შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მიყვარხარ სიცოცხლევ დღე II-III


3-05-2019, 08:03
ავტორი ფიფო
ნანახია 301

მიყვარხარ სიცოცხლევ დღე II-III

ერთხელ თითქოს ჩვეულებრივ გათენდა დილა და დაიწყო ახალი დღე თუმცა,ეს დღე არ იყო ჩვეულებრივი დღე ჩემთვის. ახლა დილის ათი საათია,თვალები დახუჭული მაქვს.ახალ გაღვიძებულზე ძალიან დაღლილი ვარ, მაგრამ ვერვიძინებ. ვწვალობ საწოლში,ხან იქით და ხან აქეთ ვტრიალებ. ადგომაც არმინდა,მინდა კარგად დავისვენო, რომ ხალისი მეტყობოდეს მზიანი დღისა, მაგრამ არაფერი გამომდის და ფეხზე ვდგები. ფანჯარის რაფასთან მივდივარ და ჩემი ოთახიდან ულამაზეს ხედს გადავყურებ. გავდივარ ოთახიდან ყველას ვესალმები ჩემი ეგრეთწოდებული ქუჩური ჟარგონით "ზდაროვა". სამზარეულოში შევედი ვისაუზმე მიუხედავად იმისა, რომ შიმშილის გრძნობა დიდა არ მაწუხებდა. ცოტა ხნის შემდეგტანსაცმელი ნაჩქარევად გადავიცვი და გარეთ გავედი. სახლში ,რომ ვიყავი თითქოს ისეთი მზე იყო ზაფხული გეგონებოდა თხლად მეცვა ტანისამოსი უცებ გავიფიქრე ეს მზეც ადამიანისავით ყალბი ყოფილათქო. გოგოები ეზოში ისხდნენ და საუბრობდნენ როგორც ყოველ ვიკენდზე აი ზუსტად ისე უბრალოდ ამჯერად საუბრის თემა ლაშიკო გახლდათ. მათთან საუბარში მეც ჩავერთე გოგოებმაც შემატყეს, რომ ლაშას მიმართ რაღაც გრძნობა მქონდა.
უცებ იმდენი შეკითხვები დამისვეს არვიცოდი რა მეპასუხა მათთვის ეს ჰომ მეც არ ვიცოდი ძნელია გაერკვიო საკუთარ გრძნობებში ორი დღის გაცნობილ ადამიანთან. ჩემი პასუხიდან გამომდინარე დასვეს დიაგნოზი, რომ მე ლაშიკო მომწონს.
ცოტახანში ბიჭებიც მოვიდნენ. ლაშა იქ არ იყო ცოტა ავფორიაქდი დავინტერესდი სად იყო და ბიჭებს ვკითხე ამ დროს გოგოება ხდადაბალი ხმით ჩაიცინეს. ბიჭებმა ამ თემაზე თავისი სულელური ხუმრობები დაიწყეს. უზრო ხუმრობებს, რომ მორჩნენ იკამ თქვა ლაშას ერთი გოგო უყვარს უკვე ერთი წელიაო. ტირილი მომინდა თავი საშინლად ვიგრძენი.
-ნინიმ მიაძახა ნუ ატყუებო.
მე არაფერი მითქვამს ჩემთვის ჩუმად ვიჯექი და ვფიქრობდი იმედია ეგრეა და არავინ უყვარსთქო. ვინც მიცნობს ალბათ ხშირად გაუგონია ჩემგან ეს ფრაზა "იმედი ბოლოს კვდება" .ვისაც ეს ფრაზა მოუსმენია ჩემგან ყველას იმედს აძლევს და ეს იმედი მართლდება ხოლმე, თუმცა ჩემს ჩაზე ამას ვერ ვიტყვით. . ყველაფერზე ნერვები მეშლება და ზიზღის გრძნობა მიჩნდება ადამიანების მიმართ. ესე იგი არც ისეთი ,,სულ ერთია’’ ვარ როგრც დედაჩემი მეუბნება ხოლმე. აი ეხლა ავტობუსში ავედი,ძალიან დავიღალე,ალბათ ნელ-ნელა ვეღარ შევძლებ ფეხით სიარულს.ავტობუსში ადგილი არსად იყო დასაჯდომად და იძულებული გვხდი კართან დავმდგარიყავი. გაჩერებაზე კარი გაიღო და ატობუსში,ერთი მოხუცი ქალი ამოდიოდა დახმარება მსთხოვა, დავეხმარე და თან გავიფიქრე ორი-სამი დღის სიცოცხლეღა დაგრჩენია და რაღა ასე იკლავ თავსთქო და უცებ სიცილი დავიწყე,ხაკხს ალბათ გიჟი ვეგონე.ის მოხუცი ქალი ისე იქცეოდა თითქოსდა იქ არცკი ვიყავი. შეიძლება მასაც გული ჰქონდა ნატკენი როგრც მე.
ცოტა ხანში ჩემი ჩამოსვლის ჯერიც მოვიდა მოხუცი გვერძე მომიდგა ვიფიქრე ჩემთან ერთად ჩამოდისთქო და ისევ უაზროდ სიცილი დავიწყე ავტობუსში მსხდომი სზაგოდოება ყველა მე მიყურებდა. ჩასვლისას მძღოლის სახის გამომეტყველებასაც შევხედე. მოხუც ბებოს ხელი ჩავკიდე და სიცოცხლით სავსე ავტობუსი ერთად დავტოვეთ. მოხუცმა გამიღიმა მადლობა გადამიხადა უცებ საშინლად მომინდა ამ უყავარლესი მოხუცი ბებოს ჩახუტება მაგრამ ძალიან შემრცხვა და ვერ გავბედე.სინამდვილეში აქ საქმე სირცხვილში კი არ არის,უბრალოდ ძალიან თბილი და მოსიყვარულე მოხუცი იყო. მე კი ესე გულცივად ვსაუბრობ მასზე,რადგან არ ვარ მოსიყვარულე ადამიანი.
სახლში ვბრუნებოდი წვიმის წვეთები მოდიოდა,ცოტა ხნის შემდეგ ქუჩის მოპირდაპირე მხარეს ლაშა დავინახე,მომესალმა და ჩემს უკან მდგომ კორპუსს გახედა. მეც გავიხედე ბევრი ხალხი იყო შეკრებილი გაურკვევლად რაღაცეებს ყვიროდნენ ზოგიც ცხარე ცრმლით ტიროდა ახლოს მივედი, გოგონა დავინახე
-მოკვდა?
-მართლა მოკვდა?
-მიზეზი იცით?
-რა მოხდა?
-გადმოხტა?
-მართლა გადმოხტა?
უკნიდან ხმა მომესმა გადარჩა უცნობმა გადაარჩინა.ამდროს სასწრაფოს და პოლიციის მანქანები მოვიდნენ იქ მცხოვრები საზოგადოება დაკითხეს
ერთ-ერთი ბავში მეგობრის მონაყოლს ყვებოდა ვინც ეს გოგო დაინახა :
"გოგონა სახურავზე იჯდა ფეხები გადმოეწყო და აქეთ-იქით აქანავებდა მაღლა იხედებოდა."
ბიჭმა ეს, რომ დაინახა გოგონასთან ავიდა გერდით მიუჯდა
-გინდა ერთად გადავხტეთ?
გოგონამ ბიჭს შეხედა დაიბნა ვერ გაეგო რა ხდებოდა.
ბიჭი ისევ კითხებს უსმევდა?
გოგო დუმდა, მაგრამ ყველაფერი ნათელი იყო.
სამ თვლაზე გადავხტეთ ოღონდ ერთად ხელი ჩამკიდე და ერთად გადავხტეთ
ბიჭმა თვლა დაიწყო
-ერთი...
ყოველი ციფრის თქის შემდეგ გოგონას გახედავდა ხოლმე,გოგო ისევ დუმდა
-ორი...
-სამი..
წინ წაიწია, მაგრამ გოგმ ხელი მოუჭირა
ხმადაბალი ხმით თქვა
-არა..
ბიჭი შეჩერდა და გაუღიმა
-შენ ჰომ ეს გინდოდა?
-დიახ
-მერე რა მოხდა?
-ვიცი ,რომ სიკვდილი გამოსავალი არ არის. თუ იქაც არსებობს სიცოცხლე იქაც ისევე დავიტანჯებით როგორც აქ. იცი დიდი ხანია ვფიქრობ, რომ თავი მოვიკლა მარამ არ მყოფნის ძალა სუსტი ვარ.
იმ ადგილას დიდხანს არ გავჩერებულვარ მალევე წამოვედი და ვფიქრობდი მე, რომ იმ გოგონას ადგილზე ვყოფილიყავი რას ვიზამდი. რატომღაც იოსებ სტალინის სიტყვები გამახსენდა "სიკვდილი ყველა პრობლემის გამოსავალია. არ არის კაცი-არ არის პრობლემა." ამ სიტყვების გახსენების შემდეგ მეც გამიჩნდა სუიციდისკენ მიდრეკილება. სამი მიზეზი უკვე მქონდა:
1.ლაშას არ უყვარდი
2.მეგობრები არცთუ ისე კარგი მყავდა
3.არასდროს მიმართლება სიყვარულში
ეს ყველაფერი რაც ჩამოვთვალე საკმარისი იყო იმისთვის, რომ თვითმკვლელობა მეცადა, მაგრამ მშობლები მათ ასე ვერ მოვექცევი. ალბათ მშობლების ხათრი, რომ არ მქონდეს არც მომავალზე ვიფირებდი და ალკოჰოლსაც მივიღებდი, ხოლო რაც შეეხება მოსაწევს, ვერ ვიტან, მხოლოდ ჩილიმის სუნი მიყვარს და სხვა არაფერი. ისე სიკვდილიც მაინტერესებს როგორია.
იცით? მე ადრე ერთი ბიჭი შემიყვარდა ლუკა ერქვა,ესე ლაითად შემიყვარდა და მორჩა.მიზეზი მისი შეყვარების გამართლების არ მაქვს სიმართლე, რომ გითხრათ მე მისი გარეგნობა დიდად არ მანაღვლება, როგორც გოგოები იტყვიან საოცრად სიმპატიური და საყვარელი იყო ოღონდ არა სხვებთან მარტო ჩემთან.იცით? დიდი ხანი არაა რაც მას ვინცობ მაგრამ ძანიან მიყვარს უფრო სწორად, რომ ვთქვათ მე მისი სული მიყვარს და გარეგნობა უკვე მეორეხანისხოვანია. ბარემ იმასაც გეტყვით, რომ ის ერთადერთი ადამიანი ვის გამოც რამდენჯერმე გადავიფიქრე თვითმკვლელობა. ბევრჯერ მიფიქრია, რომ ყველაფრისთვის თავი დამენებებინა, მაგრამ მას ისე უყვარდი, ეს მის ყოველ სიტყვაში ჩანდა, არა მარტო სიტყვაში ასოებშიც კი. ამიტომ ვალდებული ვიყავი ამ ზიზღით და სიძულვილით სავსე სამყაროში ცხოვრება გამეგრძელებინა, ამის უარყოფას არ ვაპირებ. საიდანღაც გამიგონია "სახეზე ჩამოაფარეთ რა ახალგაზრდა მოკვდა." მე, რომ მოვკვდები ალბათ იტყვიან. ხშირად მიფიქრია როგრი იქნებოდა ჩემი სიკვდილი ალბათ საშინელ ტკივლილს ვიგრძნობდი.
აი ქუჩის შესახვევიც გამოჩნდა, სადაც ჩემი სახლი იდგა. სადაც მე, დედაჩემი, მამჩემი და ჩემი ძმა ვცხოვრობთ. რასაც ეხლა წაიკითხავთ შეიძლება ცოტა ბანალურამ მოგეჩვენოთ შეიძლება არც კი დაიჯეროთ. ბავშვობაში ეზოში სიარული არმიყვარდა, როცა სხვა ბავშვები ეზოში ბურთს თამაშობდნენ და ერთობოდნენ მე სახლში ვეჯექი და რაღაცეებს ვჯღაბნიდი ხოლმე, გაგეცინებათ და ეხლაც ესე ვარ მთელი დღე გაუჩერებლად რაღაცებს ვჯღაბნი. როგორც უფროსები ამბობენ უცნაური ბავშვი ვიყავი და ახლაც ესე ვარ. ამ მონაყოლის შემდეგ დედაჩემის დახასიათება, რომ მოისმინოთ აღარც დაიჯერებთ, რამეს რო დავაშავებ ხოლმე მოვა და მეტყვის "ბავშვი პრობლემა ხარო". ადრე ასეთუისე კარგი ნიშნები მყავდა, ქცევაც კარგი მქონდა ეხლაც ეგრე ვარ უფროსებიდან ჩემზე ასეთ ფრაზებს ხშირად გაიგებთ "21-ე საუკუნის ბავშვებს, საერთოდ არ გავხარო, ნაწილობრივ მართალიცაა ვერასდროს ვპოულობდი სერთო ენას ჩემს თანატოლ გოგონებთან.
სახლში მივედი თუ არა ისევ, ჩემს ოთახს დაუბრუნდი. დაღლილობის გრძნობა მაწუხებდა, ვიფიქრე ცოტას განვიტვირთებითქო სოციალურ ქსელში შევედი. საკმაოდ ბევრი შეტყობინება დამხვდა. ერთ-ერთი იმ ლუკასგანაც იყო, რომ დავინახე ძალიან გამიხარდა ამდენი შეტყობინებიდან პირველი მისი ვნახე, ეს ბედნიერება მოულოდნელმა სევდამ შეცვალა, როცა ეს სიტყვები ამოვიკითხე:
"სხვა შემიყვარდა გამიგე გთხოვ" და უაზრო გულის სმაილი რომელიც ნიშნავდა თითქოს ვადარდებდი, მაგარამ ას სიტყვებს მხოლოდ იმიტომ ვამბობდი, რომ მასზე ნაწყენი ვიყავი. შეტყობინება წავშალე და სასწრაფოდ დავხურე ფილი. საწოლზე წამოვწექი, მეტირებუდა, გრძნობების გაკონტროლებას ვცდილობდი "არ იტირო, შენი ცრემლების ღირსი არ არის","რა გატირებსო, რომ შეგეკითხონ რა პასუხს გასცემ?" ვცდილობდი შემეკავებინა და არ მეტირა. ესეც ბედნიერი დღის საშინელი დასასრული და ცოტა ხანში დაღლილობისგანაც ჩამეძინა.
დღე III
გაღვიძებისთანავე იმ ამბავზე დავიწყე ფიქრი, როგორ შეუძლიათ ადამიანებს ასე მოქცევა, დღეს ორ გრძნობას მონატრებასა და სიძულვილს შორის ვიხლიჩებოდი, თავს დამნაშავედ ვგრძნობდი და ვერც წარმომედგინა. ოდესმე, რომ მარტო დამტოვებდა. საშინლად გადაღლილი და გაბრაზებული ვიყავი, რა დიდებული კომბინაციაა, არა?
ეს ყველაფერი ყვირილის ან რაღაცის დამტვრევის სურვილს მიჩენდა, მაგრამ ვერც ერთს ვახერხებდი და ვერც მეორეს.
ძალიან მომენატრა. რაღაც უნდა მეღონა, რომ თავი უკეთ მეგრძნო. ვცადე თავისთვის შემეხსენებინა, რომ არ უნდა გავგიჟებულიყავი, უნდა შევგუებულიყავი იმას, რომ მარტო დამტოვა. რატომღაც ის ადამიანი ძალიან მეძვირფასებოდა, რადგან მისი დაკარგვა არ მსურდა. ადრე მეგონა, რომ ყველაფერი კარგად წავიდოდა, მაგრამ ბედნიერებას ყოველთვის კარგი დასასრული ვერ ექნება. სახლში ყოფნა არ მინდოდა, არც მეგობრებთან. გარეთ ისეთივე ამინდია, როგორიც ჩემს ხასიათს შეეფერება. ფეხით სიარული გადავწყვიტე. მუსიკა ჩავრთე და გარეთ გავედი მართალია წვიმდა, მარგამ ეს ჩემთვის პრობლემას არ წარმოადგენდა. მივდიოდი აი ასე უბრალოდ სადმე არ მივდიოდი პირდაპირ მივდიოდი არც სადმე კონკრეტულ ადგილას.
ადრე მეგობარმა მითხრა საიტი მარგარმ არ მინახავს და გადავწყვიტე მენახა, რა ეწერა მასში. სუიციდზე, მწუხარებაზე, დეპრესიასა და ბრაზის მართვაზე შექმნილი პამფლეტებით იყო გავსებული. სტატია თვითმკვლელობებით იყო სავსე.
ყოველ თოთხმეტ წუთში, ვიღაც მაინც იკლავდა თავს, რაც ძალიან სიგიჟედ მეჩვენება. დაახლოებითმილიონ ადამიანს მაინც ჰქონია სუიციდის მცდელობა. თინეიჯერების სიკვდილიანობის მთვარი მიზეზიც ეს გახლდათ. მეც მათსავიც მარტოსულად ვთვლიდი თავს მიუხედავად იმისა, რომ მყავდა ოჯახი, მაგრამ სულ მარტო ვიყავი. დამნაშავეც მე ვიყავი და უდანაშაულოც.ყველაფერი ვიყავი და თან არაფერი. ბოლოს კიდავმარცხდი. აი, რატომაა ცუდი მარტოობა. უფრო სწორად "სულ ერთი" გავხდი.
ბავშვოდიდანვე ჯიუტი ვიყავი. პატარასაც შემტევი ხასიათი მქონდა.წვიმამ მალევე გადაიღო ცოტათი დავმშვიდდი და სახლში დავხრუნდი. ალბათ ხანდახან მაინც გაახსენდებოდა გოგო, რომელიც ყველაფერს აკეთებდ იმისათვის, რომ გაებედნიერებინე. ყოველთვის ცდილობდა შენი სიყვარული დაემსახურებინა. ალბათ ის ვერც წარმოიდგენ რაოდენ ბედნიერს მხდიდა შენი შეტყობინება, ის სიმღერა პირველად ერთად, რომ მოუსმინეთ სახელიც კი მახსოვს, მითხრი გინდა მუსიკას მოუსმინოთო და მეც დიდი სიხარულით დაგეთანხმე "Не моя ты, не моя"
ჰო მაშინ შენ ჩემი არ გერქვა რაზეც ძალიან ვბრაზობდი ხოლმე.
საათს შევხედე უკვე გვიანი იყო. სასწრაფოდ გამოვიცვალე და დასაძინებლად წავედი.
***
გაღვიძებისთანავე იმ ამბავზე დავიწყე ფიქრი, როგორ შეუძლიათ ადამიანებს ასე მოქცევა, დღეს ორ გრძნობას მონატრებასა და სიძულვილს შორის ვიხლიჩებოდი, თავს დამნაშავედ ვგრძნობდი და ვერც წარმომედგინა. ოდესმე, რომ მარტო დამტოვებდა. საშინლად გადაღლილი და გაბრაზებული ვიყავი, რა დიდებული კომბინაციაა, არა?
ეს ყველაფერი ყვირილის ან რაღაცის დამტვრევის სურვილს მიჩენდა, მაგრამ ვერც ერთს ვახერხებდი და ვერც მეორეს.
ძალიან მომენატრა. რაღაც უნდა მეღონა, რომ თავი უკეთ მეგრძნო. ვცადე თავისთვის შემეხსენებინა, რომ არ უნდა გავგიჟებულიყავი, უნდა შევგუებულიყავი იმას, რომ მარტო დამტოვა. რატომღაც ის ადამიანი ძალიან მეძვირფასებოდა, რადგან მისი დაკარგვა არ მსურდა. ადრე მეგონა, რომ ყველაფერი კარგად წავიდოდა, მაგრამ ბედნიერებას ყოველთვის კარგი დასასრული ვერ ექნება. სახლში ყოფნა არ მინდოდა, არც მეგობრებთან. გარეთ ისეთივე ამინდია, როგორიც ჩემს ხასიათს შეეფერება. ფეხით სიარული გადავწყვიტე. მუსიკა ჩავრთე და გარეთ გავედი მართალია წვიმდა, მარგამ ეს ჩემთვის პრობლემას არ წარმოადგენდა. მივდიოდი აი ასე უბრალოდ სადმე არ მივდიოდი პირდაპირ მივდიოდი არც სადმე კონკრეტულ ადგილას.
ადრე მეგობარმა მითხრა საიტი მარგარმ არ მინახავს და გადავწყვიტე მენახა, რა ეწერა მასში. სუიციდზე, მწუხარებაზე, დეპრესიასა და ბრაზის მართვაზე შექმნილი პამფლეტებით იყო გავსებული. სტატია თვითმკვლელობებით იყო სავსე.
ყოველ თოთხმეტ წუთში, ვიღაც მაინც იკლავდა თავს, რაც ძალიან სიგიჟედ მეჩვენება. დაახლოებითმილიონ ადამიანს მაინც ჰქონია სუიციდის მცდელობა. თინეიჯერების სიკვდილიანობის მთვარი მიზეზიც ეს გახლდათ. მეც მათსავიც მარტოსულად ვთვლიდი თავს მიუხედავად იმისა, რომ მყავდა ოჯახი, მაგრამ სულ მარტო ვიყავი. დამნაშავეც მე ვიყავი და უდანაშაულოც.ყველაფერი ვიყავი და თან არაფერი. ბოლოს კიდავმარცხდი. აი, რატომაა ცუდი მარტოობა. უფრო სწორად "სულ ერთი" გავხდი.
ბავშვოდიდანვე ჯიუტი ვიყავი. პატარასაც შემტევი ხასიათი მქონდა.წვიმამ მალევე გადაიღო ცოტათი დავმშვიდდი და სახლში დავხრუნდი. ალბათ ხანდახან მაინც გაახსენდებოდა გოგო, რომელიც ყველაფერს აკეთებდ იმისათვის, რომ გაებედნიერებინე. ყოველთვის ცდილობდა შენი სიყვარული დაემსახურებინა. ალბათ ის ვერც წარმოიდგენ რაოდენ ბედნიერს მხდიდა შენი შეტყობინება, ის სიმღერა პირველად ერთად, რომ მოუსმინეთ სახელიც კი მახსოვს, მითხრი გინდა მუსიკას მოუსმინოთო და მეც დიდი სიხარულით დაგეთანხმე "Не моя ты, не моя"
ჰო მაშინ შენ ჩემი არ გერქვა რაზეც ძალიან ვბრაზობდი ხოლმე.
საათს შევხედე უკვე გვიანი იყო. სასწრაფოდ გამოვიცვალე და დასაძინებლად წავედიскачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1  offline წევრი ქეთათო4

ფიფო გამარჯობა ^_^ ამ საიტზე არის მსგავსი სახელი ფეფო და არ მგონია კარგი იყოს მხოლოდ ერთი ასიბგერაა განსხვავება შენს და მის შორის!
ამით უარყოფით ემოციებს გამოიწვევ სხვებში ასე მგონია ^_^ რაც შეეხება მოთხრობას ვერ გავიგე თითქოს ერთმანეთს საერთოდ არ შეესაბამება ეს ორი თავი. სტილური ხარვეზები გაქვს ბევრი. დროის აღქმა ანუ წარსულში ლაპარაკობ მერე აწმყოში!
იმედი მაქვს დაიხვეწება შენი წერის სტილი <3

 


№2 სტუმარი grafi monte cristo

ხო, ერთი კითხვა : ნიკები დაილიაა?!..:)) აი ჩემი ნიკი დაირქვი,თუნდაც..:))

 


№3  offline წევრი ფიფო

grafi monte cristo
ხო, ერთი კითხვა : ნიკები დაილიაა?!..:)) აი ჩემი ნიკი დაირქვი,თუნდაც..:))

არა უბრალოდ არ ვიცოდი კიდევ ვინცეს თუ ეწერა ასეთივე <3

ქეთათო4
ფიფო გამარჯობა ^_^ ამ საიტზე არის მსგავსი სახელი ფეფო და არ მგონია კარგი იყოს მხოლოდ ერთი ასიბგერაა განსხვავება შენს და მის შორის!
ამით უარყოფით ემოციებს გამოიწვევ სხვებში ასე მგონია ^_^ რაც შეეხება მოთხრობას ვერ გავიგე თითქოს ერთმანეთს საერთოდ არ შეესაბამება ეს ორი თავი. სტილური ხარვეზები გაქვს ბევრი. დროის აღქმა ანუ წარსულში ლაპარაკობ მერე აწმყოში!
იმედი მაქვს დაიხვეწება შენი წერის სტილი <3

არ ვიცოდი სავსებით მართალი ხარ <3

 


ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.