შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

რატომ შენ?!(11)


30-04-2019, 23:01
ავტორი kesane123
ნანახია 1 191

რატომ შენ?!(11)

.........თავი 11...........
-ვაჩეეე.-ეკუნას ხმა მოესმა ძილში და სწრაფად წამოყო თავი.
-რახდება რას დამჩხავი თავზე?-ამოიფრუტუნა და გვერდი იცვალა.
-ადექი რაა, ჩემო სიცოცხლე დაგავიწყდა დღეს რა უნდა გესწავლებინა?-ამოიბუზღუნა და წელზე გადააჯდა.
-ეკუნა გადადი მანდედან სანამ ცოცხალი ვარ და არ ჩამწყდა წელი.-აროხროხდა ვაჩე, უცებ გადაჯდა ეკუნა საწოლზე და ვაჩემაც დრო იხელთა და ღუტუნი დაუწყო.
-ვაჩეეეე, გაჩერდი მეღუტუნებაა.-ამოიკნავლა და სიცილი გააგრძელა, ვაჩეც გაჩერდა და ბოლოს ისევ ეშმაკურად გაიცინა, კბენა დაუწყო და ყელიდან ეგრევე მუცელზე გადახტა, ადრე თავზე დაამხობდა ყველაფერს ეკუნა ახლა კი უბრალოდ გაშტერებული იწვა.-ვაჩე გაჩერდიი.-ამოიკნავლა საწყლად.
-ეკუნა კარგად ხარ? ადრე თმას არ შემარჩენდი თავზე.
-სად გაქვს თმა შე საცოდაო.-ისევ ეიფროიაში მყოფმა თქვა და საწოლიდან გველნაკბენივით წამოხტა.
-რაგჭირს ეკუუ.-ისევ საწოლში ჩაიფგორა, ხელები მოხვია და შუბლზე აკოცა.
-გამიშვი რა.-ამოიკნავლა და თავის დაღწევას შეეცადა. აღარ იყო ეკუნა პატარა 17-16 წლის ჩამოუყალიბებელი ბავშვი და აღარც ვაჩე იყო ის ბიჭი დიდი ქალები და გოგოები უფრო რომ იზიდავდა, მაგრამ საკითხავია რომელი ხვდებოდა ამ ყველაფერს. ეკუნა? ვითომ? შესაძლებელია! როგორციქნა დააღწია ვაჩეს თავი და სასწრაფოდ წამოვიდა მისი სახლიდან. დაუბარა ცცოტახანს ქალაქში არ ვიქნებიო და წავიდა. სად წავიდოდა თუარა ყაზბეგში? სასტუმროში დარეკა და ნომერი შეუკვეთა. რამდენიმე საათიანი მგზავრობის შემდეგ ჩააღწია და ოთახიც დახვდა. ბევრი გამოტოვებული ზარები დახვდა ტელეფონში, სწრაფად გახსნა ერთ-ერთი დემეტრეს მესიჯი და ზარიც განხორციელდა.
-სად ხარ გოგო?-ანერვიულებულმა კითხა.
-ყაზბეგში.
-მანდ რაგინდა?
-ისე უბრალოდ. დემე არავის უთხრა გთხოვ რა.
-როჩამოხვალ მომიყევი.
-ჯობია არიცოდე.
-როგორც გინდა.-უთხრა და გათიშა. შუშის ფანჯარასთან სავარძელში ჩაეშვა და დაფიქრდა. დიდხანს ფიქრობდა რატომ ემართებოდა ყველაფერი გულისწამსვლელი ვაჩესთან სიახლოვისას. ბოლოს ერთ დასკვნამდე მივიდა. ეკუნას ვაჩე უყვარდა, მაგრამ ვაჩე მხოლოდ დასავით უყურებდა. ნუთუ სამუდამო ტანჯვისთვის გასწირეს კუპიდონებმა? ფაქტი ერთია, ვაჩე დატოვებს, მის ჩახუტებას ვეღარ ეღირსება და ეს გააგიჟებს. შეძლებს? ის ხომ დადეშქელიანია? რათქმაუნდა შეძლებს! ყაზბეგში ერთი კვირა მშვიდად გაატარა, მხოლოდ ლილეს და დემეტრეს ელაპარაკებოდა და ირაკლი და ეკუნაც ურეკავდნენ ხშირად. ერთი კვირის თავზე სავახშმოდ იყო ჩასული, წითელ ღვინოს სვამდა და ფანჯრიდან იყურებოდა თითქოს ბევრ რამეს დაინახავდა, შავი ტანზე გამოყვანილი კაბა ეცვა, თმის ნაწილი ლამაზად ჰქონდა აწეული ზემოთ, ნაწილი კი დასწორებული და გაშლილი. შავი მაღალქუსლიანები ეცვა და წითელი პომადა უმშვენებდა ისედაც ულამაზეს სახეს. მოცარტის რექვიემი იყო გაჟღერებული მთელ დარბაზში როცა წინ ნაცნობი სილუეტი ჩამოუჯდა, მისკენ არ გაუხედავს ისე ჩაეღიმა.
-დემეტრემ გითხრა?-კითხა და თვალებში შეხედა.
-თავიდანვე ვიცოდი უბრალოდ ჩავთვალე რომ ფიქრი გჭირდებოდა და ცოტახანს შეგეშვი.
-შენც ფიქრობდი?
-ვფიქრობდი.
-მერე რა მოიფიქრე?
-შენ მე გიყვარვარ!-დარწმუნებით თქვა და საზურგეს მიეყრდნო, თეთრი პერანგი ეცვა, რომელიც მკლავებზე აკეცილი ჰქონდა, კლასიკური შარვალი და მუდამ გადაპარსული თმა. ეკუნამ გაიცინა წარბები წემოთ ასწია და ყავა მოსვა.
-მართალია! მე შენ შემიყვარდი.-თვალები უცინოდა, ზედმეტა მსუბუქად უყურებდა ყველაფერს.
-ჩემგან იგივე პასუხს მიიღებ?.-უთხრა ანერვიულებულმა ვაჩემ.
-არვიცი.-ღვინის ჩააშტერდა.
-დამკარგავ?
-ეგ ვიცი.
-და მაინც არ გადამიყვარებ?
-არც კი ვეცდები.
-რატომ?
-იმიტომ რომ მშიშარა არ ვარ!-ამოიოხრა.-მივდივარ.
-სად მიდიხარ?
-რა მნიშვნელობა აქვს ვაჩე?
-აქვს!-მკაცრად უთხრა.
-უკეთესი იქნება თუ არ გეცოდინება.-გაუღიმა და ღვინო მოსვა.
-გგონია გაგიშვებ?
-რას ითხოვ ჩემგან ვაჩე? ვიჯდე აქ და ვუყურო როგორ მოგყავს ცოლი და ბედნიერი ხარ სხვა ქალთან ერთად? ამას ვერ გავაკეთებ მაგდენად ძლიერიც არვარ მაგ ყველაფერს ვუყურო, შეიძლება ახლა ამაზე არც კი ფიქრობ მაგრამ აუცილებლად იფიქრებ, აუცილებლად შეგიყვარდება და ჯობს მალე წავიდე, მანამ არ დაგივიწყებ არ ჩამოვალ.
-სულელი ბავშვი ხარ გესმის? არსად არ წახვალ და მორჩეს აქ! შენ თუ წახვალ ისევ ზღვაში დავბრუნდები და ან გადავრჩები ან არა!
-ეგოისტი ხარ! მხოლოდ იმაზე ფიქრობ ახლოს გყავდე და როგორ გეყოლები ამაზე არ ვიქრობ.-თვალები ცრემლებით აევსო.-ბევრს ითხოვ ვაჩე! ძალიან ბევრს ითხოვ.-თავი გააქნია და მერე თვალებში შეხედა.-აზრი ექნება აქ ჩემი ცოცხალმკვდარი ფიტულის ყურებას? არ გეტკინება? მე არშემიძლია ასე ახლოს და ასე შორს ვიყო შენგან, შენ შეგიძლია?
-ახლა კარგად მომისმინე! შეიძლება ეგოისტი ვარ და მხოლოდ იმაზე ვფიქრობ რომ ჩემ გვერდით იყო მაგრამ დამიჯერე შენზე ნაკლებად არც მე მეტკინება. მე ჯერ ისიც არვიცი ხვალ რას ვიზამ მაგრამ შენ იცი მომავალში რა მოხდება არა? იქნებ და მინდა რომ შენ იყო ჩემი ცოლი ვისთან ერთადაც ბედნიერი ვიქნები? ამაზე არ გიფიქრია?
-კარგი ვაჩე რაა, ორივემ ვიცით რომ არ გიყვარვარ.-გაეცინა და თვალები აუცრემლიანდა.
-არ იცი! მე ვიცი რომ მიყვარხარ, შენ კი მიწყვიტავ აქ ჩემს „შესაძლო“ მომავალს.-თავი გააქნია სიცილით.
-ახლა უნდა გავიკვირვო?-გაოცებული აფახუნებდა წამწამებს ეკუნა.
-როგორც გინდა.-მხრები აიჩეჩა და ოფიციანტს დაუძახა, ვისკი შეუკვეთა და ისევ ეკუნას მიუბრუნდა.-არსად წახვალ, აქ იქნები, ჩემთან.
-ყველაფერს წარმოვიდგენდი ამის გარდა.-უკვე ვისკის ბოლო ყლუპი მოსვა ვაჩემ როცა ეკუნას აღმოხდა. ანგარიში გადაიხადა ვაჩემ და სწრაფად გამოვიდნენ რესტორნიდან.-სად მივდივართ? ვაჩეე.
-მეძინება ეკუნ, შენთან ჩახუტებულს ძილი მომენატრა.-უთხრა და ნომრის გასაღები გამოართვა, შიგნით შევიდნენ თუარასწრაფად გაიხადა ვაჩემ ზედა, მერე შარვალიც და საწოლში დაელოდა როდის მიუწვებოდა ეკუნა, მანაც არ დააყოვნა და სააბაზანოდან გოჭებიანი საღამურებით რომ გამოვიდა სიცილი წასკდა ვაჩეს.-ვუიმე რასაყვარელი ხარ.-სწაფად მიიწვინა გვერდით და მთელი სახე დაუკოცნა, ბოლოს კი ტუჩებთანაც მივიდა და დააკვდა კიდეც ტუჩებზე. -მიყვარხარ და ამას ასე ხშირად აღარ გაგიმეორებ.
-მეც მიყვარხარ.-უპასუხა და ახლა თვითონ დასწვდა ვაჩეს ტუჩებს. მერე კი ჩახუტებულებს ჩაეძინათ.
......................................................................
-ნინჩ მოაშორე შენი ქაჯი დაქალი აქედან!-კბილებში გამოსცრა დათამ.
-ნეარდელტალელის ხმა მესმის!-ამოიღრინა სოფიმაც.
-შემომაკვდება.-სახეზე ჩამოისვა ხელები დათამ.
-როდემდე უნდა იჩხუბოთ გამაგებინებთ?-დაიღრინა ვატომ.
-სანამ რომელიმე არ დავნებდებით.-ამოთქვა დათამ.
-და როდის აპირებთ დანებებას?
-არასდროს!-ორივემ ერთდროულად წამოიძახა. ორივე გააბრაზა ერთმანეთის პასუხმა, დათამ ვეღარ მოითმინა, წამოხტა და სოფოსთან ახლოს მივიდა,მანაც არ დააყოვნა და წინ აესვეტა. თვალებში ისე უყურებდნენ ერთმანეთს როგორც მოჩხუბარი მგლები მაგრამ აშკარად დათასკენ იყო იღბალი. ცალყბად ჩაიცინა, მასთან ახლოს მიიწია და ხელი წელზე შეუცურა მაგრამ სოფი არ ტყდებოდა, ვატო და ნინი გაშტერებულები უყურებდნენ, პიკი იუყო დათამ რომ აკოცა და სოფიც აყვა, კისერზე შემოხვია ხელები და ბოლოს ორივე კვდებოდნენ სიცილით. მაგრამ ერთმანეთს არ მოშორებიან, ისევ ერთმანეთზე იყვნენ შემოხვეულები ორივე სიტყვის უთქმელად ხვდებოდა ყველაფერს. ამჯერად სოფი დასწვდა დათას ტუჩებს.
-ვერ გიტან!-მის ტუჩებთან ამიჩურჩულა სოფიმ.
-არც მე მეხატები გულზე დიდად.-დათამაც ამოიჩურჩულა, მოწყვეტით აკოცა და გულზე მიიკრა დადუმებული სხეული. თქვენ ის უნდა გეკითხათ ახსოვდათ თუარა ნინის და ვატოს იმავე ოთახში ყოფნა, რათქმაუნდა არა! ძალიან სასაცილო სანახავები იყვნენ ერთმანეთზე მიხუტებული ნინი და ვატო რომელიც წყვილს შესქცეროდა გაოცებული თვალებით, ბოლოს კი ოთხივე ერთად სიცილით კვდებოდნენ იმ ყველაფერზე რაც ამ თვეების მანძილზე გადახდათ. აი ნინი კი კვდებოდა ისე უნდოდა თავისი ძმის ნახვა იმისთვის, რომ სახეში შეეფურთხებინა მისთვის.
................................................................

ყველაზე გამაოგნებელი ფაქტი კი ის იყო მართამ რომ გამოაცხადა ორსულად ვარო და იოანეს ფერი წაუვიდა და ლამის კრუნჩხვებში ჩავარდა ჩვენი იო. ყველა გაოცებული ყურებდა კედელზე დაკიდულ ჩარჩოში ჩასმულ ექოსკოპიის ფოტოს. ჰოდა ზუსტად ამ გაწამაწიაში შეამჩნიეს რომ დეაკო და ანდრია არსად ჩანდნენ. დიდი ძებნის შემდეგ კი ნიკოლოზის ტელეფონი აწკრიალდა, ანდრიას ნომერი რომ დაინაახა შვებით ამოისუნთქა და ტელეფონს უპსუხა.
-სად გაქრით ბიჭოოო, რამაგარი ამბავი აქვს მართას იცი?-მიაყარა მაშინვე.
-ჩვენც მაგარი ამბავი გვაქვს.-ჩაჰყვირა ტელეფონში დეაკომ.
-დეაკუნაა? -სპიკერზე ჩართო ტელეფონი ნიკამ.-გისმენთ.-თითქოს ყველაფერს მიხვდაო ჩაეღიმა და ისე უპასუხა.
-დავქორწინდიით.-ერთად ჩაჰყვირეს.
-გილოცააავთ.-წავიდა შეძახილები და ლილეს და მართას ცრემლები, ბოლობოლო დაქალი და ძმა დაუქორწინდათ.
-ახლა თქვენ გისმენთ.-ამოთქვა ანდრიამ.
-მესამედ გახდები ბიძიკო.-ჩასძახა აჟიტირებულმა იოანემ.
-ივაჟკაცე იო?-ახარხარდა ანდრია.-გილოცავთ ტოო, ჯანმრთელი გაგეზარდოთ.-უფრო გაბედნიერდა ანდრია.
-ვნახავ აბა შენ როგორ ივაჟკაცებ.-ჩაიფხუკუნა ნიკამ.
-ვის რას ეუბნები შენ ძაღლისთავო.-გაეცინა ანდრიას მაგრამ დეაკოს წითელი ლოყები რომ დაინახა მაშინვე დაემშვიდობა ხალხს, ტელეფონი გათიშა და კალთაში გადაისვა აწ უკვე ცოლი.-ჩემო წითელლოყებავ.-გაეცინა და საჭეზე ააკრა დეაკო.
-რას აკეთებ ანდრი?-გაეცინა დეასაც.
-სად წავიდეთ?-კითხა ანდრია და თვალი ჩაუკრა.
-სიღნაღში.-წამოიყვირა დეაკომ.
-კარგი.-ჩაეცინა ანდრიას, მოწყვეტით აკოცა დეაკოს, თავის სავარძელზე გადასვა და სიღნაღისკენ წავიდა. რამდნიმე საათში უკვე სიღნაღში იყვნენ, სიყვარულის ქალაქში და სასტუმრო „ფიროსმანში“ დაბინავდნენ. დეაკო აღფრთოვანებული დარჩა ამ სილამაზით, ყველაზე მეტად მოსწონდა ის რომ სასტუმროს ძველი იერსახე ჰქონდა და აღფრთოვანებაში მოჰყავდა ამ ყოველივეს. ნომერში ავიდნენ და დეაკოსაც მოემატა მღელვარება, ანდრიას კი ენდობოდა მაგრამ მაინც ეშინოდა. წელზე იგრძნო ანდრიას ხელები და სიამოვნებისგან გააკანკალა, მისი სუნთქვა ყელში ეფრქვეოდა, თავი ანდრიას მხარზე გადააგდო და რღმად ამოისუნთქა. კაბის ელვა გახსნა ანდრიამ თან ელვაშესაკრავს თითს აყოლებდა და როგორცკი დეაკოს დაბუსუსებული კანი იგრძნო ჩაეღიმა, მისკენ შეაბრუნა ვნებამორეული სხეული და ტუჩებზე დააკვდა. კაბა თავისით ჩასრიალდა დეაკოს სიფრიფანა სხეულიდან და საცვლებისამარა წარსდგა ანდრიას წინ. ხელში აიტაცა მისი სხეული, წელზე შემოაწყო ფეხები დეაკომ და ანდრიამაც საწოლისკენ წაიყვანა, ზემოდან მოექცა და მთელი სხეული დაუკოცნა, თან ათას სასიყვარულო სიტყვებს ეჩურჩულებოდა. დეაკოს მკერდს ხელი მოუჭირა, როგორც კი ბიუსჰალტერი გახადა და ყელში აკოცა. დეაკომაც შემოაძარცვა საყარელ სხეულს ტანსაცმელი და მალე მათი სხეულებიც შეერწყა ერთმანეთს, ბოლოს კი ერთმანეთით გაჟღენთილებს, ერთმანეთზე მიხუტებულებს ჩაეძინათ. უყვარდათ ერთმანეთი, სიგიჟემდე და იმის იქითაც. თითოეულ მათგანს უყვარდათ მაგრამ ლილეს და დემეტრეს? ოოო მათი სიყვარული შეუდარებელია! არ მეთანხმებით? შეიძლება არ მეთანხმებით მაგრამ ასეა ბატონო ეს! მათ სიყვარული ბევრად ადრე დაიწყო ვიდრე იმ დღეს ფუნიკულიორზე. ჯერ კიდევ აშინ როცა ქალბატონი ლილე 12 წლის ბრძანდებოდა და დაქალთან გაკვეთლების სასწავლებლად იყო წასული ყველაზე პატარა და შეშლილი ჟღენტი. არავის ეგონა რომ ლილე ასეთი მშვიდი დედა და დიასახლისი იქნებოდა რომელსაც შესანიშნავი კარიერაც და ოჯახიც ეყოლებოდა. დემეტრე და მათი შვილები ლილესთვის ყველაფერი იყო ისევე როგორც დემეტრესთვი. გამოუსწორებელი მექალთანედან ლილეს ერთგულ ქმრად და მეოჯახე კაცად. შესანიშნავი ნახტომია! მისაღებში ისხდნენ და ლილიას ეთამაშებოდნენ, ერთმანეთით ტკბებოდნენ და ერთმანეთით ხარობდნენ.
-ლაო დეე, ლაო დედას ერთადერთო?-უღიმოდნენ პატარას და ისიც გაურკვეველ ბგერებს იძახდა.
-მამასია.
-კარგი იყოს მამიკოსი, ეს დედიკოსი იქნება.-მუცელზე მოისვა ხელი.
-ლილე, ჩემო მწვანეთვალებავ, როგორ ძალიან მიყვარხარ!
-კარგი ახლა ნუ დაიღვენთე სითბოთი.-გადაიკისკისა ლილემ.-მეც მიყვარხარ!
-ზაფხულში სადმე წავიდეთ, მხოლოდ ჩვენ ოთხნი.-გაუცინა და ლილეს ტუჩებს დაწვდა.
-მაინც სად?-ღიმილით კითხა.
-კოჯორში ან წაღვერში.
-წაღვერში წავიდეთ.
-ლილე, სულ ერთად ვიქნებით?
-სულ ერთად ვიქნებით! ყოველთვის! იმიტომ რომ არაამქვეყნიურად, ღმერთამდე გვიყვარს ერთმანეთი.-დემეტრემ ლილია ცალ მხარზე მიიწვინა, ლილე მეორეზე და ასე ტკბილად ისხდნენ სანამ ორივე, უფროსწორად სამივე ბავშვს არ ჩაეძინა და დემეტრემ არ ითავა მათი გადაადგილება მისაღებიდან, საძინებელში.
.........................................................................
-მადლობას გიხდი იმისთვის რომ დრო გამონახე დ გვეწვიე ანასტასია.
-გთხოვ ტასო დამიძახეთ ნია.-გაუღიმა და წყალი მოსვა.
-როგორც იტყვი. იმედია იცი რომ პირად შეკითხვებსაც არ მოვერიდები.
-რათქმაუნდა, ჩემთვის უფრო აზარტულია და ამიტომაც დავთანხმდი აქ მოსვლას.-წელში გაიმართა და თმა უკან გადაიყარა. შავი კლასიკური შარვალი, კრემისფერი უკლავო, ყელიანი მის რუჯს უფრო მეტ ეშხს სძენდა, ფეხზე კრემისფერი მაღალქუსლიანები ეცვა, თმა აჭიმული ჰქონდა და კუდად შეკრული ხოლო ტუჩებს ყავისფერი კონტური ამშვენებდა.
-კარგი.-გაუღიმა, აშკარად ეტყობოდა რაღაც გველურს უწყობდა ეს ქალი ტასოს, მაგრამ მას არ ეშინოდა არცერთი წამით.-მაინტერესებს რახდება შენს პირად ცხოვრებაში, კარიერული წინსვლა რათქმაუნდა ყველას მოეხსენება რომ გაქვს მაგრამ მაინტერესებს არის თუ არა შენს ცხოვრებაში გამორჩეული მამაკაცი. იმის გარდა რომ ერთ-ერთი ყველაზე მოთხოვნადი მოდელი იყავი დ ახლა გაირკვა რომ წერის ნიჭიც გქონია, მიკვირს როგორ არ დაიპყრო შენი გული რომელიმე სიმპატიურმა მამაკაცმა.
-არც სიყვარული და არც მოწონება.-სევდიანად გაუღიმა და თითები ერთმანეთში ახლართა.-მიუხედავად იმისა რომ სამოდელო კარიერაში ძალიან მოვისუსტე ვაპირებ საკუთარი სტილი შევქმნა. ბავშვობიდან ვწერ მოთხრობებს, ესეეებს და ასე შემდეგ მაგრამ სერიოზულად ფიქრი ამაზე 4თვის წინ დავიწყე. მამაკაცები კი ამ ყველაფერში ხელს შემიშლიან.
-კი მაგრამ ჩვენ სხვანაირად მოგვაწოდეს ინფორმაცია.-ეშმაკურად გაიღიმა წამყვანმა.
-მაინც რა გითხრეს?-ცალყბად ჩაიცინა.
-შემიძლია სახელი და გვარიც ვთქვა?
-რათქმაუნდა! ძალიან მაინტერესებს ვის სიყვარულს მაბრალებენ.-გულწრფელად გაიცინა.
-ცნობილი ბიზნესმენის შვილი, კალათბურთის ეროვნული ნაკრების, ყოფილი წევრი, ქართველი და არამარტო ქართველი, გოგონების გულთამპყრობელ თორნიკე დევდარიანზე მაქვს საუბარი.-ცივმა ოფლმა დაასხა ტასოს მაგრამ მაინც არ გატყდა და მიმიკა არ შეუცვლია.-ბათუმში კონცერტზე შეგამჩნიეს ერთად, ხომ არ ვცდები?
-დიახ ჩვენ საერთო სამეგობრო წრე გვაქვს და აქედან ვიცნობთ ერთმანეთს.-გაეღიმა მაგრამ როგორც კი დარბაზში თორნიკეს სილუეტი შენიშნა მაშინვე, წამყვანისკენ გაიხედა.
-ჩვენ ასევე ვიცით რომ პირადული კომფლიქტები გაკაშირებთ ერთმანეთთან.
-ამ თემაზე საუბარს აქ ნამდვილად არ ვაპირებ.-ნაგლად გაუღიმა წამყვანს და ანიშნა არაფერი გამოგივაო.
-ამთემას კიდევ შევეხებით რადგან მაყურებელს საკმაოდ დააინტერესა ამ თემამ. მანამდე კი ვისაუბროთ ბავშვზე რომელიც იშვილე.
-თომა, გასაოცარი ბიჭია, სულ პატარა იყო როცა ვიპოვე და ვინაიდან მეც საკმაოდ პატრა ვიყავი მის დატოვებას ვერ მოვახერხებდი ამიტომ ჯერ ჩემი კარიერა ავიწყვე შემდეგ კი მისი შვილობისთის ყველა საჭირო საბუთი მოვაგროვე და ახლა ისე ვცხოვრობთ როგორც ნამდვილ დედა-შვილს შეეფერება. ის ჩემთვის ყველაფერია.
-თომა აქ არის?
-კი, მაყურებლებში ზის და მხიარულად ცქმუტავს.-გაეღიმა ტასოს.
-მოდი თომა აქ.-დაუძახა წამყვანმა და მანაც სწრაფად დატოვა სკამი რომლის გვერდითაც თორნიკე იჯდა და სწრაფად მოირბინა ჩემთან. ლოყები დავუკოცნე და გვერდით მოვისვი.-რამდენი წლის ხარ პატარა?
-ხუთის.-მოპრცხვად უპასუხა და ბენდენიანი ხელით აჩვენა 5 თითი.
-ტასოს ბენდენებისადმი სიყვარული ცნობილია, ყველა ლუქში განსხვავებული სტილის და ფერის ბენდენა უკეთია, თომაც შენ გბაძავს თუ მასაც დაბადებიდან დაყვა ეს სიყვარული?
-გაგიკვირდებათ და ეს ბენდენა ჩემი კოლექციიდან არ არის.-გაეღიმა.
-ნამდვილად გამიკვირდა. აბა თომა ვინ შეგაყვარა დედიკოსავით ბენდენები.-ვსიო ახლა დაიწვა ტასო.
-თორნიკე ბიძიამ.-მორცხვად თქვა და თორნიკესკენ გაიხედა რომელიც კმაყოფილი ღიმილით აკვირდებოდა ყველფერს.
-თორნიკე ბიძიამ?
-ზემოთხსენებულმა თორნიკემ.-გაეღიმა ტასოს, ოდნავადაც არ შეშინებულა.-საერთო სანააცნობოს გამო ხშირად ვხვდებით ერთად როგორც მოგეხსენებათ და თომაც ბევრ დროს ატარებს მასთან.
-თორნიკე იქნებ გადაცემაში ჩაგვერთობოდი?-უხმოდ წამოდგა თორნიკე და მისალმების შემდეგ თომას გვერდით დაჯდა. ჯინსის თავისუფალი შარვალი, თეთრი ბოტასები და თეთრი პერანგი ეცვა რომელიც მკლავებზე აკეცილი ჰქონდა.-ტასოს უკვე დავუსვი კითხვა ახლა შენ მინდა მიპასუხო. რამე ხდება თქვენ შორის?-იცოდა ტასომ რომ თორნიკე რაიმე საშინელებას იზამდა. ხვდებოდა და უკვე ებრალებოდა საკუთარი თავი.
-მე ვფიქრობ რომ დიახ.-მხრები აიჩეჩა.-მე და ტასოს ერთმანეთი გვიყვარს მაგრამ ვინაიდან ახლა ნაჩხუბრები ვართ ამაზე საუბარს თავს არიდებს.-სადაცაა იფეთქებდა ტასო მაგრამ თავის შეკავებას ახერხებდა.
-დარწმუნებული ვარ ტასოს ბრალი არ იქნება.-გაეცინა წამყვანს.
-დიახ, ჩემი ბრალია და სხალხოდ ვითხოვ პატიებას. ტას მაპატიებ?
-შესაძლოა.-გაეღიმა.
-ანუ რა გავიგოთ?-ჩაერთო წამყვანი.
-კარგი ვაპატიებ მხოლოდ იმის გამო რომ მართლა ნანობს.-ცალი წარბი აუწია თორნიკეს და მანაც კმაყოფილმა ჩატეხა ტუჩის კუთხე.
-ძალიან კარგი წყვილი ხართ.-გაეღიმა ქალბატონ ნიას.
-მადლობა.-საყვარლად გაუღიმა თორნიკემ.
-დაოჯახებას არ აპირებთ?
-უახლოეს მომავალში.-ისევ თორნიკემ ითავა პასუხის გაცემა.
-იმედია ქორწილში მიგვიწვევთ.-გაუღიმა წამყვანმა და თორნიკეაც ტასოს თითებში თავის თითები ახართა და ტუჩებთან მიიტანა საკოცნელად.
-არაფერს გამოგაპაებთ.-ტასომაც ამოიღო ხმა და თორნიკეს მომაკვდინებელი ღიმილით გადახედა და მზერით განგმირა.
-კიდევ ერთი კითხვა, გყავს თუ არა შენ წიგნში რომელიმე პერსონაჟი საკუთარ თავთან ან თორნიკესთან გაიგივებული?
-კი, ალუდას პერსონაჟი ძალიან მაგონებს თორნიკეს.
-საკმაოდ საინტერესო იყო ალუდას და ალისას წყვილი. საკმაოდ ძლიერი სივარულით და რთული ცხოვრებით.
-ცხოვრება ადვილი არავისთვისაა. მეორე ნაწილში ალუდას შესახებ უფრო მეტი ეწერება ვიდრე პირველ წიგნში.-გაუღიმა და ცოტახანს შესვენების დროს თორნიკეს მიუტრიალდა.-ამისთვის გასვლისას გაზღვეინებ.
-ეგრეიყოს.-თვალი ჩაუკრა.-ალუდას რას უშვრები მეორე ნაწილში?-ეშმაკურად აუთამაშა წარბები.
-ვკლავ თორნიკე, ვკლავ!-კბილებში გამოსცრა და თომას ლოყები დაუკოცნა.



ბოდიში დაგვიანებისთვის <3 ველოდები შეფასებებს <3скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1 წევრი ქეთათო4

ოჰოოო ჩემი ტასია როგორ გამიბრაზა თორნიკემ! ეხლა იწყება რაც იწყება! სასწაული თავი იყო უბრალოდ თავები გაზარდე არ მყოფნის თორნიკე და ტასო! <3 ველოდები შემდეგს❣

 


№2  offline წევრი mia miako 15

ძალიან კარგია.მომეწონა შინაარსიც კარგია.ველოდები შემდეგ თავს

 


№3 სტუმარი სტუმარი anano

ვაიმეე ტასო როგორი საყვარელია, ძალიან კარგია, როგორც ყოველთვის <3333333

 


ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.