შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

აბსურდი #3 +18


21-06-2019, 18:06
ავტორი Catherine Di Perso
ნანახია 633

აბსურდი #3 +18

როგორც კი ბარბარას კლუბს მიუახლოვდა, ჯერ გარემო დაზვერა, შემდეგ კი უკანა შესასვლელიდან შეაღწია შიგნით.
ხუთის ნახევარი იყო, მაგრამ კლუბი არც ახლა განიცდიდა ხალხის ნაკლებობას. ენჯი მიხვდა, რომ პირველ სართულზე ამ დროს ბარბარას ძებნას აზრი არ ჰქონდა, მეორეზე აჰყავდა მას პოტენციური სექს-პარტნიორები და იქ აწყობდა მთელ ვნებათაღელვას. ამიტომ მეორე სართულისკენ წავიდა.
კლუბი საკმაოდ გემოვნებიანად და თანამედროვედ იყო მოწყობილი, მთელი ეს აპარატურა, სხვადასხვა ტიპის კოქტეილები, ჭრელი პუფები და აქვე სექსისთვის მოსახერხებელი რბილი დივნები. თუმცა ამ გემოვნებას ახლა წყვდიადი შთანთქავდა.
მეორე სართულის ასასვლელთან, კიბეზე სამნი ისხდნენ. ენჯიმ იცნო ტრიო და აშკარად არ ესიამოვნა ამღამინდელი ამბის შემდეგ მათი ნახვა კლუბში.
- ფელიქს, შეხედე ვინ მოდის !- დაუსტვინა ერთ-ერთმა, რომელსაც ოდნავ მუქი ხორბლისფერი კანი ჰქონდა, შავი თმა და მოყვითალო ყავისფერი თვალები. არაფერს გადმოსცემდნენ ისინი, მათი შუშისებრი ბრჭყვიალა ზედაპირი სრულიად უტყვი იყო.
- ანჯელინას ვახლავართ ! - ფეხზე წამოდგა გრძელთმიანი, რომელსაც ფელიქსი უწოდეს და ხელები ფართოდ გაშალა ირონიული მისალმების ნიშნად. იგი შავგვრემანზე ოდნავ დაბალი იყო და აბურძგნული, გრძელი წვერით “იწონებდა თავს”. -ერიკ, რა ხანია არ გვინახავს ძვირფასი ენჯი ! - სარკაზმით გაჟღინთა საკუთარი ხმა და გულისამრევად თეთრი კბილები დაკრიჭა.
- იმ ბედკრული დღის შემდეგ არ გვინახავს ჩვენი გოგო. - მოჩვენებითი სევდა გაურია ხმაში შუშისთვალებამ.
- გამატარეთ ! - მბრძანებლურ ტონს მოუხმო ქალმა.
- სად გეჩქარება, პატარა, დარჩი, გაგვიზიარე შენი გულის ნადები. ალბათ, იმ დღის შემდეგ ბევრი დაგიგროვდა. - წამოხტა კიბეზე მჯდომი, ზოლიან კომბინიზონში გამოწყობილი, გრძელთმიანი გოგონა და ფელიქსს მოეხვია.
- ნონა, თქვენ რომ სანდო ხალხი იყოთ, ვერავინ დამასწრებდა თქვენთან ურთიერთობის გაბმას, მაგრამ როგორც ხედავ… - თავი ოდნავ გვერდზე გადახარა და საზარლად ჩაიღიმა.
- კარგი, რა, ენჯი. თითქოს არ მოგეწონა ამღამინდელი სპექტაკლი. - მხარზე ხელი დაჰკრა ერიკმა და იგრძნო როგორ შემოეჭდო მის კისერს ქალის ხელები. კედელზე ააკრო ბიჭი ენჯიმ და კბილებს შორის ნელი ტემპით გამოსცრა.
- ვფიცავ, თუ გავიგე, რომ ეს ყველაფერი თქვენი ნამუშევარია, საკუთარ სახელებს დაგავიწყებთ!
- ნუ, ნუ, ნუ. ასეთი აგრესიულობა შენს ნერვებს არ უხდება, ანჯელინა! - მიუბრუნდა ფელიქსი.
- ფელიქს, თქვენი ტრიოდან შედარებით უკეთ შენ მიცნობ და იცი, რომ გამკეთებელი ვარ. - ცივი ხმით ამოილაპარაკა ენჯიმ, გალურჯებულ ერიკს ხელი გაუშვა და მეორე სართულზე ავიდა.
- კი, ენჯი. გიცნობ. - თქვა ფელიქსმა და ნონას თავზე აკოცა. - მეტისმეტად კარგად გიცნობ, საყვარელო.
ხუთიოდე თვის წინ, ენჯიმ გაგიჟებულ ფელიქსს ვისკის ჭიქა მოუქნია და წარბში გაარტყა, როცა ეს უკანასკნელი კლუბის ერთ-ერთ მოცეკვავესთან ინტიმური კავშირის დამყარებას ცდილობდა ძალისმიერი გზით. მაშინ ფელიქსს წარბი გაუტყდა, მაგრამ მისი ფიზიკური მდგომარების გაუარესება ამაზე არ შეჩერებულა. ვისკის ჭიქა კი გაიბზარა და ამ დღის შემდეგ ენჯის ვისკის მხოლოდ ამ ჭიქაში უსხამენ. ფელიქსი კი კლუბში მას შემდეგ არ გამოჩენილა.
ქალმა შემთხვევით შემხვედრის ჰკითხა სად იმყოფებოდა ბარბარა და მითითებული ოთახისკენ წავიდა. ბარბი მარტო იყო და გათიშულს ეძინა. გოგო მას გვერდით მიუჯდა და ცალი თვალით გახედა. ქალი მეტისმეტად უცოდველი ჩანდა იმ ყველაფრისთვის, რაზე საუბარიც სურდა ენჯის მასთან.
ბარბარა შვილმკვდარი დედა გახლდათ, რომელსაც ოთხი წლის შვილი პნევმონიით გაერდაეცვალა. ქმარმა კი შვილის სიკვდილს ვერ გაუძლო და თავი ჩამოიხრჩო. მარტოდმარტო დარჩენილი ქალს ყველაფრის დავიწყებაში სასმელი და სექსი ეხმარებოდა. მაგრამ კოშმარულ სიზმრებს მაინც ვერსად გაურბოდა.
ახლაც კოშმარმა გააღვიძა, თუმცა არ უყვირია, არ უტირია, როგორ ადრე, მხოლოდ აჩქარებულ გულისცემას გრძნობდა და მისი თითოეული დარტყა გაჰკიოდა თავის სათქმელს და გამოხატავდა როგორ სტკიოდა ქმარ-შვილის სიკვდილის შემდეგ თავისი ცხოვრების ყოველი განვლილი წამი ქალს.
- აქ რას აკეთებ? ჩემი გაჟიმვა მართლა გინდა? - ცალი წარბი ასწია და ისე შეხედა გოგოს.
- სერიოზული სალაპარაკო მაქვს. - უპასუხოდ დატოვა მეორე შეკითხვა ენჯიმ.
- ოჰო, აბა გისმენ. - მოხერხებულად მოკალათდა და ინტერესით გაჟღენთილი თვალები შეანათა შვილბილს.
- ნარკოტიკის გაყიდვის უფლება კლუბში შენ გაეცი ? - ბარბარას წამები დასჭირდა იმის გასაანალიზებლად, რომ კითხვა მისი მისამართით იყო წამოსული. ხარხარი ატეხა და ლამის ცრემლებამდე იცინა, მაგრამ როცა შეამჩნია, რომ ენჯი არ ხუმრობდა, გაჩერდა.
- რა მოხდა?
- მიპასუხე.
- რა ჯანდაბა ხდება, ანჯელინა ?
- მიპასუხე, ბარბარა ! - კისერზე ძარღვი დაეჭიმა ქალს და ბარბი მიხვდა, რომ საქმე მეტისმეტად სერიოზულად იყო.
- შენ შ^იგ ჰომ არა გაქვს ? რა ნარკოტიკი ?! შენი ისტორიის შემდეგ შენ ფიქრობ, რომ მსგავსი ყ^ლეობის გამკეთებელს ვგავარ ? გონს მოდი, ენჯი! მე არაფრის უფლება არ გამიცია, შენ კი დალაგებულად ამიხსენი, რა ჯანდაბა ხდება ჩემს კლუბში ჩემგან დაუკითხავად ?! - ცოფებს ყრიდა ბარბარა და ენჯის გულზე საგრძნობლად მოეშვა, როდესაც ეს ყველაფერი გაიგონა. გაგიჟებულ ბარბარასთან მივიდა და ჩაეხუტა.
- მაპატიე, მე უბრალოდ… - ეს სიტყვები ამოთქვა და იმ ბიწთან გადამხდარი სიტუაციის შესახებ ყველაფერი დაწვრილებით მოუყვა. არც ფელიქსის ხსენება დავიწყებია.
- ჩემს კლუბში ნარკოტიკის გავრცელების საშუალებას არავის მივცემ !
- ვიცი, ვიცი. უბრალოდ გადავამოწმე. მაპატიე.
- აუცილებლად გავარკვევ რა ხდება. თუ ფელიქსი და მისი ბოზბანდაა გარეული, არ შევარჩენ ! - იმუქრებოდა ბარბი და ოთახიში უმისამართოდ დადიოდა. სულაც არ ახსოვდა, რომ ცოტა ხნის წინ კოშმარი ნახა და თავი სტკიოდა. - არავის შევარჩენ !
- კარგი, ჰო, კარგი. მოდი ჩემთან. - ბარბი ენჯის კალთაში ჩაუჯდა, თუმცა წარბი არ გახსნია.
- ერთი გოგო გავიცანი. - თქვა და გააბოლა. - ძალიან უცნაურია.
- რას გულისხმობ ? - იმდენად იშვიათად ესმოდა ენჯისგან მსგავსი ამბები, რომ ნარკოტიკი თითქმის სრულიად გადაავიწყდა. ასეთი ადამიანი იყო ბარბარა, თუ აფექტსი ვარდებოდა მთავარი იყო ყურადღება გადაეტანა და სრულიად კარგავდა წინა ემოციას, მაგრამ ვაიდა კვლავ გახსენებოდა მომენტალურად დაუბრუნდებოდა წინანდელ მდგომარეობას.
- თითქოს, ძალიან ეწინააღმდეგება საკუთარ თავს. ჩემი ჰობის შესახებ გეცოდინება. - სასხვათაშორისოდ უთხრა დედობილს.
- რენდომ ხალხს რომ სიცოცხლის სუიციდით დასრულების უფლებას არ აძლევ ?
- იეპ. ზუსტად ეგ.
- არ მითხრა, რომ მანდ გაიცანი. - თვალები აატრიალა ბარბარამ.
- მეტსაც გეტყვი, ყველაფრის მიუხედავად, მაინც აპირებდა გადახტომას. - გაეღიმა ქალს.
- შენ და შენი “რეჩებით” თვითმკვლელთან ვერაფერს გახდე? შეშლილია ! - დაასკვნა ბარბარამ.
- ჩემთანაა ახლა, სახურავზე.
- რამე გქონდათ ?
- არა. - თავი გააქნია ენჯიმ.
- მორგან! მაოცებ! ვერ გადააფიქრებინე, შენთანაა სახლში, არ წოლილხარ მასთან. არც კი ვიცი ეგ გოგო დადებითად მოქმედებს შენზე, თუ არა. - მუჯლუგუნი გაჰკრა ენჯის და ხმამაღლა გადაიკისკისა.
- საერთოდ რომ მოქმედებს, განა ეგ სასწაული არ არის ? - ჩაეღიმა ენჯის და ბარბარას საფეთქელთან აკოცა.
- შენს… შენს წინასთან რა მოხდა? - გაუბედავად და ყოყმანით ჰკითხა.
- გააუპატიურეს.
- მერე ?
- სუიციდი.
- მორგან, მგონი დაწყევლილი ხარ.
- ჰოო, სადაც არ უნდა წავიდე ყველგან ყველა თავს იკლავს. სანამ მე არ ჩავიდენ, ალბათ სამყარო არ მომეშვება. - ცინიკურად ჩაილაპარაკა და ღვიძლში მოქნეული მუშტი ვერ აიცილა.
- სრული აბსურდია ! - გაცხოველებული თვალები შეანათა ბარბარამ და სცადა ყელში მომდგარი ბურთი შეუმჩნევლად გადაეყლაპა, მაგრამ როგორც ხვდებით, მისი მცდელობა კრახით დასრულდა. ენჯიმ ეს ყოველივე მომენტალურად შეამჩნია და ქალს მოეხვია.
- ბარბ…
- …
- ბაარბ !
- რა იყო ?!
- ჰო იცი როგორ მიყვარხარ !
- შენ რომ სიყვარულის არსი იცოდე, ეგეთ სისულელეს არ იტყოდი!
- ნეტა ხუმრობა ხანდახან მაინც გესმოდეს !
- არ არის ეს ხუმრობა, ენ, არა ! - თქვა და ცრემლი ჩამოუგორდა ლოყაზე. ენჯიმ საჩვენებელი თითი მოხარა და ლოყაზე ჩამოგორებული ცრემლი მოსწმინდა ქალს. რიჟრაჟის ნაცრისფერ შუქზე დააკვირდა ობოლ წვეთს.
- პირობა მოგცე ?
- რა პირობა ?
- რომ არასოდეს გავაკეთებ მსგავს ყ^ლეობას.
- მიყურე აგერ ! მე ენაზე არ გექაჩებოდი, ახლა იძლებული ხარ სიტყვა არ გატეხო და საკუთარ თავს არ უღალატო.
- ჰო, ბარბი, ჰო. - გაეღიმა ენჯის და ასრუტუნებული ქალი გულში ჩაიკრა. რბილ საწოლზე გადაწვა და ზედმეტი ფიქრის გარეშე მისცა თავს უფლება, რომ ჩასძინებოდა.

წითური კი შფოთავდა ძილში. იმდენად გადაჩვეული იყო მისი ორგანიზმი ძილის ბუნებრივ მდგომარეობას, რომ კანში ვეღარ ეტეოდა. ამასთანავე, შეგრძნება ჰქონდა, თითქოს უმზერდნენ. ნიკი ვერ ხვდებოდა ვისი თვალები შეიძლება ყოფილიყო ეს. მხოლოდ იმაში იყო დარწმუნებული, რომ ეს მზერა ენჯის არ ეკუთვნოდა. ამ მცირე ხნის განმავლობასი ნიკიტამ ზედმიწევნით ზუსტად შეისწავლა ანჯელინას კუპრივით შავი თვალების მაგნიტური ენერგეტიკა და მთლიანად მათი ბუნება.
ენჯის გახსენებისთანავე ძილ-ბურანშივე მომენტალურად ამოუტივტივდა ქალის მბრძანებლური ტონი, რომელმაც მას წარსული გაახსენა. ძილშიც კი დაეჭიმა კისრის მყესები და ყბები ერთმანეთს იმდენად ძლიერად მიაჭირა, რომ კბილებიც კი ეტკინა. ღრმად სუნთქვა დაიწყო და მის ცნობიერებაში კადრებად ამოტივტივდა ჯერ დედა, შემდეგ მამა…
დედა საუზმეს ამზადებდა სამზარეულოში, ყურსასმენებში თავის საყვარელ მუსიკას უსმენდა და მთელი სამყარო ფეხებზე ეკიდა. ნიკიტა კი სკოლისთვის ემზადებოდა თავის ოთახსი, როდესაც მამამისმა კარი დაუკაკუნებლად და ყოველგვარი გაფრთხილების გარეშე შეაღო.
ნიკი არ იცვლიდა, არც რაიმე მსგავსი, ამიტომ მამისთვის საყვედური არ უთქვამს და შესაბამისად, ეჭვიც არაფერზე აუღია. მეტიც, თავად მიუახლოვდა მამას და დღიურში მასწავლებლის მიერ ჩაწერილი უმაღლესი შეფასებები აჩვენა. სიიჟემდე უყვარდა მამა და ბედნიერი იყო, როდესაც კაცი მას აქებდა. სკოლის საგნები იმდენად არ აინტერესებდა, რომ წარჩინებული მოსწავლე ყოფილიყო, მაგრამ მამის კეთილგანწყობისა და მისი ღიმილისთვის ყველაფერს აკეთებდა რაც შეეძლო და რაც არა.
რა თქმა უნდა, არც დედის მიმართ იყო გულგრილი, თუმცა აშკარად მამა მაინც გამორჩეულად უყვარდა. იგივეს გრძნობდა მამაკაცის მხრიდანაც და ძალზედ ბედნიერი იყო. თუმცა იმასაც აფიქსირებდა, რომ დედა ამ ყველაფერს ამჩნევდა, აბუქებდა კიდეც და სვილისკენ ზოგჯერ ამის გამო უკონტროლო აგრესიაც კი ეპარებოდა. არაერთხელ გამხდარა ნიკიტა მისი მხრიდან ფიზიკური ძალადობის მსხვერპლი.
ამჯერადაც, მამის რეაქციას ელოდა. ელოდებოდა, რომ კაცი შეაქებდა. მაგრამ მას დღიურისთვის არც კი შეუხედავს. პირიქით, გამოართვა და უმისამართოდ მოისროლა. ნიკიტა ოდნავ შეკრთა, გული აუჩქარდა, ყელში კი ბურთი მოაწვა. გონებაში მთელი თავისი თორმეტი წლის ცხოვრება გადაახარისხა. მომენტალურად გააანალიზა ყველა თავისი დადებითი თუ უარყოფითი საქციელი, მაგრამ ვერაფერი იპოვა ისეთი, რაც მამის ამგვარ რეაქციას გამოიწვევდა. უკან დაიხია და შეშინებული შვლის თვალებით გახედა მშობელს. კაცის სახეზე კეთილგანწყობის გარდა ვერაფერს ამოიკითხავდით, იგი იღიმოდა, ამან კი უარესად დააბნია გოგონა.
როდესაც უკვე უკან დასახევი გზა აღარ იყო, ნიკიტა იძულებული გახდა საწოლზე ჩამომჯდარიყო.
- მამა, რამე ხდება ? - გაუბედავად იკითხა და მოზრდილი ნერწყვი გადააგორა ყელში, მაგრამ მომდგარი ბურთი ვერ მოიშორა.
- კი, მა. შენ უკვე დიდი გოგო ხარ და მინდა ერთი რაღაც გასწავლო. - გვერდით მიუჯდა კაცი თორმეტი წლის შვილს და ხელი მუხლზე დაადო. ნიკის თვალები სიხარულისგან გაუბრწყინდა და მამას მიეკრო. - ოღონდ, ჩუ! - საჩვენებელი თითი ტუჩებთან მიიტანა გაჩუნების ნიშნად. - დედამ არაფერი უნდა იცოდეს, კარგი?
- კარგი. - ნიკიტა იმდენად იყო აჟიტირებული მამის მასწავლებლის როლში ყოფნით, რომ ვერაფერს ამჩნევდა ირგვლივ. არც კაცის მიერ მისი ოთახის ჩაკეტვაზე ჰქონია რეაქცია.
- მამა?! - მიმართა მან, როდესაც კაცმა ქამარი და შარვლის ღილი შეიხსნა. - რა უნდა მასწავლო ?
- ნუ გეშინია, მა. შენ ჰომ გინდა დიდი გოგო გაიზარდო ? მაშინ უნდა მენდო და არსად არაფერი თქვა. - ცალყბა ღიმილით უთხრა ეს შვილს და გოგო გააშიშვლა. ნიკიტა ეწინააღმდეგებოდა როგორც შეეძლო, კივილიც სცადა, მაგრამ როდესაც მამამ ხელი სახეში გაარტყა და დაემუქრა, რომ თუ იკივლებ მოგკლავო. ხმა გაკმინდა და გაუპატიურება ღვიძლი მამის მხრიდან, რომელიც სიგიჟემდე უყვარდა, მხოლოდ ცხარე ცრემლისღვრით გადაიტანა. როგორ უნდოდა, რომ დედა ახლა შემოსულიყო ოთახში, როგორ უნდოდა ვინმე სტუმრად მოსულიყო, როგორ უნდოდა მისი კატა ახლა მასთან ოთახში ყოფილიყო და დახმარებოდა მას. როგორ უნდოდა… მაგრამ მოხდა ისე, რომ ადამიანმა, რომელსაც მთელი თავისი არსებით ენდობოდა და გაგიჟებით უყვარდა, ამდენად გაიმეტა და უმტყუნა. მთელი სამყარო წამის მეასედში ჩამოეშალა ნიკიტას თავზე და ყველაფრის რწმენა დაკარგა.
- ახლა საწოლში იწვები და ფეხს არ მოიცვლი აქედან, სანამ მე უფლებას არ მოგცემ. - დაუყვავა კაცმა, როდესაც ძალადობას მორჩა და ყალბი ღიმილი სტყორცნა შვილს. - და იცოდე, ნიკი, ეს ჩვენი პატარა საიდუმლოა და ამის შესახებ არავინ არაფერი უნდა იცოდეს, თორემ… - მრავალმნიშვნელოვნად ჩაიღიმა და ატირებული, გაუბედურებული ბავშვი მარტო დატოვა.

- სად არის ნიკიტა ? - იკითხა ქალმა, როდესაც მისი ქმარი სამზარეულოში შემოვიდა.
- შეუძლოდ გრძნობს თავს, დღეს სახლში დარჩება. - უღიმღამოდ უპასუხა კაცმა ცოლს.
- მეტისმეტად ლოიალური ხარ მის მიმართ, კოლია. დარწმუნებული ვარ არაფერი სჭირს და თავ იკატუნებს იმიტომ, რომ სკოლაში არ გაუშვა. შენ კი ეგები მის ანკესს. ახლავე ადგება და წავა სკოლაში. - გაკაპასდ ქალი და შვილის ოთახისკენ გაიწია.
- ლენა, მე ვთქვი. ეს კი იმას ნიშნავს, რომ ნიკიტა დღეს სახლში დარჩება. ზედმეტი შეკამათების გარეშე.- მკაცრად უთხრა მამაკაცმა და ქალი საუზმისკენ მიაბრუნა. - უკეთესი იქნება, თუ სამსახურში მშიერს არ გამიშვებ.
- კოლია, სულ მის მხარეს ხარ. სულ ამართლებ, ასე ბავშვის აღზრდა არ შეიძლება !
- არა, სულ უნდა ვეჩხუბოთ და ვცემოთ, რომ უკეთესი გაიზარდოს, ჰო ? ამის თქმა გინდა? - აღრიალდა კაცი. - აღიარე, რომ უბრალოდ ეჭვიანობ და მეტი არაფერი. საკუთარ ბოღმას ნუ ანთხევ ბავშვზე ! - გაცოფებული იყო კაცი. თავად ნიკიტას კი ეს ყველაფერი ესმოდა და მხოლოდ მან იცოდა, რომ მამამისი უბრალოდ საოცარი მსახიობი იყო, რომელმაც მისი უფლებების დაცვა დაიწყო სულ რაღაც ათი წუთის შემდეგ, რაც თავად შელახა ისინი. მთელი სხეული სტკიოდა გოგოს, ტანში სტეხდა და ფეხებშია ისე ეწვოდა, ეგონა, რომ ცეცხლი ჰქონდა მოკიდებული. მოძრაობა არ შეეძლო და სახეზე წითლად დამჩნეული ხუთი თითი, არ აძლევდა საშუალებას სულ ოდნავ მაინც მოდუნებულიყო.
- ბავშვზე როგორ უნდა ვეჭვიანობდე! რას ბოდავ ? - აგრძელებდნენ ისინი ჩხუბს.
- ლენა, ჭკუიდან არ გადამიყვანო და ბავშვს ხელი ზედმეტად არ დააკარო, გასაგებია ? - თვალები ჩაუსისხლიანდა კაცს. უკვე რთული გასარჩევი ხდებოდა თამაშობდა, თუ რეალურად ფიქრობდა ასე.
- საერთოდ არ მეკარები ! - ბოლოს გატყდა და ამოიტირა ქალმა.
- რა ?
- შენთან ვეღარ ვგრძნობ, რომ ქალი ვარ, კოლია. დილით მიდიხარ ადრე, საღამოს მოდიხარ გვიან. ნიკიტას ეფერები, წვები და იძინებ. მე შენთვის თითქოს აღარ ვვარსებობ.
- დაგავიწყდა, რომ ჩემგან დაორსულდი იმისთვის, რომ ცოლად მომეყვანე ? ახლა კიდევ გინდა, რომ ისე მოვიქცე, როგორც მოსიყვარულე ქმრები იქცევიან ? - გაცეცხლდა კოლია - ეს გინდა, არა ? - შარვალს დასწვდა და სხეულიდან მოიშორა. ქალს თმაში ჩააფრინდა და ზედ სამზარეულოს მაგიდაზე გადააწვინა. ერთი ძლიერი ბიძგით შეაღწი მასში და როცა ქალი ტკივილისგან აკივლდა, კვლავ გაუმეორა. - ეს გინდა, არა ?
- კოლია, ბავშვი შეიძლება გამოვიდეს !
- ახლა დაფიქრდი ბავშვზე, შე ძუკნა ? ახლა დაფიქრდი?! ლენა, აღიარე, რომ აღგაგზნებს ის ფაქტი, რომ ერთი ოთახის იქეთაა, ყველაფერი ესმის, მე კი ახლა შენ გჟიმავ!
- კოლია !
ნიკიტას მართლააც ესმოდა ყველაფერი და თავ-ბედს იწყევლიდა. წარმოდგენაც არ ჰქონდა, რომ მის ოჯახში მსგავსი რამ ხდებოდა. იმასაც ვერ იაზრებდა ბოლომდე, მას რა დაემართა და არც ის იცოდა, რომ ამ ყველაფრის ატანა კიდევ ოთხის წლის განმავლობაში მოუწევდა....

პ.ს. მცირე ზომის თავია, მაგრამ ვიფქრობ საკმაოდ მძიმე და ინფორმაციული...скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1 სტუმარი სტუმარი ქეთი

ძალიან გამიჭირდა ამ თავის წაკითხვა. ასეთი არაადამიანები არ უნდა არსებობდნენ.

 


№2  offline წევრი Barbare ❤

მთელი ისტორია მძიმე წასაკითხია მაგრამ ჩამითრია... გააგრძელე წარმატებები ❤

 


№3  offline მოდერი Catherine Di Perso

სტუმარი ქეთი
ძალიან გამიჭირდა ამ თავის წაკითხვა. ასეთი არაადამიანები არ უნდა არსებობდნენ.

მესმის, არც ჩემთვის იყო მარტივი წერა...

Barbare ❤
მთელი ისტორია მძიმე წასაკითხია მაგრამ ჩამითრია... გააგრძელე წარმატებები ❤

გმადლობ <3 იმედია ბოლომდე გასტანს ჩათრევა <3

 


№4  offline მოდერი Catherine Di Perso

დიდი ბოდიში დაგვიანებისთვის ხალხო, დაწერილი მაქვს ახალი თავი, უბრალოდ ვორდში სჭირდება გადატანა და წვდომა კომპთან არ მაქვს. ვეცდები დღესვე იყოს <3

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent