძელე...-ხავერდოვანი ხმით ამოილაპარაკა ირაკლიმ და მის მერხს მოშორებულმა, დინჯი ნაბიჯებით გადაინაცვლა საკუთარი მაგიდისკენ.
********
კლასიდან გამოსულ ნეკას, მეგობრები სკოლის უკან მდებარე სტადიონზე, დახვდნენ შეკრებილი მ.დაჩი სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით ცოფებს ჰყრიდა და ტელეფონზე საუბრობდა.ერთთან მორჩა და მეორესთან დაიწყო რეკვა.ნეკა რომ შეამჩნია, ტელეფონი გათიშა და ზურგ ჩანთა მოკიდებული გიგონასკენ გაენთო.
-რა ჯანდაბაა?-მკლავში სწვდა გოგონას და სტადიონისკენ მიმავალი,უკან შეატრიალა და სწრაფი ნაბიჯით წაიყვანა შენობის მწორე მხარეს.-რატომ არასდროს არ აკეთებ იმას რასაც გეუბნები?
-შენ ნირმალური ხარ?-ხელი უხეშად მოაშორებუნა ლოლაშვილმა და აქეთ გადავიდა შეტევაზე -ყელში ამოვიდა შენი უაზრო გამოხტომები...როდის ერთხელ დავდიოდი შენს დაკრულზე ეხლა რომ ვიარო?!
-ნეკა..იმ ნაბიჭ*ვარმა მარტივად რომ ვთქვა ზედ დამაჯვა და შენ ...შენ რა გააკეთე ამ დროს?!
-უკაცრავად?-გაეცინა ლოლაშვილს.-და რა უნდა მექნა? ავმდგარიყავი და ცხვირპირი დამემტვრია?შენ ბიჭო, ჩემს შეყვარებულს ეს როგორ აკადრეთქოო?!
-საქმროს....საქმროს..იქნებ დროა შეიგნო ვინ ვარ მე შენი.-თვალები ბოროტად აუკიაფდა დაჩის.
-იცი რა გითხრაა?! ჯანდაბამდე გზა გქონია ბატონო დაჩი...ყელშია უკვე შენი ძაან ტიპობა რაა...ფეხებზე მკი*დია რას და როგორ გააკეთებ.
-რას გავაკეთებ შენც ნახავ...გამოვა ეგ ნაბი*ჭვარი და სახეს მოვუტყნავ.
-იცი რაა?!-უკან დაიხია ნეკამ და ხელები ასწია.-წადი შენიც დაჩი დიდებულიძე.
-ნეკაა...-იღრიალა დაჩიმ და უკან მოუხედავად წასულ გიგოს გაეკიდა.-ნეკა...
-დაახვიე.-იკივლა ნეკამ და ადგილს მოსწყდა.წინ გიჟივით გაიჭრა და უკან ადევნებული დაჩისკენ აღარც მიუხედია.სირბილით გასცდა სკოლის ეზოს,გზა გადაჭრა და რაც იმ წუთს მოიფიქრა ის იყო,რომ პირდაპირ ბუაჩიძის მანქანისკენ გავარდა.რომელიც ის ის იყო საჭეს მისჯდომოდა და ძრავი ჩაერთო.კარი ლამის გამოგლიჯა და სალონში გიჟივით შემხტარმა ხმამაღლა დაუკივლა.
-დაძარი მანქანა!
ირაკლის, სიტუაციაში გარკვევა არც უცდია ისე დაადგა სიჩქარის პედალს ფეხი და ადგილიდან მოსწყვიტა მანქანა.
დღემ ახალი ექსესების გარეშე ჩაიარა და სკოლის შენობიდან გამოსული,ერთადერთი რაზეც ფიქრობდა ის იყო რომ წასულიყო და სადმე მაგრად დამთვრალიყო.არც სახლში მისვლა უნდოდა და არც რომელიმე მეგობართან წასვლა...ახლა კი დალევის მაგივრად მანქანას გიჟივით მიაქროლებდა და გვერდით მჯდარ ლოლაშვილს, შიგადაშიგ გადახედავდახოლმე.სკოლას საკმაოდ გაცდენილმა,მეოთხე პლატოსკენ გადაუხვია,მანქანა გზიდან გადაიყვანა და შეაჩერა.ნახევარი ტანით გოგოსკენ შეტრიალდა და სახე არეულს დააკვირდა.
-რაიყო მოგდევდნენ?-გაეცინა ბუაჩიძეს და სიგარეტი მოიძია,ერთ ღერს მოუკიდა და ღრმა ნაპასი დაარტყა.-ეწევი?
-კი...-ამოიჩურჩულა ნეკამ და ადრენალინისგნა ათრთოლებული თითებით შეეცადა ერთი ღერისთვის მოეკიდა.-დაჩი...
-დაჩი მაგარი ყლ*ეა...
-ჯანდაბა...-ამოისუნთქა ნეკამ.-არ ვიცი რა ჯანდაბად აკეთებ ირაკლი,მაგრამ დაჩი არ არის ისეთი ტიპი ნათქვამი რომ არ შეასრულოს და...
-და შეგეცოდე და მანქანაში მაგიტომ შემომიხტიი?!-ხმამაღლა გაიცინა ირაკლიმ.
-ნუ ხარ იდიოტი...-იკივლა ნეკამ.-იცი რაა? ვაბშე ფეხებზე მკი*დია,უკეთესიც იქნება მაგ თვითკმაყოფილ სიფათს თუ გაგიერთიანებს.
-გაგიხარდებაა?!-უცებ დასერიოზულდა ბუაჩიძე და გოგონასკენ გადახრილმა თვალი -თვალში გაუყარა.ნეკამ ხმაურით გადაყლაპა ნერწყვი და შეცვლილი ხმით ამოიხრიალა.
-ძალიან...
-მშვენიერი...მაშინ სიამოვნებით გავუერთიანებ შენს ყ*ლე შეყვარებულს სიფათს.-ფართოდ გაიღიმა ბიჭმა და სავარძლის საზურგეს დაუბრუნდა.მდუმარებაში ეწეოდნენ სიგარეტს და ამ სიმყუდროვის დრღვევა არც ერთს არ სურდა.ბოლოს ისევ ნეკამ დაიწყო.ჩამწვარი ღერი, ფანჯრიდან გადააგდო და სახელურს წაეტანა.
-აქ ჩამოვალ...
-იყავი,ქალაქამდე ჩაგიყვან.-თავადაც მოისროლა ნამწვი ირაკლიმ და ძრავი ისევ აამუშავა.
-დღეს რატომ დამეხმარე?-საკუთარ თითებს დახედა გოგონამ.
-არ დაგხმარებივარ...უბრალოდ გაიძულე გეფიქრა...არასდროს გიფიქრია: სკოლის დასრულების შემდეგ სად აპირებ სწავლის გაგრძელებას?
-საქართველოში არსად...-მხრები აიჩეჩა ნეკამ.
-და შენი ბიჭი,რა აზრის არის შენს წასვლაზე?-ირონიულად გაეცინა ირაკლის და ძრავი ისევ გამორთო.
-გეყოს, გამუდმებით ნუ მთხრი ცხვირში ამ დაჩის.
-მომწონს რომ ბრაზდები...
-იქნებ საერთოდაც მოგწონვარ?-გაეცინა ნეკას.
-რა ვქნა ეხლა, ყავაზე დაგპატიჟო თუ ცხელ შოკოლადზე?-გაეცინა ირაკლის და წარბშეკრულ ნეკას გადახედა,თვალმოუშორებლად აკვირდებოდა სახეზე და ბოლოს ერთიანად დაუსერუოზულდა სახე.გამშრალი ტუჩები გაილოკა და ნიკაპზე წაატანა თითები.-ჯანდაბა...-ყრუდ ამოილაპარაკა ირაკლიმ და საკუთარ თავზე ჩაეცინა,უაზროდ რომ მიშტერებოდა სავსე ბაგეებზე.ნერწყვი ხმაურით გადააგორა ყელში და ქვედა ტუჩი კბილებს შორის მოიქცია,ყოველთვის შეეძლო სურვილების გაკონტროლება,თან ისე რომ ეს შეუმჩნეველი ყოფილიყო,მაგრამ ამ შემთხვევაში თავს ვერ აკონტროლებდა და ეს თითის ტოლა გოგო საშინლად იზიდავდა.სურვილი ჰქონდა ვნებით დაეკოცნა მაცდური ბაგეები და სულის ამოხდამდე მოჰფერებოდა სასურველ სხეულს.გოგონას დაბნეული,წყლიანი თვალები ერთიანად უტრიალებდა ორგანიზმს და ფეხის ფრჩხილებიდან,თმის ღერამდე წვავდა.თითის ბალიშები დაუკითხავად მიცოცავდნენ ბაგეებისკენ და არც უფიქრია თავის ბოლომდე გაკონტროლება,ნაზად გადაატარა ქვედა ტუჩზე.ნეკას, წამით სუნთქვაც კი შეეკრა და გულმა, რამდენიმე დარტყმის გამოტოვების შემდეგ,რეაქტიული სიჩქარით დაიწყო ფართხალი.უნებურად დააშორა ბაგეები ერთმანეთს და წყვეტილად ამოტუმბა ფილტვებიდან ჰაერი.
-ამის დედაც...-თითები ცივად შეუშვა გოგოს და წელში გასწორდა.-სად გაგიყვანო?-თვალი აარიდა ყვრიმალებ აწითლებულ გოგონას.
-ვაჟაზე ჩამოვალ და სახლში ჩემით წავალ.-ფანჯრისკენ გაიხედა, ათრთოლებული ტუჩების დასამალად ნეკამ და სანამ მანქანა არ გაჩერდა აღარც გაუხედია ირაკლისკენ.
-მადლობა...-სასხვათაშორისოდ მიაგდო და მანქანიდან სხარტად გადასულმა, დააფიქსირა როგორ მოუკიდა სიგარეტს ირაკლიმ და ძრავის ღმუილით როგორ გაეცალა იქაურობას.


*************
ათი საათი იყო დაწყებული, მოდურ პიჯაკში გამოწყობილმა ბუაჩიძემ, რესტორნის კარი რომ შეაღო და ბორდოსფერ,უზურგო კაბაში გამოწყობილი თიკა ფანგანი,პირველი შეატარა კარში.ულამაზესი იყო ფანგანი.გრძელი თმა,კეფაზე ჰქონდა შეკრული და დახვეწილი,უნაკლო მაკიაჟით ნამდვილად, მომაჯადოვებლად მიმზიდველს ხდიდა.ვერასდროს იტანდა ასეთ პომპეზურ თავყრილობებს ირაკლი,როდესაც ჯიბე სქელი,გაზულუქებული ბიზნესმენები რესტორანს ხურავდნენ და უამრავ თავისნაირთან ერთად, აღნიშნავდნენ რაიმე ღირსშესანიშნავ მოვლენას.ამ შემთხვევაშიც ასე ხდებოდა,ერთ ერთი ჯიბესქელი ოლიგარქი საკუთარი შვილის 18 წლის იუბილეს აღნიშნავდა და მისნაირ ფულის ტომრებთან ერთად მაღალფარდოვანის სადღეგრძელოებით დაულოცავდა გატუტუცებულ შვილს მომავალს,დღის ბოლოს რამე ძვირადღირებულ მანქანას ჩაახუტებდა და ხალხის ყიჟინის ფონზე თავს მოიწონებდა:- "ამის დედაც, ნახეთ ოქროს კვერცხები მაქვს შარვალშიო"
დააგვიანდა და ამ დაგვიანების გამო ახლა მოუწევდა ამდენი წყვილი თვალის წინ,რომლებიც მხოლოდ იმიტომ უყურებდნენ და ატარებდნენ რენდგენში,რომ გაეგოთ მათთნაირი გაზულუქებული, ფულის ტომარას, ერთადერთი მემკვიდრე როგორ გამოიყურებოდა? როგორი ქალი უმშვენებდა გვერდს და ამ ქალს ეკეთა თუ არა საგვარეულო,მთელი ქონების ფასი სამკაული კისერზე.არ ეკეთა ბრილიანტები თიკას...არც ოქრომკერდით ნაქარგი,ფარჩის კაბა ეცვა და არც თავზე ედგა ბრილიანტის თვლიანი დიადემა.ირაკლის მკლავზე გამოედო მკლავი და მის ნაბიჯებს უწყობდა ფეხს...
-არ მევასებიან ეს სირ*ები.-კბილებში გამოსცრა ირაკლიმ.-მივალთ და მალევე წამოვალთ.
-რატომ? ჩემთან ერთად გამოჩენის გიტყდებაა?!-ღიმილით ამოიჩურჩულა თიკამ.
-ხანდახან ისეთი დაკვირვებული ხარ, მაოცებ ძვირფასო...-გაუცინა ირაკლიმაც და სავარაუდოდ იუბილარის მამასა და კიდევ რამდენიმე მამაკაცის გარემოცვაში მდგარი მშობლები დააფიქსირა.პაატა ღიმილით უქნევდა შვილს ხელს და ირაკლიც, იძულებული გახდა მიუხედავად დიდი სურვილისა, შეტრიალებულიყო და მიეფურთხებინა ამ ყველაფრისთვის მამის მიმართულებით წასულიყო.
-აი, ჩემი ვაჟი და მისი უმშვენიერესი მეუღლე.-პაატამ ღიმილით წარუდგინა მამაკაცებს მემკვიდრე და მისი ზედმეტად არასასურველი ცოლი,რომელსაც ხელზე გალანტურად ემთხვია და ერთი ორი კომპლიმეტიც უთხრა.
-სასიამოვნოაა...-თავის დაკვრით მიესალმა ირაკლიც მამაკაცესბს და თიკას,მტკივნეულად მოუჭირა წელზე თითები.
-გაიცანი მამა...ეს, ჩვენი იუბილარის მამაა არჩილ არველაძეა.-ჭაღარა,ღიპიან მამაკაცზე მიუთითა.-ეს კი, ჩვენი საგარეო საქმეთა მინისტრი ბატონი ივიკო ლოლაშვილი.-ორივეს ხელი ძლიერად ჩამოართვა ირაკლიმ და იუბილარის მამას შვილის იუბილეც მიულოცა.ერთი ორი სიტყვით მათ კითხვებსაც გასცა პასუხი და ის იყო იქაურობას უნდა გასცლოდა,სავარაუდოდ იუბილარი, პუტკუნა, ქერა გოგონა და მისი მეგობრები რომ შემოუერთდნენ მათ საზოგადოებას.
-ეს ჩემი ნინაა..-გააცნო არჩილმა იუბილარი.- ეს, კი ბატონი მინისტრის ქალიშვილი და ჩემი ნინას უახლოესი მეგობარი ნეკა...
ირაკლი,წამით გადააწყდა ნეკას ინტერესით სავსე მზერას და იგრძნო,როგორ დაეჭიმა ყბის ძვლები.
-მამიკო,ეს კი ჩვენი პაატას ვაჟი ირაკლი და მისი მეუღლე თიკა.-შვილს წელზე მოხვია ხელი ივიკომ და თავზე აკოცა.
-ჩვენ ვიცნობთ ერთმანეთს.-ირონიულად გაიცინა წამით ელდა ნაცემმა ნეკამ.რომელიც ახერხებდა და ადვილად აკონტროლებდა ემოციებს.
მაგრამ მაინც გაყიდეს თვალებმა, აემღვრნენ და საკუთარ თავზე საშინლად მოეშალა ნერვები,თვალს არ აშორებდა ენით აღუწერელ თიკას და ყელში მოწოლილო ბოღმა ახრჩობდა. ერთი სული ჰქონდა ხმამაღლა ეკივლა და თვითკმაყოფილი იდიოტივით მომღიმარი ბუაჩიძისთვის, გემრიელად გაესილაქენინა სიფათში.ისევ ნინამ უშველა,ან დაღუპა.როდესაც საშინლად აცერცეტებულმა განუცხადა ბუაჩიძეს:-ახალგაზრდები კლუბში მივდივართ და დიდი იმედი მაქვს შემოგვიერთდებით!-ო
ღმერთს,გულში სთხოვდა გონება წამით მაინც გაენათებინა ბუაჩიძისთვის და უარი ეთქვა შეთავაზებაზე,მაგრამ მისმა პასუხმა ცივი წყალი გადაასხა.
*********
საშინლად ბევრი დალია...სვამდა, იმიტომ რომ მის ორგანიზმში უაზროდ შემოჭრილი სიბრაზე წამით მაინც მიეყუჩენინა.ცეკვავდა,იმიტომ რომ ყველა ცეკვავდა და თავადაც სურდა,უარყოფითი ემოციებისგან განთავისუფლებულიყო.არ ახსოვს რა ჯანდაბას აკეთებდა,ტირილიც უნდიდა,კივილიც,სიცილიც, მაგრამ არაფერს აკეთებდა.ეხვეოდა დაჩი დიდებულიძეს კისერზე,რომელზეც ისევ გაბრაზებული იყო..უარს არ ამბობდა მისი ხელების დაუკითხავ ფათურზე,ურცხვად რომ უძვრებოდნენ მკერდთან, ან საჯდომზე.მისი ენა გულს ურევდა,კოცნის დროს,მის ტუჩებს შორის რომ დასრიალებდა, მაგრამ ამ წუთში ყველა და ყველაფერი ფეხებზე ეკიდა...დახურული კლუბი,ხმამაღალი მუსიკა,სიგარეტის კვამლი,გამომთვრალი ახალგაზრდები...და მისი თვალები,ყველგან რომ აწყდებოდა და აიძულებდა უფრო გამომწვევად მოქცეულიყო.თვალს ვერ სწყვეტდა სავარძელში მჯდარ ირაკლის,სიგარეტს რომ ეწეოდა და ალკოჰოლს წრუპავდა. მის კისერზე მოხვეული თიკას ხელი აგიჟებდა,მის ყურთან მიტანილი ქალის ტუჩები, გონებას უთიშავდა, რაღაცას რომ ეჩურჩულებოდა მის საკუთრებაში მყოფ მამაკაცს.ახსოვს ფეხარეული როგორ გაემართა ტერასაზე ჰაერის ჩასასუნთქათ,ახსოვს როგორ ახრჩობდა ცრემლები და რა ჯანდაბა ატირებდა, ამას ვერ ხვდებოდა,გულ-მუცელი საშინლად ეწვოდა და მოწევა უნდოდა.სიგარეტი ტუჩებს შორის მოიქცუა და ათრთოლებული თითებით მოუკიდა.დაუკითხავად გაპარული ცრემლები, ხელის ზურგით შეიწმინდა და გახურებულ სხეულზე სიცივის მოხვედრისგან შეაკალნკალა.
-ეს კაბა,საშინლად გიხდება.-ყურთან ჩურჩულით ნათქვამმა სიტყვებმა, მუხლებში ძალა წაართვა და თვალები სიმწრით დაეხუჭა.
-ცოლი?-ნერწყვი გაჭირვებით გადააგორა ყელში ნეკამ და ზურგს უკან მდგარისკენ შეტრიალდა.მთელი სახით უღიმოდა ბუაჩიძე...ოდნავ სევდა ნარევი ღიმილით, ათვალიერებდა მისი სახის ყველა ნაკვთს.ვერ გაიაზრა რატომ გადააგდო ნახევრად ჩამწვარი სიგარეტის ღერი,სიმთვრალეს დააბრალა ის რაც გააკეთა...სიმთვრალეს, მაგრამ ნამდვილად გულით სურდა,მთელის სხეულით...მასზე მიშტერებულ ბიჭს ცრემლიანი თვალები შეანათა და დასმულ კითხვაზე პასუხის გაცემაც არ აცადა ისე დააცხრა სასურველ ტუჩებზე.
-ჯანდაბა...-ამოიგმინა ირაკლიმ და სუსტი სხეული ბუმბულივით ააფრიალა ხელში,ჩაბნელებული კუთხისკენ გადაინაცვლა და კედელს ზურგით მიაყრდნო.იცოდა, რომ სიგიჟეს აკეთებდა.იცოდა, რომ ეს ნამდვილად არ შეეფერებოდა.ეს არ ეპატიებოდა,მაგრამ ეს, საშინლად უნდოდა.ვერ შორდებოდა იმ ბაგეებს, მთელი დღის მანძილზე კოცნის სურვილი რომ ჰკლავდა...საგანგებოდ,ნაწილ ნაწილ შეგროვილი ნებისყოფა ჯანდაბაში მოისროლა და მის წელზე მჭიდროდ შემოხვეული ქალის მკვრივ ბარძაყებს ხელის გულებით აუყვა საჯდომისკენ.
-მთელი დღის მანძილზე ამის გაკეთება მინდოდა...ჯანდაბა,რას მიშვრები?- ჩურჩულებდა ნეკას ტუჩებზე და ერთიანად ათრთოლებულს,მთელ სახეს უკოცნიდა.კისერს,ლავიწებს.მჭიდროდ ჰყავდა კედელზე აკრული და თავის შეკავებასაც კი აღარ ცდილობდა ისე მიაცოცებდა უცნაური თარგით შეკერილი კაბის ქვეშ თითებს.სავსე მკერდზე ეფერებოდა და ყრუდ აკრუტუნებული ნეკას ხმაზე, სრულიად ეთიშებოდა რეალობის შეგრძნებას.
-წამოხვალ?-კოცნაზე კოცნითვე პასუხობდა.
-სად?-ამოიოხრა და მთვრალი 4
ღიმილი შეანათა ლოლაშვილმა.
-ჯანდაბა,არ ვიცი პატარავ..სადმე, სადაც შენს სრულიად გაშიშვლებას შევძლებ.
-ჯანდაბაა...-ქვედა ტუჩზე კბილებით ჩააფრინდა გოგონა და წელიდან ფეხები მოაშორა.იატაკზე მყარად დამდგარი კი მთელი ტანით მიეკრა აგზნებულ მამაკაცს და თეძოზე იგრძნო, რაოდენ დიდი სურვილით უნდოდა ირაკლის.არ შეეძლო,ვერ გაბედავდა...არადა სიგიჟემდე უნდოდა.მთელი გულით,ყველა უჯრედით...ათრთოლებული, მის ტუჩებს ვერ სწყდებოდა და რომ შესძლებოდა სულის ამოხდვამდე შეეძლო ეკოცნა.
-ნეკა...წამოხვალ?-მისი სახე ხელებში მოიმწყვრდია ირაკლიმ და შუბლზე შუბლით დაეყრდნო.-წამოდი პატარავ...
-არ შემიძლია.
-რა?-სასოწარკვეთილის კითხვას უფრო ჰგავდა ბუაჩიძის ხმა.
-არ შემიძლია.-მტკიცედ გაიმეორა გოგონამ და თვალი-თვალში გაუყარა.
-ამის დედაც...-სიმწრით ამოღრინა ირაკლიმ და მთელი ტანით მიაწვა სხეულზე და კედელზე მჭიდროდ ააკრა.-ცუდი გოგო ხარ...-სახე ნეკას კისერში ჩარგო და ღრმად შეისუნთქა კანის სურნელი.-ცუდი გოგო ხარ...
გაიმეორა დაპროგრამებულივით და ხმაურით აკოცა...შემდეგ კი ერთიანად მოშორდა და უფლება მისცა წასულიყო.
-შენი დედაც...შენი დედაც...-სიმწრით გაეცინა და ორივე ხელით სახე მოისრისა,ჯიბიდან სიგარეტის კოლოფი ამოაძვრინა, ოდნავ ათრთოლებული თითებით ერთ ღერს მოკიდა და ხმამღლა ჩაეცინა:
-შარში ხარ ნაბ*იჭვაო!
******
სიგარეტის ჩამწვარი ღერი, ორი თითით მოისროლა და დარბაზში შებრუნდა,სადაც ტემპერატურას მაქსიმუმამდე მიეღწია.დინამიკებიდან ბოლო ხმაზე ჩართული Imagine Dragons - Natural-ი ანგრევდა შენობის კედლებს და ახალგაზრდების ნაწილი,რომელნიც მანამდე ენერგიულად იგრიხებოდნენ, მაგიდებთან დაბრუნებულნი სასმელს ეძალებოდნენ.დარჩენილები კი მუსიკის ჰანგებზე თავებს ისე აკანტურებდნენ, ქარიშხლის დროს აქეთ-იქით მოქანავე ნაძვის ხეები გეგონებოდათ.თიკას ძებნა არ დაუწყია, (დარწმუნებული იყო თავს არავის დააჩაგვრინებდა)პირდაპირ ბარის დახლს მიაშურა და მაღალ სკამზე სანახევროდ ჩამომჯდარმა,ხმაურის გამო თითქმის ყვირილით შეუკვეთა ორმაგი ტეკილა.ერთი მოყუდებით ჩაცალა და თეფშზე აკურატულად დაჭრილი ლიმონიდან ერთ ნაჭერს წაეპოტინა.მწველმა სითხემ, ორგანიზმი გაუხურა და ვენებში სისხლი აუდუღა.კიდევ ერთი ჭიქა გამოსცალა და დარბაზი მოათვალიერა.მისი ინტერესის ობიექტს, სავარძელში გადაენაცვლა და ორ გოგონასთან ერთად ხმამაღლა იცინოდა.წამით გადააწყდა მათი მზერა ერთმანეთს და ბუაჩიძეს არ გამოჰპარვია როგორ შეეცვალა ლოლაშვილს სახე,მისი სახის ცვალებადობის მიზეზს კი მალევე მიხვდა ,როდესაც ზურგიდან, მხარზე, ხელის შეხება იგრძნო.შებრუნებულს კი უკვე კარგად შემთვრალი დაჩი დიდებულიძე შერჩა ხელში.
-გითხარი ისევ შევხვდებით ერთმანეთსთქოო?!-ენას ძლივს ატრიალებდა პირში.
-დაჩი...დაჩი.-ჭიქაში ნახევრად დარჩენილი ტეკილა,ბოლომდე ჩაცალა ბუაჩიძემ,ჭიქა ხმაურით დააბრუნა დახლის ზედაპირზე და წამოდგა.თავადაც კარგად მოჰკიდებოდა ალკოჰოლი,რომელიც სისხლს უდუღებდა და ისედაც ცუდ ხასიათზე მყოფს უარესად უშლიდა ნერვებს,ლარივით რომ ჰქონდა დაჭიმული და ეგონა სადაცაა დაწყდებაო.
-გამოხვალ გარეთ თუ...-ირონიულად იცინოდა დიდებულიძე.
-არ გინდა, სახლში წახვიდე და უბრალოდ გამოიძინო?- ბუაჩიძის სიბრაზემ კი პიკს მაშინ მიაღწია როდესაც გამომწვევად გაჯგიმულმა დიდებულიძემ, ხელები ფართოდ გაშალა და ხმამაღლა განაცხარა:
-მშიშარა ნაბიჭ*ვარო.მოდი აბა, თუ რამის ტრა*კი გაქვს...
მზერა დაძაბული ლოლაშვილი, სავარძლიდან წამოხტა და სანამ მამლაყინწასავით აქოჩრილი დიდებულიძისკენ გაიქცეოდა მის სმენას ირაკლის ხმა მისწვდა...
-შენი დედას შევე*ცი...
-ირაკლი!-იკივლა ნეკამ,მაგრამ უკვე გვიანი იყო,გაცოფებული ბუაჩიძის მთელი ძალით მოქნეული მუშტი, ყრუ ზათქით პირდაპირ ცხვირ-პირში მოხვდა დიდებულიძეს და უკან გადავარდნილი მაგიდაზე ბეჭებით დაეხეთქა.ატეხილ ჩოჩქოლში, ძნელი იყო გარჩევა,ვინ ბუაჩიძეს იჭერდა და ვინ დიდებულიძის მხარეს იდგა.შემთვრალი ახალგაზრდების ბრბო, გაჭირვებით გაარღვია ნეკამ და ინციდენტის ადგილზე აღმოჩენილმა რაც დაინახა, იატაკზე წამომჯდარი სახე დასისხლიანებული დაჩი იყო,რომელსაც მისი მეგობრები დასდგომოდნენ თავზე.თეთრი პერანგის სახელოთი სისხლს იწმენდდა და ხმამაღალი გინებით იმუქრებოდა.ნეკამ,შეშლილი მზერით მოათვალიერა იქაურობა და კარში გამავალი ბუაჩიძის ზურგს ჰკიდა თვალი,ვიღაცას ძლიერად რომ მოეხვია მხარზე ხელი და თითქმის მიათრევდა სუფთა ჰაერზე.უკან კი სწრაფი ნაბიჯით მიჰყვენოდა თიკა ფანგანი.
-შე იდიოტო...-გაცეცხლებული სახით მიტრიალდა დაჩისკენ და ფეხზე წამომდგარს ზიზღით შეავლო მზერა.
-მოვკლავ მაგ ნაბი*ჭვარს-სისხლიანი ნერწყვი გამოაფურთხა დაჩიმ და ხელი უხეშად აუკრა გვერდში მდგარ თორნიკეს.წონასწორობის დაცვაში რომ ეხმარებოდა.-სად წავიდა?
დიდებულიძის ერთადერთი სადარდებელი ხელიდან დამსხლტალი ბუაჩიძე იყო, დაჭრილი ცხოველივით ღრიალებდა და ჩაწითლებულ თვალებს არანორმალურივით აცეცებდა აქეთ-იქით.ნეკას აქ გაჩერება აღარ შეეძლო,საშინლად უხუთავდა სულს ბარიც და გაცხოველებული საქმროც...ერთი სული ჰქონდა იქაურობას გასცლოდა და ჰაერზე გასულს სიგარეტის ბუღისგან დაგუბებული ფილტვები ჟანგბადით აევსო.უკან უკან დაიხია,სწრაფად შეტრიალდა და ბარიდან ისე გავარდა ყურადღება არავისთვის მიუქცევია.ეზოში გასულმა,ღრმად დაიწყო სუნთქვა და შემდეგღა აღმოაჩინა რომ ხელჩანთა შიგნით დარჩენოდა.უკან შებრუნებაზე აღარც უფიქრია,სწრაფად ჩაირბინა კიბეები და განათებულ ქუჩას ფეხით გაუყვა.გასვლამდე კი შეამჩნია: როგორ დაიძრა საპარკინგე ზოლიდან ირაკლის კუთვნილი ავტომობილი,რომლის საჭესთანაც თიკა მოთავსებულიყო.მგზავრის სავარძელში მჯდარი ირაკლი კი გახეთქილ წარბს იწმენდდა და რაღაცას გაცხარებით უხსნიდა წარბშეკრულ ფანგანს.მანქანამ, ნელი სვლით დატოვა ბარის მიმდებარე ტერიტორია,ცენტრალულ გზაზე გასული წამით შეყოვნდა,შემდეგ კი ძრავის ღმუილით მოსწყდა ადგილს და თვალს მიეფარა.

**********
საშინელ ხასიათზე გაიღვიძა,საწოლიდან წამოდგომის არც თავი ჰქონდა და არც სურვილი.ისეთი შეგრძნება ჰქონდა თითქოს მისი ორგანიზმიდან სითხე სრულიად გამოშრიტეს და გამომშრალი,გამოფიტულ სხეულში საშინლად ამტვრევდა.ყელიც ეწვოდა და თვალების გახელა ეზარებოდა.ალბათ ოცი წუთი იყო გასული კარზე ფრთხილად რომ დააკაკუნეს და ოდნავ შემოღებულ კარში თმა შევერცხლილი,სანდომიანი სახე გამოჩნდა.
-ნეკა,ბებიკო არ აპირებ ადგომას?
-ციკო...-საკუთარი ხმა ვერ იცნო.მის ჩახლეჩილ ხმაზე ქალს გამომეტყველება შეეცვალა,კარის ზღურბლს სწრაფად გადააბიჯა და საწოლთან გაჩნდა.
-რა დაგემართა ბებია?გაცივდი?-საბანში გახვეულს,ხელი ფრთხილად შეახო შუბლზე და შემდეგ ტუჩები მიაკრო.-ღმერთო ჩემო,ნეკა სიცხისგან იწვი.ესე როგორ გაცივდი ბებია?-შეიცხადა ციკომ და თმაზე მიეფერა.-წამალს და ცხელ ჩაის მოვიტან..შენ იწექი, არ ადგე.
პასუხს არც დალოდებია ისე გაქრა ოთახიდან,ნეკამ კი სახე ისევ საბანში ჩარგო და უკვე მეასედ ამღერებულ ტელეფონს ხმა გაუთიშა.დაჩი რეკავდა შეუჩერებლად და შეტყობინებას შეტყობინებაზე აგზავნიდა,ბოლოს სულ გამორთო ტელეფონი და ისევ ძილის შებრუნებას შეეცადა.საშინლად გაბრაზებული იყო დიდებულიძეზე და ამჯერად ნამდვილად აღარ აპირებდა მასთან შერიგებას.ყელში ჰქონდა უკვე მისი უადგილო გამოხტომები და გამუდმებული თავის მართლება: თუ რატომ და რის გამო სჩადიოდა იმ უმსგავსობას, რაც ნეკას თვალში საშინლად ამდაბლებდა და სურვილს უკარგავდა მასთან ძველებურად გაეგრძელებინა ურთიერთობა.ვეღარც ერთადერთ სკოლის მეგობარ დეაკოს იტანდა,თავიდანვე იცოდა დეას სიმპათიები დაჩისადმი, მაგრამ ყურადღებას არ აქცევდა. ხანდახან იმასაც კი ფიქრობდა, რომ მხოლოდ და მხოლოდ დაჩისთან სიახლოვის გამო დაუმეგობრდა ნეკას.პოპულარობა სკოლაში გამოჩენის პირველივე წუთიდან მოიპოვა და დეას გარდა სხვა ბევრი გოგონა ცდილობდა მასთან დამეგობრებას,მაგრამ რატომღაც მხოლოდ და მხოლოდ დეაკოს გაუმართლა.თავისი რთული ხასიათიდან გამომდინარე ჩამოშორდნენ ის მეგობრები, რომელთან ერთადაც ბავშვობიდან მოდიოდა.ერთიანად გადახაზა მათი სახელები და ცხოვრების თავიდან დაწყება გადაწყვიტა,ახალი სკოლა,ახალი მეგობრები,ახალი გარემოცვა,ახალი სურვილები...გართობა და ყველაფერი ის, რაც ნერვებს უშლიდა, მაგრამ ჯიუტად აგრძელებდა არჩეული გზით სიარულს.წამლები დალია,ჩაიც წუწუნით, მაგრამ მაინც ჩაიყვანა ბოლომდე.სახლის სპორტულებში გამოეწყო და საწოლში ნებივრობა აღარ უცდია სასტუმრო ოთახში,ტელევიზორის წინ გადაინაცვლა.ცხვირ აბზუებული აიგნორებდა წინ და უკან მოსიარულე დედინაცვალს, პრეტენზიულად ტუჩებ დაბრეცილი,ენერგიულად რომ ესაუბრებოდა დაქალს, ქალაქში გახსნილი რონელიღაცა ბუწიკის შესახებ.
-არ შეგიძლია დაჯდე და ისე ისაუბროო?!-თვალები აატრიალა ნეკამ -დამეხვა თავბრუუ...
-შენ,სახლში რატომ ხარ?-წარბები აზიდა ქეთათომ და გერს ზემოდან დახედა.
-საკუთარ სახლში რომ მხედავ გიკვირს?-ხმაში აგრესია გაურია ნეკამ.საშინლად აღიზიანებდა ეს ქალი და მასთან გაცვლილი რანდენიმე ფრაზის შემდეგ, საუბარი აუცილებლად კამათში გადაიზრდებოდახოლმე.გაკაპასებული ქალბატონი ქეთათო, წიკვინით დაიმხობდ თავზე სახლს და ბოლოს გერზე გაცოფებული, მეუღლეს დეტალებში უყვებოდა ყველაფერს...კაცმა არ იცის ივიკოს,რა პასუხებიი ჰქონდა მის საჩივრებზე,რადგან ყველა ასეთი დიალოგის შემდეგ ქალი, ტელეფონს უხეშად ახეთქებდა მაგიდაზე და სახლიდან გავარდნილი გვიანობამდე აღარ ბრუნდებოდა.ნეკა, მასთან კინკლაობაში კარგად ირთობდა თავს და სამაგიეროსაც მარტივად უხდიდა ყველა უადგილო რეპლიკის გამო, რაც გაცნობის დღიდან ჩვევად ჰქონდა ქალს.ვერ დაიფიცებს რომ მამის ახალი ცოლი, სიხარულით მიიღო,მაგრამ არც პრეტენზიები ჰქონია..თავად ქალბატონმა ქეთათომ ვერ დაიმსახურა მისი კეთილგანწყობა და ეს ყველაფერი მისი ზედმეტად აზიზი ხასითის ბრალი იყო.
-მიკვირს,რადგან შენს ერთუჯრედიან მეგობრებს ვერ შორდები და ხანდახან მგონია რომ სახლის გზაც გავიწყდება.-გამომწვევად გაიცინა ქალმა და ტელეფონი გათიშა.
-ვაიმეე,შენს ახურებულ დაქალებს მაინც არ ჰგვანან ჩემი ერთუჯრედიანი მეგობრებიი..-აკისკისდა ნეკა.-დაჯი და ირიშკაა...-ტუჩები დაბრიცა და ხმა დაიწვრილა.-გამუდმებით ფულიან კაცებზე რომ უჭირავთ თვალი და სიყვარული ქონება და ფალ*ოსის სიგრძე სიგანე ჰგონიათ...ისე,არ გეშინია? შენი ფულის ტომარა ქმარი რომელიმემ რომ აგახიოსს?!
-ენა ჩაიგდე,უტვინო ლაწირაკო-იკივლა ქეთათომ და თვალის გარსი ჩაუწითლდა.
-მაგრამ რა მიკვირს...ფერმის ქათმებივით ერთნაირები ხართ.-არ ცხრებოდა ნეკა და უკვე აზარტში შესული დიდხანს არ მორჩებოდა მის გამწარებას, ციკო რომ არ შემოსულიყო ოთახში.
-როგორ ვერ გიტან...-ხმას აუწია ქეთათომ...-დროულად წაგათრევდეს მაინც დედაშენი.
-ვაიმეე...და კიდევ ერთხელ ვაი მეე...მერე გოგო მკითხავ ზოიასთან რატომ არ მიდიხარ? ჯადო ხომ არ გაქვს გაკეთებული...
-ნეკა,ბებო...-ციკომ,ჩაის ფინჯანი შეაჩეჩა ხელში და რძალს მკვლელი მზერით გახედა.
-შენი გატუტუცებულია ეს ლაწირაკი, დიდი და პატარა რომ არ იცის...-ახლა დედამთილს მიუბრუნდა ქეთათო და კაცმა არ იცის კიდევ რის თქმას აპირებდა, სიტყვა ამღერებულმა მობილურმა რომ შეაწყვწტინა.ნომერს დახედა და წუწუნით გავარდა ოთახიდან-ივიკოოო...
-არ გინდა რომ შეეშვაა?-ციკომ,ნეკას წინ დაიკავა ადგილი და შვილიშვილს თვალი-თვალში გაუყარა.
-სულელი ქალია...ჯანდაბა ციკო..საშინლად მიშლის ნერვებს და ხანდახან იმასაც ვფიქრობ რომ ივა, თავით კი არა ფალოსით ფიქრობს...-ჩაის ფინჯანს დასწვდა ლოლაშვილი.
-აბა რას ამბობ ნეკაა?-შეიცხადა ციკომ და შვილიშვილს გაუწყრა.
-როდემდე აპირებ ასე მოქცევას ბებია...-ამოიოხრა ქალმა და მის გვერდით,სავარძელზე გადაჯდა.
-იქამდე სანამ არ შეწყვეტენ ჩემემს ცხოვრებაში ჩარევას..იქამდე, სანამ ესენი გადამიწყვეტენ მე როგორ და რანაირად მოვიქცე.იქამდე,სანამ არ შეიგნებენ რომ მეც ნორმალური ადამიანი ვარ-ხმას უწევდა ნეკა და სიცხისგან ამღვრეული თვალები, ცრემლისგან გადაგლესოდა.-არავინ მეკითხება მე რა მინდა,ვინ მიბდა,სად მინდა...ჯანდაბა, დედაჩემმს მხოლოდ და მხოლოდ იმიტომ ჰქვია დედა, რომ ცხრა თვე თავის დამპალ საშოში შემიკედლა.მამაჩემს, მამა იმიტომ რომ ერთი გრამი გაიმეტა ჩემს შესაქმნელად...მეტი რა ხდება ბებიაა?! არაფერიი...გაჩენის წუთიდან, ჩემი ცხოვრების ყველა დღე მათი სურვილისამებრ არის გაწერილი.რაც მათ უნდა იმას ვჭამ,ვინც მათ უნდა იმასთან ვმეგობრობ,საქამროც კი ისე შემირჩიეს არაფერი მკითხეს...ჯანდაბა, იმ იდიოტ დაჩისთან არაფერი მქონია საერთო და წყეული ჭორის გამო მამაჩემმა თავისი საქმე გაიკეთა...მე ამით რაა? არც არაფერი...დავიღალეე-ფეხზე წამოხტა და მუხლებზე მოთავსებული ჩაის ფინჯანიც იატაკზე დაენარცხა და დაიმსხვრა.-ჯანდაბა...ჯანდაბააა...-ისტერიკის პირას მისული კიოდა და იატაკზე ჩამჯდარი ფინჯნის ნამსხვრევების შეგროვებას ცდილობდა.
-შეეშვი, მე ავიღებ-შვილიშვილის ასეთ მდგომარეობაში ყოფნამ გული დაუწვა ციკოს.ასაკისგან დაღარულ ყვრიმალებზე,ცრემლის ბურთულები ჩამოგორდა და შვილიშვილთან დაიხარა.
-შეეშვი შვილო..მე ავიღებ.ნეკა...
-აღარ შემიძლია..სული მეხუთება.-იატაკზე ჩაჯდა ლოლაშვილი და სახეზე ორივე ხელი აიფარა.ფინჯნის ნატეხები ერთად მოაგროვა ციკომ და შვილიშვილის გვერდით,იატაკზე მოთავსებულმა ხელი მოხვია და ძლიერად მიიხუტა მკერდზე.მასზე კარგად არავინ იცნობდა ნეკას.იმ დღიდან, რაც დედამ უპატრონოდ მიატოვა და საზღვრებს გარეთ გადაწყვიტა ბედის საძებნელად წასვლა.ის ეჯდა თავთან და მასთან ერთად ათენებდა ღამეებს.ის უვლიდა სიცხიანს და ის, აძლევდა იმ სითბოს და სიყვარულს რაც ქვეყნიერებაზე მოვლენის წუთიდან აკლდა პატარა ნეკას.მის კალთას ამოფარებული, იცინოდა და ტიროდა ნეკა.მასთან ერთად დადიოდა კინოში,თეატრში თუ გასართობ ატრაქციონებზე,სეირნობდა და საღამოს მასთან ერთად იძინებდა.ყველა საღამოს,თვალებ გაბრწყინებული ელოდა მამის სახლში დაბრუნებას და შემდეგ თვალებ ჩამქრალი ისევ და ისევ ციკოს კალთაზე მიხუტებული ებრძოდა წყენას და გულის ტკივილს, რასაც დაუმსახურებელი უყურადღებობისგან იღებდა.
-არ მოგწონს ბებია ის ბიჭიი?-თავზე ფრთხილად შეახო ტუჩები ციკომ.
-სამაგიეროდ ივას მოსწონს.-სიმწრით გაეცინა ნეკას.
-მე მეგობა შენც მოგწონდა..
-კარგი რაა..ჩვეულებრივი იდიოტია.-თვალები აატრიალა ნეკამ.-შენც კარგად იცი სკოლის დამთავრების შემდეგ რასაც ვაპირებ...ხო იცი ციკო?
-კი შვილო..ვიცი...-თბილად გაუღიმა ქალმა.
-ხო წამოხვალ ჩემთან ერთად ბები?-უფრო მჭიდროდ მიეხუტა ნეკა.
-აუცილებლად...აუცილებლად წამოვალ ჩემო ერთადერთო...
-ჩემს გამო შენს ერთადერთ შვილს დაუპირისპირდები?-იმედით სავსე თვალებით ამოხედა ნეკამ.
-შენს გამო მთელს სამყაროს დავუპირისპირდები ჩემო პატარავ.-გაუცინა ციკომ და კიდევ ერთხელ აკოცა შვილიშვილს.
მთელი დღე სახლში,ტელევიზორის წინ გაატარა.არავის ზარებს არ პასუხობდა და თბილ პლედში გახვეული უკვე მერამდენედ უყურებდა "კარიბის ზღვის მეკობრეებს" ტემპერატურაც აღარ ჰქონდა და ციკოს ხელით მომზადებული ბულიონიც უპრობლემოდ მიირთვა.დასაძინებლად საკუთარ საძინებელში დაბრუნებულმა კი ვერანაირად ვერ დაიძინა და ცოტახნით სოციალურ ქსელში იბოდიალა.მისი მეგობრების ახალ ფოტოებს ამრეზით გადახედა და თავადაც ვერ მიხვდა,რატომ მოძებნა ირაკლი ბუაჩიძის ფეისბუქ გვერდი.ბატონი ბუაჩიძე, აშკარად არ სწყალობდა სოციალურ გვერდს,რაზეც მისი ორი წლის უკან ატვირთული ორად ორი ფოტო სურათიც მიუთითებდა.ბევრ პოსტზე იყო მოღნიშნული და გოგონების მთელი არმია,გულმოდგინედ ულოცავდნენ ყველა დღესასწაულს.რომელზეც არც ერთგან არ იყო სამადლობელი პასუხი გაცემული.სამაგიეროდ დეას თქმის არ იყოს, ინსტაგრამის მეფე გახლდათ ბატონი და მისი ფოლოვერების რიცხვი კარგად გასცდენოდა ოთხნიშნა ციფრს.ახალ ახალი ფოტო სურათებით იწონებდა ბატონი თავს და კომენტარებში ნამდვილი წარღვნა იყო.ბოლოს ატვირთულ სურათს,სადაც ქერა გოგონასთან იყო გადაღებული და აშკარად არა ფხიზელ მდგომარეობაში, ბრაზით დახედა და ინტერნეტი გამორთო.ტელეფონი საბანზე მიაგდო და მკერდთან გადაჯვარედინებული ხელებით ჭერს ახედა.წუთიც არ იყო გასული,ტელეფონმა დაიწრიპინა და ეკრანზე მოკლე ტექსტური შეტყობინების ფანჯარა გამოჩნდა.
"-ცუდად ხარ?"
კითხულობდა უცხო ნომრის პატრონი.დიდხანს არ უფიქრია კითხვაზე კითხვით ისე გასცა პასუხი.
"-რომელი ხარ?"
პასუხს არ დაუგვიანია.ჯერ ღიმილის აღმნიშვნელი "ემჯოი" მოვიდა და მალევე უკან მოჰყვა ერთ სიტყვიანი შეტყობინება.
"-მომენატრე"
ნეკამ,წარბები შეკრა და დაფიქრდა. ვისი შეიძლება ყოფილიყო ნომერი?ბოლოს დანებდა და გაეცინა.
"-იქნებ მეც მომენატრე,რომელი ხარ?"
"-ჯანდაბა,არადა მინდა რომ შენც გენატრებოდე"
თვალები მოისრისა და მთელი სხეულით დაიძაბა.გული, უცნაურად აუფართხალდა და მიზეზს ვერ მიხვდა.გაღიმებული დაჰყურებდა ტელეფონის განათებულ ეკრანს და არ იცოდა რა ეპასუხა.
"-ნეკა,არ გინდა გამოხვიდე და უბრალოდ ყავა დავლიოთ?ან, ცხელი შოკოლადი"
-ჯანდაბა...-წამოიკივლა ნეკამ და პირზე ორივე ხელი აიფარა.მკერდში,გული საშინელი სიჩქარით აუფართხალდა და უცნაურმა ემოციებმა მჭიდროდ შემოხვია კლანჭები.უცნობი ნომრის მფლობელი ირაკლი ბუაჩიძე იყო.დაბნეულს ვერ გადაეწყვიტა გაეცა თუ არა პასუხი?ხელის გულები გაუოფლიანდა,თვალები აემღვრა და უაზროდ დასჩერებოდა ეკრანს.ბოლოს თითებმა თავისით აკრიფეს ტექსტი და გააგზავნეს.
"-არ შემიძლია"
იმ ღამით მეტი ესემესი აღარ შემოსულა ლოლაშვილის მობილურზე.ფხიზლად ეძინა,თითქოს დარაჯობდა არ გამოჰპარვოდა ესემესის მოსვლა.რომელიც აგვიანებდა...ნეკას კი მაინც არ დაეძინა.
**********
უგემურად გაღეჭა შემწვარი კვერცხის ერთი ლუკმა,ჩანგალი ხმაურით დააგდო თეფშზე და მოპირდაპირე მხარეს მჯდარ ფანგანს სახეზე დააკვირდა.რომელსაც შიშველ სხეულზე ვარდისფერი ხალათი შემოეცვა და ფეხი ფეხზე გადადებული ყავას სვამდა.
-რა მოხდა?-ირაკლის დაჟინებულ მზერას ვეღარ გაუძლო თიკამ და წარბ შეკრულმა იკითხა.
-მინდა რომ სხვაგან გადახვიდე.-ტუჩები დაბრიცა ირაკლიმ და მაჯის საათს დახედა.
-რა?-ყავა გადასცდა თიკას და ხველა აუტყდა.მოსულიერებულმა კი ამღვრეული,ჩაწითლებული თვალებით შეხედა ბუაჩიძეს.
-მინდა,რომ სხვაგან გადახვიდე...-იგივე ტონალობაში გაიმეორა ირაკლიმ.
-რატომ?-დაიბნა თიკა.
-მეღადავებიი?!-გაეცინა ირაკლის.-რას ჰქვია რატომ?აღარ მინდა აქ რომ ცხოვრობდე თიკა...მარტო მინდა ყოფნა,სული მეხუთება.
-მარტო გინდა ყოფნა თუ ნაირ ნაირ გოგოებთან ერთად? -გაეცინა თიკას.
-თუნდაც...არც უმაგისობაა..ერთი სიტყვით მოძებნე სახლი და თან რაც შეიძლება მალე.-სკამიდან წამოდგა და თითქმის ხელუხლებელ თეფშს ზიზღით დახედა.-მე,კვერცხი კარგად დაბრაწული მიყვარს.
**********
მეორე გაკვეთილი მათემატიკა ჰქონდა და სურვილი არ ჰქონდა კლასში შესვლის.ბევრი აღარც უფიქრია,ისე მოიგდო მხარზე ჩანთა და სკოლა შეუმჩნევლად დატოვა.დაჩი არ იყო პირველ გაკვეთილზე და თავსაც მშვიდად გრძნობდა.გუშინდელი უპასხოდ დატოვებული მისი ზარების შემდეგ, ალბათ პირველი ნაბიჯის მისგან გადადგმას ელოდებოდა.არც რაზმაძე ესწრებოდა გაკვეთილებს,ალბათ ერთობლივად გადაწყვიტეს დღევანდელი გაკვეთილების გაცდენა.საკლასო ოთახში ისე უცხოდ გრძმობდა თავს ისევ გარეთ ბოდიალი ამჯობინა.ფეხით მიუყვებოდა ჯარისკაცებივით ჩარიგებულ, ფოთოლ შემოძარცვულ ხეივანში და ყურსასმენებ მორგებული საერთოდ გამოსთიშვოდა რეალობას.ბოლოდროინდელ შემოპარულ სევდას, სახელს ვერ არქმევდა და ხასიათიც წამდაუწუმ ეცვლებოდა.წლის ამ დროს სჩვეოდა ასეთი სახეცვლილება,თითქოს ადამიანებისგან გადაღლილი სიმარტოვეში ეძებდა თავშესაფარს.მალე ჰბეზრდებოდა ერთი და იგივე სახეებთან ურთიერთობა და მუდმივად ახლი და საინტერესოს ძიებაში იყო.რითაც შესძლებდა და გულს გადააყოლებდა,შემდეგ კი კვლავ ჩვეულ რუტინას დაუბრუნდებოდა და ერთფეროვან,თავქარიან ცხოვრებაში კიდევ ერთი წელი გავიდოდა. როგორც იქნა, დაამთავრებდა საძულველ სკოლას და უკან მოუხდავად დატოვებდა ამ ჭაობს,მუდმივად მის ჩათრევას რომ ცდილობდა.მოჰკიდებდა ციკოს ხელს და ახალ ცხოვრებას დაიწყებდა, ყველასგან და ყველაფრისგან შორს.
არ ახსოვს რამდენ ხანს მიაბიჯებდა.ფლეილისტში მუსიკამ გამეორება დაიწყო და საერთოდ გამორთო.ყურსასმენი გამოაძრო ტელეფონს და ის იყო ჩანთაში ჩაბრუნებას აპირებდა ეკრანზე აციმციმებულმა,გაუხსნელმა კონვერტმა რომ მიიქცია მისი ყურადღება.ფრთხილად,თითქოს შეფარული ნერვიულობით გახსნა და ტექსტს დახედა.
"-მანდ დარჩი!"
შეტყობინება,ალბათ ათი წუთის უკან იყო მოსული.ტელეფონი ჩანთაში ჩააბრუნა და ტერიტორია მოათვალიერა.მისგან ათიოდე მეტრში ნაცნობი მანქანა იდგა,იქიდან გადმოსული ბუაჩიძე კი დინჯი ნაბიჯებით მოემართებოდა მისკენ.
-ნეკა...
-შეგიძლია უბრალოდ შემეშვაა?!-ხმა გაუტყდა ლოლაშვილს და ამღვრეული თვალები სახეზე შეანათა ბიჭრს,რომელსაც მარცხენა წარბთან,პატარა, წებოვანი, დამედიცინო ლენტი ეკრა.
-რა გჭირს?
-შემეშვი ირაკლი.-გზის გაგრძელება გადაწყვიტა,მაგრამ ბუაჩიძის ხელმა შეაჩერა.თავისკენ მთელი ძალით მოითრია და იმდენად ძლიერად ჩაეხუტა, წამით სუნთქვაც კი შეეკრა ნეკას.
-მისმინე...კარგი...არანაირი სექსუალური გამოხტომები.გეფიცები, საერთოდ არ დაგაკარებ თითს.-თმა უკან გადაუწია და სახეზე დააკვირდა.-შეგიძლია მენდო და დამიჯერო პატარავ...საერთოდ არ შეგეხები, უბრალოდ...ჯანდაბა, ნეკა...-ჩაეცინა და სახე მის სურნელოვან თმაში ჩარგო.-მომენატრე...
-ჯანდაბა,ცოლი გყავს.-მისი ხელები უხეშად მოიშორა ნეკამ და უკან დაიხია.
-რა ჩემი ბრალია შენ თუ გვიან დაიბადე?!-გაეცინა ირაკლის.
-ხეპრე ხარ იციი?-სახე დამანჭა ნეკამ.
-შენ კი ყველაზე თავხედი გოგო...-ვალში არ დარჩენია ირაკლი.-თუ არ მავიწყდება,შენ საქმრო გყავს. მაგრამ ამას ხელი არ შეუშლია ჩემთვის გეკოცნა.
-შევეჯიბროთ ვის რაში არ შეშლია ხელიი?!-ხმას აუწია ნეკამ.
-კრიტიკული დღეები გაქვს?-გაეცინა ირაკლის.-ამიტომ მარიდებ თავს?თუ გგონია სიტუაციით ვისარგებლაბ და შანსს არ გავუშვებ ხელიდან, საწოლში რომ შეგითრიო? დიდი წარმოდგენა ხომ არ გაქვს თავზე?-სახე გაუმკაცრდა ირაკლის.
-არ მგონია...დარწმუნებული ვარ...-მხრები აიჩეჩა ნეკამ.
-შენი საწოლში შეთრევა რომ მინდოდეს ...დიდი ხნის ნახმარი მეყოლებოდი.-ხმას აუწია ირაკლიმაც.-ჯანდაბა...რაზე მეჩხუბები? რამე დავაშავეე? რა დავაშავე ნეკა, გარდა იმისა რომ გითხარი მომწონხარ და მომენატრეთქო?ა
-აა... მოგწონვარ?-ტუჩები დაბრიცა გოგონამ.-რატომღაც არ მახსოვს ეგ რომ გეთქვას.
-ეხლა ხომ გითხარი?!-ხელები გაშალა ირაკლიმ.-მომწონხარ...ხო..მომწონხარ და სულაც არ მინდა ეს.ჩემი ბრალი არ არის თუ მომეწონე...
უსიტყვოდ მიშტერებოდა ბუაჩიძეს და ვერ ხვდებოდა უნდა დაეჯერებინა მისი სიტყვენი თუ არა?სახეზე, მიმიკაც კი არ შესცვლია ირაკლის და თვალებიც, ისევ ისეთი იყო და ისე უყურებდა, როგორც მანამდე.
-ნეკა..-ნერწყვი ხმაურით გადააგორა ირაკლიმ და გოგონასკენ ერთი ნაბიჯი გადადგა.ხელი,მისი სახისკენ გასწია მოსაფერებლად, მაგრამ გაყინული სახით მდგარმა ნეკამ, ერთი ნაბიჯით უკან დაიხია და ირაკლის ხელი შუაგზაში გაუშეშდა.თვალებში გაკვირვება აესახა და ისე მიაშტერდა გოგონას, რომელმაც ირონიულად გაიღიმა და მხრები აიჩეჩა.
-მე კი,არ მომწონხარ...საერთოდა არაფერს არ ვგრძნობ შენს მიმართ...მაპატიე.-ტუჩები დაბრიცა და უკან- უკან დაიხია,შებრუნდა და გზა გააგრძელა.ირაკლი ბუქჩიძე, გაოგნებული იდგა ერთ ადგილზე და მიმავალ გოგონას მიშტერებოდა.ბოლოს ღრმად ჩაისუნთქა,ორივე ხელი თავზე შემოიწყო და საკუთარ მდგომარეობაზე მწარედ გაეცინა.უკან შებრუნებული,საჭეს მიუჯდა და სიგარეტს მოუკიდა
******
წინა ღამის ნამთვრალევს თავი საშინლად სტკიოდა. პატარა ხმაურიც კი ტვინში ჩაქუჩივით ურტყამდა და ნერვულ სისტემას ისე უღიზიანებდა, უფლება რომ მიგეცათ ნებისმიერს მოკლავდა, ვინც კი გაბედავდა და ხმას ამოიღებდა.მის საშინელ ხასიათს ამინდიც დაემატა.გვიანი შემოდგომის მიუხედავად საშინლად ცხელოდა.მზე უხვად აფრქვევდა მცხუნვარე სხივებს დედამიწას და დედაქალაქი მოთუხთუხე ქვაბს ჰგავდა.ბუღ ავარდნილ ასფალტზე, მტვრის სქელი ფარდა,სუნთქვას შეუძლებელს ხდიდა და უბრალოდ გაიძულებდა: სახლიდან გარეთ ფეხი არ გაგედგა.სახლში გაჩერებაც არ შეეძლო,ძლივს აითრია სხეული საწოლიდან,წყალი გადაივლო და სამსახურში წასვლა გადაწყვიტა.რას არ მისცემდა ლისზე ასულს სკოლა გადამწვარი რომ დახვედროდა,ან დროებით გამქრალი და სხვა ადგილზე გაჩენილი.საკუთარ უკიდურესობამდე მისულ ფიქრებზე სიმწრით გაეცინა,სიგარეტის ნამწვი გზაზე მოისროლა და უგემურად დაიჯღანა.ნაბახუსევზე პირველად არ ესიამოვნა მოწევა.სამასწავლებლოში,სახე არეულმა შეაჭრა და უფალს გულწრფელი მადლობა გადაუხადა,რადგან ასაკოვანი ქიმიის მასწავლებლის გარდა არავინ დახედრია ოთახში. ქალს მისთვის დიდად არ მიუქცევია ყურადღება, ცხვირზე სათვალე დაკოსებული ინტერესით ეცნობოდა მიმდინარე დღის პრესას. სახე წაშლილ კოლეგას,უინტერესოდ ამოხედა და ისევ "კვირის პალიტრის" ფერად ფურცლებს დაუბრუნდა.ბუაჩიძე,დივანზე თითქმის გაწვა და იდაყვში მოხრილი ხელი ატკივებულ შუბლზე დაიდო.მეორე გაკვეთილის დაწყება, გაბმული ზარით აცნობეს მთელ სკოლას და იძულებული გახდა ჟურნალით ხელში მეთორმეტე კლასელების კუთვნილი ოთახისკენ წასულიყო.კლასიდან საშინელი ხმაური გამოდიოდა,არ გაჰკვირვებია, შუბლი შეიჭმუხნა და ოთახის კარი ხმაურით შეხსნა.მოსწავლეები, ეკონომიური,ძილნაკლული მზერით მოათვალიერა და მისალმების გარეშე თითქმის დაეხეთქა კუთვნილ სკამზე.ჟურნალი,მაგიდაზე დააგდო და მის ზედაპირზე იდაყვებით დაყრდნობილმა, მერხებთან გადანაწილებული ბავშვები შეათვალიერა.უცვლელი სიტუაცია:უინტერესო მზერა,ერთმანეთში ჩურჩული,ზოგს ყურსასმენი ეკეთა,ზოგი საღეჭ რეზინს ენერგიულად აღლაჭუნებდა,ვიღაც თითების სხარტი მოძრაობით ჩათაობდა,ვიღაცამ გაიცინა,სადღაც იატაკზე ჩანთა ჩავარდა,სკამი ხმაურით გაცურდა,ვიღაცამ წაიღიღინა...ბუაჩიძეს კი თავი ისევ საშინლად სტკიოდაა...ერთ წამზე დიდხანს არ შეუჩერებია არავისზე მზერა.მარცხენა ფრთიდან,მარჯვენა ფრთის მიმართულებით ზანტად აცოცებდა ბოლოს კი აი, ის...სკამის საზურგეს მიყრდნობოდა,მკერდზე ხელები დაეკრიფა და ჯიუტად უმზერდა სახე წაშლილ მასწავლებალს. მისი სამეგობრო წრე ისევ არ ესწრებოდა გაკვეთილს და ისიც თითქოს გარიყული,უკანა რიგში ცარიელ მერხთან მოთავსებულიყო.
-ამ ამინდში, ყველაზე მეტად რა გაგახარებდათ ბავშვებო?!-ლოლაშვილისთვის, თვალი არ მოუშორებია ისე იკითხა ირაკლიმ.
-შატალოო..-წამოიყვირა ვიღაცამ უკანა რიგიდან.
-ცხოვრებაში პირველად ვერ გხედავთ,არ მესმის და არ გიწყრებით.-ხელები გაშალა ირაკლიმ და ფართო ღიმილით სკამის საზურგეზე გადაწვა.-წადით რაა შატალოზე...
-სერიოზულაად?!-გაკვირვებამ გაიჟღერა კითხვაში.კითხვის ავტორის მოძებნის თავი არ ჰქონდა და არც უცდია.პირველი წამოდგა სკამიდან და ჟურნალს დასწვდა.
-მე, დღეს არ მინახიხართ...შეეცადეთ შეუმჩნევლად გახვიდეთ შენობიდან.
-აი,ამის თქმა კი ნამდვილად აღარ იყო საჭირო...-გაიცინა გიორგი ლიფონავამ,ჟღალმა,ჭორფლიანმა ბიჭმა და პირველი გაემართა კარისკენ.
-თქვენ არ წამოხვალთ?-წინ აესვეტა ანასტასია ნაკაშიძე და ნუშისებრი ჭრილის თვალები შეანათა.
-ჩემს გარეშე ვფიქრობ უკეთესად გაერთობით...-ღიმილზე ღიმილითვე უპასუხა ირაკლიმ, გაშლილი ხელისგული ფრთხილად შეახო ზურგზე და პირველი გაატარა კარებში.
-რატომ..წამოდით მას.დიდი ხანია საბადურის ტყეში პიკნიკზე ვაპირებთ ასვლას.მშვენიერი ამინდია.ყველას ძალიან გაგვახარებთ.-დერეფანში მიმავალი მოსწავლეები, მისკენ შემობრუნდნენ.- აუუ..წამოდით რაა გავერთობით...
თავის დაფასება აღარ დაუწყია, ბოლოს და ბოლოს ცოტა გულს მაინც გადააყოლებდა და იქნებ თავის ტკივილსაც გაევლო.მისი მოსაზრება კი ლოლაშვილის თვალებმა გაამყარა,რომელიც კარის ჩარჩოზე მხრით მიყრდნობილი ამრეზით უყურებდა ნაკაშიძესთან და კლასის იმ ნაწილთან საუბარში გართულ ირაკლის, რომლის ატანაც არ ჰქონდა და მტკიცედ გადაწყვიტა,მის ჯიბრზე მაინც წასულიყო.რატომაც არა?! მშვენიერი იდეაა.გართობა ნამდვილად არ აწყენდა.მაშინ როდესაც ქალაქში სუნთქვაც კი ჭირდა.ბუნებაში,სუფთა ჰაერზე პიკნიკი, ნამდვილად მისწრება იყო მისთვის.დასმულ კითხვას თავადვე გასცა პასუხი. ერთობლივად გადაწყდა: მარკეტში სურსათი შეეძინათ და საკუთარი მანქანებით ასულიყვნენ საბადურის ტყეში.
-მე არ მოვდივარ...-ტუჩები პრეტენზიულად დაბრიცა ნეკამ და სკოლის წინ საკუთარი მანქანის კარზე მიყრდნობილ,გამომწვევად მომღიმარ ირაკლის თვალი აარიდა.
-რატომ?-გულწრფელად გაიკვირვა ანსტასიამ და ნეკას თბილად გაუღიმა, რაზეც თავადაც ვერ მიხვდა ისე გაბრაზდა ლოლაშვილი.ორგანულად ვერ იტანდა ამ სათნო ღიმილის მქონე გოგონას.
-არ ვაპირებ ტყე-ტყე ვიწანწალო კლასის იმ ნაწილთან ერთად, ვისაც დასანახად ვერ ვიტან...-მხრები აიჩეჩა ნეკამ.
-ჩვენ, შენი საწინააღმდეგო არაფერი გვაქვს.შენ არ ცდილობ რამის შეცვლას ნეკა.-ტასოს წყენა გაერია ხმაში.-ის რომ დაჩის და მის მეგობრებს ვერ ვიტანთ და ხშირად გვაქვს კომფლიქტი, არ ნიშნავს რომ შენც ვერ გიტანთ...
-მეც დაჩის მეგობრების სიაში შევდივარ...-უხალისოდ ამოილაპარაკა ნეკამ-ჯობია ჩემს გარეშე წახვიდეთ...
-გეშინიაა?-ვერც კი გაიგო, როგორ მიუახლოვდა ზურგიდან ირაკლი და მის ყურთან ტუჩებ მიტანილმა გამომწვევად უჩურჩულა.
-თქვენთან ერთად წამოსვლა თუ არ მინდა,სულაც არ ნიშმავს რომ მეშინია...-წარბები შეკრა გოგონამ და ჩურჩულითვე გასცა პასუხი.
-კარგი,როგორც შენ გინდა...-გაეცინა ირაკლის და ბავშვებისკენ დაიძრა.ორი ნაბიჯის შემდეგ კი ისევ მისკენ შემოტრიალდა და გაეცინა:-მაგრამ მე,მაინც ვფიქრობ რომ გეშინია.
მისმა თვითკმაყოფილმა ღიმილმა, საშინლად მოუშალა ნერვები.სიმწრისგან ძლიერად მომუჭა თითები და ცოტა დააკლდა ჭირვეული ბავშვივით ფეხების ბაკუნი რომ არ დაეწყო.ისედაც დილიდან ცუდ ხასიათზე იყო.რაზმაძეს,მის საუკეთესო დაქალად რომ მოჰქონდა თავი ერთხელაც არ მოუკითხია და ეგ კი არა ,ბიჭებთან ერთობლივი შეთანხმებით აშარად არც დღეს აპირებდა სკოლაში მობრძანებას.ერთის მხრივ მათი სკოლაში არ ყოფნა კარგიც კი იყო.არ უწევდა იდიოტი დაჩის ატანა,მაგრამ მათ არ ყოფნას დადებითთან ერთად უარყოფითი მხარეც ჰქონდა და ეს უარყოფითი კი ის იყო რომ თვითკმაყოფილი მასწავლებლის და 12 კლასელის თანხლებით, მათსავე დაგეგმილ პიკნიკზე, მათივე მიპატიჟებით უწევდა წასვლა.
-შენ ფიქრიც შეგიძლიაა?-ღვარძლიანი ღიმილით კბილებს შორის გამოსცრა ნეკამ.
-კი და სხვათა შორის ბევრს და სასარგებლო რამეებზე ვფიქრობ...-მისი ბრაზისგან აელვარებული თვალები არაფრად ჩააგდო ბუაჩიძემ,გაუღიმა და ჯიპის კარი თავად გამოაღო.-რას იზამ? ჩაჯდები თუ ფეხით გირჩევნია თიანეთამდე სიარული.
-ჯანდაბა-ზურგჩანთა მხარზე შეისწორა ნეკამ და მანქანებში გადანაწილებულ ბავშვებს გადახედა.უნდოდა თუ არ უნდოდა ბუაჩიძის მანქანით უწევდა მგზავრობა.საახალწლო ჩიჩილაკივით გაბურძგნილ მიშო ხომასურიძესა და კლასის ყველაზე თავმდაბალ,ნიჭიერ და სათნო ანასტასია ნაკაშიძესთან ერთად.ირაკლის გამოღებულ კარს ამრეზით შეხედა და უკანა კარი გამოაღო,გაბუტული პირველკლასელივით დაჯდა და კარები გამეტებით მიიჯახუნა.წინა სავარძელზე კი ყურებამდე გაბადრული ტასო მოთავსდა.მთელი სხეულით გრძნობდა,წინ შესანიშნავ დროს გაატარებდა და წინასწარ უფუჭდებოდა ისედაც ამღვრეული ხასიათი.ირაკლიმ მანქანა ადგილიდან დაძრა და წინ მიმავალ სამ მანქანას კვალში ჩაუდგა.მთელი გზა ყურსასმენები ჰქონდა მორგებული ნეკას და მათგან სრულიად გარიყული, ფლეისლისტში უკვე მილიონჯერ გადაღეჭილ სიმღერებს უსმენდა.
*****

ტყეში,ოქროსფერი შემოდგომა ყველაზე მეტად ხელშესახებია.ხმელი ფოთლების ხალიჩა და ნელი სიო, ჩურჩულით რომ უყვება დედაბუნებას კარზე მომდგარი ზამთრის ზღაპარს.გამხმარ ყუნწებში მოწყვეტილ ფოთლებს, ნაზად ელამუნება და ფარფატით მიაქანებს მიწისკენ.აქა იქ ხის ძირებში შერჩენილი, ჯერ ისევ მწვანე ბალახი და პეპლების ჯარი.ხავს მოკიდებულ,ბებერ ხეებს გარს რომ უვლიან, თითქოსდა ახალი სიციცხლის შთაბერვის მიზნით.ან შესაძლოა გარდაუვალი ზამთრის მომლოდინეს ნოსტალგიას უქარვებენ.
ტყის სიღრმეში არ შესულან, იქვე,გზის პირას,შეაჩერეს მანქანები და პატარა მდელოზე გადაწყვიტეს წამოღებული საგზლის გაშლა.მათი მხიარული შეძახილები კი ტყის მდუმარებას ურჩად არღვევდა.გოგონებმა დრო იხელთეს და ბუნების სილამაზით მოხიბლულებმა სურათების გადაღება გადაწყვიტეს.გაუცხოებული ნეკა, შორიდან უყურებდა მათ და თვალების მობეზრებული ტრიალით გამოხატავდა მათ მიმართ დამოკიდებულებას.მთელი გზა ენა არ გაუჩერებია აჟიტირებულ ნაკაშიძეს და გრძნობდა როგორ სტკიოდა თავი.ისეთი შთაბეჭდილება რჩებოდა რომ იძულებით იყო მათ საზოგადოებაში და სიმართლეც იყო.ის ხომ ბუაჩიძის ჯიბრით შეუერთდა მათ?თავად ბატონი ირაკლი,მათგან მოშორებით იდგა.სიგარეტს ეწეოდა და ტელეფონზე საუბრობდა.შეფარვით ათვალიერებდა ზურგით მდგარ მასწავლებელს ნეკა,რომელსაც მუქი ჯინსი და მოკლე მკლავიან თეთრ მაისურზე, აგურისფერი სპორტული,საშემოდგომო ქურთუკი ეცვა.საუბარს მორჩა,ტელეფონი ქურთუკის ჯიბეში ჩაიცურა და გოგონებისკენ ღიმილით შეტრიალდა.ენერგიულად რომ უქნევდნენ ხელს და სთხოვდნენ სურათის გადასაღებად შემოგვიერთდითო.ბიჭებს მანქანიდან ლუდის ბოცები გადმოეღოთ და უკვე დაეწყოთ სმა.
-აღარ მორჩებით?!-გოგონების მისამართით უკმაყოფილო სახით იკითხა სანდრომ,თავ გადაპარსულმა,ბუთხუზა ბიჭმა.-შიმშილისგან სული მძვრება.
-ნეკა, ლუდს არ დალევ?-პოლიეთილენის ჭიქაში ჩამოსხმულ, მოყვითალო ფერის სითხეზე ანიშნა მიშო ხომასურიძემ.თავის დაფასება არ დაუწყია ლუდი ჩამოართვა და პირველი ყლუპი ზიზღით მოსვა.არასდროს ყოფილა ლუდის მოყვარული,მაგრამ ეხლა სიამოვნებით დალევდა.
-იმედი მაქვს დათრობას არ აპირებ.- როგორც ყოველთვის ეხლაც ვერ მიხვდა როგორ მიუჯდა გვერდით ბუაჩიძე და სიცილით გადახედა.
-არ ინერვიულო,შენი ზურგით სათრევი არ გავხდები...-ცხვირი აიბზუა ნეკამ და ზედმეტად ახლოს მოკალათებულს გვერდულად გადახედა.ლამაზ თითებში სიგარეტის ღერი მოექცია ირაკლის და ჯერ ჯერობით მოკიდებას არ ჩქარობდა.
-თუ რამეა ხომ იცი არ დაგზარდები.-გაიცინა ირაკლიმ და ნეკას წვრილ თითებში მოქცეული ლუდის ჭიქა ჩამოართვა.თავი ისე საშინლად აღარ სტკიოდა, მაგრამ ყრუდ მაინც გრძნობდა ტკივილს,ცივი სითხე კი საშინლად ესიამოვნა და მთლიან სხეულში სიგრილე გაუჯდა.
-შენს სულ გშია-ბუზღინით მიუახლოვდა ბალახზე მოკალათებულ ბიჭებს თათა და ორ გოგონასთან ერთად პარკებიდან, მარკეტში ნაყიდი სანოვაგის ამოლაგებას შეუდგა.
-ვჭამოთ და შემდეგ გადაიღეთ სურათები,ტყე გარბის სადმე?!-არ წყვეტდა ჯიჯღინს სანდრო და მადიანად კბეჩდა ჯერ ისევ თბილ ხაჭაპურს.ლუკმა არ ჩაუდია პირში ნეკას,საუბარში გართულ კლასელებს სათითაოდ ათვალიერებდა და გვერდით მჯდარ ირაკლის შიგადაშიგ გადახედავდახოლმე,რომელიც ბევრს ეწეოდა და ლუდს ნება ნება წრუპავდა.სახეზე კი საშინელი ნაბახუსევის კვალი ეტყობოდა.
-გეგენავა გაგიჟდება.-გაიცინა მარიამმა და მდუმარედ მჯდარ მსწავლებელს გადახედა.
-წეღან დამირეკა და ველაპარაკე...არანაირი პრობლემა არ იქნება.-დაამშვიდა ირაკლიმ მოსწავლე და კიდევ ერთხელ დააიგნორა მიწაზე სათვალესთან ერთად მოთავსებული საკუთარი ტელეფონი, რომელზეც დრო და დრო ესემეს შეტყობინებები მოდიოდა.
-მაგ ქალს საშინელი ხასიათი აქვს...-გამოტენილი პირით ამოიბლუყუნა სანდრომ.
-მის ასაკში რომ იყო,თან ქალი და თან გაუთხოვარი...-ახარხარდა ცოტნე და ლუდი გადაანაწილა ჭიქებში.
-და რა იცი რომ ეგ გაჭირვება აქვს?-აჰყვა სიცილში თათა.
-კარგით რაა...-თვალები აატრიალა ნაკაშიძემ.-გეყოთ მასწავლებლებზე ჭორაობა...
-მას თქვენ გყავთ შეყვარებული?-ყველაზე უტაქტო კითხვა დასვა ანასტასიას გვერდით მჯდარმა, წითურმა ბარბარემ და ნეკას არ გამორჩენია როგორ გადაინაცვლა ბუაჩიძის მიმართულებით რამდენიმე წყვილმა თვალმა.მათ შორის ნაკაშიძის ზედმეტად მეტყველმა თვალებმაც...
-ცოლი ჰყავს.-თავი ვერ შეიკავა და ნიშნის მოგებით გადახედა კლასის მდედრობით წარმომადგენლებს, რომლის ნახევარსაც დარწმუნებული იყო ბუაჩიძეზე ეჭირა თვალი.საკუთარი თავი ეზიზღებოდა ამას რომ აკეთებდა,მაგრამ სადღაც გულის სიღრმეში განუსაზღვრელ სიამოვნებას გრძნობდა,რომელიც ნაკაშიძის გაკვირვებული,წყლიანი თვალებისგან მიიღო. შეუმჩნევლად რომ ჩაქრა რაღაც უსახელო და ამოუხსნელი...
-კი,ცოლი მყავს.-მხრები აიჩეჩა ირაკლიმ.საუბარი სულ სხვა მიმართულებით წავიდა,იხსენებდნენ წარსულში გადახდენილ კურიოზებს და ხმამაღლა იცინოდნენ.შემდეგ თამაშიც დაიწყეს,გოგონები ისევ გაიფანტნენ და ისევ სელფების გადაღებას მიჰყვეს ხელი.ბიჭებიც აირივნენ,ზოგი ბუნებრივი მოთხოვნილებების დასაკმაყოფილებლად გაუჩინარდა,ზოგი გოგონებს შეუერთდა.ლოლაშვილი კი ნელი ნაბიჯით გაუყვა ტყის სიღრმისკენ მიმავალ ბილიკს...იქ გაჩერება უბრალოდ აღარ შეეძლო,სულს უხუთავდა ეს ვითომ ჩვეულებრივი სიტუაცია,განტვირთვის მაგივრად საშინლად რომ ძაბავდა.ფიქრობდა მათ ყველა საქციელზე,გამოხედვასა თუ მისი მისამართით ნათქვამ სიტყვაზე.საუბარში გართულ ნაკაშიძეზე,ვითომ შემთხვევით მაგრამ მაინც ხშირად რომ ტრიალებდა მასწავლებლის გვერდში და ლაღად ესაუბრებოდა, თითქოს მისი ძველი ნაცნობი უოფილიყოს.აი,ხომ არაფერიი?! ამ დროს ყველაფერი იყო...სულ ყველაფერი.ტირილამდე მისული, საკუთარ თავს უკვე მერამდენედ ლანძღავდა და წინ წასწრებული ენის გამო სძულდა.თავადაც არ იცოდა,საერთოდ რა ჯანდაბა აბრაზებდა.რა უნდოდა,რას ითხოვდა...მის სიახლოვეს მყოფს,მისგან გაქცევა სურდა,გაქცეულს კი ისე იზიდავდა როგორც უკუნ ღამეში მოკიაფერ ერთადერთი ნათურა, ღამის პეპლებს.ფიქრებში გართული ვერც კი მიხვდა რა მანძილით ჩამოშორდა ბავშვებს.მათი ყიჟინის ხმაც აღარ ესმიდა,რაც იმას ნიშნავდა რომ უკვე საკმაოდ ღრმად იყო ტყეში შესული.მაღალი ხეების ტოტებში, გაჭირვებით აღწევდა მზის სხივები.ნესტის და ხავსის საოცრად შერწყმული სურნელი კი ნესტოებში დაუკითხავად უძვრებოდა.გამხმარ ჯირკზე ჩამოჯდა და უაზრო ფიქრებისგან დამძიმებულ თავზე თითები მოიჭირა.ტელეფონის ეკრანს დახედა,ოთხი სრულდებოდა.თვალსა და ხელს შუა გაპარულიყო დრო...დარწმუნებული იყო მისი ძებნით თავს არ მოიკლავდნე,შეიძლება მისი გაუჩინარება ვერც კი შეენიშნათ.ჰოდა ძალიან კარგსაც იზამდნენ..ნამდვილად აღარ სურდა მათთან ერთად, თუნდაც ათი წუთი მაინც გაეტარებინა.ჯირკიდან ნესტიან, ფხვიერ მიწაზე გადაჯდა და ზურგზე დაწოლილმა მაღალი ხეების მიღმა გამოჩენილ ცის პატარა ნაგლეჯს ახედა.რომელზეც თეთრი ღრუბლის ქულები ზანტად მიცოცავდნენ...მზის სხივები კი ხან გაუჩინარდებოდნენ ღრუბლის მიღმა და ხანაც ისევ ისე გამოანათებდნენ.თვალები თავისით დაეხუჭა,ტუჩები კი ღიმილმა გაუპო...ხარბად ისუნთქავდა ჰაერს, რომელსაც საიდანღაც მონაბერი სიგარეტის სურნელი შერეოდა.ზანტად დააშორა ქუთუთოები ერთმანეთს და მოულოდნელობისგან ელდანაკრავივით წანოჯდა.იმ ჯირკზე, მანამდე თავად რომ იჯდა.ბუაჩიძე მოკალათებულიყო და ტუჩებს შორის მოქცეული სიგარეტით თვალს არ აშორებდა.
-ჯანდაბა,გული გამისკდა.-შეცვლილი ხმით ამოილუღლუღა ნეკამ.
-შენ სულ გაგიჟდი ხო?-სიგარეტის ღერი მიწაზე ჩააქრო ირაკლიმ და მზერა ყინულივით ცივი გაუხდა.-ერთი საათია გეძებ გოგო.
-რატომ მეძებ?-ტუჩები დაებრიცა ნეკას და ისევ ძველ მდგომარეობას დაუბრუნდა.მიწაზე დაწვა და თვალები დახუჭა
-ჯოკერს ვთამაშობთ და მეოთხე კაცი დაგვაკლდა.რას ჰქვია რატომ გეძებ...თავი რომ დაადე და წაბოდიალდი არ უნდა გაგეფრთხილებინე?
-მამაჩემი ხარ?-თვალები არ გაუხელია ისე იკითხა ნეკამ.
-ნეკა,საშინლად მიშლი ნერვებს...-კბილებს შორის გამოსცრა ირაკლიმ.
-ტასუნა არ მოგიშლის...რას მომდევდი უკან, ვერ დარჩი?-გაეცინა ნეკას
-ღმერთო...-ხმამაღლა გაიცინა ირაკლიმ.-ეჭვიანობ?!
-რა?-იკადრა თვალების გახელა ნეკამ და წამოჯდა-რას ვაკეთებ?
-ეჭვიანობ...-მხრები აიჩეჩა უეცრად გამხიარულებულმა ირაკლიმ.
-საკუთარ თავზე დიდი წარმოდგენის ქონა იდიოტების საქმე რომ არის არ იცოდიი?!
-არაა...-ისევ გაიცინა ირაკლიმ.-არ ვიცოდი..აწიე ტრ*აკი ნესტიანი მიწიდან, გაცივდები!-ჯირკიდან წამოდგა ბუაჩიძე -და წამოდი ქალაქში ვბრუნდებით.
-რატომ? ტასოს მოსწყინდაა?-ისევ ჯიუტი,დაბოღმილი ბავშვივით ბუზღუნებდა ნეკა.
-არა პატარავ...მე მომწყინდა.-მისკენ დაიხარა ირაკლი,მაჯაში ჩაავლო ხელი და მიწიდან თითქმის წამოაგდო.ინერციით გადაქანებული ნეკა, მთელი ძალით მიეჯახა სხეულზე და სანამ თავის შემაგრებას და უკან დახევას მოასწრებდა, ბუაჩიძის მარჯვენა მკლევი ძლიერად მოეხვია წელზე და მჭიდროდ შებოჭა.-ეჭვიანი ნეკა..ეს რაღაც ახალია?
-რაც გინდა იფიქრე-თვალები აატრიალა ნეკამ და უკან დახევას შეეცადა.-მეგონა მივდიოდით...
-შეგვიძლია დავრჩეთ-თმა ფრთხილად გადაუწია სახეზე ირაკლიმ და ზემოდან დახედა...
-შენთან ერთად მარტო დარჩენის არანაირი სურვული არ მაქვს.-ხმა უნებურად გაუტყდა ლოლაშვილს.
-ეს შენი სიჯიუტეა ასე რომ მაგიჟებს...-ყბის ძვალზე ფრთხილად მიეფერა ცერით და სავსე ტუჩების მიმართულებით გააცოცა თითი.თან უნებურად გამშრალ ყელში,გაჭირვებით გადააგორა უცნაურად გაჩხერილი ნერწყვი.-ერთადერთი,ვისზეც შეიძლება იეჭვიანო ეს შენ ხარ...-შუბლზე შუბლით დაეყრდნო სუნთქვა არეულ გოგონას და ცხვირის წვერზე ფრთხილად შეახო ტუჩები.-ვიცი, შეგპირდი ზედმეტად არ შეგაწუხებთქო, მაგრამ როცა საქმე შენ გეხება თავის შეკავება უბრალოდ შეუძლებელია...
-ჩემგან რა გინდა ირაკლი?-თვალები აემღვრა ნეკას და მისი სიახლოვისგან ორმაგ რიტმში აძგერებული საკუთარი გულისცემა ყურებში ჩაესმა.პასუხი საშინლად აინტერესებდა,როგორიც არ უნდა ყოფილიყო ის.ირაკლი კი პასუხის გაცემას არ ჩქარობდა,ღრმად ისუნთქავდა მისი კანის სურნელს და თითებს ვერ აჩერებდა, დაუკითხავად რომ დაცოცავდნენ მის სახეზე.
-მინდა ჩემთან იყო...-მისმა პასუხმა, ვენებში სისხლი აუდუღა. მუცელში კი უცნაურად აირივნენ უსახელო ემოციები.-მინდა, ჩემი იყო...
-მე თუ არ მინდა?-ხმა უკანკალებდა ნეკას და ძველი მხნეობა დაჰკარგვოდა.
-სადაც, სიმართლის თქმა არ ჭრის..იქ ყოველთვის არსებობს სათადარიგო გეგმა "ბ".-ხმა ჩახლეჩილმა ამოილაპარაკა ირაკლიმ და სავსე ბაგეებზე წაეტანა.მარცხენა ხელით თმაში ჩაფრენილს,ლოლაშვილის თავი უკან გადაეწია და ვნებიანად უკოცნიდა არომატულ ბაგეებს.ადუღებული სისხლის გამო,მჭიდროდ იკრავდა სხეულზე და უფლაბას არ აძლევდა თუნდაც სანტიმეტრით მოშორებოდა.ნეკა ნელ-ნელა გატყდა,თრთოლვით,ნაწყვეტ ნაწყვეტ ამოიოხრა და საპასუხო კოცნაში აქტიურად აყოლილმა ზურგზე,ქურთუკში ჩაავლო წვრილი თითები.უკან დაქაჩა და აიძულა ბუაჩიძე მკლავები სახელოებიდან ამოეყო.
-თანახმა ხარ?-ჰაერის ჩასასუნთქად წამით მოშორევულმა ირაკლიმ ვნებისგან ამღვრეულ თვალებში ჩახედა და ხელები მაისურის ბოლოებში ჩაავლო.-ჯანდაბა,უბრალოდ მითხარი რომ თანახმა ხარ.
-კარგი-ხმაურით გადაყლაპა ნერწყვი ნეკამ.-კარგი...-უფრო მტკიცედ ამოილაპარაკა და ხელები თავს ზემით ასწია, რომელზეც ირაკლიმ ოსტატურად გადააძრო მაისური.-არავინ მოვა?
-არა...-სავსე მკერდზე დახედა და ხარბად ჩაისუნთქა ჰაერი.-ჯანდაბა...გავგიჟდები.-ხელებით ფრთხილად შეეხო და მხურვალე ტუჩებით წაეტანა,ნაზად უკოცნიდა მკერდს და კბილებს ანაცვლებდა,სავსე ძუძუს თავებზე ენის წვერით ეფერებოდა და ურცხვი კრუტინით ათრთოლებული ქალის, უნაკლო სხეულის ალერსით ვერ ძღებოდა.მკვრივი მუცლის გავლით თეძოებთან გადაინაცვლა და ჯინსის შესაკრავს წაეტანა, წამებში შემოაძარცვა ტანისამოსი და ნესტიან მიწაზე,ხმელი ბალახების ხალიჩაზე,მის ქვემოდან მოქცეულ მშვენიერ არსებას,უბრალო ღიმილითაც რომ ახელებდა, კიდევ ერთხელ და უკვე მერამდენედ დაუკოცნა შესიებული ბაგეები.თავის გაკონტროლებას ცდილობდა და მაქსიმაულრად ნაზად ეალერსებოდა, ისედაც რეალობას მოწყვეტილ ლოლაშვილს, ჯანდაბაში რომ მოესროლა თავშეკავება და ტოლს არ უდებდა საპასუხო ალერში. მოქნილად დააცოცებდა თითებს მის შიშველ ზურგზე,რომელნიც შარვლის შესაკრავისკენ გაცოცდნენ და მის ფეხებს შორის მოთავზებულს, ფრთხილად შეუხსნეს ღილები.შოშველი ფეხის თითებით შარვალი, საცვალთან ერთად ქვემოთ,კატასავით მოქნილი მოძრაობით ჩააცურა და თრთოლვით ამოიკვნესა, როდესაც ირაკლის თითები, მის ფეხებს შორის ჩასრიალდნენ.გლუვი კანის შეგრძნებისას, თვალები , სიამოვნებისგან დაეხუჭა ირაკლის და თითები ოსტატურად აამოძრავა ლოლაშვილის ყველაზე მგრძნობიარე ადგილზე,პარალელურად კი ოდნავ გვერდით გადაწოლილი ისევ მკერდზე მისწვდა კბილებით.ეს სიგიჟე იყო...სრული გაფრენა,გასაგიჟებლად არომატული, გლუვი კანი.სავსე მკერდი,ვნებიანი ტუჩები და მის ხელებში ათრთოლებული, ამ სიმდიდრის პატრონი.კატასავით რომ კრუტუნებდა და სხეულზე ტკიპასავით აწებებული ურცხვად ითხოვდა უფრო და უფრო მეტ ალერსს...
-ღმერთო,შეიძლება გავგიჟდე.-ზედ მის ტუჩებზე ამოიჩურჩულა ირაკლიმ და თეძოზე, თითებით ჩაფრენილმა ზედმეტად ფრთხილად დაარღვია ის მცირედი რაც ორ სხეულს,ერთმანეთისგან აშორებდა და ერთ სხეულად აქცია.-ჯანდაბაა...-ხმამაღლა ამოიღმუვლა და რამდენიმე წამის განმავლობაში უმოძრაოდ მყოფი, ზემოდან დაჰყურებდა ათრთოლებულ ქალს.თვალს რომ არ აშორებდა ჯიუტად.-იცი რა კარგი ხარ?-ჩაეკითხა და პასუხი ყელშივე ჩაუხშო ტუჩებით.
**********
ალერსისგან ენერგია გამოცლილი, ზურგით,მაღალი ხის ტანს მიყრდნობილი ბუაჩიძის კალთაში მიყუჩებულიყო.შიშველ სხეულზე მჭიდროდ შემოხვეული მამაკაცის მკლავებში გახვეულს, სახე მის კისერში ჩაერგო და მისი არომატით გაბრუებული ძილს ებრძოდა.
-იწვიმებს...-თმა ფრთხილად გადაუწია შუბლზე ირაკლიმ და თვალებ მილულულს ზემოდან დახედა.უსაზღვრო სითბო და კმაყოფილების შეგრძნება გასჯდომოდა მთელს ორგანიზმში და წუთითაც კი არ სურდა ამ იდილიის დარღვევა.
-წავიდეთ?-ცალი თვალი ზანტად გაახილა ნეკამ.-მეძინაბა...
-ხუთ წუთში მანქანასთან ვიქნებით...წამოდი პატარავ, სანამ მართლა გაწვიმდა.
-აუუ...-ამოიწუწუნა ნეკამ და უფრო კომფორტულად მოეწყო.
-მე წაგიყვანო?-გაეცინა ირაკლის და უკან გადაწეულ კისერზე მხურვალედ აკოცა.
-არ მეკუთვნის?-ტუჩები დაბუშტა გოგონამ.
-წამოდი, სანამ გადავიფიქრე.მოდი,წამოჯექი.-გაბუტული ბავშვივით წამომჯდარს მაისური გადააცვა,ჯინსის შარვალს და ბოტასებს ხელი წამოავლო და მიწიდან წამომდგარი, ისე დასწვდა ლოლაშვილის, სიფრიფანა სხეულს და ხელში ატაცებული მხარზე გადაიკიდა ნეკამ გაპროტესტებაც ვერ მოასწრო.
-გაგიჟდიი...-წამოიკივლა ნეკამ და ხელი საჯდომზე მიარტყა.
-ნუ ხვანცალებ,მოითმინე მანქანამდე.ჯანდაბა გაწვიმდა...-გაეცინა ირაკლის და სექსუალურ ტრუსებში გამომწყვდეულ საჯდომზე წამოარტყა.
-ცხოველოო...-წამოიკივლა ნეკამ.
-ნუ კრუტუნებ,იცოდე ხელს გაგიშვებ...
-დამსვი, წამოვალ...დამსვიიი...
მიწაზე დაშვებულმა თავი ძლივს შეიმაგრა და მხარზე ჩამოეკიდა.-ჯანდაბააა... ფეხში რაღაც შემერჭო...
-ატრაკებ...
-არა,მართლა...რა იდიოტი ხარ ირაკლიი!-ფეხშიშველი ფეხი ასწია და ტერფს დახედა.-აუუ...
-მანახე..-მის ფეხთან დაიხარა ირაკლი და მხარზე ჩამოყრდნობილს ქვემოდან ამოხედა.-გაგიმართლა..ეკალი შეგერჭო...-გაუცინა და მცირე ზომის ეკალი ფრთხილად ამოაძრო.
-აუუუ...-სახე სატირდალ დაბრიცა ნეკამ.-მეტკინაა.
-არ გამაგიჟო...-ახარხარდა ბუაჩიძე.-ჯანდაბა,მე გამიძელი და ეკალმა შეგაშინაა...
-იდიოტოოო-ხელი მოუქნია სახე ალეწილმა ნეკამ და ზურგში ჩაარტყა.-ვერ გიტან...
-ვერც მე,დამშვიდდი.-ნეკას სახეზე ისევ იცინოდა ირაკლი.- ფეხზე ჩაიცვი ნეკა და წამოდი,ნახე წვიმს...
წვიმა, ნელ-ნელა უმატებდა და მსხვილი წვეთები წკაპა წკუპით ეცემოდნენ გამხმარ ბალახებზე.
-მართლა მეტკინა და რა გავაკეთოო?-ბუზღუნით იცვამდა შვიშველ ფეხებზე ბოტასებს.
-გინდა გაკოცოო?გაგივლის-თვალები დააწვრილა ირაკლიმ
-სად უნდა მაკოცო,ფეხზეე?-ცხვირი აიბზუა ნეკამ და წელში გასწორდა.
-არა,აი აქ-მაისური სწრაფად აუწია და შიშველ მკერდზე ვნებიანად აკოცა.ქალის სხეულში დავლილი, თრთოლვის ტალღაზე კი გაეღიმა და სწრაფად ჩამოუწია მაისური.
-გაგიარაა?!
-არაა...ტრა*კზე ჯობდა.-ენა გამოუყო პატარა ბავშვივით ნეკამ და დაწინაურდა.
-ჯანდაბა...მაგ ტრა*კს კოცნის გარდა სხვა რამესაც ვუზამდი...
-ჯერ წლის ბოლო არ მოსულა ცხოველო-უკან ადევნებული ბუაჩიძისკენ შემოტრიალდა და აკისკისებულმა შუა თითი დემონსტრაციულად აუწია.
-ცუდად ვარ...ბო*ზის შვილი ვიყო.-თავზე ორივე ხელი შემოიდო ირაკლიმ და ხმამაღლა ახარხარდა.
-სუცილით ნუ მოკვდები, გამოადგი ფეხი წვიმს...
მანქანასთან იყვნენ მისულები, წვიმამ კოკისპირულად რომ დაუშვა და ისინიც გიჟებივით შეხტნენ სალონში.თან სიცილისგან სულს ძლივს ითქვამდნენ.
-გავიდეთ თორემ ჩავრჩებით-ძრავი ჩართო ირაკლიმ და ნეკას გადახედა,რომელიც თმას კეფაზე იმაგრებდა.რამდენიმე წამის განმავლობაში თვალმოუშორებლად უყურებდა,შემდეგ ვეღარ მოითმინა, მისკენ გადაიხარა და ყბის ძვალზე ფრთხილად მიაკრო ტუჩები.-გპირდები,ჩემთან ყოფნას არასდროს ინანებ პატარავ.
ამოიჩუღჩულა და კიდევ ერთხელ აკოცა,წელში გასწორებულს კი ლოლაშვილის მილიონი ემოციისგან ამღვრეული თვალები შეეფეთა.
-შენ ინანებ.-ამოიჩურჩულა ნეკამ და ფანჯრისკენ შეტრიალდა.
-რა თქვი?-ძრავი ისევ გამორთო ირაკლიმ და მისკენ შეტრიალდა.-ნეკა,რა თქვი?
-სახლში წამიყვანე.-ფანჯრისთვის თვალი არ მოუშორებია, ისე ამოილაპარაკა გოგონამ.
-შემოტრიალდი და გამიმეორე რაც თქვი.-ნიკაპში ხელი მოჰკიდა და თავისკენ შეატრიალა.-ნეკა...
-არაფერი...
-ნეკა...უბრალოდ გამიმეორე რაც მითხარი.
-მე,მე მივდივარ...-ყრუდ ამოილაპარაკა ნეკამ და გაოგნებული ბუაჩიძისკენ გადაიხარა და კისერზე მჭიდროდ შემოხვია მკლავი, ლოყით კი წვერიან ლიყაზე მიეკრა.
-სად მიდიხარ?-ქალის შეხებისგან უცნაურად აუფართხალდა გული ირაკლის და კუჭის თავთან ისე აეწვა, წამით თვალებიც კი დახუჭა.რა ჯანდაბა ემართებოდა თვითონაც ვერ ხვდებოდა,ქალების ნაკლებობას არასდროს განიცდიდა, მაგრამ ამ თითისტოლა გოგოს შეხებისას სულ სხვაგვარი ემოციები იბყრობდა და ეს ცოტა არ იყოს აშინებდა.
-სახლში...სახლში მივდივარ ირაკლიი...-ყურთან უჩურჩულა ნეკამ და ზუსტად მისნაირად,ტუჩებით ფრთხილად შეხო ყბის ძვალზე.

********

ქალაქში,კოკისპირულად წვიმდა.ის კი გაჩერებულ მანქანაში იჯდა საჭესთან დახრილი და საერთოდ გასთიშვოდა რეალობას.არც სახლში ასვლა ეჩქარებოდა და არც იმ მანქანაში უნდოდა ჯდომა, რომელის სალონშიც ისევ ტრიალებდა წვიმის და მიწის სუნთან არეული ნეკა ლოლაშვილის სასიამოვნო სურნელი.სხეულზე ისევ გრძნობდა, მისი შიშველი სხეულის სიმხურბალეს და თითის ბალიშებიც კი გაჰბუჟებოდა.თავში უცნაური ქაოსი ჰქონდა,გონებაში კი ძველი კინოს კადრებივით ჯიუტად დაქროდა მის მკლავებში მოქცეული ნეკას ემოციებით სავსე სახე.რაც ისევ და ისევ ჟრუანტესლ ჰგვრიდა და აღარ იცოდა საკუთარ თავზე ეცინა თუ ცხოვრებაში პირველად სატირლად ჰქონდა საქმე?მანქანიდან გადასულს გააყოლა მთელი ემოციები...გოგონას,რომელმაც წასვლის წინ ჩვეულად გაუღიმა და ძლივს დააღწია მის ვნებიან ტუჩებს თავი...შემდეგ კი ისე შევარდა სახლში,უკან ერთხელაც აღარ მოუხედია.არადა როგორ უნდოდა ირაკლის რომ მიუხედავად წვიმისა, ერთხელ მაინც მოეხედა.დანახვის წამიდან მისი ხელში ჩაგდების სურვილი კლავდა, ეს სურვილი კი ნელ-ნელა აზარტში გადავიდა და ახალა როდესაც საწადელი აიხდინა და ბოლოს და ბოლოს მიიღო ის რაც ასე სიგიჟემდე უნდოდა, რა დარჩა მასში?! გარდა დამცხრალი ვნებისა? ბევრი რამ...ძალიან ბევრი რამ დარჩა და გააზრებულად თუ გაუაზრებლად გული ისევ მისკენ მიუწევდა.მკერდში, უაზროდ აფართხაკებული ეს სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი ორგანო, თითქოს სხეულიდან გამოხტომას და უკან,ნეკასკენ გაქცევას ლამობდა.
-გაებიი სი*რო?!-საკუთარ თავზე მწარედ ჩაეცინა და სათავსოშო მიგდევულ ტელეფონს დასწვდა,თითების სწრაფი მოძრაობით აკრიბა ტექსტი და იმის შიშით არ გააეფიქრა, სწრაფად დააწვა გაგზავნის ნიშანს.
"-მინდა რომ ჩემთან იყო"
პასუხს არ დალოდებია,სწრაფად გადმოვიდა მანქანიდან და სადარბაზოს მიმართულებით გაიქცა.ლიფტიდან გამოსული,სახლის გასაღებს ეძებდა, მობილურმა ესემეს შეტყობინების შესახებ რომ ამცნო.ეკრანს, სუნთქვა შეკრულმა დახედა და გონებაში კაცმა არ იცის რამდენჯერ გადაიკითხა ერთი და იგივე ტექსტი:
"ჩემს გამო, ცოლს გაშორდები?!"
********
წარბები შეკრა და კიდევ ერთხელ დახედა ტექსტს.
"ვნახოთ,როგორ დაიმსახურებ"
თითების სწრაფი მოძრაობით აკრიფა და ადრესატს გაუგზავნა თუ არა ,ზურგს უკან ხმაურით მიიხურა სახლის კარი.თიკა სამზარეულოში დახვდა,მოკლე სპორტულ შორტსა და განიერ ზედაში გამოწყობილი,რომელიც ცალ მხარეს ჩამოსწეოდა და თითქმის მკერდამდე მოშიშვლებოდა მხარი, სალათს ამზადებდა. ქურაზე კი პატარა ქვაბში, რაღაც იხარშებოდა და არომატულს სურნელს უხვად აფრქვევდა მთელს სამზარეულოში.ღია სამზარეულოს დამსახურებით ირაკლის დაბრუნება არ გამოჰპარვია,რომელიც სასტუმრო ოთახში სავარძელზე მიეგდო და ორივე ხელით სახე მოისრისა.
-მშვიდობა გაქვს?-თვალები ინტერესით დააწვრილა თიკამ.-ვახშამი თითქმის მზად არის,არ გშია?
-როდის მერე ირგებ მზრუნველი ცოლის როლს?-ამრეზით გადახედა ქალს და ქურთუკი გაიხადა.
-ეგ რა შუაშია?-კოვზი, რომლითაც გამჭირვალე ჭურჭელში მოთავსებულ სალათს ურევდა, ხმაურით დააგდო მაგიდის ზედაპირზე და ნაწყენი სახე მიიღო.
-სახლზე რა ხდება?
-ვეძებ...-მხრები აიჩეჩა თიკამ და ქურა გამორთო.-რას იზამ ბოლოს და ბოლოს, შეჭამ თუ არა?
-კარგი..-ირაკლი სავარძლიდან წამოდგა და მაგიდასთან გადაინაცვლა.
- როგორ მიდის სამსახურში საქმეები?-თეფში წინ დაუდო მისკენ დახრილმა ფანგანმა და ირაკლის მაისურიდან წამოსული ქალის სუნამოს სურნელზე, რომელიც მძაფრად მოხვდა მის სასუნთქ გზებში შუბლი შეიჭმუხნა.
- ვმუშაობ.-მხრები აიჩეჩა ირაკლიმ.
-გასაგებია რომ მუშაობ, მაგრამ როგორ შეეწყვე ახალ გარემოსთქო მაგას ვკითხულობ.
-თიკა, არგინდა რაა...
-რას გულისხმობ?-პირთან მიტანილი სალათიანი ჩანგალი, შუა გზაში გააჩერა და შუბლი შეიკრა ფანგანმა.
-რას და რასაც აკეთებ..მე და შენ მეგობრები არასდროს ვყოფილვართ.
-სამაგიეროდ ცოლ-ქმარი ვართ.-მხრები აიჩეჩა თიკამ.
-ჰო,ქაღალდზე და სიმთვრალის დროს ერთი ორჯერ საწოლში-იგივე ტონალობაში გაიმეორა ირაკლიმ და მხრები აიჩეჩა.-თუ შეიძლება სახლი მოძებნე და დროულად გადადი აქედან.
-რატომ?-ირონიულად ჩაეცინა თიკას.-აქ,მაგ სუნამოს პატრონი უნდა გადმოვიდეს?მთელი სხეულით რომ ყარხარ...
-თუნდაც...ეს შენ არ გეხება და ვაბშე რას უწუნებ ამ სუნამოს? მე მომწონს...
-წარმომიდგენია.-გაეცინა თიკას.-შეიძლება არც გადავიდე აქედან.
-ბატონო?!-თვალები დააწვრილა ირაკლიმ და მზერა გაუსწორა.
-მუდმივი ციკლი გაქვს?
-საიდან ასეთი ბრძნული დასკვნები?-ხმამაღლა გაიცინა თიკამ.
-ხასიათი დღითი დღე გიმძიმდება,შენთან რომ ვიწვე შეიძლება მეფიქრა რომ ორსულად ხარ...უბრალიდ კი არ გთხოვ,მოვითხოვ სახლი დროულად დატოვო.-სკამიდან წამოდგა ირაკლი და ზემოდან დახედა.-მეტიც, გეყრები.
-რა?!-გაბადრული სახე წამში მოერყა ფანგანს და საკუთარი ხმა ვერ იცნო.-რა თქვი?
სკამიდან წამოდგა და საძინებლისკენ წასულ ბუაჩიძეს უკან აედევნა.
-დაყრუვდიი?!-უცებ შემოტრიალდა ირაკლი და თიკამ,თავი ძლივს შეიკავა რომ არ დასჯახებოდა.-გშორდები!დასრულდა ეს შვიდ წლიანი ფარსი...ამ დღეებში მოგიტანს ადვოკატი ხელის მოსაწერად განქორწინების საბუთებს..მანამდე კი სახლი მოძებნე,ან დედაშენს შეურიგდი.იქნებ უკვე დროა უძღები შვილი სახლს დაუბრუნდეს.
-ამას ვერ იზამ-ხმა აუკანკალდა ფანგანს.-ვერ გამეყრები.
-რატომ ვერ ვიზამ?!
-ირაკლი....ჯანდაბა-ხმას აუწია თიკამ და აქეთ გადავიდა შეტევაზე.-ვიღაც ქალის გამო დაანგრევ ოჯახს?მით უმეტეს ჩვენი დაქორწინება შენ უფრო გაწყობდა ვიდრე მე.
-რომელი ოჯახი გოგო, გააფრინე?შვიდი წლის განმავლობაში ნახევარი ქალაქის ქალები მყავს გადატ*ყნული და რატომღაც სურვილი არ გამჩენია მათთან სირბილის მაგივრად შენთან დავწოლილიყავი.შვიდი წელი,წინ და უკან დადიხარ. დამოგზაურობ და არაფერი არ გაკლია და ეს ყველაფერი იცი ვისგან გაქვს? აი იმ კაცისგან, ვის გასაბრაზებლადაც გქვია ჩემი ცოლი.გქვია და არა ხარ...იქნებ დროა მოვრჩეთ და ჩვენ ჩვენი გზით წავიდეთ? მისმინე თიკუნა...პატარა აღარ ხარ და ისტერიკებს არ დადგამ დარწმუნებული ვარ.დავიშალოთ ცივილიზებული ადამიანებივით...
-გიყვარს?-ხმა გაუტყდა ფანგანს და თვალები ცრემლისგან აემღვრა"როგორ ფიქრობ გაყრა რომ მოინდომოს ირაკლიმ,შენ შეაჩერებ?"სალომე ფანგანის სიტყვები ტვნიში განგაშის წითელი ნათურასავით ციმციმებდა"არ დასჭირვებია"თავში ელვასავით გაკრთა და ვერც კი მიხვდა ისე ჩამოუგორდა ყვრიმალებზე მარილიანი წყლის ბურთულები.გულ აჩქარებული ელოდებოდა ირაკლის პასუხს, რომელიც უემოციო,გაყინული მზერით მიშტერებოდა და მის ცრემლებზე წარბსაც არ იხრიდა.
-არ ვიცი...
-ანუ,არც ბევრი აკლია?-ხელის გულებით ცრემლები შეიწმინდა თიკამ.
-სულ ცოტა აკლია...ძალიან ცოტა.მოვრჩეთ აქ ამ თემაზე ლაპარაკს.სათქმელი უკვე გითხარი:გეყრები, საბუთები ორ დღეში იქნება მზად,სახლი მოძებნე.-გაიმეორა ირაკლიმ და ერთ ადგილზე გახევებულ ფანგანს, კარი ცხვირწინ მიუხურა.

*********
სასტუმრო ოთახში დაბრუნებული, დიდხანს იდგა ერთ ადგილზე გახევებული და მოსმენილისგან ამღვრეული გულ-მუცელი ისე საშინლად ეწვოდა, ტირილისგან ძლივს იკავებდა თავს.ჟურნალების მაგიდიდან ირაკლის სიგარეტის კოლოფი აიღო და ერთ ღერს მოუკიდა,ფანჯარა გამოაღო და ჩაბნელებულ ეზოს გადახედა, რომელსაც გარე განათების ყვითელი სინათლე ზედმეტად ნოსტალგიურ ელფერს ჰმატებდა.წვიმის მსხვილი წვეთები,გულმოდგინედ რეცხავდნენ ასფალტს და პატარა ნაკადულებად მიედინებოდნენ სანიაღვრე არხებისკენ.ყოველთვის იცოდა, ადრე თუ გვიან მოუწევდა რეალობისთვის თვალის გასწორება,მაგრამ რეალობა ზედმეტად უსიამოვნო და მტკივნეული აღმოჩნდა ვიდრე ფიქრობდა.არა,ფიქრობდა ზედმეტად თამამი ნათვქმია.არასდროს უფიქრია...დარწმუნებული იყო, ირაკლი არასდროს მოინდომებდა მასთან გაყრას და ამის საბაბს განვლილი შვიდი წელი აძლევდა.ერთმანეთსითვის ხელი არაფერში შეუშლიათ და მათი ქორწინებაც მხოლოდ და მხოლოდ ქარატინა ფურცლის ნაგლეჯი გახლდათ, ვიდრე ქორწინების თანმდევი მოვალეობების პირნათლად შესრულება.ცხოვრებაში პირველად შეამჩნია საკუთარ თავს მარტოსულობა და პირველად მოუნდა ვინმე, ახლობელი ადამიანისთვის გულის გადაშლა,გონებაში ჩამოთვლილი მეგობრების სია კი იმდენად მცირე გახლდათ..საერთოდ არ ჰყავდა, ისეთი მეგობრები ვისთანაც დარეკვას და გულის ნადების ცრემლის თანხლებით გადაშლას შეძლებდა.ერთადერთი ბავშვობის მეგობარი,სალომე,წლები იყო აღარც კი ელაპარაკებოდა.მათი ყოველი შემთხვევითი შეხვედრა კი ღვარძლიანი სიმართლის სახეში შეხლით მთავრდებოდა.ახალ გაცნობილები კი საზოგადოების იმ ფენას წარმოადგენდნენ,რომელი ფენის ნაძალადევი წარმომადგენელიც იყო და დასრულდებოდა თუ არა მისი და ბუაჩიძის არ შემდგარი სიყვარულის ისტორია, ისევე დასრულდებოდა მისი ზემოდ ხსენებულთა სიაში დამკვიდრებული სტატუსიც.ფიქრებიდან ტელეფონის ზარმა გამოიყვანა,სიგარეტი ისე ჩასწვოდა თითებს შორის ვერც კი გაეგო,ნომერს დახედა და სახე მისდაუნებურად დაემანჭა.
-საღამო მშვიდობისა ძვირფასო.-ქალის ხმა,ზედმეტად გაიწელა.
-ქეთათო...როგორ ხარ?
-რავიცი თიკუნა,სად დამეკარგე საყვარელო?არ გინდა გამოხვიდე მე და გოგოები ბარში ვართ და ზუსტად შენზე ვლაპარაკობდით...ღმერთო, ვამბობდი: როგორ მომენატრა ეს დაკარგული პრინცესათქოო.-აკისკისდა ქეთათო.
-დღეს არა რაა...
-რატომ? რა მოხდა? რამე ხდება ისეთიი?!-არ ეშვებოდა ქალი.
-უმნიშვნელო პრობლემები...
-ეხლა იცი რა ქენი? სასწრაფოდ გამოეწყვე და გამოდი ჩვენთან,მისამართს მოგწერ...საუკეთესო განტვირთვა, მეგობრებთან ერთად თუნდაც ერთი საათის გატარებაა...იცოდე, გელოდებით.-პასუხს არ დალოდებია ისე გაუთიშა.ფანგანმა კი ღრმად ამოიოხრა და ტელეფონი მაგიდაზე მიაგდო.ნამდვილად არ აპირებდა მათთან შესახვდერად წასვლას,მაგრამ არც სახლში ყოფნა შეეძლო.მაშინ როდესაც ბუაჩიძე,სახლში იყო და მით უმეტეს მათ შორის შემდგარი საუბარი არც მაინცდამაინც სასიამოვნო.ტელეფონზე ესემეს შეტყობინებამ დაიწკაპუნა,სადაც სავარაუდოდ ბარის მისამართი ეწერა.ბევრი აღარც უფიქრია ისე დაიძრა საძინებლიკენ,შეძლებისდაგვარად დააიგნორა საწოლზე გაწოლილი ირაკლი, ვიღაცას დიდი მონდომებით რომ ემესიჯებოდა,კარადიდან ღრმად დეკოლტირებული კაბა გამოიღო და სააბაზანოს კარი ხმაურით მიიკეტა.თითქმის ნახევარ საათში,მოწესრიგებული და სექსუალურად გამოწყობილი დაბრუნდა საძინებელში.ხელჩანთას დასწვდა და ირაკლის გახედა, რომელიც ისევ არ უყურებდა.
-მე გავდივარ...არ ვიცი როდის დავბრუნდები.
-უნდა ვინერვიულოო?!-როგორც იქნა იკადრა და ცოლი, თავით ფეხამდე ინტერესით შეათვალიერა.შემდეგ ჩაეცინა და ისევ ტელეფონს მიუბრუნდა.
-იდიოტი.-ამოიღრინა თიკამ და ოთახი დემონსტრაციულად დატოვა.

************

"დაისჯები,პატარავ"
ღიმილით წაიკითხა ნეკამ შემოსული შეტყობინება,ტელეფონი შორტის ჯიბეში ჩაიცურა და სირბილით დაეშვა კიბეზე.სასტუმრო ოთახიდან, უჩვეულოდ მაღალი სიცილის ხმა გამოდიოდა,სამზარეულოსკენ მიმავალი შედგა,უკან დაიხია და ოთახში შეიხედა.ქეთათო სამ თავის დაქალთან ერთად ყავის ფინჯნებით გაწყობილ მაგიდას მისჯდონოდა და რაღაცაზე გულიანად კისკისებდნენ.აშკარად არაფხიზელ მდგომარეობაში მყოფნი,ალბათ რომელიმე ბარიდან წამოსულნი სახლში აგრძელებდნენ ყრილობას.წარბები შეიკრა ლოლაშვილმა და ზედმეტად ნაცნობ სახეს დააკვირდს.თვით ირაკლი ბუაჩიძის ცოლი იჯდა მის სასტუმრო ოთახში და ყავას მიირთმევდა.
-ნეკაა?-სიცილით გადმოხედა ქეთათომ გერს და ხელი დაუქნია.-მოდი ძვირფასო,მოდიი...
-ვაიმეე გოგოებოო?!-სახე დამანჭა ნეკამ და ქეთათოს განუყრელ დაქალებს გადახედა.-როგორ გამახარეთ...ჯანდაბა,მაგრად გამახარეთ.
-როგორ ხარ გოგონაა?-წითელ საცხიანი ტუჩები დაბრიცა ირიშკამ და კოცნის იმიტაცია გააკეთა.
-გოგო რა ლამაზი ხარ...-ხელები გაშალა ნეკამ და ხმაში ირონია გაურია.-ასაკი გემატება, მაგრამ დღითი დღე ლამაზდებიი.
-ნეკა ეს თიკაა.-შუბლი შეკრა ქეთათომ და ახალი მეგობარი წარუდგინა გერს.
-ვაიმეე თიკუნაა...ირაკლი მასწი როგორაა?!-ცხვირი აიბზუა ნეკამ და ირიშკასა და თიკუნას შორის თითქმის ჩაეკვეხა.-ვგიჟდები მათემატიკაზე...ნუ,მასწავლებელი ისეთი კამფეტია შენდა უნებურად გაყვარებს საგანს...რა საუბრის მანერა,რა დახვეწილი ახსნის სტილი...მოკლედ ვგიჟდებიი...
-კი,ირაკლი მართლაც განსაკუთრებულია.-სახე მოექცა თიკას და ლოლაშვილი ამრეზით შეათვალიერა,რომელიც მისკენ გადაიხარა და ყურთან ხმამაღლა უჩურჩულა:
-შენ ამ გაუგებრობაში საიდან მოხვდი?
ფანგანმა შუბლი შეიჭმუხნა და აკისკისებულ გოგონას გადახედა, მისმა ცხვირმა კი მისდაუნებურად შეისუნთქა ნაცნობი სუნამოს სურნელი.
- Black Opium?-ინტერესით შეანათა მზერა და რატომღაც ნეკას სახის ნაკვთების გულდასმით შესწავლას შეუდგა.
- Nuit Blanche-გაუცინა ნეკამ და მობილურს დახედა,ისევ ჯიბეში ჩაიბრუნა და მასზე მიშტერებულ ფანგანს თავადაც დააკვირდა.ძალიან ლამაზი მოეჩვენა ლოლაშვილს თიკა ფანგანი,იმდენად ლამაზი, კაცი რომ ყოფილიყო მის ხელში ჩასაგდებად უკან არაფერზე დაიხევდა.სადღაც გულის სიღრმეში თითქოს ეწყინა კიდეც მისი ასეთი სილამაზე და ალბათ ხასიათიც გაუფუჭდებოდა, რომ არა ისევ და ისევ მის ტელეფონზე მოსული შეტყობინება.ეკრანს დახედა და ამჯერად მართლაც გაუფუჭდა ხასიათი,რადნა მოკლე ტექსტური შეტყობინების ავტორი დაჩი დიდებულიძე გახლდათ.
"შენთან ვარ,იქნებ დროა ვილაპარაკოთ?"
-ბავშვზე ჯერ არ ფიქრობთ?-მისი ყურადღება ირიშკას კითხვამ მიიქცია, რომელიც თიკას მისამართით იყო დასმული.
-ირაკლის კი უნდა მაგრამ...-გაიცინა თიკამ და ნეკას ისე დაჟინებით მიაშტერდა თითქოს მზერით მისი შუბლის გახვრეტას ცდილობსო.-ვფიქრობ მთელი ცხოვრება წინ გვაქვს...რა გვეჩქარება?
-საყვარელი ადამიანისგან ბავშვის გაჩენა, ვფიქრობ ყველაზე დიდი ბედნიერებაა-უცნაურად ჟღერდა ნეკას ხმა.ძნელი იყო გარკვევა როგორც ყოველთვის დასცინოდათ თუ გულწრფელად ამბობდა.-აი,მაგალითად ქეთოს უნდა ბავშვის ყოლა, მაგრამ ისეთ ასაკშია გარისკვად არ ღირს...ამიტომ,ჩემი რჩევა იქნება არ დააგვიანო.შეიძლება თვალსა და ხელს შუა დრო ისე გაგიფრინდეს ვერც კი გაიაზრო.
-სამაგიეროდ აქტიური სექსუალური ცხოვრება მაქვს.-გადაიკისკისა ქეთათომ.
-ხარისხსაც ხომ გაჩნია ქეთევან?!-ქვედა ტუჩი, კბილებს შორის მოიქცია ნეკამ და აკაკანებულ ირიშკას გადახედა.-არა,მართლა შესანიშნავად გამოიყურები...ეს ქვედა ტუჩიც ძალიან სექსუალურია...ქეთოს ადგილზე ოთხი თვალი და ოთხი ყური მექნებოდა.-თვალი ჩაუკრა სახე ალეწილ ქეთათოს და სავარძლიდან წამოდგა.-დროებით გოგონებოო...თქვენთან კარგია, მაგრამ კარებთან ჩემი ბედი მელოდება და უნდა ვნახო...-ხმამაღლა აკისკისდა და ოთახიდან გაუჩინარდა.
**********
ზარი ალბათ ოცი წუთის დარეკილი იქნებოდა, საკლასო ოთახის კარი ხმაურით რომ შემოხსნა დაჩი დიდებულიძემ და უძლეველი მეფის ამალასავით , სათითაოდ შემოლაგდნენ თორნიკე,ლუკა,დეაკო და ნეკა ლოლაშვილი.ბუაჩიძემ მზერა დაფაზე ფორმულების ამოხსნაში გართული,ანასტასია ნაკაშიძიდან ახალმოსულებისკენ გადაიტანა და შეკრული წარბებით შეათვალიერა სათითაო.ცივი მზერით გაბურღა ლოლაშვილი,რომელსაც შავი სათვალე მოერგო და ზურგჩანთა ცალ მხარზე ჰქონდა გადაკიდებული.
-შეიძლება მას?-ერთი ნაბიჯით წინ წამოიწია დეაკომ და მაგიდზე მიყრდნობილ მასწავლებელს, მთელი სახით გაუღიმა.
-დასხედით.-ისევ ანასტასიას მიუბრუნდა ირაკლი და შეეცადა, დაგვიანებული ბავშვების კლასში შემოსვლით გამოწვეული ჩოჩქოლი დაეიგნორებინა.
-ყოჩაღ,ტასო..შეგიძლია მერხს დაუბრუნდე.დანარჩენებმა მეოთხმოცე გვერდზე გადაშალეთ წიგნები და მსგავსი სავარჯიშოები სურვილისამებრ გააკეთეთ.დღეს, არანაირ დავალებას არ გაძლევთ...განვლილ მასალას ვიხსენებთ და ასახსნელი არაფერია.ტასოს უმაღლსეი შეფასება ჩემგან,ერთადერთი ბავშვია რომელიც ნამდვილად გულისყურით ეკიდება საკითხებს...დანარჩენებს ვერ გატყობთ შემართებას.ის ნაწილი ვინც, სამი,ოთხი დღის უკან მუშაობდა დღეს ზედმეტად პასიურობს...ასე რომ მომდევნო გაკვეთილზე ჯგუფებად დავიყოფით და ვიმუშავებთ ორ საკითხზე, რისი ნიშნებიც სემსეტრულ,ჯამურ ნიშანზე აისახება.
სკამზე დაეშვა და მაჯის საათს დახედა,კიდევ თხუთმეტი წუთიც და ზარი დაირეკებოდა. დიდებულიძე, დაბმული ძაღლივით უყურებდა,რომელსაც ერთი სული ჰქონდა ჯაჭვი აეშვა და დასაგლეჯად მივარდნოდა.დეა რაზმაძე,როგორც ყოველთვის გვერდით მჯდარ თორნიკესთან ლაპარაკით იღლიდა ენას.ნეკას რატომღაც ლუკას გვერდით დაეკავებინა ადგილი და ტელეფონში უაზროდ დაბოდიალობდა.სათვალე ისევ ეკეთა და მისი თვალებში ასახული ემოციების წაკითხვა შეუძლებელი გახლდათ.
"შეგეძლო, სერთოდ არ შემოსულიყავი გაკვეთილზე" ეკრანს დახედა და პასუხს სანამ გააგზავნიდა, გაბრაზებული სახით მჯდარ მასწავლებელს გახედა.
"შემეძლო, მაგრამ არ გიღალატე"
"საშინლად მიწვევ ხო?"-ცხვირით ღრმად შეისუნთქა ჰაერი ირაკლიმ და კლასი კიდევ ერთხელ მოათვალიერა.
"არ ვიცოდი შვილი თუ ესე ძალია გინდოდა"
"უკაცრავად?"
" სასწაული გითხრაა? გუშინ შენი ცოლი იჯდა ჩემს სასტუმრო ოთახში,ჩემს დივანზე და შენ წარმოიდგინე ჩემს ყავას სვამდა.რა პატარაა თბილისი ხო?"
"და ეგ ყლ*ობა მაგან თქვა?"
სიცილის დასაფარად პირზე აიფარა ხელი ირაკლიმ.
"არ მიკვირს..ცოლია"
-ჯანდაბა-ყრუდ ამოილაპარაკა ირაკლიმ და თმაზე გადაისვა ხელი. ესემესის მიწერას აზრი აღარ ჰქონდა, ზრი დაირეკა თუ არა "მეფის ამალა"თითქმის ერთ დროულად წამოიშალნენ ფეხზე და კარისკენ გაემართნენ.
-ლოლაშვილი დარჩი!-ჟურნალიდან არ ამოუხედია ისე გამოცრა ირაკლიმ და ნეკაც კარის ზღურბლზე გახევდა.
-რა ხდება?-ნეკას მაგივრად დაჩიმ იკითხა და ბუაჩიძისკენ შემოტრიალდა.
-მეშლება თუ,ლოლაშვილი ვთქვი?-სკამიდან წამოდგა ირაკლი,ჟირნალს წამოავლო ხელი და კარში გახიდული უცვლელი ხუთეულისკენ დაიძრა.პასუხის დასაბრუნებლად შემართულ დიდებულიძეს, ზემოდან დახედა და ცივი მზერა ჩააყინა თვალებში-ზარი დაირეკა,შეგიძლიათ მიბრძანდეთ.ნეკა,შენ სამასწავლებლოში გამომყევი!
პასუხს არ დალოდებია, ისე გაიარა მათ შორის და დერეფნის ბოლოსკენ დაიძრა.
-რა ხდება?-სათვალე თმაზე დაიმაგრა ნეკამ და წინ წასულ მასწავლებელს უკან გაჰყვა, რომელმაც სამასწავლებლოს ჩაუარა და ნეკასთვის კარგად ნაცნობი, ფიზიკის კაბინეტის წინ შეჩერდა.კარი შეხსნა,ოთახი მოათვალიერა და როდესაც დარწმუნდა, რომ კაბინეტი ცარიელი იყო ნეკას მიუბრუნდა:
-შედი!
-ირაკლი,არ მცალია..
-შედი!-დერეფანში გაიხედ გამოიხედა და ლოლაშვილს ხელი ისე უბიძგა და შეაგდო ოთახში, თავი ძლივს შეიკავა ნეკამ წინ არ გაქანებულიყო და მერხს არ დასჯახებოდა.ზურგს უკან,კარი მიხურა და უხმაუროდ გადაატრიალა გასაღები.
-გაგიჟდი ხო?
-აბა გისმენ,რა ჯანდაბას მწერდიი?!-მისკენ დაიძრა ირაკლი,ერთ ადგილზე გაშეშებულს, წელზე ძლიერად ჩაავლო თითები,ასწია და მაგიდაზე შემოსვა, თავად კი მის ფეხებს შორის დადგა და სახეზე გამომცდელად დააკვირდა.-თიკას შენთან რა უნდოდა?
-ჩემი დაქალია და გიმალავ-ტუჩები დაბრიცა ნეკამ.
-ანუ, გამოდის ყველაზე ახვა*რი ტიპი ვარ..რადგან დაქალები გავჟიმე?!-მის მიმიკას მიბაძა ირაკლიმ.
-ქეთათოს დაქალია თურმე...
-და იქ ილაპარაკა რომ ირაკლის ბავშვი უნდაო?!-გაეცინა ბუაჩიძეს.
-დაახლოებით...
-მასთან არ ვწევარ და სულიწმინდა თუ გადავა და დააფეხმძიმებს ეგ არ ვიცი...-ისევ გაიცინა და ქათქათა კბილები გამოაჩინა.-ანუ,რა გამოდის?!
-რა?
-რა და შენ,ბოთე ხარ...
-ანუ,შენ თვლი რომ მე ვეჭვიანობ?-თვალები დააწვრილა ნეკამ
-დაახლოვებით...
-ჯანდაბა,რა სისულელეა...
-მე საშინლად ვეჭვიანობ და გითხრა რაზეე?!-მისი ყურისკენ დაიხარა ირაკლი და ტუჩები ფრთხილად შეახო ყბის ძვალზე.
-რაზე?-დავლილი ჟრუანტელისგან მთელი სხეული დაეჭიმა ლოლაშვილს და მისდა უნებურად მიელულა თვალები.
-ღმერთო, ასეთი კარგი როგორ ხარ?-ტუჩის კუთხესთან გადაინაცვლა ირაკლიმ.არ უკოცნი, უბრალოდ ეხებოდა და ღრმად ისუნთქავდა კანის სურნელს, რომელიც ასე აგიჟებდა.
-არ ვიცი-სუნთქვას ნაწყვეტ ნაწყვეტ ამოაყოლა ნეკამ და თავად გაიწია მისი ტუჩებისკენ,მაგრამ ირაკლიმ სახე უკან გასწია და მის პრეტენზიულ გამომეტყველებაზე გაეღიმა.
-გაკვეთილებზე გინდა დარჩენა?
-მე ხომ ცუდი მოსწავლე ვარ...-ქვედა ტუჩი კბილებს შორის მოიქცია და მაცდურად გაიღიმა ნეკამ.
-მაშინ, შეგიძლია მანქანაში დამელოდო..ათ წუთში მოვალ.-ჯიბიდან გასაღებების აცმა ამოიღო და ნეკას გაშლილ ხელისგულზე დაუდო.-მიდი,გაიქეცი.
მაგიდიდან თავადვე ჩამოსვა და ოდნავ აწეული ზედა გაუსწორა.
-კარგიი...-გაეცინა ნეკას და კაბინეტის კარი ფრთხილად გააღო, დერეფანში გაიხედა და კარის ზღურბლზე სწრაფად გასხლტა.
-ჯანდაბა...-საკუთარ თავზე ჩაეცინა ირაკლის და თავი გააქნია,ჟურნალს ხელი წამოავლო და თავადაც უკანმოუხედავად დატოვა კაბინეტი.
**********
სამასწავლებლოში ისეთი ყაყანი იყო,თავი დეზერტირების ბაზარზე გეგონებოდათ.ევა გეგენავა, რაღაცას გაცხარებული უმტკიცებდა ბალზაკის ასაკს მიღწეულ მასწავლებლებს.ირაკლის შესვლა არ გამოჰპარვია,საუბრის პარალელურად უყურებდა:როგორ დააბრუნა ჟურნალი თავის ადგილზე ბუაჩიძემ და ის, ის იყო ოთახის დატოვებას აპირებდა, გამოღებულ კარებში რომ დაეწია.
-ირაკლიი...
-"შენი დედაც"-გაიფიქრა ბუაჩიძემ, საპასუხოდ კი ნაძალადევად გაუღიმა და გვერდში ადევნებული გეგანავასკენ მთელი ტანით შეტრიალდა.
-ექსკურსიაზე ვგეგმავთ წასვლას და როგორც დამამთავრებელი კლასის ერთ-ერთი მასწავლებელი, იმედი მაქვს შემოგვიერთდები.-ცისფერი თვალები შეანათა ევამ.
-როდის?-წარბები შეეკრა ირაკლის და ქალი უინტერესოდ შეათვალიერა.
-ამინდებს ვეშურებით.-გაიბადრა ევა.-იქითა კვირის ბოლოს...
-გასაგებია...ვნახოთ,ზუსტად არ ვიცი.-საათს დახედა ირაკლიმ და წასვლა გადაწყვიტა,ევამ ისევ რომ შეაჩერა:
-გაკვეთილს მორჩი ხო? იქნებ ყავა დაგველი სადმეე?-ქვედა ტუჩზე შეუმჩნევლად იკბინა, ოდნავ ანერვიულებულმა გეგენავამ და რატომღაც წითელი ლაქით შეღებილ, საკუთარ თითებს დააშტერდა.
-ჯანდაბა,დღეს არ მცალია ევა...მეჩქარება, ბოდიში.-იმის შიშით კიდევ არ გამაჩეროსო,უკან -უკან დაიხია ირაკლიმ და პასუხი არ მოუსმენია,სწრაფი ნაბიჯით გაემართა დერეფნის ბოლოსკენ.კიბე ჩაირბინა და ეზო, სწრაფი ნაბიჯით გადაჭრა,სტადიონთან მდგარი ლოლაშვილის დანახვაზე, წარბები შეკრა და გოგონას მიმართულებით დაიძრა.
-ჯანდაბა,ეს მანქანაა?-დაბალი ხმით გამოსცრა და სათვალე მორგებულს, იდაყვში ფრთხილად ჩაავლო თითები.-წამოდი...
-ოცი წუთი გავიდა, რა უბედურებაა?!-ბრაზით ამოისისინა ნეკამ და ეზოს კარიდან პირველი გავიდა.
-დედა მოტყნ*ულმა გეგენავამ გამაჩერა.-მანქანის კარი ლამის გამოგლიჯა ირაკლიმ და მეორე მხარეს მდგარ ნეკას გადახედა.-დაჯექი,იქნებ დაგინახონ.
-ფუ, როგორ ვერ გიტან.-სავარძელზე მოთავსებულმა ხმაურით მიიხურა კარი და ჩანთა, უკანა სავარძელზე გადადო.
-ვერც მე გიტან, დამშვიდდი.-ადგილიდან მთელი სიჩქარით მოსწყვიტა მანქანა და გზაზე გაიყვანა.
-რა უნდოდა, იმ წაკლას?-ღვედი შეიკრა ნეკამ და ზიზღით ტუჩები დაებრიცა.
-თურმე იქითა კვირის ბოლოს, ექსკურსიაზე მიდიხართ და მეც დამპატიჟა.-სიგარეტის ღერი ტუჩებს შორის მოიქცია ირაკლიმ.
-ბო*ზი..მერე,მოდიხარ?
-რა სიტყვებია ნეკა?
-ვაიმეე მასწავლებელო, ბოდიშიიი...თუ,სწორად მახსოვს რაღაც სამი წუთის წინ კარგად იგინებოდი...მოდიხაარ თუ არა?!
-არ ვიცი...ალბათ-ლისის გადასახვევთან,წრიულზე, მანქანა შეაჩერა და დაელოდა როდის შეწყდებოდა გამვლელი მანქანების უწყვეტი ნაკადი, ნუცუბიძისკენ რომ გადაეხვია.
-ალბათ რას ნიშნავს?
-ალბათ ნიშნავს ალბათს...ანუ, ზუსტად არ ვიცი.-მისკენ გადაიხარა ირაკლი და ლოყაზე ხმაურით აკოცა.-ჯანდაბა,წამოვალ კი.
-მე,არა...-ნიშნის მოგებით გაიცინა ნეკამ და ენა,ბავშვივით გამოუყო.
-მით უკეთესი...მშვიდად დავლევ გეგენავასთან ყავას.-ნიშნის მოგებითვე უპასუხა ირაკლიმ და მანქანა, ნუცუბიძის ქუჩისკენ წაიყვანა.
დეკორატიული ყვავილებით გაწყობილ ვერანდაზე,რომელიც მყუდრო და სასიამოვნო გარემოს ჰქმნიდა,ფუმფულა სავარძლებში მოკალათებულნი, ხელის გულივით გადაშლილი თბილისის ხედს უყურებდნენ. დღის ამ მონაკვეთში, თითქმის ცარიელი გახლდათ კაფე და ვერანდაზეც მხოლოდ თვითონ ისხდნენ. ნეკა,ცივ ყავას სვამდა,მაღალი ჭიქიდან.ირაკლი კი მწვანე ჩაის.სავარძლის საზურგეზე ნებივრად გადაწოლილი,სიგარეტს აბოლებდა და თვალს არ აშორებდა წინ მოკლაღებულ ლოლაშვილს, რომელიც გადაშლილი ხედის ფონზე ულამაზესი გახლდათ.ლაღად იღიმოდა და სახეზე ჩამოვარდნილ თმას,წამ და უწუმ უკან იწევდა.დახეული ჯინსის შარარვალი და მაღალ ყელიანი კონვერსები ეცვა.მოკლე მკლავიანი, განიერი,სადა მაისური და უმაკიაჟო სახე.ეს რაღაც ახალი უცნობი ნეკა იყო მისთვის.ბევრად მომხიბვლელი,ბევრად უბრალი და ბევრად, სასურველი.
-არ გინდა მომიყვე შენი ქორწინების შესახებ?-სიგარეტის კოლოფიდან ერთი ღერი ამოაძვრინა ნეკამ და მოუკიდა.
-აუ,არა...-სახე დამანჭა ირაკლიმ და გაეცინა.
-რატომ?-სიგარეტის კვამლი მისი მიმართულებით გააგზავნა ნეკამ.
-იმიტომ, რომ ყველაზე უაზრო ნაბიჯი იყო რაც ცხოვრებაში გადამიდგამს...დღეს არ გვინდა ამაზე საუბარი პატარავ.შენზე მომიყევი...
-ჩემზე მოსაყოლი არაფერია.-მხრები აიჩეჩა ნეკამ-მდიდარი მამიკოს, ტუტუცი შვილი ვარ...დედამ მიმატოვა,მამაც ფაქტიურად სახელად მყავს.-სახე დაუსევდიანდა ნეკას, მაგრამ ისეთი ტონით ჰყვებოდა, თითქოს სანერვიულო მართლაც არაფერი იყო და ეს ჩვეულებრივი მოვლენა გახლდათ მის ცხოვრებაში.
-დედინაცვალი?
-ჩვეულებრივი ბო*ზია.-მხრები აიჩეჩა ნეკამ.
-სათვალავიც კი ამერია, მერამდენე ქალია მამაჩემის ცხოვრებაში...ნუ,დიდად არც მე მაინტერესებს.
-კარგი, მაშინ თემა შევცვალოთ...-წელში გასწორდა ირაკლი და სიგარეტი საფერფლეზე დაასრისა.მაგიდისკენ ნახევარი ტანით გადახრილმა, ნეკას მაჯაში ფრთხილად ჩაავლო თითები და თავისკენ მისწია.-მოდი ჩემთან.
ნეკა,უპრეტენზიოდ დაჰყვა მის ხელს და სავარძლიდან მის კალთაში გადაინაცვლა.ზურგით, ირაკლის მკერდს მიეყრდნო და უკან გადაწეული თავი,მხარზე ჩამოადო.ზეცას ახედა,რომელიც ისეთი მოწმენდილი იყო ღრუბლის პატარა ნაგლეჯიც კი არ დაცოცავდა.
-ოდესმე გყვარებიაა?-ზეცისთვის თვალი არ მოუშორებია, ისე ამოიჩურჩულა ნეკამ.
-კი...-გაეცინა ირაკლის.-ბაღში, ჩემი აღმზრდელი მიყვარდა...კარგი ნაშა იყო.ნუ, მაშინ მეგონა რომ იყო..მერე გავიზარდე და გემოვნება შემეცვალა.სკოლაშიც მიყვარდა, ერთი გოგო ...ჩემზე უფროსი იყო ოთხი წლით.-ეცინებოდა.-ერთხელ კლასთან დავუდარაჯდი და ვუთხარი, რომ მიყვარდა მერე რა ქნა იციი?! იტირა და გაიქცა...გვიან გავიგე ჩემი სიმაღლე არ მოეწონა თურმე და მაგიტომ ატირდა, თორემ ისე სიყვარულზე, სიყვარულით პასუხს აპირებდა.
-რა იდიოტი ხარ...-ხმამაღლა კისკისებდა ნეკა.
-არა მართლა, ძაალიან დაბალი ვიყავი თურმე.მეშვიდე კლასში ამიყრია ტანი და გავზრდილვარ...ააა,ჰო მერე ჩემი მეზობლის ახალ მოყვანილი ცოლი მიყვარდა და ის როგორც კი მოვიდოდა ჩვენთან სტუმრად,მე მცხვენოდა და ვიმალებდოდი.
-აუ,კარგიი...
-ჰო,მერე ორსულად დარჩა და გადავიყვარე. აბა ბავშვიან ქალს ხო არ მოვიყვანდი?!-მჭიდროდ ხვევდა მუცელზე მკლავებს ირაკლი და ძიერად იხუტებდა სხეულზე.სახე კი მისი სახისკენ შეეტრიალებინა და თვალებ დახუჭულს, თითოეულ ნაკვთს უთვალიერებდა.-ძალიან ლამაზი ხარ...-ყურის ძირში, ფრთხილად აკოცა.
-ვიცი...
-შენი პასუხები ყოველთვის რატომ ვიცი წინასწარ?-ისევ აკოცა და გაეცინა.
-ეგ,არ ვიცი-თვალები გაახილა ნეკამ და ქვემიდან ახედა.-ჩემს გამო, ცოლს გაშორდები?!-ისევ დასვა, უკვე დასმული კითხვა და ბუაჩიძის სახეს დააკვირად,რომელზეც გამომეტყველება წამითაც არ შეცვლილა.
-კი...გავშირდები ნეკა.-ჩურჩულით უპასუხა ირაკლიმ და სახე გაბადრუსლ, ფრთხილად წაეტანა ტუჩებზე.დიდხანს ჰკოცნიდა ,მანამ სანამ სუნთქვა არ დაუმძიმდა ლოლაშვილს და თვალები არ აემღვრა ერთიანად მოვარდნილი ვნებისგან.ფრთხილად მოშორდა მის სავსე ბაგეებს და ისევ ძლიერად ჩაეხუტა.

გვიანობამდე იბოდიალეს,სიცილით იგუდებოდნენ და ერთმანეთსი მხარს დაყრდნობილნი იხსენებდნენ თავს გადახდენილ კურიოზებს.ჯერ პატარა ბავშვივით აჟიტირებულმა ნეკამ, მთაწმინდის პარკში მოინდომა წასვლა,დარბოდა წინ და უკან ბამბის ნაყინით ხელში და ირაკლისაც აიძულენდა მასთან ერთად გაგიჟებულიყო.ატრაქციონებზე კატაობით გული იჯერა და იქიდან წამოსულები,მაკში ნაყიდი ბურგერებით დანაყრდნენ.შემდეგ ბილიარდის სათამაშოდ აიტეხა წასვლა და როგორც "დიდმა დედამ" გმირულად სცადა, ირაკლის დამარცხება რაც არ გამოუვიდა და ცოტა არ იყოს გაბუტულმა, განაცხადა:- დღეს არ მიმართლებს, სხვა დროს დაგანგრევ!-ო რაზეც ხმამაღლა ხარხარებდა ბუაჩიძე და გაბუტულ გოგონას,მთელს სახეს უკოცნიდა. ფეხითაც გაისეირნეს და გვარიანად დაღამებული იყო, საკუთარი სახლისგან ათიოდე მეტრის მოშორებით რომ გაუჩერა მანქანა ირაკლიმ.
-მადლობა-რამდენიმე წამის განმავლიბაში თვალმოუშირებლად უყურებდა ნაკა,შემდეგ კი გადაიხარა და მთელი ვნაბით დააცხრა ტუჩებზე.-მადლობა ირაკლი.-კოცნებს შორის ჩურჩულებდა ლოლაშვილი.-ასე მაგრად, დრო ცხოვრებაში პირველად გავატარე.ციკოს გეფიცები...მადლობა...
-შენს განკარგულებაში მიგულე,პატარავ.-ნეკას სახე, ხელის გულებში მოიმწყვრდია ირაკლიმ და რამდენჯერმე მოწყვეტით აკოცა.შემდეგ მოშორდა და თბილად,თითქოს გულისწყვეტით გაუღიმა.-მიდი,გადადი და ძილის წინ მომწერე.
-აუცილებლად...ჯანდაბა,დროებით.-მანქანიდან გადახტა ნეკა და გულ აჩქარებული გაიქცა ეზოს ჭიშკრისკენ.კარში სანამ გაუჩინარდებოდა, კიდევ ერთხელ გამოხედა გაჩერებულ მანქანას,ეზოში შესულმა კი გაიგონა როგორ დაიძრა ირაკლის მანქანა და სულ მალე მისი ძრავის ხმაც მიწყდა.

**********
სახლში შესული ნეკას სმენას, სასტუმრო ოთახიდან გამომავალი საუბრის ხმა მისწვდა.ივა ლოლაშვილი, ხმამაღლა,გაცხარებით ესაუბრებოდა ვიღაცას.ნეკა სიტყვებს ვერ არჩევდა, მაგრამ მიხვედრა არ გასჭირვებია,ძალიან გაბრაზებული რომ იყო ივიკო, რადგან რაც არ უნდა მომხდარიყო სახლში ტონს არასდროს უწევდა.ეხლა კი ღრიალამდე ცოტაღა აკლდა.ჩანთა კარადასთან მიაგდო და სწრაფი ნაბიჯით გაემართა ოთახისკენ, ზღურბლზე შემდგარმა კი გაოცებული სახე მიიღო.დივანზე მჯდარი ციკო, ჩუმად იწმენდდა ცრემლებს.ქეთათოს, ფეხი ფეხზე გადაედო და სიგარეტს ეწეოდა.თავად ივა კი წინ და უკან დადიოდა და ცოფებს ჰყრიდა.სამმა წყვილმა თვალმა, წამში გადაინაცვლა ახალმოსულზე და ივაც მისი მიმართულებით დაიძრა.
-მობრძანდიი?!
-რა ხდება? ციკო...-მამას თვალი აარიდა და ბებიისკენ სწრაფი ნაბიჯით დაიძრა.მის წინ მუხლებზე დაეშვა და ქალის ხელები მუჭში მოიქცია.-რა მოხდა ბე?
-ჩემო პატარავ...-ამოისლუკუნა ციკომ და შვილიშვილს მზერა აარიდა.
-რა ხდება?!-ფეხზე წამოდგა და მამას,ჯიქურ გაუსწორა მზერა.
-რამე დაგაკელით მამა?!-იმედგაცრუებული ტონით იკითხა ივამ და სავარძელში უღონოდ ჩაეშვა.
-ეგ რა შუაშია?-უარესად დაიბნა ნეკა.
-ცუდი ამბები ელვის სისწრაფით რომ ვრცელდება და არაფერი არ იმალება არ იცოდი?!-ჩაეცინა ქეთათოს და გერს წარბ აწეულმა შეხედა.
-შენ, თუ არ აპირებ საქმის ვითარებაში გამარკვიო,იქნებ პატივი დამდო და მოკეტო?-ზიზღით გადახედა ნეკამ ქეთათოს და ისევ ბებიას მიუბრუნდა.-მოკვდა ვინმე?
-თავხედო ლაწირაკო!-ფეხზე წამოიჭრა შეურაცხადივით ქეთათო და ლამის იკივლა.-გამოგიჭირეს.ჰოო... გამოგიჭირეს როგორ ანგრევ სხვის ოჯახს...
-რას ვაკეთეებ?!-წამიერი შოკისგან ყბა ლამის ჩამოუვარდა ნეკას.ბოლოს კი აზრზე მოსულმა ხმამაღლა გაიცინა.
-ჩემი მეგობრის ოჯახს...
-ქეთო,გადი ოთახიდან!-მოწმენდილ ცაზე მეხის გავარდნასავით გაისმა ივას ბოხი ბარიტონი.
-რა?!-წამოიკივლა ქეთათომ და ქმარს გადახედა.
-მეორედ არ გავიმეორებ...ეს ჩემი და ნეკას საქმეა.
-როგორ მეზიზრებით.-ფეხები ჭირვეული ბავშვივით დააბაკუნა ქეთამ და ოთახიდან გიჟივით გავარდა. ივიკო კი სავარძლიდან ისევ წამოდგა,ნეკას მიუახლოვდა და დიდხანს უყურებდა იმედგაცრუებული მზერით თვალებში.
-და იმ ქაჯის,ერთი სიტყვა მაინც თუ გჯერა?!
ივას ხმა არ ამოუღია, წამით ისევ უყურა თვალებში.შემდეგ კი ძლიერად მოქნეულმა მისმა მარჯვენამ,ჰაერი გააპო და ნეკას მარცხენა ლოყაზე გამაყრუებელი ლაწანით დაეშვა.ციკომ წამოილივლა და თვალებზე ხელი აიფარა,ნეკა კი უკან გადაქანდა და თავი ძლივს შეიკავა, რომ არ დაცემულიყო.თვალებიდან დაუკითხავად გადმოსცვივდა სიმწრის ცრემლები და დარტყმისგან ამწვარ ლოყაზე, ხელის გული აიფარა.
-როგორ მძულხარ, რომ იცოდე.-ნიკაპი აუკანკალდა,მაგრამ თავს გმირულად იკავებდა ქვითინი რომ არ ავარდნოდა.
-ეხლავე დაურეკავ იმ ბიჭს და ეტყვი რომ ყველაფერი დასრულდა.-მისი ცრემლები არაფრად ჩაუგდია სახე გაყინულ ივას.
-არ დავურეკავ,ფეხებზე მკი*დია შენ რა გინდა.-ხმას აუწია ნეკამაც-შენს ჭკუაზე აღარ ვაპირებ სიარულს.
-უხ,შენი დედაც....-ნეკასკენ დასარტყმელად გაიწია ივამ, მაგრამ გოგონა უკან გახტა.სავარძლიდან წამოვარდნილი ციკო კი შვილსა და შვილიშვილს შორის ჩადგა და ივას მრისხანე მზერა შეანათა.
-თითი არ დააკარო.-ხმის კანკალით,უბრძანა ციკომ.
-შენი გატუტუცებულია.-იღრიალა ივამ და დედის ზურგს ამოფარებულ ნეკას, მკვლელი მზერით გახედა.-ბო*ზი დედის გენები აქვს რა მიკვირს? დაურეკავ ეხლავე იმ ბიჭს და დაამთავრებ ყველაფერს, არა და დროა დედაჩემო,ჩაალაგო ჩემოდანი და დაბრუნდე შენს სახლში.
-რაა?!-იკივლა ნეკამ და ციკოს მხრებში ეცა.-შენ ამას არ გააკეთებ...მეც თან გავყვები.არ ვაპირებ შენი და შენი ნაბოზარკა ცოლის ყურებას...რა პრეტენზიები გაქვს ვერ ვხვდები?
-მაგასაც ვნახავ როგორ წახვალ...ფეხს ვერ მოიცვლი აქედან,ციკო თავის სახლში დაბრუნდება. შენ კი, სკოლის მერე მაინც არ აპირებ სწავლის გაგრძელებას,სადაც სკოლის ფულს ვიხდი შენი ატესტატის ფულსაც გადავიხდი.დამთავრდება სკოლა და გაჰყვები დაჩის...
-ნაბი*ჭვარო...-სახე სიბრაზისგან წამოუწითლდა ნეკას და მამისკენ გაიწია, მაგრამ მკლავში ციკომ ჩაავლო ხელი და შეაჩერა.-ციკო, ვერსად ვერ წავა...ესეთი ნაგავი და უსისხლოც არ ხარ.შენი ბინძური ფულის მეტი არაფერი მინახია..ალბათ იმასაც კი ნანობ, საერთოდ შენი შვილი რომ ვარ.არ გაგიმართლა მამაჩემო, იმ.ძუკნამ გაგიჩინა შვილი რომელიც არ გინდოდა...-შეურაცხადივით გაეცინა.ხმამაღლა იცინოდა,მერე კიოდა და პარალელურად ხელის ზურგით იწმნდდა დაუკითხავად ჩამოსულ ცრემლებს.ისტერიკის ზღვარზდ მყოფი,რას ამბობდა თვადაც არ ესმოდა.მაგრამ გაჩერებაც არ შეეძლო და რაც კი ხელში მოხვდა ყველაფერს ძირს ისროდა -ერთადერთი ეს ქალი მყავს,ეს არის ჩემი ყველაფერი..შენ კი ნეტავ მოკვდებოდე.
-მორჩი ისტერიკას!-იღრიალა ივამ და მაგიდის ზედაპირზე ძლიერად დაარტყა გაშლილი ხელის გული.-არ მოგცემ უფლებას თავზე დამაჯვა!აიღე ტელეფონი და დაურეკე...ხვალიდან კი დამთავრდა შენი წინ და უკან ბოდიალი,წლის ბოლოს მიხვალ სკოლაში და ჩააბარებ გამოცდებს თუ საჭირო გახდება. თუ არა და არც ეგ მადარდებს.მთავარია იმ ბიჭს ჩამოშორდე...მორჩა,აირჩიე: ან ის, ან ციკო.
-ივა,არ გინდა დედა.-ამოიოხრა ციკომ და შვილს მუდარა ნარევი მზერით გადახედა.
-დარეკე!
-კარგი...-ამოიხრიალა ნეკამ,სახეზე მიტკლის ფერი რომ დასდებოდა და მთელი სხეულით კანკალებდა.თვალები ჩასწითლებოდა და ათრთოლებული თითებით, გაჭირვებით კრეფდა ტელეფონზე ნომერს.რამდენიმე ზარის შემდეგ, როგორც იქნა გაისმა ბუაჩიძის ხმა და ნეკას ვენებში სისხლი გაეყინა.მუხლებში, თითქოს ძალა გამოეცალა და დივანზე დაეშვა.ეგონა მისი აჩქარებული გულისცემა, მთელს მსოფლიოს საშველად უხმობდა.ცრემლებისგან მზერა დაჰბინდვოდა და გულ-მუცელი გაუსაძლისად ეწვოდა
-ირაკლი...-ღრმად ჩაისუნთქა ნეკამ და თავის ხელში აყვანას შეეცადა.
-რა ხდება?-ირაკლის ხმა შესამჩნევად დაიძაბა.ნეკას კი თმის ღერიდან,ფეხის ფრჩხილამდე გაეყინა და ძვლები ისე ასტკივდა,ეგონა უჩინარი ხელები ხორცებს აგლეჯდნენ,ის კი იძულებული იყო,ეს ტკივილი უხმოდ აეტანა.
-მაპატიე...ჯანდაბა...მაპატიე მაგრამ ასე არ შემიძლია...-ხელი პირზე აიფარა და აზრზე მოსასვლელად კბილები ძლიერად ჩაასო კანში.
-ნეკა...
-ჩვენს შირის ყველაფერი დამთავრდა,მაპატიე.
-რა?
-ჰო,მაპატიე. ცუდად ვიქცეოდი.-ყველა სიტყვაზე,დაკარგულ მხნეობას,გაჭირვებით იკრებდა და ცდილობდა ხმისთვის მეტი სიმტკიცე შეეძინა.-არ მიყვარხარ,ის დრო კი რაც შენთან გავატარე, მართლაც კარგი იყო.ბედნიერად, ირაკლი...
-ნეკა-ბუაჩიძის ხმა გატყდა...
პასუხი აღარ დაუბრუნებია, ტელეფონი გათიშა და მაგიდაზე ხმაურით დააგდო.სავარძლიდან წამოხტა და ივას თვალი -თვალში გაუყარა.-მინდა, რომ მოკვდე!
ზიზღით გამოაფურთხა სიტყვები და ოთახიდან გიჟივით გავარდა.
*******

გაოგნებული დაჰყურებდა გათიშულ ტელეფონს და იმდენად ძლიერად უჭერდა თითებს, კანი გასთეთრებოდა.წამიერმა შოკმა გადაუარა და ახლა საშინელ განრისხებას გრძნობდა,იმდენად საშინელს, რომ მთელი ორგანიზმი უდუღდა და გულ-მუცელი ისე მტკივნეულად ეწურებოდა, წამით ღებინების შეგრძნებამაც კი დაუარა.თითქოს ყინულიანი წყალი გადაასხესო, ისე შეეკრა სუნთქვა და გულის გაჩერება იგრძნო.უღონობისგან,უნებურად წინ გადაქანებული ხელით კარადას დაეყრდნო და თვალები დახუჭა."მაპატიე ირაკლი"ხმა, თრთოდა და სიტყვები არც იმდენად დამაჯერებელი იყო ეს ფარსი "გოიმივით" რომ ეჭამა და მიუხედავად იმისა რომ არაფერი იყო გამორიცხული,მიუხედავად ნეკას ასაკისა, მაინც შეუძლებლად მიაჩნდა ამ ყველაფრის დაჯერება.ვერ დაიჯერებდა,სანამ თვალებში არ ჩაჰხედავდა ლოლაშვილს და სანამ მისი პირიდან არ მოისმენდა იმ ყოველივეს, რაც ერთხელ უკვე მოისმინა.მოისმინა, მაგრამ სიტყვების ავტორი არ დაუნახია.არ უგვრძვნია და ვერც იგრძნობდა, რადგან ნეკა ტყუოდა.შეუძლებელი იყო იმ ყველაფრის მერე ესე ერთი ხელის მოსმით გადაესვა ხაზი განვლილი საათებისთვის,წუთებისთვის თუ თუნდაც წამებისთვის.ხაზი გადაესვა და ისე ამოეშალა ირაკლი ბუაჩიძე თავისი ცხოვრებიდან, თითქოს არასდროს არსებობდა.ირაკლისთვის, შეუძლებელი იყო იმ ადამიანის საკუთარი ცხოვრებიდან ასე უბრალიდ გაშვება,რომელმაც 26 წლის განმავლობაში , პირველად დააფიქრა,პირველად აგრძნობინა,პირველად გაუღვიძა მილიონი სახელ დაურქმეველი ემოციები,მიიზიდა,თავის საცეცებში გაახვია და ახლა კი ხელს ჰკრავდა,ისე აგდებდა როგორც უმნიშვნელო,უფუნქციო,უსულო ნივთს.მობეზრებულზე წარბ შეუხრელად რომ შეგიძლია მოისროლო სანაგვეზე,რადგან მან უკვე თავისი გასაკეთებელი გააკეთა,თავისი დრო მოჭამა და ვადა გაუვიდა.მორჩა,ჩამოიწერა,ჩაირეცხა და ისე გაჰყვა ჩაფერფლილი ნაცარივით მობერილ სიოს, საკუთარი არსებობის კვალიც კი არ დატოვა.ბუაჩიძეს,ცხოვრებაში პირველად აემღვრა თვალები.პირველად მოუნდა ქალივით ხმამაღლა ეტირა, ოთონდ კი განთავისუფლებულიყო,სხეული დაეცალა და ერთხელ და სამუდამოდ განედევნა გონებიდან აბეზარი ჭიანჭველებივით მოფუტფუტე ფიქრები.ფიქრები, რომელიც აბურდულ ძაფის გორგალს დამსგავსებოდა და ამ აურზაურში ძნელი იყო საწყისი თავის პოვნა.
ვერ გაიაზრა თვალებ დახუჭული რამდენ ხანს იდგა.რამდენ ხანს იყო კედელზე შუბლით მიყრდნობილი და რამდენ ხანს ცდილობდა საღ აზრზე დარჩენილიყო.გონს მხარზე ფრთხილმა შეხებამ მოიყვანა,შემოტრიალებულს კი ხელში თვალებ გაფართოებული,გაოგნებული თიკა ფანგანი შერჩა.რომელსაც ფიქრები გადაშლილი წიგნივით ეწერა შუბლზე,მაგრამ მისი წაკითხვის სურვილი არ გასჩენია ირაკლის.უემოციო,გამორეცხილი თვალებით უყურებდა მისი ცოლის სტატუსის მატარებელ ქალს და მის მიმართ ზიზღის მეტს არაფერს გრძნობდა.
-რა დაგემართა?-რატომღაც ხმა უკანკალებდა თიკას.
-არაფერი.-ჩავარდნილი ხმით უპასუხა ირაკლიმ და არეული,სიმტკიცე დაკარგული ნაბიჯებით გაეცალა.ქალი უკან მიჰყვა და სასტუმრო ოთახში,დივანზე მოთავსებულს წინ აესვეტა.
-ცუდად გამოიყურები.-შეპარვით დაიწყო თიკამ.-წყალი მოგიტანო?
-დარიშხანი არ გვაქვს?-ქვემოდან ამოხედა ქალს.
-არა,რა?!-თავიდან ვერ მიხვდა ქალი რა ჰკითხა,შემდეგ კი სახე მოერყა და კისერში გაჩხერილი ნერწყვი გაჭირვებით გადააგორა.-ირაკლი...
-რამე ისეთი ხომ არ გააკეთე თიკა, რაც უნდა ვიცოდე და რის გაგების შემდეგაც შეიძლება მოგკლა?!-თავი ოდნავ გვერდით გადახარა ირაკლიმ და გამომცდელად დააკვირდა გაფითრებულ ქალს.
-რას გულისხმობ?
-თავს სპეციალურად იყლ*ევებ თუ, მთელი ცხოვრება ესეთი ხარ?!-მზერა გაუცივდა ირაკლის და სიტყვებმა მეტი სუსხი შეიძინეს, რაც ავისმომასწავლებლად გაუჯდა ფანგანს სხეულში და ვერც კი მიხვდა ისე გაუოფლიანდა ხელისგულები.-რამე გააკეთე ისეთი? რის გამოც შეიძლება მოგკლაა?!
ხელმეორედ გაუმეორა ირაკლიმ და სავარძლიდან წამომდგარი ქალისკენ ოდნავ გადაიხარა.
-არა.
-დარწმუნებული ხარ?-თვალები დააწვრილა ირაკლიმ და ქალის ემოციებს დააკვირდა.
-კი.
-იცი ვის ვხვდები?-ნელ- ნელა ბუაჩიძის სიბრაზე პიკს აღწევდა და მის მოსათოკად რამდენ ხანს ეყოფოდა ძალა ვერ ხვდებოდა.ჯიბიდან სიგარეტი ამოიღო,ერთი ღერი ტუჩებს შორის მოიქცია და ოდნავ ათრთოლებული ხელებით მოუკიდა.
-არა.- გამშრალი ტუჩები გაილოკა ქალმა.
-ანუ,იცი რომ საყვარელი მყავს?რომელიც ოჯახს გინგრევს-თითებით ბრჭყალების იმიტაცია გააკეთა და ტუჩებს შორის მოქცეული სიგარეტი, ღრმად მოქაჩა.-მაგრამ არ იცი ვინ არის და შენ თიკა ფანგანს ,მსოფლიოში ყველაზე უდედამოტყნულეს ქალს, გაგიჭირდა გაგერკვია ვინ უყვარს შენს ვითომ ქმარს?
-ირაკლი...
-ეხლა რომ გავგიჟდე და ეგ უტვინო თავი მოგაჭრა, დამიჭერენ ხო?!დამიჭერენ,აბა რა ჯანდაბას მიზამენ?-თავის კითხვას თავადვე გასცა პასუხი და მწარედ გაეცინა.სიგარეტის ღერი უხეშად დაასრისა საფერფლეზე და წელში გასწორებულმათვალი- თვალში უსევ გაუყარა ფანგანს.-ეხლა გავალ,ნეკასთან მივალ...და იცი რა არ მინდა? მისი პირიდან მოვისმინო როგორ აიძულეს ის ეთქვა ჩემთვის რასაც რეალურად არ გრძნობს და ეს ყველაფერი თუ გავიგე..უკან დაბრუნებულს რა არ მინდა იციი?!-ხმას ნელ- ნელა უწევდა და ბოლოს უკვე ღრიალამდე მისული თვალებიდან მრისხანების ნაპერწკლებს აფრქვევდა.-შენ აქ დამხვდე და აი, ესე მიყურებდე-ხელი სახესთან აუქნია.-ნეკა რომ დამშორდეს,მოგკლავ ბო*ზის შვილი ვიყო!-აცრემლებულ ქალს, თითი ცხვირ წინ დაუქნია და კარისკენ დაიძრა.ზღურბლზე შემდგარი კი უკან შემოტრიალდა და ქვითინამდე მისული ფანგანი, ხელმეორედ გაყინა ადგილზე.-გაიგე რაც გითხარი ხო?! უეჭველი მოგკლავ.ეხლა დაფიქრდი რა შეიძლება მითხრას მასთან მისულს და რა შეიძლება მოხდეს ამ ყველაფრის მერე.კარგად დაფიქრდი.
ზურგი შეაქცია და სახლის კარი ისე გაიჯახუნა,ლამის ანჯამებიდან ამოხტა.
************
ბაგებში ასულმა მანქანა, ლოლაშვილების ჭიშკართან გააჩერა და გადმოსვლამდე ადუღებული ორგანიზმის დაშოშმინებას შეეცადა.რა უნდა ეთქვა?! რა შეიძლება ეპასუხა და როგორ შეიძლება მოქცეულიყო ქალი,რომელმაც გამოჩენის წუთიდან ისე აურია გონება ვერც კი გაიაზრა.ქალი, რომლის გამოც მთელ მსოფლიოს დაუპირისპირდებოდა და არაფრის დიდებით არ გაუშვებდა,არ მისცემდა უფლებას წასულიყო და მისი გულიც თან წაეღო.გული, რომელშიც სხვისი ადგილი აღარ დარჩენილიყო,მხოლოდ ნეკა იყო ყველა კუთხე კუნჭულში მყარად დალექილი და მის ამოშლას ალბათ სიცოცხლის ბოლომდე ვერ შესძლებდა.მანქანის კარი უხეშად მიხურა და მთელი სიბრაზე ამ ერთ ქმედებაში ჩაატია.ოდნავ დამშვიდებული, ჭიშკარს მიუახლოვდა და ზარი დარეკა.ალბათ ხუთი წუთი იქნებოდა გასული, რკინის,მასიური კარი უხმაუროდ რომ გასრიალდა გორგოლაჭებზე და დაუპატიჟებელ სტუნარს, უფლება მისცა ეზოს სიღრმეში შესულიყო.სახლამდე მისასვლელი რამდენიმე მეტრი, სწრაფი ნაბიჯებით დაფარა და პარმაღზე მდგარ მასპინძელს, რომელსაც მშვიდი გამომეტყველება ჰქონდა და თვალს არ აშორებდა თვალი- თვალში გაუყარა.
-გამარჯობა.-ივა ლოლაშვილის გამოწვდილ მარჯვენას,თავისი შეაგება ბუაჩიძემ და პარალელურად ეზო მოათვალიერა.
-ირაკლი ბუაჩიძე,რა სიურპრიზია?-ნაძალადევად გაიკვირვა ივამ, მაგრამ ეს გაკვირვება ნაკლებად ჩანდა მის ტონში.კარგად ხვდებიდა ბუაჩიძის სტუმრობის მიზეზს და ამაოდ ცდილობდა ძვალ რბილში გამჯდარი, კულტურიდან გამომდინარე სტუმართმოყვარე მასპინძლის როლი მოერგო.-მამა როგორ არის?
-შესანიშნავად.-ჩაეცინა ირაკლის და მზერა გაუსწორა.
-რამ შეგაწუხა?
-სახლში არ შემიპატიჟებთ ბატონო ივაა?! თუ თქვენი მასპინძლობა პარმაღზე მთავრდება?-ხელები გაშალა ბუაჩიძემ და სახე ზიზღით დაემანჭა.
-აქ არ უნდა მოსულიყავი.-სიბრაზისგან გაოფლილი ხელისგულები, შარვალზე გაიწმინდა ივამ და სახე მოექუფრა.
-რატომ? აღარ ვარ სასურველი სტუმარიი?
-არ გვინდა ეს ირონია...-კბილებში გამოსცრა ივამ.
-ჰოო-ჰაერი ღრმად შეისუნთქა ირაკლიმ და ივას მიღმა სახლის კარს გახედა.-ნეკას დაუძახებ, თუ მე შევიდე?
-სახლში არ არის.-მხრები აიჩეჩა ლოლაშვილმა და სიგარეტს მოუკიდა.
-კარგი,მაშინ მე მოვძებნი.-მის მანერას მიბაძა ირაკლიმ და გვერდის ავლა დააპირა,კარში ჩამდგარმა ივამ ხელით რომ შეაჩერა.
-რას აკეთებ?- მისი საქციელით განრისხებულმა ხმას აუწია.
-რასაც ხედავთ.ანუ,არ გამატარებ? კარგიი...ნეკა!!- ირაკლიმ,ფეხებზე დაიკიდა ყველა და ყველაფერი,აღარ მალავდა განრისხებას და თითქმის ღრიალამდე მისულს ლურჯად გამოსჯდომოდა კისერზე კაპილარები,რომელნიც ავის მომასწავლებლად ფეთქავდნენ. მის ღრიალზე,კარში გამოჩენილ ,დამფრთხალ ქალებს შეხედა და თვალი ციკოს გაუსწორა.-სად არის ნეკა?
-რა ხდება შვილო?-ამოიჩურჩულა თვალებ ამღვრეულმა ციკომ და ჯერ ბუაჩიძეს შეხედა,შემდეგ კი სახე გაყინულ შვილს წაეტანა მკლავზე.-რატომ ჩხუბობს ეს ბიჭი?
-ნეკასთან მოვიდა,მიდი დაუძახე ცირა!-ივას ტონი არ შეუცვლია,ისე უბრძანა ქალს და სახლში შებრუნებულ დედას, თვალი გააყოლა.-ბედი შენი,მამაშენს რომ ვიცნობ.მას უმადლოდე შენს ასეთ გამოხტომას რომ ვითმენ.
-თორემ რას იზამდით?-გამომწვევად გაიცინა ირაკლიმ და ივიკო თავით ფეხამდე აგდებულად შეათვალიერა.-ჰო,რას გააკეთებდი?
-არ გინდა ესეთი მოქცევა ირაკლი,პატარა ხარ ჯერ და ალბათ არ იცი რას ნიშნავს ჩემი გადაკიდება.
-შეფარვით მემუქრებით თუ რა აკეთებთ ვერ ვხვდები- ირაკლიმ ერთი ნაბიჯით დაიხია უკან და გაეცინა.-ჯანდაბა, არ შემიძლიხართ ეს საკუთარ თავში ზედმეტად დარწმუნებული ხალხი...მეგონა მეტად ცივილური საუბარი გვექნებოდა,მაგრამ აშკარად შევცდი.ხოდა იცი რაა ბატონო ივაა?! თქვენი მუქარა,სულ ყლ*ეზე .-ხელები ფართოდ გაშალა და ზიზღნარევად გაუღიმა. კიდევ რაღაცის თქმას აპირებდა კარის ზღურბლზე ნაცნობი,სუსტი სხეული რომ გამოჩნდა და მისმა ყურადღებამაც მამიდან,შვილზე გადაინაცვლა.ამღვრეული თვალებით რომ უყურებდა და მისი მზერა სისხლს უყინავდა ირაკლის.ბევრი აღარც უფიქრია ისე გადადგა გოგონასკენ ნაბიჯი და ორივე ხელით ძლიერად მოეხვია.მისი სუსტი სხეული მჭიდროდ მიიხუტა და სახე ნეკას კისერში ჩამალა.ღრმად ჩაისუნთქა მისი სურნელი და ფოთოლივით ათრთოლებულს, არითმიულად მფეთქავ არტერიაზე ტუჩები მიაკრო.ნეკას მკერდში, საშინელი ტემბრით ფეთქავდა გული და თითქოს გადმოხტომას და ირაკლის სხეულში გადაბარგებას ლამობდა.წვრილი თითებით ჩაებღუჯა ირაკლის მაისური და წამების განმავლობაში სუნთქვა შეკრული ქვითინის შეკავებას ცდილობდა.ნიკაპი უკანკალებდა და ძლიერად დახუჭული თვალებიდან ქურდივით გაპარული ცრემლები თავქუდ მოგლეჯილი გარბოდნენ მის ყვრიმალებისკენ. ენერგიისგან სრულიად დაცლილს, თავბრუ საშინლად ესხმოდა და ირაკლის სხეულზე მიხუტებულს, წონასწორობას მისი ძლიერი მკლავები უნარჩუნებდა.
-ჩემო სიცოცხლე...ჩემო პატარავ-მის ყურთან ჩურჩულებდა ბუაჩიძე და ყბის ძვალზე ფრთხილად ჰკოცნიდა. -მითხარი პატარავ, რომ რაც ტელეფონით მითხარი, ტყუილია.მითხარი, რომ უბრალოდ ცუდად მეხუმრე და არც ერთი სიტყვა არ იყო სიმართლე...ნეკა, მითხარი ძალიან გთხოვ.-ორივე ხელით წინ ჩამოყრილი თმა გადაუწია და სახეზე დააკვირდა,რომელიც ცარცივით გაჰფითრებოდა.თვალები დახუჭული ჰქონდა და წყვეტილად სუნთქავდა.-შემომხედე და მითხარი...
ჩაწითლებული,ცრემლისგან ამღვრეული თვალები ფრთხილად გაახილა ნეკამ და მუდარანარევი მზერა შეანათა.
-მითხარი პატარავ.-ხმა გაუტყდა ირაკლის.
-აქ, არ უნდა მოსულიყავი ირაკლი-ჩურჩულით ამოილაპარაკა გოგონამ.
-რა?!არა...ჯანდაბა...არა-შუბლით შუბლზე დაეყრდნო ირაკლი და ცრემლების შეკავება აღარც უცდია.-მიყვარხარ...ჯანდაბა,მიყვარხარ ნეკა.
-არ შემიძლია-ყელში, ნაღვლის გემო მოაწვა და საკუთარ სხეულზე იგრძნო ,როგორ გაჩერდა ირაკლის გულისცემა წამით.-არ შემიძლია,მაპატიე.-მისი მკლავებიდან თავი დაიხსნა და უკან, ერთი ნაბიჯით დაიხია.
-ნეკა...-მისი სახისკენ გაწეული ხელი შუა გზაში გაუშეშდა ირაკლის და უღონოდ დაეშვა.-არ მჯერა.ჰო,არ მჯერა..თვალებში შემომხედე და მითხარი რომ არ გიყვარვარ.ხელზე მიხვევდი და უბრალოდ გაერთე.მიდი ნეკა,თვალებში შემომხედე და გაიმეორე რაც გითხარი.
-მორჩა,ამის ატანა აღარ შემიძლია.-კარის ზღურბლზე მდგარმა ივამ,ატირებული შვილისკენ გაიწია, მაგრამ ციკომ მოასწრო და შვილს მკლავში სტაცა ხელი და უფლება არ მისცა ერთი ნაბიჯი მაინც გადაედგა ნეკასკენ.-უთხარი რა ჯანდაბის მოსმენაც უნდა და დაამთავრეთ ეს ფარსი.-ხმას აუწია ივამ და ნეკას მკვლელი მზერით გადახედა.რომელსაც სახე უარესად გაუფითრდა და წამით თვალებიც კი დახუჭა,ჰაერი ღრმად ჩაისუნთქა და ირაკლისკენ შეტრიალებულმა, მისი პასუხის მომლოდინეს გაჭირვებით გაუსწორა თვალი.
-არ მიყვარხარ ირაკლი.-გაპარული ხმით ამოიჩურჩულა.-ხო,გავერთე შენთან და ახლა ყველაფერი დასრულდა.კი,ხელზე გიხვევდი და ცუდად გეთამაშებოდი..მაპატიე.
-ნეკა...
-წადი ირაკლი და უბრალოდ დამივიწყე..გთხოვ..ძალიან გთხოვ.
-დედას შევე*ცი-კბილებში გამოსცრა ირაკლიმ და კიდევ ერთხელ შეხედა გოგონას,რომლის ცრემლიანი თვალებიც ტუჩებისგან განსხვავებით სხვა რამეს ამბობდა.მეტი აღარაფრის გაკეთება შეეძლო,ორივე ხელისგული სხეზე ჩამოისვა და უკან დაიხია.შეტრიალდა და ისე დაიძრა ჭიშკრისკენ უკან აღარ მოუხედია.ერთ ადგილზე გაყინული ნეკა,ტირილის ჩასახშობად,აკანკალებულ ხელისგულებს ძლიერად იჭერდა პირზე.თვალებით აცილებდა მიმავალს და ცრემლის უწყვეტი ნაკადები ყვრიმალებს უსერავდნენ,თავქვე მიექანებოდნენ და ლავიწებთან იკარგებოდნენ.ყბის ძვალზე, ირაკლის ტუჩების შენახები ადგილი ეწვოდა და ეს წვა ყველა უჯრედში პოულობდა ადგილს,მთელს სხეულში ვრცელდებოდა და გულს აიძულებდა ფეთქვის რიტმი შეემცირენინა,ან სრულიად გაჩერებულიყო.
-სახლში შემოდი,იმედია შეგეშვება.არადა სხვანაირად დაველაპარაკები.-ივას ხმამ, ზიზღი მოჰგვარა ნეკას და ღებინების შეგრძნებამ ცხვირის წვერი აუწვა.ჭიშკარზე მიშტერებული მზერა, მამაზე გადაიტანა და სიმწრით ჩაიცინა.
-მამამისთან შუბლით შესკდომა,მეეჭვება შენს მდგომარეობაში საუკეთესო გამოსავალი იყოს...მამიკო!
გაოგნებულს გვარდი აუქცია და სახლში შესული, გიჟივით გავარდა საკუთარი საძინებლისკენ.კარი მიაჯახუნა,გასაღები გადაატრიალა და ფანჯარას მივარდა, რომელიც გზას გადაჰყურებდა.ბუაჩიძის მანქანა,ისევ მათი ჭიშკრის წინ იდგა.საჭესთან მჯდარი ირაკლი, წინ გადახრილიყო და ორივე ხელი სახეზე აეფარებინა.სახე ცრემლების ახალმა ნაკადმა დაუსველა.იატაკზე ჩაჯდა და უხმოდ აქვითინებულმა ორივე ხელი სახეზე აიფარა.

*************
კარის ზღურბლზე გაჭირვებით გადააბიჯა,კარს ზურგით მიეყრდნო და ხმაურით მიკეტა.გასაღების აცმა, კარადაზე მიაგდო და ფეხსაცმელების გახდას აპირებდა, წინ რომ გადაქანდა და კარადას დაეჯახა გვერდით.
-შენი დედა მოვტ*ყან!-ამოიღრინა და კარადაზე მოთავსებულ ვაზას ისეთი სიძლიერით გაჰკრა ხელი,მოპირდაპირე კედელს მიაფშვნა.არეული ნაბიჯებით გაემართა სასტუმრო ოთახისკენ და ოთახის შუაგულში გაჩერებული სამზარეულოს მაგიდასთან მჯდარ ფანგანს მიაშტერდა.
-ოხ,ცოლო? სახლში ხარ ტო?!-გაიცინა და ქურთუკი გაჭირვებით გაიძრო.
-მთვრალი ხარ?-სკამიდან წამოდგა თიკა და მისკენ გაემართა.
-ხო..რაიყო?! სექსი გინდაა?! ჰაა, გამოტყდი... გავაკეთოთ ბავშვიი?! -გაიცინა ირაკლიმ და ზიზღით დამანჭა სახე, თიკა თავით ფეხამდე შეათვალიერა და პირი ისე გააწკლაპუნა თითქოს იმედები გაუცრუვდაო.-იმდენად , არც კი ამიდგება.
-ირაკლი...-თიკა,გადაქანებულს სწვდა მკლავში-დაჯექი,დაეცემი.
- ვაბშე,რა პონტში ხარ აქ?-სავარძელში ჩაეხეთქა და ქვემოდან ამოხედა ქალს.
-რა?-გაფითრდა თიკა.
-რა, რა?!აქ რა პონტში ხართქო... მართლა გგონია, რადგან ნეკასთან შენი ენის სისინით დამაშორე აქ იჯდები მთელი ცხოვრება?
-მე, არაფერ შუაში ვარ...-მხრები აიჩეჩა თიკამ და მის წინ, მაგიდაზე ჩამოჯდა.
-ფუ შენი, ამ უცოდველ სახეს რომ იღებ მინდა ეგ სიფათი გაგაძრო...
-შენ რა... გეგონა ივიკო ლოლაშვილი, უფლებას მოგცემდა მის გოგოსთან გეჟიმავა და რეაქცია არ ექნებოდაა?!-თვალები დააწვრილა ფანგანმა.
-ივას დედას შევე*ცი...ეს ამბავი ხომ გასკდა? ვისი ხელი ურევია ამ საქმეში?! ვისი და შენი...წინა დღეს მათ სახლში იყავი შე ძუკ*ნა...მერე რა გააკეთე, მითვალთვალებდიი?! -გაეცინა ირაკლის.-ესე,ადექი და მართლა მითვალთვალებდი გოგოო?! რაიყო, ცხოვრებაში არცერთ ქალზე გიეჭვიანია და ამან შეგაშინაა?! 18 წლის გოგომ შეგაშინა თიკუნაა...ბოდიშიი...-ახარხარდა ირაკლი-განქორწინების ხსენებამ შეგაშინა...რაიყო შეგიყვარდი? თუ კარგი ცხოვრება შეგიყვარდა?!
-ირაკლი.-ტუჩები სატირლად დაებრიცა თიკას.
-ეგ შენი ნიანგის ცრემლები გულს რომ მირევს არ მითქვამს?! დასანახად რომ ვერ გიტან არც ეგ მითქვამს? იმდენად დაბალ დონეზე ჩამოხვდეი,ჩემს თვალში იმდენად დაკარგე ფასი ...მიუხედავად შენი უნაკლო "ფეისისა"-სახესთან აუქნია ხელი.-მაგარი ბანძი გოგო ხარ...-სავარძლიდან წამოდგა და თიკას ზემოდან დააჩერდა.-და იცი რაა?! მიხარია ის ბავშვი რომ მოკვდა.შენთვის ხომ არასდროს მითქვამს ეს?-ხმას აუწია და უკვე გაცოფებული,სახე წაშლილი ღრიალებდა.-ეხლა გეუბნები.მიხარია რომ მოკვდა, რადგან ჩემს შვილს შენისთანა დედა ვერასდროს ეყოლება...
-ირაკლი-თიკამ სახეზე აიფარა ხელები და ატირდა.
-წადი აქედან.
-ჯანდაბა,მომისმინე გთხოვ
-დახვიეე!
აღარ გაუგრძელებია,სავარძელში გაყინული სახით იჯდა და სიგარეტს ეწეოდა.მათი კამათიდან ალბათ ოცი წუთი იქნებოდა გასული,მოზრდილი ჩემოდნებით ხელ დამშვენებული თიკა საძინებლიდან რომ გამოვიდა.ტირილისგან თვალები ჩასწითლებოდა...ცხვირ წინ უხმოდ გაუარა და გასვლას აპირებდა ბუაჩიძის ხმამ ისევ რომ შეაჩერა.
-სახლის გასაღები დამიბრუნე!
--ამოიჩურჩულა თიკამ და გასაღებების აცმა ხმაურით მოისროლა მისი მიმართულებით.სახლიდან გასულმა კი კარი მთელი ძალით გაიჯახუნა.
რეაქცია არ ჰქონია ხმაურზე.საზურგეს კეფით მიაწვა და ორივე ხელი თავზე მოიჭირა.თვალების უბრალოდ დახუჭვაც კი საკმარისი იყო რეალობა მთელი სიმწარით რომ შეხეთქებოდა სახეში.არც სასმელმა უშველა,მთვრალ გონებაში მაინც ჯიუტად ირეოდნენ ნეკაზე ფიქრები და აგიჟებდნენ.ყბებს ძლიერად აჭერდა ერთმანეთს, ღრიალი რომ ყელშივე ჩაეხშო და გარეთ არ გამოეხეთქა.ჭრილობა რომელიც მოშუშებადია,მაგრამ ქრონიკულ ტკივილს მაინც გიტოვებს.შეუძლებელია სიყვარულის გულიდან ამოღება,გადაყვარება ან სხვისი შეყვარება.თუ გიყვარს, ბოლომდე გიყვარს და ეს ბოლო ალბათ ის უკანასკნელი ამოსუნთქვაა რის შემდეგაც სიცოცხლის სხივი ჩაქრება თვალებში.სულ გახსოვს,სულ ეძებ, სულ გენატრება,წელიწადის ოთხივე დროს,თორმეტივე თვეს და ორმოცდა რვავე კვირას.უბრალოდ მდგომარეობას ეგუები,მასთან ერთად ცხოვრებას სწავლობ და დღეებიც უღიმღამოდ, მაგრამ მაინც გადიან.ისევ იცინი,ისევ გიხარია,ისევ გტკივა მაგრამ ამ ყველაფრის პარალელურად ის მაინც შენთანაა,შენში..შენს სულში,გონებაში,გულში მიჩენილ პატარა კუნჭულში, მინავლებილი ნაკვერცხალივით სულის შებერვას რომ საჭიროებს ცეცხლის გასაჩაღებლად.ისევ შენს ქალაქში დადის,შესაძლოა შენს ქუჩაზე,იმავე ჰაერით სუნთქავს რითიც შენ,შეიძლება დღის რომელიმე მონაკვეთში ერთმანეთის გზასაც კვეთთ.ორივე ერთ მარკეტში დადიხართ,ერთი დასახელების ყავას სვამთ...შენია,სულით ხორცამდე შენია, მაგრამ არა შენთან...უყურებ,იხსენებ, გენატრება,გინდა მაგრამ უბრალოდ არ შეგიძლია,ვერ შეგიძლია რადგან ის წერტილი დაისვა ან დასვეს რამაც ეს ყველაფერი დაასრულა..დაასრულა თქვენთვის და არა შენთვის და მისთვის...ისევ ჩვეულ რუტინა,ჩვეული ცხოვრების რიტმი,ჩვეული ტკივილი და ჩვეული უერთმენეთობა.მიზეზი კი არარეალური,უბრალოდ არ გამოვიდა.ვერ გამოვიდა,ერთმანეთს ასცდით...ერთმა დააგვიანა ან შეიძლება ორივემაც... მატარებელმა ჩაიარა, რომელზე მოსახვედრი ბილეთიც დაკარგე. და ეს ყველაფერ ხომ ერთი შეხედვით ბევრია?!ამ დროს ბევრიც არ ეთქმის, იმდენია... ზომა და წონა არ აქვს..იმხელაა, მთელი ცხოვრება რომ გაგყვება და ისეთია, ტკივილს რომ ვერ გაგიყუჩებს...არ გაგიყუჩებს, რადგან ამ ყელაფრის საწყისი ხომ მაინც სიყაულია?სიყვარული და უაზღვრო მონატრება..მონატრება, რომელიც ყველაზე მტკივნეული გრძნობაა რაც კი ოდესმე შექმნილა ადამიანის საწამებლად და კიდევ და კიდევ თუ ღმერთმა მონატრებისთვის გაგწირა, განოდის რომ არც იმდენად მნიშვნელოვანი ხარ მისთვის რადგან ესე თვალის დაუხამხამებლად გაგწირა...
**********
დღე,დღეს მისდევდა.გვიანი შემოდგომა გაუფერულდა,გაქრა,მიილია და ზარ ზეიმით შემობრძანდა თეთრწვერა ზამთარი...პირველი დღეებიდანვე თავისი მმართველობის სადავეები მყარად დაიჭირა და ისე აცივდა ყინვა ძვალ რბილში ატანდა.დაგეგმილი ექსკურისა,ამინდების შეცვლის გამო ჩაიშალა და სწავლაც ჩვეულ რიტმში გაგრძელდა.უღიმღამო დღეები,სამსახურეობრივი რუტინა და დაგვიანებით შემოხსნილი კარისკენ გაქცეული მომლოდინე,ანთებული მზერა,შემოსული მოსწავლის დანახვაზე ისევ რომ ქრებოდა და იმედგაცრუების ახალი ტალღა ანაცვლებდა წამიერად გამკრთალ იმედს.ნეკა, სკოლაში აღარ გამოჩენილა.გამორთული ტელეფონი,გაუქმებული სოციალური ქსელი და მოჭრილი ყველა დამაკავშირებელი გზა.მისი სახლის სიახლოვეს მანქანაში გათენებული ღამეები და ახალი დღის დადგომისას გაჩენილი ახალი იმედის ნაპერწკალი.სკოლაში ამბობდნენ: ნეკა ლოლაშვილი, საზღვარგერეთ წავიდაო.მისი მეგობრები საეჭვოდ დუმდნენ, ისევ ისე დადიოდნენ ერთ ჯგუფად და ისე იქცეოდნენ იფიქრებდით მათი სამეგობროს მეხუთე წევრი არც არასდროს არსებობდა და უბრალოდ წარმოსახვის ნაწილი იყო.ბუაჩიძისთვის, მონატრებამ პიკს მიაღწია და ტკივილიც გაუსაძლისი და აუტანელი გახდა.გაცდენილი გაკვეთილები,უგონოდ გამოთრობა და წონაში დაკლებული რამდენიმე კილოგრამი.
მთელი გაკვეთილი ეკლებზე იჯდა,სემესტრის ბოლო იყო შემდეგ კი ორ კვირიანი არდადეგები იწყებოდა.ერთი სული ჰქონდა დროულად დარეკილიყო ზარი და იქაურობას გასცლოდა.ეს წყეული შენობა უკვე სულს უხუთავდა.გაჭირვებით მიაღწია გაკვეთილის დასრულებამდე,წინა ღამის ნამთვრალევი საშინელ ხასიათზე იყო და მთელი 45 წუთის განმავლობაში დანა პირს არ უხსნიდა,გმირულად აიგნორებდა აზუზუნებულ კლასს,უგულისყუროდ შეავსო ჟურნალი და ნახევარი დრო ფანჯრის რაფაზე მიყრდნობილი კაცმა არ იცის რა ჯანდაბას ფიქრობდა,კლასი კითავის ნებაზე ჰყავდა მიშვებული .ზარის ხმაზე შვებით ამოისუნთქა და წამებში დაცლილ კლასს თვალი მოავლო.
-კარგ დასვენებას გისურვებთ მას...-ჩანთა მხარზე მოიკიდა ნაკაშიძემ და გათიშულ მასწავლებელს გაუღიმა.
-შენც ასევე, ტასო...-ნაძალადევად გაუღიმა ირაკლიმ და მაგიდიდან თავისი ნივთები წამოკრიბა.
-სად აპირებთ დასასვენებლად წადვლას?-გვერდში ამოუდგა ტასო და აშკარად არ აპირებდა მისთვის თავის დანებებას.
-არ ვიცი,წელს ალბათ არსად.
-მართლაა-სახე დაუსევდიანდა ნაკაშიძე.-წელს, ბაკურიანში მივდივარ.-შემდეგ ტუჩები დაბრიცა და ამოიბუზღუნა:-დიდებულიძის "სასტავიც" იქ მობრძანდება თურმე.
-ხოო?!-უინტერესოდ ამოილაპარაკა ირაკლიმ და ტასო პირველი გაატარა კარში.
-კი,დღეს მოვკარი ყური...დაჩი ლაპარაკობდა სახლი უკვე მზად აქვს მამაჩემს და სავარაუდოდ თვითონ და მისი ძმაკაციც იქ იქნებიანო,ნეკას ისე არ უშვებენო.
-ნეკაც მოდისო?!-ირაკლი უცებ შეჩერდა და ტასოს მკლავში ჩაავლო ხელი.ხოლო როდესაც მასწავლებლის ასეთი დაინტერესებით გაკვირვებული ნაკაშიძის თვალებს გადააწყდა, ხელი ცივად გაუშვა და შეეცადა ისევ უინტერესო სახე მიეღო.რამდენად გამოუვიდა არ იცოდა,მაგრამ არც ადარდებდა რადგან გული საშინლად უცემდა და მოსმენილთან დაკავშირებით უფრო მეტი ინფორმაციის გაგება სურდა.
-კი,ნეკაც მიდის.არ ვიცი რა მოხდა,მაგრამ ჭორის დონეზე მაქვს გაგებული რომ ლოლაშვილი დასჯილია და სახლიდან გარეთ ფეხს არ ადგმევინებენო.-ხმას შეთქმულივით დაუწია ტასომ.
-არ ვიცი, მე არაფერი გამიგია-მხრები აიჩეჩა ირაკლიმ და გამომცდელი მზერით დააკვირდა გოგონას.-შენ,ეკონტაქტები ნეკას?
-არა..-გაიცინა ტასომ-მე და ნეკა ხომ იცით არასდროს ვმეგობრობდით...
-არ ჩანს ცუდი ბავშვი,რა დაგიშავა.-გაეცინა ირაკლის და დერეფანში მდაგრი აპარატიდან, პოლიეთილენის ჭიქაში წყალი ჩამოისხა.
-პირადად არაფერი...-მხრები აიჩეჩა ტასომ.-უბრალოდ,მე და ჩემს ბავშვებს არ გვაქვს კარგი ურთიერთობა დაჩისთან და ის როგორც დაჩის გოგო...ხო ხვდებით არაა?
-ჯანდაბა,რატომ მგონია რომ დაჩი მოგწონს?-ისევ გაეცინა ირაკლის და წყალი მოსვა.
-მე, შენ მომწონხარ!-მის პასუხზე ირაკლის, წყალი გადასცდა და ხველა აუტყდა,ტასოს კი ყვრიმალები ვარდისფრად შეეფაკლა და ბუაჩიძეს თვალი აარიდა.
-რას ამბობ ტასო...ჯანდაბა.-სული ძლივს მოითქვა ირაკლიმ და ამღვრეული თვალები ხელისგულით გაიწმინდა.
-ბოდიში...-ძლივს გადაყლაპა ყელში გაჩხერილი ნერწყვი ნაკაშიძემ და აცრემლებული თვალები დახარა.-დამდეგს გილოცავთ.-ამოიჩურჩულა და წასვლა დააპირა,მაგრამ შეჩერდა, გაოგნებულ მასწავლებელს მორცხვად ახედა,ფეხის წვერებზე აიწია და წვერიან ლოყაზე ფრთხილად აკოცა.შემდეგ შეტრიალდა და დერეფანს სირბილით გაუყვა.
-რამე დაგიშავე ღმერთოო?!-ჭიქა მუჭში ნოჭყ*ლიტა ირაკლიმ და ნაგვის ყუთში მოისროლა.სამასწავლებლოსკენ გაემართა და მისდა გასაკვირად იმდენად შეუმჩნევლად მოახერხა ჟურნალის დადება და გარეთ გამოსვლა გაეცინა.
*************
სალონში,სასიამოვნო მელოდიის დაბალი ჰანგები იღვრებოდა.წინ გადახრილ ბუაჩიძეს, ორივე ხელი მოეხვია საჭეზე და უწყვეტ ჯაჭვად გადაჭიმულ საცობში,მანქანები კუსავით რომ მიცოცავდნენ წინ დიდი მოთმინებით ელოდა წინ მდგომი ჯიპის სულ მცირედით გადაადგილებას.დღის ამ მონაკვეთში პეკინის ქუჩა გაუვალ დაბრკოლებას წარმოადგენდა,ყაზბეგის ქუჩიდან გამოსულმა მოგვიანებით ინანა, მაგრამ სინანულს რაღა აზრი ჰქონდა?იჯდა და ცდილობდა ისედაც დაწყვეტამდე მისული ნერვები უარესად არ მოშლოდა.
-შენი დედაც.-უკნიდან გაბმულ სიგნას უშვერი ლანძღვით უპასუხა და სიგარეტის ღერი ტუჩებს შორის მოიქცია,სანთებელის მოსაძებნად გვერდით გადახრილმა სათავსო თითქმის გადაატრიალა, მაგრამ ამ უკანასკნელს ვერსად მიაგნო და ნირ წამხდარმა სიგარეტის ფილტრს ძლიერად მოუჭირა კბილები.
-ჯანდაბა...-ამოიოხრა და სიგარეტის ღერი გვერდით სავარძელზე მიაგდო,ხელი ნერვიულად ჩამოისვა წვერზე და მოულოდნელად გამომეტყველება შეეცვალა. თვალის დაუხამხამებლად მისჩერებოდა ბუკიას ბაღთან მდგარ ნაცნობ ფიგურას.გრძელ, შინდისფერ ქურთუკში გამოწყობილს თმა მხრებზე რომ ჰქონდა ჩამოშლილი. მხარსა და ლოყას შორის მოექცია ტელეფონი და ზურგ ჩანთაში რაღაცას მონდომებით ეძებდა.საჭეზე ჩავლებული თითები, ოდნავ შესამჩნევად აუთრთოლდა და პირი გაუშრა.არც კი დაფიქრებულა რომელ ზოლში იდგა,ისე გამოხსნა კარები და მანქანიდან გადმომხტარმა მძღოლების აღშფოთებული შეძახილები დააიგნორა,გზა გადაჭრა და ბაღის წინ მდგარი გოგოსკენ გაიჭრა,რომელსაც ჩანთისთვის თავი მიენებებინა და ნელი ნაბიჯით მიიწევდა მეტროს კიბეებისკენ.
-უკაცრავად...ჯანდაბა,ნეკა!-სამ კიბეს თითქმის გადაახტა და უკვე კარებთან მისულს დაეწია, მხარზე ფრთხილად შეახო ხელი და მისკენ შემოტრიალებული გოგოს დანახვაზე, კიდევ ერთი იმდეგ გაცრუებისგან გულ-მუცელი მოეწურა.ორივე ხელი თავზე შემოიწყო და საწყლად გაიღიმა.
-უკაცრავად...ახლობელს მიგამსგავსეთ,ბოდიში...-თავზე შემოწყობილი ხელები, ასწია და უკან-უკან დაიხია.გოგომ გაიღიმა და შეტრიალებული თავის გზას გაუდგა,ირაკლი კი ძლივს აითრია დამძიმებული სხეული კიბეებზე,წინ გადახრილი ორივე ხელისგულით მუხლებს დაეყრდნო და ისე დაიწყო სუნთქვა, თითქოს შორ მანძილზე სირბილით დაღლილი,სუნთქვის დარეგულირებას ცდილობსო.რამდენიმე წამით გაყინული მანქანების გაბმულმა სიგნალის ხმამ მოიყვანა გონს,წელში გასწორებულმა შუა გზაში ჩახერგულ საკუთარ მანქანას გახედა და არეული ნაბიჯებით დაიძრა.საჭესთან მოთავსებულმა, ხმაურით მიიკეტა კარი და ძრავი ჩართო.
**************
დილიდან ხვავრიელად თოვდა.აივანზე გასასვლელ შუშის კართან იდგა და ბეღურასავით მობუზული მსხვილ ფიფქებს ადევნებდა თვალს.ვერასდროს იტანდა ზამთარს და ზამთრის კურორტებს,დაჩის ახირებას ახალ წელს აუცილებლად ბაკურიანში უნდა შევხვდეთო ურეაქციოდ შეხვდა.ერთადერთი რაც უხაროდა ის იყო რომ როგორც იქნა შეძლებდა თავისუფლად სუნთქვას,იმ ამბავმა კი ნამდვილად გააბედნიერა როდესაც წამოსვლის წინა დღეს ივამ გულის წყვეტით განუცხადა: -ძალიან ვწუხვარ, მივლინებაში მიწევს სამი კვირით წასვლა და დასასვენებლად შენთან ერთად ვერ წამოვალ!-ო.ნეკამ, მოჩვენებით მოწყენილი სახე მიიღო,ოთახში დაბრუნებულმა კი ალბათ ათასჯერ გადაუხადა მადლობა უფალს ივასთვის გამოჩენილი გადაუდებელი საქმისთვის.სწრაფად ჩაალაგა საჭირო ნივთები ჩემოდანში და ახლა უკვე საკუთარი ოთახის აივნიდან,წინ გადაშლილ ულამაზეს ხედებს ათვალიერებდა. განუყრელი ხუთეული,დაჩის მშობლების მეთაურობით წინა საღამოს ჩამოვიდნენ,დიდებულიძის კუთვნილ სახლში.წინა დღით ჩამოსულმა დამხმარე ქალმა ყველაფერი მოწესრიგებული დაახვედრათ და მეორე სართულზე,მისთვის მიჩენილ საუკეთესო ოთახში,ბოლო ერთი თვის განმავლობაში პირველად ეძინა მშვიდად.სწრაფად გაემზადა და პირველ სართულზე ჩასული, ახმაურებულ მეგობრებს შეუერთდა,რომელნიც აპროტესტებდნენ საუზმეს და სათხილამუროდ წასასვლელად ემზადებოდნენ.
-როგორ ხარ?-მიახლოვებულს ხელი წელზე მოხვია დაჩიმ და ლოყაზე ხმაურით აკოცა.
-მე არ ვიცი თხილამურებზე დგომაა...-ცხვირი აიბზუა დეამ და გაბუტული ბავშვივით ჩამოჯდა სავარძელზე.
-არაუშავს კნოპკა...ისწავლი-გაიკრიჭა თორნიკე და აპრეხილ ცხვირზე თითი ჩამოარტყა.
-არ შეეშვები ჩემს ცხვირს?-გაბრაზებულმა დეამ,ხელი ჰკრა ახარხარებულ თორნიკეს და სავარძლიდან წამოხტა.-ნეკა,თხილამურებზე შენც აპირებ დადგომას?
-არა,არ ვიცი.-მხრები აიჩეჩა ლოლაშვილმა.
-ჰა, აღარ მივდივართ?-აქეთ-იქით გაიხედა გაკვირვებულმა თორნიკემ
-მოვიდეს ლუკა და გავიდეთ...აუ, ბიჭო.წეღან იცი ვინ ვნახე?-გაეცინა დაჩის და ნეკას მხარს დაეყრდნო.-ჩვენი კლასელი,ჭკუისკოლოფა...ტასო...
-ბაკურიანშიაა?!-ტუჩები დაბრიცა დეამ და საღეჭ რეზინს დაუწყო ძებნა.-ეგ ბანძი გოგო, ნერვებს მიშლის...
-აუ, იცი რა ვქნათ?-დაჩის ხელი მოიშორა ნეკამ და გვერდით გადგა.-თქვენ სანამ ჩამოყალიბდებით და გამოხვალთ,ცოტას გავისეირნებ.საბაგიროსთან შევხვდეთ
-მეც შენთან ერთად წამოვალ.-მეგობრებს გადახედა დაჩიმ და ნეკას მიუბრუნდა.
-მარტო მინდა გავლა.-წარბები შეკრა ნეკამ და კბილებს შორის გამოსცრა.
-ივამ...
-ივას ხედავ სადმეე?!-თვალები აატრიალა ნეკამ და სიტყვა შუაგზაზე შეაწყვეტინა.-მარტო მინდა გავლა,იმედი მაქვს გესმის.
-ჯანდაბა-თავზე ხელისგული გადაისვა დაჩიმ და ამოიოხრა.-კარგი,საბაგიროსთან შევხვდეთ.
ნეკას, ბოლო სიტყვები აღარ გაუგია იმდენად სწრაფად გავარდა ეზოში და გრილი ჰაერი ღრმად ჩაისუნთქა.ჭიშკარი გაიხურა და ფრთხილი ნაბიჯით გაუყვა დათოვლილ გზას.ბაკურიანი სავსე იყო უცხოელი ტურისტებით,ჟრიამულით რომ იკლებდნენ სასტუმროების,კოტეჯების თუ საოჯახო სასტუმროების მიმდებარე ტერიტორიას.დიდ ველამდე ფეხით აპირებდა მისვლას,მიაბიჯებდა და საერთოდ არაფერზე ფიქრობდა.ბავშვობიდან სიცივესთან ცუდი დამოკიდებულება ჰქონდა,ახლა აქ ყოფნას და ქუჩაში უაზროდ წანწალს სახლში, ბუხრის წინ ჩაის ფინჯნით ხელში სასიამოვნო ფილმის ყურება ერჩივნა.უყურებდა აჟიტირებულ მეგობრებს და ვერ ხვდებოდა რატომ შეიძლება გახარებოდათ თოვლი,ყინვა და ყინვისგან გამოწვეული კბილების ძაგძაგი?ჯიბეებში ჩაიწყო გაყინული თითები და ცოტახანს შეჩერდა, რადგან გზაზე, სადაც თავად უნდა გაევლო რამდენიმე მოზრდილი ძაღლი ტრიალებდა.მშვიდად რომ აუქციეს გვერდი და რომელიღაც კოტეჯის ეზოში შევიდნენ.ნეკამ, მშვიდად ამოისუნთქა და გზა განაგრძო,მოედანზე გასულმა მარჯვნივ გადაუხვია და გზის გადაჭრას ფიქრობდა შავმა ჯიპმა ძრავის ღმუილით რომ გაუარა და გამდნარი თოვლის ტალახიანი შხეფები შარვალზე უხვად მიაფრქვია.
-შე იდიოტო!-წამოიკივლა ნეკამ და ხელებ გაშლილმა ჯერ მანაქნას გახედა,შემდეგ კი ტალახით დაწინწკლულ შარცალზე დაიხედა.-თვალები შვებულებაში გაქვს?!
ჯიპმა,მისგან ხუთიოდე მეტრში შეანელა სვლა და ბოლოს საერთოდ შეჩერდა.საჭესთან მჯდომი,გვერდითი სარკიდან აკვირდებოდა განრისხებულ ლოლაშვილს,შემდეგ მანქანა თითქოს რაღაც მოხდაო.მანქანა დაძრა და უკან სვლით ,მისი მიმართულებით წამოვიდა. ორიოდე მეტრში მოწყვეტით გაჩერდა და საჭის მხარეს ლამის გამოგლიჯა კარი.საჩხუბრად მომართული,განრისხებული ნეკა მანქანას მიეჭრა და ის იყო ბრაზის ამოფრქვევას აპირებდა,სალანძღავი სიტყვები პირზე რომ შეაშრა.მანქანიდან გადმოსულ მამაკაცს, თვალი გაუსწორა და ცარცივით გაფითრებული,წონასწორობის დასაცავად ტალახიან ძარაზე გაშლილი ხელისგულით დაეყრდნო.მის წინ მუხლამდე სიგრძის დუტის ქურთუკში გამოწყობილი ბუაჩიძე იდგა,გაშტერებული უყურებდა და ლარივით დაჭიმვოდა მთელი სხწული.სახე მასაც გაჰფითრებოდა და ლურჯი თვალები ამღვრეოდა.
-არ არსებობს-ნიკაპი აუკანკალდა ნეკას და ის თითები, რომლითაც მანამდე მანქანის ძარას ეყრდნობოდა სატირლად დაბრეცილ ტუჩებზე აიფარა.-შენი დედაც...როგორ ვერ გიტან ბუაჩიძე.როგორ ვერ გიტან შე იდიოტო...-ბუზღუნებდა არეული და ათრთოლებული მუხლებით ადგილიდან დაძვრას ვერ ახერხებდა.-მეჩვენება ხო?!-საკუთარ თავს ჰკითხა და თვალები მჭიდტოდ დახუჭა.-ჯანდაბა,მეჩვენება...ხოო...მეჩვენება.- ორივე ხელი აიფარა სახეზე და თავის შეკავება აღარ უცდია ისე ატირდა.მის მკლავებს გრძნობდა,გახშირებულ გულისცემას,სურნელს ისევ ისეთი სანატრელი და უსაზღვროდ სასიანოვნო რომ იყო და ნესტოებში დაუკითხავად შემძვრალი მთელს სხეულში უვრცელდებოდა.მხურვალე ტუჩებს თმაზე,სახეზე აფარებულ ხელებზე და ქურთუკიდან მოშიშვლებულ კისერში.ირაკლიმ,ფრთხილად ჩამოაწევინა ხელები სახიდან და მის შუბლს, შუბლით დაეყრდნო. სახე კი ხელისგულებში მოიმწყვრდია და ფრთხილად ეხებოდა ცრემლსგან დანამულ ღაწვებზე.ცხელი ტუჩებით უკოცნიდა მთლიან სახეს და
-ჩემო პატარავ...-კოცნებს შორის ეჩურჩულებოდა .-ღმერთო, როგორ მომენატრე ნეკა...
-ირაკლი-როგორც იქნა თვალები გაახილა ნეკამ და ტუჩები ისევ სატირლად დაებრიცა.წვრილი თითებით, ბუაჩიძის გახსნილ ქურთუკს ჩააფრინდა და კიდევ რაღაცის თქმას აპირებდა გახსნილ ბაგეებზე ნაცნობი ტუჩების სიმხურვალე რომ იგრძნო,რონელმაც სუნთქვა შეუ
კრა.გააზრებაც ვერ მოასწრო ისე გადაინაცვლა მისმა თითებმა ირაკლის თმებში, თავისკენ მიიზიდა და კოცნაში აჰყვა.
ბაკურიანში, ისევ ხვავრიელად თოვდა.სიცივე, ისევ ძვალ რბილში ატანდა.შორიდან ისევ ისმოდა უცხოელი ტურისტების მხიარული ჟრიამული.ნაცნობი ძაღლების პატარა ჯგუფი, ისევ უთავბოლოდ დაბოდიალობდნენ გზაზე.შორს, ცხენენმა დაიჭიხვინა.ის კი შუა გზაზე იდგა,სხეულზე ისევ გრძნობდა მიუხედავად ტანისამოსის ბარიერიასა ბუაჩიძის სიმხურველეს,აჩქარებულ გულისცემას,დამათრობელ სურნელს და რბილ ტუჩებს.ხარბად და ვნებიანად რომ უკოცნიდნენ სიცივისგან გალურჯებულ ბაგეებს
*******
-გვეშველააა?!-კარის ზღურბლზე ირაკლის გამოჩენისთანავე ერთდროულად წამოიშალნენ სასტუმრო ოთახში მოკალათებული ბიჭები და ისეთი ჟრიამულით შეხვდნენ, ბუაჩიძემ სიცილი ვეღარ შეიკავა.-ირაკლი ბიძიააა....-ხმა დაიწვრილა ტიტემ და ხელებგაშლილი ისე გაექანა ჩასახუტებლად, როგორც ბაღის ბავშვი გამოსაყვანად მისული მშობლისკენ.
-სად ხარ შე ჩემაა?!-მეგობარს მივარდა და მის ზურგს უკან მდგარი ნეკა მერეღა დააფიქსირა.წამში დაუსერიოზულდა სახე და ჯერ ირაკლის შეხედა კითხვის ნიშნებით სავსე მზერით, მერე კი ნეკაზე გადაიტანა ანცი გიშრის ფერი თვალები და გაიბადრა.-ოოო..სტუმარიც გვყოლიაა...მობრძანდით,მობრძანდით.
გვერდით გადგა და უფლება მისცა ოთახში შემოსულიყვნან.
-მიდი ბუჩი, რა ახალი პატარძალივით ინაზები.-ახარხარებულმა მხარში უბიძგა ირაკლის და დაწინაურდა.
-არ გაგიკვირდეს-გვერდით მდგარ ნეკას გადაუჩურჩულა ირაკლიმ და კისერზე მკლავი მოხვია.-გაიცანით: ეს ჩემი გოგოა,ნეკა.-წარუდგინა მეგობრებს და ოდნავ ღაწვებ შეფაკლულ ლოლაშვილს თავზე აკოცა.
-თავადი ტიტე ლორთქიფანიძე-თავი დაუკრა ტიტემ.-ეს, ბატონი კაკია ,მამასახლისი მეფის კარზე მსახურობდა მისი დიდი ბაბუა..ეს კი ჩვენი სანდროა წურწუმია,-მხარზე ძლიერად მიარტყა ხელი სანდროს.-ძაღლზე გაყიდული მეგრელი,ბაბუამისი თავის დროზე კი იყო ჩაქცეული მილიარდერი მარა მერე გააკულაკეს და სანდრექსასაც დაენძრა...
-ნეტა არ გაკლდეს რაა...-ტიტეს ხარხარზე თვალები აატრიალა სანდრომ.
-რატო ტო?-წარბები შეიკრა ტიტემ.-ნუ გიტყდება შე ძუ*კნა...-შემდეგ პირზე ხელი აიფარა და თვალები დააწვრილა.-ესე იგი ეს ისე ნეკაა? ჩვენი ბიჭი რომ აიძულა ცხოვრებაში პირველად ბაკურიანისთვის დაედო პატივი და სტუმრებოდაა?!-ნეკა,თავით ფეხამდე შეათვალიერა და ირაკლის შეკრულ წარბებზე თეატრალურად შეიცხადა.-უფს,არ უნდა მეთქვაა? ჯანდაბა, ბოდიში ბუჩი..
-აბა გოგონებიც აქ არიანო?-ქურთკი გაიხადა ირაკლიმ და ნეკასაც ჩამოართვა,სავარძლის საზურგეზე გადაკიდა და ბეღურასავით აწურულ ლოლაშვილს ხელი მოხვია და სავარძელზე მოკალთებულმა გვერდით მოისვა.
-ესენი სულ ესე არიან..არ გაგიკვირდეს. დღეს კიდევ მოერიდათ შენი-ყურთან უჩურჩულა და ფრთხილად შეახო ყბის ძვალზე ტუჩები.
-არიან ტოო...სალომე,მაღლაა არ ვიცი რა ჩამოიტანა ამდენი? რაც ჩამოვიდა თავის ნივთებს ალაგებს ჩემოდნიდან-გაეცინა კაკის და სავარძლის საზურგეზე გადაწვა.-მე მგონის მზითვიანად ჩამოვიდა და გვიმალავს.გვანცა და ქრისტი სამარეულოში არიან სანდრექსამ მთელი მარკეტი სახლში მოიტანა...-სამზარეულოსკენ ანიშნა თავი და ზღურბლზე გამოჩენილ გოგონას ფართოდ გაუღიმა.-აი, ჩემი ბეღურა...
-იკოო...-სახე გაებადრა გოგონას და ბუაჩიძისკენ გაემართა.-როგორ ხარ?აუ,რა კარგია რომ ჩამოხვედი თორემ შენი ძმაკაცები უკვე გლოვობდნენ...-ლოყაზე აკოცა და მის მხარს მიყრდნობილ ნეკას დააკვირდა.
-ეს ნეკაა...-გააცნო ირაკლიმ და მეორე გოგონას, მისალმების ნიშნად ხელი დაუქნია, რომელიც ლუდის ქილებით ხელში მათი მიმართულებით მოიწევდა.
-ახალ წელს ჩვენთან დარჩები ხო?-გვანცა, ტიტეს და კაკის შორის ჩაეკვეხა და შუბლ შეკრულ კაკის ხმაურით აკოცა ცხვირის წვერზე.
-ასცდი-ტუჩები დაბრიცა კაკიმ და ნიკაპში თითებით წაეტანა.აკისკისებულ,მოკლედ თმა შეჭრილ გოგონას ხმაურით აკოცა ტუჩებში და შეეშვა.
-ფუუუ...იქით იზასავეთ რა უხედურებაა?!-სახე დამანჭა ტიტემ და საპასუხოდ მხარში მუშტიც მიიღო.
-ნუ გშურს.-ნიშნის მოგებით აუწია წარბი სანდრომ და ქრისტის გაუცინა, რომელიც შორიდან იცინოდა მათზე.-ელოდე შენ თავადიშვილს...და კი დარჩები ცალად...
-ვინ რჩება ცალაად?-ქუსლიანი ფეხსაცმლის კაკუნით მიუახლოვდათ სალომე ფანგანი და ირაკლის დანახვაზე გაიბადრა,მაგრამ წამით.მის მხარზე მიხუტებული ლოლაშვილოს დანახვაზე უსიამოვნოდ შეიშმუშნა და ნაძალადევი ღიმილით დაიხარა ბუაჩიძისკენ-როგორ ხარ, იკა?
-შენ როგორ ხარ სალომე?-წარბები მისდაუნებურად შეეკრა ირაკლის და გოგონას თავადაც ნაძალადევად გაუღი.
უცნაურად შებოჭილი ლოლაშვილი, ნელ ნელა გაიხსნა და ირაკლის მეგობრების უშუალო,მეგობრული დამოკიდებულების დამსახურებით ცოტახანში თავადაც მხიარულად იღიმოდა და მათ კითხვებს უპრობლემოდ პასუხობდა.სავარძლებს შორის შუშის მაგიდაზე გაშლილ სუფრასთან მოკალათებულიყვნენ და მხიარულობდნენ.როგორც გაარკვია: ქრისტი არჩვაძე სანდროს საცოლე იყო,გვანცა კი კაკის პირველი და უკანასკნელი მეგობარი გოგო, რომელიც არჩვაძის მსგავსად თავადაც ძალიან თბილი,გახსნილი და მეგობრული აღმოჩნდა. ტიტე,ბიჭებში ყველაზე ცანცარა,მხიარული და ზედმეტად ამჩემფეხება,ენას ვერ აჩერებდა და ისე ჰკბენდა მეგობრებს "ამდენ წლიანი მეგობრობა რომ არა შემოგვაკვდებოდიოო" პასუხობდნენ ხარხარით ბიჭები.სალომეზე ძნელი იყო ნეკასთვის საუბარი,თავისთვის იჯდა სავარძელში,ფეხი-ფეხზე ჰქონდა გადადებული და შიგადაშიგ თუ ჩაერთვებოდა მეგობრების საუბარში.წარბ შეკრული ნახევარზე მეტ დროს ტელეფონში სახით ჩამძვრალი ატარებდა.ან თავიდანვე ესეთი იყო ან არა და უბრალოდ დღეს ვერ იყო ხასიათზე,დიდი ყურადღება არ მიუქცევია ნეკას მისთვის.ირაკლის მკერდზე, ზურგით მიხუტებული იცინოდა და დღეს სულ სხვანაირი მეგობრული,მოსიყვარულე,ლაღი და ზედმეტად სიმპათიური ეჩვენებოდა ირაკლი.წამით რომ არ უშვებდა,მუცელზე მჭიდროდ მოხვეულ მკლავს და შიგადაშიგ ფრთხილად ჰკოცნიდა თმაზე.
-არ დარჩებით ტო?-მოიწყინა ტიტემ და წარმოსახვითი ცრემლები მოიწმინდა.
-დღეს კი,ახალ წელს არ ვიცი...-ისე უპასუხა, ნეკასთვის თვალი არ მოუშორები.ლოყაზე ხმაურით აკოცა და ყურთან უჩურჩულა:
-მიყვარხარ.
მთელს სხეულში სიამოვნებისგან გასცრა ლოლაშვილს და რიტმულად მფეთქავმა გულმა, ორჯერ მეტი სიჩქარით დაიწყო ფართხალი.
-წავიდეთ სახლშიი?-მისი თრთოლვა არ გამოჰპარვია ირაკლის და მის კისერში სახე ჩარგულს გაეღიმა.-ჩემთან ხომ წამოხვალ პატარავ?
-კი-ბევრი არ უფიქრია, ისე გაუცინა ნეკამ და მისკენ შეტრიალებულმა ცხვირზე აკოცა.
-აუ,დავდნიი-ახარხარდა ტიტე და ირაკლისგან ნასროლი კოკა კოლის თავსახური ოსტატურად აიცილა.-ყველა მე რატო მერჩით ტო?
-იქნებ დროა, ქალი შენც იშოვო?-საუბარში ჩაერთო ფანგანი.
-შენ ხელს მკრავ ჩემო ღვთაებავ და მე ხომ იცი შენს მეტი არავინ მინდა...
-იდიოტია ეს ხო?-თვალები აატრიალა სალომემ და კაკის გახედა საშველად.რომელმაც მხრები "მე რა შუაში ვარ?" ს ნიშნად აიჩეჩა.
-მიეცი ამეთვისტო...-წამოიყვირა სანდრომ და სალომესგან კეფაში წამორტყმაც მიიღო.
-შენ ამათზე სერიოზული მეგონე...-უსაყვედურა ნაწყენმა და გაბუტული სახით მოსვა კოლა.ჭიქა ხმაურით დააბრუნა მაგიდაზე და ირაკლის თვალი-თვალში გაუყარა.-იმედია თიკასთან ყველაფერი მოაგვარე.
ბუაჩიძეს მის ტონზე ყბის ძვლები დაეჭიმა და წარბ შეკრული მიაშტერდა სალომეს.
-ცოლიანი კაცის მხრიდან, პატარა გოგოების დევნა არა მგონია წესიერი საქციელი იყოს.
-ელოდებოდი შენ როდის გამოგეკიდებოდი, მაგრამ ამჯერადაც არ გაგიმართლა.-კბილებში გამოსცრა ირაკლიმ და სალომეს ცრემილისგან გადაგლესილ თვალებს ზიზღით შეხედა.
-ვფიქრობ, არც შენ იქცევი სწორად სალომე.-მთელი სხეული დაეჭიმა ტიტეს და დასერიოზულდა...სალომე კი სავარძკიდან წამოხტა და სამზარეულოს მიმართულებით გაიქცა.
-რა გჭირთ ტო?-ამოიბუზღუნა სანდრომ და საყვედურით გადახედა ბიჭებს.
-მე გავხედავ-წამოდგა ტიტე და თავადაც სამზარეულოსკენ გაემართა.სალომე ფანგანი, გამოღებულ ფანჯარასთან იდგა ცრემლიანი თვალებით და სიგარეტს ეწეოდა.ტიტეს დანახვაზე, წარბები შეკრა და ხელის ზურგით გაიწმინდა ცრემლები.
-როგორ მეზიზრება ეგ ნაბიჭ*ვარი- ღრმადა მოქაჩა სიგარეტი სალომემ და ტიტეს მოხვეულ ხელს მაჯაზე აკოცა.
-სალ...-ტუჩებით ფრთხილად შეეხო თავზე ტიტე და თანაგრძნობით გაუღიმა.-ზედმეტი მოგივიდა, ხო იცი არაა?
-მაღიზიანებს,ვერ ვიტან...მინდა რომ უბრალოდ მოკვდეს. რადგან ყველა მის გვერდით გამოჩენილი ახალი ქალით ჩვეულებრივად მკლავს.
-და რა ქნას თუ არ უყვარხარ?-ამოიოხრა ტიტემ და თითებიდან სიგარეტის ღერი აართვა,თავად მოიქცია ტუჩებს შორის და ღრმად ჩაისუნთქა კვამლი.-შენც არ გიცდია მისი დავიწყება...აუ,რომ გითხრა მესმის რასაც გრძნობთქო ცვეტში მაგრად მოგატყუებ ბარტყო..მაგრამ წარმომიდგენია და მაგრად არ მინდა შენს სიტუაციაში გავიჩითო ტო.
-თიკას ვეგუებოდი..ჯანდაბა,ვიცოდი ადრე თუ გვიან დაახვევინებდა, მაგრამ ამ ბავშვს რომ ვუყურებ და მერე მაგ ნაგავს...ჯანდაბა...-ამოიოხრა სალომემ და ნიკაპი მხარზე ჩამოადო მეგობარს.
-არადა მაგარი ბავშვია ტო...ძაან მესაყვარლებიან ეგ ორი ერთად.-გაეცინა ტიტეს და სიგარეტის ღერი ფანჯრიდან მოისროლა.
-შენ ჩემი მეგობარი ხარ თუ...
-იმისი...-გაიცინა ტიტემ და კნოპკა ცხვირზე ხმაურით აკოცა.-მაგრამ შენც მაგრად მიყვარხარ და გეუბნები, შენი ბოლო მე ვართქო მაგრამ აბა ჰაა...შემჯდარი ხარ ვირზე.
-აუ,მოკეტე გეხვეწები.-ფერდთან უჩქმიტა სალომემ და გაეცინა.-მეც მიყვარხარ,არანორმალურო მაგრამ შენთან ვერ დავწვები..მეცინება...
-კარგი პლატონურად ტრფობას დავიწყებ...-ახარხარდა ტიტეც და თითებზე აკოცა.-შენ ხარ ჩემი გოგო,შენს თავს გეფიცები..მაგრამ ირაც ხო ჩემი ბიჭია ტო...პირველად უყვარს და ნახე როგორიაა? იმენა სულ სხვაა...ძნელია სალ,ბაზარი არ არის...მაგრამ რა ქნას? შენი იაზვობაც არ შეუძლია და რაც გითხრა ხო იცი ისევ შენი სიტყვებიდან გამომდინარე გითხრა.
-ცუდად ვხდები იციი...შენი რომ არის მაგრამ არა შენთან...ჯანდაბა.ყველა ქალი მძულს, ვისაც კი თავისი დამპალი თითებით ეხება...იმედია ღამით აქ არ დარჩებიან,იმ გოგოს ოხვრა კვნესის მოსმენა არ მხიბლავს.-ტუჩები სატირლად დაებრიცა სალომეს.
-შენ ჩემთან დაწექი და აბაროტი ავუღოთ...-ისევ ახარხარდა ტიტე.-ისე მაგრა ცუდად ემთხვევა, ყველ დასვენებას სადაც ირაკლისთან ერთად ვართ მისი გოგოების ოხვრა კვნესა ისმის...
-მოგკლავ იციი?-ხელები სახეზე აიფარა სალომემ და ღრმად ჩაისუნთქა.
-კარგი რაა...ვცდილობ გაგამხიარულო.-თვალები აატრიალა ტიტემ.-სახე მოიბანე,ადამიანს დაემსგავსე და მაგიდასთან დაბრუნდი...ირას მაგრად გაუტყდება.
-კარგი.-ამოიოხრა სალომემ და ონკანს მიუბრუნდა.ტიტემ კი ღრმად ამოისუნთქა და მეგობრებს დაუბრუნდა.
-ეხლა მორჩით ხვევნა კოცნას მეც ნუ მიბიძგებთ ამორალური ქცევისკენ.-კარის ზღურბლზევე გამოაცხადა და ისევ კაკის და გვანცას შორის ჩაეკვეხა სიცილით.გვერდები გასწი გამოსწია და ადგილი კარგად გაინთავისუფლა თუ არა სავარძლის საზურგეზე გადაწვა და ხელები ორივეს მოხვია კისერზე.-ჩემი ბარტყები ხართ,გენაცვალოთ ძიამ.
დაძაბული აურა მალევე განიმუხტა და ისევ ახმაურდნენ ხასიათზე მოსული ახალგაზრდები.გარეთ გვარიანად შებინდებულიყო,თოვასაც გადაეღო და სუსტი ქარი დაჰქროდა.კომფორტულად მოკალათებული ნეკა, დამშვიდდა და იმდენად მოდუნდა ვერც კი გაიაზრა სავარძლიდან წამომდგარმა ირაკლიმ,ისე წამოაფრინა სავარძლიდან და მკლავებში მოიქცია.მეგობრებს გადახედა და პრეტენზიულად ტუჩებ დაბრეცილმა გამოაცხადა:
"-დამღალეთო" კიბეებზე ლამის სირბილით აიყვანა აკისკისებული ლოლაშვილი და ერთ-ერთი კარის შეხსნის შემდეგ ოთახის თვალიერება არ აცადა ისე დააცხრა ბაგეებზე.საკეტი გადაატრიალა და მკლავებში მოქცეული სუსტი სხეული, წამში მოიქცია განიერ საწოლზე თავისი სხეულის ქვეშ.
-დღეს დავრჩეთ,ხვალ კი ხო წამოხვალ ჩემთან პატარავ.-ჩურჩულებდა და ამოსუნთქვის საშუალებას არ აძლევდა,ისე ხარბად უკოცნიდა ბაგეებს.
-კი..-ყრუდ ამოიოხრა ნეკამ და სვიტერის გარეშე დარჩენილმა ირაკლის სვიტერს ჩაავლო თითები და თავს ზემოთ გადააძრო.
-საშინლად მომენატრე...-მოღერილი კისრისკენ გადაინაცვლა ირაკლიმ და ვნებიანი კოცნებით გაუყვა მკერდისკენ.რომელიც ხელისგულენშო მოექცია და კბილებს შორის ტუჩ მოქცეულ ნეკას ქვემოდან უყურებდა,მის ყველა შეხებაზე მთელი სხეულით რომ თრთოდა და თვალებ დახუჭული, ძლიერად ჩაფრენოდა წვრილი თითებით თმებში.სავსე ძუძუსთავები დაუკოცნა და ისევ ტუჩებთან დაბრუნებული ზემოდან დააჩერდა არეული მზერით.
-მიყვარხარ-ყრუდ ამოიოხრა ნეკამ და ამღვრეული თვალები შეანათა, მის სახესთან დახრილს, რომელსაც წამით სუნთქვა შეეკრა და ოდნავ არეული გულის ცემის რიტმი ორმაგად აუჩქარდა.ღრმად ჩაისუნთქა და სიამოვნებისგან მთლიანი სახე გაებადრა.
-კიდევ გამიმეორე-შეცვლილი ხმით ამოიჩურჩულა ირაკლიმ.
-მიყვარხარ...-მთელი სახით გაეღიმა ნეკასაც და თავად მისწვდა ბუაჩიძის ტუჩებს.
-ღმერთო, როგორ მაბედნიერებ პატარავ...

-ის სიტყვები მაპატიე-ამოიჩურჩულა ნეკამ და ნიკაპი სატირლად აუთრთოლდა.
-უკვე გაპატიე ნეკა...შენს თავს გეფიცები, მაშინვე გაპატიე პატარავ-მჭიდროდ მოეხვია ირაკლი და ცრემლიანი თვალები დაუკოცნა.
-გაფრთხილებ,საშინელი წოლა ვიცი-გაეცინა ნეკას და ბალიშზე დაბრუნებულმა ორივე ხელი სახეზე აიფარა.
-ღამით გავარკვევთ.-გაეცინა ირაკლისაც და ყელზე ფრთხილად შეეხო ტუჩებით.
-არც საჭმელების კეთებით გამოვირჩევი...
-გადავიტანთ, რამენაირად.-მკერდისკენ ჩაიწია ირაკლიმ და ყრუდ აკრუტუნებულს მთელი ვნებით უკოცნიდა სხეულს.
- კიდევ ბევრი უნდა მაკოცო და მხოლოდ ჩემზე უნდა გაგიჟდე.-წელი ოდნავ წამოსწია ნეკამ და უფლება მისცა ჯინსის შარვალი გაეხადა.
-ეგ აღარ უნდა გეთქვა.-მისი სურნელით გაბრუებულმა ირაკლიმ ღრმად ამოიოხრა.
თითქმის დილამდე დაუღალავად ეალერსებოდა მონატრებულ ქალს და თითქმის მილიონჯერ მაინც წასცდა,ენერგიისგან დაცლილი,სიგიჟის ზღვარზე მისული ლოლაშვილის ბაგეებს, ბუაჩიძისთვის ის ზედმეტად ძვირფასი და ღირებული სიტყვა ვენებში სისხლს რომ უყინავდა და გულს უჩერებდა ირაკლის.ტუჩები დასიებოდა ნეკას და თეთრი კანი ალერსისგან შესწითლებოდა...სრულიად გათიშული,უკვე მერამდენედ მიექანებოდა სიამოვნების ზენიტამდე და ოკეანის ტალღებივით მოხეთქილი ორგაზმისგან, წამების განმავლობაში აკანკალებული ტუჩებს ძლიერად აჭერდა კბილებს და ირაკლის ზურგს ჩაჭიდებული ისევ და ისევ მისი ბაგეების დახმარებით უბრუნდებოდა რეალობას.გახეთქვამდე მისულ გულს,მკერდში ვეღარ აკავებდა და საყვარელი კაცის შიშველ სხეულს სუროსავოთ შემოხვეული ცხოვრებაში პირველად გრძნობდა ასეთ ბედნიერ სისავსეს,პირველად იყო ბედნიერი და პირველად არ ფიქრობდა არავისზე და არაფერზე,თითქოს გონებიდან გამოფრენილიყო სხვა ყველა და მხოლოდ ბუაჩიძეს დაეკავებინა მისი სხეულის გარდა მისი სული,გული და გონება.საწოლის თავზე ზურგით მიყრდნობილი ირაკლის ფეხებს შორის მოქცეულს,მკლავები მის წელზე რომ ჰქონდა მჭიდროდ მოხვეული,ლოყით მკერდზე მიყრდნობოდა და მამაკაცის უკვე დამშვიდებული,რიტმული გულისცემის ფონზე მაშინ როდესაც მის თმებში ირაკლის თითები დასრიალებდნენ და ფისოსავით გატრუნულს აიძულებდა მშვიდად დაეძინა.
-მეძინება...-ამოიჩურჩულა ნეკამ და იმ ადგილზე,სადაც ლოყა ედო ფრთხილად აკოცა.
-შეგიძლია დაიძინო-ჩურჩულით უპასუხა ირაკლიმაც და თითქოს ნეკაც ამას ელოდაო.ძილის საცეცებს მინდობილი,მშვიდად გადაეშვა რძისფერ სიმყუდროვეში.
**********
დილის თერთმეტი საათი სრულდებოდა, მანქანა კორპუსის წინ სადგომზე რომ გაჩერა და მგზავრის სავარძელში მძინარე ნეკასკენ გადაიხარა.
-ძილისგუდაა-გაბუტული ბავშვივით დაბუშტულ ტუჩებზე წაეტანა და მანამ არ მოეშვა სანამ აბუზღუნებულმა ლოლაშვილმა, თვალის გახელა არ ინება.-მოვედით.-გაუღიმა სახესთან დახრილმა ირაკლიმ და მოწყვეტით აკოცა.
-აუუ...-სავარძელში გასწორდა ნეკა და ეზო მოათვალიერა, შემდეგ კი წამით გაუშტერდა თვალები და ცარცივით გაფითრდა -ჯანდაბა...
-რა მოხდა?-ირაკლიმაც იქით გაიხედა, საითაც ნეკა იყურებოდა და სხეული ლარივით დაეჭიმა.-შენი დედაც,მანქანაში დარჩი!
-იარაკლიი...
-ნეკა,მანქანაში დარჩი!-ბრძანების ტონით გაიმეორა ირაკლიმ და მანქანიდან გადასული, უკვე მისი მიმართულებით დაძრული ბიჭებისკენ დინჯი ნაბიჯით გაემართა.დაჩი დიდებულიძეს, სახე სიბრაზისგან წამოსწითლებოდა და ცხვრების ფარიდან დაწინაურებული ყოჩივით ბუაჩიძისკენ მოიწევდა,ზურგს კი განუყრელი ძმაკაცები და კიდევ რამდენიმე ირაკლისთვის უცხო ბიჭი უმაგრდებდა.
-შენი დედას შევ*ეცი!-იღრიალა დაჩიმ და ძლიერად ჩაბღუჯული ხელკეტი,ყოველგვარი შესავლის გარეშე მოუქნია მიახლოვებულ მასწავლებელს.რომელიც უკან გახტა და მარჯვენა ხელი სახის დასაცავად აიქნია.ხელ კეტი იდაყვში მთელი ძალით შეასკდა და მოხეთქილი ტკივილისგან ყრუდ ამოიგმინა ირაკლიმ,სიბრაზემ ერთიანად მოიცვა მისი სხეული და სისხლი ისეთი სიჩქარით მიასკდა ტვინს, ნორმალურად აზროვნების უნარი საერთოდ გაუთიშა.ხელმეორედ შემართულ კეტს, თავისი მოვალეობის შესრულება აღარ აცადა და აღრიალებულ დიდებულიძეს,ძლიერად გაქნეული ფეხი დაახვედრა მუცელში.დაჩი უკან გაბარბაცდა, ირაკლიმ კი ღრმად ჩაისუნთქა და სანამ შეტრიალდებოდა. დააფიქსირა როგორ გადმოხტა სახე შეშლილი ნეკა, მანქანიდან და მათი მიმართულებით გამოიქცა.სახე არეული შეტრიალდა დიდებულიძისკენ და ზედმეტად ახლოს მდგომს, შუბლი მთელი ძალით ხეთქა სახეში.დაჩი, უკან გადაქანდა და სანამ დაეცემოდა შუა გზაში დაეწია მუშტად შეკრული ირაკლის მარჯვენა და ძირს ბეჭებით დაცემულმა, სანამ ტკივილისგან თვალებს დახუჭავდა შეძლო და დააფიქსირა: ზემოდან მოქცეული, დაჭრილი ლომივით გამძვინვარებული ბუაჩიძე.საყელოში რომ ჩასტაცა თითები და მიწიდან წამოწეულს ხელმეორედ გაუქანა თავი.კიდევ ერთხელ გაიელვეს დაჩის თვალებში ნაპერწკლებმა,კიდევ ერთხელ გაბრუვდა და სანამ გონებას საერთოდ დაკარგავდა, გრძნობდა ტკივილს, რომელიც ნელ-ნელა მატულობა.ესმოდა ღრიალი და გინების ხმა, რომელიც სავარაუდოდ მის ზემოდან მოქცეულ ბუაჩიძეს ეკუთვნოდა.
-შენი დედა მოვტ*ყან....-ღრიალებდა ირაკლი.
-ირკლი,ირაკლიიი...ჯანდაბა, მოკლავ შეეშვი!-გონს ნეკას კივილმა მოიყვანა,რომელიც ზურგიდან ეჯაჯგურებოდა და ცდილობდა ცემისგან სახე გათქვეფილი დიდებულიძისთვის აეგლიჯა.-შეეშვი!!შეეშვი გთხოოვ..
გამძვინვარებული ირაკლი,უკან გადააგდო და მიწაზე დამჯდარმა ძლიერად მოხვია მკლავები,ნერვიულობისგან აკანკალებული, ცრემლებს ვერ იკავებდა და ღაპა ღუპით ჩამოსდიოდა ყვრიმალებზე. ყველაფერი წამების განმავლობაში ხდებოდა,სანამ მანქანიდან გადმოსული ირაკლიმდე მიაღწევდა,დაჩი უკვე გონება დაკარგული ეგდო მიწაზე,მისი მეგობრები კი დაბნეულნი, ჯერ ისევ ვერ მოსულიყვნენ აზრზე.
-რა გატირებს? ჯანდაბა, შენ რა გატირებს?! არ შემშალო-ძვლებზე გადაქექილი,სისხლიანი თიეთებით ყბებში ჩააფრინდა ირაკლი და თვალი-თვალში გაუყარა.
-გადაირიეეე!!!-კიოდა ატირებული ნეკა და სულ ფეხებზე ეკი*და უგონოდ მყოფ დაჩის, როგორ მიათრევდნენ მეგობრები კუთვნილი მანქანისკენ.სველ ასფალტზე მჯდარი, სახე შეშლილ საყვარელ მამაკაცს უყურებდა. რომელსაც თვალები ჩასწითლებოდა და ნელ -ნელა მშვიდდებოდა.-ესე რომ მანერვიულო...ჩემი ხელით მოგკლავ იდოოტო...როგორ ვერ გიტან ირაკლი.ჯანდაბა, როგორ ვერ გიტან.-უკვე ჩურჩულებდა ნეკა და ხარბად კოცნიდა გალურჯებულ ტუჩებზე.
-რამდენი ხანია ამის გაკეთება მინდოდა.ჯანდაბა,მისი ახალი მთვარის გამონათებასავით ტვინის ტყვნა უკვე ყელში იყო ამოსული...-ბუზღუნებდა ლიფტის კაბინაში ირაკლი და ნეკას ზემოდან დაჰყურებდა.
-ფუ, რა ამაზრზენი და საზიზღარი ტიპია?!არასდროს არ შეუძლია ადამიანს მოუსმინოს...იმდენად ლაჩარია, საჩხუბრად მარტო არასდროს დადის.
-რომ მახსენდება მისი გოგო გერქვა, მინდება მიგახრჩო.-ლიფტიდან პირველი გამოვიდა და სახლის კარს გასაღები მოარგო.
-ძველ გრეხებს თუ ვიხსენებთ გავიწყდება შენი ცოლი ვინ არის?-თვალები აატრიალა ნეკამ და სახლში პირველმა შეაბიჯა.
-ყოფილი ცოლი...-კარი ხამურით მიკეტა ირაკლიმ და გასაღებების ასხმა კარადაზე მიაგდო.
-ღმერთო, ახლა რა მნიშვნელობა აქვს ამას?-სასტუმრო ოთახისკენ გაემართა ნეკა და ზღურბლზე გადასულმა ოთახი ინტერესით მოათვალიერა.ზედმეტად მყუდრო გარემო,მინიმალური ავეჯი,სასიამოვნო აურა და კარგად შეხამებული ფერები.-ეს სახლი შემ მოაწყვეე?
-არა, ლარისამ.-ქურთუკი ბრაზით გაიძრო ირაკლიმ და სავარძელზე მიაგდო.ღია სამზარეულოს მიმართულებით გაემართა და კარაგდიდან ფინჯნები გამოიღო.
-ეგ,ვინ არის?
-ჩემი საყვარელი იყო...-მხრები აიჩეჩა ირაკლიმ.
-ღადაობ?!
-არა,რატომ?!
-ნუ,ისე გკითხე.მაგ დეგენერატმა რომ გიჩივლოს?!-მაგიდას იდაყვებით დაეყრდნო ნეკა.
-რატომ უნდა მიჩივლოს?!პირიქით რომ ყოფილიყო და მაგას ვეცემე, უნდა მეჩუვლა?!-წარბები აზიდა ირაკლიმ და ცხელი ყავით სავსე ფინჯანი მისი მიმართულებით გააცურა.
-ივა, მომკლავს.-ყავა მოსვა ნეკამ.
-თოფი აქვს?-შეეცადა არ გასცინებოდა ირაკლის,მაგრამ არ გამოუვიდა.
-ნუ ღადაობ...-ტუჩები დაებრიცა ნეკას.
-ივა, შენ კი არა მე მომკლავს.ნუ, აქამდე უნდა მოვეკალი.ეხლა რაღა დროსია?!-გაეცინა ირაკლის და ნეკას წინ,მაგიდაზე დაყრდნობილი მისი სახისკენ გადმოიხარა და გაბუტული ქვედა ტუჩი, ნაზად მოიქცია ტუჩებს შორის.
******
მის მკლავებში მოქცეული ნეკა, ახალი ჩაძინებული იყო ბუაჩიძის სმენას ზარის ხმა რომ მისწვდა და უსიამოვნოდ სახე დამანჭულმა ფრთხილად გამოაცალა მკლავი მძინარეს.საწოლიდან უხმაუროდ წამოდგა და წელს ზემოთ შიშველმა საძინებლის კარი გაიხურა,სანამ შემოსასვლელ კარამდე მივიდოდა მოკლე მკლავიანი მაისური გადაიცვა და არც უკითხია ისე გამოაღო კარი.ზღურბლზე მდგარ,წარბ შეკრულ პაატას გაოცებული მზერა შეანათა და სანამ რამის სათქმელად პირს გააღებდა,პაატას მხარს ამოფარებულმა ირინამ ქმარი გვერდით გასწია და პირველმა შეაბიჯა სახლში.
-როგორ ხარ იკო?-შვილს წვერიან ლოყაზე ხმაურით აკოცა და ქუსლიანი ფეხსაცმლის დემონსტრაციული კაკუნიტ გაემართა სასტუმრო ოთახის მიმართულებით.პაატაც დაწინაურებულ ცოლს მიჰყვა ფეხდაფეხ,ფანჯრის რაფაზე ზურგით მიეყრდნო და სიგარეტს მოუკიდა
-ოჯახური ყრილობაა?!--ჯერ სავარძელზე ფეხი-ფეხზე გადადებულ დედას შეხედა ირაკლიმ,შემდეგ კი შეკრული წარბებით მდგარ მამას, რომელიც სიგარეტის კვამლში გახვეულიყო.
-როცა შენი ერთადერთი უძღები შვილი არ ეშვება დიდი კოვზით მძღრენის ჭამას...იძულებული ხარ მიხვიდე და აზრზე მოიყვანო.
-დიეტაზე დამსვამთ?!-გაეცინა ირაკლის და სავარძელში თითქმის ჩაეხეთქა.
-ივამ დარეკა.-თვალები დააწვრილა პაატამ.-იქნებ მორჩე ამ უაზრობას და დროა ერთხელ და სამუდამოდ გაიზარდოო?!დააბრუნე გოგო ოჯახში,18 წლის არის, ჩივილს ვერ გაბედავენ,რაც შეეხება მის ნამუსს ჩვენ ვერ მოვწმენდთ..რაღაც მეეჭვება მთლად ქალწული ჩაგბარებოდა.
- მამა-ირაკლის ბრაზისგან სახე მოექუფრა და ერთიანად დაიჭიმა.
-მესმის, ახალგაზრდა ხარ,ქალმა მოგხიბლა..აისრულე საწადელი?დროა მოეშვა...
-არავის არსად დაბრუნებას არ ვაპირებ და ძალიან გთხოვ თუ ნორმალურად საუბარი არ შეგიძლია სალაპარაკოც არაფერი გვაქვს.
-იცი მაინც რას აკეთებ შენი ჯიბრში ჩადგომით?!-ხმას აუწია პაატამ და სიგარეტი საფერფლეს უდიერად დაასრისა.-გააზრებული თუ გაქვს როგორ შარში ჰყოფ თავს და გიღირს კი ეს ყველაფერი?
-იკო, დედი-ამოიოხრა ირინამ და თვალების ბრიალით გადახედა ქმარს რომელიც ცოლის გამოხედვაზე გატყდა და ტონი შესამჩნევად შეარბილა.-პატარა ბავშვია,დარწმუნებული ხარ რომ მისთვის ეს ყველაფერი გართობა არ არის და სერიოზულად უდგება თავის ჩადენილ საქციელს? თუ საქმე საქმეზე რომ მიდგება შენზე აპირებს ხელების შეწმენდას?გამაგებინე რა ჯანდაბად გინდა...
-მისმინე-სავარძლიდან წამოდგა ირაკლი და მამის წინ გაჩერებულმა შეკრული წარბებით შეხედა პაატას.-ეს ჩემი გადაწყვეტილებაა,თუ არ შეგიძლიათ ამის მიღება კარი იცით საითაც არის...ამ თემაზე საუბარს აღარ ვაპირებ, მე და ივა თავად მოვაგვარებთ ჩვენს პრობლემებს.-ყბები დასჭიმვოდა ირაკლის და თავს ძლივს იკავებდა სიბრაზისგან ღრიალზე რომ არ გადასულიყო.
-ეგ გოგო,ამად გიღირს დედიკოო?!-ამოიოხრა ირინამ და შვილს მომლოდინე მზერით ამოხედა.
-კი.-სიგარეტს თავადაც მოუკიდა ირაკლიმ.
-როცა გაცხოველებული ივა დაბრუნდება და შეშთან მოვა,ჩემი იმედი არ გქონდეს.-თვალი თვალში გაუყარა პაატამ.
-შენს იმედზე მამაშენი არ ყოფილა ბატონო პაატა და მე როგორ დავდგები?-გაეცინა ირაკლის,შემდეგ კი სახე წამებშივე დაუსერიოზულდა და დამაჯერებელი ტონით გამოსცრა:-მე თუ მომაკითხავს,არ მეშინია, დავხვდები.
-ივას დედას შევ*ეცი...მინდა აზრზე მოხვიდე.ჯანდაბა, ერთი და იგივე მდინარეში ორჯერ არ შედიან შვილო..შენ კი უკვე კისრამდე ხრ შესული..იმედიმაქვს საქმე საქმეზე რომ მიდგება მართლა არ გაიქცევა ის გოგო და შენთან ერთად დადგება.მაგრამ თუ გაიქცა,რასაც არ გამოვრიცხავ..ისევ შენს თავს დააბრალე, რომლითაც არასდროს ფიქრობ.
-დეე...-სავარძლიდან წამოდგა ირინა და იაკლის მკლავზე წაეტანა.-გეხვეწები დედიკო...
-ირინა,უბრალოდ შემეშვით.გესმის?შემეშვით...
-ფუ, ამისი...-ჩაიფრუტუნა ნირ წამხდარმა პაატამ და შვილს ამრეზით შეხედა.-წამოდი ძვირფასო,სახლში წავიდეთ. თორემ ხელები ისე მექავება ერთი სული მაქვს იქამდე ვურტყა შენს საამაყო შვილს, სანამ ამ უტვინო თავიდან ამდენ გამოუსადეგარ აზრებს არ გამოვაყრევინებ.
-შენი მინუსი რა არის იციი-კარისკენ დაძრულს ზურგს უკნიდან მიაძახა ირაკლიმ,შემლტრიალებულს კი თვალი თვალში გაუყარა და დასასკდომად დაბერილი,ათრთოლებული კაპილარებით გამოსცრა:-ყოველთვის, ერთი საკუთარ თავზე შეყვარებული კაცი იყავი,ფეხებზე გეკიდა, რა როგორ და რანაირად მინდოდა..საამაყო ბუაჩიძეების მემკვიდრე...-ხელები ირონიულად გაშალა და ხმას აუწია-კარგი განათლება...დედამოტყნული მათემატიკოსი..გენიოსიიი...კარგი ჩაცმა დახურვა,საუკეთესო სკოლა.დასვენება მთაში,ბარში,ზღვაზე...სახლები ,მანქანები,ფული და თავის გამოჩენა შენნაირ ჯიბე სქელ ბიძიებთან..."ნახეთ რა მაგარი ვაჟკაცი მეზრდება"...დედას შვ*ეცი...საკუთარი ცხვირის იქით არასდროს გაგიხედია,არ გიკითხავს როგორ ვარ.მინდა კი ეს ყოველივეე?!მინდა,შენი შერჩეული ქალები? მეგობრები,ნაცნობები...მე მამა მინდოდა,კაცი რომელიც ისეთს მიმიღებდა როგორიც ვარ,ვიყავი ამ ვიქნები.მამა, რომელიც გვერდში დამიდგებოდა და არ მომცემდა საშუალებას ფეხის დაცდენის დროს დავვარდნილიყავი.მამა, რომელიც მომგებიანი ბიზნესის გათვლებზე კი არ დამელაპარაკებოდა,ჩემთან ერთად ფეხბურთზე წამოვიდოდა...ჩემგან ყოველთვის რაღაცას ითხოვ,ყოველთვის ელოდები გავხდე უკეთესი...მაგრამ ერთი კითხვა ბატონო პაატა.როგორი მაგალითი მომეცი?!
-უმადურო ნაბიჭ*ვარო!-კბილებში გამოსცრა პაატამ და ერთი ნაბიჯით ირაკლისკენ გაიწია, მაგრამ ირინამ არ მისცა ადგილიდან დაძვრის საშუალება.-დრო მოვა და ამას ინანებ.
-დასაკარგი აღარაფერი მაქვს.-ხელები ისევ გაშალა ირაკლიმ და სიმწრით ჩაეცინა.-ეს "ბავშვი" მიყვარს და ცხოვრებაში პირველად მინდა ბედნიერი ვიყო. შევ*ეცი შენს სამომავლო დანატოვარს...მეორედ არ გაბედო მოსვლა და მითითება რა გავაკეთო.
-თვითონ მოხვალ ჩემამდე, შვილო...-დამაჯერებლად ამოილაპარაკა პაატამ და ზურგი შეაქცია,კარისკენ წავიდა და მალევე გაუჩინარდა სახლიდან.
**********
დიდხანს იდგა გახევებული და თვალი ერთი წერტილისთვის გაეშტერებინა.პაატა არასდროს ყოფილა მის მიმართ ზედმეტად კეთილ განწყობილი და მისი სიტყვები დიდად არც იყო ირაკლისთვის გულთან ახლოს მისატანი,თუმცა მეორეს მხრივ ეჭვის პატარა ნაპერწკალი მაინც გააღვივა მისი გულის შორეულ კუნჭულში და ახლა მთავარი იყო ამ ნაპერწკლისთვის ნეკას არ მიეცა ცეცხლის სახე.სავარძელში მოწყვეტით ჩაეშვა და ორივე ხელები თავზე მოიჭირა.არ ჰქონდა უნდობლობის უფლება,არ სურდა პაატას სიტყვების დაჯერება,ეშინოდა ქურდულად შემოპარული ეჭვის გაღვივების და ამ ყველაფრის გამო,რომელიც ერთ მთლიან ქაოსს ჰქმნოდა მის სხეულში თავს საშინლად გრძნობდა .
-კარგად ხარ?-ჩაფიქრებული, ვერც კი მიხვდა როდის მიუახლოვდა ზურგს უკნიდან ნეკა და მისკენ დახრილმა კისერზე შემოხვია მკლავები.-იკა...- ნეკას პირიდან ნათქვამი მისი შემოკლებული სახელი, იმდენად სასიამოვნოდ ჟღერდა ირაკლისთვის სუნთქვა შეეკრა და ზურგიდან მოხვეულ ქალს ამღვრეული თვალები შეანათა.
-გაგაღვიძეთ?-თავისკენ მიიზიდა.ნეკამ სავარძელს შემოუარა და მის წინ იატაკზე მუხლებით დაეშვა,ქვემოდან ამოხედა ბუაჩეიძეს და თითები ფრთხილად შეახო წვერზე.
-არ მეძინა...
-რა უნდა მოხდეს, შენ რომ წახვიდე?
-ალბათ მეორედ მოსვლა-გაეცინა ნეკას.
-ეგ თუ მოხდა დაგვერხევა...მე ნოე არ ვარ და არც მკვლელი სიზმრები მესიზმრება, კიდობნის თანამედროვე ვერსია რომ შევქმნად და შემდეგ მთელი 365 დრე შენთან სექსით მოვიკლა თავი...-გაიცინა ირაკლიმ და სავარზლის საზურგეზე გადაწოლილი დააკვირდა .რომელმაც ტუჩები დაბრიცა და იატაკიდან წამოდგა.ტრუსების და ირაკლის მოკლე მკლავიანი მაის ამარა, მთელი თავისი სიდიადით წარმსდგარიყო ბუაჩიძის წინაშე და ისიც ამღვრეული თვალებით აკვირდებოდა ქალის უნაკლო სხეულს,გამშრალი ტუჩები გაილოკა და მაცდურად გაუღიმა.
-ჯანდაბა,როგორი სექსუალური საცვალი გაცვიაა...
-მხოლოდ თქვენთვის -წარბი აუწია ნეკამ და ქვედა ტუჩი სიცილით მოიქცია კბილებს შორის.
-შეიძლება რეზინი შევამოწმო?!-წინ გადაიხარა ირაკლი და სანამ პასუხს მიიღებდა მარჯვენა მკლავი ძლიერად მოხვია და თავისკენ მიიზიდა.მის მუხლებზე აღმოჩენილმა ნეკამ, პირველმა გაიწია მამაკაცის ტუჩებისკენ და ველურივით დააცხრა.

**********
კაცის შვილს აღარ შეუწუხებია არც ერთი და ცოტა გაკვირვებული კი ჩანდა მათი მხრიდან ესეთი სიჩუმის შემყურე ირაკლი და რაღაცნაირი ცუდის მოლოდინით დამძიმებოდა მთელი სხეული, მაგრამ მის გვერდით მყოფი ნეკა არა აძლევდა წამით მოწყენის საშუალებასაც კი და ისიც მაქსიმალურად ცდილობდა ჯანდაბაში გაეშვა მავნე მღრღნელივით შეჩვეული ეჭვები და არც ნეკასთვის მიეცა საშუალება სულ ოდნავ მაინც მოეწყინა.მესამე დღე მშვიდად მიილია და ოცდათერთმეტი დეკემბერიც დადგა,დილიდა უაზროდ გრძნობდა თავს და ცუდი ამინდის გამო არსად აპირებდნენ გასვლას.კარზე არეკილი ზარის ხმა ავის მომასწავლებლად რომ გაისმა და მოულოდნელობისგან დანფრთხალმა ნეკამ,გრძელ ფუმფულა ჟაკეტში რომ გახვეულიყო და თითებს შორის სურნელოვანი ჩაით სავსე ფინჯანი მოექცია.ბუაჩიძეს გადახედა,რომელმაც ზედმეტად მშვიდი სახით გადააწევინა მის მუხლებზე დაწყობილი ფეხები და კარის გასაღებად გაემართა.როგორც ყოველთვის არც ახლა დაინტერესებულა რკინის კარს მიღმა დაუპატიჟებლად გამოჩენილი სტუმრის ვინაობით,ბოლომდე გამოხსნა და ის იყო სტუმრისთვის შეხედვას აპირებდა,სახეში მოხვედრილმა ძლიერმა დარტყმამ უკან რომ გადააქანა და წამით დაბინდული გონებით კარადას მიეჯახა.აზრზე მოსულს, სახე არეული ივა ლოლაშვილი შერჩა ხელში და სიბრაზის მოთოკვა არც კი უცდია ისე გაიწია მისკენ,მაგრამ სასტუმრო ოთახის ზღურბლზე მდგარმა ნეკას ხმამ მოიყვანა აზრზე.
-ირაკლი!-წამოიკივლა ნეკამ და ორივე ხელი პირზე აიფარა.დასარტყმელად შემართული ხელი,შუა გზაში გაუშეშდა ბუაჩიძეს,დასამშვიდებლად ღრმად ჩაისუნთქა და მისკენ დაძრულ ნეკას, ძლიერად მოხვია მკლავი.
-ნაბიჭ*ვარო!-ჯერ ხელს დახედა ივამ,შემდეგ კი ბუაჩიძეზე გადაიტანა ზიზღნარევი მზერა და ბეღურასავით მობუზულ შვილზე შეაჩერა.რომელიც ირაკლის ტანს ორივე ხელით მოხვეოდა და სახე მის კისერში ჩაემალა.
-ბებიაშენს ინსულტი აქვს!-მეხის გავარდნასავით გაისმა ივას ხმა.-ალბათ არ გაინტერესებს, მაგრამ მაინც გეუბნები...
-რა?-ჩავარდნილი ხმით ამოიჩურჩულა ნეკამ და იგრძნო როგორ დაიწყო მისმა მოწურულმა გულმა გახშირებული ფეთქვა.ხერხემლის არეში ჩაღვრილი შიშის, ყინულიანი წვეთები,ნელ-ნელა მტკივნეულად გაუვრცელდა მთელს ორგანიზმში და ირაკლის ხელი რომ არა,რომელიც წონასწორობის დაცვაში ეხმარებოდა.ათრთოლებული მუხლებით იატაკზე დავარდებოდა.ირაკლიმ უფრო ძლიერად მიიხუტა და თვალებ ამღვრეულს,ნიკაპი სატირლად რომ უთრთოდა და უკვე გადაელახათ მოღალატე ცრემლებს თვალის ჯებირები.თავზე ფრთხილად აკოცა.
-მისმინე...-შეძლებისდა გვარად მშვიდად დაიწყო ირაკლიმ.მაგრამ ივას აწეულმა ხელმა გააჩერა.
-არ მაინტერესებს, თქვენი უაზრო თავის გამართლებები,როგორ გიყვართ ერთმანეთი...როგორ არ შეგიძლიათ უერთმანეთობა...როგორ გადალახავთ ყველა დაბრკოლებას და მსგავსი აბსურდი.ნეკა,ჯერ ისევ ბავშვია..შენ ცოლიანი კაცი..შეძელი და აურიე გონება?ეს დებილიც, გაება და ისე გაგეტირა როგორც მისი ცხოვრების მეგზურს...არ მაინტერესებს..-კისერზე დასასკდომად დაბერილი კაპილარებით ლაპარაკობდა ლოლაშვილი.არ ყვიროდა, მაგრამ მისი ხმა იმდენად მშვიდი,იმდენად უსიამოვნო და იმდენად უტეხი იყო..ამ ყველაფერს ჯობდა უბრალოდ ეყვირა.მთელი სხეულით თრთოდა ნეკა და ამ თრთოლვას საკუთარ სხეულზე გრძნობდა ირაკლი.მის ტკივილს ისევე ხედავდა,გრძნობდა და განიცდიდა როგორც მისი საყვარელი ადამიანი.
-მამა...-ამოიჩურჩულა ნეკამ და ირაკლის მოშორდა.გაყინული სახით მდგარ ივას, მკლავში ჩააფრინდა წვრილი თითებით და უკვე სისუსტეს საბოლოოდ დანებებულმა ქვითინით ახედა.-როგორ არის?
-გაინტერესებს?!-შვილს ირონიულად დახედა ივამ და მკლავი მისი თითებისგან გაინთავისუფლა.-ეხლა გაინტერესებს? მის გამო მივლინება დროზე ადრე შევწყვიტე და ჩამოვედი,რადგან ვნებებს აყოლილმა მისმა შვილიშვილმა კიდევ ერთხელ დაუშვა შეცდომა...
-მე...
-გაჩუმდი!მე, საუბარს მოვრჩი!ეხლა გავდივარ,ან ადგები და ჩემთან ერთად დატოვებ ამ სახლს, ან არა და შეგიძლია თქვა რომ შენ ოჯახი აღარ გყავს...არასდროს დავინტერესდებით შენით და არც ის მადარდებს ერთხელაც მკვდარს თუ აღმოგაჩენენ რომელიმე ჩაბნელებულ ჩიხში...
-ივა...
-გადაწყვიტე:ჯერ მადლობა აქვს ამ შენს ცხოვრების მეგზურს გადასხდელი, ესე რომ ვტოვებ და ერთი დარტყმა ვაკმარე,მერე მეორე მადლობა, იმიტომ რომ დიდებულიძეს გადაურჩა და ახლა საკუთარი სახლის მაგივრად გისოსებს მიღმა არ ზის და მესამე...მიმყავხარ და ვივიწყებ ყველაფერს...
-ძალიან გთხოვ...-ამოიჩურჩულა ნეკამ და ცარცივით გაფითრებულ ირაკლის გადახედა, რომელიც წყლიანი თვალებით მიშტერებოდა და მის გადაწყვეტილებას,მის ერთ სიტყვას ელოდა.ირაკლიმ,გაჭირვებით გადააგორა ყელში გაჩხერილი ბოღმის გორგალი და მუდარა ნარევი ხმით ამოიხრიალა :
-ნეკა...-მის ხელს ჩააფრინდა და ათრთილებულ თითებზე სათითაოდ აკოცა.ხელები თავადაც უკანკალებდა და ავის მომასწავლებლად ეწვოდა მთელი სხეული.-ყველაფერს მოვერევით,ძალიან გთხოვ...-თავისკენ მიიზიდა გოგონა და მისი სახე ხელებს შორის მოიმწყვრდია.შუბლით და შუბლზე დაეყრდნო -ერთხელ მითხარი:არასდროს მომცე უფლება შენგან წავიდეო..გახსოვს პატარავ?!მითხარი:არ დაუშვა შენზე,ოდესმე უარი ვთქვაოო.არ გაგიშვებ...შენს თავს გეფიცები არ გაგიშვებ პატარავ..უბრალოდ მაგრძნობინე რომ გინდა დარჩენა.ძალიან გთხოვ ნეკა...
-ღმერთო...-ცრემლისგენ სველი ტუჩებით დაუკოცნა ბუაჩიძეს ბაგეები ნეკამ და თვალებ დახუჭული დიდხანს ცდილობდა დამშვიდებას.-მაპატიე,მაპატიე ორაკლი...
-ჯანდაბა...-ხელები ცივად გაუშვა ირაკლიმ და უკან დაიხია.-ჯანდაბა...-ის ხელები, მანამდე ნეკას სახეს რომ ეხებოდნენ,თავზე შემოიწყო და ცრემლიანი თვალებით ჭერს ახედა.სიმრით ჩაეცინა და დამნაშავესავით აწურულ ქალს მიუბრუნდა.
-მაპატიე...
-აღარ მოგძებნი,ამის დედაც..აღარ დაგელოდები...აქ დასრულდი,ამ სიტყვებით დასრულდი..აი, ესე დასრულდი პატარავ...უბრალოდ დასრულდი.
-იკა...-ორივე ხელი სახეზე აიფარა ნეკამ, მაგრამ ბუაჩიძეს მისთვის აღარ შეუხედია.გვერდი ცივად აუარა გაყინული სახით მდგარ ივას და სანამ საბოლოოდ შეაქცევდა ზურგს თვალი-თვალში გაუყარა...
-შენს მადლიერებას შევ*ეცი! -გამოსცრა კბილებს შორის და სასტუმრო ოთახში შესულს აღარც გაუგია როდის და რა მდგომარეობაში დატოვეს მისი სახლი.კარი არ დაუხურიათ...წავიდა ნეკა ლოლაშვილი და უბრალოდ თან გაიყოლა მისი ამდენ წლიანი ცხოვრების დროს ნანატრი სიყვარული...თან გაიყოლა, ძველი ირაკლი ბუაჩიძე,რომელსაც ერთი შეხედვით,ერთი შეხებით,ერთი ღიმილით, აურია თავგზა და ისე გატეხა და დაიმონა თავად ბუაჩიძესაც კი უკვირდა მისი ასეთი სახეცვლილება.
*********
ვერ მიხვდა რამდენ ხანს იჯდა ერთ ადგილზე უმოძრაოდ და რამდენ ხანს მიშტერებოდა ერთ წერტილს.სრულიად დაცარიელებული,უსულო ფიტულს დამსგავსებოდა, რომელშიც ყველანაირი გრძნობა ჩაეკლათ და ემოციებისგან დაცლილისთვის მანამდე ვენებში უხვად მჩქეფარე ადუღებული სისხლი გაეყინათ.წვეთ, წვეთ გამოეღოთ ვენებიდან და გულიც ავტომატურად გასჩერებოდა.
31 დეკემბერს თბილისელების გასაკვირად გათოვდა.მსხვილი ფიფქებით ხვავრიელად ბარდნიდა და უცებ გაახვია თეთრ საბურველში დედა ქალაქი.ახალი წელი მოსდგომოდა კარს...კედლის საათი, გულის გამაწვრილებლად ხმაურობდა და დაწყვეტილ ნერვებს აცდენილი, პირდაპირ ტვინში უკაკუნებდა.თითქმის ერთ დროულად იქუხა და ქალაქის ზეცა ათასფრად აელვარებულმა ფეიერვერკმა გაანათა.ყიჟინა დასცხეს,ახალი წელი შემობრძანდა.ახალი სიხარულით,ახალი იმედებით და ცხოვრების უკეთესკობისკენ შეცვლის ახალი პერსპექტივებით.მხოლოდ მერვე სართულზე არ ენთო შუქი და არ ზეიმობდნენ. და მაშინ როდესაც მრავალჟამიერის ფონზე ერთმანეთს ღიმილით ულოცავდნენ ახალ წელიწადს,მამაკაცის ღრიალმა გააყრუა მთლიანი კორპუსი და ღრიალს ფონად მსხვრევის ხმაც გაჰყვა.ბუაჩიძემ, ღრიალით გამოუშვა დაგროვილი ბოღმა და სიბრაზე სხეულიდან და დაუოკებელი შურისძიების სურვილი დამსხვრეულ სასტუმრო ოთახში ჩაატია,ჩაკლა და ჩამარხა.

**********
ხმამაღალი მუსიკა,მთვრალი შეძახილები."ახალ წელს გილოცავთ!"ენერგიული ბარმენი და ბოლომდე ჩაცლილი არყის ბოთლი...არ იყო უგონოდ მთვრალი.საღად აზროვნებდა, თუმცა ვენებში მოძრავი ალკოჰოლი მაინც თავისას აკეთებდა და რეალობას მოწყვეტილი გაერია მოცეკვავე ახალგაზრდებს. კისერზე შემოხვეული მკლავები და სურნელი, რომელიც არ ჰგავდა მისა.გოგო 25 წლის იქნებოდა,სლავური გარეგნობის.მოქნილი სხეულით და გრძელი ქერა თმით.
-წამოდი!-კეფაზე შემოხვია თითები და ახლოს მიიზიდა.
-კარგი...-გაიცინა ქერამ და ქვედა ტუჩი,კბილებს შორის მოიქცია.ვერაფერს ფიქრობდა ბუაჩიძე,სასმელი ნელ-ნელა მოჰკიდებოდა,მაგრამ სიბრაზეს მაინც ვერ აყუჩებდა.მთელი მისი სხეული რომ მოეცვა.სასტუმროს ფოიეშივე შემოაძლიჯა ტანისამოსი ქალს,ურცხვად რომ დაატარებდა თითებს მისი შარვლის უბეში და ოსტატურად უხსნიდა ღილებს.განიერ საწოლზე ხელის კვრით დაახეთქა და ქალმა გააზრებაც ვერ მოასწრო, ისე ამოატრიალა მუცელზე.გრძელი თმით დაითრია და ყველანაირი სექსის წინა პრელუდიების გარეშე შეაერთა მათი სხეულები.შუბლით, ქალის კეფას დაყრდნობოდა და თვალები მჭიდროდ ჰქონდა დახუჭული.მარცხენა ხელი მკერდზე მოეხვია,მარჯვენა კი მაღალ ყელზე და თავს უკან აწევინებდა.ქალის დაუფარავი ოხვრის ხმა,არანაირ ემოციას არ აღძრავდა მასში,უხეშად აგრძელებდა მოძრაობას და ცდილობდა სათითაო ბიძგში ჩაეტია ის სიბრაზე ვერა და ვერ რომ გაინთავისუფლა სხეული მისი საცეცებისგან.ნეკას ცრემლიანი სახე, მის გონებაში ჯიუტად დაჰქროდა და ყურში სლავი გოგონას კვნესის მაგივრად, მისი ჩურჩულით ნათვქვამი "მაპატიე" ჩაესმოდა.სრულიად რომ დაანგრია თავისი ერთი ქმედებით და წონასწორობა დაკარგული დაუნანებლად დასცა მიწაზე.საწოლზე მიგდებული მისი ტელეფონი რეკავდა...
-იმედი მაქვს არ უპასუხებ.-ამოიკვნესა ქალმა და ფრჩხილებით ბარძაყზე ჩააფრინდა.
ბუაჩიძემ, უემიციოდ დახედა ეკრანს და აციმციმებული ნაცნობი ნომრის დანახვაზე,ხელახლა მოაწვა მრისხანების ახალი ტალღა.ხელის უხეში გაკვრით მოისროლა საწოლიდან და ქალს უფლება მისცა ზურგზე დაწოლილიყო,მის ფეხებს შორის მოქცეული ძველ მდგომარეობას დაუბრუნდა და სავსე მკერდზე ტუჩებით წაეტანა.
**********
თეთრად შეღებილ პალატაში,ღამის სანათი ენთო და ჩამოწოლის სიბნელეს სუსტად ანათებდა.საწოლზე მწოლიარე ავადმყოფს ეძინა და მყუდროებსა, მისი მშვიდი სუნთქვა და წვეთოვნიდან გაპარული წვეთის წკაპუნი არღვევდა, რომელიც წვრილ მილში ნელ- ნელა მიიწევდა და წინ წასულ მისნაირებს უერთდებოდა.თბილ პლედში გახვეული ნეკა,ფანჯრის რაფაზე შემომჯდარიყო,მუხლებში მოხრილი ფეხები,მკერდთან მიეტანა და ნიკაპით დაყრდნობოდა.შუშის მიღმა,გარე განათების ბოძებთან, სინათლეზე აცეკვებულ ფიფქებს თვალს არ აშორებდა და მოღალატე ცრემლებს ჩუმად იწმენდდა.
"-მობილური ტელეფონი, გამორთულია ან გასულია მომსახურების ზონიდან"-ჯიუტად იმეორებდა ოპერატორი ქალის გამყინავი ხმა და ყველა ზარზე სუნთქვას უკრავდა.ირაკლის არ უპასუხია,ისე გათიშა ტელეფონი.არც ელოდებოდა მის პასუხს.არ ელოდებოდა იმ ყველაფრის მერე ისევ რომ გაიგებდა მის ხმას, მაგრამ ჯიუტად არ ეშვებოდა.სიცოცხლისთვის მნიშვნელოვნად მიაჩნდა თუნდაც მისი საყვედურ ნარევი ტონი,იმედგაცრუებული ხმა...ოღონდ კი გაეგო,ოღონდ ეპასუხა..როგორ უნდოდა ხაზის მეორე ბოლოს თუნდაც მისი სუნთქვის ხმა გაჟღერებულიყო,უსიტყვოდ,უემოციოდ,უსაყვედუროდ..მთავარია გაეგო."მიყვარხარ" გაგზავნილი შეტყობინება,რომელიც არ მისულა ადრესატამდე.არც იმ დღეს,არც მეორე დღეს და არც ერთი კვირის შემდეგ.ირაკლის ტელეფონი აღარ ჩართულა...
ზოზინით გაიარა საახალწლო არდადეგებმა.გონება გათიშული,აჩრდილივით მოძრაობდა და ხმის ამოუღებლად,უემოციოდ პასუხობდა დასმულ კითხვეს.იკვებებოდა ჩიტივით და ნახევარზე მეტ დროს ციკოსთან,პალატაში ატარებდა ...ივიწყებდა თავის დარდს და ტკივილს და ჩამქრალი თვალებით უყურებდა დღითი დღე მომჯობინებულ ბებიას.რომელიც ორ კვირაში სახლში გამოწერეს და სახლში გადიოდა ფიზიო თერაპიის კურსს დაქირავებული თერაპევტების დახმარებით.გაუკვირდა,როდესაც სასტუმრო ოთახში უხმოდ მჯდარს ივა დაადგა თავზე და მის მოპირდაპირედ დაიკავა ადგილი.გადაღლილი სახე ჰქონდა ივიკო ლოლაშვილს,უძილობისგან ჩაწითლებული თვალები და ნაცრის ფერი კანი.
-როგორ ხარ?-იკითხა სასხვათაშორისოდ და სიგარეტს მოუკიდა.
-კარგად.-ამოიჩურჩულა ნეკამ და ფერადი ბალიში ძლიერად მიიხუტა მკერდზე.ათრთოლებული თითებით ჩააფრინდა და თავი გააკონტროლა ხმამაღლა რომ არ აქვითინებულიყო.
-საერთოდ არ ჭამ საჭმელს?-წარბები შეკრა ივამ და ალბათ ხუთი კილოგრამით მაინც დაკლებული შვილის სხეულს მიაშტერდა.
-არ მშია.
-რა გინდა ნეკა?-ამოიოხრა ივამ და ჭაღარა შეპარულ წვერზე, მივლილი თითები ჩამოისვა.
-არაფერი...-მხრები აიჩეჩა ნეკამ.
-სამი კვირაა ესე ხარ,არც ჭამ,არც მეგობრებს ეხმიანები. სახლში ლანდივით დადიხარ და საერთოდაც, ბოლოს როდის ჩაიხედე სარკეში?
-.......
-მებუტები?-ჩაეცინა ივას.
-მაქვს მიზეზიი?!
-ჯანდაბა...-ღრმად ამოიოხრა ივამ და სიგარეტი ღრმად მოქაჩა.-ხვალ, შეგიძლია სკოლაში დაბრუნდე....უბრალოდ,პორობა უნდა მომცე ისევ არ აეკიდები იმ ბიჭს და საბოლოოდ არ მოკლავ ციკოს.
-ძალიანაც რომ მინდოდეს მისთვის აღარ ვარსებობ.-სიმწრით გაეცინა ნეკას და ცრემლები მოიწმინდა.
-ალბათ ნახავდა ახალ გასართობს..არაუშავს,გადაიტან რამენაირდა.-სავარძლიდან წამოდგა ივა და წასვლამდე ზემოდან დახედა.-შენი იმედი მაქვს ნეკა..პირობა, პირობაა...-პასუხს აღარ დალოდებია ივა,მაგიდაზე მოთავსებულ საფერფლეს ხელი წამოავლო და ოთახიდან გაუჩინარდა.
***********
#11
ფეხები უკან რჩებოდა, მაგრამ მაინც შეძლებისდაგვარად მშვიდი სახით მიუახლოვდა საკლასო ოთახს და ნერვიულობისგან გაოფლილი თითებით,სახელურს ჩააფრინდა.კარი შეაღო და ზღურბლზე გაშეშებულმა საკლასო ოთახი მოათვალიერა. მისი ორი თანაკლასელი, დაფასთან იდგნენ და სერიოზული სახეებით მიცემულ დავალებას ასრულებდნენ.კლასის ნაწილი მათთან ერთად მუშაობდა და წიგნში ინიშნავდნენ სწორ პასუხებს.ნაწილი კი თუ არ მუშაობდა,ცდილობდა მაინც სხვისთვის არ შეეშალა ხელი.თავად მასწავლებელი,სულ ბოლო რიგში ერთადერთ თავისუფალ მერხთან მოთავსებულიყო და წინ გამოეშალა ძვირად ღირებული ბოდასებიანი ფეხები,შიგადაშიგ მშვიდი სახით ამოხედავდახოლმე დასქმებულ ბავშვებს, დანარჩენ დროს კი ტელეფონის ეკრანს არ აცილებდა თვალს.ლოლაშვილის დაგვიანებულმა შემოსვლამ ყველას ყურადღება მიქცია.უხერხულად აწურულმა ნეკამ,ბავშვებს გადახედა და მასწავლებლის ნებართვას არც დალოდებია ისე დაუწყო ცარიელ ადგილს ძებნა.ბოლოს ღრმად ჩაისუნთქა და მისი მიმართულებით დაიძრა,უჭირდა თავის ხელში აყვანა, მაგრამ არც საკუთარი სისუსტის ჩვენაბა სურდა,უხმაუროდ გამოსწია სკამი და ბუაჩიძის გვერდით სუნთქვა შეკრული დაეშვა.გული საშინელი სიჩქარით უცემდა და ნესტოებში დაუკითხავად შემძვრალი ირაკლის სუნამოს სურნელს ტირილამდე მიჰყავდა.ათთოლებული თითები ჩანთის ქვეშ შეაცურა და მასწავლებელს შეფარვით გადახედა,რომელსაც არანაირი ემოცია არ ეწერა სახეზე,მშვიდად იჯდა თითების სწრაფი მოძრაობით მოკლე ტექსტურ შეტყობინებას წერდა.გააგზავნა,ტელეფონი ეკრანით დადო მერხზე და დაფას გახედა.
-არჩილ,ზედმეტად მარტივია...ამდენ ფიქრს არ საჭიროებს.
-ცოტა ავირიე მას...-დამნაშავესავით ამოილაპარაკა ზემოდ ხსენებულმა არჩილმა.
-წინა წლის მასალაა,წესით გავლილი უნდა გქონდეთ...
-აშკარად, ამ გაკვეთილზე არ ვყოფილვარ-გაეცინა არჩილს და დაფას მიუბრუნდა.ირაკლიმ კი ისევ ტელეფონი მოიმარჯვა და სანამ ეკრანს გაანათებდა ნეკას გადმოხედა.
-გირეკავდი.-ამოიჩურჩულა ნეკამ და მისი. უენოციო სახის შენხედვარეს თვალები აემღვრა.
-საინტერესოა...შენი ზარები არ მინახია.ალბათ არ მეცალა..-წარბი აზიდა ირაკლიმ და ისევ ტელეფონს დაუბრუნდა.
-ნომერი გამოცვალე?
-ლაპარაკს თუ არ მორჩები ,კლასი დატოვება მოგიწევს!-ზედმეტად მკაცრი ხმით გამოსცრა ირაკლიმ და წარბიც არ შეუხრია მის სატირლად ათრთოლებული ნიკაპის დანახვაზე.
-სალაპარაკო გვაქვს...-ამოიჩურჩულა ნეკამ და დარჩენილი ოცი წუთის მანძილზე მისკენ ერთხელაც აღარ გაუხედია.არც ირაკლის მოუკლავს მისი ცქრეით თავი,მალევე ადგა სკამიდან და საკუთარ მაგიდას დაუბრუნდა,ზარის დარეკვამდე მშვიდად გამოუცხადა ჩანიშნული დავალებები და ზარის შემდგომ პირველმა დატოვა საკლასო ოთახი.დიდხანს არ გაჩერებულა სკოლაში, სამასწავლებლოში ათი წუთი დაჰყო და სწრაფი ნაბიჯით გაეცალა იქაურობას,ფიქრის არც თავი ჰქონდა და არც ნერვები,ნეკას დანახვა საშინლად აღიზიანებდა და წყენა ნარევი სიბრაზე, იმდენად ერეოდა მის ორგანიზმს თავს ძლივს იკავებდა საკადრისი პასუხი არ გაეცა გოგოსთვის.ის ცრემლებიც აღიზიანებდა,კარგად რომ იყენებდა ფარად ლოლაშვილი და ადრე თუ მისი ყველა ცრემლი სულს უხუთავდა, ახლა უბრალოდ აგიჟებდა.ისევ ისე სიგიჟემდე უყვარდა და ალბათ მთელი ცხოვრება ეყვარებოდა, რადგან კარგად იცოდა თავისი ხასიათი, თუ უყვარდა ბოლომდე უყვარდა თუ სძულდა...ნამდვილად არ უსურვებდა საკუთარ სიძულვილს არავის,რადგან სიყვარულივით უკიდეგანო იცოდა და საძულველ ადამიანს იმდენს გაუკეთებდა საკუთარი გაჩენის დღეს აწყევლინებდა.აქ კი თითქოს ზიზღის და სიყვარულის გზაგასაყარზე იდგა და დაბნეულმა არ იცოდა რომელ მხარეს გადაედგა ნაბიჯი..საით წასულიყო,ისევ დაეჯერებინა მისი გაუფასურებული ცრემლების თუ უბრალოდ გაეშვა და ცხოვრებაში აღარ დაინტერესებულიყო მისით.არც ეს გამოსდიოდა,აღარ ფიქრობდა,უფრო სწორად დროს არ იტოვებდა მასზე საფიქრალად და ის მონატრებაც ასე მწვავედ რომ მოსდებოდა და ნელ-ნელა ანგრევდა, თითქოს ტვინის ავტომატურ თავდაცვით სისტემას მიერთებოდა და ისე ბლოკავდა უფლებას არ აძლევდა მთელი გულით ეგრძნო,ისევ გაეგიჟებინა და ისევ შესძლებოდა ნეკა ლოლაშვილს მისთვის თავგზა აებნია,თავი შეეხსენებინა,იარები ხელმეორედ გაეხსნა და შემდეგ ისევ ისე ეტკინა, როგორც აქამდე.
სიგარეტს მოუკიდა და გზის მეორე მხარეს გადასული საკუთარი მანქანისკენ დაიძრა.
-ირაკლი!-ის იყო.
ყურადღება არ მიუქცევია, ისე გამოხსნა მანქანის კარი და ჩაჯდა.ძრავი ჩართო და ადგილიდან დაძვრას აპირებდა ნეკას წვრილი თითები რომ მიაწყდა შუშას.
-სალაპარაკო გვაქვს.-მანქანის უკანა კარი გამოაღო და პასუხს არ დალოდებია ისე შეხტა სალონში.
-გადადი მანქანიდან!-ძრავი ისევ გამორთო ირაკლიმ და სახე წაშლილ გოგონას სარკიდან გამოხედა.
-ჯანდაბა,მომისმინე...
-ნეკა,უბრალოდ გადადი!
-არსად არ ვაპირებ გადასვლას...რაიყო, ძალის გამოყენებით გადამაგდებ?-ჯიუტად გაუსწორა თვალი სარკიდან მომზირალს და წარბები შეკრა.
-ამის დედაც...-გასაღები ისევ გადაატრიალა ბუაჩიძემ და მანქანა ადგილიდან გიჟივით მოსწყვიდა,დაახლოებით ნახევარი კილომეტრით მოშორდა სკოლის ტერიტორიას და მაღალ ხეივანში გადაუხვია.გააჩერა და ნახევარი ტანით შეტრიალდა უკანა სავარძელზე მჯდარი ქალისკენ.
-გისმენ.
-ჯანდაბა,ესე აპირებ სამაგიეროს გადახდას?ღმერთო,არც კი მომისმინე რატომ გადავდგი ეს ნაბიჯი?გირეკავდი,არ მიპასუხე... შემდეგ კი ადექი და ნომერი შეიცვალე.-სახეზე ჩამოყრილი თმა უკან გადაიწია აკანკალებული ხელებით და ურეაქციოდ მომზირალ ბუაჩიძეს მიაშტერდა.
-სულ ეს იყო?მორჩი ხო? გადადი ეხლა...
-ირაკლი...-ხმა გაუტყდა ნეკას და ცრემლები ვეღარ შეიკავა.-მაპატიე...უშენობა ჯოჯოხეთია.იცი როგორ ვარ?სული მეხუთება...ძალიან მენატრები.ჯანდაბა, საშინლად მენატრები...-მოულოდნელად მისკენ გადაიხარა და ბუაჩიძის სახე ხელისგულებში მოიქცია.ცრემლიანი თვალებით აკვირდებოდა სახეზე და სუნთქვა შეკრული, თავს ვერ ერეოდა.ვერ ერეოდა ირაკლის გაყინულ თვალებს და უცვლელ გამომეტყველებას,ვერ ერეოდა მის უსიტყვო წყენას და პროტესტს.სისხლი ეყინებოდა ისე უნდოდა ძველებურად დაეკოცნა მისთვის ბაგეები და საკუთარი სხეულით ეგრძნო მისი სიახლოვე.ირაკლი შორს იყო მისგან,მიუხედავად ასეთი სიახლოვისა... ძალიან შორს იყო და წამითაც ვერ უსწორებდა რეალობას თვალს ნეკა ლოლაშვილი.იმ რეალობას, რომელიც საყვარელი ადამიანის დაკარგვა გახლდათ.საბოლოოდ დაკარგვა..სადღაც, გულის სიღრმეში მაინც კიაფობდა იმედის ნაპერწკალი და ამ ნაპერწკლის დამსახურება იყო რომ აიძულა და ბუაჩიძის ტუჩებს მისწვდა. ნაცნობი არომატი,კანის სირბილე და საბოლოოდ არეული თავგზა,ფრთხილად უკოცნიდა ურეაქციოდ მჯდარს ღვინისფერ ტუჩებს და მისი უმოძრაობა აგიჟებდა.
-რა ჯანდაბას აკეთებ?-ორივე ხელით მხრებში ჩააფრინდა ირაკლი და ატირებული ქალი, უკან გასწია.-რის მიღწევა გინდა ნეკა?გაინტერესებს ისევ ისე ვგიჟდები თუ არა შენს შეხებაზეე?! გაინტერესებს, ისევ ისე მინდიხარ თუ არაა?!კარგი,ვნახოთ...მეც არ ვიცი...შეიძლება გვესიამოვნოს.-თვალებში ბოროტი ნაპერწკლები უელავდა ბუაჩიძეს და ნეკას შეეძლო დაეფიცა, ცხოვრებაში პირველად ხედავდა ასეთს.-გაიხადე,მიდი თავად გაიხადე...გაიხადე ეს წყეული ზედა.-ხელი უხეშად ჰკრა და სავარძელზე ზურგით გადავარდნილისკენ გადაიხარა.უკანა სავარძეკზე მოხერხებულად გადაძვრა და დუტის ქურთუკი ლამის შემოახია.
-ხო,მიდნდიხარ...საშინლად მინდიხარ პატარავ.-უხეშად წაეტანა ტუჩებზე და იმდენად მჭიდროდ დაიჭირა თავის ადვილად დაღწევა რომ არ შესძლებოდა.-მიდი მიპასუხე კოცნაზე,რატომ არ მპასუხობ?არ გინა სექ*სი?-კისერზე გადაიტანა ტუჩები და თეთრი პერანგის ქვეშ თითებით შეუძვრა.მკერდამდე მიღწეული, მტკივნეულად ჩააფრინდა და ტკივილისგან მოხეთქილი კვნესა ტუჩებით ჩაუხშო.ამოსუნთქვის საშუალებას არ აძლევდა,ისე ჰკოცნიდა და თავადაც ვერ ხვდებოდა რა ჯანდაბა ემართებოდა,ეს სიბრაზეც აღარ იყო...არც ზიზღი.ვენებში სისხლი აუდუღდა და გონება სრულიად გაეთიშა.ნეკამ, წინააღმდეგობა შეწყვიტა და მონატრებული თავადაც აჰყვა,მის ფეხებს შორის მოქცეულს. აკანკალებული თითებით გაუსხნა ქამარი და ყოველგვარი სიფრთხილის გარეშე შეერთებულს სხეულების გამო წამოიკივლა.საჯდომზე თითებით ჩააფრინდა ირაკლის და შეეცადა გონება არ გასთიშვოდა.
-მტკივაა..
-მეც ესე მტკივა ნეკა...-ირონიულად გაეცინა ირაკლის და უკან გაწეულმა, იმდენად ძლიერი ბიძგით უპასუხა ნეკას პროტესტს, ისევ წამოიკივლებდა ლოლაშვილი რომ არ მოესწრო ირაკლის და ტუჩებზე თითები არ აეფარებინა,რომელზეც კბილებით ჩააფრინდა ქალი. გამწარებულმა ირაკლიმ,თმაში ჩაავლო თითები და თავი უკან გადაუწია.
-მორჩი..უბრალოდ მორჩი.მოდუნდი და ისიამოვნე...ამის მეტი არაფერი გაგვიკეთებია მაინც...
-მაშინებ...
-რატომ? აღარ მოგწონს ჩემთან სექსიი?! თუ არ გეუბნები ორ წუთში ერთხელ რომ მიყვარხარ?
-ნაბიჭვა*რივით იქცევი...
-შენ კი *ვით რომელსაც მარტო ჩემს უბეში ჩაძვრომა სურს...ხო გინდივარ? ხოდა შენთან ვარ,შენში ვარ პატარა ნეკა...ნებისმიერ დროს შენს სამსახურში მიგულე საყვარელო.
-მეზიზღები-ამოიტირა ნეკამ და თვალები დახუჭა.
-მეც მეზიზღები, მაგრამ ეს სექსთან არაფერ შუაშია...მოდუნდი...და შეგიძლია გაათავო.
-არ გიყვარვარ ხოო..
-არასდროს მიყვარდი...-ზედ მის ტუჩებზე ჩურჩულებდა ირაკლი, უხეში ბიძგები შეერბილებინა.სიბრაზის მიუხედავად,მაინც გიჟდებოდა მასზე,მისი სურნელი თავბრუს ახვევდა და სრულყოფილი სხეული, რომელიც წვავდა თავისი სიმხურვალით სრულიად აცლიდა საღად აზროვნების უნარს...მაინც ხედავდა ნეკას ცრემლიან თვალებში სიყვარულში არეულ უდაზღვრო ვნებას,მაინც თრთოდა მისი თითების,ტუჩების შეხებაზე ლოლაშვილო და მაინც მიაღწია კულმინაციამდე.განცდილი ორგაზმისგან,ცრემლიანი თვალებით, დიდხანს თრთოდა და საერთოდ არ უყურებდა მას.
-რა ჯანდაბას მიკეთებ ესეთს? ყოველი აქტის დროს მინდა უბრალოდ მოგკლა...მეზიზღები...ჯანდაბა,ესეთი როგორ ხარ?-მოშორდა, სავარძლის საზურგეზე კეფით მიყრდნობილ ქალს და თავის სავარძელს დაუბრუნდა.შარვალი შეიკრა და წინ ჩამოშლილი თმა უკან გადაიწია.-აღარ გაბედო და აღარ ეცადო ჩემთან დაბრუნებას...
-ირაკლი...-ნერწყვი ხმაურით გადაყლაპა ნეკამ და გამშრალი,შესიებული ტუჩები გაილოკა.
-დამთავრდა პატარავ...უკვე დამთავრდი.მე შენთვის აღარ ვაპირებ ბრძოლა...შეგიძლია შარვალი გაისწორო და მანქანიდან გადახვიდე.დროულად,მელოდებიან...
ნეკამ,უსიტყვოდ შეისწორა ტანისამოსი და მანქანიდან გადავიდა,ძლივს იკავებდა ქვითინს.როგორც კი ბუაჩიძის მანქანა იქაურობას გაეცალა,თავი ვეღარ შეიკავა,ტალახიან მიწაზე მუხლებით დაეშვა და კივილით გამოდევნა სხეულიდან წყენა,შეურაცყოფა და საშინელი მრისხანება.რომელიც მუცელს ისე უმღვრევდა ნაღვლის გემოს ყელშიც კი გრძნობდა.კიოდა და ფეხებზე ეკი*და ყველა და ყვეკაფერი,საბოლოოდ დაცლილი მიწაზე დაჯდა და ხელებში სახე ჩარგული აქვითინდა.
***********
ტაქსიდან გადმოსული, სირბილით შევარდა სახლში და ერთი სული ჰქონდა საკუთარი საძინებლისთვის შეეფარებინა თავი,კარი დაეკეტა და ხმამაღლა,მოთქმით აქვითინებულიყო.კისერში გაჩხერილი სიმწრის ბურთი,ახრჩობდა და აგიჟებდა. კიბეებზე ჩამომავალი ქეთათო,რომ შეეფეთა და თავი ძლივს შეიკავა რომ არ შესჯახებოდა.გვერდის აქცევა გადაწყვიტა,მაგრამ წარბ შეკრულმა ქალმა, არ მისცა ზემოთ ასვლის საშუალება.შუა კიბეზე გაიხიდა და გერი, თავით ფეხამდე ამრეზით შეათვალიერა.
-ღმერთო, რას ჰგავხარ?-ტალახში ამოსვრილ ტანისამოსზე, უაზროდ დაიხედა ნეკამ და ჩაწითლებული თვალები შეანათა არამკითხე მოამბეს.
-რა შენი საქმეა?!-უკმეხად მიახალა.
-სკოლიდან მძღოლს უნდა წამოეყვანე,სად არის ვაჟა?
-ადრე წამოვედი.მორჩა, გამატარე!-გვერდზე გადგა,მაგრამ ქეთამ ხელი ჰკრა და არ მისცა კიბეზე ასვლის საშუალება.
-როგორ იქცევი?!-ხმას აუწია ქეთათომ და კიდევ რაღაცის თქმას აპირებდა კარის ზღურბლზე გამოჩენილმა ივამ რომ შეაწყვეტინა პირზე მომდგარი სალანძღავი სიტყვა.
-რა ხდება?
-შეხედე რას ჰგავს?-ხელით ნეკაზე მიუთითა, რომელმაც ღრმად ამოისუნთქა და სამზარეულოს მიმართულებით წავიდა.
-რას ჰგავს?-ვერ მიხვდა ივა.
-ღორივით ტალახშია ამოგანგლული და ყველა ბედნიერებასთან ერთად სკოლიდან, თავად მობრძანდა...
-ნეკა!-უკან მიჰყვა ივა და წყლით სავსე ჭიქით ხელში მდგარ ნეკას,შეკრული წარბებით მიაჩერდა, რომელმაც წყალი ბოლომდე ჩაცალა და მამას გაოცებული სახით გადახედა.
-რა ჯანდაბაა? მართლა პატიმარი ვარ? სკოლიდან ჩემით წამოვედი, იმიტომ რომ იქ აღარ მინდოდა გაჩერება.ტველა ჩწმი გადადგმული ნაბიჯის შესახებ შენს წარმოდგენილ მოადგილესთან უნდა დავრეკო და ნებართვა ავიღოო?!
-და სახლში მოსვლამდე ტალახში იგორავეე?!
-არა...-ჭიქა, ხმაურით დაახეთქა მაგიდაზე ნეკამ და ზიზღით სავსე ხმით გამოსცრა.-ირაკლი ბუაჩიძესთან ვიჟიმავე ტალახში...მოგწონს პასუხიი?!
-შენი დედაც...-იფეთქა შვილის ასეთი ტონით შეურაცყოფილმა ივამ და მისკენ გაიწია, მაგრამ ნეკა უკან გახტა და მაგიდაზე, ხის სპეციალურ ჩასაწყობში მოთავსებული დანებიდან ყველაზე დიდს წამოავლო ხელი.
-მოდი აბა...ფეხებზე გკიდ*ივარ ხოო?! მეც ფეხებზე მკიდ*იხარ..ერთი გაბედე და თითი დამაკარე, ისე გაგიყრი მაგ დამპალ გულში წარბს არ შევიხრი.
ივა ლოლაშვილს,თითქოს ცივი წყალი გადაასხესო ერთ ადგილზე გახევდა და გაოგნებული,ცარცივით გაფითრებული სახით მიაჩერდა მრისხანებისგან არეულ შვილს, რომელიც სხეულს ვერ იმორჩილებდა და ბრაზისგან აკანკალებული, ცხვირ წინ უტრაილებდა პურის საჭრელ დანას.
-მოეშვი სისულელებს და დადე ეგ დანა მაგიდაზე.
-რას იზამ მამიკო?!-ირონია გაურია ხმაში ნეკამ და დანის ტარი უფრო ძლიერად ჩაბღუჯა.-არა,შენ არ გაგიყრი...მაგ ბედნიერებას არ მოგანიჭებ,შენისთანა დამპალი ადამიანისთვის სიკვდილი შვებაა...რა გატკენს ყველაზე მეტად? შვილის სიკვდილიი?! -გაიცინა ნეკამ და ხმას აუწი? არა..შვილის არა. ისედაც არასდროს გადარდებდა...აბა რაა?! ააა თანამდებობა და კარგი რეპუტაცია,ხოო კარგი რეპუტაცია მამიკო...სუფთა და შეუბღალავი...უკვე წარმომიდგენია: ხვალ დილით როგორ გამოაჭენებენ შენს სურათს..აი,იმ ყველაზე საყვარელ პიჯაკში რომ გაქვს გადაღებული...შენ ხომ ბუნებით მაქსიმალისტი ხარ?...ყველაფერი გინდა:ოღონდ მოწესრიგებული,სუფთა,შეუბღალავი...ჯანდაბა, ბატონო ივა შენი სახელი უკვე მძღრენში ამოსვრილი, რადგან შენი შეუბღალავი კარეიერა დასამარების პირზეა მისული.ხვალ, ყვწლა ჟირნალი სათაურშივე გაგჭირავს დიდი ასოებით."რატომ გადაწყვიტა საგარეაო საქმეთა მინისტრის ერთადერთმა შვილმა ?" "რატომ მივიდა მდიდარი მამიკოს, უძღები შვილი ამ ზომამდეე?!" გაგაქილიკებენ,გაგჭორავენ,დაგცინებენ...ზურგს უკან ბატონო ივა. ზურგს უკან მეც დაგცინე,თავზე და-ხმამაღლა კიოდა ნეკა.-ხოო ,ფეხებზე დაგი*კიდე,პირობა არ შეგისურულე.ჩემით გავეკიდე ირაკლი ბუაჩიძეს და იმან რა ქნა იციი?! სამადლოდ გამჟიმა..ხოო სამადლოდ...სულში ჩამაფურთხა...შენც ჩაგაფურთხა...
-რას ამბობ?!-ლოლაშვილის სახეზე ერთმანეთსი მონაცვლეობით გადადიოდა ფერები.გაოგნებული,უკან გადაქანდა და ამწვარ გულზე ძლიერად მიიჭირა გაშლილი ხელისგული.
-რა იყო?! კვდებიი?!-გიჟივით ახარხარდა ნეკა, დანიან ხელს წინ და უკან უმისამართოდ იქნევდა და სახეზე წამოწითლებულს ლურჯი კაპილარები დასკდომამდე მისვლოდა,თვალებიდან ზიზღნარევ ნაპერწკლებს ისროდა და ერთიანად იღებდა მთელი წლების დაგროვილ ბოღმას და გაოგნებული,ფერ დაკარგული ივიკო ლოლაშვილის წინ ანთხევდა.-ეხლა არ მოკვდები.ჯანდაბა, ნამდვილად არ მოკვდები იმიტომ რომ უნდა მოსიმინო რასაც შენზე ვფიქრობ...ხოო,მთელი ცხოვრება მინოდა ესეთი გატეხილი და დაჩოქილი მენახე...ელლა რომ ხარ,შეურაცყოფილი,განადგურებული...თუ ეხლაც თავს მაჩვენებ მამიკო?! ხოო,შენს შვილს დედის გენებმა სძლია,ცოლიან კაცს გაეკიდა და ხოო,დღესაც გაეკიდა,ხვალაც და შეიძლება ზეგაც...ხოო, ყოველ დღე დაიმცირებს თავს,რათა შენ დაგამციროს...შენ ჯერ დედა წამართვი,მერე ოჯახურის სითბო და მამაც მას მიაყოლე.შენ, სიყვარულის უფლებაც წმართვი..ყველაზე მაგარი რა იქნება იციი?!-ისევ იცინოდა ნეკა.-ცხრა თვეში ნაბიჭვ*არი რომ გავაჩინო...ხოო, წარმოიდგინე როგორ დაგიძახებს წლების შემდეგ ბაბუას...მაგრამ იმ ნაბიჭვარმა ბუაჩიძრმ პრეზერვატივი გამოიყენა...არ გაგიმართლა მამიკო...კიდევ რა გინდა რომ გითხრა, რა გავაკეთო? ბოლომდე რომ მიგახვედრო როგორ მეზიზღები,როგორ ვერ გიტან და რამდენად არარაობა ხარ ჩემს თვალში...ტრა*კში გაიკეთე შენი ქონებაც,სახელიც, შენი ავტორიტეტიც...და ბოზების არმიაც..შენ მე დამასამარე.შენ, შვილი აღარ გყავს ,რადგან სამი კვირის უკან საკუთარი ხწლით მიაყარე მიწა მამა...მე გეუბნები ამას,შენი მშიშარა და მორჩილი შვილი.. კიდევ რითი დამაშანტაჟებ?-ახლოს მიიწია ნეკამ და მაგიდაზე დაყრდნობილ ივას თვალი- თვალში გაუყარა.-რითი მამა?
-ნეკა,მამიკო-ამოიხრიალა სასოწარკვეთილმა ივამ და ხელი მისკენ გაწია, მაგრამ ნეკა უკან გახტა და დანა ისევ მისკენ შემართა.
-ამან შეგაშინა და გაგტეხა თუ სიმართლემ?!-გაეცინა ისევ.-ის ხომ არც იმდენად მწარეა მამა,როგორც შენი მოყენებული ჭრილობები...ეს არაფერია, იმასთან შედარებით რასაც მთელი ცხოვრება ვგრძნობ...
-მა...
-არ გყავს შვილი ბატონო ივა...სამი კვირის უკან მოკვდა.ხო, მაშინ მოკვდა როდესაც კიდევ ერთხელ ვუთხარი ირაკლის მაპატიეთქო...ჯანდაბა,მერამდენედ ვკარი ხელი მამა?! -ხმა გაუტყდა ნეკას და ტირილის ნოტებმა გაიჟღერა მასში.-აი, განადგურებული ვარ შენს წინაშე და მიდი გაიცინე,გაიხარე..მიდიი...მიდი დამცინე..მითხარი როგორ გკი*დია ფეხებზე ჩემი გრძნობები..რომელიც შენ არასდროს გაგაჩნდა,შენ საკუთარი თავის მეტი არავინ გიყვარს..არც ციკო.ეხლა რას იზამ? წახვალ და ბუაჩიძეს მოთხოვ პასუხს შენი ერთადერთი ქალიშვილი *ვით რომ გაჟიმაა?! თუ ვერ მოსთხოვ?რადგან მამამისის გეშინია...ჯანდაბა...-იკივლა ბოლო ხმაზე და წელში მოხრილმა,ხელი მთელი ძალით გაჰკრა მაგიდაზე მოთავსებულ ბროლის ვაზას.-ჯანდაბაა...როგორ მეზიზღები ნაბიჭ*ვაროო...მეზიზღები და მინდა რომ მოკვდე!მოკვდი, ოღონდ წამებით ...მოკვდი ივა ლოლაშვილოო..-ღრიალებდა. ხელში ჩავღუჯული დანა, გაუვარდა რომელიც წკრიალით დაეცა იატაკზე.ივა კი წელში გასწორდა და ისტერიკაში ჩავარდნილ შვილს მივარდა.რომელიც ხმამაღლა კიოდა,ტირიდა და შიგადაშიგ ჭკუიდან გადასულივით ხარხარებდა.თვალებს აქეთ-იქით შეშლილივით აცეცებდა და იატაკზე დავარდნილი, თითებით ჩაჰფრენოდა საკუთარ თმებს --მეზიზღებიიიი!!!!
-ჩემო ერთადერთო -იატაკზე დაეშვა ივა და შვილს ძლიერად მოხვია მკლავები.აღრიალებული, გულში ჩაიკრა და ფრთხილად გააშვებინა თმებიდან თითები.
-უნდა მოკვდე...შენ უნდა მოკვდე...-კივილიდან ჩურჩულზე გადავიდა ნეკა, მაგრამ ქვითინს მაინც ვერ წყვეტდა და მამის კისერში სახით ჩარგული შეშლილივით ბუზღუნებდა
-მოვკდები მა...აუცილებლად მოვკვდები, ჩემო პატარავ...-ცრემლი მორეოდა ივას და მის დამალვას არც კი ცდილობდა, თავზე ჰკოცნიდა და ხელის წამით გაშვებასაც არ აპირებდა.მაგიდას ზურგით მიყრდნობილი, დისხანს ეხუტებოდა შვილს და დამამშვიდებლად უსვავდა თავზე მარჯვენა ხელს.ნეკაც დაიღალა,მოდუნდა და ტირილი შეწყვიტა,მაგრამ ამომჯდარ გულს ვერ იმშვიდენდა და შიგადაშიგ სლუკუნებდა.
-რა გავაკეთო მამიკო,შენ ესე რომ აღარ იყო?!-ამოიოხრა ივამ და ცრემლები შეუმშრალა ნეკას.
-შემეშვი...მომეცი თავისუფლად სუნთქვის უფლება...-ტირილის მეორე ტალღამ შემოუტია ნეკას.

***********
მეგობრების გარემოცვაში სახე წაშლილი იჯდა და სვამდა.ხმას არც ერთი სცემდა,რადგან არ უდოდათ მისი მდგომარეობა,რომელიც მის სახეზე გადაშლილი წიგნივით იკითხებოდა,უფრო დაემძიმებინათ.ბოლოს სიჩუმე ისევ ტიტემ დაარღვია და ღრმად ამოისუნთქა.
-მოდი,ქალებს გაუმარჯოთ ძმაო!აი,მომენტში რომ გვაგიჟებენ,მეორე მომენტში გვახარებენ,უსაზღვრო ბედნიერების მოტანა სეუძლიათ,უბედურებისაც...თავს რომ გვატვარებენ,ჭკუიდან რომ გვწევენ..რომ გინდა მიხვიდე და მოკლა მაგრამ მისვლა,ერთი სეხედვა,ერთი შეხება და ჩათვალე რომ დაგენძრა..მორჩა ტრა*კში ხარ.ფქტიურად გაები,ორივე ფეხით..-ჭიქა ასწია და ბიჭებს გადახედა.
-რაიყო შეყვარებული ხარ შე ჩე*მაა?!-ახარხარდა სანდრო და თავისი ჭიქა მიუჭახუნა.
-მე სულ შეყვარებული ვარ სანდრექს.-ტიტემ,ბოლომდე გამოსცალა არაყი და ირაკლის მიუბრუნდა.-რა ხდება ეხლა ამოღერღავ?
-არაფერი...ვაბშე ტო.გაუმარჯოთ ქალებს.-ჭიქა ასწია და თავადაც დალია.შემდეგ კი ფეხზე წამოდგა.-მე წავალ,ხვალ შეგეხმიანებით!
-ბუჩი,ძმობას გაფიცებ...-სავარძლუდან კაკიც წამოდგა.-ნასვამი ხარ,მე გაგიყვან.
-ნუ გეშინია არ დავიმტვრევი,არც იმდენად მომძულებია თავი პირველივე შემხვედრ ბოძს რომ დავეჯახო.-გაეცინა ირაკლის.
-მე წავიყვან...-მანამდე ჩუმად მჯდარი სალომე, წამოდგა და პასუხს არ დალოდებია ისე დაიძრა ქურთუკის ჩასაცმელად.
-სალო...
-რა გჭირთ?!-აკისკისდა სალომე.-არ მანდობთ თუ რა ხდება? არ შევჭამ...მივიყვან სახლში და დავბრუნდები.
-ძიძა ხოდზეა.-ახარხარდა ირაკლი და უკვე ქურთუკში გამოწყობილ სალომეს,მხარზე მოხვია ხელი.ღამის პირველი საათი დაწყებულიყო და ქუჩაში მოძრაობაც შეთხელებულიყო,ოსტატურად მართავდა საჭეს ფანგანი და გვერდით სავარძელში მჯდარი ირაკლისკენ, ქურდილად აპარებდა მზერას.
-არ დაიწყო სალომე.-მისკენ არც გაუხედია ისე ამოილაპარაკა ირაკლიმ და ქურთუკის ჯიბეში სიგარეტი მოიძია.
-არ ვიწყებ...უბრალოდ,შემიძლია გითხრა რომ ასეც ვფიქრობდი...
-როგორ?-სიგარეტს მოუკიდა ირაკლიმ და მისკენ შეტრიალდა.-როგორ ფიქრობდი?ვერც ეს გამიძლებდაა?
-ეგ, რა შუაშია?-წარბი აზიდა სალომემ.
-ეს შენ გგონივარ იდეალური..რადგან სიყვარულმა დაგაბრმავა.ჩემთვისაც იდეალური იქნებოდი რომ მიყვარდე,მაგრამ ეხლა არ ხარ..ჯანდაბა,არ ხარ იდეალური და ვფიქრობ იდეალური ადამიანები არ არსებობენ.ყველას გვაქვს დედამოტყნული ნაკლი,ზოგი კარგად ვნიღბავთ, მაგრამ ადრე თუ გვიან მაინც ვაჩენთ ჩვენს რეალურ სახეს...ნაგავი ვარ,ნაბიჭ*ვარი...შენთან ხო ვაჩენ ჩემს რეალურ საეხეს სალომე...რატომ გიყვარვარ?
-არ მიკითხია საკუთარი თავისთვის...
-ჰოდა ერთხელ ჰკითხე.
-მე არაფერს არ გართმევ ჩემი სიყვარულით და არც რამის მოცემა შემიძლია-ხმა გაუტყდა სალომეს და ირაკლის კორპუსის წინ შეაჩერა მანქანა.
-ჰოდა ეგ არ არის სიყვარული...როცა საყვარელი ადამიანისთვის არაფრის მიცემა არ შეგიძლია, არ არის ეგ რეალურად სიყვარული...
-და შენ რა მიეცი ნეკას?-ნიშნის მოგებით გადმოხედა სალომემ და თვალი-თვალში გაუყარა.
-საკუთარი სიცოცხლე...საკუთარი გული...
-რომელიც ფეხებზე დაიკიდა.-გაეცინა სალომეს.
-შენ არ დამიკიდებდიი?!-მისავე ტონალობაში გაიმეორა ირაკლომ.-მაგიტომ ვეღარ ვუგებთ მე და შენ,შენ ჩემში კაცს ხედავ რომელიც უნდა გიყვარდეს..გინდოდეს...მე კი უბრალოდ ქალს,ჩემი ბავშვობის მეგობარ ქალს.
-ვიცი..-ხმა გაუტყდა სალომეს
-ძალიან ვწუხვარ სალომე...ჩემი ბრალი ნამდვილად არ არის თუ ვერ შეგიყვარე.
-არ გიცდია.-მოღალატე ცრემლი გაეპარა სალომეს და თავი დახარა.
-ეგაც მართალია...მისმინე.ჰეი...კარგი რაა,ჩემს გამო ტირილი შეიძლება გოგოო?!-ნიკაპში თითები ამოსდო ირაკლიმ და თავი ააწევინა.-ვაბშე არ გიხდება ცრემლები...
-მამშვიდებს...-ამოიჩურჩუოა სალომემ და ახლოდან დააკვირდა,-როგორ მინდა რომ გიყვარდე იციი?!მე მეკუთვნოდე..ჯანდაბა, იკო..საშინლად მინდა მე მერქვას შენი ქალი...შენი ცოლი და ...დავაგვიანე.მაშინ დავაგვიანე როდესაც თიკას უბრალოდ უფლება მივეცი ჩვენს შორის ჩამდგარიყო...
-არ მინდა ყველა შეხვედრაზე ასეთს გხედავდე სალომე.-ლოყაზე ფრთხილად მიეფერა ცერით და გაუღიმა.-არ მინდა,ჩემს მეგობარს გულს ვტკენდე მხოლოდ იმიტომ რომ ვერ ვუყურებ როგორც სხვა რიგით ქალს...
-იმ პატარა გოგომ შეგცვალა...-გაეცინა სალომეს და შუბლზე შუბლით მიეყრდნო.-ვაბშე სხვა ხარ.ჯანდაბა,სად წავიდა ჩემი იკო?
-ჯადოების გჯერაა?-მოშორდა სალომეს და ახარხარდა ბუაჩიძე.-რაღაც მაგდაგვარი მაფიაა...ჩვეულებრივად გამოვყ*ლევდი...ჯანდაბა,ხო გაბრაზებული ვარ...მინდა ავიდე და უბრალოდ დავახრჩო, მაგრამ არ გამომივა.ვერ გამომივა, რადგან ერთი გაღიმება,ჩახუტება ან კოცნა და ჩვეულებრივად მაფრენინებს...-სახეზე ორივე ხელი ჩამოისვა ირაკლომ და მეგობარს გადახედა რომელიც თბილი და გულწრფელი ღიმილით უღინოდა.-ტიტეს ევასები...
-აუ,გადაშენდით-აკისკისდა სალომე და თვალებზე ხელი აიფარა.-აკლია მაგ ადამიანს...საერთოდ ვერ დავუშვებ რომ ტიტეს მე მართლა ვევასები,ესეთი ატეხილი ლაპარაკი აქვს თითქოს შენ არ იცნობდე.
-ქალი რომ ვიყო უეჭველი მივცემდი
-ვაიმე,რა დებილი ხარ ირაკლი...-სიცილს არ წყვეტდა სალომე და მანქანაში,მანამდე ჩამოწოლილი წუთიერი დაძაბული აურა წამებში გაიფანტა.
-რატო ტო!მაგარი კაცია...აუ, რაებს მალაპარაკებ სალომე რაგინდაა?!
-შენ არ ჩუმდები...
-კარგი პატარავ,ეხლა შეგიძლია დაუბრუნდე ჩვენს ტიტიკოს და ჩემგან კოცნა გადასცე.
-დროებით იკო-გაიცინა სალომემ და ლოყაზე ხმაურით აკოცა.
-კარგად...-მანქანის კარი მიხურა ირაკლიმ,ხელი დაუქნია და კოცნის იმიტაცია გააკეთა. სალომე მალევე მიეფარა თვალს.ირაკლიმ კი ღრმად ამოისუნთქა და შავად ასვეტილ კორპუსს ახედა.მხოლოდ მერვე სართულის ფანჯრებში არ ენთო შუქი,მხოლოდ იქ არ ელოდებოდა არავინ...სახლში მისულს ჩვეული სიმყუდროვე შეეფეთებოდა სახეში და მწარე რეალობისკენ შებრუნებილს კიდევ ერთხელ ჩამოჰგლეჯდა ფერად სათვალეს.
********
სკოლის წინ გადმოვიდა მანქანიდან და ეზოში შესულმა სტადიონთან შეკრებილი მეგობრების დაიგნორება გადაწყვიტა.მაგრამ დეამ მის დანახვაზე მხარზე მოხვეული დაჩის ხელი მოიშორა და ნეკას მიმართულებით დაიძრა.
-სალაპარაკო გვაქვს.-ნაწყენი ჩანდა რაზმაძე.
-გისმენ.-მხარზე მოგდებული ზურგჩანთა შეისწორა ნეკამ და წარბ შეკრულ, ინტერესიანი მზერით დააკვირდა.
-მე და დაჩი ერთად ვართ.-ნიშნის მოგებით შეხედა დემა და ნეკამ, თავის ძლივს შეიკავა მის ასეთ ტონზე ხმამაღლა არ გაეცინა.
-მერე?დაჩის დედა ვარ და მის ხელს მთხოვ თუ რა ჯანდაბაა?!
-ვაბშე არ გადარდებს ეს ფაქტიი?!-წარბი აზიდა დეამ.
-არა.
-რატომ? ჩვენი მასწავლებელი უფრო კარგად გჟიმავს?-ირონიულად გაიცინა დეამ და კიდევ რაღაცის თქმას აპირებდა ნეკას გაშლილი, მარჯვენა ხელის გული მთელი ძალით რომ მოხვდა სახეში.მოულოდნელობისგან თავი გვერდით შეატრიალა დეამ და ამწვარ ლოყაზე ხელის გული იტაცა.
-კიდევ ერთი სიტყვა და ენას ამოგაცლი ძირში.-თითი გამაფრთხილებლად დაუქნია ცხვირწინ და კბილებში ზიზღით გამოსცრა.-მიმიფურთხებია შენისათანა მეგობრუსთვის,ზუსტად ერთნაირები ხართ შენ და ერთ უჯრედიანი დიდებულიძე.-ცხვირი აიბზუა და გაოგნებულს ზურგი აქცია და სკოლის შენობაში გაუჩინარდა.
დეას, საქციელი გულთან მისატანიც კი არ იყო მისთვის.თავიდანვე იცოდა დიდებულიძის მიმართ გაჩენილი მისი გრძნობების შესახებ და არც გაუკვირდებოდა ერთხელაც რომ გამოეცხადებინა მე და დაჩი ერთად ვართო.ის ფაქტი აგიჟებდა მის ცხოვრებაში ესე დაუკითხავად რომ აფათურებდა ხელებს და რა ჯანდაბისთვის ცდილობდა მისთვის გულის ტკენას ვერ ხვდებოდა. რა მიზანი ამოძრავებდა მის ვითომ დაქალს? ამ არეული ფიქრების გამო თავი საშინლად სტკიოდა და ირაკლის გაკვეთილი რომ არა ერთი სული ჰქონდა ფეხზე წამომხტარიყო და იქაურობას გასცლოდა.ზარი, ალბათ ათი წუთის დარეკილი იქნებოდა კარი რომ შემოაღო ბუაჩიძემ და ჩვეული,დინჯი ნაბიჯებით გაემართა მაგიდის მიმართულებით.სკამზე არ დამჯდარა,მაგიდის კიდეს მიეყრდნო და მოსწავლეებ უცნაურად ამღვრეული თვალებით გადმოხედათ.
-დღეს, ჩემი გაკვეთილი არ ჩაგიტარდებათ...ხვალ კი ალბათ ახალი მასწავლებელი გააგრძელებს თქვეს მეცადინეობას, იქიდან სადაც გავჩერდით.
ხმას არავინ იღებდა.გასუსულები, გაკვირვებული სახით მისჩერებოდნენ ოთახის ცენტრში მდგარ მასწავლებელს.გაყინული,სუნთქვა შეკრული იჯდა ნეკა და თითები ისე უკანკალებდა, მერხის ქვეშ დამალა.
-სამწუხაროდ,თქვენი დატოვება მიწევს და წარმატებები ეროვნულ გამოცდებზე.
თბილად გაუღიმა ბავშვებს და დიდხანს აღარ გაჩერებულა, სწრაფად დატოვა საკლასო ოთახი.არ ბრაზობდა,არც გული სწყდებოდა, რადგან ეს სამსახური არასდროს მიაჩნდა საოცნებო სამსახურად.არ იყო მისი საქმე ბავშვებთან მუშაობა და ალბათ არც არასდროს გაუჩნდებოდა სურვილი ხელმოცარულ მასწავლებლად ემუშავა, რომ არა პაატა,რომელიც კიდევ და კიდევ გაიცინებდა და ნიშნის მოგებით ეტყოდა:"ხომ გეუბნებოდი"-ო
ზურგიდან, აჩქარებული ნაბიჯების ხმა მოესმა და აიძულა შებრუნებულიყო.შებრუნებულს კი ხელში სახე წაშლილი ნეკა ლოლაშვილო შერჩა. ამღვრეული,ცრემლიანი თვალებით და ყელში ამომჯდარი აჩქარებული გულით.
-რა მოხდა?-ნაწყვეტ ნაწყვეტ ამოიტირა ნეკამ და ალბათ ქვითინსაც მალე დაიწყებდა რომ არა ირაკლის თითები რომელიც კეფაზე შემოეხვივნენ და მთელი ძალით თავისკენ მიზიდულს ველურივით დააცხრა ბაგეებზე.რამდენიმე წამის განმავლობაში ჰკოცნიდა სუნთქვა შეკრულს,შემდეგ კი ერთიანად მოშორდა და ტუჩები გაილოკა.
-აი,ამისთვის გამიშვეს.
-მე...მე,არაფერ შუაში ვარ-სასოწარკვეთილი ტონით უხსნიდა ნეკა და ხელებსაც იშველიებდა.
-ვიცი პატარავ.
-იკა...
-კარგად იყავი ნეკა.- გულიდან ამოხეთქილი ხმით უჩურჩულა ირაკლიმ და სწრაფი ნაბიჯით გაემართა გასასვლელი კარისკენ.ეზო გადაჭრა და უკვე მანქანასთან იყო მისული, უკნიდა მკლავში რომ ჩააფრინდა ნეკა და თავისკენ შეტრიალებულს სახეში მთელი ძალით მოუქნია ხელი,მაგრამ მოასწრო ირაკლიმ და მაჯაში ჩააფრინდა.
-რას აკეთებ?!
-ლაჩარო..გარბიხარ?აბა, რაა..გარბიხარ და ამის გამო როგორ მეზიზრები რომ იცოდე.
-არსად არ გავრბივარ,უბრალოდ თავს გარიდებ რადგან შენი ნახვის სურვილიც კი აღარ მაქვს.-ხელი უხეშად შეუშვა და მანქანის კარი გამოაღო.
-რაღაც არ გეტყობა.-კარს ხელი ჰკრა ნელამ და მიუხურა
-რა გინდა ნეკა?რატომ ცდილობ თავიდან ამიბნიო თავგზა,რა ჯანდაბა გინდა, შეგიძლია ამიხსბაა?!-ხმას აუწია ირაკლიმ და ხელის კვრით მიახეთქა მანქანის კარებზე,ძარას აქეთ იქიდან დაეყრდნო და მკლავებს შორის მომწყვრდეულ ქალს დახედა.-გქონდა ბედნიერება გრქმეოდა ჩემი..ხელი მკარი ნეკა.მეორედ განომყევი, მაგრამ ისევ ადვილად დამთმე და ისევ მკარი ხელი,ეხლა რაღას ელპდები პატარავ? ეხლა რატომ ცდილობ ხელახლა დამიხვიო ხელზე და მერე ისევ მკრა ხელიი?!რა გინდა?ვარდებით და ბეჭდით მივადგე მამაშენს და შენი ხელი ვთხოვოო?! რა გინდა? შეგიძლია ჩემი გერქვას,ჩემთან იყო და მხოლოდ ჩემთვის და ჩემს გამო სუნთქავდეე? შეგიძლია მიაფურთხო ყველას და ყველაფერს და ეხლავე,აქედანვე გამომყვე? შეგიძლიაა კიი ..მარტივად მოდიხარ და ხელსაც ესევე მარტივად მკრავ და გარბიხარ.შენი სათამაშო არ ვარ,შენ ვერ შემოგწირავ ჩემს გრძნობებს, რომელიც შენივე დამსახურებით გაჩნდა ნეკა და შენვე მოკალი პატარავ...რა გინდაა? ხოო... მიყვარხარ, ამის დედაც,მინდიხარ სიგიჟემდე,ჩემი ხარ, ჩემი სულის და გულის ნაწილი...ჩემი კანის ქვეშ ხარ,ჩემს ვენებში სიხლთან ერთად მოძრაობ,ჩემს ტვინში ხარ მყარად დალექილი, მაგრამ ამავდროულად არ მინდა რომ ჩემი იყო..არ მინდა, რომ ამ ყველაფერს ვგრძნობდე..არ მინდა..ჯანდაბა...ჩამოუყალიბებელი ხარ,სექსი თუ მომინდა აუცილებლად მოვნახავ ვინმეს.შენ მაგ საქმისთვის არ მჭირდები..ასე რომ არ გაცდე და გაკვეთილებს დაუბრუნდი...
-როგორ დაგიმტკიცო რომ შენთან მინდა?!
-ვერ დამიმტკიცებ...ბევრჯერ გამიცრუე იმედი და უკვე აღარ გენდობი.ეხლა უნდა წავიდე,მელოდებიან.
-ვინ გელოდება?-ამოიჩურჩულა ნეკამ და ატირდა.
-ქალი რომელსაც გავჟიმავ...შენ ფუნქცია დაკარგე.-მის ცრემლიან თვალებს მზერა აარიდა და კბილებში გამოსცრა ირაკლიმ.ხელით გვერდით გასწია და მანქანაში ჩაჯდომას აპირებდა ძარაზე მიყრდნობილი ნეკა მიწაზე რომ ჩაცურდა და სახეზე აიფარა ორივე ხელი.
-ჯანდაბა,ნეკა მართლა მელოდებიან და ...ამის დედაც.მამჩემი უნდა ვნახო!-ამოიოხრა ირაკლიმ და მიწაზე ჩამჯდარისკენ დაიხარა,მკლავებში ჩაავლო ხელები და მიწიდან წამოაყენა.-სახლში წადი ხოო...
უხმოდ შეტრიალდა ნეკა და გზას ფეხით გაუყვა.ირაკლი დიდხანს უყურებდა ბეღურასავით მობუზულს თავ დახრილი როგორ მიდიოდა,სახე ორივე ხელით მოისრისა და მანქანაში ჩაჯდა.ადგილიდან დაძრა და ნელი ნაბიჯით მიმავალი ნეკას ფეხებთან შეაჩერა.
-დაჯექი.-ნეკას მისკენ არც გამოუხედია, ჯიუტად იხედებოდა წინ და ყვრიმალებზე ჩამოგორებულ ცრემლებს ყურადღებას არ აქცევდა.-ნეკა,ჩაჯექი მანქანაში!
-შემეშვი,ძალიან გთხოვ..ფეხით მინდა გავლა.-მთელი ტანით მისკენ შემოტრიალდა და ხელისგულებით ცრემლები გაიწმინდა.
-ჯანდაბა -ამოიოხრა ირაკლიმ და მანქანიდან გადმოვიდა.-გამაგებინე, რატომ არასდროს არ აკეთებ იმას რასაც გეუბნები?
-ღმერთო ჩემო...არ შემიძლია შენთან ერთად ამ წყეულ მანქანაში ჯდომა, როცა ვიცი რომ მიმიყვან სახლში და ისე გაქრები ჩემი ცხოვრენიდან თითქოს არც არსებობდი ოდესმე...არ შემიძლია გავიგო შენი მოთხოვნა უბრალოდ კარგად ვიყო დ შეგეშვა...ასეთი ძნელია შენთვის ამის გაგებაა?!
-აბა რა გინდა ნეკა? გამაგებინე რა ჯანდაბა გინდა და გავაკეტებ...
-თავი დამანებე!
-რა გატირებს? რა ჯანდაბა გატირებს გამაგებინე?!-ყბები დაეჭიმა ირაკლის და ორივე ხელი თავზე მოიჭირა.-არ შემიძლიხარ...ამის დედაც...არ შემიძლიხარ,ცუდად ვარ.რაც გინდა ის ქენი.-ზურგი შექაცია,მანქანაში ჩაჯდა და ადგილიდან გიჟივით მოსწყვიტა.

********
-რა გჭირს ბე?-საწოლთან, იატაკზე მჯდარ ნეკას, თავზე ფრთხილად გადაუსვა ხელი ციკომ და როდესაც ნეკას აწყლიანებულ თვალებს შეეფეთა წარბები შეიკრა.-რა მოხდა?
-ციკო,მართლა ამდენად ცუდი და უპასუხისმგებლო ვარ?!
-ეხლა რაღა მოიგონე?-გაეცინა ქალს და თმები მოუჩეჩა.
-ჯანდაბა,ჩემი არსებობით ყველას ტკივილს რატომ ვაყენებ?-უფრო საკუთარ თავს ჩაეკითხა ნეკა და ღრმად ამოისუნთქა.
-შენი არსებობით მე მაბედნიერებ დედა...ეგ მეორედ აღარ თქვა.-სახე მოექუფრა ქალს
-მაგრამ მაინც მიგიყვანე ინსულტის ზომამდე-სიმწრით გაეცინა ნეკას და მოვლილ თითებზე ფრთხილად აკოცა.
-შენ რატომ მიმიყვანე დედიკო?!მოიცადე...შენ რა გგონია რომ ინსულტი შენს გამო დამემართაა?!-წარბები შეკრა ქალმა და წყრომით იკითხა.-რა სისულელეა ნეკა,შენი ბედნიერება რატომ დამმართებდა ინსულტს?
-აბა რა მოხდა?!-გული ამოუჯდა ნეკას და ქალისკენ მიიწია რომელიც წამოჯდა და შვილიშვილს მოეხვია.
-მანამდე ვიკამათეთ მე და იმ ძაღლმა...-თავით კარისკენ ანიშნა.-გავბრაზდი ბები და წნევამ ამიწია,შემდეგ კი ინსულტის ნიშნებით გადამიყვანეს საავადმყოფოში...ხომ ხედავ კარგად ვარ,ვერც ინსულტი მომერია და ვერც "აშარაშკა ქეთინო"-ციკოს თავადვე გაეცინა და ნეკას თავზე აკოცა.
-ივამ იციის?
-ივამ ყველაფერი იცი პატარავ...-ამოიოხრა ციკომ.-კარიერას უფრთხილდება, არ უნდა განქორწინება.მოკლედ არ ვიცი ბებია..ჩემთვის მთავარია შენ იყო კარგად.მე ისედაც წავალ ჩემს სახლში და მშვიდად ვიქნები,აქ შენს გამო ვარ ხომ იცი დედიკო...შენც ჩემს გამო ხარ-გაეცინა.-არ ჯობია ყველა თავისი გზით წავიდეთ და შემდეგ ერთი კონკრეტული შეხვედრის ადგილამდე ვიაროთ ჩვენი გზიით?
-აღარ მიმიღებს-სუნთქვა შეეკრა ნეკას.
-რატომ ბებია,აღარ უყვარხარ?გადაგიყვარაა? ესე სამ კვირაში ადგა და ამოგშალა თავისი ცხოვრებიდან?
-გაბრაზებულია...
-პატარა ხარ დედიკო, მაგრამ მე მინდა რომ კარგად იყო...ბედნიერს გხედავდე და რაც მთავარია აქ და ამათთან აღარ იყო...თუ მასთან არ ან, ვერ წახვალ ავდგები ფეხზე ბებიკო და მე და შენ წავალთ ჩემს სახლში,აღარ მივცემ ივას უფლებას ამიკრძალოს იმის კეთება რაც მე მსურს...ეხლა ვნანობ ნეტა ბავშვობაში რატომ არ გავლახე კარგად -გაეცინა ქალს.
-შენთან რომ დავწვე შეიძლებაა?!
-მოდი ჩემო ბარტყო...-გვერდით გაიწია ქალმა და საბნის ქვეშ შემძვრალ შვილიშვილს ძლიერად მოხვია მკლავები.
-სიყვარული,ღმერთია დედიკო,ღმერთის სიყვარული კი თავად სიცოცხლე...სიციცხლე უღმერთოდ წარმოუდგენელია და ცხოვრება უსიყვარულოდ, რადგან თავად სიყვარულსაც ღმერთი წარმოადგენს.ასე რომ ვერასდროს გადავწყვეტთ მე და შენ როდის შეგვიყვარდება, ან რამდენ ხანს ვიცოცხლებთ...-ჩურჩულებდა ქალი და თავზე რიტმულად უსვამდა ფაფუკ,მოვლილ ხელს.ნეკასთვის სიცოცხლეც და სიყვარულიც ნამდვილად ღმერთი იყო ამ ღმერთს კი ციკო წარმოადგენდა.მისი ღმერთი...
მობილურის ზარმა გააღვიძა და იძულებული გახდა საწოლიდან ამდგარიყო.ოთახი დატოვა ციკოსაც რომ არ გაჰღვიძებოდა და თავისი საძინებლისკენ გაემართა.უცხო ნომრის დანახვაზე სუნთქვა შეეკრა და წამით გულმაც კი შეწყვიტა ფეთქვა,სენსორს ათრთოლებული თითით შეეხო და ხაზის მეორე ბოლოს გაგებულმა ხმამ, რეალობაში დააბრუნა და მწარედ დაახეთქა მიწაზე.ის მცირედი იმედის ნაპერწკალიც კი ჩაქრა და მინავლდა უცხო ნომერი ბუაჩიძის ნომერთან რომ დააკავშირა.
-ნეკა
-რაიყო დაჩიი?! საღამოს იმიტომ მირეკავ რომ დილანდელი სილის გამო პასუხი მომთხოვოო?!-ირონიულად ჩაეცონა ნეკას და ფანჯარა გამოაღო.
-ჯანდაბა,ფეხებზე ...რა დეა,ღადაობ?! ვაბშე საიდან მოიტანა რომ ჩემი გოგოა?!
-შენ თუ არ იცი, მე სულ არ მადარდებს დაჩი....შენთან ლაპარაკს არ ვაპირებ.. კარგად.
-მოიცა,არ გამითიშო გთხოვ...-დიდებულიძის ხმაში დიდი დოზით გაიჟღერა მუდარამ.-მიყვარხარ...აზრზე არ ვარ, რატომ მოჩმახა დეამ ეგ სისულელე...
-კარგად დაჩი
-ჯანდაბა,რა გაგიკეთა იმ ახვა*რმა?!-სასოწარკვეთილი ტონით წამოიყვირა დაჩიმ.
-ის რაც შენმა გოგომ მითხრა...-ჩაეცინა ნეკას-კარგად გამჟიმა.
-ერთად იწექით?
-ღმერთო,საბავშვო ბაღიაა?!-თვალები აატრიალა ნეკამ.-ჩემი ინტიმური თემების შენთან განხილვას არ ვაპირებ..როგორც მახსოვს არ ვდაქალობთ...შემეშვი და შეეცადე შენი გოგო როგორმე დააოკო.
-მე შენი სქმრო ვიყავი და ჩემთან არ დაწოლილხარ..ამის დედაც, იმ ახვარს კარგად ჩააბარე "ნალოლიავები ქალწულობა"-საყვედურნარევი ტონით ამოილაპარაკა დაჩიმ.ნეკას საკუთარ ფრაზაზე ხმამაღლა გაეცინა და ნამდვილად აღარ ჰქონდა დაჩისთან საუბრის გაგრძელების სურვილი.ისე გათიშა ტელეფონი არც დამშვიდობებია და საწოლზე მიაგდო.
********
მანქანა,მოხერხებულად დააპარკინდა და კარი გაღო თუ არა ლამის გადმოვარდა ისეთი მთვრალი იყო.საკუთარ თავზე გაეცინა და წინ გაქანებულმა დაუსტვინა.არეული ნაბიჯებით მიაღწია ლიფტამდე და ლიფტის კედელს მიყრდნობილი, საკუთარ სართულამდე ერთი ფეხიდან მეორეზე ინაცვლებადა. კარი გაიღო თუ არა გავარდა და ღრმად ჩაისუნთქა სადარბაზოს ჰაერი.საკეტში გასაღები მოარგო და სახლში შესულმა მისაღებ ოთახშივე გაიძრო ტანსაცმელი.შუქი არ აუნთია, ბარბაცით გაემართა საძინებლისკენ.საწოლზე, მარჯვენა მხარეს დაეხეთქა და თავალები დახუჭა.
-შენი დედაც ბუაჩიძე.-ამოიბუზღუნა და გვერდით გადატრიალებულმა სახე ბალიშში ჩარგო.რამდენიმე წამის განმავლობაში უმოძრაოდ იწვა და ღრმად სუნთქავდა,ბოლოს თავი წამოსწია დაბნეულმა -ეხლა გამოვყ*ლევდები.-ხელი, მარცხენა მხარეს მოაფათურა და თხელ საბანი გახვეულ სხეულს შეახო თუ არა დენ დარტყმულივით წამოჯდა-არ არსებობს,მართლა გამოვყ*ლევდი?-ორივე ხელი სახეზე აიფარა და გაეცინა.-რამდენი დავლიე? ჯანდაბა...ჯანდაბა...ჯანდაბა.- კედლის სანათს ხელი აარტყა და ჩაბნელებული ოთახი განათდა თუ არა მარცხენა მხარეს შეტრიალდა და საწოლს დააკვირდა,თვალები წამით დახუჭა და ორივე ხელი თავზე იტაცა.-ჯანდაბა,ჯანდაბა,ჯანდაბა...ეხლა თუ მეჩვენება,დაგენძრა სირო...-გატეხილი ხმით ამოილაპარაკა და ისე ფრთხილად გადახადა საბანი თითქოს ეშინია არ გაქრესო.საცვლების ამარა,საბანში გახვეულ ნეკას ეძინა და ტუჩები გაბუტული ბავშვივით გამოებზიკა. ფრთხილ შეხებაზე ზანტად გაახილა თვალები და ზემოდან დაჩერებულ ირაკლის, წყლიანი თვალები შეანათა.
-ჯანდაბა,აქ რას აკეთებ პატარავ?-ყბის ძვლები დაეჭიმა ირაკლის და სახე უცნაური ემოციებისგან შეეჭმუხნა.-აქ ხარ ხო? ღმერთო, აქ ხარ...აქ, ხარ...ჩემს სახლში, ჩემს საწოლში და ნაგლად გძინავს?!მე კი მგონია რომ მეჩვემები და ამის გამო მინდა რომ მოგკლა...ღმერთო,რა დაგიშავე ამისთანაა?!-იკითხა სასოწარკვეთილმა და ნეკას შუბლს შუბლით დაეყრდნო.-რა დაგიშავე ნეკა?-ცხვირის წვერზე აკოცა,მერე ტუჩის კუთხეში და ბოლოს ქვედა ტუჩი მოიქცია საკუთარ ტუჩებს შორის.
-ერთმა მასწავლა...თუ გეგმ ა -მ არ გაამთლა ყოველთვის უნდა გქონდეს სახელოში დამალული გეგმა ბ -ო.
-მაგალითად მკვრივი საჯდომიი?!-მის ტუჩებზე გაეცინა ირაკლის.
-მიყვარხარ...
-ანუ, დარჩები?!
-დღეს,კიი...-კისერზე შემოხვია მკლავები ნეკამ და გაიცინა
-ხვალ?-თვალები დააწვრილა ბუაჩიძემ და მთელი ტანით მის ზემოდან მოექცა.
-ხვალაც...შეიძლება ზეგაც...მასზეგაც...
-ატრაკებ...
-შემიძლია წავიდე.-მოჩვენებით მოწყენილი სახე მიიღო ნეკამ და ოდნავ წამოიწია ირაკლის თითებისთვის გზა რომ გაენთავისუფკებინა, რომელიც მის ზურგზე ბიუსგალტერის შესაკრავს ებრძოდა.
-შეგიძლია,მაგრამ ამჯერადაც თუ წაცვალ პირობას გაძლევ ნამდვილად მოგკლავ...თავიდან ერთხელ და სამუდამოდ რომ მოგიშორო და აღარ დაბრუნდე,აღარ ამირიო თავგზა და აღარ შემომიძვრე ხელმეორედ გონებაში.
-მაგიჟებ, იციი?!
-ეხლა,უკვე ვიცი...-სიამოვნებისგან გაეღიმა ირაკლის და ნეკას ტუჩებისკენ გაიწია.
*****
თვალების გახელა ეზარებოდა,ხელი გვერდით გადასწია და საწოლზე მოაფათურა,ცარიელი ადგილის შეგრძნებისგან ტანში უსიამოვნოდ გასცრა და თვალები გაახილა.არა, სიზმარი ნამდვილად არ იქნებოდა და არც ისეთი უგონოდ მთვრალი იყო რამე რომ მოსჩვენებოდა.ნეკა ნამდვილად აქ იყო,მის მოსაზრებას კი შიშველი სხეული და ოთახში დატრიალებული ლოლაშვილის სურნელი ამყარებდა.შარვალში სქრაფად გაუყარა ფეხები და ფეხშიშველი გაემართა კარისკენ.ისევ რომ წასულიყო,ისევ რომ მიეტოვენბინა ნამდვილად ვეღარ გადაიტანდა ამდენს,გული საშინლად მოეწურა და პულსაციამ ორჯერ მეტი სიჩქარით დაიწყო ფეთქვა.სუნთქვა დაუმძიმდა და ეგონა უხილავი ხელები ყელში უჭერდა და მის გაგუდვას ცდილობდა.დერეფანი ლამის სირბილით გაიარა და სასტუმრო ოთახში გიჟივით შეაჭრა.ზღურბლზე შეჩერდა და სამზარეულოში,მისგან ზურგით მდგარი ნაცნობი სხეულის დანახვაზე ერთიანად მოეშვა.ნეკა სწორედ იმ დროს შემოტრიალდა და მის დანახვაზე ფართოდ გაიღიმა.
-იკა...
-ჯანდაბა.-გიჟივით დაფარა მათ შირის არსებული მანძილი ბუაჩიძემ,მისი ასეთი სახის დანახვაზე გაკვურვებულ ნეკას მიეჭრა,კისერზე ძლიერად მოხვია თითები და რაღაცის სათქმელად ერთმანეთს დაშორებულ ბაგეებზე დააცხრა.გიჟივით ჰკოცნიდა და ცდილობდა ამ კოცნით დამშვიდებულიყო,მაგრამ არ გამოსდიოდა,უარესად გიჟდებოდა და ერთიანად აკანკალებული მჭიდროდ იჭრდა.
-რა გჭირს.- მოშორდა თუ არა ირაკლი, ღრმად ჩაისუნთქა ჰაერი ნეკამ და ჩაწითლებულ თვალებში ჩახედა.-იკა...
-ჯანდაბა,მეგონა წახვედი-შუბლით შუბლზე დაეყრდნო ირაკლი და თვალები მჭიდროდ დახუჭა.-მეგონა, ისევ წახვედი ნეკა...
-არსად არ ვაპირებ წასვლას...აღარასდროს..გესმის იკა? აღარასდროს მიგატოვებ.-კისერზე მჭიდროდ მოხვია წვრილი მკლავები ნეკამ და თავადაც აკოცა.შემდეგ კი ვერც გაიაზრა ისე აღმოჩნდა სრულიად შიშველი, მაგიდის მაგარ ზედაპირზე გადაწოლილი,წვრილი თითებით რომ ჩაჰფრენოდა მის ფეხებს შორის მოქცეულ საყვარელ მამაკაცს და მთელს ოთახს აყრუებდა მისი სიამოვნებისგან წაცდენილი ურცხვი კვნესის ხმა.
********
საშინელი ამინდი იყო და გარეთ გასვლა არც უფიქრიათ,დილიდან უსიამოვნოდ ჟინჟღლავდა და ისეთი მოღრუბლული იყო მალევე ჩამობნელდა.კარზე დარეკილი ზარის ხმა არც ერთს არ გაჰკვირვებია,მაგრამ ნეკა მაინც უსიამოვნოდ შეიშმუშნა და მთელი სხეული დაეჭიმა.კარის გასაღებად წასული ირაკლის ხმა შორიდან ესმოდა და ვერ მიხვდა დაუპატიჟებლად მისული სტუმრების ვინაობას, სანამ სასტუმრო ოთახის ზღურბლზე
წარბ შეკრულ ივას არ ჰკიდა თვალი.სავარძლიდან წამოიწია და დასჯილი ბავშვივით აიტუზა,მაგრამ მხრებზე მოხვეულმა ირაკლის ხელმა გამბედაობა შეჰმატა და დაძაბულობამაც ნებით თუ უნებლიედ უკან დაიხია.
-ნუ ნერვიულობ,საჩხუბრად არ მოვსულვარ.-შვილის გამომეტყველების შეცვლა არ გამოჰპარვია ივას.სავარძელზე არ დამჯდარა, ოთახი ინტერესით მოათვალიერა და ფანჯარასთან გადაინაცვლა.
-ციკო როგორ არის?-ნეკას ხმას გამბედაობა დაჰკარგვოდა.
-კარგად,დამშვიდდი.შენი ნივთები მოგიტანე...მძღოლი ამოიტანს...როგორც გატყობ სახლში დაბრუნებას აღარ აპირებ და კამათს და შენს ძალით წაყვანას აზრიც აღარ აქვს...
-ნამდვილად არ აქვს აზრი.-აქამდე ჩუმად მდგარმა ირაკლიმ.თვალი -თვალში გაუყარა ლოლაშვილს.
-შენ,ხმას ნუ იღებ...ნეტავ ჩემი დებილი შვილის თავში ჩამახედა ერთი წითით.რას ფიქრობს შენ რომ დაგსდევს კუდში...ჯერ პატარაა..ყველაფერს წარმოვიდგენდი, მაგრამ ესე უცებ თუ გადაწყვეტდა, ამ ასაკში გათხოვებას...ეგ..ჯანდაბა,იცი ალბათ რომ არ მომწონხარ.-სიგარეტს მოუკიდა ივამ.
-მამა...
-არა, რატომ მამიკო? იცოდეს რას ვფიქრობ მასზე...ნამდვილად არ მიხარია მისი ჩემს ოჯახში შემოსვლა...
-ბოდიში,ხანდახან იმის მიღება გვიწევს რასაც ვერასდროს წარმოვიდგენდით.-მხრები აიჩეჩა ირაკლიმ.-შენც იცოდე,მე რას ვფიქრობ შენზე...მამაჩემი ნაბიჭ*ვარია,მაგრამ სარფიან გარიგებაზე არასდროს გავუცვლივარ...ბიზნესის საქმე კარგად რომ მიგდიოდეს შვილი არ უნდა გამოიყენო მაგაში...
-შენ ვინ ხარ შენიშვნას რომ მაძლევ?როგორ და რანაირად გავზარდო ჩემი შვილი?!-სახე მოექუფრა ივას და ხმას აუწი.
-მე,არავინ და არც შენიშვნას გაძლევ...ფაქტი ჯიუტია,შენ ნეკას კეთილდღეობაზე რომ გეზრუნა და მამა უფრო ყოფილიყავი ვიდრე საქმოსანის იმიჯს ამოფარებული პატარა კაცი...დღეს ნეკა სახლიდან არ გამოგექცეოდა და არც შენ მოგიწევდა ახლა ჩემს წინაშე დგომა და იმაზე გაჭედვა ჩემნაირ ნაძირალას რა პონტში დასდევს შენი 18 წლის შვილი...
-შენთან კამათს არ ვაპირებ.-სიგარეტი ღრმად მოქაჩა ივამ.-უბრალოდ მინდა იცოდე რომ ეხლა შენ გაიმარჯვე,მაგრამ მის თვალზე-ხელი ნეკასკენ გაიშვირა.-ერთი ცრემლი მაინც რომ ვნახო...კანს გაგაძრობ და სისხლისგან დაგცლი.
-მზრუნველი მამა ჩაირთოო?!-გაეცინა ირაკლის.-მაგის პირობას ვერ მოგცემ..მე ხომ ნაძირალა ვარ? რა ვიცი შესაძლოა ბედნიერებისგან იტიროს და შენც ჯერ გარკვევა მოგიწევს ცრემლის რეალური მიზეზის, შემდეგ კი მოდი..მე დაგელოდები, შენი არ მეშინია.
-ირაკლი...-მაჯაზე ნეკას წვრილი თითები შემოეჭდო ბუაჩიძეს და აიძულა უკან დაეხია.
-იმედია დალოცვას არ ელოდებით...
-არა მამა...ნამდვილად არ ველოდებით.-სიმწრით ჩაეცინა ნეკას.
-ხო,ეხლა გამოჩნდება შენი ბიჭის კაცობა...მე, აქ დავამთავრე.-ხელები ფართოდ გაშალა ივამ და კარისკენ დაიძრა.-აა,ხო...ხვალიდან შენს ბიჭს მოუწევს შენი სწავლა განათლებისთვის ზრუნვა..მე აღარ ვაპირებ სკოლის ფულები გიხადო...ისედაც ბევრი გავაკეთე შენთვის შენ კი აი,-ხელი თავიდან ფეხამდე ჩაატარა და ზიზღნარევი სახით აიქნია.-ყველაფერი ამას ანაცვალე...
-მეტს არც ველოდი შენგან.-გაეცინა ნეკას და წინ წაიწია მაგრამ ირაკლიმ გააჩერა.
-არ სჭირდება ბატონო ივა-ირონიულად გამოსცრა ირაკლიმ და ნეკას კისერზე მოხვია მკლავი.-ფული იმდენი მაქვს შენ და შენი ჯიში რომ დასხდეთ მთელი ცხოვრება უზრუნველად გაცხოვრებთ...გავიწყდება ვინ ვარ.
-დიდი პაატა ბუაჩიძის უძღები ნაბიჭ*ვარი!-ჩაიცინა ივამ
-აქ პაატა არაფერ შუაშია-გაეცინა ირაკლის.-როგორ,გამოგრჩათ? ვინ არის ლექსო მეტრეველის ერთადერთი მემკვიდრეე?!
-გამომრჩენია-სიმწრით გაეცინა ივას და ზურგი აქცია.მძღოლს, ჩემოდნები უკვე ამოეტანა და კარებთან ეწყო.ივა წაშლილი სახით რომ გავარდა და ლიფტს არ დალოდებია ისე დაეშვა კიბეებზე.შუახნის მამაკაცმა გაკვირვებული სახით აიჩეჩა მხრები,ჯერ კიბეზე ჩამავალ უფროსს გახედა,შემდეგ კი კარში მდგარ წყვილს.თავის დაკვრით მიესალმა და თავადაც უკან მიჰყვა დაწინაურებულ ლოლაშვილს.
-ღმერთო როგორ ვერ ვიტან-სახეზე ორივე ხელი აიფარა ნეკამ და სავარძელში ჩაეშვა.
-მისმინე პატარავ...-მის წინ, იატაკზე დაეშვა ირაკლი და ქვემოდან ამოხედა.-ნეკა,ჯანდაბა...მისმინე,იცოდი ეს ყველაფერი მშვიდად რომ არ ჩაივლიდა და შენ მაინც მე ამირჩიე...აქ ხარ,ჩემთან ხარ და ჩემი ხარ...დღეიდან მე ვაგებ შენს თითოეულ საქციელზე პასუხს...შენ რა მართლა დალოცვას ელოდებოდი ივასგან?
-ღმერთო,არა რა თქმა უნა-ხელები ჩამოსწია ნეკამ და ირაკლის გაუსწორა თვალი.-არა, მაგრამ რამდენად უგულო უნდა იყო ადამიანი ესე რომ მოექცე ერთადერთ შვილს?!მეწყინა,მეტკინა...ხოო გული მეტკინა რადგან მამაა და მამისგან სულ მცირე სითბოს გამოვლინებას მაინც ელოდები...ესეთი როგორ არის?! ესეთი ნაბიჭ*ვარი როგორ არის?!
-მოდი ჩემთან-ატირებულ ნეკას მკლავები ძლიერად მოხვია და სავარძლიდან კალთაში გადაისვა.იატაკზე იჯდა,ზურგით სავარძელს მიყრდნობილი და ატირებულ საყვარელ ქალს ძლიერად იკრავდა გულში.-მე მიყვარხარ,მე შენთან ვარ...
ეჩურჩულებოდა და თმაზე ფრთხილად ახებდა ტუჩებს.
***********
-გამოხვალ და დამირეკავ...აქ ვიქნები,ყურადღება არ მიაქციო არავის პატარავ. უბრალოდ დაიკიდე და ჩავამთავროთ ეს წელი.-სკოლის წინ გაჩერებულ მანქანაში გაბუტული ბავშვივით იჯდა ნეკა და შეჭმუხნილი წარბებით უყურებდა სკოლის ეზოში არეულ ბავშვებს.
-არ მინდა ამ საგიჟეთში მისვლა...-ამოიბუზღუნა ბაღის ბავშვივით,მშობელს რომ ეტირება და არ უნდა მარტო დარჩენა.
-ორი თვე დარჩა პატარავ...-თმები ყურს უკან ჰადაუწია ირაკლიმ და თბილად გაუღიმა.-შეგვიძლია ჩვეულებრივს საჯარო სკოლაში გადავიდეთ...გინდა?
-მე, შენთან მინდა...
-ღმერთო ჩემო-გაეცინა ირაკლის და კისერზე მოხვია თითები,შუბლზე ტუჩები მიაკრო და რამდენიმე წამის განმავლობაში არ მოუშორებია.-ჩემთან ხარ,ცუდი მამიკოს როლში ნუ გამოგყავარ ძალით რომ ტოვებს პირველ კლასში ბავშვს...არადა პატარას სკოლის მაგივრად სახლში ყოფნა ურჩევნია.
-ნუ დამცინიი...-ფერდში უჩქმიტა ნეკამ და გაეცინა.
-მეე?! როგორ გეკადრებათ...-თეატრალურად შეიცხადა ირაკლიმ.
-მეზარება სკოლაში...უმმმ...მაგალითად დილით ადგომას შენთან ჩახუტებული წოლა მერჩივნა.
-ნუ მაბამ...-ნიკაპზე კბილებით წაეტანა ირაკლი და შემდეგ ნაკმენზე ფრთხილად აკოცა.-ორი თვე,თუ არ გაწყობს შემიძლია დაველაპარაკო დირექტორს და წლის ბოლოს საატესტატოს ჩაბარება მოგიწევ...გაწყობს მეცადინებოაა?!
-ღმერთო,არ შემიძლიაა...
-გაგიმართლა,ჩემი გაჟიმული არცერთი ქალი არ მუშაობს ამ სკოლაში..ესე რომ პატარავ, აწიე ლამაზი ტრ*აკი და გადაბრძანდი მანქანიდან.-სიცილს ვერ წყვეტდა ირაკლი.
-როგორ ვერ გიტან იციი...-ტუჩები დაბრიცა ნეკამ და უკანა სავარძლიდან ჩანთა აიღო.
-ვიცი საყვარელო...რაღაც გავიწყდება.-ნახევრად გადასული გოგონა, უკან დაითრია და რამდენიმე წამით ვნებიანად უკოცნიდა ბაგეებს.შემდეგ უფლება მისცა გადასულიყო და სახეზე სიწითლე შეპარუსლ ფართოდ გაუღიმა.რომელიც მოხდენილი ნაბიჯებით გაემართა სკოლის ეზოსკენ და სულ მალე თვალსაც მიეფარა.
********
სკოლის ეზოში მიაბიჯებდა ჩვეული ამაყი ნაბიჯებით და საერთოდ არ ადარდებდა რამდენმა დაინახა ირაკლის მანქანიდან გადმოსული,ვინ რას ფიქრობდა მასზე და თუ არ ფიქრობდა რა შეიძლება რომ ეფიქრა.საკლასო ოთახში შესულმა, უყურდღებოდ დატოვა კლასელები და კუთვნილ მერხთან დაიკავა ადგილი.ესმოდა ჩუმი ჩურჩული და მასზე მიბყრობილ ინტერესიან მზერასაც გრძნობდა.დიდებულიძე, თვალ მოუშორებლად უყურებდა და დაჭიმული ყბებით ცდილობდა თავის შეკავებას.დეა, ამრეზით ქირქილებდა სამეგობროში და შიგადაშიგ სიცილით გადახედავდახოლმე, მაგრამ ნეკას არ აინტერესებდა მისი გესლიანი ქირქირი.ტელეფონს ჩასჩერებოდა და მართალია არავის წერდა, მაგრამ ყურადღების გადატანაში ეხმარებოდა.საშინლად გაიწელა 45 წუთი და ზარის ხმაზე შვებით ამოისუნთქა.არ აპირებდა კლასიდან გასვლას,სამწუხაროდ სულ მარტო აღმოჩნდა და მეგობრებმაც ისე შეაქციეს ზურგი, თითქოს რაიმე გადამდები სენის მატარებელი ყოფილიყო.
-როგორ ხარ?-გვერდით ჩამომჯდარი ნაკაშიძის დანახვაზე, თვალები გაკვირბებისგან დაუმრგვალდა და რაღაცის თქმას აპირებდა, ნაკაშიძემ რომ არ დააცადა ხმის ამოღება.-გავიგეთ: ირაკლი ბუაჩიძე, შენს გამო დაუთხოვიათ სამსახურიდან.
-რა?!-პირი მისდაუნებურად გაუშრა ნეკას და იგრძნო როგორ ეზიზღებოდა ეს არამკითხე ნაკაშიძე.
-ხო,შენ გიჩივლია დირექტორთან-გაეცინა ანასტასიას და ღიმილიანი სახე მალევე ჩაანაცვლა ზიზღმა.-შენი დახშული ტვინისთვის თუ არ გინდა საზარდოს მიწოდება, სხვას მაინც უნდა აცადო ნორმალური განათლება მიიღოს...
-რა სისულელეა...-ხმა გაუტყდა ნეკას.-მე არსად მიჩივლია,რას მიშავებდა მათემატიკის მასწავლებელი?
-შენ წარმოიდგინე,საკუთარმა მეგობრებმა ცხვარივით გაგყიდეს ...დეამ მთელს სკოლას მოსდო შენი საამაყო საქციელი...ხვდები ამის შემდეგ რას ვფიქრობ შენზეე?!
-მე, საერთოდ არ ვფიქრობ შენზე..ესე რომ შენი წარმპდგენა ნეკა ლოლაშვილზე, სიმართლე გითხრა ფეხებზეც კი მკი*დია...-ფართოდ გაუღიმა ნეკამ და წარბ შეკრულ გოგონას ნიშნის მოგებით გადახედა.
საშინლად გაბრაზებული იყო..არა, გაბრაზებაც აღარ ერქვა.სიამოვნებით ადგებოდა,გავიდოდა და იმ კუდაბზიკა დეა რაზმაძეს, ენას ამოაცლიდა მაგრამ ნამდვილად არ სურდა მისი ენის ტლიკინის გამო თავადაც იმ საფეხურზე ჩამოსულიყო, სადაც მისი ყოფილი სამეგობრო იდგა და ერთ ადგილზე გაყინულნი, ვერც წინ მიდიოდნენ და უკან დაბრუნების პერსპექტივაც დიდი ხნის დაკარგული ჰქონდათ.ძალიან ნანაობდა, მათ გამო და პირველ რიგში საკუთარი უაზრო საქციელების გამო დაკარგულ ძველ მეგობრეს.ნანობდა, მათთვის ყველა ნათქვამ სიტყვას თუ ჩადენილ საქციელს, მაგრამ სამწუხროდ არც თავად იყო ყოვლიშემძლე და არც თავად შეეძლი დაკარგული წლების დაბრუნება.ეზიზღენოდა ერთ დროს საფიცარი სამეგობრო წრე,ახლა ისე უყურებდა მათაც და საკუთარ თავსაც როგორც გარეშე პირი და ნამდვილად სცხვენოდა ერთ დროს ისიც ფერმის ქთამივით მათნაირი რომ იყო..ძალიან სცხვემოდა ის სიამაყეც, რომელიც არ აძლევდა საშუალებას ნორმალურ ადამიანებთან ნორმალური,ცივილიზებული ურთიერთობების დამყარებაში.სცხვენოდა თავისი სტატუსის, დაჩი დიდებულიძის გოგოს რომ წარმოადგენდა და სცხვენოდა ყველა თავისი გამოხატული, თუ არ გამოხატული ემოციის იმ ერთუჯრედიანის მისამართით.თითქოს ბევრად გაიზარდა,თითქოს ცხოვრება ისწავლა,თითქოს კარგი გაკვეთილი მიიღო და ახლა წარსულთან შედარებით დადინჯებული და მეტად სერიოზული იყო, ვიდრე თვეების წინ.ირაკლი ბუაჩიძის მის ცხოვრებაში გამოჩენამდე.გაკვეთილები როგორც იქნა დასრულდა,მთელი ის დროს საშინლად გრძნობდა თავს.ჯერ ანასტასიასთან შემდგარი დაძაბული დიალოგოს გამო, ისევ ამღვრეული ჰქონდა გულ მუცელი.რასაც დეას ირონიული კომენტარები ემატებოდა და დაჩი დიდებულიძის მოუსვენარი ცმუკვა მასთან მისასვლელი გზის ძიებაში.ამ ყველაფერს ევა გეგენავაც დაემატა, რომელმაც დაიბარა და დაწვრილებით გამოჰკითხა ბუაჩიძის სამსახურიდან წასვლის მიზეზი, რაც ნამდვილად სულის შეხუთვამდე აინტერესებდა ლურჯთავალება ქალბატონს.საშინლად დაძაბული,თითქოს ეკლებზე იჯდა და ტელეფონზე შემოსული შეტყობინების დანახვაზე შვებით ამოისუნთქა.
"მე უკვე სკოლასთან ვარ,ჩამოდი პატარავ"
სწრაფად აუქცია დერეფანში მოფუსფუსე მოსწავლეებს გვერდი და კიბეზე სირბილით დაეშვა,ყურადღება არ მიუქცევია ეზოში შეკრებული კლასელებისთვის, ინტერესით რომ ადევნებდნენ თვალს,არც ანასტასია ნაკაშიძის გაფართოვებული თვალები ჩაუგდია რამედ, ეზოში გამოჩენილი ყოფილი მასწავლებლის დანახვაზე რომ გაუფართოვდა და თითქოს გამომეტყველებაც შეეცვალა.ნიშნის მოგებით ჩაეცინა ლოლასვილს და ეს იყო მისი უსიტყვო შურისძიება კლასის იმ მდედრობით ნაწილზე დორბლ მოდენილი, ძაღლებივით რომ დასდევდნენ ბუაჩიძეს უკან და მისი წასვლის შემდეგ კოვზი ნაცარში ჩაუვარდათ.
-ღმერთო,როგორ გამახარეე-შვებით ამოისუნთქა ნეკამ და თითქმის შეაფრინდა მომღიმარ ირაკლის.მკლავები ძლიერად შემოხვია კისერზე და ამოიჩურჩულა:-ახლა მაკოცე, თუ არ გინდა გულმა დამარტყას.
-ჯანდაბა...-გაეცინა ირაკლის და კიდევ რაღაცის თქმას აპირებდა, ნეკას ტუჩები ველურივით რომ დაეტაკა და სიტყვა შუაზე გააწყვეტინა.
*******
მაღალი ჭიშკრის წინ, ელოდნენ როდის გაიღებოდა გორგოლაჭებზე მოძრავი რკინის კარები.გაიღო თუ არა ირაკლიმ,მანქანა ეზოში შეიყვანა და ორ სართულიანი სახლის წინ ,სხვა მანქანების გვერდით გააჩერა.ნეკა ინტერესით ათვალიერებდა მოზრდილი ბაღის სიღრმეში ჩაფლულ ორ სართულიან შენობას რომლის პირველი სართულის ფანჯრებიდანაც სინათლე გამოდიოდა და სიცილის ხმა ისმოდა.
-სანდრექსას სახლია.-თითებზე წაეტანა ირაკლი და კარიკენ დაიძრა.რომელიც გაიღო და
ყურებამდე გაკრეჭილი ტიტე ლირთქიფანიძე გამოჩნდა.
-რძალო...სრული შემადგენლობით დაგხვდით ტო!-ახარხარდა ტიტე და ნეკას ისე გადაეხვია,წამით სუნთქვაც კი შეეკრა ლოლაშვილს.
-ჩქიმ ცოდვა,ვის ხედავს ჩემი თვალები?!-სანდრომ,მოზრდილი პარკებით დახუნძლულ ირაკლის მხარზე მიარტყა ხელი და ნეკამდე მისასვლელი გზის გასანთავისუფლებლად ტიტე გვერდით გადადგა.-როგორახარ გოგოო?!
-ნუ ცერცეტობთ თქვე ჩემა რა გჭირთ ტოო?!-დერეფნიდან ისმოდა კაკის როხროხი და სულ მალე გვანცაზე გადახვეული მამასახლისიც გამოჩნდა.-კეთილი იყოს თქვენი ფეხი ჩვენი სანდრექსას ბუდეში...რას შვება ჩემი ბიჭი? გაბრაზებს?ირაკლი მოდი და გამეცი პასუხი ხო არ დანებებულხარ ბიძიკო? მომჭერი თავი დუნიაზეე
-იიი, ძიას კაცოო...-მხარზე ხელი მიჰკრა ტიტემ და სავარძელში მოწყვეტით ჩაეშვა.-მოდი აქ ტო...რავა ახალი პატარძალივით ტრიალებ? მოდი გვითხარი როგორ ხარ...სად ხარ, რომ არ ხარ-სამზარეულოს დახლთან მდგარ ირაკლის გახედა ტიტემ და ხელი დაუქნია.-საუკეთესო ვისკი უნდა დავალევინო,მსოფლიოში საუკეთესო კაცს.
-რა მოწიეთ ტო?-სიცილით დაიძრა მეგობრებისკენ ირაკლი და ნეკა სავარძლიდან ასწია.თავად დაჯდა და გოგონა მუხლებზე დაისვა.რომელიც საგრძნობლად სიტუაციას მორგებული უკვე ლაღად იღიმოდა.
-ეეე...შენ არ იცი რა გააძრო დუტამ ტო.
-აუ ეგ ვაბშე სად დაიკარგა.-ძველი მეგობარი გაიხსენა ირაკლიმ.
-აუ რავი ტო...კი ვუთხარი რავა გამოძახებული ბოზ*ივით ხართქო -ახარხარდა ტიტე.-მაგრამ იწუწუნა ძმაო,ბოზ*ის შვილი ვიყო გულწრფელად ამეტირა,ეს რა დღეში ყოფილხარ ძმაოთქო.
მალე სალომე და ქრისტიც შემოუერთდნენ მეგობრებს და სავარძლებს შორის მოთავსებულ დაბალ,განიერ მაგიდაზე სუფრის გაწყობა დაიწყეს.
-მოკლედ ჩემო ახლად შეუღლებულო წყვილო,ბაზარი არაა ძმაო ბავშვები ხართ მაგრამ-ფეხზე წამოდგა ტიტე და არყით სავსე ჭიქა მოიმარჯვა.-ცხრა თვეში პატარა ბუჩის თუ არ ჩამიგორებთ ძმაო კალთაში..დღესვე ვიწყებთ მე და სალომეა საძირკველის ჩაყრას და აბგონზეც გავალთ.
-ნეტა არ გაკდეს რაა-ხმამაღლა აკისკისდა ფანგანი და სიცილისგან გაწითლებულ სახეზე ხელები აიფარა.
-ვმუშაობთ ძმა...ვმუშაობთ-ცერი აუ წია მოწონების ნიშნად ახარხარებულმა ირაკლიმ და ნეკას თავზე აკოცა.
-ეგეთ მუშაობას ფასი არ აქვს, შედეგი უნდა დამანახოთ...
-ბიჭო, ეს მაგარი აჭრილია...რა გჭირს ტო? მართლა ხო არ დაბერდი?-თვალები დააწვრილა კაკიმ და ტიტე თავით ფეხამდე შეათვალუერა.-არა ძმა,კარგი შეკრულია. ქარხნული წუნის გარეშე, მაგრამ...რაღაცნაირდ მენოსტალგიურება.
-თმაც გამცვივდა ეე...-არაყი გადაჰკრა ტიტემ და სავარძელზე დაეშვა.
-შარვალი არ ჩაიხადო,ჩათლახი ვიყო ჩანგალს გაგიყრი.-სახე დაუსერიოზულდა სანდროს და წამით ყველა გაჩუმებული იყო,მერე კი უცებ იფეთქეს და ახარხარდნენ.
-აუ,გახსოვს ძმაო იმ კლუბში რომ ჩაიხადაა. -სულს ძლივს ითქვამდა კაკი.
-ეეე... მაშინ სი*რო მაზიანი მოვუგე გამო....ვებულ დუტას და ჩემს ჩახდილ შარვალზე სამი დღე პახმელიიდან ძლივს გამოდიოდი...უმადურო.-ვითომ ეწყინა ტიტეს და ცხვირი აიბზუა.
-არა,ბაზარი არაა მაგარი დრო გაგვატარებინა,დაფასებაცაა და დაფასებაც.-სიცილს ძლივს იკავებდა ირაკლი და თან სახეს ლოლაშვილის კისერში მალავდა.-შეეჩვევი და ამათი არანორმალური გამოხტომებიც აღარ გაგიკვირდება.-უჩურჩულა ყურთან და ყბის ძვალზე აკოცა.
-ეე, მართლა მაგრად გაგვისწორდა რომ შერიგდით..-სახე დაუსერიოზულდა სანდროს და წყვილს გადმოხედა.
-ჩემი იკო ხელის კვრის ღირსია ტოო?!-ამოიოხრა კაკიმ და გვანცას მხარზე ჩამოადო თავი.-შენ ხო არ გამაბრაზებ ბარტყო?!
-ნუ გავიწყდება შე ბო*ზო გვანცამ რომ დაგადო და კაცი წყობილებიდან იყავი გამოსული...-არ შეარგო ტიტემ და ნიშნის მოგებით გაუცინა.
-აუ, ეგ ძმაო ჩვენი ტკივილი იყო...ზე აუტანელი კაკი...ისე ხო რა როჟაა რომ შეხედავ და ეს რომ მოიწყენს და შერეკის კატის თვალებით დაიწყებს ყურებას, აპასნი ხარ...გინდება ყველა დაბრიდო...-ხარხარებდა სანდრო.-გახსოვს სალომე ქილერის ნომერს რომ ეძებდა, გვანცას გასაღების პონტშიი?!
-შეენც ბრუტუს?!-ამოიოხრა სალომემ და სანდროს გადახედა.-არა გვანც, გეფიცები არ ჩავრეულვარ-სიცილს ძლივს იკავებდა.
-ვიცი,მჯერა...-გაიცინა გვანცამ და შუბლ შეკრულ კაკის ლოყაზე ხმაურით აკოცა.
-იმედია ჩემს მოკვლასაც არ გეგმავდით...-გაიცინა ნეკამ და ირაკლის ზურგით მიეყრდნო,რომელმაც ხელები მჭიდროდ მოხვია მუცელზე და თავზე აკოცა.
წყვილზე მიშტერებულმა სალომემ, თვალი აარიდა მათ და შეეცადა გამომეტყველაბა არ შესცვლოდა, მაგრამ არ გამოუვიდა.თუმცა ტიტემ მოასწრო და უხერხული სიტუაციიდან გამოიყვანა.
-ჩემი სალომეაა...-ხელი მოხვია გოგონას და ძლიერად მიიხუტა.-სახე გაასწორე საყვარელო.-ყურში ისე შეუმჩნევლად უჩურჩულა, საუბარში გართული მეგობრების სიცილ ხარხარს არ ჩამორჩენილა.
************
ტერასაზე იდგა ირაკლი და სიგარეტს ეწეოდა,გვერდით ტიტე რომ ამოუდგა და თავადაც მოუკიდა სიგარეტს.ერთმანეთსი გვერდით მდგარნი ჩაბნელებულ ჰორიზონტს უყურებდნენ და ხმის ამოღებას არც ერთი ჩქარობდა.
-არ მინდა რომ თავს ესე ცუდად გრძნობდეს,მაგრამ მის გამო მეგობრებს ვერ ჩამოვშორდები.-სიჩუმე ირაკლიმ დაარღვია და ტიტესკენ შეტრიალდა.
-იცის იკო,ესმის მაგრამ...ხანდახან რა ჯანდაბა ეტაკებახოლმე მეც არ ვიცი...-მხრები აიჩეჩა ტიტემ და ირაკლის გაუღიმა.
-მის გამო გამუდმებით დამნაშავედ ვერ ვიგრძნობ თავს...
-არც ხარ ვალდებული...-მხრები აიჩეჩა ტიტემ და შუშის კარს მიღმა სასტუმრო ოთახში თავშეყრილ მეგობრებს გახედა.-მიხარია ტო..ძაან მიხარია ისევ რომ დაბრუნდა.
-ჯანდაბა-დაბალ წვერზე თითები ჩამოისვა ირაკლიმ და მის მეგობრებთან საუბარში გართულ ნეკას დააკვირდა.-ძალიან ლამაზია არაა?!
-რაღაც უნდა გითხრა.-თავი ჩახარა ტიტემ და ირაკლის ქვემოდან ამოხედა.
-რა ხდება?-სახე დაუსერიოზულდა ირაკლის და მეგობარს გამომცდელად დააკვირდა.- ტიტე!
-ბიჭო, მგონი დამერხა...-გაიცინა ტიტემ და თავზე ორივე ხელი მოიჭირა.-მარიამი გახსოვს?
-მარიამი?!-წარბები შეკრა ირაკლიმ და დაფიქრდა.
- დოლიძე...
-ნიკა დოლიძის და?-თვალები გაუფართოვდა ირაკლის და ძმაკაცს დააკვირდა, შემდეგ კი გაეცინა და მხარზე ხელი მიარტყა.-შე ახვაროო...ჯანდაბა.
-აუ ბიჭო...- ისევ გაეცინა ტიტეს.-გადამრია.
-შეგიყვარდა ბიჭოო?!-გაიცინა ირაკლიმ და უცებ სახე დაუსერიოზულდა.-ეხლა უნდა ვიგებდე ამას?!
-არავისთვის მითქვამს შენს ძმობას ვფიცავარ...პირველი შენ გითხარი.იკო, იცი რა მაგარი გოგოა ტო...
-ვიცი,რას მასწავლი ჩვენს უბანში იზრდებოდა...ნიკაა ზედმეტად ფსიხი და იმედი მაქვს რაზბორკებზე სიარული არ მოგვიწევს.
-მინდა რომ გაგაცნოთ...ნუ,ჩემი გოგოს სტატუსით რათქმა უნდა...-თავი ჩახარა და გაეცინა.-იმიტომ არ გითხარით რომ მეც არ ვიცოდი რა მოხდებოდა,რამდენი ხანია იციი?!ჯანდაბა იკო...
-მიუხედავად იმისა რომ ვიცნობ,კიდევ ერთხელ გავიცნობ შენი გოგოს სტატუსით...აუ, ტიტეე...ჯანდაბა, მოდი აქ უნდა ჩაგეხუტო.-გაიცინა ირაკლიმ და ტიტემ გააზრებაც ვერ მოასწრო ისე მოხვია მკლავები და ჩაიხუტა.
******
საღამოს ცხრა საათი შესრულებულიყო,დრო ისე თვალსა და ხელს შუა გაიპარა სიცილ- ხარხარში ვერც ერთმა ვერ გაიგო.დროსთან ერთად ტიტე ლორთქიფანიძეც გაპარულიყო, მანამდე აქტიურად რომ ჩათაობდა ტელეფონზე.სასმელს ნელ-ნელა წრუპავდნენ და იხსენებდნენ განვლილ ბავშვობას,სკოლის პერიპდს,დაუვიწყარ სტუდენტობას,სასიყვარულო ურთიერთობებს...ირაკლის ერთი ორი ძველი ნაშაც გაახსენეს რომელიც ნამდვილად იყო სასაცილო,ნეკაც თითქოს გაუშინაურდათ,თავს მათი სამეგობროს სრულფასოვან წევრად მიიჩნევდა უკვე და ეს აბედნიერებდა,ზედმეტად თბილი და უშუალო გოგონები აღმოჩნდნენ ქრისტი და გვანცა,თვით სალომე ფანგანიც გატყდა და ახლა უკვე გულწრფელად უღიმოდა ქალს, რომელიც მის თვალწინ მისავე საყვარელი ადამიანის მკლავებში იყო გახვეული,რომელსაც მისთვის საოცნებო ტუჩები,თითები ეხებოდა...და მეტიც...ის იმ გულის მეპატრონე იყო, რომლის კარის შეღებაც თავად ვერ შეძლო.არც იმდენად ძლიერი აღმოჩნდა,არც იმდენად სასურველი და ამ ყველაფრის გააზრება ტკივილთან ერთად უსაზღვრო სევდით ავსებდა.სტკიოდა ამ ყველაფრის ყურება.ატანა შეუძლებელი გახლდათ, მაგრამ ირაკლის საერთოდ დაკარგვასაც ვერ გადაიტანდა.ოღონდ მასთან ყოფილიყო,მის გვერდით და თუნდაც მეგობრის სტატუსით...მის გამო გაუღიმებდა ქალს..რომელიც მისი რეალური კონკურენტიც კი არ ყოფილა ისე დაამარცხა..მის გამო მიიღებდა ქალს, რომელმაც ცხოვრების სიყვარული წაართვა და მის გამო შეძლებდა ამ გრძნობის საკუთარ გულში მიყუჩებას.იქნებ დროთა განმავლობაში მოეხერხებინა და გულის რომელიმე ბნელ კუმჭულში ისე გამოეკეტა, თავისი ასეთი უანგარო და დაუფასებელი სიყვარული ვეღარასდროს რომ ვერ შესძლებოდა კარის გამოღება,საკეტის დამტვრევა და ისევ და ისევ თავაწყვეტილი ემიციებით დაწესებული საზღვრების გადალახვა.უყვარდა ირაკლი...და ამ სიყვარულით არაფერს ითხოვდა,აზრიც არ ჰქონდა მოთხოვნას, რადგან არასდროს მიუღია ირაკლისგან მეგობრობაზე მეტი და ახლა როდესაც მის მოპირდაპირედ მდგარ სავარძელში მოთავსებულს უყურებდა,გაბადრული სახით გულში რომ იკრავდა მისი ცხოვრების მეგზურს ულამაზეს ქალს,ნამდვილად აღარ ჰქონდა აზრი თუნდაც თავისი სიტყვებით მაინც დაჰბრუნებოდა ათასჯერ განვლილ თემას.ახსნილ უპასუხო სიყვარულს...რომელსაც სევდიანი ღიმილით უპასუხებდა ბუაჩიძე და ჩურჩულით ეტყოდა:"მაპატიე" შემდეგ ტუჩების ნაცვლად მისი ბაგეები, შუბლზე შეეხებოდა და ისე მოშორდებოდა და ისე მისცემდა სიცივეს, მისი სხეულის დაპატრონების უფლებას დარწმუნებული იყო ფანგანი სინდისიც კი არ შეაწუხებდა.ძნელი იყო..ძალიან ძნელი...მაგრამ მისი საერთოდ დაკარგვა, სიკვდილზე საკუთარი ნებით ხელის კლმოწერის ტოლფასი უფრო იქნებოდა ვიდრე ირაკლისგან განთავისუფლება.
*******
ფიქრებიდან კარის ხმამ გამოიყვანა და მისმა მზერამაც დანარჩენებთან ერთად კარისკენ გადაინაცვლა,რომლის ზღურბლზეც ტიტე იდგა გაბრწყინებული სახით.
-სად გაქრი ტო?!-წამოიყვირა წარბ შეკრულმა სანდრომ და არყის სავსე ჭიქა, მაგიდაზე დააბრუნა.
კიდევ რაღაცის თქმას აპირებდა ტიტეს ზურგს ამოფარებული გოგონა რომ გამოჩნდა,რომლის თითებსაც თავისი თითებით ჩააფრინდა ლორთქიფანიძე და ჩაიხუტა.მის გვერდით ქალის დანახვაზე გაკვირვებული მეგობრების სახეზე გაეცინა და ამაყად წარმოსთქვა:
-გაიცანით,ეს ჩემი მარიამია.

************
თეთრი პირი სახის სიფრიფანა გოგო იყო მარიამი.დიდრონი, ნუშისებრი ჭრილის თვალებით და სწორი,პაწაწინა ცხვირით.ვარდისფრად შეფაკლული ღაწვებით ძლიერად ჩასჭიდებოდა ლორთქიფანიძის თითებს და მორცხვად იღიმოდა.
-ეხლა,გული დამარტყამს-ამოილაპარაკა სანდრომ და სავარძელში ჩაეშვა.
-სასიამოვნოა...-თითქმის ერთ დროულად წამოდგნენ გოგონები სავარძლიდან და ახალ მოსულებისკენ გადაინაცვლეს.-არ გაგიკვირდეს,ჩვენც გვიკვირს-სიცილით გადაკოცნა ქრისტიმ და თავისუფალი სავარძლისკენ მიიპატიჟა.
-ესენი ჩემი ყველაზე ახლობელი ხალხი არიან.-გაიცინა ტიტემ და გოგონას მხარზე მოხვია ხელი.-ეს სანდრექსაა, ჩვენი დღევანდელი მასპინძელი და მისი ცხოვრების სიყვარული ქრისტი.ეს,ბატონი კაკი და მისი გოგო გვანცა...ბატონ ირაკლის იცნობ-ბუაჩიძეზე მიუთითა ღიმილით, რომელმაც თბილად გადაკოცნა გოგონა და მოიკითხა.-ეს ნეკაა, რძალი? სარძლო...ნუ ჩვენი გოგო..ეს კი, ქალბატონი სალომეა...ბიჭი ჯერ არ ჰყავს და იმედი გვაქვს ახლო მომავალში ეყოლება.შენ კი ჩემი გოგო ხარ.-გაბადრული გოგონას ყურთან დაიხარა და ამოიჩურჩულა.
-ბიჭო, არ ვიფიქრეთ სად გაქრათქოო...-ისევ ვერ იჯერებდა კაკი და ხან მოპირდაპირედ მჯდარ ტიტეს უყურებდა და ხანაც მის მხარს შეფარებულ, ბეღურასავით მორცხვად მჯდარ მარიამს.
-მანამდე ვერ მოახერხა განთავისუფლება...-გაიცინა ტიტემ და გოგონას თითებს აკოცა.-სხვათა შორის ჩემი გოგო პედიატრია და დროა უკვე ბავშვებზე იზრუნოთ ტო!
-მაცადე შეჩ*ემა ჯერ შოკში ვარ და რომ გამოვალ დავიწყებთ-ხარხარებდა სანდრო.
დიდხანს საუბრობდნენ,მარიამი კონტაქტური და ძალიან თბილი გოგონა აღმოჩნდა.შედარებით გაშინაურებული თავისუფლად პასუხობდა მათი საიდუმლოდ დატოვილი სიყვარულის ისტორიით დაინტერესებულ ბიჭების კითხვებზე და ტიტეს აღშფოთებულ სახეზე ხმამაღლა კისკისებდა.ბიჭებმა როგორც გაარკვიეს ბატონი ტიტე, წელიწადზე მეტი მაინც იქნებოდა რაც ფარულად ეტრფოდა ქალბატონ მარიამს და ბოლოს და ბოლოს დააყენა საშველი,სამსახურიდან გამოსულს წინ გადაუდგა და გაოგნებულ გოგონას აზრზე მოსვლაც არ აცადა უსე გაუზიარა გულის ნადები.რის გამოც მწარე სილაც მიუღია პასუხად და ტიტე რის ტიტე იქნებოდა ერთ სილას რომ აეღებინებინა განზრახვაზე ხელი?...შენდეგ კი დაწყებულა ის მთელი ისტორია, რის მოყოლასაც არც ერთი არ აპირებდა და ინტრიგაში ჩავარდნილი მეგობრების წუწუნზე ხმამაღლა იცინოდნენ.გვიან დაიშალნენ და ყველა თავისი გზით წავიდა,სახლში დარჩა სანდრო და აწუწუნებული ქრისტი, რომელიც სავარძელზე გაწოლილ წურწუმიას ადგილიდან ვერ ძრავდა, ბოლოს კი ფარ- ხმალ დაყრილი თავადაც მიუწვა გვერდით და დილამდე არც ერთს არ უცვლია გვერდი.
***********
დღე დღეს მისდევდა და ისე თვალსა და ხელს შუა გაიპარა ზამთარი ვერც ერთმა ვერ გაიგო.გაზაფხულმა შემოაბიჯა, თავისი სიდიადით და სულ მალე ბუნებამაც ახალი სიცოცხლე შთაბერა გარემოს...გადამწვანდა ზამთრის ძილით მძინარე მოწყენილი სკვერები,ათას ფრად მოიჩითა მინდორ -ველები და თვით ბეტონის ჯუნგლებად წოდებული დედაქალაქიც კი უკვე სხვა ელფერით გახალისდა.ნეკაც მიეჩვია მოქიშპე კლასელების უადგილო გამიხტომებს და ბოლოს უკვე ყურადღებასაც კი აღარ აქცევდა,გაკვეთილების დასრულების შემდეგ სირბილით სტოვებდა სკოლის ეზოს და ეზოს წინ მომლოდინე ბუაჩიძის მკლავებში ეხვეოდა ნეტარებით.
-საერთოდ არ მინდა მათთან ერთად სადმე წასვლა-ყავის ფინჯანს შემოხვეოდა წვრილი თითებით ნეკა და ცხვირ აბზუებული უყურებდა მოპირდაპირე მხარეს მჯდარ ირაკლის.
კაფეში სასიამოვნო სიმყუდროვე იყო,სქელ ტანიანი წიგნებით დახუნძლული მაღალი კარადები,მარადმწვანე ჯუჯა მცენარეები და სისუფთავის სურნელი.რასაც ფონად დაბალ ხმაზე ჩართული, სასიამოვნო მელოდია გასდევდა და ახმაურებული,მოთუხთუხე ქუჩების ფონზე აქ ჯდომა ნამდვილი ნეტარება გახლდათ.
-ღმერთო ჩემო,რაში განაღვლებს როგორი დამოკიდებულება აქვთ შენთან და რას ფიქრობენ შენზეე?! ნუ დაემსგავსები საზოგადოების იმ ნაწილს,რომელსაც სახელმძღვანელო დევიზად "ხალხი რას იფიქრებს"აქვს გახდილი და მაშინ ერთი კითხვა პატარავ...თუ ასე გადარდებს მათი აზრი, რატომ არ იზიარებ და რატომ ცხოვრობ მათი რჩევების საწინააღმდეგოდ?
-ეგ რა შუაშია? არ ვგავარ საზოგადოების იმ ნაწილს...უბრალოდ დისკომფორტია ადამიანების იმ ხროვასთან ერთად მთელი დღის გატარება, რომელთაც შენს მიმართ ნეგატიური განწყობა აქვთ...-ხელები გაშალა ნეკამ და შემდეგ წვრილი თითებით ჩამოშლილი თმა უკან გადაიწია.-ნაყინი მინდა...
-შევუკვეთოთ...-გაეღიმა ირაკლის და მიმტან გოგონას გახედა.-ეგ გასაგებია საყვარელო, მაგრამ მე მინდა სკოლის დასრულებამდე დრო უკეთესად გაატარო და მაქსიმალურად შეირგო სკოლის წლები.
-შენ თუ წამოხვალ ჩემთან ერთად-ტუჩები დაბრიცა ნეკამ.
-მე შენს კლასთან ერთად ექსკურსიაზეე?! ჯანდაბა, მიჩალიჩებ ხოო...
-მე მინდა რომ თუ მერგება შენთან ერთად შევირგო ეს სკოლის ეგრედ წოდებული ბოლო წელი.
-არა...და არც იფიქრო ჩემი დაყოლიებ.
-მაშინ არც მე წავალ და მოვრჩეთ ამ თემაზე კამათს...-მტკიცედ ამოილაპარაკა ნეკამ და უკვე მოტანილ ნაყინის ფიალას დახედა.-დღეს რა გეგმები გაქვს?
-თიკა უნდა ვნახო...-მშრალად ამოილაპარაკა ირაკლიმ და ნეკას მოღუშულ სახეს დააკვირდა.-განქორწინების საბუთები მე უნდა მივუტანო.
-კარგი...
-ღადაობ ხოო?!-თვალები აატრიალა ბიჭმა და ღრმად ამოისუნთქა.-მივალ,მოაწერს ამ წყეულ გაყრაზე ხელს და წამოვალ
-ამ დროს ადვოკატსაც შეუძლია გააკეთოს ის რაც შენ რეალურად არცკი გევალება.
-ჯანდაბა,ვიჩხუბოთ მაშინ.
-მე არ ვჩხუბობ...-გაიბუტა ნეკა და ნაყინის კოვზი ფიალაში ჩააგდო.-მე ციკოსთან წავალ...გამიყვან ხო?
-უკვე გადავიდა თავის სახლში?
-კი,სამი დღის უკან...შემდეგ კი რომ მორჩები ფანგანთან საქმეებს, შეგიძლია გამომიარო და თუ პატივს დაგვდებ და ამოხვალ მის სანახავად დამავალებ.
-რამხელა აგრესიაა...-ხმამაღლა გაეცინა ირაკლის და წინ გადახრილმა მოასწრო და ნეკას თითებს დასწვდა.გაბუტული სახით მჯდარს შესცინა და სათითაო თითზე აკოცა.-მიყვარხარ,ბუტია.
-მე არა...-უფრო გაიბუტა ნეკა და თითების გაწევას შეეცადა, მაგრამ არ გამოუვიდა.
-რატომ ჭედავ? არ მინდა მაგ წყეულ ექსკურსიაზე წამოსვლა და არა იმიტომ რომ შენთან ერთად გამოჩენის მიტყდება..რა აზრები გიტრიალებს ამ პატარა თავში ტო?
-არც მე მინდა და შენ რა აზრები გიტრიალებს მაგ თავშიი?!
-კაი წამოდი სანამ მართლა გვიჩხუბია, გაგიყვან ციკოსთან და მალე დავბრუნდები...-სკამიდან პირველი წამოდგა და კარისკენ დაიძრა.მთელი გზა ხმა არც ერთს ამოუღია,სადარბაზოს წინ ისე გადმოვიდა მანქანიდან და ისე გაუჩინარდა ლიფტში, ბუაჩიძისკენ აღარც მოუხედავს.ირაკლიმ კი ღრმად ამოიოხრა და მოსალოდნელი მძიმე საუბრისთვის მოემზადა.თიკა ფანგანის სახლში მათი 7 წლიანი თანაცხოვრების განმავლობაში სულ მესამედ უწევდა ასვლა და სიამოვნებით მიაკლავდა თიკას, გარეთ გამოსვლა რომ არ იკადრა და აიძულებდა სურვილის საწინააღმდეგოდ წასულიყო.კარზე ზარი დარეკა და სულ მალე ზღურბლზე ფეხშიშველი ფანგანიც გამოჩნდა,პროვოკაციულად მოკლე შორტით უკანალს ძლივს რომ უფარავდა და ღრმად ამოჭრილი განიერი ტოპით.
-შემოდი.-კარში მდგარი გვერდით გადგა და ირაკლის სახში შესვლის საშუალება მისცა.რომელიც პირდაპირ სასტუმრო ოთახისკენ გაემართა და ხელში შერჩენილი თაბახის ფურცლები, სავარძლებს შორის მდგარ ჟურნალების მაგიდაზე დაყარა.
-ყავას დალევ?
-მარტო ხარ?-წარბები შეკრა ირაკლიმ და სასტუმრო ოთახი მოათვალიერა.
-კი,თეოს საქმე ჰქონდა და გავიდა...ყავას არ დალევ?
-არ მინდა,მადლობა...მოგიტანე საბუთები,ხელი მომიწერე და წავალ საქმე მაქვს.
-ერთი სული გავს როდის გერქმევა განქორწინებულიი?!-გამომწვევად გაიცინა თიკამ და თმები კეფაზე აიწია.-ყავა მინდა,თუ გინდა გაგიმზადებ.
პასუხს არ დალოდებია, ისე გაემართა სამზარეულოსკენ და დაახლოებით ათი წუთის შემდეგ ორი ფინჯნით დაბრუნდა.ერთი ირაკლის გაუწოდა,მეორე კი მაგიდაზე დადგა და როდესაც ბუქჩიძემ კუთვნილი ფინჯანი ჩამოართვა, კომფორტულად მოკალათდა სავარძელში.
-თიკა,დროს სპეციალურად წელავ...მომიწერე ხელი,მართლა მეჩქარება.-თვალები აატრიალა მანამდე ფეხზე მდგარმა ირაკლიმ და სავარძელზე დაეშვა.
-რაიყო, პატარა ნეკას მამიკო მოენატრებაა...-გაიცინა თიკამ და ყავის მოზრდილი ყლუპი მოსვა.შემდეგ ფურცლებისკენ გადმოიხარა და თავისკენ გააცურა.
-ტვინს ტყ*ნავ...-ყბის ძველბი დაეჭიმა ირაკლის და ყავას დახედა,თითქოს წამით დაფიქრდა მერე კი ერთი ყლუპი მოსვა და ჭიქა მაგიდაზე დააბრუნა.
-ნუ გეშინია,შენს მოწამვლას არ ვაპირებ...არც დაგაძინებ და გათიშულზე ვიძალადებ...
-ხელს არ მოაწერ?
-არა...-გაიცინა თიკამ და ფეხი ფეხზე გადაიდო...
-არა?! და რატომ თიკუნა?
-იქნებ არ მინდა ქმარი რომ გამშირდეს?-მხრები აიჩეჩა თიკამ
-აბა შენი ქმარი?ქმარი გყავს და მე არ ვიციი?! ჯანდაბა..ხელი მომიწერე და მივდივარ..თუ არ მოაწერ, არც ეგ არის პრობლემა სასამართლოში მოგიწევს სიარული და ხომ იცი მაინც გავშორდებით...
-რატომ? კარგი სანაცნობო წრე გყავს და მაშინებ?-აკისკისდა თიკა
-თუნდაც...მაგრამ გაშინეებ?!შენ ხომ არაფრის არ გეშინია...ღმერთო, რა უაზრობაზე ვლაპარაკობთ-თვალები აატრიალა ირაკლიმ და წამოდგა.
-ისე რატომ არასდროს არ გიცდია ჩემი შეყვარება?-ქვემოდან ამოხედა თიკამ ინტერესეით.
-შენ გიყვარვარ?კარგად იცი მე და შენ სიყვარული არასდროს არ გვაკავშირებდა..ერთხელ გაგჟიმე და დაფეხმძიმდი...თუმცა ფაქტია შვილი არ გვყავს...რაც საშინლად მახარებს.
-ნაბი*ჭვარი ხარ...-ხმა გაებზარა თიკას და ფეხზე წამოხტა.-თავკერძა ნაბიჭ*ვარი..საქმეც მაგაშია, გასართობზე მეტი არასდროს ვყოფილვარ და მთელი შვიდი წლის განმავლობაში ჩემს გარდა ყველა იყოფდა შენს სარეცელს...ყველას ჟიმავდი ვისაც კი კაბა ეცვა...ჯანდაბა,არასდროს გიცდია ნორმალური ოჯახი ვყოფილიყავით.
-ხოო..-ხმას აუწია ირაკლიმ და სახე გაუქვავდა.-არასდროს მიცდია, რადგან ჩვენ ნორმალური ოჯახი ვერასდროს ვიქნებოდით...მე შენში შურისძიების იარაღს ვხედავდი, რისი საშუალებუთაც ნაბიჭ*ვარი მამაჩემი გამომყავდა წყობიდან..შენ კი ფულის საჭრელ მანქანას...კარგი სახლი,მანქანა, დასვენება...მეტი რა გინდოდაა?! არაფერი..შენისთანა ქალებს ხომ ეს კმარათ? ხოო..იმსახურებენ და უნდა ჰქონდეთ...ამ ყველაფრის პარალელურად ერთი ორჯერ კარგად თუ იხმარ მთელი ცხოვრება გაქვს გარანტირებული...სხვისი თვალის ასახვევად ბედნიერი ოჯახი...სამაგიეროდ თავისუფალი ხარ...კიი, ყველას ვჟიმავდი ვინც კი მომწონდა და ვინც აკმაყოფილებდა ჩემს მოთხოვნილებებს.გაგიკეთებია რამე გარდა ფულის წინ და უკან ფლანგვის, მე რომ შემყვარენოდი?! შვიდი წელი გქონდა ამის დედაც და ვერაფერიც ვერ გააკეთე...ელემენტარული ვერ მოთოკე ჩემი აღვირ ახსნილი ცხოვრება...იმდენად უინტერესო, იმდენად გამოფიტული და იმდენად გულისამრები იყავი მთვრალი თუ მოგეკარებოდი...-სახე ზიზღით დამანჭა ირაკლიმ და კიდევ რაღაცის თქმას აპირებდა თიკას გაქნეული ხელი, მთელი ძალით რომ მოხვდა სახეში.
-მე შენ მართლა მიყვარდი.-ხმას აუწია თიკამ,ლამის კიოდა.-მე, მართლა მიყვარდა და მიყვარს ჩვენი არ დაბადებული შვილი...მე, მართლა მტკივა...მე, შენს გარეშე გატარებული დღეები თუ ღამეებიც მტკივა...მე, უშრნობა ყოველთვის მტკიოდა...შენ ხარ თავკერძა იდიოტი...მაშინ როცა ყველაფრის დალაგება დავიწყე,გადაფასება და სურვილი გამიჩნდა ჩვენი შვიდ წლიანი ფარსი დამესრულებინა და ნორმალური,სრულ ფასოვანი ოჯახი ვყოფილიყავით...უდღეურ ბავშვს გაეკიდე.რა ჯანდაბით მოგხიბლა იმ ლაწირაკმა.
-კარგად ხარ გოგოო?!-საბოლოოდ მოეშალა ნერვები ირაკლის და ღრიალზე გადავიდა.-არა,არ ხარ ჯანმრთელად...-ყავის ფინჯანს ხელი გაჰკრა და იატაკზე მოისროლა.ფინჯანი გატყდა, შავმა სითხემ კი ნოხი დასვარა და ნელ-ნელა გაიჟღინთა.-მთელი შვიდი წელი რა ჩემს ყლ*ეს აკეთებდი? ეხლა რა ნამუსით დგახარ და მატენი იმ გრეხებს რაც რეალურად შენ ჩაიდინე?! რა ნამუსით მაბრალებ რომ არ მოგეცი საშუალება,ჩემამდე მოსასვლელი გზა მე ჩაგიკეტე და შენს ნაჭუჭში გამოგკეტე?! რამდენჯერ ვცადე ყველაფრის დალაგება თიკა? რამდენჯერ ვცადე შენთან ნორმალური, სრულფასოვანი ცხოვრების დაწყება?!რამდენჯერ მოგეცი შანსი, ამის დედაც...მითხარი!ამოიღე ხმა...რატომ გაჩუმდი?! სათქმელი აღარაფერი გაქვს?!-წარბები აზიდა და ღრმად ამოისუნთქა.-კაროჩე, მომიწერე ხელი ამ წყეულ საბუთებზე და მივდივარ...აქ დგომას და ერთმანეთზე გადაბრალებას ვინ რამდენი და რა დოზით ჭამა მძღრენი არ ვაპირებ..მომბეზრდა..ხო დავიღალე...
-არ მინდა შენთან გაყრა.-ამოილაპარაკა გატეხილი ხმით ფანგანმა და სახეზე ორივე ხელი აიფარა.-არ მინდა, შენს გარეშე დარჩენა...არ მინდა საბოლოოდ გაგიშვა და სხვა ქალს მივცე შენთან ყოფნის უფლება...არ მინდა..ჯანდაბა,მართლა არ მინდა...
-თიკა...-თავს დამშვიდებისკენ მოუწოდა ირაკლიმ და ღრმად ჩაისუნთქა.-შენ უკვე დაკარგე შენი შანსი..ის სხვა უკვე ჩემთანაა,ჩემია დ ჩემი იქნება...ხელი მომიწერე.ან დაფიქრდი და მერე მომიწერე.ესე არ დავტოვებ ამ ამბავს..თვეები გავიდა, შენ კი ისევ ფიქრობ.საფიქრალი არღარაფერია.ხვალვე შევიტან სასამართლოში განაცხადს..ჯობია მოვრიგდეთ..ხელი მომიწერე და მე წავალ მშვიდად, სამაგიეროდ დიღმის სახლი შენი იყოს გიტოვებ და იმ მანქანასაც ჩემთან რომ დატოვე, შეგიძლია მოხვიდე და წამოიყვანო...
-ჯანდაბა-ხელები მოიშორა თიკამ და სიმწრით გაეცინა.-თავი ბებერი ოლიგარქის ცოლი მგონია, რომელმაც ახალი სათამაშო იპოვა ძველი მობეზრდა და ლიჟბი შეეშვას, ყველაფერს აძლევს რაც უნდა...მე რეალურად შენს გარდა არაფერი მინდა..არც შენი დამპალი სახლი და არც ის წყეული მანქანა..შეგიძლია მისცე შენს გოგოს და იმან იაროს...
-ჩემს გოგოს,ახალს ვუყუდი შენი ნახმარი არ ეკადრება.-მისივე ტონით გაიმეორა ირაკლიმ და მაგიდაზე მიგდებულ კალამს დასწვდა.-ყველაფერი ხელშეკრულებაში წერია...თანაცხოვრების პერიოდში შეძენილ სახლს და მანქანას გიტივებ...ეხლა მომიწერე ხელი და ჩვენი გზით წავიდეთ...თიკუნა, ნუ გაართულებ.
თიკამ უსიტყვოდ,ათრთოლებული ხელებით გამოართვა კალამი და მონიშნულ ადგილზე ხელი მოაწერა.ირაკლიმ კი ფურცლებიდან ერთ-ერთი ამოიღო, დანარჩენები კი ფანგანს დაუტოვა და ის იყო კარისკენ აპირებდა წასვლას ოთახში ქერად თმა შეღებელი ასე ორმიცდახუთიოდე წლის ქალი რომ გამოჩნდა და ჯერ წარბშეკრულმა სავარძელში მჯდარ,სახეზე ხელებ აფარებულ თიკას გადახედა,შემდეგ კი ირაკლის.
-აქ რა ხდება?!-ჩანთა ხმაურით დააგდო კარადაზე და ისევ თიკას მიუბრუნდა.-რა ხდება დედიკო?
-გამარჯობა თეა...-ცივად მიესალმა ირაკლი ყოფილ სიდედრს და კარისკენ დაიძრა.
-მიდიხარ უკვეე?!სალაპარაკო გვაქვს ირაკლი.
-უკვე ველაპარაკე თქვენს შვილს..ახალს და კარგს ვერაფერს გეტყვით.კარგად ბრძანდებოდეთ.-ცივად მიაგდო გაოგნებულ ქალს და კარისკენ წასულს უკან აღარ მოუხედია.ქალი,ისევ იქით იყურებოდა საითაც ირაკლი წავიდა შემდეგ კი შვილს მიუბრუნდა და ატირებულს გვერდით მიუჯდა.
-აქ რა ჯანდაბა უნდოდა?!რა გატირებს? რა გითხრა ისეთი დედიკო? ამოიღე ხმა ნუ გადამრევ.
-არაფერი განსხვავებული და საინტერესო, რასაც მანამდე მეუბნებოდა.-ხელები მოიშორა სახიდან თიკამ და ცრემლიანი თვალებით გადახედა დედას.-აღარაფერი დედა...აღარაფერი...ხელი მოვუწერე განქორეინების საბუთებზე და წავიდა..მაგიტომ იყო ამოსული.
-მეგონა შერიგებას აპირებდით და სალაპარაკოდ ამოვიდა...-ხმა გაუტყდა თეას.
-დამცინი დედაა?!-სასოწარკვეთილი ხმით ამოიტირა თიკამ.-ბუაჩიძე, ჩემთან შესარიგებლად არასდროს მოვიდოდა მით უმეტეს ახლა როცა უკვე ჰყავს ქალი და მეტიც თვეებია ის ცხოვრობს იმ სახლში სადაც მე,შვიდი წელი ვიცხოვრე, მაგრამ თავი მისი ოჯახის წევრად არასდროს მიგრძვნია.შეცდიმა იყო თავიდანვე ჩვენი დაწყებული ცოლქმრობანას თამაში და ისევე უაზროდ დასრულდა, როგორც დაიწყო...
-ღმერთო, შენ მიშველე...-ამოილაპარაკა თეამ და სავარძლის საზურგეს მიეყრდნო.წარმოდგენა არ ჰქონდა მისი ქალიშვილის და სიძის თანაცხოვრების წლებზე და მისთვის თიკას დანგრეული ოჯახი, კატასტროფის ტოლფასი იყო.არც თიკა აპირებდა მშობლები დეტალებში ჩაეღრმავებინა, რადგან იცოდა მათი აზრი და დარწმუნებული იყო ვერასდროს გაუგებდნენ იმ სისულელეს, რაც მის გათხოვებას ერქვა.ამიტომ ღრმად ამოისუნთქა და წყლის მოსატანად გაემართა სამზარეულოში.
-იქნებ მამა დაელაპარაკოს აა?!-წყალი ბოლომდე ჩაცალა თეამ და შვილს ამოხედა.
-არ გაგიჟდე დედა და არაფერი უთხრა..მით უმეტეს არ მისცე საშუალება პაატასთან მივიდეს და რამე თქვას...ჰყავს ირაკლის ცოლი.
-ნუ გადამრიე გოგოო..-იკივლა თეამ და ფეხზე წამოხტა.-გინდა გული გამისკდეს? რომელი ცოლი? რა ცოლი..აბა, შენ ვინ ჯანდაბაღა ხარ?
-ყოფილი ცოლი...-ამოიოხრა თიკამ და თვალები დახუჭა.
*********
ღიმილით უსმენდა მოფუსფუსე ციკოს და საათზე წამ და უწუმ იყირებოდა, ირაკლი აგვიანნდა მოსვლა დ აშკარა იყო არც აპირებდა.ტელეფონზე გაგზავნილი ხუთი შეტყობინებიდან, არც ერთზე არ იყო პასუხი დაბრუნებული და ნერვები საშინლად ეშლებოდა. არც ციკოსთვის უნდოდა ხასიათი გაეფუჭებინა და სახეზე აკრული ყალბი ღიმილით, გულმოდგინედ ცდილობდა სიბრაზის დამალვას...გვარიანად დაღამებული იყო რომ დაემშვიდობა ბებიას და სადარბაზოსთან ჩამოსულმა ტაქსი გააჩერა,სახლში მივიდა და ირაკლის სახლში არ დახვედრის გამო სიბრაზემ უკვე მაქსიმუმამდე მიაღწია...ოთახიდან ოთახში დააბიჯებდა და თავის ხელში აყვანას ცდილობდა,მთელი ორგანიზმი უდუღდა და ეგონა სადაც იყო ბოლოს გამოუშვედა ყურებიდან.საათი ისრები ორის ნახევრ მიუახლივებოდნენ, კარის ხმა რომ მისწვდა მის სმენას და არეული ნაბიჯები.ბუაჩიძემ ჩაბმელებულ სასტუმრო ოთახში შემოაბიჯა და ის იყო შუქის ანთებას აპირებდა, ნეკამ რომ დაასწრო და ღამის სანათი აანთქო.
-ვოუ...ჯანდაბა...-წამოიძახა ირაკლიმ და გაეცინა.-რატომ გღვიძავს პატარავ?!
-ერთ იდიოტს ველოდებიდი და ის იმის მაგივრად რომ დროულად დაბრუნებულიყო...დააგვიანა და გალეშილი მთვრალი დაბრუნდა.
-ოპაა...ოჯახური სკანდალი გაეძეოო...მე, პას.-ხელები სიცილით ასწია ირაკლიმ და სავარძელზე, ნეკას გვერდით მოწყვეტით ჩაეშვა.-ღმერთო, როგორ დავიღალეე...
-ფუჰ...ყარხარ სასმლის და სიგარეტის სუნად.-თვალები აატრიალა ნეკამ და სავარძლიდან წამოდგომა დააპირა,ირაკლი მაჯაში რომ სწვდა და დაქაჩა.ნეკამ თავი ვეღარ შეიმაგრა და პირდაპირ ირაკლის მუხლებზე აღმოჩნდა.
-შენზე გაბრაზებული ვარ..-ყბაში სწვდა ირაკლი და მის სახესთან იმდენად ახლოს მიიწია ზედ ტუჩებზე ეხებოდა ტუჩებით.
-გული მერევა...-თავის გაწევა სცადა ნეკამ, მაგრამ ვერ მოასაწრო,ბუაჩიძე კბილებით წაეტანა ქვედა ტუჩზე და ტკივილისგან გაღებულ პირში ისე ოსტატურად შეუძვრა ენით,აზრზე მოსვლაც ვერ მოასწრო,უკვე ვენებიანად ჰკოცნიდა მთვრალი ბუაჩიძის ტუჩები.უცნაური არომატი ჰქონდა მის ტუჩებს.სასმლის,სიგარეტის და რაღაც განსხვავებული, ზედმეტად სასიანოვნო და ირაკლისეული.
-შენზე გაბრაზებული ვარ...-საჯდომზე ძლიერად ჩააფრინდა და ისე დაიჭირა, ადგომის ყველანაირი შანსი მოუსპო.-შეიძლება რამენაირად გადამიაროს სიბრაზემ.
-ჯანდაბა...ეს მე ვარ შენზე განრაზებული.-ხელი მკერდზე ჰკრა ნეკამ და წამოსადგომად გაიბრძოლა..-არცკი დაგირეკავს,გწერდი..ისე დამიკიდე როგორც ვიღაც უმნიშვნელო. იმაზე აღარ ვამბობ მთელი ეს დრო ბებიაჩემი რომ გელოდებოდა და არ ამოხვედი...სადღაც ჯანდაბაში იყავი და სვამდი..ეხლა მოდიხარ გაბრაზებული და რამენაირად გინდა გაგიაროს სიბრაზემ?! მე, გაცოფებული ვარ...-ხმას აუწია ლოლაშვილმა.-განრისხებული და შენი სიბრაზე ფეხებზე მკი*დია...ხელი გამიშვი...არ გაქვს უფლება სადღაც დათვრე, შემდეგ მოხვიდე და ჩემთან სექსით დამშვიდდე...მე არ ვარ შენი სექს სათამაშო
-როგორო სექსუალური ხარ როცა ჭედავ ტო-გაეცინა ირაკლის და მაისური თითქმის ძალით გადააძრო თავს ზემოთ.-სასწაულს გიზამ ნეკა, აქედან არ ადგე...
-დაახვიე .
-ამ უზრდელ ენასაც ამოგაცლი-ყბებში სწვდა ირაკლი და ისევ კოცნას აპირებდა, ნეკა კბილებით რომ ჩააფრინდა ქვედა ტუჩზე.ირაკლიმ სიმწრისგან წამოიყვირა და თავი უკან გასწია.-ველურო!
-იდიოტო...ხელი გამიშვი-გაიბრძოლა,მაგრამ კვლავ უშედეგოთ.შემდეგ თოთქოს გონება გაუნათდაო,თავად მისწვდა ირაკლის და ვნებიანად დაუწყო კოცნა.ალერსში აიყოლა და თავადაც ვერ მიხვდა ისე აღმოჩნდა ირაკლის ძლიერი სხეულის ქვეშ.შარვლის საქამრე შეუხსნა და ფეხები წელზე შემოხვია...ხმამაღლა ოხრავდა და ცდილობდა ზემოდან მოქცეოდა.თითქოს მოახერხა კიდეც, მის ზემოდან მოქცეულმა ხელები თავს ზემოთ გაუკავა და მხურვალედ ჰკოცნიდა წელს ზემოთ შიშველს.საქამრისკენ მიიწევდა და ნელ-ნელა ქვემოთ მიცოცავდა.ის იყო წამოდგომა დააპირა, მის განზრახვას რომ მიხვდა ირაკლი და უკვე მის სხეულს მოშორებულს, გაშლილ თმებში სტაცა ხელი
-ჯანდაბა...-წამოიკივლა ნეკამ და უკან გადაქანდა.
-შე პატარა მატყუარა,ჩამიტარე მასტერ კლასები და მერე იდეაში ესე აგზნებულს დამტოვებდიი?!-ზურგით საკუთარ სხეულზე აკრულ ნეკას,ეჩურჩულებოდა ირაკლი და ვნებიანად უკოცნიდა კისერს...
-ვერ გიტან...
-შენ ისიც გეყოს გაბრაზებული რომ ვარ.-მკერდზე მოხვია ხელი და ისე უცებ ამოატრიალა და მუცლით დივანზე დააგდო, წინააღმდეგობის გაწევაც ვერ მოასწრო ნეკამ.-ღმერთო ჩემო, ვგიჟდები ესეთი ქაჯი რომ ხარ...სასწაულად მახელებ, მინდა რაღაც საშინელება გიქნა.მაგრამ არ შემიძლია.-შიშველ ზურგს უკოცნიდა და მოკლე ქვედაბოლოს ზემოთ ექაჩებოდა მოქნილი თითებით.საჯდომზე მიეფერა და აკრუტუნებულ,უკვე ვნებისგან ათრთოლებულს ერთიანად მოშორდა სიცილით...
-მორჩა,სეანსი გადაიდო...სექსი თუ გინდა საძინებელში მობრძანდი და ბოდიში მომიხადე.-კოცნის იმიტაცია გააკეთა ირაკლიმ და საძინებლის მიმართულებით უკან-უკან დაიხია.
-მოგკლავ!-ზურგზე გადატრიალდა ნეკა და დაბინდული მზერით გახედა.
-უკვე მაინტერესებს...გელოდები პატარავ.
-მელოდე.-სავარძლიდან წამოხტა და ახარხარებულს შუა თითი აუწია, რომელმაც საძიბენლის კარი ხმაურით მიიხურა და ისე მოწყვეტით დაეხეთქა საწოლზე, ხმა ნეკას სმენას სასტუმრო ოთახში მისწვდა.

***********
დილი შვიდი საათი სრულდებოდა თავის ტკივილმა რომ გააღვიძა.საწოლიდან წამოდგა, შორტები ამოიცვა და მერეღა შეამჩნია საწოლის მარცხენა მხარე ცარიელი რომ იყო.სიგარეტის ღერი ტუჩებს შორის მოიქცია და ნახევრდ ძილბურანში მყოფი სამზარეულოსკენ გაემართა, სადაც მაღალ სკამზე ნეკა დასკუპებულიყო და ყავას შუბლ შეკრული სვამდა.მის დანახვაზე წარბები უარესად შეკრა, მაგიდასთან დახრილი წელში გასწორდა,თავით ფეხამდე შეათვალიერა მამაკაცი და სკამიდან წამომდგარმა ყავის ფინჯანი ჭურჭლის ნიჟარაში ჩაცალა.ფინჯანი გარეცხა და საწურზე დადო,ხელები შეიმშრალა და დახლზე დადებულ ტელეფონს დახედა.
-სად მიდიხარ?-მისი მოკლე შორტები და მაისური შემფასებლური მზერით შეათვალიერა ირაკლიმ და ისგარეტს მოუკიდა.
-ექსკურსიაზე.
-აბა არ მივდივარო?
-ეხლა მივდივარ.-მხრები უდარდელად აიჩეჩა ნეკამ და ზურგჩანთას დასწვდა.
-ბო*ზის შვილი ვიყო მაგარი ტყუილად მიჭედავ...ტიტესთან ვიყავი,ტელეფონი მანქანაში დამრჩა...
-ეგ, გამართლეებს?!-ხელები გაშალა ნეკამ და ხმას აუწია.
-რაღაცნაირი დაუკმაყოფილებელი სახე გაქვა.-სიგარეტი საფერფლეზე დაასრისა ირაკლიმ და მისკენ დაიძრა
-არც კი შემეხო-ცხვირ წინ გამაფრთხილებლად აუქნია თითი ნეკამ და უკან დაიხია.
-ნეკა...
-მე სამი დღით მივდივარ.შენ კი დაფიქრდი და მიხვდები მე და შენს შორის რეალურად ვინ გაბრაზებული უნდა იყოს და ვინ ნაწყენი.
-ესე მიდიხარ?-ტანსაცმელზე მიანიშნა.
-ნუ იქნები ღრუზინ,შენი ჭირიმე..ჰო, ესე მივდივარ.
-ამის დედაც-თავზე ორივე ხელი შემოიწყო ირაკლიმ და სკამზე დაეშვა.-რითი მიდიხართ?
-ავტობუსით...სად მივდივარ და ვისთან ერთად, გახსოვს თუ ხელახლა გავიაროთ ეგ თემა?
-ნუ წუნკლობა.
-აბა დროებით...შეეცადე არ მოიწყინო და რამენაირად გაირთე თავი...მე,მთელი სამი დღე დაჩის იაფფასიანი კომპლიმენტებით გავერთობი~ტელეფონი შორტი ჯიბეში ჩაიცურა და კარისკენ დაიძრა.
-მაგ ახვ*არს სახე უნდა გავაძრო, თუ მოისვენებ?!-კბილებში გამოსცრა ირაკლიმ და კარისკენ წასულს დაეწია.-შეეცადე ზარებზე მიპასუხო და იმედი მაქვს გუშინდელი უპასუხო ესემესების გამო აბაროტზე არ იჩალიჩებ.
- იქნებ დამხვდე შიმშილით მკვდარი. -ფართოდ გაუღიმა ნეკამ და ტუჩებზე ხმაურით აკოცა, ის იყო შეტრიალდა და გასვლას აპირებდა ირაკლიმ მკლავი რომ მოხვია და თავად დააცხრა ბაგეებზე.ვნებისნად დაუკოცნა და ერთიანად მოშორდა-მიყვარხარ.
-ვიცი...-კეკლუცად გაიცინა ნეკამ და ლიფტის გამოღებული კარის მიღმა გაუჩინარდა.
***********
ავტობუსი, რომლითაც ექსკურსიაზე მიდიოდნენ უკვე ელოდათ სკოლის წინ და რამდენიმე ბავშვის მოსვლაღა იყო საჭირო.ნეკას ტაქსით მისვლა ნახევარზე მეტს კი გაუკვირდა, მაგრამ ლოლაშვილს ისეთი სახე ჰქონდა ხმის გაცემა არავის უცდია.ფანჯრის მხარეს იჯდა,ყურასმენები მოერგო და მთელი გზა თანაკლასელებისგან გარიყული უკვე გაზეპირებულ სიმღერებს უსმენდა.შუშის მიღმა გამკრთალ პეიზაჟებს ათვალიერებდა და ნერვები საშინლად ეშლებოდა, რადგან უკვე საათ ნახევარი იყო რაც გზაში იყო და ერთხელ არ მოუწერია ირაკლის დარეკვას ვინჩივის..ათასჯერ აკრიფა ტექსტი და ათასივეჯერ წაშალა.სჯობდა გამოლანძღვისგან თავი შეეკავებინა...ნახევარი გზა გავლილი ჰქონდათ,სადილობა რომ გადაწყვიტეს და წყაროს პირზე გაკეთებულ ხის მაგიდაზე სახელდახელოდ გაშალეს სახლიდან წამოღებული სანოვაგე.ჩუმად იჯდა,ისეთ ხასიათზე იყო დანა პირს არ უხსნიდა და ახლა ნამდვილად არ გადაუვიდოდა ყელში ლუკმა.მალევე მოშორდა მაგიდას,წყალს სვამდა პოლიეთილენის ჭიქიდან და მოშორებით მდგარი ინტერესით ათვალიერებდა გარემოს.
-კარგად ხარ?-ვერც კი შეამჩნია როგორ ამოუდგა გვერდში დიდებულიძე და მოულოდნელობისგან შემკრთალმა ნეკამ დამრგვალებილი თვალები შეანათა მის გვერდით მდგარ ბიჭს.
-კი.
-არაფერი გიჭამია,ნეკა...
-კარგად ვარ დაჩი, მადლიბა...არ მშია.-ცივად გაუღიმა და მისი თავიდან მოსაშორებლად მაგიდასთან დაბრუნუნება გადაწყვიტა.
-მოხდა რამეე?
-არ გინდა რომ შემეშვაა?!-ვეღარ მოითმინა ნეკამ და ხმაში ზიზღი გაურია.
-ნეკა, მისმინე.-შეტრიალებულს მკლავში სწვდა და შეაჩერა, კიდევ რაღაცის თქმას აპირებდა ნეკას მობილური რომ აწკრიალდა და ლოლაშვილმაც შვებით ამოისუნთქა.ნომრისთვის არც დაუხედია ისე გადაატარა სენსორს თითი და მადლობა შესწირა უფალს მხსნელად მოვლენილი არისთვის.
-გამოხვალ მაქედან თუ გადმოვიდე და დედა მოვუ*ტყნა მაგ ახვ*არს?!-ბუაჩიძის ხმას ბრაზი შერეოდა.
-ჯანდაბა,სად ხარ?-აჩქარებული გული, კისერში მოაწვა ნეკას და სახე უნებურდ გაებადრა.აქეთ -იქით დაიწყო ყურება და ავტობუსის უკან მომდგარი ჯიპის დანახვაზე ლამის ერთ ადგილზე შეხტა.ტელეფონი გათიშა და მანქანის მიმართულებით თითქმის გაიქცა.
*********
დახეულ ჯინსსა და მოკლე მკლავიან მაისურში გამოწყობილ ბუაჩიძეს, სათვალე მოერგო და თმა უკან ჰქონდა შეკრული.მანქანიდან გადმოსულიყო და მისი მიმართულებით დაძრულ ნეკას ღიმილით ადევნებდა თვალს.წინ ასვეტილს კი მკლავში ძლიერად ჩაავლო ხელი და მთელი ძალით დაქაჩა თავისკენ,სხეულზე აკრული დიდი ხნის უნახავივით მოეხვია და ბაგეებზე მისწვდა.
-როგორ მომენატრე,ჯანდაბა როგორ მომენატრე პატარავ.-მის კისერში სახე ჩარგული ჩურჩულებდა და შეუჩერებლად უკოცნიდა მაღალ კისერს.
-აღარ ბრაზობ?
-ჯანდაბა, შენზე გაბრაზება რატომ არასდროს გამომდის?!
-სამაგიეროდ მე ვარ გაბრაზებული...-ტუჩები პრეტენზიულად დაბრიცა ნეკამ.-შენი ტასუნა დილიდან ადგილს ვერ პოულობს,კითხვებსაც ვერ მისვამს...
-შემიძლია მაგ სიტყვების გამო საშინლად გაწამო.-ყურთან უჩურჩულა კისერზე მოხვეულ გოგონას და ყბის ძვალთან გრთხილად აკოცა.
-ვერ გაბედავ-მისი ტონალობით ამოილაპარაკა ნეკამ.და გამომწვევად გაიცინა.
-ჯანდაბა,გამოწვევა მომწონს...დაჯდები მანქანაში და ვნახავთ რას გავბედავ...-მოწყვეტით აკოცა ირაკლიმ და მათი მიმართულებით წამოსული ყოფილი მოსწავლეების გამო მოშორდა,მაგრამ ხელი ბოლომდე არ გაუშვია,მარცხენა მკლავი მხარზე მოხვია და მიიხუტა
-ირაკლი მაას...როგორ გაგვახარეთ.-ისე შეჰკივლა ჟღაკთმიანმა გოგონამ, ნეკამ მობეზრებით აატრიალა თვალები.
-როგორ ხართ ბავშვებოო?!-ყველას გაუღიმა ირაკლიმ და ხვევნა კოცნით დიდად არ შეუწუხებია თავი.ნეკას არ უშვებდა ხელს, რომელიც გამომწვევი ღიმილით ნიშნის მოგებით უყურებდა ბავშვებს,ორმაგად ბედნიერი იყო.პირველი იმიტომ რომ მათთან მარტო ყოფნა აღარ მოუწევდა,მეორე და მთავარი ბედნიერების მიზეზი კი ის იყო რომ ირაკლი,მიუხედავად წინა დღის მტკიცე უარისა მაინც მის გვერდით იყო და დაუფარავად გამოხატავდა გრძნობებს ,რომელი გრძნობების მსხვერპლიც თავად იყო,აგიჟებდა ბიჭის დამოკიდებულება და ისეთი სისავსის შეგრძნება ჰქონდა, ეგონა ბედნიერებისგან გასკდებოდა.გულს საგულეში ვეღარ აჩერებდა და მხარზე მოხვეული ირაკლის ხელი, თავს ზედმეტად დაცულად და მშვიდად აგრძნობინებდა.
-არ ვიცოდით თქვენც თუ ჩვენთან ერთად აპირებდით წამოსვლას...-მორცხვად გაიღიმა ანასტასიამ და რატომღაც მზერა ნეკას მხარზე მოხვეულ ირაკლის ხელზე გაუჩერდა.
-არ ვაპირებდი მაგრამ...გეგმები შემეცვალა.-გაიცინა ირაკლიმ და თავისი მანქანის უკან სიგნალით ჩამდგარი მანქანისკენ შეტრიალდა.
-ეეეე მოგაგენით ტო...-საჭის მხრიდან როხროხით გადმოვიდა წურწუმია და მას მიბაძეს უკანა სავარძელზე მოკალათებულმა ტიტემ და კაკიმაც.-ვაა ნეკაა?როგორ ხარ პატარაავ?მიმიშვი ბავშთან.-ლამის გამოჰგლიჯა ხელიდან ირაკლის და ხმაურით გადაკოცნა.
-რა გიჟები ხაართ...როგორ გამახარეთ.
-მაგარი მძიმე ბავშვობა გვქონდა და ჩვენ ექსკურსიებზე არ დავდიოდით...-ახარხარდა ტიტე.-ამას ცოცხალი თავით გავმაზავდით?
-ბიჭო,ისეთი აწყვეტილი მოდიოდა შენი კაცი ჩამოვრჩით და ძლივს მოგაგენით ეე...როგორ ხარ?-კაკიმაც გადაკოცნა და შემდეგ ბავშვებს გადახედა.-ეე, რავარი წიწილები ყოფილაან-ხმას დაუწია და გაეცინა.-ნამდვილად შენი კლასელები არიან ტო?
-თვალებს ნუ აცეცებ ხამივით-კეფაში წამოარტყა ტიტემ და გეგენავასთან საუბარში გართულ ირაკლის დააკვირდა.-ეს თოჯინა ვინაა ტო?შენს ადგილზე ოთხი თვალი და ოთხი ყური მექნებოდა რძალო...რანაირად იგრიხება გიწვევს მიხვიდე და მოესიყვარულო.
-ღმერთო-ხმამაღლა აკისკისდა ნეკა.-არანორმალური ხარ...
-წამოდი, აბა გავიცნოთ.-ხელმკლავი გამოსდო ნეკას და მათი მიმართულებით დაიძრა.
ალბათ ათი წუთი კიდევ საუბრობდნენ,მანამდე გეგენავასთან ერთად მყოფმა რამდენიმე მასწავლებელმა, მოსწავლეების დახმარებით ერთჯერადი თეფშები და ჭიქები მოაგროვეს,დარჩენილი საგზალი შეინახეს და უკვე ავტობუსში ასვლაც მოესწროთ.
-მიდი ჩანთა ჩამოიტანე და მანქანით წავიდეთ.-ნეკას გადაულაპარაკა ირაკლიმ.
-ავტობუსით არ წამოხვალთ მაას?-რაღაცნაირი პრეტენზიული ტონი ჰქონდა ერთ- ერთ მოსწავლეს...
-ჩვენ უკან გამოგყვებით...მიდი ნეკა.-მხაზე მსუბუქად უბიძგა და ავტობუსისკენ დაძრულს თვალი გააყოლა, რომლის კართანაც დაჩი დიდებულიძე იდგა და სიგარეტს ეწეოდა,ყბები მისდაუნებურად დაეძაბა ბუაჩიძეს და ევას საუბარს უკვე აღარც კი უსმენდა მთელი ყურადღება მიმავალ ნეკაზე გადაეტანა, რომელმაც ცივად აქცია ზურგი მასზე მიშტერებულ დაჩის და ავტობუსში გაუჩინარდა.
-ჩამოგაკითხა პრინცმაა-უკან მიჰყვა დაჩიც.
-შენს პრინცესას მიხედე, ისეთი დაბღვერილი მიყურებს ერთი სული აქვს როდის მეცემა თმებში.-საკუთარ ზურგჩანთას დასწვდა ნეკა და მთელი ტანით დაჩისკენ შეტრიალებულმა ზიზღით შეათვალიერა.
-მეგონა მოვახერხებდით საერთო ენის გამონახვას...
-სულ ტყუილად გეგონა...გამატარე!
-არც კი გიტყდება ხოო?-თვალები დააწვრილა დაჩიმ
-ფანჯრიდან გაიხედე-ბრაზი მოთოკა ნეკამ.-ახლა თუ არ გამატარებ დარწმუნებული ვარ შენ გაგიტყდება,ოღონდ ცხვირი...-ხელი უხეშად ჰკრა და კარისკენ გაემართა.

*******
-რა უნდოდა მაგ ნაბიჭ*ვარს?-ნეკას ზურგჩანთა უკანა სავარძელზე დადო და საჭესთან მოთავსებულმა გადახედა.
-ჯანდაბა,როგორ ვერ მივხვდი...-გაეცინა ნეკას და თმა უკან გადაიწია.-აქ ეჭვიანობის გამო ჩამოხვედი ხოო?
-რა უბედურებაა, შენს მოსაწონს ვერაფერს გააკეთებს ადამიანი-სიგარეტის ღერი ტუჩებს შორის მოიქცია და სიჩქარის პედალს ფეხი ბოლომდე დაადგა.-ჩემი გოგოს მარტო დატოვება არ მინდოდა და ჩამოვედი,შენ კი გატყობ ვაბშე არ გიხარია ეს ფაქტი.
-მიხარია...ჯანდაბა,სიგიჟემდე მიხარია,მაგრამ ავადმყოფი ეჭვიანი არ მინდა რომ იყო...-ხმას აუწია ნეკამ.
- ბოდიში თუ არ მხიბლავს სამი დღე ვიღაც ყლ*ე დაჩიმ ჩემს გოგოს ტვინი რომ უტყ*ნას...რაებს მეუბნები ნეკა?
-გუშინ არ ფიქრობი, სამი დღე დაჩისთან ერთად რომ ვიქნებოდი...
-ამის დედაც...-უცებ დაამუხრუჭა ირაკლიმ და თავის მხარეს შუშა ჩამოწია.
-რახდება ტო? მშვიდობაა?-გვერდით ამომდგარი მანქანიდან ტიტემ გადმოყო თავი.
-კი...ავტობუსს გაჰყევით, ჩვენც დაგეწევით.-ხელი აუწია ირაკლიმ და როდესაც მანქანა დაიძრა და წინ წასულ ავტობუსს კუდში მიჰყვა ნეკასგენ შეტრიალდა ნახევარი ტანით და შუბლ შეკრული დააკვირდა.-რა პრეტენზიები გაქვს ვერ ვხვდები და იქნებ გამარკვიო...არ ვიცი,რას ვაშავებ და შენ ბოლოს და ბოლოს ვალდებული ხარ მიმითითო...
-ეჭვიანობ.
-ხვდები რა სისულელეზე მიჭედავ? შენ ჩემი ხარ,ჩემი ქალი...ცოლი, რავიცი რა ჯანდაბაც გინდა დაარქვი... მთავარი ის არის რომ ჩემი ხარ ნეკა და ის რაც ჩემია,ჩემია...არ მსიამოვნებს ვიღაც უდღეური სულ მცირედით მაინც რომ მირღვევს იმ კომფორტს, რასაც შენთან ყოფნისგან ვიღებ და ...მინდა ყველაფერი ძალიან მაგრად იყო...არ ვეჭვიანობ დაჩიზე,მე ვბრაზობ...და შენზეც მაგრად ვბრაზობ ტო...ავდექი და ჩამოვედი, იმიტომ რომ გუშინ ჩემმა გოგომ მითხრა:ძალიან უნდოდა მეც მასთან ერთად ვყოფილიყავი.ჩამოვედი, რადგან სამი დღე ძალიან ბევრია შენს გარეშე რომ ვიყო.ჩამოვედი, რადგან მინდა შენ მართლა კარგად გრძნობდე თავს და ის აუტანელი სიტუაცია რაც შენი არასასიამოვნო სასტავთან ყოფნისგან არის გამოწვეული გაგილამაზო...ჯანდაბა,მე შენთან ჩამოვედი, რადგან მიყვარხარ და არ მინდა შენს გარეშე არც ერთი წუთი..ეს ეჭვიანობაა?! გეკითხები ტო...რატო გაჩუმდი? ჩემი საქციელი ეჭვიანობაა?! შენ შეგიძლია ჩემს გარეშე სამი დღე გაატაროო?! თუ შეგიძლია ბაზარი არაა ჩემი დედაც...ახლა დავეწევით იმ წყეულ ავტობუსს,გადაჯექი და სამი დღე მიხედე საკუთარ თავს...მე დავბრუნდები სახლში და შევეცდები მართლა არ დაგხვდე მკვდარი..ეს გინდაა?! ამის დედაც ამოიღე ხმა ეს გინდა ნეკაა?!-ხმას აუწია და საჭეზე გამეტებით დასცხო გაშლილი ხელისგული.
-არა-ხმა გაუტყდა ნეკას და თვალი აარიდა.
-სად იყურები? შემომხედე!-ნიკაპში სწვდა ირაკლი და სახე შემოატრიალებინა.-ღმერთო როგორ მინდა ახლა ეგ მწარე ენა ამოგაცალო, ისევ რომ ვერ შეძლო სისულელების ლაპარაკი მე რომ მიშხამავს ხასიათს...-სატირლად ათრთოლებული სახისკენ დაიხარა და ზედმეტად ახლოს მყოფი შუბლით შუბლზე დაეყრდნო.-სამი დღე, მაგარი ბევრია...სამი დღე კი არა სამი საათია ძალიან ბევრი შენს გარეშე...ესე სიგიჟემდე როგორ მუყვარხარ ტო? ჯანდაბა...სიცოცხლეზე მეტადაც შეიძლება ითქვას...
-იკო...
-ჩემი სახელი მიყვარს,შენ რომ მეძახი მაგიტომ...მოდი ჩემთან.-თითები კისერზე შემოხვია და სავარძლის საზურგეს დაბრუნებულმა თავისკენ დაქაჩა გოგონა.-მოდი ჩემთან...
-ჯანდაბა,გზაზე ვართ...-ირაკლის მუხლებზე გადაინაცვლა და წვრილი მკლავები მჭიდროდ შემოხვია კისერზე.
-დაიკიდე-ნეკას ბაგეებს მისწვდა და მარჯვენა ხელით სავარძლის საზურგე უკან გაასწია,ზემოდან მოქცეულს ათრთოლებული თითებით მაისურის ქვეშ შეუძვრა და მკერდს მისწვდა თუ არა ყრუდ ამოიოხრა.
-ჯანდაბა,როგორ მაკლდი..ეს ორი დღე, საშინლად მაკლდი.
სრულიად გათიშული ნეკა, ვერაფერს ხედავა და არაფერი ესმოდა გარდა ირაკლის ჩურჩულისა და მისი მხურვალე ტუჩების შეხებისა..მთელს სხეულს რომ უკოცნიდა და საერთოდ თიშავდა რეალობის შეგრძნებისგან.გონება არეული, მორჩილად დაჰყოლოდა მამაკაცის თბილ თითებს და კოცნაზე კოცნითვე პასუხობდა. თვალებ დახუჭული, სხვა პლანეტაზე გადასახლებულიყო და ერთადერთი რაც გონებაში უტრიალებდა ბუაჩიძე გახლდათ და ის სიამოვნება რასაც მისი ალერსის დროს იღებდა.ეხებოდა შიშველ,მხურვალე სხეულზე და კანი ეწვოდა.საკუთარი გულისცემა ირაკლის გულისცემის რიტმს აჰყოლოდა და სიამოვნების ბგერები,გაზაფხულის სონატასავით ვრცელდებოდა მანქანის სალონში. ალერსისგან გათანგული, უკვე მომჩვარული სხეულით სუნთქვის დარეგულირებას ცდილობდა,უკანა სავარძელზე გადაწოლილიყო და საკუთარი სიშიშვლე ოდნავ დისკომფორტსაც კი არ უქმნიდა.ისევ ჯიუტად დათარეშობდნენ მის სხეულზე ირაკლის თითები და კისერში მის ცხელ ამონასუნთქს გრძნობდა, კანის ქვეშ რომ უძვრებოდა და მთელს ორგანიზმში ელვისებურის სისწრაფით ვრცელდებოდა.ის იყო,მისი ადამიანი,მისი სიყვარული,მისი სუნთქვის მთავარი მიზეზი,მისი გულის აჩქარებულ რიტმში ცემის ავტორი და ასევე მისი სიმშვიდის ერთადერთი დარაჯი.უყვარდა?!ჯანდაბა,სიცოცხლეზე მეტად და გონებაში სულ შემთხვევით გავლებული უმისობა, სისხლს უყუნავდა,გულს უჩერებდა და ერთადერთ გამოსავლად მხოლოდ და მხოლოდ სიკვდისლს უტოვებდა.
-შენს გარეშე მოვკვდები.-ამოიჩურჩულა და ამღვრეული თვალებით ამოხედა ზემოდან დაჩერებულს.
-როცა დრო მოვა,ერთად მოვკვდებით...
-მპირდები ჰოო?!
-სიტყვას გაძლევ პატარავ...
-არ მინდა წასვლა...
-გინდა სიგიჟე ჩავიდინოთ?!-უეცრად გაუნათდა სახე ირაკლის და წამომჯდარ ნეკას მაისური გადააცვა.
-საინტერესოა..-გაეცინა ნეკას და ბიუსგალტერს დასწვდა, მაგრამ ირაკლიმ წაართვა და სავარძლის უკან ჩიხოლის ჯიბეში ჩატენა.
-ესე უფრო მომწონს.
-რა სიგიჟე?
-გავიპაროთ, მე და შენ...ერთი კვირით სადმე.იქ, სადაც მხოლოდ ორნი ვიქნებით და თამამად შევძლებ სრულიად შიშველს გიყურო და მეტიც, ჩავიბარო ის რაც ჯერ კიდევ სწავლის დასაწყისში წააგე.-გაეცინა და ნეკას შეკრულ წარბებზე, უფრო ხმამაღლა ახარხარდა.
-გაგიჟდებიან ბიჭები-თვალები ანცად აუბრჭყვიალდა ნეკას და ქვედა ტუჩი კბილებს შორის მოიქცია.
-დაიკიდე...წავიდეთ?
-კარგიიი...ღმერთო, უკვე ცუდად ვხდებიი-სახეზე სიცილით დაინიავა ხელი და წინა სავარძელზე გადაძვრა.
-მაშ წინ...ჩაგდებული სეანსების ამოსაქაჩად-ტუჩებზე მოწყვეტით აკოცა და მანქანა ადგილიდან დაძრა.ნელი სვლით გადაიყვანა გზაზე და ოსტატურად შეატრიალა.
********
გზაზე,არ იყო გადატვირთული მოძრაობა.შიგა და შიგ თუ გამოჩნდებოდა ერთი ორი მანქანა.ამწვანებულ ბუნებაში გაჭრილი ოთხ ზოლიან ტრასაზე დიდი სიჩქარით გადაადგილდებოდა შავი ჯიპი,ჯარისკაცებივით ჩარიგებული მაღალი ხეები, ერთმანეთს ენაცვლებოდნენ,ჩამოწეული შუშიდან შემოსული ნიავი კი ნეკას თმას უწეწავდა და სახეზე ნაზად ეალერსებოდა.სალონში სასიამოვნო მელოდია ჟღერდა, სიჩქარის გადამრთველზე მოთავსებული ირაკლის თითები კი ნეკას წვრილ თითებს ჩაჰფრენოდა და შიგა და შიგ ტუჩებთან მიჰქონდა და ხელისგულზე ნაზად ჰკოცნიდა.უბედნიერესი იყო ლოლაშვილი,სახიდან ღიმილს ვერ იშორებდა და გულიც ორმაგ რიტმში უცემდა.წინ, უამრავი ბედნიერი წუთები ელოდა საყვარელ მამაკაცთან ერთად და მისი გაცნობა და მასთან ყოფნა თავისი 18 წლიანი არსებობის ყველაზე სწორ გადაწყვეტილებად მიაჩნდა.მაშინ როდესაც, მთელი ცხოვრება თავს მაინც ბედნიერად გრძნობდა, რადგან ჰყავდა საყვარელი ადამიანი ციკო და მის იქით არავინ და არაფერი უნდოდა. ეხლა ხვდებოდა, როგორ სცდებოდა და წარმოდგენა არ ჰქონდა ნამდვილ,რეალურ და ზედმეტად ხელშესახებ ბედნიერებაზე, ახლა მის გევრდით რომ იჯდა,საჭეს ოსტატურად მართავდა და სახიდან ღიმილს არ ან ვერ იშორებდა.ეს იყო ირაკლი ბუაჩიძე, ნეკას სრული ბედნიერება...

"სრული ბედნიერება არ არის შფოთიან ცხოვრებაში.სრული ბედნიერება მშვიდია,როგორც ზღვა ზაფხულის სიწყნარეში._ალექსანდრ გერცენი"

ფეფო 2019



№1  offline წევრი აბლაბუდა

შეცდომით დამეჭირა სმაილზე:) ფეფო დაბრუნებასაც დადებ? აღდგა საიტი?

 


№2  offline აქტიური მკითხველი Sofia-sofie

მადლობა შენ ამ სიამოვნებისთვის

 


№3  offline წევრი კირა

აუ ფეფო ჩანაცვლება აიღეს?:(((თუ სრულად უნდა დადო?

 


№4  offline აქტიური მკითხველი terooo

წავიკითხე... ახლა დავასრულე...
იცი რომელი სააათია? 4:44 ....
არანორმალური ხარ შე...
მართლა ვერ მოვწყდი ისეთი იყო

 


№5  offline აქტიური მკითხველი uchveulo

ვაიმეე დამათენდა ამ საოცარ ისტორიაზეე , ძააან მაგარი იყოო სასწაულიიიი

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent