შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

Lost Minds (ნაწილი-2)


27-06-2019, 14:57
ავტორი -505-
ნანახია 2 311

7 თავი
ღამის ბურუსიდან ახლახანს გამორკვეული ქალაქი, ნელ-ნელა დამძიმებულ თვალებს ახელდა . . .
ლამაზი, მშვიდი და ერთი შეხედვით უღრუბლო ცა გადაჰფარებოდა ქვემოთ მიმოფანტულ კორპუსებსა, თუ საკუთარ სახლებს. მთელ სიგრძეზე, სამხედრო არმიასავით გაყოლებული ლამპიონები, ჯერ კიდევ სუსტად ბჟუტავდა ღამენათევ ქუჩებში, რომლებიც, თანდათანობით ივსებოდა სხვადასხვაგვარი ავტომანქანითა და ფეხით მოსიარულით. იმ ადამიანებით, თითოეული თავ-თავიანთ საქმეზე, რომ მიიჩქაროდა და ყოველდღიურ რუტინას კიდევ ერთხელ უბრუნდებოდა.
რომელიღაც, არაფრით გამორჩეულ, გარეუბნის ქუჩაზე, ჯერაც, რომ ვერ აღედგინა დიდი ქალაქისთვის დამახასიათებელი ხმაური, ერთიმეორის პირდაპირ ორი სხვადასხვა ფერის, ოთხსართულიანი კორპუსი იდგა-ნარინჯისფერი და მწვნანე შეფერილობის. ამ საცხოვრებელ ბინებს შორის, ვიწრო, ქვაფენილით მოკირწყლული გზა გადიოდა, ხოლო ცენტალური ქუჩა, სადაც ხალხი გაჩერებისთვის დამახასიათებელი სპეციალური გადახურვის ქვეშ ელოდა დილის ავტობუსებს, ამ საცხოვრებელი ბინებიდან ცოტა მოშორებით მდებარეობდა. აქ უკვე მოეყარა თავი რამდენიმე ხანში შესულ პიროვნებას, რომლებიც მოლოდინის პროცესში, ცხვირზე დაკოფსებული სქელმიანიანი სათვალეებით, საგაზეთო სტატიებს გაფაციცებით ჩაშტერებოდნენ და ასე ცდილობდნენ მომაბეზრებელი დროის მოკვლას.
წამი წამს მისდევდა, წუთი კი წუთს . . .
ზემოთ ხსენებული, ფერადი კორპუსებიდან, ერთ-ერთში, ბოლო სართულზე, საშუალო ზომის აივნის შუაგულში, რომელიც დიდი და ფერად-ფერადი ყვავილებით იყო გადავსებული და მათ ფოთლებს, გახაფხულის სუსტი სიო არხევდა, მრგვალი, ხის დეკორაციული მაგიდა იდგა. სწორედ ამ მაგიდაზე, ზუსტად ერთმანეთის გვერდიგვერდ ელაგა თეთრი, ფაიფურის მოხატული ფინჯნები, საიდანაც თბილ ბოლს, ყავის საამო სურნელიც ამოჰქონდა.
წყნარი და მშვიდი დღე იყო. გუშინდელი საშინელი და ძნელად ასატანი სიცხეც, თითქოს ყველას მივიწყებოდა და ცხოვრებას ქათქათა, სუფთა ფურცლიდან იწყებდა. წინ ახალი თორმეტ-საათანი მონაკვეთი იყო, რომელიც ზოგს სასიამოვნო ამბებს უქადდა, ზოგს კი პირიქით-ცუდსა და ზედმეტად უსიამოვნოს. ქალაქი იღვიძებდა. გზაზე მოსიარულე მანქანების რიცხვი თანდათანობით იზრდებოდა და უკვე გაბმული სიგნალების ხმაც წვდებოდა ადამიანთა ყურთასმენას.
-ბავშვობის მეგობრები რომ არ ვიყოთ, ამ დროს თავზე დადგომისთვის აივნიდან მოგისვრიდი -ვინ იცის უკვე მერამდენედ აბუზღუნდა მეგი, ბეას ადრიანი ვიზიტის გამო და მოაჯირის კიდესთან მდგარ, მოწნულ სავარძელში, უფრო მოხერხებულად მოკალათდა
-ნუ წუწუნებ, დილის შვიდი საათი არც ისე ადრეა. თანაც შენთან ბევრი მაქვს სალაპარაკო. დასაწყისისთვის მითხარი საბა რაიმეს ხომ არ მიხვდა? იმედია ტყუილად არ მქონდა შენი იმედი
საბრალო მეგის, დაღლილი თვალები უნებურად დაეხუჭა და თავიც სავარძლის კიდეზე დაუვარდა. ჯერ კიდევ საშინლად ეძინებოდა. გუშინ, გვიან ღამით დაბრუნებულს, ბურანში ყოფნა, მხოლოდ ორ საათს დასცალდა, რაშიც დამნაშავე სწორედ ის ადამიანი იყო, რომელიც ახლა, მის გვერდით იჯდა და სრულიად უდროო დროს, მომაბეზრებელ დაკითხვას უტარებდა. რა დიდი სიამოვნებით მოკლავდა ამის შესაძლებლობა რომ ჰქონოდა.
-მეგი! -თავისი სავარძლიდან გადმოიხარა და სახეზე მსუბუქად შემოარტყა ბეამ -გაიღვიძე, თორემ ამჯერადაც გაყინულ წყალს გადაგასხამ
-ეგ ყავა თუ არ გინდოდა რას მომადუღებინე? -ცერა თითი, მაგიდაზე მდგარი ფინჯნებისკენ გაიშვირა. სწორედ ამ დროს, ქვემოდან დიდი სატვირთოს გაბმულმა სიგნალებმა ამოაღწია
-შენს ფინჯანს მოგიტან, სხვანაირად ვერ ფხიზლდები. მეგი, ხომ იცი, საბაზე ყველაფერი უნდა მომიყვე და იმაზეც, თუ რა უნდა ვქვნა ამის შემდეგ -ბეა ფეხზე წამოხტა და მეგობარს ცხელი, სურნელოვანი სითხით სავსე ჭურჭელი, სხარტად მოურბენინა. ასე მხოლოდ მაშინ ემსახურებოდა, როდესაც მისგან რაღაც სჭირდებოდა. აი ახლაც, მომლოდინე ლეკვის თვალებით შესცქეროდა და მოუთმენლად ელოდა ხმას როდის ამოიღებდა.
-ხომ იცი, რომ ყავის მარტო დალევა არ მიყვარს -უკმაყოფილოდ მოსვა ფინჯნიდან, თან ფეხები აივნის მოაჯირზე შემოაწყო. შეიძლება ითქვას, რომ უშაქრო კოფეინმა ცოტათი გამოაფხიზლა, თუმცა ჯერ ბოლომდე მხნედ მაინც ვერ გრძნობდა თავს -მოკლედ არაფერი იცის იმ შენმა საბამ. ტელეფონი გავუტეხე და ყველაფერი გავაკეთე, რომ ახლის ყიდვა ვერ მოეხერხებინა, მაგრამ ახლა რას იზამ? უკვე თბილისშია და დღეს თუ არა, ხვალ ყველაფერს გაიგებს. აშკარაა, დიხანს ვერ დაუმალავ, ამიტომ ჯობია ტელეფონი აიღო, დაურეკო და ყველაფერი მოუყვე
-მაგრამ ახლა ხომ ეძინება? -იმის გაცნობიერებამ, რომ შეყვარებულისთვის ყველაფერი უნდა მოეყოლა, ბეა საგონებელში ჩააგდო. გულწრფელად შეეშინდა მისი რეაქციის და არც გაემტყუვნებოდა
-მართლა? -მეგის ცინიკური გამოხედვა სამყაროს მეორე მხარესაც კი, იგრძნობოდა -მე არ მეძინა, რომ დამადექი დილაუთენია და კარზე ბრახუნი ამიტეხე? ბედი შენი რომ ასე ძალიან მიყვარხარ, თორემ მე ვიცი რასაც გიზამდი
გოგონა კვლავ სავარძელში იჯდა და სივრცეს უაზროდ გაჰყურებდა. როგორც ყოველთვის, მეგობრის ბუზღუნა ტონმა ახლაც გაამხიარულა. ერთადერთი, ვისთანაც არასდროს არაფერს მალავდა, სწორედ მეგი იყო და ეს მათი განსაკუთრებული სიახლოვის გამო ხდებოდა. ისინი ერთმანეთს იმ ასაკიდან იცნობდნენ, როცა საბავშვო ბაღში დაყავდათ თავ-თავიანთ მშობლებს და დამოუკიდებლად ჩაცმაც კი არ შეეძლოთ. მაშინ ბეა მხოლოდ სამი წლის იყო, ხოლო მეგი მასზე ერთი წლით უფროსი. დაუჯერებელია, მაგრამ გოგონას მეგობართან პირველი შეხვედრაც ისე ნათლად ახსოვდა, თითქოს ეს ყველაფერი გუშინ მომხდარიყო. ერთ დღესაც, ბაღის ეზოში თამაშისას, მეგის მისი წითელკაბიანი თოჯინა მოეწონა. სწორედ ეს სათამაშო გახდა მათი დაახლოების ერთგვარი საბაბი. "მე მეგი მქვია, შენ?" "მე ბეა. მოდი ერთად ვითამაშოთ" -ახლაც ყურში ჩაესმოდა გოგონას ეს სიტყვები და თავისთვის, უაზროდ ეღიმებოდა. რა დიდი სიამოვნებით დაბრუნდებოდა ახლა იმ დროში და ყველაფერს თავიდან გამოივლიდა . . .
-რა სულელივით იცინი, რა გჭირს?
-არაფერი -თავი მისკენ მოაბრუნა -უბრალოდ ჩვენი გაცნობის დღე გამახსენდა. შენ არ გახსოვს?
-ჰო, ოღონდ ბუნდოვნად -ნახევრამდე ჩაცლილი ყავის ჭიქა მუხლებზე დაიდო, თუმცა ცხელმა ზედაპირმა, მარჯვენა ფეხი დაუწვა და მაშინვე სტაცა ხელი -მგონი საბავშვო ბაღის ეზოში ვიყავით არა?
-ეგრეა. ჩემი არ იყოს შენც კარგი მახსოვრობა გქონია -თქვა და ინსტიქტურად, სივრცეს გახედა. წინ მდებარე კორპუსის, მეოთხე სართულის აივანზე, ვიღაც მოაჯირს დაყრდნობილი, წელს ზემოთ შიშველი ბიჭი იდგა, რომელიც სიგარეტს განცხრომით აბოლებდა და სადღაც უსასრულობაში იყურებოდა. რა ნაცნობი სახე ჰქონდა. და უცებ, ბეამ სავარძლიდან წამოიწია. ნუთუ? ჰო, ჰო სწორედ ის . . . და რა? გამოდიოდა რომ აქ ცხოვრობდა? გოგონა კიდევ ერთხელ დააკვირდა, ხომ არაფერი მეშლებაო. არა, ნამდვილად ის იყო. აივნის მოაჯირთან, რომელსაც ბეა ასე გულდასმით უყურებდა და თვალს წამითაც კი, ვერ აშორებდა, თვით ანდრეას საუკეთესო მეგობარი იდგა-დიმა. დაბნეულმა და გაშტერებულმა, ისიც კი ძლივს იგრძნო, თუ როგორ მონდომებით ექაჩებოდა მეგი მარჯვენა მკლავზე და რაღაცას ხმამაღლა ეუბნებოდა.
-რა? რა მითხარი? ვერ გავიგე
-რა და უკვე გათხოვილი ქალი ხარ-მეთქი -სიცილით კვდებოდა მეგი -თან პარალელურას შეყვარებულიც გყავს და მაინც უცხო კაცს მიშტერებიხარ -აქ კი, მოულოდბელად დასერიოზულდა -სამი დღის წინ გადმოვიდა. და სანამ რაიმე მომხდარა, გეტყვი, რომ მას თვალი მე დავადგი.
-რაა? მართლა? -კვლავ წინა კორპუსისკენ გაიხედა, თუმცა დიმა უკვე იქ აღარ იდგა. შეიძლება ითქვას, რომ მოჩვენებასავით აორთქლდა -იცი ეს ვინ არის?
-ვინ?
-ჩემი ქმრის, ანდრეას მეგობარია. წარმოდგენაც არ გაქვს რა კარგი ადამიანია
-სერიოზულად ამბობ? -ყავის ჭიქა ძირს დადგა მეგიმ და თვალები ორი ზომით დიდი გაუხდა -გთხოვ რამე მომიყევი მასზე. კარგად გაიცანი? როგორი მოსაუბრეა? კარგი ხასიათისაა? -მიაყარა კითხვები. ერთი სული ჰქონდა, მათზე პასუხებს როდის მიიღებდა
-კარგი დამშვიდდი და რიგრიგობით გიპასუხებ კარგი? -მეგიმ თავი დაუქნია. ადგილზე ცმუკავდა და ვერ ისვენებდა -დავიწყებ იმით, რომ ძალიან ზრდილობიანია. იმდენად თბილად შემხვდა პირველივე დღეს, რომ მაშინვე დადებითად განვეწყვე მის მიმართ. ვიზუალით შენც ხედავ რომ არაფერი დაეწუნება. და ამას გარდა, ერთადერთი, რაც მის შესახებ ვიცი, ისაა, რომ კალათბურთის მატჩების ყურება მოსწონს. სახლში რომ მივედი, ის და ანდრეა სწორედ მისი ყურებით იყვნენ გართულნი
-და მორჩა? მეტი არაფერი გაქვს სათქმელი? -თითქოს იმედგაცრუება გაისმა მის ტონში
-ჯერ ასე კარგადაც არ ვიცნობ. ნელ-ნელა უფრო მეტს მოგიყვები, ნუ ღელავ
-კარგი გასაგებია -ნამძინარევი სახე კმაყოფილმა ღიმილმა გაუნათა -შენ ის მითხარი, ახალი ოჯახის გაცნობამ როგორ ჩაიარა? საშინელი დედამთილი ხომ არ შეგხვდა, როგორც ქალების ოთხმოც პროცენტს ემართება?
-მეც ამის მეშინოდა, მაგრამ საბედნიეროდ გამიმართლა. მათი ოჯახიდან, ყველაზე მეტად, მაინც ანდრეას და მომეწონა, ელა. იცი რა საყვარეალია? ლეკვიც კი მაჩუქა
-აი ეს მესმის -ფეხზე მედიდურად წამოდგა მეგი და გაიარ-გამოიარა -შენი ქმარი ხომ ვიზუალით ნამდვილი ბუნების საოცრებაა, თურმე ოჯახიც იდეალური ჰქონია, მეგობარზე აღარაფერს ვამბობ. საბა რომ ჩემთვის ასე ახლობელი არ იყოს და თამაშგარე მდგომარეობაში არ რჩებოდეს,,ალბათ მოგილოცავდი კიდეც
შეყვარებულის კიდევ ერთხელ გახსენებაზე, ბეას გუნება ზომაზე მეტად მოეშხამა. მართლა რა დიდ სიძნელეს წარმოადგენდა მისთვის შექმნილი სიტუაციის ახსნა?! სულ ის კითხვა აწუხებდა, როგორი რეაქცია ექნებოდა, ყველაფრის გაგების შემდეგ. არც გაემტყუვნებოდა თუ ეჩხუბებოდა და გაუბრზდებოდა. ბეა მშვენნივრად ხვდებოდა, რომ თავისი უპასუხისმგებლო საქციელის გამო, ეს ყველაფერი ნამდვილად დაიმსახურა.
-იქნებ საბას შენ უთხრა? -ფიქრების ბურისიდან, ახლახანს გამორკვეულმა, მეგობარს განწირული ადამიანისათვის დამახასიათებელი, მავედრებელი მზერა სტყორცნა -მასთან ძალიან ახლოს ხარ, თან ისე აუხსნი, რომ მთლად არ გადაირიოს. მე კიდევ, დარწმუნებული ვარ, ენა დამებმება და ვერაფერს ვიტყვი. ძალიან მეშინია მეგი. ვგრძნობ, რომ დღეს საღამოს დამირეკავს -როგორც ჩვეოდა ნერვიულობისგან ხელების მტვრევას მოჰყვა
-მოკლედ ცუდი ამბების მაცნე, სულ მე როგორ უნდა ვიყო? -უკმაყოფილო ხმით და მჟავე გამოხედვით, კვლავ დაწნულ სავარძელში ჩაეშვა. არ აპირებდა ამის გაკეთებას, თუმცა ბეას საწყალი თვალების დანახვამ, ამჯერადაც თავისი საქმე გააკეთა, მეგის გული აუჩუყა და ანკესზე წამოაგო
-კარგი, კარგი ოღონდ ეგრე ნუ მიყურებ და რასაც გინდა იმას გავაკეთებ!
-აი ამიტომ მიყვარხარ -კისერზე ხელები მოხვია და ლოყაზე აკოცა -ყოველთვის და ყველაფერში მაქვს შენი იმედი
-ბეა ნუ დამახრჩვე, თორემ საბასთან ლაპარაკი შენ მოგიწევს
-არა ერთს კიდევ გაკოცებ -და ხელები უფრო მაგრად მოხვია -მოიცა, ეს რა სუნამოა? ახალი იყიდე?
-მოგწონს?
-ჰო ძალიან. მერე სახელი მითხარი და ერთ ასეთს მეც შევიძენ, მაგრამ . . . -აქ თავი დახარა და მოიწყინა
-მაგრამ რა? -ეჭვნარევი მზერით, გვერდულად გახედა ცნობისმოყვარე მეგიმ. აშკარად ხვდებოდა, რომ რაღაც რიგზე ვერ იყო და მართალიც აღმოჩნდა:
-სამსახურიდან გამანთავისუფლეს . . . -და რამდენიმე წამით, ავისმომასწავებელი დუმილი ჩამოწვა. თითქოს მათი გულისცემის ხმებიც კი ისმოდა. -კარგი რაა, ასეთი გამომეტყველება ნუ გაქვს, ხვალვე შევუდგები რაიმე ახლის ძებნას. გაზეთებში ვნახავ ვაკანსიებს, ან რაიმე ამდაგვარი
-კი, მაგრამ -დაბნეული თვალებს აფახულებდა და ჯერ კიდევ ვერ გაეგო რა ხდებოდა -რატომ გამოგიშვეს? ასეთი რა დააშავე? მენეჯერი ცემე?
-გრძელი ამბავია
-ბეა! დაიწყე -მკაცრად დაწკიპა, ლამაზი ფორმის წარბები. სანამ არ გაიგებდა, მაინც არ მოისვენებდა. რა სათქმელია, რომ ეს, მის არანაკლებ ცნობისმოყვარე თანამოსაუბრეზე უკეთ არავინ იცოდა, ამიტომ, გარანტირებული და უსიამოვნო საუბრის დაწყების წინ, ერთი ღრმად ჩაისუნთქა მერე კი, ისევ ამოისუნთქა:
-მოკლედ, ჩვეულებრივი სამუშაო დღეა და ვიღაც მაღალი, ქერათმიანი გოგო მიახლოვდება. თურმე ანდრეას ჩემამდე კიდევ ერთი ცოლი ჰყოლია. არ ვიცი რა მოხდა მათ შორის, მაგრამ მგონი ძალიან ცუდად დაშორდნენ. ესეც დიმასგან გავიგე, თავად იმ ვაჟბატონს, ჩემთვის არაფერი უთქვამს -ბეა ფეხზე წამოდგა. მოეჩვენა, რომ ასე უფრო მარტივად შეძლებდა საუბრის გაგრძელებას -მოკლედ ის გოგო, ანდრეას ყოფილი ცოლი აღმოჩნდა. პირადად ჩემთან მოვიდა, დამემუქრა, თუ არ დაშორდები, შენს მიმართ ძალიან დაუნდობელი ვიქნებიო
-მერე? -აშკარად ინტერესში ჩავარდა მეგი. ერთი სული ჰქონდა დაწყებული ისტორიის გაგრძელებას როდის მოისმენდა
-არაფერი მითქვამს. სრული იგნორი გავუკეთე. მხოლოდ ირონიული მზერებით შემოვიფარგლე. სწორედ ამან გაამწარა. შენ შენი თავი ვინ გგონიაო და პირდაპირ თმაში მწვდა. აი აქ კი, უკვე, თავზე კონტროლი დავკარგე. უფროსმაც სწორედ იმ დროს შემოგვისწრო, როდესაც თავი გავინთავუსუფლე, მეც თმაში ვწვდი და სილა გავაწანი -ბეამ ქვედა ტუჩი მოიკვნიტა -მოკლედ კლიენტთან უხეშად მოქცევის გამო დამითხოვა. იმ კუდიანმა, რა თქმა უნდა თავი მსხვერპლად მოაჩვენა და ახლა უსამსახუროდ ვარ
-რა უსამართლობაა! -ყავისფერი, ხვეული თმა, ყურებზე უკმაყოფილოდ სახით გადაიწია, როგორც კი ბეა თავის "მონოლოგს" მორჩა -შენმა ანდრეამ თუ იცის ეს ყველაფერი?
-მხოლოდ ის, რომ მისმა ყოფილმა ცოლმა მომაკითხა სამსახურში და დამემუქრა. მეტი არაფერი
-და ბოლომდე მოყოლას არ აპირებ? ადრე თუ გვიან ხომ მაინც გაიგებს, რომ სამსახური აღარ გაქვს?
-სწორედ ამიტომ უნდა ვიშოვო იგი რაც შეიძლება მალე -ისე ჩაილაპარაკა, თითქოს თავის წარმოსავით მეგობარს ესაუბრებაო
-კარგი ერთი. მანამდე რას აპირებ? შენს სახლში ჯდომას რით ახსნი?
ჯერ კიდევ ფეხზე მდგარმა ბეამ, ამდენი პრობლემისგან გამოტენილი თავი მძიმედ გადააქნია. მაინც რამდენ რამეზე ჰქონდა საფიქრალი ამ ბოლო დროს? მეტი უკვე მართლა აღარ შეეძლო.
-თავიდან ვიფიქრე, რომ სახლიდან ჩვეულებრივად გავიდოდი და როცა სამსახურში წავიდოდა, უკან ჩუმად დავბრუნდებოდი, მაგრამ მერე გამახსენდა, რომ კვირაში სამი დღე ისვენებს. საღამომდე გარეთ ხომ ვერ ვიხეტიალებ? -საფეთქლებზე თითები ნერვიულად მიიჭირა -არ ვიცი მეგი არა. ამდენი რამე ერთად, უკვე მეტისმეტია. აქედან საბა, იქედან ანდრეა და დამატებული მისი კუდიანი ყოფილი ცოლი.იქნებ მართლა სიმართლე ვუთხრა? არ ვიცი . . . წამოდი რა დავიძინოთ, სამი დღეა ღამეებს თეთრად ვათენებ
-მოიცა ერთი წამით -მარჯვენა ხელის გული ზემოთ ასწია -თქვენ ცალ-ცალკე ოთახებში გძინავთ ხომ?
გოგონამ თავი უხმოდ დაქუნია.
-მაგრამ შენ ხომ . . .
-ვიცი, ვიცი. სწორედ ამიტომ გითხარი სამი დღეა არ მძინებია მეთქი. ენერგეტიკულ სასმელებს ვსვამ რომ დილით თვალები არ დამეხუჭოს
-სულელო, უნდა უთხრა. შეგიძლიათ ერთ ოთახში დაიძინოთ. შენ საწოლზე, ის დივანზე და რაიმე მოიფიქრეთ. ხომ იცი ასე დიდხანს ვერ გააგრძელებ? თუ ერთი წელი აპირებ უძილობას?
-მოდი ამაზე მერე ვიფიქროთ. წამოდი, შენც ძლივს ახელ თვალებს. ხომ ხედავ კოფეინის მიღებამაც ვერ გიშველა? -და სანამ რაიმეს თქმას მოასწრებდა, პატარა ბავშვივით წაათრია მისი საძინებელი ოთახისკენ, სადაც სხვა დროსაც ბევრჯერ გამოუძინია მეგისთან ერთად.
ღამის ბურუსიდან ახლახანს გამორკვეული ქალაქი, ნელ-ნელა დამძიმებულ თვალებს ახელდა. უზადოდ ლურჯ, ალაგ-ალაგ ბამბის ქულასავით თეთრი ღრუბლებით დაფარულ ცას, თითქოს კვლავაც ემატებოდა ნაზი, ლამაზი სილურჯე. გრილი სიო, კვლავინდებურად დაფარფატებდა გაზაფხულის მზისგან სუსტად განათებულ ქუჩებში. იგი, მელოდიური შრიალით არხევდა ხეზე ბრილიანტებივით ჩამოკიდებულ ფოთლებსა და ფერად-ფერად ყვავილებს, ამ ჯადოსნური სეზონის დადგომას, რომ აუწყებენ ყოველ სულიერს.
მართლაც, რომ სიზმარივითაა არა? ერთ, ასეთ მშვენიერ დღეს, რომ გაიღვიძებ და აღმოაჩენ, შენი ცხოვრების ძირფესვიან ცვლილებასა თუ გადატრიალებას?! საკმაოდ უცნაური გრძნობაა ამის ერთბაშად აღქმა და იმის გაცნობიერება, რომ ამიერიდან ვეღარაფერი იქნება ისე, როგორც ეს ადრე იყო. შეიძლება, ცვლილებებს, ზოგჯერ კარგი შედეგი მოსდევს, მაგრამ ხშირ შემთხვევაში, რეზულტატი იმდენად უარყოფითია, ყველაზე საძულველ მტერსაც, რომ არ ვუსურვებთ მსგავსის გამოცდას. და საერთოდაც, რისთვის ან რატომ არსებობენ ეს უსიამოვნო შედეგების მომტანი მოულოდნელი ცვლილებები? იქნებ იმიტომ, რომ გამოცდილება შეგვძინონ და ერთი, დიდი უფასო გაკვეთილი ჩაგვიტარონ, რათა მივხვდეთ, რომ ცხოვრება ყოველთვის ია-ვარდით მოფენილი ბილიკი ვერ იქნება, რომელსაც ჰაეროვანი ნაბიჯებით მივუყვებით და ყველასთვის უხილავი ფრთებით, ცაში გაფრენას ვლამობთ. რაც არ უნდა სამწუხარო იყოს, ხანდახან ეკლებზეც გვიწევს ფეხის დაბიჯება, მაგრამ ოდესმე ამ ეკლისგან მიყენებული ჭრილობაც ხომ შეხორცდება? სწორედ ასეთია განგების მიერ მოვლენილი პრობლემებიც-ისინი დღეს თუ ხვალ, აუცილებლად გვარდებიან, ხოლო რამდენად მალე მოხდება არსებული სირთულეების გადალახვა, მხოლოდ და მხოლოდ ადამიანზეა დამოკიდებული.
მართალია, რომ ამბობენ, შინაგანად ძლიერ პიროვნებას, ყველანაირი სიტუაციიდან თავის დაღწევა შეუძლიაო. იქნებ ახლაც ასე მომხდარიყო? იქნებ მათაც შესძლებოდათ რეალობასთან შებრძოლება და წყლიდან მშრალად გამოსვლა? ბოლოს და ბოლოს, თითოეულს ხომ იმაზე უარესი რამეებიც გადაუტანია წარსულში, ვიდრე ახლობელი ადამიანების მოტყუებაა?!
როგორი არასწორიც არ უნდა ყოფილიყო ეს ნაბიჯი, ამწუთას სხვანაირად არ გამოდიოდა. ან, შეიძლება გამოდიოდა კიდეც, მაგრამ ორთავეს იმდენად ურყევად მიაჩნდა მიღებული გადაწყვეტილების სისწორე, რომ ახალი გეგმების დაწყობას ნამდვილად არ აპირებდნენ და მეტიც, მტკიცედ ჰქონდათ გადაწყვეტილი ეს თამაში ბოლომდე მიეყვანათ . . .
წამი კვლავ წამს მისდევდა, წუთი კი, წუთს . . .
როგორც იქნა, დღედაღამ შეუჩერებლად მოძრავმა ისრებმაც, შეთანხმებულად უჩვენეს დილის ათი საათი. გაზაფხულის გამაბრუებელი სურნელი თითქოს უფრო მკვეთრად იგრძნობოდა სასიამოვნო და ჯადოსნური სითბოთი გაჯერებულ ჰაერში. ერთი შეხედვიღაც ნათელი იყო, რომ ქალაქში ყველას თავ-თავიანთ საზრუნავი ჰქონდა-ზოგი მეტროს სადგურისკენ მიიჩქაროდა, რათა გამსვლელი მატარებელისთვის დროულად მიესწრო, ზოგს ავტობუსის გაჩერებაზე დააბიჯებდა უკმაყოფილო გამომეტყველებით, ხოლო გარკვეული ნაწილი, ტანსაცმელების კარადაში გამალებით იქექებოდა და თავში მხოლოდ ორი სიტყვა უტრიალებდა -"ჯანდაბა ვაგვიანებ" . . .
და სწორედ იმ დროს, როდესაც ღამის ბურუსიდან რამდენიმე საათის წინ გამორკვეული ქალაქი, ყოველდღიურ ცხოვრებას უბრუნდებოდა, ხოლო ამ სამყაროს ცოტა ხნით გამოთიშულ ბეას ჯერ კიდევ, მეგობრის სახლში, მისავე საწოლში მშვიდად და ღრმად ეძინა, კანდელაკი დაახლოებით ხუთი წუთის წამომდგარი იყო დიდი, შავი ბალიშებით გადავსებული ფუმფულა ლეიბიდან. გამონაკლისი მხოლოდ ის იყო, რომ დღეს არასამუშაო დღე ჰქონდა. რა თქმა უნდა, ეს პრივილეგია უფლებას აძლევდა სახლში დამჯდარიყო და სასიამოვნო რელაქსაცია მოეწყო, თუმცა ვერ იტყოდით, რომ მას ზემოთ ხსენებული ერთდღიანი "უიკენდი" ბედნიერებას ანიჭებდა. რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს, მუდამ დატვირთული გრაფიკი ერჩივნა, რადგან ასე თავს, ბევრად უფრო კომფორტულად გრძნობდა. ახლაც, როდესაც სააბაზანოსკენ გაემართა დილის შხაპის მისაღებად და გააცნობიერა, რომ დღეს არსად იყო წასასვლელი, გუნება მოეშხამა. ბეა, მისი აზრით უკვე სამსახურში იქნებოდა, ძილის გუდა ელას კი, ჩვეულებრივ, ყოველთვის გვიანობამდე უგრძელდებოდა ხოლმე სიზმრების ჯადოსნურ სამყაროში მოგზაურობა. გოგონა მხოლოდ იმ ღამით დარჩა თავის სახლში. მშობლების არ იყოს, არც მას უნდოდა ახალდაქორწინებული წყვილის იდილია დაერღვია, ამიტომ ჩამოსვლამდე თავის ახლო მეგობარს შეუთანხმდა, ის ერთი კვირა, რომლის გატარებასაც აქ გეგმავდა, მის სახლში დარჩენის უფლება მიეცა, რაზეც დიდი სიხარულით დასთანხმდნენ. უჩვეულო და საკმაოდ პოზიტიური ელას სტუმრობა, ნებისმიერ ადამიანს ახარებდა და სიხარულს ანიჭებდა.
მაგრამ ისიც ხომ შეიძლებოდა გადაეფიქრა და აღარ წასულიყო? არა, არა ელას რისი ელა იქნებოდა, მიღებულ გადაწყვეტილებებში ასეთი მერყევი ხასიათი რომ გამოემჟღავნებინა? უფროსმა კანდელაკმა, რომელმაც ეს სხვაზე უკეთ იცოდა, წყლის ჭავლი, გადაღლილი სახით მოუშვა და მის ქვეშ სრულ განცხრომას მიეცა. კაფელზე წყლის წვრილი და ცივი წვეთები მელოდიურად აწკაპუნდნენ. ალბათ იგი ერთადერთი ადამიანი იყო, რომელიც ნებისმიერი სეზონზე, გრილი შხაპის მიღებას ამჯობინებდა. ტრადიცია არც ამჯერად დარღვეულა. შეიძლება უცნაურია, მაგრამ ორივე კანდელაკს ჰქონდა რაღაც ისეთი თვისება, რომელსაც სხვები სიგიჟედ თვლიდნენ და უკვირდათ. ჰო, ამაშიც ჰგავდნენ ერთმანეთს.
წამი წამს მისდევდა, წუთი კი, წუთს . . .
სახლის ახლომდებარე, მიდამოები, თანდათანობით, საგრძნობლად ახმაურდნენ. ამის დასტურად, იასამნის ხეებით გალამაზებულ ქუჩაზე, საკმაოდ ხმამაღალი როკ-მუსიკებით ჩაიარა მერსედესის მარკის ვერცხლისფერმა ავტომობილმა, რომელსაც მალე მოტოციკლის ძრავის გულისგამაწვრილებელი გუგუნიც შეუერთდა. ამ საშინელ და შემაწუხებელ ხმებში, კიდევ ერთი რაღაც ისმოდა. მართალია ძალიან სუსტად, მაგრამ თუ კარგად დაუკვირდებოდით, მიხვდებოდით, რომ ეს ტონალობა, რაღაც ზუზუნის მაგვარს წააგავდა. ცელქი წყლის წვეთების, სალათისფერ კაფელზე კაკუნის ხმაც, ცოტა ხნით მიწყნარდა. ჯერ კიდევ თვალდახუჭულმა ანდრეამ, რომელიც სახიდან საპნის ქაფის მოშორებას ცდილობდა, ამოუცნობ ხმას ყური მიუგდო და რამდენიმე წამიანი დაკვირვების შემდეგ, გააცნობიერა, რომ ეს, მისი ცოტა ხნით მივიწყებული ტელეფონი "აქტიურობდა". საერთოდ, ვერასდროს იტანდა ასეთ სიტუაციებს-როდესაც აბაზანაში ყოფნის დროს, ვინმეს გაახსენდებოდა, მაგრამ ამჯერად არ გაბრაზებულა. ალბათ, იმიტომ, რომ წამი წამზე ისედაც უნდა გამოსულიყო პატარა, მინის საშხაპე კაბინიდან. იქვე, დიდი სარკის წინ მიმაგრებულ საკიდზე, თეთრი ფერის პირსახოცი, ისევ იმავე მდგომარეობაში ელოდა. მამაკაცმა იგი ცალი ხელით ჩამოხსნა და წელს ქვემოთ საგულდაგულოდ მოიხვია. ახმაურებული მობილური, რომლის ვიბრაციაც უკვე თავს სტკენდა, პირადი ჰიგიენის ნივთების, პატარა კარადის თავზე ჰქონდა დატოვებული, საძინებელში გასასვლელ კართან, კედელის მარჯვენა მხარეს, რომ იყო დამაგრებული. ეკრანი კვლავაც ანათებდა არც ზუზუნის ხმა წყდებოდა. კანდელაკმა ერთი ხელით, კარის საკეტი გადაატრიალა, ხოლო მეორეთი თავის ტელეფონს დასწვდა. ტუჩის კუთხეში იდუმალი ღიმილი გაუკრთა, როდესაც ზარის ადრესატის სახელი ამოიკითხა -ბეა ურეკავდა.
-გისმენ ბეატრის -ჩვეულებრივი ხმით ჩასძახა ყურმილში და გარდერობი გამოაღო. მკლავებზე, ჯერ კიდევ უბრწყინავდა წყლის ბრილიანტისფერი წვეთები და მთელს ოთახში მისი ტანის გელის, გამაბრუებელი სურნელი ტრიალებდა
-ანდრეა ნერვებს ნუ მიშლი, ხომ იცი ვერ ვიტან, როდესაც ამ სახელით მომმართავენ!
-სამსახურში ქმართან სატელეფონო კონტაქტს არ გიშლიან? -მოულოდნელად სხვა თემაზე გადაუტანა -მესმის, რომ ყოველ წამს გენატრები, მაგრამ ასეც არ შეიძლება, უნდა იმუშაო -ირონიას არ იშურებდა კანდელაკი
ყურმილის მეორე მხარეს მყოფი ბეა, რომელიც აივნის მოაჯირს დაყრდნობოდა, ძლივს ახერხებდა თავის შეკავებას, რათა მის სიტყვებზე არ გასცინებოდა. თან რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს, "ქმრის" ნათქვამი აღიზიანებდა კიდეც. როგორც ჩანს, მის გონებაში, ორი ერთმანეთის საპირისპირო გრძნობები ებრძოდნენ ერთმანეთს.
-სწორედ მაგაზე მინდოდა შენთან ლაპარაკი -ჩაახველა. ალბათ იმიტომ, რომ ხმისთვის მეტი გამბედაობა მიეცა -ჩემი სამსახური . . .
-მოდი იცი რას ვიზამ? -შუა გზაზე გააწყვეტინა კანდელაკმა -დღეს თავისუფალი დღე მაქვს და სამსახურიდან მე გამოგიყვან. მითხარი, მუშაობას რომელზე ამთავრებ?
-ანდრეა ზუსტად ამის თქმას ვცდილობ. შეგიძლია ნახევარ საათში, გუშინ რომ შევხვდით იმ კაფეში მოხვიდე? ყველაფერს მანდ მოგიყვები
-კარგი, მაგრამ როგორც ვიცი, თავისუფალი დრო არ გაქვს
-სამსახურში არ ვარ -ხმა დაუდაბლდა გოგონას -მოკლედ მოდი და ყველაფერს დაწვრილებით მოგიყვები. ხომ მოხვალ?
-ერთ საათში მანდ ვიქნები -კვლავ თავის ლურჯ მაისურს ეძებდა, მაგრამ ვერსად პოულობდა. ასეთი რამ, აქამდე არასდროს დამართნია. ნივთებს ყოველთვის ადვილად აგნებდა ხოლმე, რადგან მათ უწესრიგოდ თითქმის არასდროს ტოვებდა
-ნახევარ საათში!
-ერთ საათში!
-ნახევარ საათში!
-იცოდე შენს ლამაზ მაისურს გავიხდი და დავჭრი
-მოიცა, მოიცა შენ გაცვია? -გაეცინა -მთელი გარდერობი გადავატრიალე და ამას ახლა მეუბნები?
-დიახ, მე მაცვია -ნიშნის მოგებით გაისმა მისი ტონი -ნახევარ საათში იქ იქნები და მორჩა.
კავშირი გაწყდა. კანდელაკმა ყურმილის დაკიდებასთან ერთად, კარადის დიდი, სარკიაინი კარიც მიხურა და როგორც ჩვეოდა, სველი თმა ორი თითით გადაივარცხნა. მართლაც რა უჩვეულოდ წარიმართა მისი ცხოვრება? ადრინდელისგან განსხვავებით, ამაზე უკვე ეცინებოდა კიდეც. ბეა კი . . . მერე რა რომ ნამდვილი გიჟი იყო? ზოგჯერ სწორედ ამან შეიძლება მოგხიბლოს ადამიანში. იქნებ, ახლაც მსგავს შემთხვევასთან გვქონდა საქმე?
ვინ იცის?!












8 თავი
ქუჩის კუთხეში მდებარე პატარა კაფე, რომლის მინის კარზეც, სულ რაღაც, სამი საათი იყო წითლად ციმციმებდა წარწერა-Open, სხვადასხვა ასაკის ხალხით გადავსებულიყო. თითქმის ვერცერთ თავისუფალ მაგიდას ვერ მოკრავდით თვალს გინდ ვიტრინასთან, და გინდ, დარბაზის შუაგულში. ალბათ, პირველად იყო ისეთი სიტუაცია, როდესაც შემოსულ კლიენტთა დიდი ნაწილი, აქ უბრალოდ სამეცადინოთ იმყოფებოდა და სკოლისა, თუ უნივერსიტეტის დავალებებს, ჭიქა ყავისა და მათი გემოვნებისთვის შესაფერისი, წყნარი მუსიკის ფონზე ამზადებდა, რასაც ისინი ყურებში გარჭობილი, სასმენი მოწყობილობებიდან უსმენდნენ. აგრეთვე, მრავლად წააწყდებოდით ისეთებს, ვისაც შეკვეთის მაგივრად, წინ Apple-ს ფირმის ლეპტოპები გაეშალათ და გამოცდილი პროგრამისტებივით, კლავიატურაზე თითებს ისე გამეტებით უკაკუნებდნენ, რომ Enter-ი და Space-ს დიდი ღილაკი, ალბათ საშინელ წნეხას განიცდიდნენ.
ერთი შეხედვით, მშვიდი და წყნარი გარემო იყო. მხოლოდ ქუჩიდან თუ აღწევდა შემაწუხებელი და მომაბეზრებელი ხმები, თუმცა ისიც ათასში ერთხელ. მოკლედ და კონკრეტულად, მშვენიერი გარემო იყო ისეთი სერიოზული საუბრისთვის, რომელიც უახლოეს მომავალში უნდა შემდგარიყო, სწორედ აქ და სწორედ ახლა. დიდი დახლის მიღმა, რამდენიმე ოფიციანტი მინის ისედაც სისუფთავისგან აბრჭყვიალებულ ჭიქებს, ფერადი ტილოებით მხოლოდ იმიტომ აპრიალებდა, რომ კაფეს მკაცრ უფროსს, თვალში უსაქმოდ არ მოხვედროდა. როდესაც ამ ოფიციანტთაგან ერთ-ერთი-სუსტი აღნაგობის, ახალგაზრდა გოგონა დამატებითი შეკვეთის მისატანად გამოიძახეს, მიდამოს კიდევ რამდენიმე პიროვნება შემოემატა. სწორედ იმ დროს, თითქოს გულმა უგრძნოთო, ბედად წამოიშალა ვიტრინასთან მდგარი მაგიდიდან მოზარდთა ხუთკაციანი ჯგუფი, რომელმაც იქაურობა მხიარული საუბრითა და მუსაიფით დატოვა. მოულოდნელად განთავისუფლებული ადგილის პირდაპირ, რომლიდანაც კაფის ერთ-ერთმა თანამშრომელმა მაშინვე დაიწყო სხვის მიერ გამოყენებული თეფშების ალაგება, თხუთმეტი წუთის წინ შემოსული წყვილი, მრგვალ მაგიდას უხმოდ შემოსხდომოდა. აქედან ერთ-ერთი მენიუს უკვე ორმოცდამეათედ მაინც კითხულობდა, ხოლო მეორე, მის მოლოდინში, გულხელდაკრეფილი ათვალიერებდა კაფის ინტერიერს, თან მშვენივრად ხვდებოდა, რომ ეს მენიუში უაზრო ყურება და თითოეული ნამცხვრისა და კოქტეილის სახელების თავიდან გადაკითხვა, მხოლოდ საუბრის გაწელვას ემსახურებოდა და სხვას არაფერს.
ლოდინი ყოველი წამის გასვლასთან ერთად, უფრო და უფრო აუტანელი ხდებოდა. აუცილებელი იყო ვიღაცას ხმა ამოეღო და რამდენიმე წამში ეს ფიქრი რეალობადაც იქცა:
-არ მინდა იდილია დაგირღვიო, მაგრამ ამდეხანს მსოფლიო ენციკლოპედიასაც წავიკითხავდი, თანაც სამჯერ -ღიმილი არ შორდებოდა სახიდან ანდრეას, რაც გოგონას დაბნეული მზერის დანახვაზე, სიცილში გადაეზარდა
-მაინც რა გაცინებს?
-ნეტავ ახლა შენი სახისთვის შეგახედა. ისეთი დამფრთხალი მზერით მიყურებ, თითქოს მე მგელი ვიყო, შენ კი კურდღელი. მოდი, დადე ეგ შენი მენიუ, ვიცი, რომ არაფრის შეკვეთას არ აპირებ და პირდაპირ მითხარი, აქ რის სათქმელად დამიბარე?
გოგონამ თვალები დახუჭა და ღრმად ამოისუნთქა. იმ წუთას, თითქოს ჰაერიც კი ეცოტავებოდა. წარმოდგენა არ ჰქონდა, ლაპარაკი როგორ ან რანაირად დაეწყო. გულახდილად, რომ ვთქვათ, არასდროს ყოფილა იმ ადამიანთა სიაში, ვისაც სურს ორი პიროვნება ერთმანეთს გადაკიდოს და მათ შორის უთანხმოების მიზეზი გახდეს. ახლაც ეს გარემოება უშლიდა ხელს ანდრეასთან გულწრფელი ყოფილიყო, თან არც იმის აღიარება უნდოდა, რომ ანაზე ხელი აღმართა. მერე რა, რომ მისი ბრალი არ იყო და გამოიწვია? მაინც არ ღირდა გოგონასთვის თავის გაყადრება და კონფლიქტის გამწვავება. მხოლოდ ახლა ხვდებოდა ბეა ამას და ჩადენილს ზომაზე მეტადაც კი, ნანობდა. ეს პირველი და უკანასკნელი შემთხვევა იყო, როდესაც ადამიანზე ხელი აღმართა. აღარ დაუშვებდა მსგავსი რამ ოდესმე კიდევ მომხდარიყო, თუნდაც ანასნაირ კუდიანთან, როგორც მას თავად ეძახდა.
-და ბეა ისევ ფიქრებში დაფრინავს -სკამის საზურგეს კეფაზე შემოწყობილი ხელებით მიაწვა კანდელაკი. მისი ჭაობივით მწვანე თვალები, გოგონას სახეს არ სცილდებოდა. შეიძლება სწორედ ამ დაკვირვების გამო იყო, უეცრად და ალბათ გაუაზრებლადაც, მზერა მის ტუჩებზე, რომ გაუშეშდა. ყველაზე მეტად, ქალში სწორედ სახის ამ ნაწილს აფასებდა და მოცემულ მომენტში, როდესაც მრგვალ მაგიდას შემომსხდარნი, ერთმანეთს უსიტყვოდ უმზრდნენ, თავისი თავი პირველად დაიჭირა იმაში, თუ როგორ ძალიან უნდოდა ბეას ლამაზი მოყვანილობის ბაგეებს შეხებოდა. თუნდაც რამდენიმე წამით.
-მისმინე ანდრე -ისე შეამოკლა მისი სახელი, რომ თავადაც ვერ გააცნობიერა -ჯანდაბა პირველად მაქვს ისეთი სიტუაცია, როდესაც არც კი ვიცი სათქმელი საიდან დავიწყო -მერე კი, რაღაც მოულოდნელი მოხდა. თითქოს ჯეკპოტი მოიგოო, ბეას სახე ერთიანად გაუნათდა და ისე, რომ არც კი გახსენებია სად იმყოფებოდა, ხმამაღლა წამოიძახა -მოდი ფურცელზე დაგიწერ!
კანდელაკი მაქსიმალურად ცდილობდა, სერიოზული გამომეტყველება შეენარჩუნებინა. როგორც ჩანს, ეს გამოსდიოდა კიდეც.
-მაგრამ მე წერა-კითხვა არ ვიცი -თავი ვითომდა სინანულით გადააქნია -ამოკითხვას ვერ შევძლებ
-არ იცი? მართლა? -უნდოდა ეთქვა არაუშავს მე გასწავლიო, მაგრამ ანდრეას ხმადაბალი სიცილის გაგონებაზე, სათქმელად გამზადებული სიტყვები, ენის წვერზე მიეყინა -რა საშინელი ადამიანი ხარ -მკლავზე ხელი გაბრაზებულმა მიარტყა -ტყუილს ისეთი დამაჯერებელი სახით ამბობ, რომ შეუძლებელია შენს სიმართლეში ვინმემ ეჭვი შეიტანოს
-კარგი, მაგას ჯობს იმის მოყოლა დაიწყო, რისთვისაც აქ მოვედით. მგონი, შენს შეყვარებულზე აპირებ ლაპარაკს, არა? მახსოვს ერთხელ ჩემთანაც ახსენე მისი სახელი
-რა? საბა? -ელდა ეცა. თითქოს სახეზე ფერიც დაკარგა და ყველა იმ უცხო ნომრიდან განხორციელებული ზარმა გაირბინა მის თვალწინ, რომელსაც დილის მერე აიგნორებდა, იმის შიშით, რომ სწორედ თავისთვის არასასურველი პიროვნება შერჩებოდა ხელში. უნდა მოეცადა, სანამ მას მეგი დაელაპარაკებოდა. მხოლოდ ამის შემდეგ ამოისუნთქავდა თავისუფლად და, ბოლოს და ბოლოს, საბასთვის ხმის გაცემასაც გაბედავდა
-ვხვდები, რომ მომხდარზე ჯერ არ გილაპარაკიათ. ვაღიარებ, არ მომინდებოდა მის ადგილას ყოფნა, მაგრამ . . . -აქ ანდრეას სიტყვა შუაზე გაუწყდა. ფიქრობდა ეთქვა თუ არა ის, რაც ამდენი ხანი უტრიალებდა, ისედაც ქაოსით მოცულ თავში. რაც არ უნდა ყოფილიყო და როგორი აზრების ჭიდილიც არ უნდა წარმართუიყო მის არსებაში, საბოლოოდ გულმა მაინც სძლია გონების მომაბეზრებელ და დამრიგებლურ ხმებს. როდის უნდა თქმულიყო ეს თუ არა ახლა და ამ სიტუაციაში?!
მან, რომელსაც უკვე ყველაფერი კარგად ჰქონდა გადაწყვეტილი, საუბრის დაწყებამდე, თვალები, კაფეში დაკიდებულ ლამაზ და მეტად ორიგინალურ ჭაღს მიაპყრო. ცხრავე პლანეტა, რომელიც ზუსტად ისევე გამოიყურებოდა, როგორც სინამდვილეში და ზომების მიხედვითაც სიზუსტე იყო დაცული, წრეზე განლაგებულიყო, თითოეულ მათგანს ჭერზე მიწებებული საშუალო სისქის ჯაჭვიდან ჩამოშვებული სამაგრები იჭერდა, ხოლო ყოველი "პლანეტის" შუაგულში, ნეონის პატარა, სუსტი შუქის მქონე ნათურები იყო ჩამონტაჟებული. მეტად უცხო და სიმშვიდის მომგვრელი ჭაღი, სწორედ ისე ბრუნავდა, როგორც ბავშვის საწოლის თავზე დაკიდებული სათამაშო, რომელიც მას ტკბილ ძილს უადვილებს და სიზმრების ჯადოსნურ სამყაროში მშვიდი ნაბიჯებით შეჰყავს. ეს მხოლოდ ერთი ნაწილი იყო. მეორე მხრივ, ინტერიერისთვის უფრო ორიგინალური ეფექტის მისაცემად, მთელ ჭერზე ვარსკვლავებით მოჭედილი ცის, დიდი და გრძელი პლაკატი იყო გაკრული, რომელიც რაღაც წამებით თავს მართლაც, რომ უსასრულობაში გაგრძნობინებდათ. იქ სადაც სრული უწონობის კანონი მოქმედებს და ყოველი შეგრძნება განსხვავებულია.
-ჰეი, ცოტა ხნით მოწყდი კოსმოსში მოგზაურობას -ბეას სიტყვებმა ისევ დედამიწაზე დააბრუნა -რაღაც უნდა გეთქვა. არა, არა . . . ერთი წამით მოიცადე -წამოიძახა, როგორც კი იგრძნო, რომ კანდელაკი საუბრის დაწყებას აპირებდა
-რამე მოხდა?
-მორჩა, არაფერი. ყურადღებას ნუ მომაქცევ განაგრძე -ღრმად ამოისუნთქა. უკვე იმდენად ეშინოდა, რომ კაფესთან გავლილი ჩვეულებრივი ფეხით მოსიარულეც კი, საბად მიიჩნია და მოულოდნელი რეაქცია, სწორედ ამის ბრალი იყო. ნეტავ მეგიმ თუ მოასწრო სიმართლის თქმა? თუ ასეა დაურეკავდა მაინც. ჯერჯერობით კი, გოგონას Missed Call-ების გრძელ სიას, მხოლოდ რომელიღაც უცხო ნომერი ავსებდა. სავარაუდოდ, ეს საბა იყო . . .
-ცუდად არ გამიგო, მაგრამ თუ იმ ადამიანთან ურთიერთობის გაგრძელებას აპირებ, ეს უნდა ვიცოდე -რატომღაც უყურადღებოდ დატოვა გოგონას წამიერი გამოხტომა -ხომ გესმის, მე უფლება არ მაქვს, რომ რაიმე აგიკრძალო და ამას არც გავაკეთებ, უბრალოდ მინდა შენი გადაწყვეტილების შესახებ ვიცოდე
კანდელაკი თავის თავსაც კი არ უტყდებოდა, თუ როგორ სურდა ბეას პირიდან ის მოესმინა, რომ შეყვარებულთან ურთიერთობას გაწყვეტდა. როგორც ჩანს, ამისთვის საკმარისად ჯიუტი და თავისებური იყო.
-ბეა, არაფერს მეტყვი?
-მე, მე . . . -ენა დაება -აქ ამაზე სალაპარაკოდ არ მოსვულვარ. შეგიძლია დროებით ეგ თემა დაივიწყო?
პასუხმა რატომღაც იმედგაცრუება გამოიწვია . . . ერთხანს, იმაზეც კი, დაფიქრდა, იქნებ, თხოვნაზე უარი ვუთხრაო, მაგრამ კარგად რომ გააანალიზა, ასეთი საქციელი უადგილოდ მოეჩვენა და თავი მორჩილად და უხმოდ დაუქნია. ბოლოს და ბოლოს, ხომ იცოდა, რომ მის მიერ წამოჭრილ თემას კიდევ მიუბრუნდებოდნენ? შექმნილი მდგომარეობიდან გამომდინარე, ხსენებულ საკითხზე მსჯელობა არანაირად არ ასცდებოდათ. მთავარი იყო მოთმინება.
-კარგი, მაშინ ყურადღებით გისმენ -მაგიდას მკლავებით დაეყრდნო და წინ საგრძნობლად გადაიხარა. იმდენადაც კი, რომ ბეა მისი სუნამოს გასაგიჟებელი სურნელი ცხვირში სასიამოვნოდ ელამუნებოდა. როგორ უნდოდა ახლა მაგრად მოხვეოდა და მთელი სხეულით შეეგრძნო ანდრეას სითბო და არომატი. ამას უკვე მართლა ვეღარ უძლებდა და როდესაც გააცნობიერა, რომ თავისი თავის გამოაშკარავების საფრთხე ზომაზე მეტად ასცდა დასაშვებს, სკამი თავად გასწია, რათა სახიფათო ზონას რამდენიმე სანტიმეტრით მოშორებოდა. კანდელაკი იმდენად იდეალური იყო, რომ შეუძლებელი ხდებოდა მისთვის გეყურებინა და გონებაში რაიმე ფარული სურვილი არ გაგჩენოდა
-მოკლედ -ძლივს მოახერხა ხმის ამოღება და ქვედა ტუჩი ენის წვერით გაისველა -ჩემს სამსახურზე მინდოდა შენთან ლაპარაკი, ოღონდ დამპირდი, რომ სანამ მე არ მოვრჩები, მანამ ხმასაც არ ამოიღებ და ბოლომდე მომისმენ. მპირდები? -თვალებში გამომცდელად ჩააშტერდა. მათში მხოლოდ თანხმობა იკითხებოდა, ამიტომ თავისთავად განაგრძო -დღეს როდესაც დამირეკე და სამსახურში გეგონე, მე . . .
-მგონი შეტყბინება მოგივიდა -სიტყვის შეუწყვეტელობის პირობა დაარღვია კანდელაკმა, მაგრამ ეს მხოლოდ ახლაღა მოაგონდა -ძალიან ვცდილობდი, მაგრამ როგორც ჩანს, დანაპირების შესრულება არ გამომივიდა
-ამისთვის სასჯელი გელის -გაეცინა ბეას და მობილურის ეკრანზე კოდის მოხსნას ისე შეუდგა, რომ მისთვის მზერა არ მოუცილებია
-მაინც რა სახის სასჯელზეა ლაპარაკი? კუთხეში დაყენების და ყურის აწევის პერიოდები უკვე დიდი ხანია გამოვლილი მაქვს
-არაუშავს, მე ისეთი ორიგინალური ადამიანი ვარ რაიმეს აუცილებლად მოვიფიქრებ -ანდრეამ "ცოლის" სიტყვები უპასუხოდ დატოვა და უბრალოდ გაეღიმა. მის პირდაპირ მჯდომ ბეას კვლავ თვალმოუშორებლად უყურებდა და ალბათ, სწორედ ამის გამო იყო, ის, რომ არც მის სახეზე ნათლად აღბეჭდილი სიხარული და დაბნეულობა დარჩენია შეუმჩეველი, რომელიც ალბათ, შეტყობინების წაკითხვამ მოჰგვარა. ადრესატის ვინაობა, მამაკაცის აზრით, მხოლოდ ერთ ვინმემდე დადიოდა-ეს ბეას შეყვარებული იყო. სხვას ვის შეეძლო მისი ასე გაღიმება და ამასთანავე აფორიაქება?
ერთხანს სიჩუმე ჩამოწოლილიყო მათ მაგიდასთან. უხერხულობა რომ ცოტათი მაინც განმუხტულიყო, ანდრეამ მიმტანს ორი ყავა შეუკვეთა, თუმცა სად ეცალა ბეას ყავისთვის? მას ახლა თავში მხოლოდ მეგის მიერ მოწერილი, შვიდსიტყვიანი SMS უტრიალებდა, რომელიც ასე ჟღერდა - "სამსახური გიშოვე. ჩემი სახით ნამდვილი საგანძური გყავს". ეს ხომ მართლაც შესანიშნავი იყო? ამდენად მოკლე დროში, არასდროს არცერთი პრობლემა არ მოუგვარებია და წესით კმაყოფილების პიკი უნდა ყოფილიყო ეს წუთები, თუმცა არა. მის ბედნიერებას რაღაც მაინც უშლიდა ხელს. ბეამ მაშინვე გადაიფიქრა ანდრეასთვის სიმართლის თქმა, რადგან ახლა სამსახური ჰქონდა და აღარც მისი სახლიდან გაუსვლელობის ახსნა მოუწევდა მისთვის, მაგრამ აქ ხომ სწორედ ანას და მისი ინციდენტის ამბის სააშკარაოზე გამოსატანად მოვიდა? რა უნდა ეთქვა ანდრეასთვის? რა უნდა მოეფიქრებინა ისეთი, რომ სიტუაციდან გამომძვრალიყო? დაძაბულობა მატულობდა. ამას კანდელაკიც ამჩნევდა, მაგრამ ხმა მანამ არ ამოუღია, სანამ მიმტანმა მათ წინ სათითაოდ არ დაუდგა ყავის ფინჯნები და კვლავ მომდევნო მაგიდისკენ არ გაეშურა :
-თუ კიდევ დიდხანს ვიჯდებით ასე, შენი ნათქვამის გაგონებას ვეღარ შევძლებ
ბეა ვერ ჩასწვდა. კითხვით სავსე თვალები მიაპყრო და მხოლოდ მაშინ ჩააქრო მობილურის სენსორი, როდესაც მეგის მისწერა საუკეთესო ხარო, ბოლოში დართული გულის სმაილით.
-რას გულისხმობ?
-იმას, რომ სიბერემ სმენის დაქვეითება იცის, ამიტომ შეგიძლია იჩქარო
-როგორ მომწონს შენი სარკაზმული იუმორი -ღიმილი ვერც ამჯერად შეიკავა. ცდილობდა, დრო გაეწელა, სანამ აქ მოსვლის ყალბ მიზეზს მოიფიქრებდა
-გამოგიტყდები, რაც უფო მეტი დრო გადის . . . -ანდრეამ ყავა მოსვა და ლაპარაკი მხოლოდ ამის შემდეგ განაგრძო -მით უფრო მაინტერესებს რისთვის ვზივარ აქ ნახევარ საათზე მეტი და შენი ხმის ამოღებას ველოდები
-კარგი, კარგი. ნუ იკბინები და გეტყვი -რაღაცები უკვე დალაგებული ჰქონდა გონებაში. დანარჩენს გზადაგზა მოიფიქრებდა. მართალია, ეს ძალიან ხმამაღალ ნათქვამად გაიჟღერებდა, მაგრამ რატომღაც ახლა გოგონასთვის ყველაფერი სულ ერთი იყო. ან იქნებ უბრალოდ, სხვა რამის მოსაფიქრებლად დრო არ ეყო?
-ყურადღებით გისმენ, როგორც ყოველთვის -თეატრალურად წარმოთქვა კანდელაკმა და ნიკაპი ხელის გულს ჩამოაყრდნო. ისეთი საყვარელი თვალებით უყურებდა იმ წამს, რომ ბეას მეორედ მოუნდა მოხვეოდა. კიდევ კარგი, ამჯერადაც მოახერხა თავის შეკავება
-დღეს სამსახურისგან თავისუფალი დღე მაქვს, ისევე როგორც შენ და ვიფიქრე, რომ . . . -აქ ტუჩზე ოდნავ იკბინა. მხოლოდ იმწამს გაიაზრა ბოლომდე, რის თქმასაც აპირებდა და რაღაც მომენტით, გაჩუმებაზეც იფიქრა, თუმცა ახლა უკან დასახევი გზა მოჭრილი იყო.
"რაც არის არის ბეა"-შეუძახა თავის თავს და ხელებით, მაგიდის ზედაპირს, მოხერხებულად ჩამოეყრდნო.
-მოკლედ, მინდა, ეს დღე ერთად გავატაროთ. სადმე წავიდეთ, განმარტოებულ ადგილას. ერთმანეთი რომ უკეთ გავიცნოთ, იმიტომ ვამბობ-შერცხვა ანდრეას გამჭოლი მზერის და ბოლოს ესეც დაამატა.
კვლავ სიჩუმე ჩამოწვა მაგიდასთან. ზომაზე მეტად დაბნეულ გოგონას, მხოლოდ იმ წუთას გაახსენდა თავის წინ დადებული ყავის ფინჯანი და მხოლოდ იმიტომ აიღო ხელში, რომ ყურადღება სხვა რამეზე გადაეტანა. არ უნდოდა კანდელაკისთვის შეეხედა. მოეჩვენა რომ იგი დასცინოდა მის სიტყვებს და აზრებს. რა იცოდა სინამდვილეში ბეამ, რომ მამაკაცი უკვე იმაზე ფიქრობდა, თუ სად მოეძებნა ისეთი ადგილი, როგორიც მან დაასახელა და რომელიც ერთმანეთის უკეთ გაცნობაში დაეხმარებოდათ. რაც არ უნდა გახსენებოდა, აზრები ყოველთვის ერთსა და იმავე გადაწყვეტილებამდე დადიოდა. არც კი ახსოვდა, იქ ბოლოს როდის იყო. მხოლოდ ახლა იგრძნო, რომ ნოსტალგია ჰქონდა.
-სიმართლე გითხრა, არის ერთი ადგილი -როგორც იქნა, დაირღვა რამდენიმე წუთიანი აუტანელი დუმილი, თორემ ბეა სადაცაა იფიქრებდა, რომ მისი თხოვნის პასუხი უარი იყო და ანდრეას ამის ხმამაღლა თქმა უჭირდა. ეს მართლაც, რომ შვებით ამოსუნთქვას ჰგავდა -მხოლოდ ერთი კითხვა მაქვს და გულწრფელად მიპასუხე, კარგი?
-მკითხე -მხრები გულუბრყვილო ბავშვივით აიჩეჩა ბეამ. ანდრეას გაეღიმა.
-ნეტავ იცოდე რა საყვარელი ხარ
-ჰოო? -იმდენად ესიამოვნა, რომ თავის თავისა თვითონვე გაუკვირდა -რა უნდა გეკითხა?
-ეს რატომ მთხოვე? აი ამ ყველაფერზე ვამბობ, განმარტოება და ასე შემდეგ
-უბრალოდ . . . -როცა ვეღარაფერი თქვა კვლავ ყავის ფინჯანში ჰპოვა გამოსავალი. სანამ ცხელი სითხის სურნელითა და გემოთი ტკბებოდა, მისი გონება პასუხზე გამალებით ფიქრობდა. სადღაც კიდევ სამი წუთი გავიდა ასე ჯდომაში და ერთმანეთის ყურებაში. კანდელაკი ხდვებოდა, რომ ბეას სრულიადაც არ უნდოდა რაიმე ეთქვა და ახსნა-განმარტება მიეცა. გადაწყვიტა აღარ ჩასციებოდა და გამამხნევებელი ღიმილით დაძაბულობის ნაწილაკები ერთიანად განმუხტა.
-კარგი, აღარაფერს გკითხავ. ერთი სიტყვით აქედან ნახევარი საათის სავალზე, ქალაქგარეთ, ჩემი საზაფხულო სახლია. თვითონაც დიდი ხანია თვალითაც არ მინახავს იქაურობა, მაგრამ შენ მიერ აღწერილ ადგილს, სწორედ ეს ემთხვევა -თვალებში ჩააშტერდა. ამჯერად ყავის ორივე ფინჯანი მაგიდაზე იდგა, ერთმანეთის პირდაპირ -სიმშვიდეცაა, სიწყნარეც და თუ ასე ძალიან გინდა ჩემი უკეთ გაცნობა, იქ ხელს ვერაფერი შეგვიშლის. სიმართლე გითხრა, მეც მაინტერესებს შენზე რაღაც-რაღაცები. ბოლოს და ბოლოს, ჩემი ცოლი ხარ და ერთი წელი მოგვიწევს საერთო სახლში ცხოვრება
-მაინც რა გაინტერესებს ჩემზე? -ხასიათი ერთბაშად გამოუკეთა იმის გაცნობიერებამ, რომ წამების წინ, კითხვის უპასუხოდ დატოვების უფლება მისცეს
-ამას რომ მივალთ, მერე გაიგებ -სწრაფად წამოდგა, ხოლო ანგარიში, როგორც ყოველთვის ფინჯნის ქვეშ, ამოდებულ, პატარა თეფშთან დატოვა. გასვლისას ისიც გადაწყვიტა, გზაში მარკეტში გაჩერებულიყო, რათა დღევანდელი დღისთვის რაიმე პროდუქტები ეყიდა. დიდი შანსი იყო იმისა, რომ ამაღამ სწორედ საზაფხულო სახლში დარჩენილიყვნენ.
-საჭესთან არ დამსვამ? -ქუჩაში აღმოჩენისთანავე, სახეზე სუსხიანი ქარის უხვი ნაკადი შეასკდათ. გარეთ საგრძნობლად აგრილებულიყო, ცას კი ავისმომასწავებელი ნაცრისფერი ღრუბლები გადაჰფარებოდა. როგორც ჩანდა, მალე წვიმაც დაუშვებდა
-საჭესთან გინდა?
-ჰო და თუ ამას შემისრულებ, გპირდები ტვინს არ გაგიბურღავ
-ამას ძალიანაც რომ გინდოდეს, მაინც ვერ შეძლებ. უბრალოდ არ გამოგივა
-მართალი ხარ, მაგრამ დოზას ხომ მაინც შევამცირებ? -პატარა სკოლის მოსწავლესავით გაუღიმა, რომელიც მასწავლებელს უმაღლესი შეფასების დაწერას თვალებით ეხვეწება
-კარგი დაიჭირე -უკვე მანქანასთან იდგნენ გასაღები, რომ ხელში ესროლა ანდრეამ და ჩაჯდომამდე თვალი თვალში გაუყარა -სიჩქარე გიყვარს?
ბეას სიხარულისგან თვალები აუციმციმდა.
-ადრენალინის მონა ვარ, ანდრე -კვლავ მისი სახელის შემოკლებული ვარიანტი. მართლაც რომ სასიამოვნოდ ჟღერდა
-ჰოდა დაჯექი და მაჩვენე, რა შეგიძლია
მძღოლის და მისი გვერდითა სავარძელი წამებში შეივსო. გასაღები კლიტეს მოერგო და ვერცხლისფერი ავტომობილიც, ბოლო სიჩქარით გავარდა ცენტრალური ქუჩისკენ.
წამი წამს მისდევდა, წუთი კი წუთს . . .
ცოტა ხნის წინ, ლურჯ ცას, ფერი მთლიანად დაეკარგა და მალე მანქანის კაპოტზე, წვიმის პირველი წვეთები აწკაპუნდნენ. ისინი დროთა განმავლობაში დიდმა და მსხვილმა ცის ცრემლებმა შეცვალეს. ჰაერში წვიმის და სისუფთავის სურნელი დატრიალდა. მანქანის ორივე საქარე მინა ჩაწეული იყო და წვეთების გზატკეცილზე შხაპუნი იმდენად მელოდიურად ერწყმოდა მაგნიტოფონში აჟღერებულ Alex Terner-ის ხმას, რომ ამის მოსმენას, მართლა არაფერი სჯობდა. საჭესთან რა თქმა უნდა, ბეა იჯდა, რომელიც ანდრეას მიერ, დროებით ჩაბარებულ მანქანას, 120კმ/სთ სიჩქარით მიაქროლებდა და როგორც კანდელაკმა თქვა, სულ რაღაც ხუთ წუთში, უკვე დანიშნულების ადგილასაც იქნებოდნენ.
-მოდი, სხვა რამე ჩავრთოთ -მუსიკალურ დისკებზე თვალით ანიშნა მამაკაცმა
-არა, მოიცა. მომწონს ეს მიმდინარეობა. თანაც მუსიკას ყოველთვის ის ირჩევს, ვინც საჭესთანაა -როგორც ჩვეოდა, გამომწვევად გახედა. მზერა წინ მხოლოდ მაშინ მიმართა, როდესაც 505-ის ბოლო სიტყვები უკრავდა და მის დასრულებას აღარ დალოდებია, ისე მიაჭირა საჩვენებელი თითი გადახვევის პატარა, წითელ ღილაკს. მანქანის სალონი Coldplay-Yellow-ს სასიამოვნო ტონალობამ მოიცვა. თითქოს ხომ ჩვეულებრივი ჰანგების, ლამაზი მიმდინარეობა იყო? მაგრამ საფიქრალი ისაა, თუ რამდენი მივიწყებული ამბავი და ისტორია ამოატივტივა გონებაში მისმა უეცარმა გაჟღერებამ. ახლაც ნათლად წარმოსდგა თვალწინ ამ მელოდიაზე აყოლებული სხეულების ყოველი მოძრაობა, ცეკვა, რომელმაც მისი ცხოვრების ერთ-ერთ ყველაზე ბედნიერი დღე დააგვირგვინა და ძლიერი სინდისის ქენჯნა იგრძნო. მოეჩვენა, რომ ყველა იმ მალული ფიქრებით, რომელიც ანდრეასადმი იყო მიმართული, საბას და იმ წუთებს ღალატობდა, რომელიც მისი წარსულის ზარდახშას ამშვენებდა. იმ დღის შემდეგ, როდესაც ბიჭმა ქუჩაში სრულიად შემთხვევით, ხეზე შემომჯდარი ნახა და მათ შორის ხანმოკლე საუბარი გაიმართა, ერთმანეთი დიდი ხნის მანძილზე აღარ უნახავთ. მხოლოდ რამდენიმე წლის შემდეგ მოუწია მეგის ახალი მეგობრის გაცნობა და გამოიცანით იგი ვინ აღმოჩნდა! სწორედაც რომ საბა. ხელმეორედ ერთმანეთი, მეგის მიერ, უნივერსიტეტში ჩაბარებასთან დაკავშირებით გამართულ წვეულებაზე იხილეს, სადაც მხოლოდ მცირე სამეგობრო წრე იყო შეკრებილი. იმდენად მოულოდნელი იყო ბეასთვის საბას იქ დანახვა, რომ რამდენიმე წუთი ხმის ამოღებაც ვერ შეძლო. ისიც კი უკვირდა, თუ როგორ მოახერხა ოთხი წლის შემდეგ მისი სახის ამოცნობა, მაგრამ ამას ორი სავარაუდო მიზეზი ჰქონდა. ბიჭი ან ზომაზე მეტად დაილექა მის მეხსიერებაში, ან მის შემდეგ დიდად არ შეცვლილიყო. ის მშვენიერი ღამე, მთლიანად მასთან ცეკვში გაატარა. იმედიც გაუჩნდა, რომ შემდეგში მათ შორის რაიმე გამოვიდოდა, მაგრამ საბა რამდენიმე თვით ისე გადაიკარგა, რომ ერთხელაც კი არ შეხმიანებია. არც ბეა ამბობდა არაფერს. ის წუთები მალევე დაივიწყა და ჩვეულებრივი, ყოველდღიური ცხოვრება განაგრძო, მანამ სანამ . . . არა, რატომღაც აღარ მოუნდა ამ ფიქრების გაგრძელება. დღეს მაინც აღარ უნდა გაეხსენებინა საბა და მასთან დაკავშირებული მოვლენები. სწორედ ამ მტკიცე გადაწყვეტილების გამო მიუჯახუნა წარსულს დიდი რკინის კარი და საკეტიც საიმედოდ ჩარაზა.
ცოტა ხნის წინ მოქუფრული ამინდი, საგრძნობლად გამოკეთებულიყო . . .
მწვანეში ჩაფლული გარემო, წვიმის წვეთებს ახლახან ამოსული მზის სხივებით იშრობდა და ჰაერში წიწვების სასიამოვნო სურნელი ტრიალებდა. ერთი შეხედვით დაუსრულებელი ხეივნის გავლის შემდეგ, მარჯვენა მხარეს გაშლილი უზარმაზარი მინდვრები გამოჩნდა, რომელიც პატარა ფერად-ფერადი ყვავილებით, ლამაზად გადაპენტილიყო. დასახლების მხრივ, ეს ადგილი უკაცრიელზე უკაცრიელი იყო. ირგვლივ მხოლოდ ერთი შემოღობილი ტერიტორია მოჩანდა, რომელშიც დიდი, რკინის ჭიშკარი იყო ჩატანებული. სწორედ ამ ადგილას ანიშნა კანდელაკმა, საჭესთან მჯდომ ბეას სვლა შეენელებინა. გოგონა ყველაზე ნაკლებად სწორედ იმას ელოდა, რომ საზაფხულო სახლი სწორედ ზემოთ ხსენებულ მიდამოებში აღმოჩნდებოდა. საკმაოდ მოზრდილი მიწის ნაკვეთის შუაგულში, სამკუთხედი გადახურვის, ხის, ულამაზესი ორსართულიანი სახლი წამოჭიმულიყო, რომელსაც წინ, მთელ სიგრძეზე ქვაფენილი და მის მარჯვნივ და მარცხნივ, ვერტიკალურად ჩამწკრივებული, დაბალი, ლამაზად შეკრეჭილი ბუჩქები ამშვენებდა. ეზო სავსე იყო ხეებითა და ალაგ-ალაგ დიდ ვარდის ბუჩქებსაც დალანდავდით. იქაურობა ისეთი მომაჯადოებელი და საოცარი იყო, რომ ბეა თვალს ვერ აშორებდა და ამის გამო, მანქანა კინაღამ ეკალ-ბარდებში შეუვარდა. ნამდვილად არ ეგონა, ანდრეა ასეთ ადგილას თუ წამოიყვანდა. სიამოვნებით დარჩებოდა აქ, საცხოვრებლადაც კი.
-აბა, რას იტყვი? აკმაყოფილებს შენს გემოვნებას? -კარი გამოაღო კანდელაკმა და გარეთ გადავიდა. ბეას პასუხს ელოდა, თუმცა გოგონა იმდენად იყო გართული თავის ფიქრებში, რომ მხოლოდ თავის დაქნევა მოახერხა და მანქანიდან გადასვლის შემდეგ, იგი, გასაღების ღილაკზე თითის დაჭერით ჩაკეტა. ირგვლივ სრული სიჩუმე ტრიალებდა და ნაზი სიო ქროდა. თურმე როგორ მონატრებია გოგონას ასეთი გარემო. მართალია საცხოვრებლად მუდამ ხმაურიანი ქალაქები ერჩივნა, სადაც სიცოცხლე დუღდა, მაგრამ ხანდახან ხომ ასეთი გარემოც გვჭირდება? რათა განვიტვირთოთ, მოვდუნდეთ და ჩვენს თავს ხანმოკლე რელაქსაცია ჩავუტაროთ. ახლაც სწორედ მსგავსი სიტუაცია შექმნილიყო. პატარა ბავშვივით უხაროდა იქ ყოფნა და ამას ვერც მალავდა. ემოციებმა პიკს მაშინ მიაღწია, როდესაც უკვე სახლის ზღურბლთან, ანდრეა კლიტეზე, ხალიჩის ქვეშიდან გამოღებული გასაღების მორგებას ცდილობდა.
-არ მჯერა, რა ლამაზია აქაურობა, თან ირგვლივ მოსახლეც კი არავინაა -მერე აივანზე სარწეველა სავარძელი დაინახა და ამჯერად მასთან მიირბინა -აი აქედან მთელი დღე ვერ ამაყენებ
-კარგი, ჯერ შიგნით შემოდი და მერე ერთად დავჯდეთ -გაეცინა
-ერთად? რომ ვერ დავეტევით?
-არაუშავს, კალთაში ჩაგისვამ. ან თუ გინდა პირიქით იყოს და შენ ჩამისვი. ორიგინალური წყვილი გამოვალთ
-აი, ხომ უნდა ვბრაზობდე შენს სარკაზმულ იუმორზე? მაგრამ საერთოდ არ მაღიზიანებს -ფეხზე წამოდგა და ნელი სვლით მიუახლოვდა -დღეს საჭმელს შენ მოამზადებ. მაინტერესებს გამოგდის თუ არა ეს
-ანუ მე მოვამზადებ -უკვე შიგნით შესულს დაუსვა ეს კითხვა და გოგონას ინტერესიან მზერაზე გაეღიმა-იგი სახლს დაკვირვებით ათვალიერებდა. ყველაზე მეტად რამაც მოხიბლა, ეს ბუხარი იყო. როგორ უყვარდა ეს სრულიად უბრალო რამ. ბავშვობაში ხშირადაც დაუძინია ბუხრის წინ მდგარ პატარა სავარძელში, საიდანაც საწოლში უკვე ან მამას გადაჰყავდა ხელში აყვანილი, ან თავის ძმას. თუმცა მხოლოდ ეს არ იყო ამ სახლის ერთადერთი "ღირსშესანიშნაობა". მეორე სართულზე ასასვლელი კიბე, ზამბარასავით იყო დახვეული და პირველ სართულს, ბეასთვის ჯერ კიდევ უცნობ სივრცესთან აერთებდა.
'ალბათ ზემოთ საძინებელია' -ელვის სისწრაფით გაუელვა, რის შემდეგაც, თაროზე შემოწყობილ, ოჯახურ ფოტოებს მოჰკრა თვალი. ყველაზე უფრო, მისი ყურადღება იმ სურათმა მიიქცია, რომელზეც ერთმანეთზე ჩახუტებული, პატარა გოგონა და ბიჭუნა იყვნენ გამოსახულები. ბეა სწორედ ამ ფოტოს მიუახლოვდა და ლამაზ ჩარჩოში ჩასმული ერთი ცხოვრებისეული კადრი, უფრო ახლოდან შეათვალიერა.
-ეს შენ და ელა ხართ?
-რახან მიცანი, ესე იგი, მის მერე ძალიან არ შევცვლილვარ
გოგონას გაეღიმა.
-და ის თუ გახსოვს აქ რამდენი წლის ხარ?
-იმ ასაკში ვარ, როცა პამპერსი ჯერ კიდევ ჩემი განუყრელი მეგობარია -კანდელაკმა ბეას სურათი ფრთხილად ჩამოართვა და კვლავ საწყის ადგილს დაუბრუნა -იმედია გშია და გზაში ამდენი პროდუქტი ტყუილად არ ვიყიდეთ
-მშია, მაგრამ როგორც ცოტა ხნის წინ გითხარი, შენ უნდა მოამზადო
-მე და სამზარეულო, რომ ერთმანეთს ვერ ვეწყობით? მუდამ მზა საჭმელს ვყიდულობ ხოლმე -შეეცადა საწყალი სახე მიეღო
-ოდესმე ხომ უნდა სცადო? აი, მაგალითად, შვილები რომ გეყოლება და მათთან მარტო დარჩები, რაიმეს მომზადება ხომ უნდა შეგეძლოს? მიდი, მიდი, მეც მოგეხმარები, ფსიქოლოგიურად გაგამხნევებ . . .
სამზარეულოში ორივენი ერთად გავიდნენ. იქაურობა ისეთი დიდი იყო, ზომით მისაღებ ოთახსაც კი აღემატებოდა. გარშემო ყველაფერი წესრიგსა და სისუფთავეს მოეცვა. მართალია, კანდელაკი ამ სახლის ხშირი სტუმარი არ იყო, მაგრამ კვირაში ერთხელ მის მიერ დაქირავებული მოახლე მოდიოდა და ყველაფერს ზედმიწევნით ალაგებდა. სპეციალურ სათავსოში მოთავსებული სველი, ახლახან დარეცხილი ჭურჭელი მოწმობდა, რომ დამლაგებელს თავის საქმე მოემთავრებინა და ცოტა ხნის წინ წასულიყო. ანდრეას სულ გადაავიწყდა, რომ მას სწორედ დღეს უწევდა თავისი სამუშაოს შესრულება.
-შეიძლება რაღაც გკითხო? -მაგიდას თეძოთი ჩამოეყრდნო ბეა და იქაურობა კიდევ ერთხელ მოათვალიერა
-კარგი, მაგრამ თუ კითხვა არ მომეწონება პასუხს არ გაგცემ -მაცივარი გამოაღო და პროდუქტები ნაწილ-ნაწილ შეალაგა. გარეთ მხოლოდ ერთი პარკი დატოვა. ალბათ სწორედ მისი შედგენილობისგან აპირებდა სადილის მომზადებას
-იცოდე, გულწრფელად უნდა მიპასუხო
-გულწრფელი ჩემი მეორე სახელია -ჩაეღიმა -ახლა კი, გისმენ
რამდენიმე წამი სიტყვა აღარავის დაუძრავს. ბეა ნიპაკზე თითებს შეუჩერებლად ათამაშებდა, თითქოს დასასმელ კითხვაზე სწორედ ახლა ფიქრობსო, შემდეგ კი, ანდრეასთან იმდენად ახლოს მივიდა, რომ ერთმანეთის სუნთქვას სახეზეც კი გრძნობდნენ. მამაკაცს, წამით დაბნეულობა დაეტყო. ვერაფრით მიხვდებოდა რა იყო ბეას განზრახვა, უეცრად ხმა თვითონ მას რომ არ ამოეღო:
-გაკვირდები და ვერ ვხვდები -კანდელაკის სახის ერთ წერტილს მიშტერებოდა -შენი თვალების ფერი მართლა ასეთი საოცარია, თუ ლინზები გაქვს?
-ლინზები? -ტუჩის კუთხეში ღიმილი გაუკრთა -არა, ბუნებრივია. ხელოვნურობა არ მიყვარს არც ქალში და არც კაცში
-მაშინ მითხარი, მე როგორი ვარ -ერთი ნაბიჯით უკან დაიხია და მის წინ დატრიალდა -ოღონდ არ იფიქრო, რომ . . .
-არ ვიფიქრო, რომ მეფლირტავები? -გვერდულად გახედა -არა, ასე არ ვფიქრობ. ვიცი ეს რატომაც მკითხე
-რატომ? -სახეზე გულუბრყვილო ბავშვის გამომეტყველება აღებეჭდა
-იმიტომ, რომ მაინდამაინც ბევრი სასაუბრო თემა არ გვაქვს, შენ კი, უხერხული დუმილი გიქმნის დისკომფორტს. ახლა მითხარი, გაგშიფრე თუ არა?
ბეამ ლამის პირი დააღო. გაოცებამდე ცოტაღა ჰქონდა დარჩენილი.
-შენ რა, ადრე მკითხავად მუშაობდი?
-როგორ გამოიცანი? -სერიოზული სახე მიიღო -სეანსისთვის საჭირო მანათობელი ბურთების კოლექცია ზედა სართულზე მაქვს. როცა მოიცლი შეგიძლია გადაათვალიერო -მერე პარკიდან ბეკონი ამოიღო და ხის დაფაზე, მის დაჭრას შეუდგა
-კარგი, ახლა ორ რამეს ერთად გავაკეთებ -ღიმილით მიუახლოვდა -თან შენს სამზარეულოში ფუსფუსს ვუყურებ, თან ჩემს კითხვაზე პასუხს მოვისმენ
-ანუ გაინტერესებს რას ვფიქრობ შენზე -წამით საქმეს თავი მიანება ანდრეამ. მათი მზერა კვლავ ერთმანეთს შეხვდა -გამოგიტყდები საშინლად მიმზიდველი ხარ. დასაშვებზე მეტადაც კი . . .
დიდ სამზარეულოში, სწორედ ის უხერხული დუმილი ჩამოვარდა, რომელსაც ბეა ასე თავგამოდებით ებრძოდა. იქნებ სჯობდა სხვა რამ ეკითხა? არა, ნამდვილად ვერ იტყოდა, რომ პასუხის მოსმენა არ ესიამოვნა და პულსაცია ორჯერ უფრო სწრაფი არ გაუხადა, მაგრამ ასეთ სიტუაციებში ყოველთვის იბნეოდა და ვერაფერს ამბობდა. ახლაც ზუსტად ეგრე დაემართა.
-დაგაკმაყოფილა ჩემმა პასუხმა? -ამჯერადაც ანდრეამ გაფანტა ჰაერში მოფარფატე დაძაბულობის ნაწილაკები. ალბათ იმიტომ, რომ მიხვდა, ბეა ვერაფრის თქმას ვერ გაბედავდა.
-დამაკმაყოფილა -პასუხის გაცემასთან ერთად, თავიც დაუქნია და სცადა ყურადღება იმ კერძზე გადაეტანა, რომელსაც კანდელაკი ამზადებდა.
-მითხარი, რის გაკეთებას აპირებ?
-იმის, რაც ძალიან მოგეწონება
-დარწმუნებული ხარ, რომ ასე იქნება? -ეჭვით გახედა -იქნებ არ მომეწონოს?
-მაშინ, როგორც დამპირდი დამეხმარე. მერე, თუ არ მოგეწონა, პრეტენზიები ჩემთან არ იყოს -სათადარიგო დანა ხელში შეაჩეჩა და გამომწვევი სახით გახედა
-კარგი დაგეხმარები, თორემ შეიძლება სამზარეულოც კი გადაწვა. მე რა უნდა გავაკეთო?
ანდრეამ გვერძე მიწყობილი პროდუქტები გოგონასთან ახლოს მიაჩოჩა, ხოლო ცარიელი პარკი ნაგვის ურნაში ჩაუშვა.
-აი ესენი დაჭერი და ათ წუთში გაზქურა აანთე. დანარჩენს მერე გიკარნახებ
-არის, სერ -ხალისიანი გამომეტყველებით მიუგო და გრძელი თმა, უბრალო რეზინით აიკრა -მოდი დღეს აქ დავრჩეთ, კარგი?
-მაცდური წინადადებაა -ღიმილით ჩაილაპარაკა მამაკაცმა და გოგონას საჭრელი დაფა მიაწოდა -მოდი, დავიწყოთ . . .
გაზაფხულის მზიანი შუადღე იდგა. ირგვლივ მეტად ნაზი ატმოსფერო სუფევდა, რასაც ხეებიდან ჩამოცვენილი ყვავილის ფურცლების ჰაერში ფარფატი, კიდევ უფრო მომაჯადოებელ იერს სძენდა. მუდამ ცელქი, ცვალებადი მარტის თვე, ამჟამად, თავისი თბილი სხივებით, თითქოს მზრუნველი დედასავით, ნაზად ეალერსებოდა თითოეულ ბალახის ღერსა, თუ მათ შორის ამოსულ, პაწაწინა მინდვრის ყვავილს, რომელიც ზუსტად ისე სუსტად ემჩნევია, მიწას, როგორც ღამის ცას, პაწაწინა ვარსკვლავები.
თითქოს ხომ ჩვეულებრივი ადგილი იყო? აქაც ისევე ღამდებოდა და თენდებოდა, როგორც სხვაგან და დედამიწის მიზიდულობის ძალა, ე.წ გრავიტაციის კანონიც ჩვეულებრივად მოქმედებდა, თუმცა, ამისდა მიუხედავად, დაკვირვებული თვალი მაშინვე შენიშნავდა, რომ აქ, ყოველივე ზღაპული და ფანტასტიკური, ერთ დიდ ზარდახშაში გაერთიანებულიყო, რომელსაც ოქროსფერი თავი მოხდილი ჰქონდა და ნებისმიერ მსურველს აძლევდა უფლებას, მისი შიგთავსის ცქერით დამტკბარიყო. განსხვავებული ჩანდა თითოეული შეგრძნება, ჰაერის ნაწილაკი და რაც მთავარია გარემო, რომელსაც შეუძლებელი იყო ადამიანისთვის სიმშვიდისა და უზღვავი სიხარულის გარდა, კიდევ სხვა რაიმე მოეტანა.
დედამიწაზე, სადაც მილიონობით ადამიანი დააბიჯებს, არც ისე მრავლად მოიძებნება ადგილი, სადაც კონკრეტული პიროვნება, მოხუცი იქნება ეს, თუ ახალგაზრდა, თავს ბოლომდე ბედნიერად გრძნობს. და მართლაც, ჩვენს უმეტესწილად ერთფეროვან ცხოვრებაში, ხშირად არის ისეთი მომენტი, სადმე და ვინმესთან ერთად, მეტად სამახსოვრო და დაუვიწყარ წუთებს, რომ ვატარებთ. ალბათ ბედნიერებიც ვართ, მაგრამ ამას თან ერთი უსიამოვნო გრძნობაც ახლავს-განცდა იმისა, რომ რაღაც ბოლომდე ისე ვერ არის, როგორც ამას თავად ვისურვებდით.
აქ კი, ბუნებრივია, უკვე შეიძლება ერთი, მეტად ლოგიკური შეკითხვა წარმოიქმნას -რატომ არ ვცდილობთ ავინაზღაუროთ ის, რის დანაკლისსაც გული და გონება ერთდროულად განიცდის? პასუხი, რა თქმა უნდა, ძალზედ მარტივია-ჩვენ უბრალოდ ვერ ვხვდებით, თუ რითი უნდა შეივსოს ეს იდუმალებით მოცული, ცარიელი ადგილი, რომელსაც პირი, კოსმოსში არსებული შავი ხვრელივით დაუღია და მისგან გაქცევას ვერაფრით ვახრხებთ.
თუმცა რატომაც არა?
ცხოვრებაში ხომ ყველაფერი წარმავალია? პრობლემებიც, გაუგებრობებიც, სიცოცხლეც კი, რომელიც თითოეულ ჩვენგანს ასე ძალიან უყვარს და სურს, იგი მისთვის რაც შეიძლება ხანგრძლივი იყოს.
თურმე, ცოტა ხნის წინ ნახსენები, გულისგამაწვრილებელი სიცარიელეც დროებითი ყოფილა. აქ, ამ უკაცრიელ ადგილას მდგარ, ხის სახლში, რომლიდანაც მხოლოდ ორი ადამიანის ხმა გამოდიოდა, თავისი ცხოვრებისთვის მუდამ თან მდევი, ეს ამოუცნობი გრძნობა არც ერთს განუცდია და არც მეორეს. ამ მიდამოებში ბედნიერება სრულყოფილი იყო.
მიზეზი კი, კვლავაც დაუდგენელი . . . .













9 თავი
ცხოვრება ერთი დიდი ლაბირინთია. სწორედ ის ლაბირინთი, რომელშიც დაუსრულებლად დადიხარ და ისიც კი არ იცი, ეს გზა საბოლოოდ სად მიგიყვანს. ფაქტობრივად შეუძლებელ ამოცანას წარმოადგენს, გამოიცნო რას გიმზადებს ბურუსით მოცული მომავალი. იგი ყოველ ადამიანს სხვადასხვაგვარად ეპყრობა-ზოგი ბედნიერების მწვერვალზე აჰყავს და აიძულებს ცხოვრების მთელი სიტკბოება ერთბაშად იგემოს, ზოგისთვის კი, ტანჯვისა და უბედურების მეტი იშვიათად თუ ემეტება.
ხანდახან ასეც ხდება . . .
გგონია, საკუთარი წილი ბედნიერება უკვე ნაპოვნი გაქვს და ცხოვრებისგან მეტს აღარაფერს მოელი, თუმცა საბოლოო ჯამში, იმედს გიცრუებს იმის აღმოჩენა, რომ რასაც ეს სიტყვა აერთიანებს, შენგან ჯერ კიდევ ძალიან შორსაა. და საერთოდაც, როგორია მისი ზუსტი განმარტება? რას მოიცავს იგი? თითოეული ადამიანი ინდივიდუალურია და, ბუნებრივია, ამაზეც ყველას განსხვავებული მოსაზრება გააჩნია, მაგრამ, მგონი, ყველაზე მიახლოებულად, მაინც შემდეგი არგუმენტი უნდა ჩაითვალოს:-ეს არის ის, რისი მეშვეობითაც ადამიანი სრულყოფილების მწვერვალებს იპყრობს და სიხარულს მხოლოდ იქედან გადაშლილი გარემოს ხილვის შემდეგ გამოხატავს
მართლაც რომ რთულია, იპოვო ისეთი პიროვნება, ვინც ამ ჯადოსნურური მწვერვალიდან ჩამოსვლას, საკუთარი ნებით მოინდომებდა.
ფაქტობრივად შეუძლებელიც კი . . .
სწორედ ამ ყველაფერზე და კიდევ სხვა მრავალ წვრილმანზე ფიქრით გამოტენილიყო მისი გონება. ცხოვრებაში პირველად ჰქონდა ისეთი მომენტი, როდესაც ყოველგვარ სერიოზულ საკითხზე ფიქრი ერთ დღეში უწევდა და თან არც ის იცოდა, რას უმზადებდა მომდევნო დღე. კვლავ ტელეფონზე მოსულ შეტყობინებას დაჰყურებდა. როგორც ელოდა, მისი შინაარსი არც თუ ისე სასიამოვნო იყო, ხოლო SMS-ის ადრესატი მეგი გახლდათ და ატყობინებდა, რომ მას და საბას, როგორც სიტუაციიდან გამოჩნდა, უკვე აღარანაირი შანსი აღარ ჰქონდათ. მართალია, ბიჭი მეტად რბილი ხასიათით იყო დაჯილდოებული და ნაცნობ-მეგობრებშიც ძალიან დიდი სიყვარულით სარგებლობდა, მაგრამ არსებობდა ისეთი რამები, რისი პატიებაც მასაც კი, არ შეეძლო და ალბათ, ეს სწორედ ერთ-ერთი მათგანი იყო.
რთული სათქმელია, თუ რას გრძნობდა ამ დროს ბეა. ალბათ იმას ნამდვილად არა, რასაც საყვარელი ადამიანისგან მიტოვებული უნდა გრძნობდეს. ეს რაღაც სხვა იყო. უფრო სინდისის ქენჯნას ჰგავდა, რომ ასე კარგ პიროვნებას აწყენინა და გული ატკინა. სიტყვებითაც კი, რთულია იმის გამოხატვა, როგორ უნდოდა რაიმე სხვაც განეცადა. რაიმე, რაც გულის ტკივილს ჰგავდა, მაგრამ არ გამოსდიოდა. ჯანდაბა, რატომ ხდებოდა ასე? ნუთუ ამდენხნიანი ურთიერთობა სიყალბე იყო და მხოლოდ დროებით გატაცებად შეიძლებოდა ჩათვლილიყო?! და ბეამ, მხოლოდ იმ წამს გააცნობიერა, რომ საბასთან არასდროს ულაპარაკია იმაზე, თუ რას გრძნობდა მის მიმართ. რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს, ამის სურვილი არც არასოდეს გასჩენია.
თუ ადამიანი გიყვარს, მაშინ სულ გინდა ამ სიტყვას უმეორებდე და მერე მის გაბრწყინებულ თვალებს აკვირდებოდე, რომელიც შენს ნათქვამს აუცილებლად მოჰყვება ხოლმე. თუ ასეა, მაშინ მის შემთხვევაში რატომ მოხდა განსხვავებულად? იქნებ არც არასდროს ჰყვარებია? იქნებ ამ ლამაზ გრძნობას, ჯერაც არ მოუცავს მთელი მისი არსება?
რაც არ უნდა ყოფილიყო და რა ძლიერაც არ უნდა გასჭირვებოდა, ახლა ამაზე ფიქრი თავიდან უნდა მოეშორებინა. ალბათ, როგორც ყოველთვის, ხასიათის გაფუჭებას ერიდებოდა. ცხოვრებაში პირველად გადაწყვიტა დინებას მიჰყოლოდა და თავისი თავი ბოლომდე მისთვის მიენდო. სწორედ ეს დინება გადაწყვეტდა გოგონას ხვალინდელ დღეს და აგრეთვე იმას, თუ სად უნდა მიეყვანა იგი უახლოეს მომავალში.
ბეამ ტელეფონი ჯიბეში ჩაიბრუნა და სარწეველა სავარძელში უფრო მოხერხებულად მოკალათდა. მარჯვენა ფეხი აკეცილი ჰქონდა, ხოლო მარცხენა ძირს ჩამოეშვა და აქეთ-იქით აქანავებდა. უკვე მოსაღამოვებულიყო და ეს ცასაც ნათლად ეტყობოდა. აღარც ძლიერი ქარი ქროდა, რაც, ბუნებრივია აქაურობას უფრო მშვიდს ხდიდა და მდუმარების ბურუსში სძირავდა. თვალებდახუჭული და დამშვიდებული, უწინდებურად მოთენთილი მიწოლილიყო, უკვე თავის საყვარელ სავარძელზე და ის-ის იყო, ძილ-ბურანში უნდა დაეწყო ხანგრძლივი და სასიამოვნო მოგზაურობა, რომ ზემოთა სართულზე, კარის ხმამაღალმა დაჯახუნებამ ერთბაშად გამოაფხიზლა. მერე კიბეებზეც მოესმა მკაფიო ნაბიჯების ხმა და აქედან რამდენიმე წამში, აივანზე გამოსასვლელი კარიც ამეტყველდა, ხმადაბალი ჭრიალით. ბეას უკან არც მიუხედავს. რა თქმა უნდა, იცოდა, ვინც იქნებოდა და უნებლიეთ გაეღიმა კიდეც. ახლა უკვე ვეღარანაირი ძალა ვერ აიძულებდა თვალები დაეხუჭა.
-ამდეხანს სად იყავი? -მხოლოდ მაშინ გამოელაპარაკა, როდესაც ანდრეა მის გვერდით მდგარ სავარძელში მოწყვეტით ჩაეშვა და თავი საზურგეს ჩამოადო
-ყვავილებს ვკრეფდი შენთვის
"ამაზე უარს ნამდვილად არ ვიტყოდი"-გაიფიქრა. ხმამაღლა კი თქვა: -კარგი რაა, სერიოზულად გელაპარაკები. ამდენი დრო მართლა მაგიდის ალაგებას მოანდომე?
-ჭურჭელიც დასარეცხი იყო -გვერდულად გახედა კანდელაკმა -დღეს სტუმარი ხარ და მე გემსახურები, შეგიძლია მადლობა რაიმეთი გადამიხადო. არ ვიცი, რამე მოიფიქრე
-მადლობა გადაგიხადო? კარგი, იდეები მომაწოდე და დავფიქრდები
კანდელაკი წამით დუმილმა მოიცვა. მხოლოდ თვალებში უყურებდა და ეჩვენებოდა, რომ მის ცხოვრებაში რაღაც იცვლებოდა. რაღაც, რაც მასშტაბურ აფეთქებას უქადდა და მთელ ყოველდღიურობას, ერთიანად ამოაყირავებდა. იქნებ უკვე დროც იყო ასე მომხდარიყო?
-ახლა, მე რაც ძალიან მინდა იმას გავაკეთებ, შენ კი ხმას არ ამოიღებ, კარგი? -მის პასუხს არ დალოდებია, ფეხზე ელვის უსწრაფესად წამოახტუნა და კედელს ზურგით ააკრა -ნუ გეშინია, არაფერი ზედმეტი უბრალოდ . . .
-უბრალოდ, რა? -სიტყვებს ძლივს წარმოთქვამდა მამაკაცის მკლავებში მოქცეული ბეა. მისდა გასაოცრად, გრძნობდა, რომ ანდრეას რომ არ სჭეროდა, ამდენი ემოციებისგან ფეხზე დგომასაც კი, ვერ შეძლებდა
-უბრალოდ მინდა შენს თმებს შევეხო -ხმადაბლა, შემპარავი ხმით წარმოთქვა და სამაგრი ზედმეტად ნაზად მოაშორა. გოგონას შავი, გრძელი თმა ამჯერად მხრებზე დაეფინა, რამაც კანდელაკის ისედაც დაძაბულ სახეზე, უფრო მეტად იმოქმედა. ეგონა ეს მხოლოდ წამიერი შეხება იქნებოდა, მაგრამ თავს ვერაფრით იკავებდა-ნელა, ფაქიზი მოძრაობებით ეთამაშებოდა თმაზე, აბურდულ ნაწილებს ფრთხილად უსწორებდა, თან მზერას წამითაც არ აშორებდა. უკვე იმდენად იზიდავდა ეს გოგო, რომ მზად იყო ფეხებზე დაეკიდა თავისი პრინციპები და მის ტუჩების შეხებისგან გამოწვეული გრძნობით, ბოლომდე ესიამოვნა. მხოლოდ ერთი რამ აკავებდა, არ უნდოდა ბეას წყენინება და არც, ის, რომ გოგონა საკუთარი ქმედებებით შეეშინებინა. რა იცოდა, რომ სინამდვილეში იგიც მისი კოცნის უდიდეს სურვილს ებრძოდა და ყველანაირად ცდილობდა აზრები მოეთოკა? მართლაც, რომ რაღაც ამოუხსნელი ხდებოდა ამ ორ ადამიანს შორის. ისეთი ამოუხსნელი, რომ მცირედი შეხებაც გრძნობების მთელ ფეიერვერკს იწვევდა და სხეულის თითოეული უჯრედი მწყობრიდან გამოჰყავდა -ბეა მაგიჟებს შენი თმა -ამჯერად ყურთან უჩურჩულა ანდრეამ და იმაში დარწმუნებული, რომ კიდევ რამდენიმე წამიან სიახლოვეს ვეღარ გაუძლებდა, გოგონას ერთბაშად მოშორდა. არეულ-დაეული ფიქრების დასამშვიდებლად, გადაწყვიტა აივნის კიდესთან მისულიყო და მის მოაჯირს, მთელი ძალით ჩასჭიდებოდა. მაინც რა დაემართა? ასე რამ ააფორიაქა? ანასთან ყოფნის დროსაც კი, არ გამოუცდია მსგავსი შეგრძნებები. იქნებ ცუდად მოიქცა, როცა ეს გააკეთა? ზედმეტი ხომ არ მოუვიდა? როგორ უნდოდა ახლა ამაზე ფიქრი შესძლებოდა, მაგრამ ისეთი გრძნობა ჰქონდა, რომ მის გონებაში ვიღაც ხელს ურევდა და აზრების დალაგების საშუალებას არ აძლევდა. გადაწყვიტა ისევ ბეას მზერიდან ამოეკითხა პასუხი. პასუხი, რომელიც ახლა მისთვის ყველაფერს წყვეტდა.
ალბათ, კიდევ რამდენიმე დაძაბულობით სავსე წამი გავიდა, დუმილსა და სივრცის უაზროდ ყურებაში. სუსტი ქარი კვლავ უწინდებურად ქროდა, თან აივნისკენ, პატარა, თეთრი ყვავილების ფურცლები, ნაზი ფარფატით მიჰქონდა, რომელიც საბოლოო ჯამში, ხის იატაკს, ლამაზი, თოვლის ფიფქებივით ფაქიზად ეფინებოდა. მარტის ცელქი, გამოუცნობი ამინდიც, თითქოს მორიგ უჩვეულო ცვალებადობას ამჟღავნებდა და სწორედ მაშინ, როდესაც სადღაც შორს, ძლივსძლივობით ჩაწყნარებული ცა, ელვის მკვეთრმა ნათებამ, ერთბაშად გაანათა, აივნის მოაჯირს ხელებით ჩაჭიდებული ანდრეა, თითქოს ამას ელოდაო, უკან სერიოზული გამომეტყველებით მიტრიალდა, ჯერ კიდევ კედელს მიყრდნობილ გოგონას მიუახლოვდა და მის ხელს, მეტისმეტად ფრთხილად შეეხო.
-წამოდი შიგნით შევიდეთ, უკვე აცივდა. თუ შენთთვის ასე უფრო ადვილი იქნება, რაც ცოტა ხნის წინ მოხდა, უბრალოდ დაივიწყე -თქვა და გამომცდელად ჩახედა თვალებში სიჩუმეში ჩაძირულს. გოგონას აჩქარებული სუნთქვა ჯერ კიდევ ვერ დაერეგულირებინა და შესაბამისად, ხმის ამოღებაც უჭირდა -შევიდეთ, ბეა . . .
აივანი ისევ მდუმარებამ მოიცვა. დაბნეულმ და გამოუთქმელი ემოციებით სავსემ, მხოლოდ გარკვეული დროის გასვლის შემდეგ გააცნობიერა, რომ იქ სრულიად მარტო დარჩენილიყო. კანდელაკის ნაბიჯების ხმა, უკვე კიბეებზე მოისმოდა, რომელიც მეორე სართულზე ადიოდა. იმ სართულზე, რომელიც ბეას რატომღაც, ჯერ კიდევ არ ენახა.
"ეს რა იყო?" -ხმადაბლა შეეკითხა თავის თავს და როდესაც მიხვდა, რომ პასუხს ვერ იპოვნიდა, იქვე, კედელთან უღონოდ ჩაიკეცა. მთელი ძალით ხვევდა მკლავებს, ძალაგამოცლილ ფეხებს, ნიკაპი მარჯვენა მუხლზე ჰქონდა შემოდებული და ერთ წერტილს უაზროდ მიშტერებოდა, თითქოს მის მიღმა ცდილობდა რაღაცის დანახვას. თითოეული ის ადგილი უხურდა, სადაც ცოტა ხნის წინ, ანდრეას თითები ეხებოდა. ეჩვენებოდა, რომ თმას, რომელსაც იგი ასეთი სინაზით ეფერებოდა, ცეცხლი ეკიდა და მამაკაცის თითოეული გამოხედვის, მისი სხეულის სითბოს გახსენებაზე, ძარღვებში სისხლი უდუღდებოდა. შეეძლო დაეფიცა, რომ აქამდე მსგავსი არაფერი გამოეცადა. ეს რაღაც ახალი შეგრძნებების კორიანტელს ჰგავდა. ამოუხსენელი ამოცანასავით ჩახლართულსა და აკრძალული სიყვარულივით სასიამოვნოს.
სიტუაციას, რომ ცივი გონებით მივუდგეთ და ყველაფერი კარგად ავწონ-დავწონოთ, ისეთი არც არაფერი მომხდარა, მაგრამ ხანდახან სულ მცირედი ნაპერწკალიც ხომ კმარა გულისა და გონების მწყობრიდან გამოსაყვანად?! არა, არა, ასე არაფრით არ შეიძლებოდა. რადაც არ უნდა დასჯდომოდა, თავს უნდა მორეოდა და როგორც უწინ გადაწყვიტა, გარეგნულად არაფერი შეემჩნია. ახლა იგი, უბრალოდ ადგებოდა, დამშვიდდებოდა, ზემოთ ჩვეულებრივი გამომეტყველებით ავიდოდა და თავს ისე დაიჭერდა, თითქოს ცოტა ხნის წინ მომხდარი, მხოლოდ წამიერი ილუზია ყოფილიყო. სხვა გამოსავალს ახლა ან ვერ ხედავდა, ან არეული გონება არ აძლევდა საშუალებას იგი დაენახა. რომ გეკითხათ, თავადაც ვერ გეტყოდათ, იმას, თუ საიდან მოახერხა თავის თავში იმდენი ძალის პოვნა, ფეხზე ამდგარიყო და მეორე სართულისკენ მიმავალი, დახვეული კიბის პირველ საფეხურზე ფეხი შეედგა. ალბათ ესეც მისი გამბედავი ბუნების ბრალი იყო, რაც ყველანაირი დაბრკოლების გადალახვაში მუდამ კარგ სამსახურს უწევდა. წამითაც კი არ მიუქცევია ყურადღება, ჯიბეში ჩადებული ტელეფონის ვიბრაციისთვის, კიბეები წამებში აირბინა და სულ მალე, თავი პატარა, მყუდრო ოთახში ამოჰყო, სადაც მთელი მარჯვენა მხარე, წიგნების თაროებს დაეკავებინა, ხოლო ოთახის შუაგულში, უამრავი ფერადი ბალიშით გადავსებული ტახტი იდგა, აგრეთვე ფერადი გადასაფარებლით. საძინებლის კედელზე, საწოლისგან რამდენიმე ნაბიჯის მოშორებით, დიდი, სამკუთხედის ფორმის სარკმელი ამოეჭრათ, რომელიც ახლა ბოლომდე იყო გაღებული და სწორედ მისი მეშვეობით გადიოდა ოთახიდან იმ სიგარის კვამლი, რომელსაც ახლა კანდელაკს თითებს შორის დაეკავებინა ადგილი და თითქმის ნახევრამდე დასულიყო. ბეას ნაბიჯების ხმა კიბეებზევე გაიგონა, მაგრამ რატომღაც არ შემოტრიალებულა. ალბათ იმიტომ, რომ სათქმელი აღარაფერი დარჩენოდა. ოცდაექვსწლიანი ცხოვრების მანძილზე, პირველად ჰქონდა ისეთი მომენტი, როდესაც უკან მიხედვა და ადამიანისთვის თვალებში შეხედვა ასე ძალიან უჭირდა. რატომ ხდებოდა ეს, თავადაც ვერ ხვდებოდა.
-ლამაზი ოთახია -ისევ ბეამ დაარღვია მდუმარება და მაქსიმალურად შეეცადა, სიტყვებისთვის თავისუფალი ტონი მიეცა. როგორც ჩანს გამოუვიდა კიდეც, რადგან წამიც არ იყო გასული, რომ კანდელაკმა სიგარა ფანჯრიდან მოისროლა და ოდნავ გაოცებული მზერით გახედა. აშკარად არ მოელოდა ბეას ასეთ უეცარ ცვლილებას.
-თუ მოგწონს შეგიძლია აქ დაიძინო, მე კი ქვედა სართულზე ჩავალ
-ანდრეა -ღრმად ჩაისუნთქა და მიაუხლოვდა -მგონი დროა რაღაც გაგიმხილო. იმედია, სწორად გაიგებ.
-მოდი, დაჯექი -საწოლისკენ მშვიდად ანიშნა და თვითონაც გვერდით მიუჯდა. რატომღაც ელოდა, რომ კვლავ უწინდელ სიტუაციაზე მოუწევდათ ლაპარაკი, თუმცა როგორც ჩანს შეცდა:-
-მოდი, მიკიბ-მოკიბვას არ დავიწყებ და პირდაპირ გეტყვი-ბავშვობიდან საშინლად მეშინია ოთახში მარტო ძილის. არ ვიცი, რა აღარ ვცადე, მაგრამ ამ გრძნობას ვერაფრით მოვერიე -თავი ოდნავ დახარა -ხომ ხვდები რისი თქმაც მინდა?
-მოიცა, მოიცა -ოდნავ წამოზრდილ წვერზე, ხელი ჩამოისვა -შენ რა, მთელი ეს დღეები . . .
-ჰო ასეა. თქმა ვერ შევძელი, მეგონა სხვანაირად გაიგებდი და ასე შემდეგ ...
-აი თურმე რატომ გქონდა ყოველ დილას გამოუძინებელის გამომეტყველება. უნდა გეთქვა ბეა -თბილად გაუღიმა მამაკაცმა და მხარზე ხელი დაადო -არაუშავს იატაკზე დავიძინებ, ან რაიმეს ვიზამთ. მარტო აღარ დაგტოვებ
პასუხად უბრალო, გულწრფელი ღიმილი დაუხვედრა. მთელი არსებით გრძნობდა, თუ რამხელა ლოდი მოშორდა გულიდან ანდრეასთვის სიმართლის თქმით. მერე რა თუ ერთ ოთახს გაინაწილებდნენ? ეს ხომ არ ნიშნავდა იმას, რომ მათ შორის მაინდამაინც რაიმე უნდა ყოფილიყო?
-რამდენი წიგნი გქონია -მოულოდნელად შეცვალა საუბრის თემა და საწოლიდან წამომდგარმა, რატომღაც, ზუსტად ესპანურ-ქართული სასაუბრო ჩამოიღო -ლაპარაკობ ამ ენაზე?
-ჰო. შეიძლება ითქვას, თავისუფლად
-მართლა? -კვლავ გვერდით მიუჯდა და ლექსიკონის ფურცვლას მოჰყვა -ასე კარგად სად ისწავლე?
-უნივერსიტეტის გაცვლითი პროგრამებით ესპანეთში მომიწია წასვლა. ერთი წელიწადი საკმარისი აღმოჩნდა
-კარგი, მაშინ რაღაც მეც მასწავლე -საწოლზე ფეხები აიკეცა ბეამ და თმა მარჯვენა მხარეს გადაიყარა -მაგალითად, მითხარი, როგორ იქნება ესპანურად მიყვარხარ
ანდრეას ტუჩის კუთხეში ღიმილი გაუკრთა. თავის თავს, უკვე აშკარად გამოუტყდა, რომ ამ ადამიანთან ურთიერთობა ძალიან სიამოვნებდა.
-Te Amo. აი ასე ჟღერს
-ძალიან ლამაზი ენაა. კიდევ მასწავლი?
-ოო, ეს რთული იქნება -ჩაეღიმა -გამოცდილი რეპეტიტორის დაქირავება ძვირი სიამოვნებაა
-მაგრამ თუ ეს რეპეტიტორი შენი ქმარია? -აჰყვა ხუმრობაში -მგონი მე უფასო გაკვეთილების პრივილეგია მეკუთვნის
-კარგი, გნებდები -ამჯერად საწოლის კიდეს ზურგით მიყრდნობილიყო -მითხარი, რა გაინტერესებს?
-როგორ უნდა ვთქვა, დარჩი ჩემთან?
-Quedate Conmigo
იმდენად სასიამოვნო ხმით და აქცენტით წარმოთქვა, რომ ბეას წამით სუნთქვაც კი შეეკრა. მისი მწვანე თვალების მომხიბვლელობას უკვე ვეღარ უძლებდა და იძულებული გახდა მზერა აერიდებინა. შექმნილი უხერხულობის განსამუხტავად, რატომღაც თავის სვირინგზე ჩამოაგდო ლაპარაკი. ალბათ იმ მიზეზით, რომ თავში აზრად მეტი არაფერი მოუვიდა.
-ამას რა ეშველება? -მკლავზე თვალებით ანიშნა და არც შეწუხებული სახის მიღება დავიწყებია
-არ ვიცი, მოშორება შეიძლება, მაგრამ გაკეთებაზე ბევრად უფრო მტკივნეულია. თუ გინდა დაიტოვე, გიხდება
-კარგი რაა, ნუ დამცინი. ისიც კი ვერ დამიჯერებია, რომ ადამიანს ასე დათრობა შეეძლო. როგორ მოხდა, რომ არცერთს არ გვახსოვს არაფერი?
-ელამ დაგინახა, თუ როგორ გამოდიოდი ჩუმად ჩემი ოთახიდან და შენსაში ჩადიოდი -უეცრად შეიცვალა საუბრის თემა -თურმე არ ეძინა. მოკლედ ყველაფრის თქმა მომიწია. არ გამოგვივიდა იმის ინსცენიერება, ვითომ ერთ ოთახში გვძინავს
-მერე? -ხმა საგრძნობლად დაეძაბა ბეას. მოეჩვენა, რომ ოთახში ჰაერის უკმარისობა იყო
-მერე არაფერი -მხიარული მზერით უყურებდა კანდელაკი -იმდენი იცინა, ძლივს გავაჩერე. ყველაფერს ველოდი, ასეთი რეაქციის გარდა, მაგრამ ეს ხომ ელაა? ვერასდროს გამოიცნობ რა სიტუაციაში, როგორ მოიქცევა
-შენს მშობლებს ხომ არაფერს ეტყვის? -კვლავაც ვერ წყნარდებოდა გოგონა. ნერვები ეშლებოდა, რომ ეს ბოლო დღეები ზედმეტად ემოციური იყო
-შეგიძლია ამაზე არ ინერვიულო, საიდუმლოს შენახვა ისე ეხერხება, რომ ბევრს შეშურდება კიდეც -კვლავ მორიგ ღერს მოუკიდა და ფანჯარასთან მივიდა. მხოლოდ მაშინ ეწეოდა, როდესაც მოუსვენრად იყო, სხვა შემთხვევაში ნიკოტინს ახლოსაც არ ეკარებოდა.
-მოდი იცი რა ვქვნათ? -გაცნობიერებაც ვერ მოასწრო, ისე ამოუდგა გვერდით გოგონა, სიგარეტის ნამწვავი ხელიდან ააცალა და ფანჯრიდან მოისროლა
-გისმენ -ღიმილი არ შორდებოდა მის ბავშვურ საქციელზე
-სადღაც გამიგია, თუ ადამიანის კარგად გაცნობა გინდა, მისი საყვარელი ფილმი უნდა ნახოო. ჰოდა წამოდი, ზუსტად ეს გავაკეთოთ -იმისგან დამშვიდებულს, რომ ელას მხრიდან საფრთხე არ მოელოდათ, თავში ახალი იდეა მოუვიდა
-ანუ გინდა ჩემი საყვარელი ფილმი ნახო? ხომ სწორად გავიგე?
-ჰო მინდა. თანაც აქ ხვალამდე ვრჩებით და მანამდე რაიმეთი ხომ უნდა გავერთოთ? -თვალებში მისთვის ჩვეული სიხარულის ნაპერწკლები აკიაფდნენ -მე წავალ პოპ-კორნს გავაკეთებ, შენ კი მანამდე ყველაფერი მოამზადე, გრძელი კინო-მარათონი გველის
-რომ მცოდნოდა 3D სათვალეებსაც წამოვიღებდი, ერთს შენთვის და ერთსაც, ჩემთვის
-ნუ ცანცარებ და ამდენსაც ნუ ეწევი. სუნზეც კი ალერგია მაქვს
-სამი დღეა, რაც ცოლად მოვიყვანე და უკვე ჭკუის დარიგებას მიწყებს -სიცილს ძლივს იკავებდა -კარგი მიდი მოამზადე შენი პოპ-კორნი. ფილმების ყურება მაინდამაინც არ მიყვარს, მაგრამ ამ ერთხელ გამონაკლისს დავუშვებ.
მეორე სართულის პატარა, მყუდრო ოთახში, მეტი აღარაფერი თქმულა. ანდრეამ კიბეები სწრაფი ნაბიჯებით ჩაათავა და ტელევიზორის წინ მდგარი დივანი, ბალიშებითა და პლედებით, შეძლებისდაგვარად მოამარაგა. სწორედ ამ დროს, ბეა სამზარეულოში, გამოცდილი შეფ-მზარეულის, ამაყი იერით დააბიჯებდა და სანამ სპეციალურ ღუმელში შედებული პოპ-კორნი მზადდებოდა, მაცივრიდან ტკბილეულის გამოლაგებასაც მოჰყვა. არც წვენები და თავისი საყვარელი შოკოლადები დავიწყებია. მოსალოდნელი წუთები, რატომღაც იმდენად უჩვეულოდ და სასიამოვნოდ ესახებოდა, რომ დაახლოებით თხუთმეტწუთიანი, საერთო საქმიანობის შედეგად, ყოველივე ზემოთ ჩამოთვლილი, უკვე მოხერხებულად გაწყობილი დივნის პირდაპირ მდგარ, ოთხკუთხედ მაგიდაზე ეწყო, ხოლო ტელევიზორის ეკრანზე ჯერ-ჯერობით მხოლოდ მსახიობების სახელები და გვარები ეწერებოდა, რაც ყოველი ეკრანიზაციისთვის ჩვეულებრივი მოვლენა იყო.
-ფილმის სახელს არ მეტყვი? -ფერად, ფუმფულა ბალიშებში მოხერხებულად მოიკალათა ბეამ და ცივი ანანასის წვენი ოდნავ მოსვა
-"შეუფასებელი". ფრანგული ფილმია, დრამის და კომედიის ნაზავი. მოკლედ შენ თვითონ შეაფასე
-ესე იგი, ახლა შენს საყვარელ ფილმს ვნახავ არა? -ოდნავ შესამჩნევი ღიმილით უმზერდა
-ტექნიკურად ასეა -ხმადაბლა გამოეპასუხა, მისგან უკვე, ორი სანტიმეტრის მოშორებით მჯდომი ანდრეა, თან მაგიდაზე დაწყობილ, სხვადასხვაგვარ ტკბილეულს, ამოუცნობი მზერა გადაავლო
-არაფერს აიღებ? ნახე რამდენი რამეა, მარტო ძალიანაც რომ მინდოდეს, მაინც ვერ მოვერევი
-აქედან ვერაფერს შევჭამ, შეუძლებელია
-რატომ? -გაკვირვება გაისმა მის ტონში -დიეტაზე ხომ არ ხარ?
-ჩემთვის აკრძალულია. ბავშვობდან დიაბეტი მაქვს და ხომ იცი ამ დროს . . . -სათქმელის დამთავრება საჭიროდ აღარ ჩათვალა. იცოდა, რომ ამის გარეშეც აუცილებლად მოეფინებოდა ნათელი მისი თავშეკავების მიზეზს
-მაპატიე, არ ვიცოდი. მე, რომ ამის ჭამა მეკრძალებოდეს, ალბათ ჭკუიდან გადავიდოდი
-კარგი ტკბილეულის გიჟო, ფილმი იწყება და მოდი მასზე მოახდინე კონცენტრირება
-სიამოვნებით -დივანზე უფრო მოხერხებულად მოიკალათა ბეამ და გვერდით მიდებული, ცისფერი ბალიში გულში ჩაიხუტა.
კინომარათონი ოფიციალურად დაიწყო. გოგონას სახეზე ეტყობოდა, რომ შინაარსმა ძალიან დააინტერესა, რასაც ისიც მოწმობდა, რომ ეკრანს თვალს წამითაც არ აშორებდა. როგორც ანდრეამ დასაწყისშივე უთხრა, მართლაც კომედიის და დრამი ნაზავი იყო, რაც კიდევ უფრო მეტ მომხიბვლელობას სძენდა მის ისედაც საკმაოდ ორიგინალურ სცენარს. ყველაფერთან ერთად, დასასრულიც მეტად მხიარული და განსხვავებული გამოდგა. მუდამ პოზიტიური ენერგიით სავსე ბეასთან ერთად, ისევე როგორც სხვა რაღაცები, არც ტელევიზორთან ჯდომა იყო მოსაბეზრებელი, ამიტომ ერთ ფილმს მეორე მოჰყვა, მეორეს მესამე და სწორედ ამ მესამეს დროს აჩვენეს დიდმა და პატარა ისრებმა თორმეტი საათი. დამთავრებას ჯერ კიდევ საათ-ნახევარი ჰქონდა დარჩენილი, რომ ეკრანს მიშტერებულმა მამაკაცმა, უეცრად მხარზე რაღაც სიმძიმე იგრძნო. თავიდან ვერ მიხვდა რა ხდებოდა, მაგრამ როდესაც გვერდით გაიხედა და მის მკლავზე ჩამოდებული, ბეას თავი დაინახა თავისთვის ჩაეღიმა. გოგონას შუა ფილმის დროს გამოთიშვოდა რეალობას და ისე ტკბილად და უშფოთველად ეძინა, რომ ანდრეამ მისი ზემოთ აყვანაც გადაიფიქრა. ამის მაგივრად, ჯერ კიდევ მანათობელი ტელევიზორის ეკრანი, დისტანციური მართვის პულტზე თითის ერთი დაჭერით დააბნელა, გოგონა უფრო მოხერხებულად მიიხუტა მკერდზე, თავის მის თავს ფრთხილად ჩამოადო და თვალები ინსტიქტურად დაეხუჭა.
აქედან რამდენიმე წამიც არ იყო გასული, რომ უკვე მკვდარივით ეძინა.











10 თავი
ქალაქში დაბრუნების შემდეგ, ცხოვრება ჩვეულ კალაპოტს დაუბრუნდა. განსხვავება მხოლოდ ის იყო, რომ აგარაკზე გათენებული ერთმა ღამემ, რომელმაც, თან ყველაფერი შეცვალა და თან არაფერი, ორივეს აზრები, ამოუხსნელი განტოლებასავით ჩახლართა. ამ განტოლებაში იქსი ანდრეა იყო, იგრეკი კი, ბეა, ან შეიძლება პირიქით. ამას არც ჰქონდა გადამწყვეტი მნიშვნელობა, მთავარი ის იყო, შექმნიდა თუ არა ეს ორი უცნობი ერთ მთლიანობას განტოლების ამოხსნის შემდეგ და აგრეთვე ისიც, თუ როგორი იქნებოდა მომავალი, რომელიც ყოველ ჩვენგანს ესეოდენ აღელვებს და აფორიაქებს.
ორშაბათის მოქუფრული დილა იდგა. ახალ ნაწვიმარი ქალაქი, თავისი პირქუში ფერებით, თითქოს პროტესტს გამოთქვამდა მზის სხივების ნაკლებობის გამო. ამას ნაცრისფრად შეფერილი, უკიდეგანო ცაც ადასტურებდა, რომელიც მაღალ კორუსებსა, თუ უბრალო საცხოვრებელ სახლებს ზემოდან მედიდური იერით გადმოსცქეროდა. აშკარა იყო, მალე ისევ იწვიმებდა. ამას ყველაფერი მოწმობდა-თუნდაც პერიოდული გაელვება ჯერ კიდევ ღრუბლიან ცაზე და საზარელი გრუხუნის ხმა, რომელიც თავისი სიმძლავრით, თითქოს ტრასაზე მოსიარულე მანქანებსაც კი აზანზარებდა. ეტყობოდა, რომ მარტი იყო. ასეთი არეული და ცვალებადი ამინდები, სწორედ გაზაფხულის ამ თვისთვის იყო დამახასიათებელი. თვისთვის, რომელიც ზოგს უყვარდა, ზოგს კი ალბათ, ეზიზღებოდა კიდეც.
საათის ისრები, უკვე ცხრის ნახევარს უჩვენებდა. მანქანებისგან გადაჭედილ გზატკეცილზე, სადაც დიდი საცობი იდგა, გაუთავებელი სიგნალების ხმა არ წყდებოდა, რაც უკვე მძღოლებთან ერთად, ფეხით მოსიარულეთაც უქმნიდა დისკომფორტს. ზოგიერთი ამ ხმაურს, სასმენ ორგანოში გარჭობილი ყურსასმენებით ებრძოდა, ხოლო ზოგიერთი, უბრალოდ ცდილობდა იქაურობას მალე გასცლოდა და სახიდან უკმაყოფილო გამომეტყველება არ სცილდებოდა. ამ გაუთავებელ ავტომობილებს შორის, ორ რიგად, რომ გამწრიკვებულიყვნენ თეთრად დახაზულ გზატკეცილზე, კარგად დაკვირვების შემთხვევაში, ვერცხლისფერ BMW-საც დალანდავდით, რომლის მუქი მინების მიღმა, საჭესთან მჯდომი კანდელაკი, უკვე ვინ იცის მერამდენედ დაჰყურებდა თავის მაჯის საათს და მიუხედავად მოუთმენლობისა და ბრაზისა, ცდილობდა იმ ტიპურ მძღოლებს არ დამსგავსებოდა, რომლებიც საცობში ყოფნის დროს, შვებას ლანძღვა-გინებაში პოულობდნენ და ბრაზს ამით იქარვებდნენ.
აშკარა იყო ძალიან აგვიანდებოდა. უკვე თხუთმეტი წუთის მისული უნდა ყოფილიყო, მაგრამ ჯერ ნახევარი გზაც არ ჰქონდა გავლილი. აგარაკიდან წამოსვლის შემდეგ, ბეასთან ერთად სახლში შეირბინა, რის მერეც საჩქაროდ ისაუზმეს, გუშინ სახლში უპატრონოდ დარჩენილ და მივიწყებულ ელას, მოყვანილ პაწაწინა ლეკვსაც აჭამეს და ორივენი თავ-თავიანთ საქმეებზე გაიქცნენ. გოგონა მამას უნდა შეხვედროდა დედამისისგან მალულად, ხოლო შემდეგ კი აპირებდა მეგისთან შეევლო, რათა თავისი ახალი სამსახურის შესახებ ეკითხა. იმედი ჰქონდა, რომ რაიმე მძიმე და დამღლელი არ იქნებოდა. გზაში განუწყვეტლივ იმაზე ფიქრობდა, რომ ანდრეა, ანასთან განცდილი ინციდენტის შესახებ ვერაფერს გაიგებდა და იმით გახარებული, რომ წყლიდან მშრალად გამოსვლას შეძლებდა, ახალ ნაწვიმარი ქალაქის ქუჩებს ნელი სვლით მიუყვებეოდა. მამას ქალაქის მთავარ პარკში უნდა შეხვედროდა. სამი დღეც არ იყო, რაც არ ენახა და უკვე საშინალად მონატრებოდა. თან ყველაფერთან ერთად, გუშინდელ ამბებზეც ეფიქრებოდა. ახლაც თვალწინ ედგა მასთან ზედმეტად ახლოს მდგომი კანდელაკის დამაბნეველი მზერა, აგონდებოდა მისი ნაზი შეხება, რომელმაც კინაღამ გონი დააკარგვინა და რეალობას საბოლოოს გამოთიშა. თავადაც კი ვერ ხვდებოდა, თუ როგორ მოაჩვენა თავი ასე უემოციოდ, მაგრამ იმ დროს, მთელი არსებული და არარსებული ძალები მოიკრიბა, რათა გარეგნულად მაინც არ შესტყობოდა, ის, რაც შინაგანად მთელს ორგანიზმს უწვავდა და თითოეულ უჯრედს უფორიაქებდა.
ანდრეა კანდელაკი-ეს ახალი გამოწვევა იყო მის ცხოვრებაში, გამოწვევა, რომელსაც არც კი იცოდა გაუძლებდა თუ არა. პირველად ჰქონდა ისეთი შემთხვევა, რომ ადამიანის ოდნავი მოახლოებაც კი, ესოდენ აფორიაქებდა. რაც თავი ახსოვდა, ყოველთვის სკეპტიკურად იყო განწყობილი და არ სჯეროდა ამგვარი რამეების-"მის" შეხებაზე აჩქარებული გულის ცემის, წყობიდაან გამოსული ფიქრების, ძარღვებში სისხლის ადუღების და არეული სუნთქვის. ამ ყველაფერს, რომანებსა და ფილმებში გამოგონილ სისულელედ მიიჩნევდა და სერიოზულად არასდროს აღიქვამდა, მანამ, სანამ თავადაც არ მოექცა ზემოთ ხსენებული, ამოუხსნელი გრძნობების გარემოცვაში. ნუთუ ამდენად მოქმედებდა მასზე ეს ადამიანი? რა თქმა უნდა მოქმედებდა და ამის ნათელი მაგალითი გუშინდელი დღე იყო. დღე, რომელმაც თან ყველაფერი შეცვალა და თან, არაფერი.
რა საოცარია არა?
ზოგჯერ, საკუთარი ფიქრები იმდენად გვიტაცებს, რომ დროის შეგრძნებას ვკარგავთ, ხოლო ფეხებს თავისით, ინსტიქტურად მივყავართ ჩვენ მიერ არჩეული ადგილისკენ. ამ დროს ვერც ვაცნობიერებთ, როგორ ენაცვლებიან ერთმანეთს ქუჩაში მოსიარულე სახეები, როგორ ცვლის ერთ უბანს მეორე, მეორეს მესამე და გონს მხოლოდ მაშინ მოვდივართ, როდესაც სრულიად მოულოდნელად, ჩვენ თავს, დანიშნულების ადგილას აღმოვაჩენთ.
მასაც სწორედ ასე დაემართა. ამ ფიქრებსა და ჩახლართულ აზრებთან ერთად, ვერც კი გაიგო როგორ გადაიშალა თვალწინ მისთვის სასურველი ადგილი, სადაც ბავშვობაშიც ხშირად მოდიოდა მამასთან ერთად. ბაღი სულ რაღაც, ათიოდე ნაბიჯის მოშორებით იწყებოდა და ხალხის სიმრავლე აღინიშნებოდა. ძირითადად, იქ მყოფთა უმეტესობას, ერთმანეთს ჩახუტებული წყვილები წარმოადგენდნენ, რომლებსაც, თითქოს დედამიწის ბრუნვის შესახებაც კი, დაევიყებინათ და ერთმანეთის გარდა, მართლაც, რომ ვეღარაფერს ამჩნევდნენ.
ბეამ, ნაცნობი გარემო დაკვირვებით შეათვალიერა. თვალებით ლევანს ეძებდა და იმედი ჰქონდა, რომ უკვე მოსული იქნებოდა, რადგან თავად ზედმეტადაც კი დააგვიანდა. თუმცა ეს ხომ ბუნებრივი იყო? ბეა და დაგვიანება საუკეთესო მეგობრებად ითვლებოდნენ, რომელთაც ერთმანეთს ვერანაირი ძალა ვერ დააშორებდათ.
ადგილის თვალებით დაზვერვა რამდენიმე წამის განმავლობაში გრძელდებოდა. რაღაც დროის განმავლობაში ისიც იფიქრა, რომ მამას მოსვლა დაასწრო, თუმცა საბედნიეროდ, შეცდა-ბატონი ლევანი, ბაღის ბოლოში მდგარ სკამზე, გვერდულად ჩამომჯდარიყო და იქვე მოთამაშე პატარა გოგონას, ღიმილიან მზერას არ აშორებდა. შეიძლება ითქვას, შვილის მიახლოება არც კი გაუგია. ბეასაც სწორედ ეს უნდოდა:
-ვინმეს ხომ არ ელოდებით სიმპათიურო ახალგაზრდავ? -უკნიდან ჩუმად მიეპარა, ყურში ჩასჩურჩულა, შემდეგ კი, გვერდით მხიარულად მიუჯდა და ლოყაზე ნაზად აკოცა. ბავშვის ცქერაში გართულმა კაცმა, მაშინვე მოაბრუნა უკვე გაჭაღარავებული თავი და ქალიშვილის დანახვაზე თალებში სითბო ჩაუდგა
-შენ არც იცვლები და არც იზრდები შვილო. არ ვიცი რა მოგიხერხო -კაცს ახლა ერთი ხმამაღალი გაცინება ყველაფერს ერჩივნა, მაგრამ არ ავიწყდებოდა, რომ საზოგადოებრივი თავშეყრის ადგილას იყო -დედაშენს ძლივს გამოვეპარე. რომ გაიგოს სად ვარ, ალბათ შენც მოგკლავს და მეც ზედ მიმაყოლებს
-ჯერ კიდევ არ გადაუვლია? ნეტავ როდის დამთავრდება ეს ყველაფერი? -ნირი წაუხდა და ეს ხმაზე ისე აშკარად დაეტყო, რომ კაცს სევდა შემოაწვა
-ხომ იცნობ შვილო? -სცადა გაემხნევებინა -იწუწუნებს, გაბრაზდება და გადაუვლის, მაგრამ ჩვეულებრივი ადამიანებისგან განსხვავებით, მისგან ასეთი ნაბიჯები ყოველთვის იგვიანებს
-მაქსიმე ჯერ არ ჩამოსულა? ერთხელაც არ შემხმიანებია -რატომღაც გადაწყვიტა სასაუბრო თემის შეცვლის მიზეზი გამხდარიყო. ალბათ იმიტომ, რომ ნანაზე ლაპარაკი ძალიან თრგუნავდა. მართლაც, ადვილი როდია, როდესაც საკუთარ დედას შენი დანახვაც კი, არ უნდა?
-არა, არ ჩამოსულა. ისეთ ადგილას არიან, რომ ტელეფონიც კი არ იჭერს და ბუნებრივია არ წაუღია -აქ წამით დაფიქრდა -ჩემი ვარაუდით, კიდევ ორი კვირა არ გამოჩნდება
-კარგია. მაგის რისხვას მაინც ავიცილებ თავიდან ცოტა ხნით. შენზე მომიყევი, შენ როგორ ხარ? -მკლავზე მიეხუტა საყვარელ მამას
-ბეა, შვილო -ლევანს თავიდანვე ეტყობოდა, რომ რაღაცის თქმა უნდოდა, თუმცა ლაპარაკის წამოწყება მხოლოდ მაშინ გაბედა, როდესაც ნანაზე ლაპარას მორჩნენ და სიტუაცია ცოტათი განეიტრალდა -იქნებ ამ დღეებში მოახერხო და ის ბიჭი გამაცნო? თუნდაც დღეს, რას იტყვი? -ოდნავ მოშორდა და გვერდულად გახედა
-ვინ ბიჭი?
-შენი ქმარი შვილო -მის დაბნეულობაზე გაეცინა ლევანს
-ჰო, ჰო -შუბლზე ხელი ნერვიულად მოისვა -ის ახლა სამსახურშია და . . .
-არაუშავს, საღამოს საათებშიც შემიძლია, გესტუმროთ. მამა ვარ და მაინტერესებს ვის ხელშია ჩემი პატარა გოგონა, თანაც უხერხულია, რომ მაგ ადამიანს აქამდე არ დავლაპარაკებივარ. ხომ იცი, ესეც დედაშენის გამო, თორემ ამდეხანს უკვე დამეგობრებასაც მოვასწრებდით
-მართალი ხარ -გაუბედავად გაიჟღერა მისი პირიდან ამ სიტყვებმა. ნეტავ შეძლებოდა დაწვრილებით მოეყოლა, თუ რა ვითარებაში შედგა მათი ქორწინება. ეთქვა ყველა დეტალი და წვრილმანი, მაგრამ არ შეეძლო. რაღაც უხილავი ძალა ხელს უშლიდა და ალბათ ყოველთვის ასე იქნებოდა. ბოლოს და ბოლოს, ყველა ადამიანს ხომ აქვს საიდუმლო? ეს კი, სწორედ ის საიდუმლო იქნებოდა, რომელსაც სამუდამოდ შეინახავდა და ოჯახს არასდროს გაუმხელდა.
-ანუ დღეს მაგ ბიჭს გავიცნობ, არა? -რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს ლევანის ხმაში ბევრად მეტი მღელვარება იგრძნობოდა. ალბათ იმის შიში ჰქონდა, ანდრეა უარყოფითი პიროვნება არ აღმოჩენილიყო, თუმცა მისი უფრო დიდი ნაწილი, ბეას არჩევანს ენდობოდა და გული დამშვიდებული ჰქონდა
-გავაფრთხილებ, მამა. მოიცადე მისამართს მოგცემ -ჩანთიდან კალამი და ფურცელი ამოაძვრინა, რომელზეც ოდნავ ათრთოლებული და გაკრული ხელით გააკეთა საჭირო წარწერა -შვიდზე უკვე სახლშია ხოლმე
-მჯერა, რომ კარგი ადამიანია, მაგრამ ერთ რამეზე გული ძალიან მწყდება. შენი ქორწინება სულ სხვანაირი წარმომედგინა შვილო -როგორც ჩვეოდა, თმაზე ხელი ჩამოუსვა -მეგონა თეთრ კაბაში გამოწყობილს და თაიგულით ხელში დაგინახავდი და . . .
-კარგი, მამა ძალიან გთხოვ. ვიცი, რომ ნაბიჯის გადადგმა ვიჩქარე, მაგრამ ახლა ამას უკვე აღარაფერი ეშველება. ანდრეასთან მართლა კარგად ვარ და მინდა, რომ ჩემი დარდი არ გქონდეს. გაიცნობ და ამაში თავადაც დარწმუნდები
-იმედი მაქვს, ასე იქნება -ყველანაირად სცადა გულში დაბუდებული შიშის პატარა ნაპერწკალი, ღიმილით გადაეფარა და ფეხზე ზანტად წამოიმართა -კარგი, მოდი ახლა სამსახურამდე მიგაცილებ და წავალ, თორემ დედაშენი რაღაცას იეჭვებს, ხომ იცნობ? რთულია მას რაიმე გამოაპარო
-არა, მამა, ჯერ სამსახურში არ მივდივარ. მეგის უნდა შევუარო რაღაც საქმე მაქვს. შენ შეგიძლია წახვიდე -თბილად გაუღიმა და თვითონაც წამოდგა
-კარგი, მაშინ შვიდისთვის . . .
აქ ბეამ გააწყვეტინა:
-ძალიან გთხოვ ისე ქენი, რომ დედამ ვერაფერი გაიგოს, თორემ საშინელება მოხდება.
-ნუ გეშინია რამეს მოვიფიქრებ. თუ მოსვლა ვერ მოვახერხე, ამასაც გაგაბებინებ. ახლა კი წადი შენს საქმეებზე, ნუღარ აყოვნებ -ღიმილით შეაგულიანა ქალიშვილი და გრძელ თმაზე ხელი ნაზად ჩამოუსვა
-იმედია ვერაფერს გაიგებს. მაშინ საღამომდე მამა . . .
დამშვიდობებისას, როგორც ყოველთვის, ერთმანეთს სიყვარულით გადაეხვივნენ და დიდ ქალაქში, რომელის ხმაურიც უკვე პიკს აღწევდა, კვლავ მარტონი დარჩნენ. ახლა მთავარი ის იყო, თუ როგორ ეტყოდა ანდრეას ამ ამბავს. საოცარია, მაგრამ თუ უწინ უპრობლემოდ შეეძლო კანდელაკისთვის თავისი მშობლების გაცნობა მოეთხოვა, ახლა ეს საშინლად ეუხერხულებოდა. უბრალოდ მამას ხათრი ვერ გაუტეხა, ან კი, რას დაასახელებდა უარის მიზეზად? იმას ხომ არ ეტყოდა, რომ მათი ქორწინება გაუწონასწორებელ გარემოებაში მოხდა და ერთმანეთი მხოლოდ ხელის მოწერის შემდეგ გაიცნეს? არა, არა, ამას ვერასოდეს იზამდა, ამიტომ ჯობდა ისევ ანდრეასთან მოეგვარებინა სიტუაციები. აღარც გაუჭიანურებია, ლევანის წასვლიდან ხუთი წუთის შემდეგ, ისევ იმავე პარკში მჯდარმა, სენსორზე კანდელაკის ცხრა ციფრიანი ნომერი აკრიბა და ტელეფონი ყურზე მიიდო. რამდენიმე წამი გავიდა, მაგრამ ანდრეა პასუხს აგვიანებდა. მხოლოდ გაბმული სიგნალების ხმა მოისმოდა და ის, ის იყო, დარეკვის მცდელობზე ხელი უნდა აეღო, რომ უეცრად, პერიოდული ზუმერი, ნაცნობმა ხმამ ჩაანაცვლა, რომლის გაგონებმაც, მთელ სხეულში თბილ ტალღებად დაუარა:
-გისმენ, ბეა
-გცალია? ცუდ დროს ხომ არ ვრეკავ?
-არა, სულაც არა -წამით დუმილი ჩამოვარდა. ყურმილში მხოლოდ მამაკაცის სუნთქვა ესმოდა -მოხდა რამე?
-ანდრეა მამაჩემს უნდა შენი გაცნობა და დღეს შვიდზე ჩვენთან აპირებს მოსვლას -ბეამ თვალები მაგრად დახუჭა და რეაქციას დაელოდა. არც კი იცოდა, ასე ძალიან რატომ რცხვენოდა, მაგრამ ფაქტი იყო, ამას მთელი სხეულით გრძნობდა
-გზად კრივის ხელთათმანები ხომ არ ვიყიდო? არ ვიცი, მაინც თავს დავიზღვევდი
მამაკაცის უბრალო, მხირულმა ტონმა, მორიგი სიმპათიაც კი აღუძრა მისდამი. დაძაბულობა, რომელსაც ცოტა ხნის წინ განიცდიდა, სადღაც უკვალოდ გამქრალიყო და როგორც ჩანს, დაბრუნებას არც აპირებდა.
-არა მგონია დაგჭირდეს. როგორც გითხარი, მხოლოდ მამა მოვა, მასავით მშვიდობიანი ადამიანი კი დამიჯერე მეორე არ მოიძებნება
-მეც მაქვს შენთვის რაღაც სათქმელი
-გისმენ
-ზეგ ელას დაბადების დღეა. ქალაქის ერთ-ერთ ბარში აპირებს აღნიშვნას და ხომ გესმის? ხვალისთვის იქნებ მოახერხო და რაიმე კაბა შეიძინო? თუ გინდა მეც გამოგყვები და საჩუქარიც ამარჩევინე, ამ ქალურ ამბებში მაინდამაინც ვერ ვერკვევი -ტელეფონიდანაც კი იგრძნო როგორ იღიმოდა მამაკაცი
-კარგი, სიამოვნებით. ხომ არ გეწყინა მამაჩემის გაცნობა რომ გთხოვე? -სკამიდან ნელა წამოდგა და ბაღიდან გასავლელ ბილიკს გაუყვა
-მართლა ძალიან ვხალისობ შენს ბავშვურ ხასიათზე -გაეცინა -მოვალ ბეატრის და ყველანაირად ვეცდები მამაშენმა უმაღლესი შეფასება დამიწეროს
საპასუხოდ აღარაფერი თქმულა. გოგონამ ყურმილი დაკიდა და ღიმილიანი სახით გაუყვა გზას ტაქსების გაჩერებისკენ, რათა მეგისთან დროულად მისულიყო. მაინც რამდენი გამოტოვებული ზარი ჰქონდა მეგობრიგან? ეს მხოლოდ მაშინ ნახა, როდესაც უკვე მანქანა დაიძრა, თუმცა გადარეკვაზე არც უფიქრია. ფიქრობდა, რომ მეგი სუპერ-მარკეტიდან ათასი რამის წამოღებას აიძულებდა და საშინლად ეზარებოდა მისი გაუთავებელი ლაქლაქის მოსმენა, რომელიც ნახევარ საათზე ნაკლებს არ გასტანდა. ვინ იცის, კიდევ რამდენი ზარი შემოვიდა ამის შემდეგ. გოგონა მათ კვლავ უპასუხოდ ტოვებდა. ყურმილის აღება მხოლოდ მაშინ გადაწყვიტა, როდესაც ტაქსის მძღოლს, დანიშნულების ადგილას მიყვანისთვის ფული გადაუხადა, თუმცა, ბედის ირონია ის იყო, რომ ზარი სწორედ ამ დროს შეწყდა და მანაც, გამოტოვებულთა სიაში დაიკავა საპატიო ადგილი.
ნარინჯისფერ კორპუსში ლიფტი, როგორც ყოველთვის არ მუშაობდა. საინტერესოა, საერთოდ რატომ არსებობდა, თუ აქ მცხოვრებთ მუდამ ფეხით ასვლა უდნა დასჭირვებოდათ? თუმცა ახლა რა დროს ეს იყო? ბეას გული უგრძნობდა, რომ მეგი ამდენი იგნორისგან უკვე ცოფებს ყრიდა. არაუშავს როგორმე ამასაც მოაგვარებდა. მთავარია ყველაფერს ისე მოაწყობდა რომ მისი და ანას ინციდენტის შესახებ, ანდრეას ყურამდე არაფერი მივიდოდა და ეს ძალიან ახარებდა. იმდენად მოეცვა კმაყოფილების გრძნობას, რომ დამღლელი საფეხურების დამთავრებაც კი არ უგრძვნია. როგორც კი გააცნობიერა, რომ უკვე მეგის სართულზე ასულიყო და მისი კარის წინ იდგა, ზარი გაბადრული სახით დარეკა, თან როგორც ჩვეოდა, მაჯის საათს დახედა, რათა კარის საკეტის ხმის გაგონებამდე წამები დაეთვალა. რატომღაც ყოველთვის ასე იქცეოდა და ტრადიციას არც ამჯერად უღალატა. მისი და ციფერფლატის, დაახლოებით ათ-წამიანი ურთიერთობის შემდეგ, ნანატრი ჩხაკუნის ხმა მთელს სადარბაზოში ექოდ გავარდა, რომელმაც რა თქმა უნდა, ბეას ყურამდეც მიაღწია. პირველი, რაც გოგონას თვალებში შეეფეთა, ეს მეგის დამფრთხალი მზერა იყო, თუმცა რატომღაც ამისთვის ყურადღება არ მიუქცევია. გაღებული კარის დანახვისთანავე ზღურბლს გადააბიჯა და მოსაცმელი, გასავლელთან დამაგრებულ საკიდზე ჩამოკიდა.
-აბა როგორაა საქმე? საღამომდე შენს განკარგულებაში ვარ და გისმენ
-ბეა მოიცა აქ . . .
-ცოტა ხნის წინ მამაჩემი ვნახე პარკში -გააწყვეტინა და მისაღებისკენ გაემართა. ერთი სული ჰქონდა როდის დაჯდებოდა -უნდა, რომ ანდრეა გაიცნოს, შვიდ საათზე აპირებს მოსვლას. თავიდან უარის თქმა მინდოდა, მაგრამ . . . -აქ სიტყვები პირზე მიეყინა. რაღაც ძალამ აიძულა ერთ ადგილს, უძრავად მიწებებოდა და ნაბიჯიც კი ვერ გადაედგა. რთული იყო მისი სახის გამომეტყველებიდან მაინც გაგერკვიათ, რას ფიქრობდა, მაგრამ ერთი რამ მეტად აშკარა იყო-ბეას აფორიაქება სახლში კიდევ ერთი, დამატებითი პირის დახვედრას კი არ გამოუწვევია, არამედ თავად ამ პირის ვინაობას. დივანზე, რომელიც უამრავი პატარ-პატარა ბალიშით იყო მოფენილი, თვით საბა იჯდა და ვისკისგან ნახევრად ჩაცლილ ჭიქას, ხელში ისე ათამაშებდა, რომ მისი ნახვისგან დაბნეული გოგონას მზერას, თვალს არ აშორებდა. ოთახში მოუსვენრად მოფარფატე დაძაბულობის ნაწილაკებისგან, ოთახი თითქოს გახურდა, ხოლო დუმილი, რომელიც ამგვარ სიტუაციებში ყველაზე საზარელ და ამაფორიაქებელ მომენტად შეიძლება ჩაითვალოს ჯერ კიდევ სისლისმღვრელი დიქტატორივით მბრძანებლობდა და ამით თითქოს ყველას აფრთხილებდა, რომ მისი დამარცხება არც თუ ისე იოლი საქმე იყო.
ჩამოვარდნილ სიჩუმეში, სადღაც სამი წუთის შემდეგ გაჟღერებული, მეგის ჩურჩულით ნათქვამი სიტყვები, რომლებსაც სასოწარკვეთის ელფერი დაჰკრავდა, მხოლოდ ბეასთვის იყო გასაგონი, რადგან მეგობარი მასთან ძალიან ახლოს იდგა და ტუჩები ფაქტობრივად ყურთან მიუატანა:
-აი ამის თქმას ვცდილობდი, როდესაც გირეკავდი. ამიერიდან გეცოდინება, რომ ჩემი ზარები არ უნდა დააიგნორო
გასაკვირი ნამდვილად არ იყო, რომ პასუხად არაფერი თქმულა. გოგონა კვლავ ერთ ადგილას იდგა, ისევ იმავე ადამიანს უყურებდა და სახეზეც იგივე დაბნეულობა ეხატა, რომელიც ნელ-ნელა უხერხულობაში გადაიზარდა. როგორც ჩანს, მისგან განსხვავებით, საბას უთქმელი სიტყვების დიდი ნაკადი ახრჩობდა და აშკარა იყო სიჩუმეს დიდი ხნის განმავლობაში ვერ აიტანდა.
საბედნიეროდ თუ საუბედუროდ ასეც მოხდა-ბიჭი ფეხზე ნელა წამოიმართა, უკვე ბოლომდე დაცლილი ჭიქა მაგიდაზე ხმაურიანად შემოდგა, ბეას მიუახლოვდა და სასმელისგან ამღვრეული თვალებით შეაცქერდა, რომელშიც დაუფარავი ბრაზიც იკითხებოდა და კიდევ ბევრი სხვა რამეც.
-გილოცავ, ბეა. დიდ ბედნიერებას გისურვებ!
-საბა თავი დაანებე -მაშინვე შენიშნა მისი უზღვავი ირონია მეგიმ და გადაწყვიტა სასწრაფოდ ჩარეულიყო
-თავი დავანებო? ქარაფშუტა გოგოსავით მე მოვიქეცი, თუ ის? -საბა, ამჯერად, ასაფეთქებლად გამზადებულ ნაღმს გავდა,რომელიც წუთი-წუთზე ყველას ზიანს მოუტანდა -როდემდე უნდა იყოს ასეთი უპასუხისმგებლო? მითხარი როდემდე? -ამას რომ ამბობდა, მეგის მაგივრად ბეას უყურებდა და ხმასაც ნელ-ნელა უწევდა
-მისი ბრალი არაა საბა. ეს შემთხვევით მოხდა და თუ შეიძლება ხმას დაუწიე, უკვე ყურები ამტკივდა
ოთახში ხმამაღალი სიცილი გაისმა. ბეა ამ ხმამ იმდენად შეაკრთო, რომ მუხლები მოეკვეთა და იქვე დივანში ჩაეშვა მოწყვეტით. წამით მოეჩვენა, რომ დედამიწა თავის ორბიტასაც კი ასცდა და უკუღმა დაიწყო ტრიალი.
-ყველაფერზე გადის ეს ფრაზა-აი, მაგალითად ლარნაკის გატეხვა შემთხვევით მომივიდა, ტექნიკის გაფუჭება შემთხვევით მომივიდა, მაგრამ გათხოვება შემთხვევით მომივიდა, ეს, პირველად მესმის და არანაირ სტანდარტში არ ჯდება. ერთი ეს მითხარი, ასეთი რა დაგალევინეს? როგორ მოახერხა შენი ისე გათიშვა? იქნებ მასთან იწექი კიდეც და აღარ გახსოვს?
თუ გოგონა აქამდე ჯერ ჩუმად იდგა, შემდეგ კი იჯდა, ეს სიტყვები უკვე ბოლო წვეთი აღმოჩნდა მის მოთმინების ფიალაში. არა, ამას ნამდვილად ვერ აიტანდა. საბას არ ჰქონდა უფლება მასთან ასეთი ტონით ელაპარაკა და ამას ახლავე გამოასწორებდა:
-შენ თავი ვინ გგონია?! -ამის თქმა და მისი ფეხზე წამოდგომა ერთი იყო. გაოგნებული მეგი, ხან ერთს უყურებდა, ხან მეორეს და მოკამათე წყვილის იდილიაში ჩარევას უკვე ვეღარ ბედავდა. ალბათ იმიტომ, რომ ყველაფერმა იმაზე სერიოზული სახე მიიღო, ვიდრე ამას თავდაპირველად ელოდა.
-საერთოდ რა უფლებით მეუბნები ამ ყველაფერს? თუ მომინდება დავწვები კიდეც მასთან და ამაზე უარესსაც ვიზამ. შენ ეს აღარ გეხება, იმიტომ რომ დაშორება თავად გადაწყვიტე. არ იფიქრო, რომ რამეში გადანაშაულებ -აქ ტონი ოდნავ შეარბილა -შენს ადგილას ამას ბევრი ვერ აიტანდა, მაგრამ მარტო ეს არ არის. არასდროს გაინტერესებდა მე რას ვგრძნობდი, როდესაც ორი და სამი კვირით გადაიკარგებოდი და არც კი მეხმიანებოდი. მართალია ჩვენი ურთიერთობა დიდხანს გაგრძელდა, მაგრამ შენგან ის არასოდეს მიგრძვნია, რაც მინდოდა, რომ მეგრძნო
-მეტი რაღა უნდა გეგრძნო? სიგიჟემდე მიყვარდი!!! -გამწარებული სახით, მკლავებში ხელი ჩაავლო გოგონას -მაგრამ შენ ეს ყოველთვის გეცოტავებოდა. არ მესმის რა გინდა, ამიტომ გათხოვდი იმ იდიოტზე?
-ასე ნუ მოიხსენიებ -კანდელაკის მსგავსი სიტყვით დახასიათებამ, თანაც მისგან, რატომღაც საშინლად გააბრაზა და ეს ტონზეც ნათლად დაეტყო. თავადაც ვერ მიხვდა, ასეთი რეაქცია რამ გამოიწვია -შენ არჩევანი უკვე გააკეთე. ხომ გინდოდა ჩემთან ურთიერთობა გაგეწყვიტა? ხომ არ მოინდომე ჩემი მოსმენა? არ ვამბობ, რომ უდანაშაულო ვარ, მაგრამ იმოდენა სიამაყეა შენში, რომ აქ რომ ერთმანეთს შემთხვევით არ შევხვედროდით, ჩემთან ლაპარაკსაც კი არ დათანხმდებოდი. მეგიმ კიდევ -მეგობარს გახედა და ხმას ოდნავ დაუწია -იმის თქმაც კი ვერ გაბედა, რომ მალე აქ მოვიდოდი, რადგან ჩემი სახელის შენთან ხსენებისაც კი შეეშინდა. მითხარი რამეში ვტყუი? მოინდომებდი ჩემთან დალაპარაკებას? გეკთხები!
-შენთან დალაპარაკებას? -დამცინავად იერით, ლამის შუბლი გაუხვრიტა საბამ და ხელი კიდევ უფრო მაგრად მოუჭირა -და რა თემები უნდა განგვეხილა? შენი ახალი სახლის დეკორაციები თუ პირველი ღამის შთაბეჭდილებები?
-წესიერად მელაპარაკე! არ გაქვს უფლება ასე მომმართო გესმის?! -თავი ძლივს შეიკავა, რომ მოთმინებიდან არ გამოსულიყო და გრძნობები ეკონტროლებინა -ახლა კი, ხელი გამიშვი თუ შეიძლება, მკლავებზე სილურჯეები მაინდამაინც არ მიხდება
-საკმარისია, გეყოფათ! -მათგან რამდენიმე ნაბიჯის მოშორებით მდგარმა მეგიმ, როგორც იქნა მოიფიქრა, პაუზით ისარგებლა და მეგობარი საბას ხელიდან გამოგლიჯა. არ მოელოდა, ასეთი ცუდი რეაქცია თუ ექნებოდა და უკვე თვითონაც საშინლად ბრაზობდა.
-იცოდე, თუ მას კიდევ რამეს ატკენ, ჩემი სახელიც დაივიწყე. გესმის საბა? და ასე ნუ მიყურებ, მთვრალი ხარ, სახლში წადი და გამოიძინე -მის პასუხს აღარ დალოდებია, ისე აიღო შოკოლადისფერი დივნიდან რომელიღაც, ცნობილი ბრენდის ტყავის ქურთუკი, ხელებში სწრაფად შეაჩეჩა და კარისკენ დასჯილი ბავშვივით წაათრია. მისდა გასაკვირად, წინააღმდეგობა არ შეხვედრია, ამიტომ კარამდე უხმოდ მივიდნენ და მხოლოდ გასვლამდე რამდენიმე წამით ადრე სთხოვა მეგიმ, სახლში მისლისთანავე დაერეკა, ხოლო საკუთარი მანქანის მაგივრად შინ ტაქსით მისულიყო.
-გესმის რასაც გეუბნები? -კიდევ ერთხელ შემოატრიალა თავისკენ და თვალები დაუბრიალა
-ამას არასდროს ვაპატიებ, მეგი! არასდროს
-სახლში წადი საბა. თუ რაიმე დაგჭირდეს დამირეკე და კიდევ ერთხელ გეუბნები შენს მანქანაზე დაჯდომა არც იფიქრო, თორემ თუ მოკვდი, მოვალ და მეორეჯერ მოგკლავ, იმიტომ რომ არ დამიჯერე
-დროებით -ჩვეული სიტყვით დაემშვიდობა გოგონას და რადგანაც ლიფტი არ მუშაობდა, პირდაპირ კიბეებისკენ გასწია
-ფრთხილად იყავი საბა. და ეს ბოლოა, როდესაც ჩემს სახლში თვრები -ბინა ნომერი ოცდაათის, ხის კარები სწორედ ამ სიტყვებით დაიხურა. ამჯერად დიასახლიის სხვა საქმე ჰქონდა- მეორე საუკეთესო მეგობარი უნდა გაემხნევებინა, რომელსაც ნუგეში და მხარდაჭერა, საბაზე მეტად თუ არა, ნაკლებად მაინც არ სჭირდებოდა.
მისაღებში რომ დაბრუნდა, ბეა კვლავ იმავე დივანზე ჩამომჯდარიყო და პერიოდულად, ნატკენ და ალბათ უკვე დალურჯებულ მკლავებს, ხელებით იზელდა. მიუხედავად იმისა, თუ რა გამოიარა, სულ რაღაც რამდენიმე წუთის წინ, მაინც ისეთ შვებას და თავისუფლებას გრძნობდა, თითქოს კისრიდან ორმოცდაათ ტონიანი გირა ჩამოხსნესო. ახლა უკვე ყველაფერი დამთავრებული იყო და ერთადერთი, რაც დაზუსტებით იცოდა ის იყო, რომ საბასთან ურთიერთობის აღდგენა ვეღარ მოხერხდებოდა. არა იმ ინციდენტის გამო, რაც მეგის სახლში გადახდათ, არამედ იმიტომ, რომ დღეს, აქ და ამ წუთად, პირველად დარწმუნდა ასი პროცენტით, რომ ბიჭის მიმართ არაფერს გრძნობდა და ამ აღმოჩენამ ცოტათი გააოცა კიდეც.
-კარგად ხარ? -თავის ფიქრებში ჩაკარგულმა, მეგის გვერდით მიჯდომა მხოლოდ მაშინ გაიგო, როდესაც გოგონამ დაილაპარაკა და მომენტალურად თავი მისკენ მიატრიალა. თვალებში ცრემლები ჩასდგომოდა, რომლებიც აუცილებლად უნდა დაღვრილიყვნენ
-დღეს შენთან ვრჩები, მეგი -თქვა და სწორედ იმ წუთას ლოყაზე პირველი წვეთი ჩამოუგორდა, მას მეორე მოჰყა, მეორეს კი მესამე . . .
-მაგრამ ხომ ამბობდი, რომ დღეს მამაშენი მოვიდოდა ანდრეასთან და . . .
-მეგი, გაჩუმდი -სასწრაფოდ გააწყვეტინა და თავი კალთაში ჩაუდო -ამას უჩემოდ მიხედავენ, ახლა სიმშვიდის გარდა არაფერი მინდა. არც კი ვიცი რატომ ვტირი, მაგრამ უნდა ვიტირო. ამწუთას ისე ვარ, რომ კარიდან თუ გამაგდებ, ფანჯრიდან შემოვალ და შენი სახლიდან მაინც არსად წავალ
გოგონას ისე ჩაეცინა, თითქოს ცოტა ხნის წინ, მისთვის ვინმეს ფერიების არსებობა დაემტკიცებინოს.
-გაიხსენე, როდის გამიგდიხარ? დარჩი რამდეხანსაც გინდა და იმის უფლებასაც გაძლევ, თუ ღამით შეგეშინდება, მაგრად ჩამეხუტო
-რა საყვარელი ხარ, დიდი მადლობა -წამით დუმილი ჩამოვარდა. ბეა ერთხანს თავისას ფიქრობდა, შემდეგ კი ჰკითხა:
-შენ რატომ ვერ გპოულობენ პრობლემები მეგი? ყოველთვის მე რატომ დამსდევენ? -ქვემოდან პატარა ბავშვივით უყურებდა და თავს ძლივს იკავებდა, რომ არ გაღიმებოდა
-როგორ ვერ მპოულობენ, ბეა? შენ ხომ მიპოვე?
-რამოდენა სარკაზმია შენში -როგორც ასეთ სიტუაციებში სჩვეოდა, თვალები მობეზრებულად აატრიალა -შენც ანდრეას ჰგავხარ
-ანდრეას? -თვალები ჭყიტა მეგიმ -რაღაც ამ ბოლო დროს, ძალიან ხშირად ლაპარაკობ მასზე. თან საბასთანაც როგორ თავგამოდებით დაიცავი
-მაგით რისი თქმა გინდა? -აშკარა იყო დაძაბულობამ იმატა, თუმცა მხოლოდ ბეას გულში
-მე არაფრის, მაგრამ შენ ხომ არაფერი გაქვს სათქმელი? აი ეს მაინტერესებს
არა, ახლა ამაზე საუბარი არ უნდოდა. ჯერ თავად უნდა გარკვეულიყო ყველაფერში, აზრები დაელაგებინა და მხოლოდ შემდეგ მოახერხებდა იმ კითხვებზე პასუხების გაცემას, რომელიც მეგის ასე ძალიან აინტერესებდა. დაჟინებული მზერის ასარიდებლად, რომელიც ახლა მხოლოდ მისკენ იყო მიმართული, ჭერზე დაკიდებულ, ყვავილებიან ჭაღს ახედა და ღრმად ამოიხვნეშა. ასე მხოლოდ მაშინ იქცეოდა, როდესაც რაიმეზე საუბარს გაურბოდა.
-მე ახლა მარტო ერთი რამის თქმა მინდა-საშინლად მეძინება და თუ შეიძლება ცოტა ხნით ხმა არ ამოიღო -ამ კატეგორიული სიტყვების ფონზე, გოგონა მოხერხებულად მოკალათდა მეგობრის მუხლებზე, ამდენი ემოციისგან გადაღლილი, თვალები დახუჭა და ისე გაინაბა, გეგონებოდათ, წამებში მოახერხა სიზმრების სამყაროში გადაბარგებაო. მეგი ერთხანს, უხმოდ იჯდა და მის კალთაზე მისვენებულ, ბავშვობის მეგობარს, რომელიც მისთვის დაზე მეტიც კი იყო, ზემოდან სიყვარულით დასცქეროდა, მერე კი, იქვე, ტუმბოზე, ერთი ხელის გადაწვდენაზე დადებულ მობილურს ყურსასმენები მიუერთა, თავი დივნის საზურგეს ჩამოადო და რომელიღაც წყნარი მუსიკის ჯადოსნურ ჰანგებში მიიკარგა . . .














11 თავი
-დარწმუნებული ხარ, რომ მამაჩემს მოეწონე?-ვინ იცის უკვე მერამდენედ ეკითხებოდა ტანსაცმელების მაღაზიაში, სექციებს შორის მოსიარულე გოგონა, კანდელაკს, თან ყოველ ახალ ქსოვილს, შემფასებლური მზერით ათვალიერებდა
-ბეა, უკვე ორი დღეა ამას მეკითხები, მე კი, სულ იდიოტივით ვიმეორებ, რომ ჰო. რა ქენი ვერაფერი შერჩიე?
-ვერა. ვიცი, რომ კაბა ჯერ კიდევ გუშინ უნდა მეყიდა და ისიც ვიცი, რომ ვაგვიანებთ -უკმაყოფილოდ ამოიხვნეშა -შენ რა ქენი?
პასუხად არაფერი თქმულა. მამაკაცმა კვლავ პერანგების თვალიერება განაგრძო, რითაც მიახვედრა, რომ ჯერჯერობით ვერც მას ეპოვნა სათანადო ტანისამოსი.
-მოდი, იცი რა ვქვნათ? -თითქოს გამოსავალი იპოვაო, ისეთი გამომეტყველება მიიღო. ერთი შეხედვითაც ნათელი იყო, რომ რაღაც ჩაიფიქრა
-გეტყობა, რომ რაღაც საინტერესო იდეა გაგიჩნდა. ყურადღებით გისმენ
-მოკლედ, იმის თქმა მინდა, რომ ერთმანეთს თავად ავურჩიოთ სამოსი. მე შენ აგირჩევ, შენ კი, მე -თვალები კვლავ პატარა ბავშვივით უბრჭყვიალებდა -აბა რას იტყვი? თანახმა ხარ?
ანდრეას გაეცინა და გულზე ხელები დაიკრიფა.
-გახსოვს, ერთხელ მითხარი, რომ ამ საკითხში მამრობითი სქესის წარმომადგენლის არჩევანს ვერ ენდობოდი? ნუთუ მის მერე რაიმე შეიცვალა?
-ანდრეა ნუ იკბინები. დღეს გამონაკლისს დავუშვებ, რადგან ელას დაბადების დღეა და უნდა ვიჩქაროთ -მაჯის საათს დახედა -ერთ საათში იქ უნდა ვიყოთ და ჯერ არაფერი შეგვირჩევია, მხოლოდ საჩუქრის ყიდვა მოვასწარით. ანდრეა იჩქარე!
-კარგი თუ ასე ძალიან გინდა შეგირჩევ, მაგრამ დამპირდი, რომ რაც არ უნდა შემოგთავაზო, ყველანაირი პროტესტის გარეშე ჩაიცვამ
-მაწყობს, თუ შენც ასევე მოიქცევი -გამომწვევად გახედა
-მაშინ შევთანხმდით -ჩამოსართმევად გაწვდილ გოგონას ხელს თავისი შეაგება და იმწამსვე კაბების თვალიერებას შეუდგა. უნდოდა რაიმე ისეთი შეერჩია, რომ სადაც ყოფილიყო და აგრეთვე ელეგანტურიც. მართალია ამაში დიდად ვერ ერკვეოდა, რადგან აქამდე ქალისთვის ტანსაცმელი არასდროს შეურჩევია, მაგრამ გული უგრძნობდა, რომ ბეასთან მიმართებაში ეს არ გაუჭირდებოდა. თითქოს ზუსტად იცოდა რაც სჭირდებოდა, დაახლოებით გონებაშიც კი ჰქონდა წარმოდგენილი და უზარმაზარ სექციაში სწორედ ასეთი ტიპის კაბას ეძებდა. თავის მხრივ, არც გოგონა იდგა უსაქმოდ. რატომღაც ძალიან სიამოვნებდა იმაზე ფიქრი, რომ ანდრეას, დღეს საღამოს, სწორედ მისი გემოვნების შესაბამისად ეცმეოდა და სწორედ ამიტომ, ამ საპასუხისმგებლო საქმეს, ზედმეტად გულმოდგინედ ეკიდებოდა.
დაახლოებით ხუთი წუთი მაინც დაბორიალობდნენ უზარმაზარ ბუტიკში, საკიდზე ჩამოცმულ ტანსაცმელს ათვალიერებდნენ და შიგადაშიგ საათსაც დაჰყურებდნენ, რადგან საყიდლებიდან პირდაპირ სახლში უნდა გაევლოთ. იმედი ჰქონდათ, რომ მომზადებას დროულად მოასწრებდნენ და ბარში არ დააგვიანდებოდათ. სხვა შემთხვევაში, ელას ბუზღუნი იქნებოდა ის, რისი მოსმენაც მთელი საღამო მოუწევდათ.
-ნახე, მგონი რაღაც ვიპოვნე -მისკენ არც შებრუნებულა ისე ახარა ბეამ და სათანადოდ ანდრეასთვის შერჩეულ, შავი პერანგის საყელოს, თითები ნაზად ჩამოუსვა
-პირობა პირობაა ხომ გახსოვს? ნებისმიერ რამეს უპრეტენზიოდ უნდა შევხვდეთ
-მახსოვს. ახლა კი, მაჩვენე რა ამირჩიე და მეც გაჩვენებ -ინსტიქტურად, მასთან იმდენად ახლოს მივიდა ბეა, რომ თითქმის ანდრეას სხეულის ტემპერატურა იგრძნო
-კარგი, აბა ვნახოთ. -ხმადაბლა მიუგო და მეტად სერიოზული მზერით, მისკენ მოტრიალდა. ხელში ლურჯი ფერის, მოკლე, ზურგზე ამოღებული კაბა ეჭირა და საგანგებოდ მისთვის შერჩეულ, თეთრი ღილებით გაწყობილ პერანგს, შეფარული კმაყოფილი აკვირდებოდა. აშკარა იყო, რომ გოგონას არჩევანს თავადაც ეთანხმებოდა. უნდა ითქვას, რომ არც ბეა ჩანდა უკმაყოფილო, პირიქით სახეზე გაოცება ეწერა და მხოლოდ იმას ფიქრობდა, ეს აქამდე მე რატომ ვერ შევნიშნეო.
-უკან მიმაქვს ჩემი სიტყვები, სადაც ვამბობდი, რომ შენს გემოვნებას არ ვენდობოდი -გოგონამ კანდელაკს კაბა ჩამოართვა და სხეულზე მიიდო -წავალ მოვისინჯავ. აი აიღე, შევამჩნიე, რომ შენც მოგეწონა ჩემი არჩევანი. სხვანაირად არც შეიძლებოდა
-როგორც ჩანს, შენი თავდაჯერებულობა პიკს აღწევს
-არ შემიძლია არ დაგეთანხმო . . .
მეტი აღარაფერი თქმულა. ორივენი გასახდელისკენ გაემართნენ, რომელსაც ისინი სხვა მყიდველთა თვალისგან უნდა დაეცვა. გოგონა ახლა სულ არ იყო არც დაბადების დღის და არც წვეულების განწყობაზე. მისი გონება, იმ დროს, მხოლოდ ერთ რამეზე ფიქრობდა გამალებით. ეს რაღაც ის, იყო, რომ მეგის ნაშოვნი სამსახური, რომელზეც ასე დიდ იმედებს ამყარებდა, სწორედ ის ფიტნეს კლუბი აღმოჩნდა, სადაც ანდრეა მუშაობდა. რა თქმა უნდა არ დათანხმებულა. ამგვარი გადაწყვეტილების მიღების შემდეგ ხომ კანდელაკიც გაიგებდა იმას, რასაც ასე საგულდაგულოდ უმალავდა და ბოლოს ანას და მას შორის მომხდარი ჩხუბის შესახებაც შეიტყობდა?
მოკლედ, პრობლემები არა და არ ილეოდა. ამჯერად, საფიქრალი კვლავაც ის იყო, თუ როგორ გამომძვრალიყო შექმნილი სიტუაციიდან. რა თქმა უნდა, ვერაფრით ახსნიდა თავისი სახლში ყოფნის მიზეზს. იქნებ დრო იყო ყველაფერი ანდრეასთვის ეთქვა? ბოლოს და ბოლოს, მისი ბრალი ხომ არ იყო, რაც მოხდა? ანამ თავად გამოიწვია და ბეამ უბრალოდ პასუხი დაუბრუნა. მან თავი დაიცვა და არაფერში გაემტყუვნებოდა.
გასახდელში დამონტაჟებულ სარკეში, ლურჯ კაბაში გამოწყობილი ლამაზი გოგონა ირეკლებოდა, რომელსაც ჯერ კიდევ შეუძენელი სამოსი იმაზე მეტად უხდებოდა, ვიდრე თავად წარმოიდგენდა. იგი ნათლად გამოკვეთდა მისი სხეულის თითოეულ სანტიმეტრს, ხოლო მოღებული ზურგი, კაბის ინტიმურობასა და მომხიბვლელობას ერთი ორად ზრდიდა.
მიუხედავად იმისა, რომ კაბა ასეთი იდეალური იყო და ნებისმიერ სხვა შემთხვევაში გოგონა საკუთარ გამოსახულებას სარკეში დაკვირვებით შეათვალიერებდა, ახლა მისი ფიქრები მხოლოდ ერთი მიმართულებით დაჰქროდა. უნდა ეთქვა, ანდრეასთვის უნდა ეთქვა. ძლივს გამბედაობა მოიკრიბა და ეს ახლავე უნდა გაეკეთებინა. ან ახლა გააკეთებდა, ან ვერასდროს. არჩევანი მასზე იყო. ბუნებით იმპულსური, გადაწყვეტილებებსაც ყოველთვის ნაჩქარევად იღებდა. ხშირ შემთხვევაში, შედეგებზე არც კი ფიქრობდა. უბრალოდ რაღაცას აიხირებდა და სანამ არ გააკეთებდა, ვერც მოისვენებდა. ახლაც სწორედ ეს დაემართა. წამებში გადაწყვიტა კანდელაკისთვის იმ სიმართლის მოყოლა, რომელსაც აქამდე საგულდაგულოდ უმალავდა. შეიძლება ეს იმის ბრალი იყო, რომ მაშინ პირველად გაანცობიერა ასე ცხადად, თუ რა მძიმეა როდესაც ვინმესგან რაღაც საიდუმლო გაქვს და ამის გამო სულ დაძაბული ხარ. ამიერიდან ასე აღარ იქნებოდა და ბეასაც საბოლოოდ მოეშვებოდა გულზე.
თავის გადაწყვეტილების სისწორეში დარწმუნებული, გასახდელიდან ისე გამოვიდა კაბის გამოცვლა აზრადაც არ მოსვლია. გეზი პირდაპირ ანდრეასკენ აიღო, რომელიც ალბათ, ჯერ არც კი გამოსულიყო სამოსის მოსასინჯი განყოფილებიდან. მერე რა? ეს ხომ ბეა იყო? იმპულსური, არაპროგნოზირებადი, თამამი ბეა? რა თქმა უნდა, ახლაც მორიგი სიგიჟე ჩაიდინა და ისე, რომ, საერთოდ არაფერზე უფიქრია, მამაკაცს პირდაპირ გასახდელში შეუხტა.
-უნდა ვილაპარაკოთ! ახლავე
გაოცებულმა ანდრეამ, რომელიც დიდი, პრიალა სარკის წინ იდგა, თავი ოდნავ გაღიმებული მზერით მოაბრუნა. მას უკვე მოესწრო ბეას შერჩეული სამოსის გასინჯვა და როცა გოგონა შემოვიდა, უკვე თავისი პერანგის ღილებს იკრავდა. რა თქმა უნდა, ეს საქმე ბოლომდე არ დასცალდა. მიზეზი კი, ის სიმართლე იყო, რომელიც მას, სწორედ ახლა და სწორედ ამ წუთას უნდა მოესმინა.
-ახლა უნდა ვილაპარაკოთ? -თავს ძლივს იკავებდა, რომ არ ეკითხა რატომ მიწვევო -თანაც აქ და ამ სიტუაციაში? დღითიდღე უფრო და უფრო მაოცებ ბეა. ხანდახან ისიც მგონია, რომ . . .
-ჩუმად -გააწყვეტინა და მისი ჩახსნილი ღილების შეკვრას თავად შეუდგა. არ უნდოდა მამაკაცისთვის ამ მდგომარეობაში ეყურებინა, რადგან ეს ზომაზე მეტად აბნევდა -რაღაც მნიშვნელოვანზე მინდა ლაპარაკი
-მნიშვნელოვანზე? -სწორედ მაშინ ჰკითხა, როდესაც პერანგის შებნევას ბოლომდე მორჩა და გამომცდელად მიაშტერდა. ნათლად იგრძნობოდა, რომ მოსალოდნელი საუბარი დაძაბულ თემას შეეხებოდა
-ჰო და მოდი აღარ გავაჭიანურებ. მოკლედ, როდესაც გითხარი, შენმა ყოფილმა ცოლმა სამსახურში მომაკითხა მეთქი, იმ დღეს დამითხოვეს კიდეც, კლიენტთან ჩხუბის გამო და ეს კლიენტი, სწორედ შენი ყოფილი ცოლი იყო
მერე იყო სიჩუმე და რეაქციის ლოდინი. ანდრეა გაშტრებული იდგა და ხმასაც კი ვერ იღებდა. რა თქმა უნდა, იცოდა, რომ ანამ ბეა მოინახულა, მაგრამ რას წარმოიდგენდა თუ მაშინდელი კამათი, საქმეს აქამდე მიიყვანდა? ამ დღეებში, მართლა აპირებდა ანასთან დალაპარაკებას, რომ ბეას შეწუხება თავში აზრადაც აღარ მოსვლოდა, მაგრამ ისტორიის ბოლომდე მოსმენის შემდეგ, ყველაფერს უფრო დააჩქარებდა. მაინც რა უნდოდა ამ ქალს? რატომ არ აძლევდა მშვიდად ცხოვრების საშუალებას? არ ეყო ის, რაც გაუკეთა?
ახლაც გუშინდელივით ახსოვდა ანდრეას მათი პირველი შეხვედრა. საადვოკატო ბიუროში მუშაობდა, როდესაც ანა სტაჟირებაზე აიყვანეს ერთი თვით. გოგონა მართლაც ყველასგან გამოირჩეოდა თავისი მომხიბვლელობით, ნიჭითა და ქარიზმატულობით. მამრობითი სქესის თანამშრომლებს შორისაც, დიდი პოპულარობით სარგებლობდა. მხოლოდ ანდრეა იყო ის ერთადერთი, ვინც რატომღაც მის მიმართ ინტერესს არ იჩენდა. ანასთან მხოლოდ საქმიანი ურთიერთობით შემოიფარგლებოდა და სიმართლე რომ ვთქვათ, მაინდამაინც არც მისი ხასიათით იყო მოხიბლული. თვლიდა, რომ ძალიან ამაყი და ანგარებიანი იყო, ამ ყველაფერს კი, ბავშვური ღიმილითა და უმანკო გამომეტყელებით ნიღბავდა, რათა სხვისი კეთილგანწყობა ადვილად დაემსახურებინა.
გოგონას საკმაოდ კარგ ინტუიციას, ნამდვილად არ გასჭირვებია იმის დადგენა, რომ კანდელაკი მის მიმართ სრულიად გულგრილი იყო და ალბათ სწორედ ამან გამოიწვია. ცდილობდა მას თავად დაახლოებოდა, სამსახურის საქმეებს იმიზეზებდა და მამაკაცთან სახლშიდაც კი, დადიოდა. წინსვლას გამოცდილი დეტექტივის ნაბიჯებით მიაღწია. იმდენი მოახერხა, რომ თანდათან ყველაფერი უფრო ღრმა ეტაპზე გადაიყვანა. თუ აქამდე მისი სახლის კარზე, დოკუმენტებით და ფურცლებით ხელში აკაკუნებდა, მალე ეს ნივთები ფილმების დისკებმა შეცვალა, ხოლო საქმიანი შეხვედრისთვის გამზადებული ყავა პოპ-კორნმა და ტკბილეულმა. ანა ყველანაირად ცდილობდა კანდელაკისთვის თავის მოწონებას და ბოლოს იმასაც მიაღწია, რომ პირველი შთაბეჭდილება, რომელიც მამაკაცს მასზე შეექმნა, სრულიად საპირისპირო მოსაზრებებმა ჩაანაცვლა.
მართალია ამბობენ ადამიანი ერთი შეხედვით არ უნდა შეაფასო და პირველივე შთაბეჭდილებას არ უნდაა ენდოო, მაგრამ ამ შემთხვევაში, სხვანაირად იყო. სინამდვილეში, გოგონა სწორედ ისეთი იყო, როგორი აზრისაც ანდრეა მასზე თავდაპირველად გახლდათ. უბრალოდ იმდენად დაახლოვდნენ, იმდენ დროს ატარებდნენ ერთად, რომ იგი მასში უკვე ვერანაირ ნაკლს ვეღარ ხედავდა. ოფისშიც უკვე ყველამ იცოდა მათი რომანის შესახებ და ამას, ის სიხარულიც დაერთო, რომ ანამ სტაჟირება წარმატებით გაიარა და სამუშაოდაც აიყვანეს საკმაოდ სოლიდური ანაზღაურებით. ახლა შეეძლო მუდამ ანდრეას გვერდით ყოფილიყო და ამასთან ერთად, სამუშაო საათების დასრულების შემდეგ, ტრადიციულად მის სახლში გაეგრძელებინა მამაკაცთან ყოფნის წუთები. ანა და იგი თითქმის ერთადაც კი ცხოვრობდნენ. ხშირად იყო ისეთი შემთხვევა, როცა გოგონა ღამითაც კი რჩებოდა, თანაც გადაბმულად რამდენიმე დღით ან კვირით. ამ შემთხვევაში, მას საერთოდ ავიწყდებოდა, რომ სახლი თვითონაც ჰქონდა და მალე მოუწია კიდეც ამის დავიწყება. გაცნობიდან ერთი წლის შემდეგ, მათი ურთიერთობა ახალ ეტაპზე გადავიდა. ჩვეულებრივი დილა იყო, ანა კვლავ ანდრეას სახლში ათევდა ღამეს, როდესაც ფანჯარში შემოჭრილი, მზის სხივების ნათებით გამოღვიძებულმა, პირველად თითზე წამოცმულ ბეჭედს მოჰკრა თვალი, რომელიც აშკარად არ იყო მისი და ვერც ვერაფერს მიხვდებოდა იქვე, ტუმბოზე პატარა ოთხკუთხედი ბარათიც რომ არ ეპოვნა მხოლოდ ერთი კითხვით-ჰო თუ არა?
ანასთვის მაშინვე ყველაფერი ნათელი გახდა. ანდრეა მას ცოლობას სთხოვდა. რა თქმა უნდა, ყველანაირი ფიქრისა და გაჭიანურების გარეშე მიიღო გადაწყვეტილება. მასაც ხომ ეს უნდოდა? ვინმეს ამოიჩემებდა და ის აუცილებლად მისი უნდა გამხდარიყო. წინაააღმდეგ შემთხვევაში არ დანებდებოდა და თავის მცდელობებს უსასრულოდ გააგრძელებდა.
დანიშვნიდან ძალიან მალე იქორწინეს კიდეც. მათი ამ სერიოზული ნაბიჯის წინააღმდეგი, მხოლოდ დიმა იყო. მართალია, ეს მეგობრისთვის არასდროს უგრძნობინებია და არც ანას მიმართ იჩენდა უპატივცემულობას, მაგრამ გულის სიღრმეში, გრძნობდა, რომ ეს გოგო კანდელაკს რაიმე უბედურებას გადაჰყრიდა. დიმა ხომ ადამიანების შინაგანი სამყაროს ამოცნობის ექსპერტი გახლდათ? მის საოცარ ალღოს არც ანას შემთხვევაში დაუშვია შეცდომა, თუმცა როცა ყველაფერი უკვე მომხდარია, რაიმეს შეცვლაზე ფიქრი მხოლოდ სისულელეა და მეტი არაფერი . . .
-ესეიგი შენ და ანამ იჩხუბეთ და იმ ისტორიის დასასრულს მხოლოდ ახლა ვისმენ? ამის თქმა გინდა?
-ვიცი, რომ ადრეც უნდა მეთქვა, მაგრამ არ მინდოდა შენზე ცუდი შთაბეჭდილება დამეტოვებინა -უკვე თვალებსაც ვეღარ უსწორებდა. ან არ უნდოდა გაესწორებინა -მოკლედ მინდოდა ეს ჩემგან გაგეგო, სანამ ადრე თუ გვიან შენით შეიტყობდი და...
-აი მანქანის გასაღები აიღე -ისე მოულოდნელად წაიყვანა საუბარი სხვა კუთხით, რომ ბეამ გაოცებული სახით ახედა -სახლში წადი და მოემზადე. მე ცოტა ხნით დამაგვიანდება სადღაც ვარ გასავლელი.
მამაკაცი დაძაბულად ლაპარაკობდა. სიტყვებს ხმადაბლა და ხაზგამისთ წარმოთქვამდა, თან, პარალელურად ლურჯ კაბაში გამოწყობილ საოცრებას თვალს ვერ წყვეტდა და უთქმელი სიტყვების ნაკადი ახრჩობდა.
-მითხარი რა ჩაიფიქრე? გთხოვ არ მინდა მას ეკამათო და ამის მიზეზი მე ვიყო. ეს მხოლოდ იმიტომ გითხარი, რომ შენი მოტყუება არ მინდოდა. სხვა მიზეზი არ მქონია
-ბეა -ღიმილით დაიწყო კანდელაკმა და მარჯვენა მხარზე ხელი დაადო-სახლში წადი, მოემზადე და როცა მიხვალ, ელას უთხარი, რომ მხოლოდ რამდენიმე წუთი შემაგვიანდება. მეტი არაფერი მკითხო კარგი? -გასვლა დააპირა, თუმცა წამიც არ იყო გასული, ისეთი შეგრძნება დაეუფლა, რომ რაღაც აუცილებლის გაკეთება დაავიწყდა. ინსტიქტებმა ამჯერადაც გაიმარჯვეს, ანდრეა მათ დაემორჩილა და მაშინვე უკან მოტრილდა. მაინც რა ინტიმური იყო ეს ატმოსფერო?! რა ინტიმური და საშიში.
-ძალიან სექსუალური ხარ მაგ კაბაში. როგორც ჩანს, სწორი არჩევანი გამიკეთებია -ამის თქმა და მისი გარეთ გასვლა ერთი იყო.
უხმოდ წავიდა. ყველანაირი დამშვიდობებისა და ფორმალობების გარეშე. წავიდა ისე, როგორც უნდა წასულიყო და როგორც ანდრეა კანდელაკს შეეფერებოდა. მას ხომ, ყოველთვის უჭირდა გრძნობების გამოხატვა? შეეძლო კონკრეტული ადამიანი მთელი გულით ჰყვარებოდა, მაგრამ, ამ გრძნობის სიტყვებად გადაქცევა არ გამოსდიოდა. რაღაც მხრივ, იმ აზრზეც იდგა, რომ არ იყო აუცილებელი, ადამიანისთვის ყოველთვის გემეორებინა, თუ რას განიცდიდი მისდამი. ამის მიხვედრა საქციელით, იმ მზერითაც შეიძლებოდა, რომლითაც იგი შემოგხედავდა და რომელიც ამქვეყნად ყველაზე გულწფელი იქნებოდა. თვალები ხომ არასდროს იტყუებიან? მხოლოდ მასში შეიძლება პიროვნების ნამდვილი სურვილების ამოცნობა, ცუდი იქნება ის, კარგი, თუ საშინელი.
მართლაც რა უცნაურია არა?
ხანდახან გგონია, რომ წარსულს თავი საბოლოოდ დააღწიე, მაგრამ უეცრად აღმოჩნდება, რომ მისი გადმონაშთები, თავს არ განებებენ და შენს აწმყოში ისევ უხეშად ერევიან. ამ დროს გინდება, მათ ერთიანად გაუმკლავდე, კვლავ იქ დააბრუნო, საიდანაც მოვიდნენ და საბოლოოდ გათავისუფლდე იმისგამ, რასაც წარსული ჰქვია. ანდრეასაც სწორედ ეს უნდოდა. სურდა ყველაფერი უკან მოეტოვებინა, მოგონებების ჩათვლით, რომელიც ძალიან დიდხანს ტანჯავდა მის გულს და გონებას.
საღამოს ჰაერით გაჯერებულ ქალაქში უამრავი ყვითელი მანქანა დაჰქროდა, თავზე Taxi-ს ტრაფარეტით. ქუჩაში გაღიზიანებული სახით გამოსულმა, მათგან მგზავრების გარეშე მოძრავი ამოარჩია და სასწრაფოდ გააჩერა. თანხა როგორც ყოველთვის, წინასწარ გადაიხადა და მხოლოდ ამის შემდეგ ამოიღო ტელეფონი, რომელზეც რაღაც ნომრის აკრება დაიწყო. გამომეტყველებაზე ეტყობოდა, რომ საშინლად იყო გაბრაზებული, თანაც სწორედ მასზე, ვისთანაც ეს ზარი შედიოდა. ერთი სული ჰქონდა, ადრესატი ყურმილს როდის აიღებდა, რათა თავისი მოსალოდნელი და ოდნავ უსიამოვნო ვიზიტის შესახებ ეცნობებინა. ცდამ დიდხანს არ მოუწია, ზარის გასვლიდან არც მეტი, არც ნაკლები ათი წამის შემდეგ, ტელეფონში ანას ჟღერადი ხმა გაისმა, რომელმაც მამაკაცი იმაზე უფრო მეტად გააღიზიანა, ვიდრე აქამდე იყო.
-მესიზმრება თუ მართლა შენ მირეკავ? ანდრეა იცი როგორ მომენატრე? ძალიან გამიხარდა და . . .
-გაჩუმდი ანა. მითხარი სახლში ხარ? შენთან ვაპირებ მოსვლას -ყველანაირად ცდილობდა ხმის დაბალანსებას, თუმცა ბოლომდე კარგად, მაინც არ გამოსდიოდა
-ჰო, სახლში ვარ, მოხდა რამე?
-ათ წუთში მანდ ვიქნები -თქვა და ისე, რომ პასუხის გაცემა აღარ აცალა, ყურმილი დაუკიდა. ახლა, როდესაც მანქანა გზატკეცილზე მისრიალებდა და გაუთავებელი სიგნალების ხმა არ წყდებოდა, კანდელაკი მხოლოდ ერთ რამეს ნატრობდა-იმას, რომ საცობში არ მოყოლილიყვნენ. უნდოდა, ყოფილ ცოლთან სწორედ დათქმულ დროს მისულიყო. სულ არ აინტერესებდა, მარტო იქნებოდა, თუ ვინმესთან ერთად. მისთვის მთავარი იყო, ყველაფერი ეთქვა და ერთხელ და სამუდამოდ დაეხურა ის წიგნი, რომელსაც ანა ერქვა და რომელიც მას მოსვენებას უკარგავდა.
კიდევ რამდენიმე ქუჩა, ჩიხი და გზატკეცილი გაიარეს. დანიშნულების ადგილი უკვე საკმაოდ ახლოს იყო. ანდრეას შეეძლო გზა ფეხითაც გაეგრძელებინა, მაგრამ მაინც გადაწყვიტა, ყვითელი მანქანა ზუსტად დასარბაზოს წინ გაეჩერებინა და ტაქსის მძღოლისთვის ისიც ეთხოვა, ცოტა ხნით დალოდებოდა, რადგან ბარში, სადაც მისი უმცროსი და, თავის ოცდამეერთე დაბადების დღეს აღნიშნავდა, სწორედ მას უნდა მიეყვანა.
მუდამ ხმაურიან უბანში, ამჯერად ჩამიჩუმიც კი, არ მოისმოდა. დუმილი მხოლოდ ახლახანს შესული ავტომობილის ბორბლების ხმამ დაარღვია, რომელიც სიჩუმით გაჟღენთილ ჰაერში, თითქოს ექოსავით გავარდა. მაინც რამდენი ხანი გავიდა მას შემდეგ, რაც აქ არ ყოფილა? ეჩვენებოდა, რომ საუკუნეებიც კი, მაგრამ ახლა ამაზე ფიქრის დრო არ იყო და კანდელაკმა ეს, მხოლოდ მაშინ იგრძნო, როდესაც მანქანიდან გადმოსულმა, გარემო დაკვირვებით მოათვალიერა.
სადარბაზოში, დიდი, სენსორული ნათურები იყო დამონტაჟებული, რომელიც ფეხის ხმაზე რეაგირებდა და მაშინვე ინთებოდა.
ანდრეამ ლიფტის ლოდინში დაახლოებით სამი წუთი დაჰყო. მისი ყოფილი ცოლი, მეთექვსმეტე სართულზე ცხოვრობდა და იქამდე კიბის საშუალებით ასვლა, ნამდვილი სიგიჟე იყო. ინსტიქტურად, საათს დახედა. დაბადების დღე ზუსტად ოც წუთში დაიწყებოდა. ნამდვილად დააგვიანდებოდა, მაგრამ ახლა ეს არ ადარდებდა. ელას ბუზღუნს როგორმე გადაიტანდა. მთავარი სწორედ ის საქმე იყო, რისთვისაც აქ მოვიდა და სხვაზე უკვე ვეღარაფერზე ფიქრობდა.
მოძრავი ყუთი ნელ-ნელა მიიწევდა მაღლა . სართული სართულ ენაცვლებოდა და ციფრებიც ამის შესაბამისად იცვლებოდა. ყველაფერი მაშინ დასრულდა, როდესაც პაწაწინა ციფერფლატზე რიცხვი თექვსმეტი ამოხტა და სწორედ ამ დროს, ორი კარები ერთდროულად გაიხნა. იქიდან, რა თქმა უნდა, ანდრეა გამოვიდა, თანაც ისეთი სახით, გეგონებოდათ ვინმეს მოკვლა განუზრახავს და სიტუაციას ზვერავს, რათა ეს საქმე მოწმეების გარეშე მოაგვაროსო.
ლიფტიდან გამოსვლისთანავე პირველი, რაც თვალში მოხვდა დიდი, ხის, თეთრი კარი იყო, რომელზეც ნუმერაციის აღმნიშვნელ ციფრად ოცდაათი ეკიდა. სწორედ აქ ცხოვრობდა ანა. ქალი მისი წარსულიდან, რომელსაც არა და არ სჯეროდა, რომ მხოლოდ წარსული იყო და მის მომავალში აღარაფერი ესაქმებოდა.
ანდრეას ბევრი აღარ უფრიქრია, კარს მიუახლოვდა და მის გვერძე გამონტაჟებულ ზარის ღილაკზე, ცერა თითი მანამდე ჰქონდა მიჭერილი, სანამ მეორე მხრიდან, საკეტის ხმა არ მისწვდა ბრაზისგან ნახევრად დახშულ ყურთასმენას. მართლა არ სჯეროდა. დაუჯერებელი იყო, რომ ამდენი ხნის მერე, მას კიდევ ხედავდა. თითქოს არც შეცვლილიყო, მაგრამ არც ის ანა იყო, რომელიც ახსოვდა. ალბათ, მაშინ სულ სხვანაირად აღიქვამდა ამ პიროვნებას, მაგრამ ახლა მის წინ მხოლოდ წარსულის შემადგენელი ნაწილი იდგა, რომელსაც საერთოდ აღარ ჰქონდა მის თვალში ის ფასეულობები, რაც ადრე.
-იცი როგორ გამიხარდა, როცა დამირეკე? -მის ჩასახუტებლად წამოიწია გოგონამ, მაგრამ კანდელაკი გვერძე გადგა და ისე, რომ ნებართვა არც უკითხავს, მის სახლში შეაბიჯა
-აქ იმიტომ არ მოვსულვარ, რომ მომენატრე და შენთან განმარტოება მომინდა -იმდენად ცივად ჟღერდა მისი ხმა, რომ ანას წამით მართლაც დაუარა ჟრუანტელმა -უბრალოდ მინდა ერთი კითხვა დაგისვა, მითხარი რატომ არ ჩერდები?
-რას გულისხმობ? -გულუბრყვილო ბავშშვის სახის მიღება, მართლაც რომ მშვენივრად გამოსდიოდა, მაგრამ კანდელაკი ხომ მას ხუთი თითივით იცნობდა? შეეძლო ყველა დაეჯერებინა თავის სიმართლეში, მაგრამ არა იგი
-მშვენივრად იცი რასაც ვგულისხმობ. ცდილობ ბეაზე იყარო ჯავრი? -თვალები ბრაზით აენთო -მითხარი რა დაგიშავა იმ გოგომ? რას გადაეკიდე? ასე რომ ჩემს თვალში უფრო და უფრო ეცემი ამას ვერ ხვდები?
ანა ერთხანს დუმდა. ალბათ იმიტომ, რომ ცდილობდა თვალები კვლავ ნიანგის ცრემლებით გაევსო. იმ ცრემლებით, რომელშიც კანდელაკი სიყალბეს აუცილებლად ამოიცნობდა.
-ერთი შეცდომა დავუშვი და მაშინვე ხელი მკარი. ეს იყო შენი სიყვარული?
-შენ ამას მხოლოდ შეცდომად მოიხსენიებ? -კითხვაზე კითხვით უპასუხა -ჩემს დეიდაშვილთან პირდაპირ საწოლში წაგასწარი, შენ კი მეუბნები რომ ამაზე თვალები უნდა დამეხუჭა და დილით ისევ შენი მომზადებული ბლინები მეჭამა ღიმილიანი სახით?
-ანდრეა მე მხოლოდ შენ მიყვარხარ -ყველაზე საცოდავი ფრაზა მოიშველია, რაც ამ დროს შეეძლო მოეფიქრებინა -ვიცი, რომ შენც იგივე დამოკიდებულება გაქვს. დარწმუნებული ვარ, ეგ გოგო მხოლოდ იმიტომ შეირთე, რომ მე დაგევიწყებინე, მაგრამ ამას ვერავინ მოახერხებს გესმის? -მიუახლოვდა და სახეზე ორივე ხელი დაადო -ამას არ დავუშვებ, შენ მარტო ჩემი ხარ
-მისმინე -სახიდან მისი ბეჭდებით გადავსებული ხელები ცივად მოიშორა და თვალებში ჩააშტერდა -კიდევ ერთხელ თუ გავიგებ, რომ ბეას შენი უაზრო საქციელის გამო პრობლემები შეექმნა, ასეთი რბილი აღარ ვიქნები როგორც დღეს. ეს კარგად დაიმახსოვრე და მეორედ არ მათქმევინო
-ანდრეა შენ ის ძუკნა არ გიყვარს და ნუ ცდილობ ასე მაფიქრებინო -ხმას საგრძნობლად აუწია. ამ წამს გააფთრებულ ვეფხვს ჰგავდა, რომელიც მზადაა წუთი-წუთზე თავის მსხვერპლს დააცხრეს და ბასრი კბილები ჩაასოს
-მე შენთან საუბარი დავასრულე. იმედი მაქვს კარგად გაიგე, რაც გითხარი და მეორედ გამეორება აღარ დამჭირდება. წინააღმეგ შემთხვევაში, სხვა ზომებს მივმართავ
-ანდრეა არ წახვიდე გთხოვ. ძალიან მენატრები, შენი სითბო მენატრება, შენი კოცნა, შენი სურნელი. გთხოვ დარჩი ჩემთან, მხოლოდ ერთი ღამით დარჩი -ლამის ნიანგის ცრემლების ტბა დააყენა ანამ. ყველანაირად ცდილობდა თავიდან გაება მახეში მამაკაცი, მაგრამ არაფერი გამოუვიდა. ანდრეამ რბილად მოიშორა, თავის წელზე შემოხვეული ქალის ხელები, კიდევ ერთხელ მოავლო მას არაფრისმთქმელი მზერა და კარისკენ დინჯი ნაბიჯებით გაემართა.
საერთოდ არ აქცევდა ყურადღებას არც ანას სიტყვებს, არც ცრემლებს და არც მუდარას მასთან დარჩენილიყო. ეგონა, რომ ეს ყველაფერი პარალელური სამყაროდან ჩაესმოდა და როგორც კი დიდი, თეთრი კარი გაიხურა, ეს ხმებიც ოფიციალურად მიწყნარდა. მერე კი, იყო სიმსუბუქის შეგრძნება, თითქოს გულს დიდი ლოდი მოსწყდა და თავისუფლად ფეთქვა შეძლო. ეს იყო წუთები, როდესაც პირველად გრძნონდა ასე ცხადად, რომ იმ ქალის მიმართ, ვინც ოდესღაც უყვარდა, არანაირი გრძნობა აღარ დარჩენოდა. არანაირი, გარდა სიბრალულისა.




* * *
ქალაქის ცენტრში მდებარე ღამის ბარიდან, ხმამაღალი მუსიკის ჰანგები იღვრებოდა. ირგვლივ ყველა მხიარულებას მოეცვა. დიდ დარბაზში, რომელიც გემოვნებით იყო გაფორმებული და ფერად-ფერადი ნათურები ანათებდა, დაახლოებით ოც ადამიანს მოეყარა თავი. მათ შორის იყვნენ ელას მშობლები, რომლებიც დარბაზის ბოლოში მდგარ მაგიდაზე ჩამომჯდარიყვნენ და ისეთი სახეები ჰქონდათ, მათ მზერაში, რომ ნათლად იკითხებოდა "აქ ყოფნას ახლა ყველაფერი გვირჩევნიაო". საშინლად არ უნდოდათ წამოსვლა, რადგან ცოლ-ქმრისთვის ეს უფრო აზალგაზრდული გართობა იყო და მათი ასაკისთვის ცოტა შეუფერებელიც, თუმცა ელას, რომელსაც ყოველ დაბადების დღეზე თავი პრინცესად წარმოედგინა, ხათრი ვეღარ გაუტეხეს და საბოლოო ჯამში, დასთანხმდნენ კიდეც. წვეულება უკვე ათი წუთის დაწყებული იყო. სტუმართა უმრავლესობას, დარბაზის შუაგულში მოეყარა თავი და დიჯეის მიერ აჟღერებულ ჩქარ მელოდიას, ტანს ჰარმონიულად აყოლებდა. მოსულთა შორის, აგრეთვე იყვნენ ელას კლასელები, უნივერსიტეტის მეგობრები, რამდენიმე ნათესავი და ძველი მეგობარი. თითოეული იქ მყოფი, მხიარულებასა და ჟრიამულს მოეცვა. გოოგნას საოცრად უყვარდა თავისი დაბადების დღე, განსაკუთრებით კი, საჩუქრების გახსნის პროცესი იზიდავდა, რომელიც ყოველთვის წვეულების ბოლოს იყო დაგეგმილი.
ყველაზე მეტად კი, ამ დროს, მაინც დეკორაციებსა და მორთულობას აქცევდა ყურადღებას. სწორედ მისი დაკვეთა იყო, დარბაზის მთელს იატაკზე, რომელზეც ლურჯ-წუთელი შუქები დათამაშობდნენ სხვადასხვა ფერის ბუშტები მოებნიათ, რომელიც იქაურობას კიდევ უფრო გაალამაზებდა და მოცეკვავე წყვილებსაც, ლამაზ ფონს შეუქმნიდა. ელა მართლაც, რომ ყველაფრით კმაყოფილი იყო და ამბობდა, რომ ყოველივე იმაზე კარგად გამოვიდა, ვიდრე ამას თავად გეგმავდა. თუმცა მიანც იყო რაღაც, რაც მას აწუხებდა. ანდრეა ჯერ კიდევ არ მოსულიყო და ნერვებმოშლილი იუბილარი, რომელსაც საკუთარ დაბადების დღეზეც კი არ გაეცვალა თავისი ორიგინალური სტილი, ნაზ და ლამაზ კაბაზე, ბართან მჯდარ ბეას, ვინ იცის უკვე მერამდენედ ეკითხებოდა თავისი ძმის ადგილსამყოფელს:
-დარწმუნებული ხარ რომ არ იცი სად არის? უკვე მოსული უნდა იყოს, თან ჩემს ზარებსაც არ პასუხობს
-არა ელა. ჩემთვის არაფერი უთქვამს -იძულებული გახდა ეცრუა. არ უნდოდა იმის თქმა, რომ ანდრეა ანასთან სალაპარაკოდ იყო წასული. კარგად ხვდებოდა, რომ ამ შემთხვევაში, ელა დეტალურ გამოკითხვას დაუწყებდა და ყველაფრის მოყოლა მოუწევდა. ამას, ისიც ემატებოდა, რომ მთელი მისი არსება, რაღაც უსიამოვნო გრძნობას მოეცვა. საშინლად აწუხებდა ის ფაქტი, რომ კანდელაკი, ყოფილი ცოლის სახლში, სრულიად მარტო წავიდა. ნუთუ ეჭვიანობდა? არა ოღონდ ეს არა -გაიფიქრა ბეამ და თავი მაგრად გააქნია. ახლა რაიმე უნდა დაელია, თორემ შეიძლებოდა გაგიჟებულიყო.
-ერთი მარტინი დამისხით თუ შეიძლება -დახლთან მოხერხებულად მოკალათდა და კვლავ მის სიახლოვეს მდგარ ელას გახედა -კარგი ასე ნუ ნერვიულობ, სადაცაა მოვა. ხომ იცი შენს დაბადების დღეს არ გამოტოვებს
-თუ ამას იზამს ჩემი ხელით გავისტუმრებ იმ ქვეყნად -სერიოზული სახით წარმოთქვა და მალე თავის ტონზე გაეცინა კიდეც -იმათ შეხედე რა სახეები აქვთ -დარბაზის ბოლოში მჯდარ მშობლებზე ანიშნა -ძლივს მოვახერხე მათი დათანხმება, ამბობნენ რა დროს ჩვენი ბარებიაო. სიმართლე გითხრა, ძალიან მიკვირს მათი ასეთი სიტყვები-რამდენი წლისაც არ უნდა ვიყო, თავს მუდამ ახალგაზრდად ვიგრძნობ და ბარებშიც მშვენივრად გავერთობი
-მე კიდევ, ვერ წარმომიდგენია, რომ ოდესმე დავბერდები -გაეცინა -სხვათა შორის . . .
-აბა, როგორ ერთობით გოგონებო? -სიტყვები ვიღაცის ხმამ გააწყვეტინა. ბეას მაშინვე არ მიუხედავს, მაგრამ როგორც კი ელას სიხარულით სავსე შეძახილი გაიგო, იკადრა თავის შებრუნება და მოსულის ვინაობის გარკვევა. უეცრად მიახლოებული ბიჭი დიმა აღმოჩნდა, რომელიც ახლა ელას თბილად ეხვეოდა და დაბადების დღეს ულოცავდა.
-აი ეს შენ -ლამაზად შეფუთული, პატარა ყუთი გადასცა და მხოლოდ ამის შემდეგ მიუბრუნდა დახლთან მჯდარ გოგონას -შესანიშნავად გამოიყურები, მგონი შენი დაცვა მომიწვეს, რომ ჩემს მეგობარს ცოლი არ მოსტაცონ
-ნუ სულელობ დიმა -ჩაეცინა და მარტინი ოდნავ მოსვა. მოუთმენლად ელოდა ანდრეას გამოჩენას, თუმცა იგი კვლავაც არ შემოდიოდა, ნაზი შუქებით ლამაზად განათებულ დარბაზში
-მე წავალ სტუმრებს მივხედავ, შენ კი ბატონო დიმა იმაზე იზრუნე, რომ ბეამ არ მოიწყინოს სანამ ჩემი იდიოტი ძმა მობრძანდება -ელამ, დიმას ნაჩუქარი, დიდი ყუთი სხვა დანარჩენებს გვერდით მიუდო და საქმიანი ბიზნესმენის იერით გაემართა საცეკვაო მოედანზე შეკრებილი საზოგადოებისკენ
-ერთი ვისკი დამისხით -მუსიკის გამო ხმამაღლა წარმოთქვა და გოგონას გვერდით მიუჯდა -არ გპასუხობს არა?
ბეა თითქოს გონს მოეგოო, თავის ფიქრების ბურუსიდან გამოაღწია და თანამოსაუბრეს გახედა.
-არ დამირეკავს. ელა ცდილობდა მასთან დაკავშირებას, თუმცა უშედეგოდ
-ვიცი სადაცაა ბეა -გამამხნევებლად უღიმოდა მეტრეველი -ნუ გაქვს ასეთი სახე, ანდრეამ იგი უკვე დიდი ხანია წარსულში დატოვა და თუ მასთან წავიდა, მხოლოდ იმის გამო, რომ შენი შეწუხება ვეღარ გაბედოს
-დიმა მითხარი რატომ დაშორდნენ? თავად მას, რომ ვკითხო, ვიცი პასუხს არასოდეს გამცემს და არც მინდა ზედმეტად ჩავაცივდე
მცირედი დუმილის შემდეგ, რომელიც გოგონასთვის საუკუნესაც კი უდრიდა, დიმამ ხმა ამოიღო:
-ანდრეას მხოლოდ ერთი რამის პატიება არ შეუძლია და ეს ღალატია. დანარჩენს დამოუკიდებლადაც მივხდები. ეს ალბათ თვითონ უნდა ეთქვა, მაგრამ რახან მკითხე და ასე გაინტერესებს, არ მაქვს უფლება, დაგიმალო
-ესეიგი უღალატა? -სახეზე გაოცება აღებეჭდა გოგონას. ახლა მხოლოდ ერთ რამეზე ფიქრობდა-როგორ შეიძლებოდა ასეთი ადამიანის ცოლი გრქმეოდა და იგი სხვა ვინმეში გაგეცვალა?
-ჰო ასე იყო. ანა თავიდანვე არ მომწონდა, მაგრამ ყოველთვის პატივს ვცემდი. საკუთარ თავს ვაჯერებდი, რომ ვცდებოდი და სწორედ ისეთი ქალი იყო, რომელიც ანდრეას გააბედნიერებდა -ჭიქიდან სასმელი მოსვა და განაგრძო -სამწუხაროდ მართალი აღმოვჩნდი
-ალბათ ძალიან განიცადა არა? -ფარულად ცდილობდა, რაც შეიძლებოდა მეტი რამ გაეგო ამ ამბების შესახებ და ამის გამო, დიმას შესთავაზა ერთი ჭიქა სასმელი კიდევ აეღო, თანაც გაზავების გარეშე. ადამიანები ხომ ყველაზე გახსნილები მაშინ ვართ, როდესაც ჩვენს ორგანიზმში სასმელის დოზა მაღალია?
-ვერ გეტყვი, რომ ასე არ იყო. ორი კვირის განმავლობაში სახლშიც კი არ მიდიოდა და ჩემთან ცხოვრობდა. არ უნდოდა იმ ოთახების დანახვა, სადაც ანა მოძრაობდა და არც იმ ნივთების, რომლებსაც ის ეხებოდა. საჭმელსაც იძულებით თუ ვაჭმევდი. ელა ყოველდღე მოდიოდა, მთელ დროს მასთან ატარებდა, მაგრამ თითქოს არავინ აინტერესებდა. იმ პერიოდში იმდენად აუტანელი იყო მისი სიჩუმე, რომ მხოლოდ ამდენწლიანი მეგობრობის ხათრით გადამირჩა ცოცხალი -გაეცინა
-საშინელებაა, როდესაც საყვარელი ადამიანი გღალატობს -მხოლოდ იმიტომ ამოიღო ხმა, რომ დიმა უპასუხოდ არ დაეტოვებინა, თორემ მისი გონება ახლაც მომხდარს დასტრიალებდა და მეტის გაგების სურვილი კლავდა
მეტრეველმა ხელის აწევით, კიდევ ერთი ვისკი შეუკვეთა, პარალელურად, იქაურობას თვალი მოავლო. სწორედ იმ წამს, ორი რამ ერთდროულად მოხდა, დარბაზს კიდევ ერთი წევრი შემოემატა და ელამ შეყვარებულის მიერ მორთმეული საჩუქრის გახსნისას ხმამაღლა წამოიყვირა. სამწუხაროდ ეს წამოყვირება, უკმაყოფილების გამოხატულება უფრო იყო, ვიდრე კმაყოფილების.










12 თავი
-თვითმფრინავი მალე აფრინდება თბილისის აეროპორტიდან. ძვირფასო მგზავრებო, გთხოვთ ყველამ დაიკავოთ თქვენ-თქვენი ადგილები და შეიკრათ უსაფრთხოების ღვედები -ჩაესმათ იქ თავმოყრილთ, სტიუარდესას ხმამაღალი განცხადება და თითოეული მათგანი, დაუყოვნებლივ შეუდგა განკარგულების შესრულებას.
ეკონომ-კლასის განყოფილებაში, დაახლოებით ორმოცდაათ ადამიანს მოეყარა თავი. მათი ნაწილი, აფრენამდე, გვერდით მჯდომთან დაუსრულებელი საუბრით ირთობდა შექმნილი ხმაურისგან ატკიებულ თავს, ხოლო ნაწილი, 100%-მდე შევსებულ პლანშეტებში ჩამძვრალიყო და რაიმე სასიამოვნო ფილმის არჩევას ცდილობდა, რათა მგზავრობის დამქანცველობა შედარებით ნაკლებად ეგრძნო.
თითოეულ იქ მყოფს, რომელთაგან უცხოელიც ბევრი იყო და ადგილობრივიც, ფრენის დასასრულს ავსტრია ელოდა. თვითმფრინავი დილის თორმეტის ნახევარზე უნდა დაფრენილიყო Vienna International Airport-ში, სადაც კიდევ ერთხელ შეუმოწმებდნენ ბარგებსა და ჩანთებს, სპეციალური აპარატებით, რომელიც რაიმე არასასურველის დაფიქსირების შემთხვევაში, გულისგამაწვრილებელი წრიპინს იწყებს ხოლმე.
დიდ და ფართე განყოფილებაში, ხმაური თანდათანობით მატულობდა. წესრიგს და ისიც მხოლოდ ოდნავ, ერთი რამ ქმნიდა-ის, რომ სტიუარდესას განცხადების შემდეგ, უკლებლივ ყველამ დაიკავა თავისი ადგილი, თვითმფრინავის საპირფარეშოში გამოკეტილი წყვილის ჩათვლით, რომლებიც, ვინ იცის, რა მიზეზით იმყოფებოდნენ ერთად იმ ზონაში, სადაც ყოველი ადამიანი, ძირითადად მარტო შესვლას ამჯობინებს ხოლმე.
-მეგონა ასეთ სიგიჟეებს მხოლოდ ფილმებში აკეთებდნენ -საერთო ხმაურს, სრულიად მოულოდნელად შეერია გოგონას სიცილ-ნარევი ხმა, პირველი რიადის, მეხუთე სავარძლიდან, რომელიც პირდაპირ, მრგვალი ფანჯრიდან იცქირებოდა და მალე, იქიდან აეროპორტის ხედის ნაცვლად, ფაფუკი ღრუბლები აირეკლებოდა
-ვიზე ამბობ?
-დაივიწყე -მხოლოდ ახლა გააცნობიერა, რომ მამაკაცს არც კი შეემჩნია ზემოთ ხსენებული სკანდალური წყვილი და შესაბამისად, ვერც მისი რეპლიკიდან გამოიტანდა შინაარსს. გოგონასთვის ეს პირველი ფრენა იყო, ამიტომ, ვინ იცის, უკვე მერამდენედ ამოწმებდა იმას, საიმედოდ იყო შეკრული ღვედი, თუ არა. სულ ცოტაც და მათი საჰაერო ტრანსპორტი, ადგილიდან ნელი სვლით დაიძრებოდა.
თითქოს ჩვეულებრივი სიტუაცია იყო-წყვილი თვითმფრინავში ერთმანეთის გევრდიგვერდ იჯდა და საქორწინო მოგზაურობაში მიდიოდა ათასი ბარგით დატვირთული, თუმცა უჩვეულობა იმაში იყო, რომ ისინი ანდრეა და ბეა გახლდნენ. ცოლ-ქმარი, რომლისთვისაც ეს წოდება ზედმეტად გაზვიადებული იყო, თუმცა მაინც მასში ერთიანდებოდნენ და ვინ იცის კიდევ რამდეხანს გაგრძელდებოდა ასე? ეს უკვე მართლაც მეორე ხარისხოვანი იყო. მთავარი მათ გონებაში ხდებოდა და რომელიმე თეთრხალათიანს, ფიქრების რენტგენზე გაშუქება, რომ შესძლებოდა, ალბათ ნათლად დაინახავდა, თუ როგორ ძველი კინო-კადრებივით დარბოდნენ გუშინწინდელი მოგონებები მათ თავებში, ახლა ხმაურიც, რომ არ უშლიდათ ხელს . . .


35 საათის წინ
იმ საღამოს, როდესაც ბარში ანდრეა შემოვიდა და შეყვარებულის საჩუქრის გახსნის შემდეგ, ელამ ხმამაღალი უკმაყოფილება გამოხატა, თითოეული სტუმარი იუბილარს გარს შეშინებული შემოეხვია, დიმასა და ბეას ჩათვლით, რათა როგორმე გაეგოთ, ამჯერად რა არ მოეწონა კაპრიზულ პრინცესას. იქ მყოფთაგან, პირველად ანდრეამ შენიშნა, რომ თავისი უმცროსი დის მარჯვენა ხელს, ორი თვითმფრინავის ბილეთი ამშვენებდა და თავი ძლივს შეიკავა, რომ არ გასცინებოდა. მას, ვინც ელას კარგად იცნობდა, იმის შესახებაც ჰქონდა ცნობები, რომ გოგონას ფრენის პანიკურად ეშინოდა და როგორც თავად ამბობდა, თვითმფრინავის ტრაპზე მხოლოდ მკვდარს თუ აიყვანდნენ. ჰოდა რაღა გასაკვირია, რომ ამ საჩუქარმა სიხარულის მაგივრად, ხასიათი გაუფუჭა? ელა მუდამ ასეთი იყო, უკმაყოფილებას გულში არასოდეს იკლავდა და მუდამ ხმამაღლა გამოხატვა ერჩივნა ხოლმე. რა იცოდა საწყალმა ბიჭმა, რომ მისი სიურპრიზი, რომელსაც წესით დიდი ოვაციები უნდა მოჰყოლოდა, საბოლოოდ ასეთ კრახს განიცდიდა?
-კარგი, ელა დაწყნარდი -პირველად დიმა გამოერკვა და გოგონას ხელი გადახვია -შეგიძლია ეგ ბილეთები ჩარჩოში ჩასვა და საწოლის თავზე ჩამოკიდო. ბოლოს და ბოლოს, დაქალებში მაინც მოიწონებ თავს, რომ შენი შეყვარებული შენს გამო ასე დაიხარჯა
-დიმა მოკეტე, თორემ ამ ტორტზე პირველად შენი სახე აირეკლება -ახლახანს შემოტანილი ტკბილეულისკენ ანიშნა, რომელზეც ოფიციანტი ოქროსფერი, ინიციალებიანი სანთებელათი, სადღესასწაულო სანთლებს, ერთმანეთის მიყოლებით ანთებდა
-ელა, მაპატიე, მართლა არ ვიცოდი, რომ ფრენის შიში გქონდა -აშკარად შეწუხებული ჩანდა ბიჭი. არა იმის გამო, რომ თანხა ტყუილად გადაყარა, არამედ იმიტომ, რომ იუბილარი ცუდ ხასიათზე დააყენა -არაუშავს ამ დღეებში ახალ საჩუქარს გიყიდი. მართალია შენთან ერთად ავსტრიაში მოგზაურობა ძალიან მინდოდა, მაგრამ რა გაეწყობა?
ამ უაზრო ლაქლაქსა და დასამშვიდებელი სიტყვების კორიანტელში, ოფიციანტიც მორჩა თავის საქმეს და დაბადების დღის ტორტზე, უკვე ყველა სანთელი უკლებლივ ციმციმებდა. ელას მშობლებმა იგი ხელში ერთდროულად დაიჭირეს და თავიანთ ქალიშვილს, რომელსაც ჯერ კიდევ ვერ გამოკეთებოდა გუნება, ღიმილიანი სახით მიუახლოვდნენ. ანდრეა ბეას გევრდით იდგა და თავისი დის ბოიფრენდის სახის შემყურე, უკვე ღიმილს ვერ იკავებდა.
-ნუ ხარ ასე უხასიათოდ -კვლავ სანდომიან სახეს იშველიებდა ელენა და ცდილობდა შვილი გაემხიარულებინა -მიდი სურვილი ჩაიფიქრე და სანთლები ჩააქრე -ქალის ხმა ზემდეტად სუსტად ისმოდა, რადგან ახლახანს აჟღერებული მაგნიტოფონი, ბოლო ხმაზე გაკიოდა Happy Birthday-ს ცნობილ მელოდიას. ირგვლივ ყველა მოთმინებით ელოდა, როდის ინებებდა წვეულების დედოფალი დაბადების დღისთვის თანმხლები ამ ცნობილი რიტუალის შესრულებას, რათა შემდეგ მთელი დარბაზი აპლოდისმენტებით გაევსოთ და კიდევ ერთხელ მიელოცათ ჩახუტებითა და კეთილი სურვილებით.
-ელა, მთელი დღე ვერ დაგელოდებით -კვლავ დიმა ჩაერთო საუბარში -სანამ ამ ტორტს ვარგისიანობის ვადა გაუვიდა, ჩააქრე სანთლები და ჩვენც დავისვენებთ
-რა აუტანელი ხარ -სახე ბრზისგან დაემანჭა კაპრიზულ იუბილარს, ხოლო ბეამ და ანდრეამ ერთმანეთს ღიმილით გადახედეს -კარგი, კარგი მოემზადეთ -თვალები მაგრად დახუჭა, რამდენიმე წამი კიდევ შეიცადა და ტორტში ჩარჭობილი, საშუალო ზომის სანთლები, ერთი სულის შებერვით დაამარცხა.
ამის მერე, ტრადიციულად იყო აპლოდისმენტები, ლამაზი სიტყვები, ტორტის გაჭრა, რომლის საუკეთესო ნაჭერი, რა თქმა უნდა, წვეულების დედოფალს შეხვდა. თითქმის ყველა საკმაოდ კარგად ერთობოდა, რადგან ოჯახური ატმოსფერო იყო და დარბაზის თითოეულ კუთხე-კუნჭულში, სითბო და სიყვარული იგრძნობოდა. დროთა განმავლობაში, თითქოს ელაც შეურიგდა თავის მორიგ ბოიფრენდს, რომელსაც აშკარად ეტყობოდა, თუ როგორ ბრაზობდა საკუთარ თავზე და როგორ უხერხულ სიტუაციაში ჩავარდა ცოტა ხნის წინ. ბიჭს გუნება ვერც ტორტმა გამოუკეთა და ვერც ელას ნათქვამმა "არაუშავს მერე რა მოხდა"-მ. ის აქ ერთადერთი იყო, ბეას შემდეგ, ვინც უხასიათობას მხიარულების ნიღაბს აფარებდა და სტუმრებთან ერთად გართობას ცდილობდა.
ჩაფლავებული ბიჭისგან განსხვავებით, გოგონას სხვა საფიქრალი ჰქონდა. სულს უღრღნიდა ის კითხვა, თუ რას აკეთებდნენ ანდრეა და ანა მთელი ამ ხნის განმავლობაში. ვინ იცის, რამდენჯერ მოუნდა კანდელაკისთვის ამ კითხვის დასმა, თუმცა ყოველ ჯერზე, სიტყვებს გულში იკლავდა და გადმოსვლის საშუალებას არ აძლევდა. მართლაც, რომ რა მისი საქმე იყო მამაკაცის პირადი ცხოვრება? ისინი ხომ ერთ წელიწადში უნდა დაშორებულიყვნენ და ორივეს თავისი ცხოვრებისთვის მიეხედა? თუ ასეა არც ერთს ჰქონდა უფლება ერთმანეთის პირადში ხელები ეფათურებინა და რაიმე პრეტენზიები გასჩენოდა. სწორედ ამ მიზეზით ამჯობინებდა ბეა მტანჯველ დუმილს. დუმილს, რომელიც ახლა მისთვის ყველაზე რთულ რამეს წარმოადგენდა და უკვირდა კიდეც, როგორ არ ახრჩობდა დაუსმელი კითხვების, უზღვავი მარაგი.
-ცუდ ხასიათზე ხარ? -უკნიდან, თავისი ფიქრების მთავარი გმირის მოახლოებამ, თითქოს სუნთქვა დაავიწყა. საცეკვაო მოედანზე წყნარი მუსიკის ჰანგები იღვრებოდა, რომელსაც თითოეული იქ მყოფი აყოლებდა ტანს, თანაც წყვილებში -ყველა ცეკვავს, წამოდი ჩვენც ვცადოთ
გოგონას თავისთვის ჩაეღიმა და მაღალი კოქტეილის ჭიქა დახლზე ფრთხილად შემოდგა.
-ძალიან ცუდი მოცეკვავე ვარ, ჯობს შენს ფეხსაცმელს გაუფრთხილდე
-ცეკვა ყველას შეუძლია ბეა -თბილი მზერით მიშტერებოდნენ მამაკაცის მწვანე თვალები, რომლებიდანაც სითბოს გარდა, კიდევ სხვა რამეც იღვრებოდა -ცოლობაზე თუ დამთანხმდი, ნურც ცეკვაზე მეტყვი უარს
-შენი სარკაზმი -კვლავ ღიმილით გადააქნია თავი გოგონამ და მის გამოწვდილ ხელს თავისი შეაგება. ახლა მასთან ახლოს ყოფნაზე მეტად არაფერი უნდოდა. სურდა ბოლომდე შეეგრძნო ანდრეას სხეულის სიმხურვალე და მთელი საღამო მასთან ცეკვაში გაეტარებინა. მუსიკა უკვე მთავრდებოდა, როდესაც იქ მოცეკვავე წყვილებს, კიდევ ერთი მათგანი შეურთდა. კანდელაკი მათგან განსხვავებით, რომლებიც თავიანთ საცეკვაო მეწყვილეს, სახეებში უყურებდნენ, გოგონას უკნიდან შემოეხვია და წამით სიამოვნებისგან თვალები დაეხუჭა. ალბათ ასე ბეას სურნელმა იმოქმედა, რომელსაც იგი მუდამ ჭკუიდან გადაჰყავდა.
Wherever you go
Whatever you do
I will be right here waiting for you
Whatever it takes
Or how my heart breaks
I will be right here waiting for you -გაისმოდა დარბაზში და ანდრეაზე ზურგიდან მიკრული ბეა, გრძნობდა რომ ჰაერი აღარ ჰყოფნიდა. მასთან ასე ახლოს, ცხოვრებაში პირველად იყო.
-ნუ ხარ ასე დაძაბული -ყურში ჩასჩურჩულა მამაკაცმა და გოგონას წამით მოეჩვენა, რომ კანდელაკმა მის ყურთან, ტუჩები ოდნავ დიდხანს გააჩერა -აი აქ უნდა იგრძნო მუსიკის რიტმი -ხელი იმდენად ვნებიანად გაასრიალა გოგონას მუცელზე, რომ ბეას ჩუმი ოხვრა აღმოხდა. კიდევ კარგი, რომ ეს მუსიკის ხმამ გადაფარა.
-გამომდის? -შეეცადა უდარდელი ტონი ჰქონოდა და შეკითხვა ისე დაესვა, თუმცა ბოლომდე არ გამოუვიდა
-თუ იმას გავითვალისწინებთ, რომ ფეხი ერთხელაც არ დაგიბიჯებია ჰო -ეს თქვა და იმწამსვე ბეას მარჯვენა ხელზე შეეხო. მამაკაცმა იგი ფრთხილად დაატრიალა და თავისკენ მიიზიდა. ახლა უკვე თვალებში უყურებდა და მასთან იმდენად ახლოს იყო, რომ გოგონას სუნთქვა, პირდაპირ სახეში ეცემოდა. მათ ტუჩებს შორის მანძილი, ამჯერად ორ სანტიმეტრზე ნაკლებსაც კი შეადგენდა, თუმცა მის უფრო მეტად შემცირებას, არც ერთი ჩქარობდა და არც მეორე. თითქოს რაღაც ძალა, ხელს უშლიდათ. მიუხედავად იმისა, რომ ორივე მათგანი ერთმანეთის ბაგეების დაგემოვნების სურვილით იწვოდა, შემდეგი ნაბიჯი არც ანდრეას გადაუდგამს და არც ბეას. თითქოს იმ მომენტში, ორივე ქვად ქცეულიყო და უკვე აღარც მუსიკის რიტმს აყოლებდა ტანს.
პირველად კანდელაკი გამოერკვა. როგორც კი წყნარმა მუსიკამ თავისი ბოლო სიტყვები ჩაამთავრა, გოგონას წელზე, გამომწევად შემოხვეული ხელები ჩამოუშვა, რამდენიმე სანტიმეტრით მოშორდა და მხოლოდ და მხოლოდ დაძაბულობის განსამუხტავად გაუღიმა. დახლზე დატოვებული კოქტეილი, რომლის დალევაშიც ბეას ხელი მამაკაცის მოახლოებამ შეუშალა, საუკეთესო გამოსავალი აღმოჩნდა ამ დაბნეული გამომეტყველების მოსაშორებლად. გოგონა უდარდელი სახით მიუახლოვდა თავის კუთვნილ ჭიქას, პატარა, ქოლგიანი დეკორაციები ამოაძრო და სასმელი ერთი ამოსუნთქვით გამოცალა. სხეული იმდენად უხურდა, რომ აუზის დანახვის შემთხვევაში, არც დაფიქრდებოდა ისე გადაეშვებოდა მასში.
მართალი აღმოჩნდა. ცივმა სასმელმა დადებითად იმოქმედა, ცოტათი მოაფხიზლა და ახლა, უკვე იმდენად დაძაბულიც აღარ იყო. შეძენილმა სითამამემ, რომელიც თანდათანობით შემოუსახლდა ცოტა ხნის წინ, ვნებისგან გახურებულ სხეულში, გვერდით გახედვის სურვილიც კი აღუძრა, თუმცა, მისდა საუბედუროდ, კანდელაკი უკვე იქ აღარ იდგა. აქამდე თუ გოგონა მისგან გაქცევას და თავის არიდებას ცდილობდა, ახლა მთელი ტანით მოტრიალდა და თვალებით ანდრეას ძებნა დაიწყო. რაც არ უნდა სამწუხარო ყოფილიყო, ამაში ხელს იქ შეკრებილი საზოგადოება და სხვადასხვა ფერის შუქი უშლიდა, რომლებიც ხან ქრებოდნენ ხანაც კი ინთებოდნენ. ირგვლივ ყველა ცეკვავდა იუბილარის გარდა, რომელსაც რაღაც მიზეზის გამო, სახეზე ეშმაკური ღიმილი გადაჰკვროდა და კოქტეილის ჭიქით ხელში პირდაპირ ბეასკენ მოემართებოდა. აშკარა იყო, რომ რაღაც ჰქონდა ჩაფიქრებული.
-ვინმეს ხომ არ ეძებ?
-რა? -ანდრეას ძებნაში, ელას მიახლოება შეუმჩნეველი დარჩა და მხოლოდ მაშინ გამოერკვა, როდესაც გოგონამ ხმა ამოიღო
-მე მოვიფიქრე ვინ უნდა გამოიყენოს ის ბილეთები, რომლებიც მე არაფერში დამჭირდება -ბეას დაბნეულ სახეს ყურადღება არ მიაქცია და განაგრძო -ყველანაირი პროტესტისა და წინააღმდეგობის გარეშე, ზეგ, შენ და ჩემი ძმა ავსტრიაში მიდიხართ. დედას და მამას უკვე ველაპარაკე და აზრი ძალიან მომიწონეს. ანდრეას შენ უთხარი. გადაწყვეტილია, მორჩა და გათავდა!!!

ახლანდელი. 7:45 წთ
კინო-კადრები ნელ-ნელა გაუფერულდა, შემდეგ საერთოდ გაქრა და ბეას თვალწინ, კვლავ თვითმფრინავში მსხდომი ხალხი გადაიშალა. იმის დასტური, რომ ელასა და ანდრეას მშობლების დაჟინებული სურვილისთვის წინააღმდეგობის გაწევა ვერც ერთმა შეძლო და ვერც მეორემ, სწორედ ის იყო, რომ ახლა აქ იმყოფებოდნენ და სულ რაღაც სამ საათსა და ორმოც წუთში, უკვე სხვა ქვეყანაში ამოყოფდნენ თავს. ქვეყანაში, სადაც არც კი იცოდნენ რა ელოდათ, ან ელოდათ თუ არა საერთოდ რამე.
-მითხარი, რას აპირებ სანამ ჩავფრინდებით? -მხოლოდ მაშინ ჰკითხა ბეამ, როდესაც მათი საჰაერო ტრანსპორტი, სულ რაღაც თხუთმეტი წუთის აჭრილი იყო ფაფუკი ღრუბლებით გაფორმებულ ცაში, რომლებიც, იქ თითქოს დეკორაციის ფუნქციას ასრულებდნენ
-არ ვიცი, ალბათ დავიძინებ, თუ რა თქმა უნდა, აქ ეგ მოხერხდება
-არავითარ შემთხვევაში -იმდენად კატეგორულად ჟღერდა გოგონას ხმა, რომ ანდრეას გაცინებამდე ცოტაღა დააკლდა. უკვე ძალიან აინტერესებდა, თუ რატომ არ აძლევდა ბეა ძილის უფლებას და რამდენიმე წამში ეს ჰითხა კიდეც:
-რახან ამას ამბობ, ესე იგი რაღაც მოიფიქრე, თუ ვცდები?
-არა, არ ცდები -გვერდულად გახედა -ჩუმად მგზავრობა არ შემიძლია, თანაც აქ ჯდომა დიდხანს მოგვიწევს და ყურადღება ხომ უნდა გადავიტანო? მოკლედ ახლა ერთ რაღაცას შემოგთავაზებ და შენ დამთანხმდები
-დამაინტრიგებლად ჟღერს . . . კარგი ჯერ შემომთავაზე და ვნახოთ. წინასწარ დაპირებების გაცემა, ჩემს ხასიათში არ ზის
-სიმართლე და მოქმედება ვითამაშოთ. საკმაოდ პირდაპირი კითხვებით და მოქმედებებით -ცდილობდა ყველა სიტყვა გამოკვეთილად წარმოეთქვა -ხომ იცი ეს თამაში?
-კარგი რა, ბეა -ახლა მართლა ვერ შეიკავა სიცილი -სერიოზულად ამბობ? ბავშვები ხომ არ ვართ?
-შენი არ ვიცი, მაგრამ მე ჯერ კიდევ ბავშვი ვარ -ეწყინა გოგონას მისი ასეთი რეაქცია. მიუხედავად ამისა, სცადა არ შეემჩნია და თუ საჭირო გახდებოდა, იძულებაზეც კი, წასულიყო -მოკლედ ვთამაშობთ და პროტესტი არ მიიღება!
-დარწმუნებული ხარ, რომ ყველა პირდაპირ კითხვაზე გულახდილად შეძლებ პასუხის გაცემას? მე რატომღაც ძალიან მეეჭვება
გამომცდელმა მზერამ, ბეა წამით დააბნია, თუმცა მხოლოდ წამით.
-რა თქმა უნდა, დარწმუნებული ვარ. ესე იგი ვიწყებთ, არა?
-კარგი, კარგი -ბოლოს მაინც დანებდა -პირველობას შენ გითმობ. დაიწყე . . .
იმით გახარებული, რომ საწადელს მაინც მიღწია, ბეა სავარძელში ამაყად გასწორდა და შექმნილი ხმაურის მიუხედავად, კითხვის დასმა, მაინც ხმადაბლა ამჯობინა.
-სიმართლე თუ მოქმედება?
-იყოს სიმართლე -კვლავ ეღიმებოდა კანდელაკს მის ბავშვურობაზე. ეს სწორედ ის იყო, რაც გოგონაში ყველაზე მეტად იზიდავდა და მეტიც, ჭკუიდან გადაჰყავდა
-ესე იგი სიმართლე . . . კარგი, მოდი მითხარი სექსი ბოლოს როდის გქონდა?
მამაკაცს, ამის მოსმენაზე, კინაღამ ნერწყვი გადასცდა. აშკარად შეეტყო, რომ მსგავს პირდაპირ შეკითხვას არ მოელოდა, თუმცა ფაქტი იყო ძალიან გამხიარულდა და არც პასუხი დაუგვიანია.
-დღეს, სახლიდან გამოსვლის წინ
-ისევ სარკაზმი. მე სეროზულად გეკითხები -მთელი ძალისხმევა დასჭირდა, რათა არ გასცინებოდა და დინჯი გამომეტყველება მიეღო. ფაქტი იყო, ეს ძალიან უჭირდა
-არ ვიცი, ბეა, არ მახსოვს. იქნებ სხვა რამე მოიფიქრო?
-მე კი მგონია, რომ პასუხს თავს არიდებ. გელოდები ანდრეა!
-კარგი, ჩვენს გაცნობამდე ორი დღით ადრე -თქვა და იქაურობას თვალი მოავლო. წამით მოეჩვენა, რომ მათ საუბარს თითოეული მგზავრი ისმენდა, თუმცა ეს ახლა საერთოდ არ ადარდებდა
-და ვინ იყო?
-ეგ უკვე მეორე კითხვაა -ოსტატურად აარიდა თავი პასუხს -ახლა ჩემი ჯერია, არა?
-კარგი, ჰო -ბეას უკმაყოფილო ამობუზღუნება, იმ პატარა ბავშვის ქცევას ჰგავდა, რომელსაც დედა ტკბილეულის ჯიხურთან ჩაატარებს და არაფერს უყიდის
-სიმართლე თუ მოქმედება?
-მოდი მეც სიმართლეს ავირჩევ -დარწმუნებით მიუგო და მაშინვე გაინაბა. საშინლად აინტერესებდა, ის, თუ რა კითხვა წამოვიდოდა ანდრეას მხრიდან. საბედნეროდ ამას არც დაუგვიანია:
-აქ წამოსვლა არც ერთ არ გვინდოდა, მაგრამ შენ განსაკუთრებით შეშინებული სახე გქონდა. მითხარი რატომ?
აი აქ კი, თითქოს სუნთქვა შეეკრა. როგორ უნდა ეპასუხა ამ კითხვაზე, როდესაც მიზეზი ასეთი უხერხული იყო? ეს ყველაფერი, ერთად აღებული ხომ თაფლობის თვეს ჰგავდა? ისინი სასსტუმროს ერთ ნომერში უნდა ყოფილიყვნენ, ერთი კვირა უცხო ქალაქში უნდა გაეტარებინათ და აბა რა გასაკვირი იყო, რომ ბეას იმის შიში ჰქონოდა, გრძნობებს არ აჰყოლოდა და ანდრეასთან რაიმე სისულელე არ ჩაედინა? განა შეძლებდა უარის თქმას, მამაკაცს, რომ რაიმე დაეპირებინა? ამაში დარწმუნებული არ იყო და სწორედ ეს აშინებდა მის გონებას.
-არ ვიცი, ალბათ უცხო ქალაქებთან ადაპტაციის პრობლემა მაქვს. თან გერმანულიც არ ვიცი. რთულია ისეთ ქვეყანაში მოგზაურობა, რომლის ენაზეც, მხოლოდ ელემენტარული სიტყვების გაგება შეგიძლია
ანდრეას ირონიული ჩაცინება, რა თქმა უნდა, იმის დასტური იყო, რომ გოგონას შეთხზული ზღაპარი არ დაუჯერებია და ეს გამომეტყველებაზეც ნათლად აესახა. ბეამ უკვე აღარ იცოდა რა ექნა.
-მისმინე, ამ თამაშს სიმართლე და მოქმედება იმიტომ ჰქვია, რომ ტყუილი არ უნდა ვთქვათ. ახლა კი, გისმენ
-რისი მოსმენა გინდა, ანდრეა?
-ჩემ კითხვაზე გულწრფელი პასუხის. სულ ესაა -მხრები აიჩეჩა და გამომცდელად მიაშტერდა. ახლა, უკვე ვეღარც მის მზერას წაუვიდოდა ვერსად და ვეღარც პასუხს აარიდებდა თავს
-მეშინია . . .
-რისი გეშინია?
-უკვე ვნანობ, რომ ეს თამაში შემოგთავაზე -ცოტაც და სირცხვილისგან სახეს ხელებში ჩამალავდა. რა ემართებოდა? ის ხომ ყოველთვის თამამი და პირდაპირი იყო? სიმართლის თქმა არასდროს ერიდებოდა და მუდამ მზად იყო ის გაეკეთებინა, რაც თავად სურდა, იმისდა მიუხედავად, თუ როგორ მიიღებდა ამას საზოგადოება და ადამიანები, ვინც გარს ეხვია.
-კარგი, დაივიწყე -კანდელაკი ისედაც ყველაფერს ხვდებოდა, ამიტომ გადაწყვიტა საბრალო ბეას წვალებაზე ხელი აეღო -მოდი, კვლავ სიმართლეს ავირჩევ კარგი?
ამჯერად გოგონას გამოხედვა შვებით ამოსუნთქვას ჰგავდა. არადა თავიდან როგორ იკვეხნიდა, რომ ყოველ კითხვას გულწრფელ პასუხს შეაგებებდა? მართლაც, რომ ბედის ირონია იყო ეს ყველაფერი.
-მთლად კითხვასაც ვერ დავარქმევ, მაგრამ რაღაც ამდაგვარია. მოკლედ შენი ბავშვობის ყველაზე სასაცილო ისტორია მომიყევი
-მოიცა, დავფიქრდე -ნიკაპზე თითები რიტმულად აათამაშა კანდელაკმა, თან ჩაფიქრებული გამომეტყველება მიიღო. ასეთი ისტორია, მართლაც, რომ ბევრი ჰქონდა, მაგრამ ახლა და ამწუთას, რატომღაც, პირველად სწორედ ეს მოაგონდა :-სამი წლის ვიყავი, როდესაც საბავშვო ბაღში ერთ გოგოზე დავქორწინდი -გაეცინა და ბეას გაოცებული სახის დანახვაზე განაგრძო -ნუ გაქვს ასეთი სახე, უბრალოდ ბავშვური წაროსახვა იყო, გვირილებისგან გაკეთებული ბეჭდებით და ასე შემდეგ. მერე ჩვენს ირგვლივ ყველამ წრე შეკრა. სანამ არ დაიღალნენ, მანამდე ცეკვავდნენ. ჰო, ვიცი სისულელეა, მაგრამ ახლა სწორედ ეს მომაგონდა.
ვერც ამ სიტყვებმა გაჭრა. გოგონა ჯერ კიდევ დაბნეული ახამხამებდა თვალებს და ისეთი შეგრძნება ჰქონდა, რომ რაღაც ნაცნობი და მივიწყებული გაახსენეს. ამწუთას, რაღაც დეჟავუს მაგვარს განიცდიდა, თუმცა ეს უეცრად წამოჭრილი ფიქრები, დილის ნისლივით გაეფანტა, როგორც კი, სტიუარდესა მიუახლოვდა სპეციალურად მათთვის გამოყოფილ ადგილს, ტრადიციული კითხვით-რამეს ხომ არ ინებებთო?
პასუხი ორივეს მხრიდან უარყოფითი იყო, ამიტომ ბორტგამცილებლის ფორმაში გამოწყობილი ახალგაზრდა გოგონა, იგივე კითხვის დასასმელად, შემდეგი მგზავრისკენ გაემართა, თავისი საფირმო ღიმილით, რომელიც მსგავსი სამუშაოსთვის, აუცილებელ ატრიბუტს წარმოადგენდა.
-მგონი, კითხვების მარაგი ამოიწურა. დროა მოქმედებებზე გადავიდეთ
-მოქმედება? -ბეას ირონიულად გაეღიმა. რატომღაც მოუნდა კანდელაკისთვის რაიმე მწარე ეთქვა -აი იმ მკაცრი სახის სტიუარდესას ხედავ? რომ გითხრა შეაბი მეთქი დარწმუნებული ვარ ვერ შეძლებ, ამიტომ უფლებას გაძლევ მხოლოდ კითხვებზე მიპასუხო
-უკაცრავად? დავიწყოთ იქედან, რომ ახლა ჩემი კითხვის ჯერია, მაგრამ ამას შევეშვათ. მართლა გგონია, რომ რაც თქვი, იმას ვერ შევძლებ?
-დიახ, მგონია -თავი დარწმუნებით დაუქნია -ნახე როგორი გამომეტყველება აქვს, ასეთების გატეხვა ძალიან რთულია და თავს ტყუილად შეიწუხებ
კანდელაკის მხრიდან პასუხი არ ყოფილა. მან თავი ღიმილით გადააქნია და სამი წამის შემდეგ, ღვედის შეხსნა დაიწყო.
-რას აკეთებ? -თვალებგაფართოებული უყურბდა გოგონა
-გამატარე, უნდა გაიძულო, რომ შენი სიტყვები უკან წაიღო
-მოიცა შენ რა, მართლა აპირებ ამის გაკეთებას? -იგრძნო, რომ ეს სიტუაცია აღარ ართობდა, პირიქით ანერვიულებდა კიდეც
-რა მოხდა ბეა? -უეცრად თავის ადგილს დაუბრუნდა -შენ ვარაუდებში ეჭვი შეგაქვს, თუ უბრალოდ მეჩვენება?
უპირატესობა ანდრეას მხარეს გადაიხარა. გოგონას არ უნდოდა, მას შუა თვითმფრინავში ბორტგამცილებელთან ფლირტი გაება, თვითონ კი ამ ყველაფრისთვის, სავარძლიდან მშვიდად ედევნებინა თვალ-ყური. რა თქმა უნდა, ბეა თავისი აფორიაქების ნამდვილ მიზეზს არ აღიარებდა. აუცილებელი იყო სხვა რაიმე მოეფიქრებინა, რათა გაწეული წინააღმდეგობა ამით აეხსნა. გოგონას გამჭრიახ გონებას, რა თქმა უნდა, არც ამისთვის დასჭირვებია დიდი დრო.
-უბრალოდ არაეთიკურია, როდესაც თვითვმფრინავის მგზავრი ასე იქცევა. მხოლოდ ამის გამო შეგაჩერე
-მე კი არაეთიკური ის მგონია, რომ ჩემ შესაძლებლობებს ეჭვქვეშ აყენებ. იცი? მომბეზრდა ეს თამაში, მირჩევნია დავიძინო და რაიმე სასიამოვნო სიზმარი ვნახო -ამის თქმა და სავარძლის საზურგის დადაბლება ერთი იყო. ანდრეამ თავი მოხერხებულად დადო და თვალები დახუჭა. ბეას უეცარი მოახლოება, მხოლოდ მისი სუნთქვით იგრძნო, რომელიც მას სახეზე ეფრქვეოდა
-ანდრეა, თვალები გაახილე თორემ მაგ სკამის მაგივრად, ღრუბლებში მოგიწევს გაღვიძება
მამაკაცს ჩუმი სიცილი აუტყდა.
-ნამდვილი ველური კატა ხარ. ძილს რატომ არ მაცლი? -ამჯერად მხოლოდ ერთი თვალი ჰქონდა გახელილი და ისე უყურებდა
-იმიტომ, რომ მე ფხიზლად ყოფნას ვაპირებ და ჩუმად მგზავრობას ვერ შევეგუები. მითხარი რა ვაკეთო? მგზავრების თვალიერებაში გავლიო დარჩენილი სამი საათი? ამას ჯობს, იმის გეგმა შევადგინოთ დღეს რის მონახულებას ვაპირებთ. სასტუმროში ბარგს ტაქსის გავატანთ, ჩვენ შევლა აღარ მოგვიწევს და აეროპორტიდან პირდაპირ ქალაქის დასათვალიერებლად წავალთ
-გამორიცხულია, სანამ შხაპს არ მივიღებ ამაზე არც იფიქრო -მაშინვე გააპროტესტა
-შხაპი ამ დილით არ მიიღე? მიზეზებს ნუ იგონებ. ვიცი, ახლა ნომერში ასვლა და ძილი ყველაფერს გირჩევნია, მაგრამ არ გამოვა, მაინც არ მოგცემ ამის საშუალებას. იცოდე ყოველ ხუთ წუთში გაგაღვიძებ -მუქარასავით გაისმა მისი სიტყვები -თანაც ასეთი ტრადიციაა, რომ როდესაც წყვილი საქორწინო მოგზაურობაში მიდის, კაცი ვალდებულია მას ერთი სურვილი უპრობლემოდ შეუსრულოს, ჰოდა ჩემი სურვილიი ესაა
-ეგ ტრადიცია შენი მოფიქრებულია არა? -ეჭვით გახედა
-კარგი ჰო, მაგრამ . . .
-მითხარი პირველად რისი ნახვა გინდა -გააწყვეტინა კანდელაკმა და თვალები საბოლოოდ გაახილა. მიხვდა, რომ ბეას ხელში ძილი არ ეღირსებოდა
-პრატერის პარკში წავიდეთ და ეშმაკის ბორბალზე დავსხდეთ -გამარჯვებულის იერი აღებეჭდა, რადგან ბოლოს მაინც თავისი გაიტანა. ყოველთვის პატარა ბავშვივით უხაროდა, როდესაც ვინმეს რაიმეზე ითანხმებდა -იცი რა ლამაზი ხედები მოჩანს? თან ბრუნის ხანგძლივობაც ათი წუთია და ყველაფრის კარგად დანახვას და გადაღებას მოვასწრებთ
-არ მითხრა, რომ ფოტოაპარატი წამოიღე
-რა თქმა უნდა, წამოვიღე -ისე გაიკვირვა გოგონამ თითქოს მისთვის ვინმეს დედამიწის ბრუნვის შეწყვეტა ეცნობებინოს -ქალაქის თითოეული ხედი თუ არ აღვბეჭდე ფირზე, ისე აქედან ფეხსაც არ მოვიცვლი. თანაც ჩემი საყვარელი ფილმიც სწორედ ამ ქალაქშია გადაღებული და იმ ადგილების მონახულება მინდა, სადაც მისი პერსონაჟები დააბიჯებდნენ. ეშმაკის ბორბალი სწორედ ერთ-ერთი მათგანია -მზერა გაუსწორა -პერსონაჟებმა, ერთმანეთს პირველად სწორედ იმ ატრაქციონზე აკოცეს, მზის ჩასვლის ფონზე
გოგონა ისეთი შთაგონებით ლაპარაკობდა და იმდენად იყო ჩაფლული თავის ფიქრებსა და სტიქიაში, რომ ანდრეას მხოლოდ ერთი რამ რჩებოდა-მისთის უყურებინა და გაღიმებულს ესმინა. ცხოვრებაში პირველად შეხვდა ასეთ ადამიანს. ერთდროულად თამამიც იყო და მორცხვიც, მხიარულიც და სიღრმისეულიც, უხეშიც და რომანტიკოსიც. ამ არსებაში ყველაფერი გაერთიანებულიყო. მამაკაცს ყოველთვის ეჩვენებოდა, რომ თითოეული მისი ქმედების მიღმა, კიდევ რაღაც იმალებოდა. თითქოს გოგონა საკმაოდ იდუმალი იყო და ბოლომდე არასდროს ამჟღავნებდა თავის ნამდვილ სურვილებსა და ზრახვებს. მისი ბავშვურობა და გაბრწყინებული თვალები, იმდენად შეჭრილიყო კანდელაკის გულში, რომ უკვე თავის თავსაც უტყდებოდა, მისდამი დამოკიდებულების ნელ-ნელა ცვლილებაში. არ იცოდა ეს რა იყო, თუმცა გრძნობა, რომ ბეას სიახლოვეს რაც შეიძლება ხშირად ყოფილიყო, მუდმივად თან დასდევდა. მისი რაღაც ნაწილი იმასაც ხვდებოდა, რომ ეს სიგიჟე იყო. სიგიჟე, რომელსაც შეიძლებოდა მომავალი არც კი ჰქონოდა და ერთ ადგილას დაპაუზებული ყოფილიყო, მანამ სანამ მათი ერთმანეთისგან განთავისუფლების დღე ოფიციალურად არ დადგებოდა. მხოლოდ ანდრეაზე იყო დამოკიდებული მოძებნიდა თუ არა საშუალებას, დისტანციური მართვის პულტი ხელში ჩაეგდო და ღილაკ Play-ზე თითის დაჭერით, მათი ერთ ადგილზე გაყინული ურთიერთობისთვის შემდეგი ძვრები მიეცა.
-კარგი პრატერი გასაგებია. სხვა?
-აქ ერთი კვირა უნდა ვიყოთ -საქმიანი ბიზნესმენის ჟესტებით დაიწყო გოგონამ -მოდი, ახლა კიდევ ერთი რამის ნახვას დავგეგმავ და დანარჩენები სხვა დროისთვის გადავდოთ, კარგი?
-ისეთი სახე გაქვს, ალბათ უკვე მოფიქრებულიც გექნება შემდეგი ვიზიტის ადგილი
-რა თქმა უნდა, მოფიქრებული მაქვს -თვალებში კვლავ სიხარულის ნაპერწკლები ათამაშდნენ -ცოტა უცნაურად წარმოითქმის და შეიძლება არც გაგიგია-ჰუნდერტვასერის სახლი. ეს საცხოვრებელი კორპუსია, რომელსაც არც ერთი სწორი ხაზი არ აქვს. ძალიან ორიგინალური ნაგებობაა და ტურისტებიც ხშირად სტუმრობენ -ბეამ კანდელაკის "საიდან იცი ეს ყველაფერი" მზერა დაიჭირა და დაუსმელ შეკითხვაზე პასუხი გასცა -გუშინ ამ ქალაქზე რაღაც-რაღაცები წავიკითხე. ხომ უნდა გვცოდნოდა, რისი ნახვა ღირდა და რისი არა? თაფლობის თვეზე, მხოლოდ სასტუმროს ნომერში საკოტრიალოდ ნამდვილი ცოლ-ქმარი დადის, ჩვენ კი ბევრი რამის ნახვა უნდა მოვასწროთ.
ანდრეა სიცილისგან ლამის ჩაბჟირდა. რთული იყო ბეასთვის გესმინა და არ გამხიარულებულიყავი. მართლაც იყო ამ ადამიანში რაღაც, რაც სხვებისგან გამოარჩევდა და განსაკუთრებულს ხდიდა. ამის შემჩნევა არა მარტო კანდელაკს, არამედ, ყველას თავისუფლად შეეძლო.
-მოდი, ჯობს სანამ ჩავალთ ქართულ-გერმანული ლექსიკონი ამოიღო და რა რაღაც სიტყვები და ფრაზები მაინც ისწავლო. მართალია, იქაურებს ინგლისურიც კარგად ესმით, მაგრამ თავიანთ ენაზე თუ დაელაპარაკები, ბევრად უკეთესი იქნება
-მაგრამ ქართულ-გერმანულ ლექსიკონი, რომ არ წამოგვიღია? -დაბნეული ბავშვის მზერა მიიღო გოგონამ
-არაუშავს, ლექსიკონი შენ გვერდით ზის და შეგიძლია, რაც გინდა ის ჰკითხო
-საერთოდ არის რამე რაც შენ არ იცი?
-არის -გაეცინა -არ ვიცი რამდენი კვადრატული კილომეტრია კასპიის ზღვის ფართობი
-371, 000 -გამომწვევად გახედა ბეამ და თვალი ჩაუკრა
-აი რაღაც მე არ ვიცი, რაღაც შენ. ხომ ხედავ, ერთმანეთს ვავსებთ
-ახლა ეგ წინადადება გერმანულად მითარგმნე და მერე, ნელ-ნელა გეტყვი, რაც მაინტერესებს . . .
მთელი დარჩენილი დრო, ანდრეა ბეას გერმანულ სიტყვებსა და გამოთქმებს ასწავლიდა. სტიუარდესას ფურცელიც და კალამიც კი სთხოვეს, რათა მეცადინეობა უფრო გაადვილებოდათ. უნდა გენახათ, რა ყურადღებით უსმენდა ბეა თითოეულ მის სიტყვას, რჩევასა თუ რეპლიკას. ამ წუთას, ისინი მოსწავლესა და მასწავლებელს ჰგავდნენ, რომლებიც იმდენად იყვნენ ჩართული საგაკვეთილო პროცესში, რომ ირგვლივ ვერავის და ვეღარაფერს ამჩნევდნენ.
წამი წამს მისდევდა, წუთი კი, წუთს . . .
ბეა თან უცხო ენას ითვისებდა, თან ანდრეას ჭაობივით მწვანე თვალებს მზერას არ აშორებდა და ცდილობდა ყველაფერი მალე დაეზეპირებინა. გამოსდიოდა კიდეც. კანდელაკმა სტიუარდესას მოტანილ დიდი თაბახებიდან, ერთ-ერთზე ბეას რაღაც წინადადებებიც კი ჩამოუწერა, რომელიც გოგონას ჩაფრენამდე უნდა დაესწავლა და მისთვის ჩაებარებინა. სასწავლი მასალა ორ გვერდს შეადგენდა და ბეამ მხოლოდ აეროპორტში დაფრენამდე თხუთმეტ წუთით ადრე მოახერხა მათი ბოლომდე დასწავლა. დარჩენილი დრო, თავისთავად, გამოკითხვამ წაიღო. ანდრეასდა გასაოცრად, არც გამოთქმები იყო მაინდამაინც ცუდი და არც ცოდნის დონე. მხოლოდ ერთი შეცდომა დაუშვა, როდესაც ორი ფრაზა ერთმანეთში აერია. სხვა მხრივ, ყველაფერი იდეალურად იყო და ყველაზე მთავარი მაინც მომავალში დაიწყებოდა- მათ წინ ახალი ქალაქი ელოდათ, ახალ შეგრძნებებთან და შთაბეჭდილებებთან ერთად. ვინ იცის, იქ რა გადახდებოდათ ან როგორები დაბრუნდებოდნენ ამ ერთი კვირის შემდეგ. მათთვის ამას არც ჰქონდა გადამწყვეტი მნიშვნელობა. მთელი ყურადღება, კვლავ სტიუარდესას ხმამაღალ განცხადებაზე ჰქონდათ გადართული, რომელიც შემდეგს იუწყებოდა: "ძვირფასო მგზავრებო, გთხოვთ კარგად შეამოწმოთ უსაფრთხოების ღვედები. თვითმფრინავი მალე ვენის აეროპორტში დაეშვება ".






* * *
და აი ვენაც, მსოფლიოს ერთ-ერთი ულამაზესი ქალაქი, მდიდარი ისტორიითა და უამრავი ღირშესანიშნაობით. ეს იყო ქალაქი, სადაც ყველა მოახერხებდა რაიმე სათავისოს მოძებნას. რაიმე ისეთის, რაც ამ ქალაქში ხელმეორედ დაბრუნების სურვილს აღუძრავდა.
თორმეტი მარტი იყო. ქუჩებს გაზაფხულის მზე ანათებდა და თითოეულ უბანსა და მოსახვევში ხალხმრავლობა შეინიშნებოდა. მრავლად ნახავდით სხვადასხვა ქვეყნიდან ჩამოსულ ტურისტებს, რომლებსაც დიდი ზურგჩანთებითა და ფოტოაპარატების ჩხაკუნით თუ გამოარჩევდით ადგილობრივთაგან. ასეთ დამსვენებელთა დიდ ნაწილს, ქალაქის ერთ-ერთ ღირშესანიშნაობასთან-წმინდა სტეფანეს ტაძართან მოეყარა თავი და მთელი ენთუზიაზმით ცდილობდა, რაც შეძლებოდა მეტი სამახსოვრო ფოტო დარჩენოდა ამ ულამაზესი ნაგებობის ფონზე. ტაძრის კათედრალის კოშკზე, რომელიც მთელს ქალაქს ზემოდან გადმოჰყურებდა და ულამაზეს ხედებს აშუქებდა, ხუთიოდე თინეიჯერი ფოტოაპარატით ხელში იდგნენ და ამ აუტანლად ლამაზ, ქვემოთ გადაშლილ ქალაქს, დიდი მონდომებით აფიქსირებდნენ თავიანთ ფირებზე.
თითოეულ კუთხე-კუნჭულში იგრძნობოდა, რომ ყველას თავისი საქმე და საზრუნავი ჰქონდა. აქა-იქ უახლოესი კაფეებიდან გამომავალ ჩემოდნიან ბიზნესმენებსაც მოჰკრავდით თვალს, რომლებიც ქაღალდის ყავის ჭიქებით ხელში უახლოესი ტაქსების გაჩერებისკენ მიიჩქაროდნენ და გადატვირთული გრაფიკის წყალობით, ადამიანური გართობებისა თითქმის არაფერი გაეგებოდათ.
ქალაქში სიცოცხლე დუღდა. იგრძნობოდა, რომ აქ სულ სხვა გარემო, განზომილება და სულ სხვა ვაკუუმი იყო . . .
-მზად ხარ გართობისთის? -ტაქსიდან გადმოსვლის თანავე, იქ მყოფთა ხმებს, ბეას ხმამაღალი წამოძახილიც შეერია, რომელიც აღტაცებული ადამიანის გრძნობების გამოვლენას ჰგავდა
-ბეა, იქნებ სხვა ატრაქციონი აგერჩია? რატომ მაინდამაინც ეშმაკის ბორბალი?
-იმიტომ, რომ იქედან ქალაქის საუკეთესო ხედები მოჩანს. რა მოხდა რატომ არ გინდა?
ანდრეას პასუხი არ გაუცია, მხოლოდ უხერხულად შეიშმუშნა და სალაროსთან ბორბალზე დასაჯდომი ორი ბილეთი ისე აიღო, რომ უკმაყოფილო გამომეტყველება მის სახეს, წამითაც არ მოშორებია.
-მიპასუხე, რატომ არ გინდა-მეთქი? -უკვე ღიმილი ეპარებოდა ბეას, რადგან მისთვის მიზეზი ნელ-ნელა აშკარა ხდებოდა -არ მითხრა, რომ სიმაღლის გეშინია
-ბეა, შეწყვიტე!
-არა, არა -უკვე თავშეუკავებლად იცინოდა -ნება მომეცი, ამაზე გავიცინო. ანდრეა კანდელაკს სიმაღლის ეშინია! -თეატრალურად წარმოთქვა გოგონამ და კვლავ სიცილი აუტყდა
-იცოდე, ამაზე კიდევ ერთხელ თუ იხუმრებ, შენთან ერთად აღარ დავიძინებ. მერე მოგიწევს შენი თეთრად გათენებული ღამეების კოლექციას, კიდევ რამდენიმე შემატო
ბეა შეკრთა და არასერიოზული გამომეტყველება, მაშინვე სერიოზულით შეცვალა. ეს ნამდვილად არ აწყობდა, მითუმეტეს უცხო ქალაქსა და უცხო გარემოში.
-კარგი, კარგი პირზე ბოქლომს ვიდებ . . . -გოგონას დუმილი არც მეტი, არც ნაკლები, ხუთ წამს გაგრძელდა. შემდეგ კი, კვლავ ალაპარაკდა -კი, მაგრამ თუ სიმაღლის გეშინია, თვითმფრინავში როგორ ჩაჯექი?
-თვითმფრინავიდან არ ჩანს რა სიმაღლეზე იმყოფები, თუ, რა თქმა უნდა, ფანჯრიდან არ გადაიხედავ. თეორიულად ცოდნაზე კი, ვცდილობდი არ მეფიქრა
-კარგი, მერე რა მოხდა? ყველას გვეშინია რაღაცის. მე, მაგალითად, მწერების მეშინია -გაეცინა -საკმარისია უბრალო კოღო დამაჯდეს, რომ ჩემი პანიკური კივილის მოსმენა უწევთ. ანდრეა, მართლა ძალიან მინდა ბორბალზე დაჯდომა, იქნებ სცადო და ეგ შიში მოიხსნა?
გოგონას სიტყვებმა, კანდელაკს კვლავ ღიმილი მოჰგვარა. უკვე მერამდენედ . . .
-ხომ ხედავ მოგყვები? მაგრამ ვერ დაგპირდები, რომ ხედებით ტკბობას შევძლებ
-ეგ არცაა სავალდებულო. უბრალოდ წამომყევი და მე დაგეხმარები ეგ შიში დაძლიო
ამ ლაპარაკსა და "ფსიქოლოგიურ სეანსებში" ბორბალსაც მიუახლოვდნენ. როგორც ყველა, ისინიც მინით დახურულ, საშუალო ზომის კაბინაში მოთავსდნენ, რომელმაც ნელ-ნელა დაიწყო ზემოთ სვლა. ატრაქციონი იმდენად ზლაზვნით მოძრაობდა, რომ შიგნით ფაქტობრივად არაფერი იგრძნობოდა. ადგილის მონაცვლებას მხოლოდ იმით იგებდნენ, რომ ქვემოთ მყოფნი ნელ-ნელა პატარავდებოდნენ და ბოლოს პატარა მწერებსაც კი დაემსგავსნენ.
ბეა თითოეული წამით, ქალაქის თითოეული წერტილით ტკბებოდა და თან, ანდრეას ხელს, თავისას წამითაც არ უშვებდა. ფიქრობდა, რომ ასე მამაკაცს შიშს გაუქრობდა და სიმართლე ითქვას, არც ცდებოდა. კანდელაკს მთელი კონცენტრირება, მართლაც გოგონას რბილ კანზე ჰქონდა გადატანილი, რომელიც მის ხელის გულს ნაზად ეხებოდა, თავისი საოცარი სითბოთი.
-შეხედე, ანდრეაა, ნახე რა ლამაზია -აღტაცება ვერ დამალა და მინის კაბინას შუბლი მიადო. იქიდან ყველაფერი იმაზე უფრო ზღაპრულად გამოიყურებოდა, ვიდრე წარმოიდგენდა. მოჩანდა მდინარე დანობი, რომელიც შუადღის მზის სხივებზე, მომაჯადოებლად ბრწყინავდა და თითქოს ამ სილამაზეს, გვირგვინად ადგა, მოჩანდა სახლები, კორპუსები, დაუსრულებლად მოსიარულე ნომერ პირველი ტრამვაი, რომელიც გარს უვლიდა ძველი ქალაქის ყველაზე დიდ გამზირს, რინგშტრასეს, სადაც ვენის ისეთი ღირშესანიშნაობები მდებარეობდა, როგორიც იყო მუზეუმების კვარტალი, ოპერის თეატრი, ჰაფსბურგების სასახლე, დუნაის სანაპირო და ასე შემდეგ. -ანდრეა, გთხოვ შეხედე, ახლოს მოდი -ხელში მძლავრი მოქაჩვით მიიყვანა მამაკაცი მასთან ახლოს და ღიმილიანი სახით გახედა. თვალები იმდენად საყვარლად უბრწყინავდა, რომ ანდრეას უკვე მეტი აღარ შეეძლო. სურვილი იმდენად ძლიერი აღმოჩნდა, იმდენად შეუკავებელი და დაუოკებელი, რომ ვერც კი გააცნობირა ისე აიკრა გოგონა სხეულზე, წელზე ხელები მაგრად შემოხვია და ტუჩები ყურთან ახლოს მიუტანა:
-როგორ თქვი იმ ფილმში ერთმანეთს პირველად ეშმაკის ბორბალზე აკოცესო, არა?
-მაშინ მზის ჩასვლა იყო . . . -ძლივს წარმოთქვა აკანკალებული ხმით გოგონამ და დამშრალი ტუჩები ენის წვერით გაისველა. გრძნობდა, რომ მუხლებში ძალა ეცლებოდა და თვალებში უბნელდებოდა
-მართალია მზის ჩასვლა არ არის, თუმცა . . . -ვნებამორეულმა კანდელაკმა, რომელზეც გოგონას სიახლოვე უკვე ნარკოტიკივით მოქმედებდა, სიტყვა ვეღარ დაამთავრა, მასზე მიკრული ბეა კიდევ უფრო მიიზიდა და ისე, რომ არანაირი შესავალი აღარ გაუკეთებია, მთელი გრძნობით აკოცა.
სხეულში ელექტრო დენის დავლას ჰგავდა ეს ყოველივე. ორივეს შეეძლო დაეფიცა, რომ მსგავსი აქამდე არასდროს არაფერი გამოეცადათ. ანდრეა ფრთხილად, სათუთად ეფერებოდა გოგონას თმას, მასში თითებს დაასრიალებდა და იმდენად ნაზად და ვნებიანად ჰკოცნიდა, რომ ბეასთვის გაჩერება თითქმის შეუძლებელი ხდებოდა. ეს იყო რაღაც ენით აღუწერელი სიამოვნება, ეს იყო ის წუთები, რომლისთვისაც ყველაფერი ღირდა, სრულიად ყველაფერი . . .
გახაფხულის მოალერსე მზე, უწინდელივით ლამაზად აცხუნებდა თავის სტუმართმოყვარე სხივებს, ეშმაკის ბორბალის კაბინა კვლავ აგრძელებდა შეუმჩნეველ სხვლას ამჯერად უკვე ქვემოთ, ხოლო მასში მჯდარი წყვილისთვის უკვე აღარც დედამიწა ბრუნავდა, აღარც გრავიტაციის კანონი არსებობდა და აღარც სამყაროს კანონზომიერება. ისინი მხოლოდ ერთმანეთს გრძნობდნენ, ერთმანეთს და სხვას ვეღარაფერს . . .






13 თავი
შუა ღამეს უკვე კარგა ხნის გადაცილებული იყო. კედელზე დამაგრებული საათის ისრები, განუწყვეტლივ წიკწიკებდნენ, ხოლო ლამპიონებით გრძელი რიგით განათებულ ქუჩებში, ჯერ კიდევ, უხვად მოძრაობდნენ სხვადასხვა მარკის ავტომობილები, რომლებიც ამჯერად ვინ იცის, რა მნიშვნელოვან საქმეებზე მიიჩქაროდნენ თეთრი ზოლებით, ლამაზად დახაზულ გზატკეცილზე. სწორედ იმ გზატკეცილზე, ვენის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი სასტუმრო Suite Hotel 200m zum Prater, რომ გადმოჰყურებდა.
ტურისტებისა თუ უბრალოდ, ერთდღიანი სტუმრებისთვის განკუთვნილ, ხუთ სართულიან შენობაში, სრული სიწყნარე და იდილია სუფევდა. ფანჯრების უმეტესობა მთლიანად ჩაბნელებული იყო, რაც იმას მოასწავებდა, რომ სასტუმროში გაჩერებული ადამიანები, ან სიზმრების იდუმალებით მოცულ სამყაროში მოგზაურობდნენ, ან ცდილობდნენ ეს მოგზაურობა, რაც შეიძლებოდა მალე დაეწყოთ. თავისთავად, არც მომსახურე პერსონალი დაძრწოდა სართულიდან სართულზე, თავისი ცნობილი შეძახილით-"დასუფთავებაა" და არც ოფიციანტები დააგორიალებდნენ საჭმლით გადავსებულ, ოთხბორბლიან ურიკებს სხვადასხვა ნომერში, რათა შემდეგ ფეხის ქირა მიეღოთ და ბედნიერი სახეებით გაბრუნებულიყვნენ თავიანთი სამუშაო ადგილისკენ, სადაც დაბრუნება, მაინდამაინც არ ეხალისებოდათ . . .
სასტუმროს მესამე სართულზე მდებარე, ოთახ ნომერ 309-ში ჯერ კიდევ ენთო კაშკაშა სინათლე. როგორც ჩანს, იქ დაბინავებულ ტურისტებს, ძილი არ ეკარებოდათ და სანამ მათ სულებშიც ჩასახლდებოდა სიზმრების ანგელოზი, რომელიც ფუმფულა, შავ-თეთრი ფერებით გაწყობილი ბალიშებისკენ უბიძგებდა, დროის გაყვანას სხვადასხვა ხერხებით ცდილობდნენ.
-აბა, მაჩვენე, რა მოიტანე -აივანზე დადგმულ პატარა სავარძელს, გვერდით მეორე მიუდგა ანდრეამ და შიგ, მოწყვეტით ჩაესვენა. პარადოქსი იყო, მაგრამ მთელი დღის სეირნობას, რომლის დროსაც თითქმის ყველაფერი მოინახულეს შონბურნის სასახლით დაწყებული, ბელვედერის პარკით დამთავრებული, სადაც გაშენებულმა, ავსტრიის სხვადასხვა კუთხიდან ჩამოტანილმა მცენარეებმა, ბეაზე უდიდესი შთაბეჭდილება მოახდინა, გადაღლილის ნაცვლად, ენერგიაზე მოსულიც კი, ჩანდა. ამ გასეირნებას, ქალაქის ყველაზე მნიშვნელოვანი ადგილების მონახულება ჰქონდა მიზნად. რა თქმა უნდა, სამახსოვრო ფოტოც უამრავი შემორჩა, რომელშიც ვენის ყველაზე ლამაზი ხედები იყო აღბეჭდილი.
ოთხი დღე გასულიყო მას შემდეგ, რაც ეშმაკის ბორბალზე, ამ უჩვეულო წყვილმა ერთმანეთს პირველად აკოცა. გასაკვირი იყო, მაგრამ ამაზე სიტყვა ერთხელაც კი, არ დაუძრავთ. თითქოს წინასწარ შეთანხმდნენ, რომ მოცემულ, პატარა ეპიზოდს, ქვეცნობიერის ყველაზე ღრმა კუნჭულში დამარხავდნენ და მიწის სქელ ფენასაც დააყრიდნენ ზემოდან. არა, ვერ იტყოდით, რომ ამაზე საუბრის წამოწყების სურვილი არ ჰქონდათ, პირიქით ეს ორივეს ძალიან უნდოდა, მაგრამ საფიქრალი ის იყო, თუ როგორ გაგრძელდებოდა ყოველივე ამის შემდეგ მათი ურთიერთობა. ბეას, მოცემულ საკითხთან დაკავშირებით, საკუთარი მოსაზრება ჰქონდა. მართალია, არაფერს ნანობდა, მაგრამ რა გარანტია იყო იმის, რომ ანდრეა უბრალოდ წუთიერ სისუსტეს არ აჰყვა და ეს კოცნაც ამის ბრალი არ იყო? შეიძლებოდა მამაკაცს არც ჰქონდა დაგეგმილი მასთან სხვა სახის ურთიერთობა. ის ურთიერთობა, რომელზეც ბეა, გულის სიღრმეში ალბათ ფიქრობდა კიდეც. მაგრამ ამაში თავის თავსაც კი, არ უტყდებოდა.
გოგონა ოთახში სულ რაღაც წამების შემოსული იყო. მიუხედავად იმისა, რომ ცოტა ხნის წინ, მორიგი სიგიჟე ჰქონდა შემატებული თავისი კოლექციისთვის, მაინც ისე გამოიყურებოდა, თითქოს არაფერი მომხდარიყოს და სახეზეც უდარდელი ღიმილი დასთამაშებდა.
-ის, რაც მოვიტანე, დღევანდელ დღეს აშკარად დააგვირგვინებს -მხიარულად წარმოთქვა, სანამ სავარძელში ჩაჯდებოდა და ჩანთიდან კონიაკის ბოთლი ამოაძვრინა -მგონი კარგი უნდა იყოს, არა?
-მაჩვენე -ანდრეა ახლა მართლა ძლივს იკავებდა სიცილს. იმ მწარე გაკვეთილის შემდეგ, ბეას კვლავ ალკოჰილით ხელში დანახვა, ნამდვილად სასაცილო იყო. მაგრამ რომ დავფიქრდეთ, ამაზე მეტი სისულელე რაღა უნდა გაეკეთებინა? -სერიოზულად? ეს საიდან იშოვე? -გაკვირვების შეძახილი აღმოხდა, როდესაც ბოთლზე კონიაკის სახელწოდება -Hennesy Ellipse ამოიკითხა.
-რა მოხდა? ასეთი რა არის?
-ერთ-ერთი ყველაზე ძვირადღირებული კონიაკია მსოფლიოში. ამის ერთი ბოთლი, 8 000$ ღირს. მაღაზიაში ნამდვილად ვერ შეიძენდი, შეზღუდული რაოდენობით გამოდის -ეჭვით გახედა, უკვე სავარძელში ჩამჯდარ გოგონას, რომელსაც ფეხი, ფეხზე გადაედო და სივრცეს უმისამართოდ გაჰყურებდა -ბეა, საიდან მოიტანე ეს სასმელი?
-კარგი, გეტყვი ოღონდ მორალის კითხვას ნუ დამიწყებ -სახე ამჯერად ლამპიონების შუქით განათებული ქუჩიდან, მონაქროლ ნიავს დაუხვედრა -ვიღაც მდიდარი არაბი იყო ფოიეში და იმას ამოვაცალე ჩანთიდან. იმ ადგილას კამერები არ იყო და ვერაფერი დამაფიქსირებდა -ბეამ ქვედა ტუჩი უხერხულად მოიკვნიტა -კარგი რა, ასეთი სახე ნუ გაქვს, ამის გარდა, კიდევ ბევრი ჰქონდა, თან მე ხომ არ ვიცოდი, რომ ასეთი ძვირადღირებული იყო. სხვა შემთხვევაში, ხელსაც არ ვახლებდი
-ნამდვილი შეშლილი ხარ, ბეა -ახლა უკვე თავშეუკავებლად იცინოდა. ჯანდაბა, როგორ არაამქვეყნიურად უხდებოდა ეს ყოველივე. თითქოს, ამ დროს, სრულიად სხვა ხდებოდა და თავის თავს აღარ ჰგავდა -მე კი, ვიფიქრე მხოლოდ სასტუმროს მარკეტში ჩახვიდოდი ესპრესოს საყიდლად
-როგორც ხედავ, სიურპრიზებით ვარ სავსე -როგორც ასეთ მომენტებში ჩვეოდა, წარბები ეშმაკურად აათამაშა და ზურგჩანთიდან ორი პლასტმასის ჭიქაც ამოაძვრინა -აბა, შენ დაასხამ, თუ მე დავიწყო? სხვათა შორის, დღევანდელი დღე ძალიან მომეწონა, მიუხედავად იმისა, რომ მხატვრობა არ გიყვარს და მუზეუმებში ვერ შეგიტყუე. ხვალ სად წავიდეთ? სამი დღე დაგვრჩა და მაქსიმალურად უნდა გამოვიყენოთ
-ძალიან ხარ აზარტში შესული -ჯერ ბეას შეუვსო, ხოლო შემდეგ, თავისთვისაც დაისხა. ძვირადღირებული სასმელის ბოთლმა, ცოტა ხნით, პატარა, მინის მაგიდაზე დაიკავა ადგილი, სადაც მასთან ერთად ლამაზად მოხატული, ყვავილების ქოთანი იდო, შიგნით ჩარგული ლამაზი ორქიდეებით
-რომ იცოდე, ხვალინდელი მარშრუტი უკვე შევადგინე. მინდა ოპერის თეატრი ვნახო შიგნიდან, რადგან ამბობენ, რომ ნამდვლი საოცრებაა და მერე სადმე შნიცელიც ვჭამოთ. ყველაზე ცნობილ ავსტრიულ კერძებში შედის. აქაურები მასზე გიჟდებიან -პატარა ჭიქა, ხელში მხიარულად შეათამაშა. სახეზე იმ ცელქი ბავშვის გამომეტყველება ჰქონდა, რომელიც რაღაც მზაკვრულს გეგმავდა -აბა, რას გაუმარჯოს? მამაკაცი შენ ხარ და სადღეგრძელოც შენ უნდა თქვა
-რას გაუმარჯოს? -ისეთი გამომეტყველება დაედო, თითქოს პასუხი მზად არ ჰქონოდა -იმ პატარა ეპიზოდს, რომელზეც არცერთი კრინტს არ ვძრავთ, მაგრამ ამის გაკეთება ძალიან გვინდა
-ჩვენს კოცნას გულისხმობ? -ნახევრამდე ჩაცლილი სასმისი მარჯვენა მუხლზე დაედო და ისე უყურებდა. ბოლომდე გამოცლას, მხოლოდ მაშინ გეგმავდა, როდესაც ანდრეასგან პასუხს ეღირსებოდა.
-ნანობ ამას? თუ ასეა უნდა ვიცოდე, რადგან უკვე აღარ ვიცი შენთან როგორ მოვიქცე. ისიც არ ვიცი, ჩემთის ვინ ხარ, მაგრამ ერთ ძალიან ბანალურ რაღაცას გეტყვი-როდესაც ვაცნობიერებ, რომ დადგება დრო, როდესაც ჩვენი ერთად ცხოვრება დასრულდება, როდესაც ვეღარასდროს ვიხილავ შენს სიგიჟეებს . . . -მამაკაცმა კონიაკი ბოლომდე გამოცალა. სათქმელის დასრულება, რატომღაც არ მოისურვა. მთელი თავისი ცხოვრებიის განმავლობაში, გულწრფელობის პრობლემა ჰქონდა და ახლაც, სწორედ ეს ხდებოდა
-მინდა, რომ სათქმელი დაამთავრო. გთხოვ გააკეთე ეს -ბეას ნაცრისფერი თვალები მუდარას გამოხატავდა, ხოლო სხეული ერთიანად თრთოდა
-არ ვარ დარწმუნებული, რომ ერთი წლის შემდეგ, განქორწინების ფურცლებს ხელს ღიმილიანი სახით მოვაწერ და ასეთივე გამომეტყველებით დაგემშვიდობები - ღრმად ამოსუნთქვას, თითქოს მთელი გრძნობა ამოაყოლა. კიდევ ერთხელ შეათვალიერა გოგონა. ამჯერად, ბეა მოკლე შორტებსა და უმკლავო ნაცრისფერ მაისურში გამოწყობილიყო. იმდენად უხდებოდა თავისუფალი სტილი, რომ კანდელაკმა რამდენიმე წამით თვალი ვერ მოწყვიტა. ჯანდაბა, რას უკეთებდა ეს გოგო? თავის თავს, თვითონაც კი, ვერ სცნობდა. ყოველთვის ეგონა, რომ ანას შემდეგ, სერიოზულად აღარავისზე იფიქრებდა და მხოლოდ ერთდღიანი ურთიერთობები იქნებოდა მისი ცხოვრების სტილი, მაგრამ ბეა არც ერთდღიანი იყო და არც ერთ საათიანი. გოგონას გაცილებით უფრო დიდი ადგილი ეკავა და სწორედ ეს აშინებდა. აღარ უნდოდა მსგავსი რამ კიდევ გამოეცადა. აღარ უნდოდა ყვარებოდა და იმის შიში ჰქონოდა, რომ ყველაფერი წინანდელივით დასრულდებოდა.
-ამას რატომ აკეთებ, ანდრეა?
-რას ვაკეთებ?
-თავგზას მიბნევ. ყოველ წუთს, ყოველ წამს, შენი ყოველი სიტყვით, გამოხედვით და მიმიკით თავგზას მიბნევ. მაშინაც კი, როდესაც იღიმი თითქოს შენკენ მიბიძგებ და მითრევ -ბეამ თვალები დახუჭა და თავი გადააქნია. თითქოს ასე იმ ქაოსის მოშორებას ცდილობდა, რომელიც მის თავში, ღრმად ჰქონდა ფესვები გადგმული -ახლა კი, დროა გავჩუმდე და აღარაფერი ვთქვა. ისედაც ზედმეტი ვილაპარაკე
-კითხვაზე არ გიპასუხია. პასუხი მჭირდება, ბეა, თანაც ძალიან
-რომელ კითხვაზე? -ჭიქა კიდევ ერთხელ შეივსო და ბოლომდე გამოცალა, მანამ, სანამ კანდელაკი აზრებს თავს მოუყრიდა და რაიმეს იტყოდა
-ნანობ იმას, რაც ეშმაკის ბორბალზე მოხდა? გულწრფელად მიპასუხე და არაფერი დაამატო
-მოდი, გულახდილი ვიქნები -ჩაფიქრებული სახით დაიწყო გოგონამ და წამით გაჩუმდა. ისეთი გამომეტყველება ჰქონდა, რომ ვინმე იფიქრებდა, აღარაფრის თქმას არ აპირებსო, მაგრამ ასე ნამდვილად არ იყო. უბრალოდ ცდილობდა სიტყებისთვის თავი მოეყარა. მართლაც რთული იყო ბეასთვის ამ ყველაფერზე ემოციების გარეშე ლაპარაკი -არა, არ ვნანობ. უსამართლობა იქნება ჩემი მხრიდან, რომ საპირისპიროში დაგარწმუნო და ამას არც ვაპირებ. დღემდე ამ თემაზე საუბარს ორივე გავურბოდით და შენ რომ არ წამოგეწყო, ალბათ ხმასაც კი ვერ ამოვიღებდი, მაგრამ . . .
-მაგრამ, რა?
-არაფერი . . . -დუმილი სამი წუთის განმავლობაში გრძელდებოდა. მხოლოდ მანქანების მოძრაობა ეჯახებოდა სიჩუმის ნაწილაკებს და მათ გაბატონების საშუალებას არ აძლევდა. თითქოს ატმოსფეროც კი დაძაბულად შესცქეროდა ამ ორის საუბარს და მოვლენების განვითარებას გაფაციცებით ელოდა, 3D სათვალით და პოპ-კორნით ხელში
-სვირინგს რას უპირებ? მოიშორებ?
ამის გაგონებაზე, გოგონას, მარჯვენა ხელში დაჭერილი ჭიქა კინაღამ ძირს დაუვარდა. რატომღაც არ ელოდა, სასაუბრო თემის ასეთ მკვეთრ და მოულოდნელ ცვლილებას, თუმცა ეს ალბათ, უკეთესიც იყო.
-ა . . . არ ვიცი, ალბათ ოდესმე მოვიშორებ, მაგრამ დარწმუნებული ვარ, ძალიან მტკივნეული იქნება -ეს, რომ თქვა, პარალელურად თავის ბეჭს ზემოდანაც დახედა და რატომღაც, სახეზე ღიმილი გამოესახა -ნეტავ ჩემს მობილურშიც ხომ არ არის რაიმე ვიდეო იმ დღიდან? გინდა შევაწმოწმოთ?
-იმედია, ის ჩანაწერი არ დამხვდება, სადაც სხეულზე შენს სახელს ვიწერ -შეწუხებული სახე მიიღო და ასეთივე გამომეტყველებით დააკვირდა, თუ როგორ იღებდა გოგონა ჯიბიდან მობილურს
-თუ ასეა, გპირდები, რომ ძალიან ბევრს ვიცინებ -თან სენსორებს აჭერდა ხელს, თან კანდელაკს ესაუბრებოდა. ჯერ გალერია გახსნა, შემდეგ ვიდეოებს დაუყვა რიცხვების მიხედვით და რამდენიმე წამში, რომელიც თითქოს უსასრულოდ გაიწელა, თვალიერება შეწყვიტა. აშკარა იყო, რომ რაღაც ისე ვერ იყო, როგორც უნდა ყოფილიყო -მგონი არ მეცნობა. ნეტავ რა უნდა იყოს?
-თუ გახსნი, ამ კითხვას პასუხი თავისით გაეცემა -და რგოლში ჩასმულ სამკუთხედს, ხელი მანამ დააჭირა, სანამ ამის გაკეთებას, თავად მობილურის პატრონი მოიაზრებდა
პირველი, რაც დიდ ეკრანზე გამოჩნდა, ბეას გამოსახულება იყო, უკანა ხედით. ზუსტად იმ დროს, როდესაც მდინარეში, მხოლოდ შიდა თეთრეულით შედიოდა.
<<ანდრეა შემოდი! წამოდი ჩემთან ერთად>> -ხმამაღლა ყვიროდა ბეა და უფრო და უფრო ღრმად მიცურავდა. ამ ყველაფერთან ერთად, კადრებიც იბურებოდა და როდესაც მხოლოდ წყალი და სავსე მთვარით განათებული ტალღები გამოჩნდა, ბეას ხმამაღალი ყვირილის ფონზე, ვიდეოს გადაღების ხარისხიც გაფუჭდა. უკვე შეუძლებელი იყო რაიმეს გარჩევა, სულ რაღაც თხუთმეტი წამის განმავლობაში შეიძლებოდა მისთვის თვალის დევნება, ხოლო დანარჩენი წუთები, მხოლოდ გაურკვევლობას ტოვებდა და მეტს არაფერს. იმ გაურკვევლობა, რომლის ამოხსნასაც ვერც ერთი შეძლებდა და ვერც მეორე.
-აი, ეს იყო შოუ -მხოლოდ ამით დააკომენტარა, ცოტა ხნის წინ ნანახი, სავარძელში მოხერხებულად მჯდარმა, თან ბეას ღიმილიანი სახით გახედა -ნასვამი ყოველთვის ასეთი გიჟი ხარ?
-რატომ არაფერი მაგონდება? ამის მერე რა მოხდა? რა გავაკეთეთ? იქნებ სექსიც გვქონდა და აღარ გვახსოვს? -ბოლო წინადადებაზე, ლამის მკვდრის ფერი დაედო. არ უნდოდა იმის დაჯერება, რომ ეს მართლა გააკეთა
-თუ ასეა, აუცილებლად დაგამახსოვრდებოდი. ჩემთან გატარებულ ვნებიან ღამეს ვერცერთი სასმელი ვერ დაგავიწყებდა
-ანდრეა ახლა აივნიდან გადაგაგდებ! -სიბრაზისაგან აწითლებულმა კინაღამ მართლა მოიყვანა სისრულეში თავისი სიტყვები
-გეყოფა რა, ნუ ღელავ არაფერი გვქონია. იმდენად ვიყავით ალკოჰოლის ზემოქმედების ქვეშ, რომ ალბათ ამ სიტყვის მნიშვნელობაც აღარ გვახსოვდა. ისიც კი ვერ გავიაზრეთ, რომ ნასვამ მდგომარეობაში წყალში შესვლა სიცოცხლისთვის სახიფათოა
-კარგი შევეშვათ -რამდენიმე წამით ჩუმად იყო, შემდეგ კი, კვლავ განაგრძო, თანაც ისეთი უდარდელი სახით, თითქოს წამის წინ, შიშისგან ლამის გული არ წასვლოდეს -არ მესმის რატომაა ეს კონიაკი ასეთი ძვირადღირებული. სრულიად ჩვეულებრივი გემო აქვს, არაფერი განსაკუთრებული. თუმცა ალბათ ის არაბი მაინც გიჟს ჰგავს
-ამდენს ნუ სვამ, თორემ შეიძლება შენი გაკონტროლება გამიჭირდეს. ხომ გესმის?
-არა არ მესმის. რას გულისხმობ?
-ნასვამზე ყველას ვუნდები ხოლმე -ირონიულად ჩაეცინა -მგონი შენც მათ ბედს გაიზიარებ და შეეცდები საწოლში შემიტყუო
სიტყვები საკმაოდ თამამად ჟღერდა და სწორედ ამიტომ გამოიწვია გოგონას რამდენიმე წუთიანი დადუმება. უკვე საკმაოდ ჰქონდა დალეული და სხეულიც საგრძნობლად უხურდა. მართლა იყო რისკი იმისა, რომ ალკოჰოლისგან გაბრუებულს, სისულელეების კეთება დაეწყო, თუმცა ახლა ანდრეას გვერდით იყო, ამ ადამიანს კი საკუთარ თავზე მეტადაც კი ენდობოდა. იცოდა, რომ სიტუაციით არასდროს ისარგებლებდა. სწორედ ამიტომ იყო ასე თავისუფლად. საოცარია, მაგრამ ბეას ნდობა ისე მარტივად არავის მოუპოვებია, როგორც კანდელაკს და ეს თავადაც ზედმეტად აკვირვებდა.
-ძალიან დიდი წარმოდგენა გაქვს შენ თავზე. ამას ვერასდროს ეღირსები
-მართლა? -კვლავ ირონია იგრძნობოდა მის ტონში -მე კი, მგონია, რომ ახლა რომ შენი კოცნა ვცადო, წინააღმდეგობასაც კი, ვერ გამიწევ. თუ გინდა ვცდი
ბეას უცნაურმა ჟრუანტელმა დაუარა. იგრძნო, რომ მისი საქმე მართლა ცუდად იყო.
-ასე სასმელმა გაგათავხედა, თუ რაიმე განსაკუთრებული დღეა? -ეჭვიანი მზერით უყურებდა, თან სკამს შეუმჩნევლად გვერდით სწევდა, რათა ანდრეას დაშორებოდა
-კარგი, კარგი -კვლავ მომაჯადოებელი ღიმილი გადაეფინა ოდნავ წვერწამოზრდილ სახეზე. სწორედ ის ღიმილი, რომელიც ბეას ასე ძალიან უყვარდა და აგიჟებდა -უბრალოდ მიყვარს შენი გაბრაზება, ამ დროს ცხვირს ძალიან საყვარლად ჭმუხნი და ამის ყურება მომწონს
-შენ რატომ არ სვამ? გეშინია სიმთვრალეში კიდევ ვინმე შენნაირი დარტყმული არ შეირთო ცოლად?
-ცოლად სრულიად უცხო ადამიანს მიყვები და დარტყმულს მე მეძახი? -აშკარა იყო, ეს სიტუაცია ძალიან ართობდა
-ცოლად სრულიად უცხო ადამიანი მოგყავს და ამბობ, რომ დარტყმული არ ხარ?
-მოდი, ერთ რამეზე შევთანხმდეთ -სავარძლის კიდეს იდაყვით დაეყდრდნო, თან არც საქმიანი ადამიანის მზერა დავიწყებია -ორივენი დარტყმულები ვართ და მორჩა
-კარგი, ასე იყოს, მაწყობს -წინანდელისგან განსხვავებით, აღარ ითვლიდა მერამდენე ჭიქას სვამდა. მართალია კონიაკის გემო თავდაპირველად მაინდამაინც არ მოეწონა, მაგრამ ახლა სულ სხვაგვარად ფიქრობდა და ამ საკმაოდ გრადუსიან სასმელს, ისეთი ტემპით სვამდა, თითქოს მის წინ ფორთოხლის წვენით სავსე ბოთლი იდო და არა თვით Hennesy Ellipse, რომელიც ასე ძვირად ფასობდა და ყველასთვის ხელმისაწვდომი არ გახლდათ
-კარგი, მართლა ნუღარ სვამ ამდენს. უკვე ძალიან მოგეკიდა
-რაზე შეატყვე? -არაფრად ჩააგდო მისი ნათქვამი და მორიგი დოზა შეივსო. ანდრეას უნდოდა მანამ წაერთმია, სანამ დალევას მოასწრებდა, მაგრამ ბეამ სასმელი ისეთი სისწრაფით გამოცალა, რომ თვალის დახამხამებაც ვერ მოასწრო. ბოთლის ნახევარი უკვე ცარიელი იყო, ხოლო გოგონა, ისევ იგივეს იმეორებდა.
-საკმარისია, დროა წყალზე გადახვიდე -ამჯერად უკვე მოახერხა ჭიქის ჩამორთმევა და ბოთლიც გვერძე გადადო -მეტს აღარ დალევ და არ შემეკამათო, მაინც ვერაფერს გახდები
-ანდრეა მომეცი -სცადა წაერთმია, თუმცა მამაკაცი ფეხზე წამოდგა, მოაჯირს მიუახლოვდა და ყოველგვარი ცერემონიის გარეშე, სასმელი ქვემოთ გადაღვარა, ისე, რომ არც უფიქრია, თუ იგი ვინმეს თავზე დაესხმებოდა. ახლა ამისთვის ნამდვილად არ ეცალა
-შენ ხომ არ გაგიჟდი? ხომ იცი ეს კონიაკი რაც ღირს?
-ვიცი, მაგრამ ახლა მის ფასზე მეტად, ის მადარდებს, რომ ფეხზე ძლივს დგახარ. მორჩა ბეა, იძინებ!
-ჭიქა მომეცი, ბოლოჯერ გეუბნები! იცოდე, არ ვხუმრობ!
-რა არაპროგნოზირებადი ხარ ნასვამი -გაეცინა -კარგი, თუ არ მოგცემ, რას იზამ?
-ანდრეა მომეცი -მარჯვენა ხელში სწვდა გოგონა და მას ფაქტობრივად, სხეულით აეკრო, რადგან კანდელაკს ჭიქიანი ხელი ზემოთ ჰქონდა აწეული და ბეა მთელი ძალით ცდილობდა მას მისწვდენოდა
-ნეტავ იცოდე, ახლა რა სასაცილო ხარ. რა ცუდია, რომ ვიდეოს არავინ გიღებს და ეს კადრები არ ინახება
-ვიდეო არ მიხსენო -ღიმილი ვერ შეიკავა წინანდელის გახსენებაზე -კარგი რა, მომეცი, ცოტას კიდევ დავლევ და მორჩა. ასე რატომ ჯიუტობ?
-ბეა, ძალიან გთხოვ, ერთხელ მაინც დამიჯერე -სახეზე ხელი ჩამოუსვა კანდელაკმა და ჭიქა, აივნის მოაჯირზე შემოდგა. ესიამოვნა მისი შეხებისას, ბეას შეკრთომის ხილვა. ეს იმას ნიშნავდა, რომ გოგონაზე მისი სიახლოვე ძალიან მოქმედებდა -უკვე საკმაოდ ნასვამი ხარ და თუ არ გინდა, მთელი ღამე გულის რევის შეგრძნებამ შეგაწუხოს, გაჩერდი. ეს სასმელი ძალიან ძლიერია იმისთვის, რომ ამდენად დიდი დოზა მიიღო
-კარგი, კარგი, გემორჩილები -თავისდა გასაკვირად დანებდა გოგონა და ამის ნიშნად, არც ხელების აწევა დავიწყებია. უკვე სულ სხვა რამეზე ფიქრობდა. ბეას მხრიდანაც უცნაური იყო აზრების და სიტუაციის ასეთი მკვეთრი ცვლილება, მაგრამ ახლა ეს, რომ არ ეთქვა, ალბათ გაგიჟდებოდა და თავის შეკავებაზე არც უფიქრია:
-ვგიჟდები შენს ტუჩებზე ანდრეა -მის სავსე ბაგეებზე, თითები ისეთი სინაზით გადაატარა, რომ ჟრუანტელმა თავადაც დაუარა -შენს თვალებზეც ვგიჟდები, შენს არაამქვეყნიურ ღიმილზეც, შენს სარკაზმზეც. საშინლად მიზიდავ -მზერას საკმაოდ თამამად უსწორებდა გოგონა და ამჯერად უკვე, მისი სახის ნაკვთებს ეფერებოდა. პირველად იყო ანდრეასთან ასეთი გახსნილი და გულწრფელი, თუმცა ახლა ხომ თავის თავს არ ჰგავდა? ალბათ, ხვალ ამას გააცნობიერებდა კიდეც.
-ნუ აკეთებ ამას -თითქოს, განწირული ადამიანის, შესაბრალებელი ვედრებასავით გაისმა, ჩურჩულით ნათქვამი, ანდრეას სიტყვები, რომელიც ახლა თავს ასაფეთქებლად გამზადებული ყუმბარასავით გრძნობდა და ყველანაირად ცდილობდა ხანძარი არ გამოეწვია -ისედაც თავს ძლივს ვიკავებ შენთან. გთხოვ, ნუღარ გააგრძელებ. არ გინდა . . .
-მოიცა, გთხოვ, არ წახვიდე -ოთახისკენ გაბრუნებულ კანდელაკს, მკლავში დაქაჩა და სახეზე ხელის გულები დაადო. აქ უკვე, ვეღარც ანდრეამ შეიკავა თავი და გოგონა თავისკენ მიიზიდა. მათი გახშირებული სუნთქვა, ალბათ მთელ ქალაქს ესმოდა და ძილის საშუალებას არ აძლევდა.
მერე რაც მოხდა, ერთისთვისაც ბუნდოვანი იყო და მეორესთვისაც. გოგონამ, რომელიც უკვე ზედმეტად გრძნობდა ალკოჰილის ზემოქმედებას, მასთან საკმაოდ ახლოს მდგარი ანდრეას მაისურის ბოლოებს ხელი გაუბედავად ჩაავლო და მალევე იატაკზე მოისროლა კიდეც. ახლა, ანდრეა მხოლოდ ჯინსის შარვლით იდგა და მის მიმზიდველ, ნავარჯიშებ სხეულს, მხოლოდ მთვარის და ლამპიონების შუქი ანათებდა.
-იცი, ახლა რა მინდა?
-დაახლოებით ვხვდები -მიუგო უკვე ზედმეტად აგზნებულმა. ახლა სუნთქვაც კი არ ახსოვდა, სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით. ჯანდაბა, რა ემართებოდა?
-არა, არა. ცუდად გამიგე -ცხოვრებაში პირველად, სახეზე სიწითლე დაეტყო -უბრალოდ მინდა, დღეს ღამით შენთან ერთად დავიძინო. არ მინდა იატაკზე დაწვე, როგორც ადრე
-ამისთვის ჩემი გაშიშვლება აუცილებელი იყო? -ცდილობდა ნათქვამისთვის უდარდელი ტონი მიეცა
-წელს ზემოთ გაშიშვლება არ ითვლება -გამომწვევი ტონით მიუგო ბეამ და მაისური თავადაც გადაიძრო. მანაც ანდრეას ზედატანის ბედი გაიზიარა და იატაკზე, მის გვერდით აღმოჩნდა -ხედავ, სოლიდარობას გიწევ. ახლა ორივე ერთნაირად გამოვიყურებით
-შეშლილი ხარ, ბეა -ყელში მოზრდილი ნერწყვი გადააგორა. ეს უკვე მართლა მეტისმეტი იყო. ანდრეას ნებისყოფა თანდათან იბზარებოდა, მაგრამ ბეა მისთვის იმდენად ძვირფასი იყო, რომ ასეთ მდგომარეობაში, თითსაც კი არ დააკარებდა. სიტუაციით ვერ ისარგებლებდა, ამას არავითარ შემთხვევაში არ იზამდა -ალბათ, ამ ყველაფერს ხვალ ძალიან ინანებ. თუ რა თქმა უნდა, გემახსოვრება
კანდელაკი ფრთხილად დაიხარა და მწვანე, პრიალა კაფელიდან ბეას მაისური აიღო. უნდოდა, იგი გოგონასთვის საკუთარი ხელით ჩაეცმია, თუმცა, რა თქმა უნდა, ამჯერად ჭირვეულობასთან მოუწია შეჯახება
-არ ჩავიცვამ. იმიტომ გავიხადე, რომ მინდა ამაღამ შენთან ჩახუტებულმა დავიძინო და შენი სხეულის სითბო საკუთარზე ვიგრძნო. სულ ფეხებზე ხვალ როგორ ხასიათზე გავიღვიძებ. ახლა ასე მინდა და მორჩა!
-არა, ეს ღამე ნამდვილად ჭკუიდან შემშლის... კარგი, წამოდი დავწვეთ, უკვე გვიანია
ამჯერად, ბეა არ შეწინააღმდეგებია. მხოლოდ ის ითხოვა, რომ კომოდზე მდგარი, ღამის სანათი ანთებული დაეტოვებინათ და დაწოლისთანავე ანდრეას მაგრად მოეხვია. მართლაც უჩვეულო სურათი შექმნილიყო, სასტუმროს მათთვის განკუთვნილ ნომერში. ბეას თავი კანდელაკის მკერდზე ჩამოედო, მას მთელი ტანით ეკვროდა და მშვიდი და თანაბარი სუნთქვით არღვევდა ოთახის სამარისებურ სიჩუმეს, რომელშიც აივნის კარის წყალობით, უკვე ვეღარანაირი ხმა ვერ აღწევდა. როგორი სასამოვნო იყო მისთვის ეს წუთები. როგორი თბილი და ჯადოსნური. ცხოვრებაში პირველად გრძნობდა, რომ ადამიანის ყოველი ამოსუნთქვა დიდ ბედნიერებას ანიჭებდა და ეს ადამიანი, ახლა სწორედ მის გვერდით იწვა. ნეტავ მუდამ ასე შესძლებოდა ყოფნა. ახლა ეს ყველაზე ძალიან უნდოდა.
-ანდრეა
-გისმენ
-გღვიძავს?
ბეამ შეუხედავადაც კი იგრძნო, თუ როგორ გაეღიმა კანდელაკს. ამ დროს, მამაკაცის გონება ქაოსით იყო მოცული. იგი, ყველანაირად ცდილობდა აზრების დალაგებას და თავისი თავის მწყობრში მოყვანას, თუმცა ბეას ამგვარი სიახლოვე ხელს უშლიდა და გადაწყვეტილების სისრულეში მოყვანის ყველა კარს უკეტავდა.
-რახან გელაპარაკები, გამოდის ასეა
-აჰ, ჰო. კარგი და შეიძლება რაღაც გკითხო? -არ ეშვებოდა გოგონა. ნეტავ ხვალ რას იტყოდა, როდესაც ეს ყველაფერი მის გონებაში ამოტივტივდებოდა?
-კითხვის დასმა გინდა? კარგი, დამისვი
-ოღონდ დამპირდი, რომ გულწრფელად მიპასუხებ -ოდნავ წამოიწია და მის მწვანე თვალებს ზემოდან დააცქერდა. ლურჯი განათების ფონზე, ისინი უფრო საოცარნი ჩანდნენ და ბეას, იმწამს საშინლად მოუნდა ანდრეასთვის ეკოცნა
-კარგი, ჩავთვალოთ, რომ გპირდები -უნდოდა თვითონაც წამოწეულიყო, მაგრამ გადაიფიქრა. ალბათ იმიტომ, რომ გოგონას სიახლოვე მასზე უკვე ზედმეტად ძლიერ მოქმედებდა
-მაშინ, მოდი, აღარ გავაჭიანურებ და პირდაპირ გკითხავ. ოდესმე გიფიქრია იმაზე, თუ როგორი მამა იქნებოდი?
-როგორი მამა? -ახლა მართლა წამოიწია და ბალიშს ზურგით მიეყრდნო. კითხვა ძალიან მოულოდნელი იყო, თუმცა ბეასგან ხომ არაფერი უნდა გაგკვრვებოდათ? რატომ? პასუხი საკმაოდ მარტივად ჟღერდა, ეს ხომ ბეა იყო?
-მგონი პამპერსების გამოცვლაში, მაინდამაინც დახელოვნებული არ ვარ, თუმცა სხვა მხრივ . . .
-ზღაპრების მოყოლა თუ შეგიძლია? -გააწყვეტინა
-მოყოლა არა, მაგრამ მგონი, წაკითხვა უნდა შევძლო -აქ, ანდრეა წამით ჩაფიქრდა და გონებაში გაჟღერებული კითხვა, წამებში სიტყვებად აქცია -ამ ყველაფერზე რატომ ვსაუბრობთ?
-უბრალოდ დამაინტერესა. ვცდილობ მამის ამპლუაში წარმოგდგინო, მაგრამ არ გამომდის. ალბათ იმიტომ, რომ მთვრალი ვარ . . . თუმცა რატომ ვარ მთვრალი? სულაც არ ვარ. უბრალოდ ცოტა დავლიე და მორჩა. ასე ნუ მიყურებ, მერე რა, რომ მაისური არ მაცვია. ხომ შეიძლება ადამიანს დაცხეს და გაიხადოს? -ბეას სახეზე აშკარა წყენა იკითხებოდა, ანდრეა კი მის გაჩუმებას ცდილობდა, რათა თავისი ხმამაღალი "გამოსვლით" ყველა არ გაეღვიძებინა.
-აქ მუსიკა არ არის? წადი უთხარი მუსიკა ჩართონ, ცეკვა მინდა -ამის თქმა იყო და გოგონას მორიგი სიგიჟის შემოტევა დაემართა-ფეხზე ელვის უსწრაფესად წამოხტა, ოთახის ბოლოსკენ ფეხის წვერებით გაიქცა, შუქის ჩამრთველს ხელი აჰკრა და ოთახი წამებში გაანათა. მას ადევნებული ანდრეა, უკვე ერთი ნაბიჯის მოშორებით იდგა და ცდილობდა მისთვის ხელი შეეშველებინა, რათა არ წაქცეულიყო -სად არის მაგნიტოფონი?
-ბეა, შეწყვიტე და ახლავე დაწექი. აღარ შემეწინააღმდეგო! -ხელში ბუმბულივით მსუბუქად აიტაცა კანდელაკმა და საწოლისკენ დასჯილი, პატარა ბავშვივით წაათრია, პარალელურად იქვე მიგდებული, თავისი თეთრი მაისური ტანზე ძალის გამოყენებით გადააცვა -ესეც ასე. ახლა ბალიშზე თავი დადე და დაიძინე!
-არა, არ დავიძინებ. მუსიკა უნდა ჩავრთო -ამჯერად, ჯიბიდან თავისი ტელეფონი დააძრო და პლეილისტის გახნიდან სულ მალე, რომელიც ასზე მეტი სიმღერისგან შედგებოდა, ოთახი Loreena Mckennit-Tango To Evora-ს წყნარი და სიმშვიდის მომგვრელი ჰანგებით გაივსო
-ახლა კი, მეცეკვე
-ბეა, მე არ ვიცეკვებ -მაშინვე გააპროტესტა ანდრეამ
-რა თქმა უნდა იცეკვებ. ხელი წელზე მომხვიე და შეეცადე ფეხი არ დამაბიჯო კარგი? -ისე უხსნიდა, როგორც მასწავლებელი პირველკლასელს განტოლების ამოხსნას, თანაც თვალს წამითაც არ აშორებდა -გახსოვს ის სცენა ფილმიდან მისტერ და მისის სმიტები, სადაც ბრედი და ანჯელინა ცეკვავენ? შეგიძლია იქიდან რამდენიმე ილეთი გადმოიღო. საკმაოდ ვნებიანი ცეკვა შეასრულეს
-ვიღაცას სასმელი ზედმეტად თამამად ალაპარაკებს -მზერა გაუსწორა მის ბავშვურ თვალებს და ღიმილი ამჯერადაც მოერია -ანუ ბრედი და ანჯელინა, არა? დარწმუნებული ხარ?
-არა, არა -სახეზე შიშის ფერი დაედო, რამაც აიძულა უკან დაეხია -ეს ისე, უბრალოდ ვთქვი ხომ იცი, ხანდახან სისულელეებს ვამბობ?
-მხოლოდ ხანდახან? -რიტორიკული შეკითხვა დაუსვა და დატრიალების შემდეგ, მკლავზე გადაიწვინა. მართალია ცეკვას ვერ იტანდა, მაგრამ როცა ეს ბეასთან ხდებოდა, მაშინ იმდენად ნეგატურად აღარ იყო განწყობილი. პირიქით, პროცესი სიამოვნებდა კიდეც
-ანუ შენც სხვებივით თვლი, რომ გიჟი ვარ, თავში ყველაფერი რიგზე ვერ მაქვს და როგორც მაქსიმე იტყოდა, ჩემი ბოლო გაჩერება ფსიქიატრიულია, არა?
-მაქსიმე ვინაა?
-ჩემი ძმაა. გახოსვს, ერთხელ მოგიყევი მის შესახებ -თავი დახარა -კარგი რა, შეჩერდი. თვალებში დიდხანს ყურება არ შემიძლია
-არ შეგიძლია? -ნიკაპ ქვეშ ხელი ამოსდო და მორცხვად ჩახრილი თავი, ფრთხილად ააწევინა. როგორ მოსწონდა მისი ბავშვური ხასიათი და ცელქი თვალები. ცხოვრებაში პირველად ხვდებოდა, რომ ადამიანით აღფრთოვანებული იყო და მასთან თავს საოცრად თავისუფლად გრძნობდა
-ნუღარ გავაგრძელებთ ამაზე საუბარს
-აბა რაზე ვისაუბროთ? შენ მოიფიქრე
ბეა წამით ჩაფიქრდა, შემდეგ კი, ისეთი რამ თქვა, რასაც მხოლოდ ის თუ იტყოდა და სხვა არავინ.
-იაპონიის ეკონომიკაზე
-მგონი საინტერესო თემაა -ყველანაირად სცადა სერიოზული გამომეტყველება დაეჭირა, თუმცა აშკარა იყო, ძალიან უჭირდა
-მართლა ასე ფიქრობ? მე კი, მეგონა ისეთი სისულელე ვთქვი, რომ მომიწევდა
-სიმართლე გითხრა თქვი კიდეც -უფრო ახლოს მიიზიდა და მათ შორის მანძილი, ერთ სანტიმეტრზე ქვემოთ დაიყვანა -ისეთი მნიშვნელოვანია შენთვის მე რას ვიფიქრებ, რომ ამის გამო ც შეგიძლია?
მუსიკა დასასრულს მიუახლოვდა და ამჯერად, სხვა მელოდიაზე გადავიდა. ღია ნაცრისფრად შეღებილი ოთახის შიგნით, რომელიც გემოვნებით მოეწყოთ თანამედროვე სტილის ავეჯით, შედარებით უფრო წყნარი ჰანგები გაიფანტა და მოძრაობებიც უფრო შენელდა, უფრო კონტროლირებადი გახდა. მხოლოდ გრძნობებს არ ეშველათ არაფერი, ისინი კვლავ უწინდებურად ბობოქრობდნენ და ჩაწყნარებას არც აპირებდნენ.
-მეძინება ანდრეა. იქნებ დავწვეთ? -ბეამ ოთახს თვალი მოატარა და იგრძნო, როგორ უხურდა სხეული. ახლა, სადმე ბასეინი, რომ დაენახა, შიგ დაუფიქრებლად გადაეშვებოდა და იქიდან ამოსვლაზე, უახლოესი ორი საათის მანძილზე, არც იფიქრებდა.
მუდამ ერთ წრეზე მოძრავი ისრები, ამჯერად უკვე ღამის სამს უჩვენებდნენ. ცაზე, რომელსაც სავსე მთვარის ვერცხლისფრად გაბნეული შუქი ანათებდა, აქა-იქ მიწებებულიყვნენ ლამაზად მბრწყინავი ვარსკვლავები. ისინი თითქოს ბრილიანტებად აჩნდნენ უკიდეგანო, შავ სივრცეს და მას უფრო მომაჯადოებელ იერს სძენდნენ, ისე, როგორც ქალის კისერს, მასზე დაკიდებული ძვირფასი სამკაული.
-თუ გინდა მთვარის ქვეშ ლექსი წაიკითხე -ცის კაბადონს თვალი მოსწყვიტა ანდრეამ და მზერა ბეასაც მასზე გადმოატანინა
-რატომ? ეს რამე ოინია, თუ?
-არა უბრალოდ ერთი მითი გამახსენდა მთვარეზე. დიდი ხნის წინ, ბავშვობაში, ელამ წამიკითხა. მახსოვს უკვე დაძინებას ვაპირებდით და ოთახის ფანჯრიდან მხოლოდ სავსე მთვარე ჩანდა -მოგონებებზე ღიმილი მოადგა კანდელაკს. მიუხედავდ მცირედი სირთულეებისა, ბავშვობა მაინც ზღაპრულად აგონდებოდა. ეს იყო დრო, როდესაც ფეხბურთის თამაშის დროს, ყოველი დახეული მაისურის დანახვაზე, ბებია ბუზღუნით ტუქსავდა, ხოლო ელა ამ სანახაობით ტკბებოდა და უფროს ძმას დასცინოდა, რადგან იცოდა საათ-ნახევრიანი გამოსასწორებელი ლექციები არ ასცდებოდა
-არ გინდა ეგ მითი მეც მომიყვე? ცოტა არ იყოს, დამაინტერესა
ორივენი გრძელ, ფართო აივანზე გავიდნენ და მარმარილოს მოაჯირს მიუახლოვდნენ. ღამის ქალაქის ნიავს ნელ-ნელა სუსხი ემატებოდა, თუმცა ახლა ამას ვერც ერთი გრძნობდა და ვერც მეორე. ბეას ერთი სული ჰქონდა, როდის დაიწყებდა კანდელაკი მისთვის სასურველი ისტორიის მოყოლას, ამიტომ, როდესაც მამაკაცმა ცას მზერა მოსწყვიტა და მას შეაცქერდა, თავიდან ბოლომდე სმენად იქცა.
-მოკლედ, ჩინური ლეგენდის მიხედვით, არის ერთი მოხუცი სახელად იელ-ლაუ -ამ სახელის ხსენებაზე, რატომღაც ღიმილი მოადგა -იგი მთვარეზე ცხოვრობს და განწირულ წყვილებს აერთიანებს. ზოგიერთ ქალს სჯეროდა, რომ თუ ახალი მთვარის ქვეშ წარმოთქვამდა ლექსს, მას ძალიან მალე ეწვეოდა ნამდვილი სიყვარული
- „ახალო მთვარევ!.. ახალო მთვარევ!..
მივესალმები შენს ძლიერებას,
გთხოვ ამიხდინო სურვილი ჩემი,
გამომიგზავნო ნამდვილი გრძნობა“. -ჩუმად წარმოთქვა ბეამ, პატარა ლექსის სიტყვები და ღიმილიანი მზერით მიაჩერდა კანდელაკს, რომელიც აშკარა გაოცებას ვერ მალავდა. ამას ნამდვილად არ მოელოდა.
-ანუ, შენც იცი?
-ჰო ვიცი, მაგრამ ერთ რამეში ცდები -მოაჯიერზე ორივე მკლავით დაყრდნობილმა, კვლავ ზემოთ აიხედა და მარჯვენა ხელის საჩვენებელი თითი, ცის მნათობისკენ გაიშვირა -ეს ახალი მთვარის დროს უნდა გააკეთო, ახლა კი სავსე მთვარეა
-მართალი ხარ. ეს რატომღაც ვერ გავთვალე. იქნებ სასმელმა იმოქმედა?
-შენ ხომ, არ დაგილევია? -იკითხა გულუბრყვილოდ და მოულოდნელად კიდევ ერთი სიგიჟის ჩადენა გადაწყვიტა. გიჟურმა სურვილმა წამოუარა, მოაჯირზე ასულიყო და ღამის ცა, უფრო ახლოდან დაენახა. რა თქმა უნდა, ამაში Hennesy Ellipse-ს წვლილიც დიდი იყო, რომელმაც ბეას საღად აზროვნების უნარი წაართვა და როგორც კი, გეგმის სისრულეში მოყვანა განიზრახა, რაღაც ძლიერმა, ამის გაკეთების საშუალება არ მისცა. ეს რაღაც, მასთან საკმაოდ ახლოს მდგარი კანდელაკის ხელი იყო, რომელიც ბოლო წამს, მკლავში ძლიერად ჩაავლო და ზედ მრისხანე მზერაც დაურთო:
-შენ რა სულ გაგიჟდი? სად მიძვრები?
-გამიშვი, მხოლოდ ორი წუთით ავალ. არაფერი მომივა და ნუ ნერვიულობ -ესიამოვნა მისი შეკრთომა გოგონას. ხვდებოდა, საკუთარი რომ შიშის დამალვას ბრაზით ცდილობდა და ამაზე უფრო მეტად ერთობოდა
-ბეა ძალიან გთხოვ ჩემს ნერვებს ნუ ცდი. ნამდვილად არ მინდა, ასფალტზე მიბრტყელებული გიხილო. გააკეთე, რასაც გეუბნები!
-კარგი რა, შენ რა დედაჩემივით მებუზღუნები -თვალები აატრიალა -თუ ასე ძალიან გეშინია, ხელი არ გამიშვა და ასვლაში დამეხმარე
-არა, მე ამაში მონაწილეობას არ მივიღებ. ახლავე ჩამოდი, მორჩა ეს აღარ განიხილება!
-არ ჩამოვალ! და გირჩევნია დამეხმარო -თუმცა, როდესაც იგრძნო, რომ ანდრეას ვერ დაიყოლიებდა, გადაწყვიტა ტონი შეერბილებინა -უბრალოდ ასე ვარსკვლავებს უფრო მკვეთრად დავინახავ. მხოლოდ ორი წუთით, გპირდები ხელს არ გაგიშვებ და არც ზედმეტ მოძრაობებს გავაკეთებ.
გოგონას ნაცრისფერი თვალები, ამჯერად მუდარით შესცქეროდნენ. იმდენად საყვარელი და ბავშვური იყო ბეა იმწუთას, უარის თქმის შანსი ფაქტობრივად ერთ პროცენტზე დაბალი იყო. ბუნებრივია, ამას ვერც კანდელაკი შეძლებდა, რადგან ნებისმიერი სულიერი უძლური იქნებოდა ამ თვალებისთვის უარი ეთქვა.
-ძალიან გთხოვ ანდრე, მხოლოდ ორი წუთით და მერე ჩამომიყვან. როგორც დაგპირდი, ხელს არ გაგიშვებ
-კარგი, კარგი -დანებების ნიშნად, უკმაყოფილოდ ამოიხვნეშა -მოდი დაგეხმარები. ოღონდ ძალიან ფრთხილად . . . ფეხი აი აქ დადგი . . . ხელი მაგრად მომკიდე და გაიმართე . . . აი ეგრე . . . ფრთხილად ბეა და ხელი არ გამიშვა . . .
ღამის ქალაქი, რომელშიც ავტომობილთა ნაკადი არ წყდებოდა, კვლავ განაგრძობდა ღამეულ ხმაურს. მას თავის მხრივ, ანდრეას ხმამაღალი სიტყვებიც ერთვოდა, რომლის ტონშიც კი ნათლად იგრძნობოდა, თუ როგორი დაძაბული იყო ამ დროს და ამ წუთას. ეს არც იყო გასაკვირი. მან ხომ მთვრალ გოგონას, მოაჯირზე ასვლის უფლება მისცა? თავადაც არ სჯეროდა, რომ ეს გააკეთა.
-საოცრებაა! რა სილამაზეა! მგონია, რომ მივფრინავ -სიხარულისგან გაბრწყინებულ ბეას სახეს, რომელსაც სუსტად უნათებდა სავსე მთვარის, ვერცხლისფერი შუქი, ღამის სიო ასკდებოდა და გრძელ თმას, ლამაზად უფრიალებდა. რა ლამაზი იყო მამაკაცისთვის იგი ამ წამს. რა ლამაზი და სასურველი. უკვე ზრდასრულ გოგონას, რომელშიც ჯერ კიდევ ცოცხლობდა ხუთი წლის ბავშვი, მთელი თავისი პოზიტივითა და უჩვეულოდ გიჟური ხასიათით, ანდრეა ჭკუიდან გადაჰყავდა. ბეასთან გატარებული ყოველი დღე, გოგონას სულ სხვა კუთხით აჩვენებდა. ნეტავ კიდევ რა სიურპრიზებით იყო აღსავსე ეს გამოუცნობი არსება? ნეტავ კიდევ რას მალავდა მისი გიჟური ხასიათი და ბავშვური ბუნება? ამაზე ჯერჯერობით პასუხი არ ჰქონდა.
-უკვე დატკბი თუ ნერვიულობა გავაგრძელო? -ბოლოს ვეღარ მოითმინა და მაინც გამოთქვა საყვედური, თან მაჯის საათს დახედა და მიუხედავად იმისა, რომ ზედ ვერაფერი დაინახა, მაინც დარწმუნებით წარმოთქვა -ორი წუთი უკვე გავიდა
-არ ვიცოდი, ასეთი მგრძნობიარე თუ იყავი -როგორც იქნა, თავისი ინტერესის ობიექტს, თვალი მოწყვიტა და ზემოდან გამომწვევი სახით დააცქერდა -ახლა აქედან რომ გადავვარდე, რას იზამ?
-ბეა, ნუ სულელობ და ჩამოდი. როგორც მახსოვს გეძინებოდა
-სანამ არ მიპასუხებ არ ჩამოვალ. ხომ იცი, ჩემთან ლაპარაკს აზრი არ აქვს, შენზე ბევრად უფრო ჯიუტი ვარ
-იცოდე გადმოგაგდებ -არც მამაკაცმა დათმო პოზიცია და მეტი დამაჯერებლობისთვის, ხელში ოდნავ დაქაჩა
-ამას ვერ იზამ!
-დარწმუნებული ხარ?
-კარგი, რა -მზერაში გადაჭარბებული დოზის ირონია გაურია. იცოდა, რომ ამ გზით ანდრეას გააბრაზებდა, თუმცა ეს ყოველივე, უკან დახევის მაგივრად, წინსვლისკენ უბიძგებდა -მხოლოდ ლაპარაკი შეგიძლია და მეტი არაფერი
-ოო, აი ეგ კი, არ უნდა გეთქვა. აბა ახლა მიყურე -და სანამ, ცის კაბადონის თვალიერებაში გართული რომანტიკოსი, რამის გააზრებას მოასწრებდა, უკვე ანდრეას მკლავებში იყო მოქცეული. მერე რაც მოხდა, სრულიად გაუთვალისწინებელი და კომიკური იყო. მამაკაცმა, რომელსაც მოაჯირიდან ძალის გამოყენებით გადმოგდებული ბეა ხელში ჩაუვარდა, რაღაც მომენტში, თავი ვეღარ შეიმაგრა, ინერციით უკან გადაქანდა და თითქოს კაფელზე დავარდნა საკმარისი არ იყოო, ბეაც მას დაეცა ზემოდან. ეს ყველაფერი სულ რაღაც სამ წამში მოხდა. კანდელაკს ისეთი შეგრძნება ჰქონდა, თითქოს ყველა ძვალი ჩაემტვრა და ვერც თვალების გახელას ახერხებდა. ეგონა, რომ თუ ამას გააკეთებდა თავი გაუსკდებოდა. იმ წამს , მხოლოდ ის იგრძნო, როგორ სწრაფად მოშორდა ბეას სხეული მისას და სიმსუბუქე ოდნავ ესიამოვნა.
-ანდრეა, ანდრეა ცოცხალი ხარ? ხმა ამოიღე! ანდრეა! -გოგონა მის წინ მუხლებზე დამდგარიყო და მაგრად ანჯღრევდა
-გეყოფა, კარგად ვარ. ყვავივით ნუ დამჩხავი -როგორც იქნა, ცალი თვალის გახელა მოახერხა, პარალელურად შეამოწმა მართლა ცოცხალი იყო თუ არა. პირველი, რაც იმწამს დაბინდულ მზერაში მოხვდა, ეს მასთან ჩამუხლული, შეშინებული გოგონა იყო, რომელიც ამისდა მიუხედავად, ზემოდან გაღიმებული სახით დასცქეროდა და აშკარად ეტყობოდა, რომ სიცილის შეკავებას, მთელი ძალით ცდილობდა
-მიდი, მიდი გაიცინე არ მეწყინება -თვალები, მარჯვენა ხელის თითებით მოისრისა მამაკაცმა, რის შემდეგაც, ფეხზე ადგომა განიზრახა, თუმცა თავბრუდახვეულმა მხოლოდ წამოჯდომა მოახერხა და იქვე მდგარი მაგიდის ფეხს, ზურგით მიეყრდნო
-მე კი, მეგონა მოკვდი და უკვე იმქვეყნად მიმავალ გზაზე მისეირნობდი -წუთიც არ იყო გასული, რომ გვერდით მიუჯდა გოგონა და უნებურად, მკლავზე, მკლავით შეეხო -თუ გინდა ექიმს გამოვიძახებ. ნუ გეშინია, ნემსს არ გაგიკეთებს
-თუ არ ვიტირებ, კანფეტსაც მომცემს? -აჰყვა ხუმრობაში, თუმცა თავის ტკივილმა იმდენად შემოუტია, რომ სიმწრისგან თვალები დახუჭა. მერე კეფაზე ხელი მიიდო რაღაცის გადასამოწმებლად და როდესაც იგი ძირს ჩამოიღო, დაინახა, რომ თითები წითელ, ბლანტ სითხეში ჰქონდა ამოსვრილი
-ჯანდაბა ეს რა არის? -ხელი შეშინებული მზერით გამოსტაცა გოგონამ და ფეხზე წამოვარდა -ახლავე სასწრაფოში ვრეკავ!
-მოიცა სად გარბიხარ? არაფერია, ამას თავად მივხედავ. უბრალოდ წამოდგომაში დამეხმარე და მორჩა.
-ანდრეა თავი გაქვს გაგტეხილი და ამასთან ხუმრობა არ შეიძლება -ცალი წარბი მაღლა ასწია ბეამ, იმის ნიშნად რომ ამ კამათში გამარჯვებული მაინც თვითონ გამოვიდოდა. ცდილობდა არ შეემჩნია, თუმცა შიშმა, რომელიც კანდელაკის ამ მდგომარეობაში დანახვამ გამოიწვია, იგი სასმელის ზემოქმედებიდანაც გამოიყვანა და ერთიანად გამოაფხიზლა კიდეც. სხვა გზა არ იყო, უნდა ეიძულებინა და ექიმთან წაეყვანა, ან პირიქით ექიმი მოეყვანა აქ. რა მნიშვნელობა ჰქონდა? მთავარი იყო, ამ ყველაფერს სამედიცინო ჩარევის გარეშე არ ჩაევლო და ის-ის იყო, კვლავ მამაკაცის დარწმუნებას უნდა მოჰყოლოდა, თავისი დამაჯერებელი საუბრით, რომ კარზე ძლიერმა და ცოტა არ იყოს, უხეშმა კაკუნმა, ყველანაირი ხმა გადაფარა. რამდენიმე წამში, ზღურბლის მეორე მხრიდან, შემდეგი სიტყვებიც გაისმა:
-Öffnen Sie die Tür, das ist die Polizei! . . . (კარი გააღეთ, პოლიციაა!)













14 თავი
ბეა დიდხანს იდგა გაოცებული და ტკივილისგან შეწუხებულ ანდრეას სახეს უყურებდა. ამ დროს და ამ წუთას, თითქოს პარალელური სამყაროდან ჩაესმოდა მათ კარზე ძლიერი კაკუნის ხმები, რომელსაც ალაგ-ალაგ შეძახილებიც მოჰყვებოდა დამტვრეული ინგლისურით. ალბათ ეს აქაურების წესი იყო. გათვალისწინებული ჰქონდათ, რომ სასტუმროში დამსვენებელთა უმეტესობა ტურისტი იყო და მათ საერთაშორისო ენებით ესაუბრებოდნენ, რათა ნათქვამი კარგად გაეგოთ. სწორედ ამ მიზეზის გამო ჟღერდა ზღურბლის მიღმა წარმოთქმული სიტყვები ინგლისურად და ამ უთავბოლო შეძახილებს,ფაქტობრივად დასასრული არ უჩანდა. საუბედუროდ, არც გამოუჩნდებოდა, სანამ მათი სურვილი არ ასრულდებოდა და ხის, ღია ყავისფერი კარი არ გაიღებოდა.
ერთი შეხედვით ასეთი სიტუაცია შექმნილიყო. სასტუმროს ჰოლში, ოთახ ნომერ 309-სთან ორი პოლიციელი ატუზულიყო, ტრადიციულად ფორმებში გამოწყობილები, ხოლო შიგნით, ზუსტად აივნის შუაგულში მდგარი დაბნეულ ბეას, ქაოსით მოცულ გონებაში, მხოლოდ ერთი საბედისწერო შეკითხვა უტრიალებდა -"რა უნდოდათ აქ ამ იარაღიან ჯალათებს, როგორც თავად მოიხსენიებდა? ბავშვობიდან არ უყვარდა პოლიელები და ამის საფუძვლიანი მიზეზიც ჰქონდა. კარგად ახსოვდა ის დღე, როდესაც მშობლებსა და ძმასთან ერთად, მომაკვდავი ბაბუას მოსანახულებლად მიდიოდა, თავის საყვარელ სოფელში. კაცს ბოლო სურვილად, მხოლოდ ის ჰქონდა, რომ სიკვდილის წინ, კიდევ ერთხელ ენახა თავისი ოჯახი, თუმცა, სამწუხაროდ, ეს არ დასცალდა. გადაჭარბებული სიჩქარით მოძრავი ავტომობილი, მოულოდნელად, სწორედ იმ იარაღიანმა ჯალათებმა გააჩერეს და ლევანის უამრავი ხვეწნა-მუდარის მიუხედავად, რომელსაც ერთი სული ჰქონდა როდის ჩაჯდებოდა მანქანაში და გზას როდის გააგრძელებდა, მხოლოდ საათ ნახევრიანი პროცედურებისა და ჯარიმის გამოწერის შემდეგ მისცეს წასვლის უფლება. სამწუხაროდ, ეს საათ ნახევარი საბედისწერო აღმოჩნდა. როდესაც ბოლოს და ბოლოს, დანიშნულების ადგილამდე მიაღწიეს და სახლში შევიდნენ, საბრალო მოხუცი უკვე გარდაცვლილი დახვდათ თავის ქათქათა საწოლზე. ოჯახს მხოლოდ მისი უსულო სხეულის ნახვა დასცალდა და სწორედ ამის გამო, ბეას მეხსიერებაში, ეს ტრაგედია სამუდამოდ ჩაიბეჭდა, ისევე როგორც პოლიციელებისადმი უარყოფითი დამოკიდებულება მის გულში.
-წავალ, გავაღებ. შენ აქ იყავი -მკლავში დაჭერით შეაჩერა კანდელაკმა კარისკენ წასული გოგონა და სკამზე ფაქტობრივად ძალით დასვა
-მოიცა, აქ რა უნდათ?.
-მე საიდან უნდა ვიცოდე? როგორც მახსოვს, ამ ქვეყნის პრეზიდენტი არ მოგვიკლავს და არც ბანკის ძარცვაში მიგვიღია მონაწილეობა. ალბათ, ოთახის ნომერი შეეშალათ, წავალ შევამოწმებ -და მანამ გააბიჯა ჰოლში, სანამ ბეა, კონიაკის ქურდობაზე მოასწრებდა შეხსენებას. გოგონა უკვე დარწმუნებული იყო, რომ პოლიციის მოსვლის მიზეზი, სწორედ ეს იყო. ეს რატომ ხდებოდა? იმ ადგილას, ხომ კამერები არ ეყენა? თუ ეყენა და ეს ბეამ ვერ შენიშნა?
-ანდრეა, ვიცი რისთვისაც მოვიდნენ -სკამიდან ელვის უსწრაფესად წამომხტარი ბეა, აივნიდან პირდაპირ ოთახში გავარდა, თუმცა უკვე გვიანი იყო. ნომერში ერთიმეორის მიყოლებით შემოსულიყო ორი ერთნაირი სიმაღლის პოლიციელი, რომელთაგან, ერთ-ერთის ხელს, წიგნაკი და კალამი ამშვენებდა, ხოლო მეორისას, საკუთარი პოლიციის ქუდი. სწორედ ეს მეორე უყურებდა წყვილს მკაცრად შეკრული წარბებით და ამ გამყინავი მზერით, მთელს ოთახს აგრილებდა.
სავსებით ნათელი იყო ის ფაქტი, რომ წიგნაკიანი პოლიციელი, თანაშემწის როლში იყო და მოწმეთა ან დამნაშავეთა ჩვენებების ჩაწერა ევალებოდა. ასისტენტის ისედაც თვალში საცემ ვიზუალს, მუქი წაბლისფერი თმა და ამავე ფერის თვალები ამშვენებდა. მისი შემხედვარე, საერთოდ ვერ იფიქრებდით, რომ ეს პოროვნება პოლიციელთა რიგებს მიეკუთვნებოდა, რადგან არც ამ პროფესიისთვის დამახასიათებელი მკაცრი სახის ნაკვთები ჰქონდა და ასაკითაც, სადღაც ოცი, ოცდაერთი წლის თუ იქნებოდა. ნებიმისერი ადამიანი, ისინიც კი, ვინც საერთოდ არ იცნობდა, ნათლად შენიშნავდა, რომ ამ სამუშაოს შესრულებას, მართლა ყველაფერი ერჩივნა, თუმცა რაღაც გარემოებების გამო, იძულებული იყო ეს გაეკეთებინა.
-მე ლეიტენანტი რედმეინი ვარ, ეს კი ოფიცერი მარტინესი -ჯერ ანდრეას გახედა პოლიციელმა, შემდეგ ბეას და მზერა, სწორედ მასზე გააჩერა, თან ხელში დაჭერილი თავისი ქუდი, გამელოტებულ თავზე ისე მოირგო, რომ გოგონასთვის თვალი წამითაც არ მოუცილებია. თითქოს ჩასაფრებული იყო, რომ არ გაქცეულიყო და მისი დადევნება არ დასჭირვებოდა
-გისმენთ, რაშია საქმე? -ანდრეამ, ბეა ოდნავ გვერდით გასწია და თვალებით ანიშნა, საუბარში არ ჩარეულიყო
-თქვენი ცოლის სახელზე, საჩივარია შემოსული -დამტვრეული ინგლისურით მიუგო თანაშემწემ. გოგონა ამ წუთას, მისი გვარის გახსენებას ცდილობდა და ძლივს მოიგონა უფროსის მიერ, ცოტა ხნის წინ ნახსენები, მარტინესი
-მოდით დავსხდეთ და ისე ვისაუბროთ -მხოლოდ ახლა გაუნათდა გონება მათ შოარიახლოს მდგარ, ბეას და მოულოდნელ სტუმრებს, დივნისკენ ხელით ანიშნა
ანდრეას მზერიდან, უკვე კარგად მიმხდარიყო, რაც ხდებოდა და ამ მომენტში, მისთვის თვალის არიდება, საუკეთესო გამოსავლად მიიჩნია.
პოლიციელები, როგორც მოსალოდნელი იყო, ერთმანეთის გევრდიგერდ დასხდნენ წელში გამართულები და დასაკითხად მომზადებულები წყვილი კი, მათ პირისპირ, შოკოლადისფერ, ტყავის სავარძლებში, გვერდიგვერდ მოთავსდა. ეს სცენა, ერთ კადრს მოგაგონებდათ ფილმ-მისტერ და მისის სმიტებიდან, როდესაც ცოლ-ქმარი ფსიქოლოგის წინ ზიან, ერთმანეთის გევრდიგვერდ, თუმცა ამ წუთას და ამ დროს, ზემოთ ხსენებული ფსიქოლოგის როლს, პოლიციელები ასრულებდნენ, ხოლო ფილმის მთავრი პერსონაჟებისას კი, ბეა და ანდრეა.
-როგორც ცოტა ხნის წინ გითხარით, თქვენ ცოლზე საჩივარია შემოსული -ხმამაღლა და გარკვევით წარმოთქვა რედმეინმა, თან მის გვერდით, მობუზვით მჯდარ თანაშემწეს გადახედა -თქვენ მოპრდაპირე ნომერში მყოფი ბატონი იმის გამო უჩივის, რომ მას რაღაც ძვირადღირებული სასმელი მოპარა, რომელიც ახლო მეგობრისთვის უნდა მიერთმია საჩუქრად
ოთახში, წამით აუტანელი სიჩუმე ჩამოვარდა. გვერდიგვერდ მჯდარი ანდრეა და ბეა, ერთმანეთს შეჰყურებდნენ, ხოლო მამაკაცის თვალები პირდაპირ სვამდნენ შემდეგ კითხვას:-"ხომ თქვი, რომ იქ კამერები არ იყო?"
-მოკლედ, ბევრი რომ აღარ გავაგრძელო, ჩანაწერებზე თქვენი ცოლია დაფიქსირებული -კვლავ ანდრეას უყურებდა რედმეინი და გოგონას უკვირდა, თავად რატომ არ თვლიდნენ ყურადღების ღირსად? დამნაშავე ხომ, ის იყო და არა კანდელაკი? -გამომდინარე, იქიდან, რომ ბატონი ჰუსეინი გიჩივით, ვალდებულნი ვართ, ქალბატონი განყოფილებაში წავიყვანოთ
-განყოფილებაში? -ხმამაღლა იკითხა ბეამ, ფეხზე გრაციოზული მოძრაობებით წამოდგა და პოლიციელებს, პირდაპირ შუაში ჩაუსკუპდა. საკმაოდ დაძაბული სიტუაციის მიუხედავად, გადაწყვიტა ამ ყველაფრით თავი გაერთო -ლეიტენანტი რედმეინი არა?
-დიახ -ცოტა დაბნეულმა მიუგო, რადგან ბეამ შუაში ჩაჯდომა არ იკმარა და პოლიციელს ხელი, დიდი ხნის მეგობარივით გადახვია
-იცით? მე არაფერი მომიპარავს, ახლავე აგიხსნით რაც მოხდა -გოგონამ, ამჯერად მის მეორე მხარეს მჯდარ, თანაშემწესაც შეავლო მზერა, მერე თავიდან ქუდი ოსტატურად ააცალა და იგი ლამაზად მოირგო
-აი ეს რომ მეხურება, უფრო დამიჯერებთ. ახლა უკვე თქვენიანის იერი მაქვს
ორივე პოლიციელი და მათთან ერთად, ანდრეაც, გოგონას გაფართოებული თვალებით მიშტერებოდბენ, თან ერთი სული ჰქონდათ, ხმის ამოღებას როდის ინებებდა. საბედნიეროდ თუ საუბედუროდ, ამას დიდხანს არც დაუგვიანია. ბეას, გრძელი და გრანდიოზული გეგმების მოფიქრებაში, მუდამ წამები სჭირდებოდა და ამ შემთხვევაშიც, ასე მოხდა:
-მოკლედ, მე და ეს არსება -თავით კანდელაკზე ანიშნა -მესამე წელია, რაც დავქორწინდით და მას მერე, გამუდმებით მოსვენება მაქვს დაკარგული. ყოველ ფეხის ნაბიჯზე მღალატობს და მუდამ სხვა ქალის ლოგინში ვპოულობ -თვალები ზიზღით აატრიალა და სცადა, ანდრეას მზერა არ შეემჩნია. სხვა შემთხვევაში, შეიძლებოდა მთელი თამაში ჩაშლილიყო.
-ჩემთვის ეს აუტანელი ხდება ბატონო რედმეინ ხომ ხვდებით?
-თუ შეიძლება საქმეზე გადადით -მზერა ისევ ცივი ჰქონდა, გამოხედვა კი, მკაცრი -რა კავშირშია ეს ყოველივე, სასმელის ქურდობასთან?
-თუ ლაპარაკს დამაცლით, მაქამდეც მივალ -ვითომ გაბრაზებული სახე მიიღო ბეამ და პოლიციელზე გადახვეული ხელი, ამჯერად ძირს ჩამოუშვა, თავად კი, ფეხზე წამოდგა და ისევ ანდრეას გევრდით დაიკავა ადგილი. ახლა უკვე საკმაოდ ახლოდან გრძნობდა მამაკაცის მწველ მზერას, რომელიც მას თვალს არ აშორებდა და გოგონას კიდევ ერთ სიგიჟეზე, რომელიც ჯერ-ჯერობით მხოლოდ გაურკვევლობას იწვევდა, გულში ძალიან ხალისობდა.
-მოკლედ, დღეს გაღვიძებისთანავე ვუთხარი, რომ მასთან ერთად მინდოდა ამ ღამის გატარება და ვთხოვე სურნელოვანი სანთლები და რაიმე ლამაზი სმოკინგი ეყიდა სპეციალურად ამ რომანტიული ღამისთვის. თუმცა ბატონმა დონჟუანმა გამომიცხადა, რომ დღეს ვიღაც ჯესიკასთან ჰქონდა შეხვედრა და მთხოვა ხვალისთვის გადავდოთო. წარმოგიდგენიათ, რა უსინდისოა? ხანდახან თავისი საყვარლები სახლშიც კი მოჰყავს და მაიძულებს მათ საუზმე საკუთარი ხელებით მოვუმზადო -გოგონამ მეტი დამაჯერებლობისთვის, თვალები სპეციალურად აიწყლიანა. ნებისმიერ დროს და ნებისმიერ ვითარებაში შეეძლო ტირილის დაწყება, რაც აღნიშულ სიტუაციაში, მართლაც რომ მშვენივრად გამოიყენა
-ორი წლის შემდეგ, ძლივს დავიყოლიე საქორწინო მოგზაურობაზე -განაგრძო ბეამ თავისი დრამატული იმპროვიზაცია -დიდი იმედი მქონდა, რომ რაიმეს შევაგნებინებდი, მაგრამ არა. აქაც სხვა ქალებს დასდევს და მე მთელი დღე, ნომერში მარტო მჯდარი, იძულებული ვარ თავი სამეფო კარის თამაშების ყურებით გავირთო -თავი სინანულით გადააქნია, შემდეგ კი ლეიტენანტს ინტერესით სავსე მზერა მიაპყრო -ჰო მართლა, თქვენ რომელი გმირის სიკვდილი გეწყინათ სერიალიდან ყველაზე მეტად?
ანდრეას ჩუმი სიცილი აუტყდა, ხოლო რედმეინმა, ამჯერადაც თავისი პიროვნებისთვის დამახასიათებელი მკაცრი გამოხედვა შეინარჩუნა და ბეას თავაზიანად მიუგო:
-სერიალების მოყვარული არ ვარ. განაგრძეთ თუ შეიძლება
-როგორც გენებოთ -თავი მორჩილი ქვეშევრდომივით დაუქნია მან და ისეთი შთაგონებული სახე მიიღო, თითქოს პოეზიის საღამოზე ლექსის წასაკითხად გამოდიოდა ფართო აუდიტორიის წინაშე -მოკლედ როგორც გითხარით, ჩემთან საღამოს გატარებაზე უარი თქვა. მე კი, ამის გამო გადავწყვიტე შური მეძია
-რა სახის შურისძიებას გულისხმობთ? -რედმეინს, მთელი ამ დროის მანძილზე, ერთი სული ჰქონდა, როდის გადავიდოდა დამნაშავე მთავარ სათქმელზე და როგორც კი, ამის მოახლოება იგრძნო, თანაშემწეს თვალებით ანიშნა, წიგნაკში ყველაფერი დეტალურად ჩაენიშნა
-გეტყვით -პოლიციელის ქუდი, ორივე ხელით შეისწორა გოგონამ და მწარედ ჩაეღიმა -ბატონ ჰუსეინს, როგორც თქვენ მას უწოდეთ, ბოთლი ამოვაცალე, მაგრამ მისი მოპარვა არც მიფიქრია. მინდოდა ეს ამ იდიოტისთვის მეჩუქნა, რადგან ვიცოდი ამაღამ თავის ქალს მიართმევდა შეხვედრისთვის უფრო რომანტიული იერის მისაცემად. მერე, ყველაფერი თავისთავად მოხდებოდა, იმ ბატონს შევატყობინებდი, რომ მისი ძვირადღირებული სასმელი ჩემმა ქმარმა მოიპარა და ვურჩევდი პოლიცია გამოეძახა. მინდოდა ამით, დამცირებისათვის სამაგიერო გადამეხადა და ბოლო წამს დაეჭირათ, მაშინ, როდესაც ამ საჩუქრით ხელში, თავის მახინჯ კვაზიმოდასთან გაეშურებოდა, თუმცა კამერების შესახებ ვერ გავითვალისწინე. მაშინ ისეთ ადგილას ვიყავი, რომ წესით კამერები არ უნდა ყოფილიყო, მაგრამ მაინც აღმოჩნდა და გეგმაც ჩამივარდა -თავი მწუხარედ დახარა -მე მხოლოდ მისი დასჯა მინდოდა ჩემი დამცირებისთვის, გეფიცებით სხვა მიზანი არ მქონია, თუმცა . . . -აქ ბეამ, სევდიანი გამომეტყველების დოზა გააორმაგა და განაგრძო
-ნომრიდან გასვლის წინ, როდესაც აივანზე იყო და ეწეოდა, ფეხი დაუცდა და თავიც გაიტეხა. მე კი სისხლის დანახვა ცუდად მხდის, ამიტომ მაგიდაზე, წასაღებად გამზადებულ კონიაკს ხელი დავავლე, გავხსენი და ცოტა აზრზე რომ მოვსულიყავი, რამდენიც შემეძლო იმდენი დავლიე
-ჰო, რა თქმა უნდა -ამჯერად მართლა ჩაეცინა ლეიტენანტს, თუმცა ეს ირონიულ ჩაცინებას უფრო ჰგავდა -გეტყობათ, რომ ნასვამი ხართ, თანაც ძალიან
-მის სიტყვებს ვადასტურებ -სწორედ იმ დროს, ანდრეაც ჩაერთო საუბარში და მთელი ძალისხმევის მოკრება დასჭირდა, რომ სერიოზული გამომეტყველება შეენარჩუნებინა -თუმცა, რაღაცის დამატება მეც მინდა -აქ ბეას გახედა და ღიმილით განაგრძო -ჰო, საყვარელო გღალატობდი, მაგრამ შენგან განსხვავებით, ამას არ ვმალავ. შენ კი, ისიც არ მითხარი, რომ ახალი წლის დღეს, როდესაც თავის ტკივილი მოიმიზეზე და ჩემი მეგობრის წვეულებიდან ადრე წახვედი, იმ ღამეს ჩემ ძმასთან იწექი. გეკითხა, იქნებ ამის უფლება მომეცა კიდეც? მაგრამ მას ხომ, ჩემ ზურგს უკან მოსწონს ყველაფრის კეთება? -ამჯერად უკვე რედმეინს შეჰყურებდა მამაკაცი და ბეას დაწყებულ თამაშს, თავისებურად აგრძელებდა. სწორედ იმ თამაშს, რომელსაც პოლიციის თანამშრომლები გაოგნებულები უსმენდნენ და ლამის იყო, თვალები შუბლზე ასვლოდათ ამ არანორმალურების შემხედვარე.
-იცი, რას გეტყვი? -ბეა ფეხზე წამოხტა და ხმას საგრძნობლად აუწია -შენი ძმა გაცილებით უკეთესია საწოლში, ვიდრე შენ. იქნებ რაიმე გესწავლა მისგან?
-მართლა? -ჩვეული ირონიული მზერა მოიშველია კანდელაკმა და თავადაც წამოდგა -შენ კი შენი დაქალი გჯობია ბევრად და ამაში არაერთხელ დამარწმუნა კიდეც
-აი ის კი, შენზე ნამდვილად არ ამბობს კარგს. მითხრა ყველაზე მოსაწყენი დრო, სწორედ შენ ქმართან გავატარეო
-ნუთუ? შენ არ იყავი, რომ ამბობდი, შენნაირი ენერგიული ამ პროცესში არავინააო? -მოკამათე წყვილს, თითქოს საერთოდ გადავიწყებოდა, იქ კიდევ ვინმე სხვას არსებობა და თამაშს, უწინდებური წესებით განაგრძობდნენ. რაც შეეხება, კვლავ გვერდიგვერდთ მჯდარ უფროსსა და თანაშემწეს, ამჯერად უკვე, ორივენი პირდაღებულები იყურებოდნენ და არც რაიმეს ჩაწერაზე ფიქრობდნენ. ან კი, როგორ უნდა ჩაეწერათ ის საუბარი, რომელიც ახლა და ამ წუთას, სწორედ ოთახ ნომერ 309-ში მიმდინარეობდა? მართლაც, რომ სიგიჟე იყო ეს ყველაფერი. სიგიჟე, რომელიც ბეამ და ანდრეამ ერთად შექმნეს და რომელშიც, თავისთვის სრულიად უცხო ადამიანები თვითმხილველებად აქციეს.
მოსმენილისგან პირდაღებულთა საზოგადოებიდან, რომელთაც რამდენიმე წამით მართლაც დაეკარგათ აზროვნების უნარი და თავი ბრაზილიური სერიალის მაყურებლად წარმოიდგინეს, პირველად, რა თქმა უნდა, ლეიტენანტის მკაცრი გამომეტყველება დაუბრუნდა თავის უწინელ პოზიციას. მან, ჯერ ოთახს მოავლო ცივი, არაფრისმთქმელი და ამავდროულად სამხილების მაძიებელი მზერა. აივანზე მართლაც იდო, ნახევრამდე ჩაცლილი კონიაკის ბოთლი, რაც გოგონას მონაყოლს, თავის გატეხვის და სისხლის დანახვის შედეგად გამოწვეული შიშის შესახებ, ნათლად ადასტურებდა. რედმეინს ამ ყველაფრის ხილვაზე, ირონიულად ჩაეცინა, თანაშემწეს მხარი გაჰკრა და როგორც კი, ბიჭი გონს მოეგო, გადაუჩურჩულა:
-იმ კონიაკის ღირებულების ჩეკი გამოაწერინე, რათა იმ კაცს, ზარალი ავუნაზღაუროთ და აქედან წავიდეთ. ვერ ხედავ? გიჟები არიან
მარტინესი ცხოვრებაში პირველად დაეთანხმა თავის უხასიათო უფროსს, თავი მორჩილებისა და პატივისცემის ნიშნად დაუქნია და ფეხზე მორცხვად წამოიმართა. არანორმალურმა ცოლ-ქმარმა, როგორც ისინი რედმეინმა თავის გონებაში მონათლა, მხოლოდ ახლა მოისაზრა კამათის შეწყვეტა და შოარიახლოს მდგარი, ლეიტენანტი და ოფიცერი, ყურადღების ღირსი გახადა.
-ჩვენი წასვლის დროა. მანამდე კი, ამ სასმელის ღირებულება ჩეკის სახით უნდა გადაუხადოთ ბატონს ჰუსეინს. შეგიძლიათ ჩვენ ჩაგვაბაროთ და მას პირადად გადავცემთ, თქვენი სახელით
ამის თქმა იყო და, ანდრეას წამის მეასედებში, გაუელვა თავში, რა მოჰყვებოდა ამ დიდი თანხის, სრულად გადახდას. ასეთ შემთხვევაში, მხოლოდ უკან დასაბრუნებელი ბილეთების ფული, თუ დარჩებოდათ. ჩამოსვლის დღეს, მან რამდენიმე დღის ანგარიში წინასწარ გაასწორა, ხოლო დანარჩენის გადახდას, სწორედ რომ ხვალ აპირებდა. ახლა კი, სიტუაცია ისე შემოტრიალდა, რომ ხვალინდელი დღის თანხაც კი არ რჩებოდათ და ეს, რა თქმა უნდა, ბეას დიდი დამსახურება იყო.
-მაგრამ მისი ფასი 8, 000$-ია? იქნებ სხვანაირად მოვრიგდეთ?
-ვწუხვარ, მაგრამ თანხის გადაუხდელობის შემთხვევაში, იძულებულები ვართ, თქვენი მეუღლე განყოფილებაში წავიყვანოთ
-არაუშავს -გაეღიმა ბეას და ამჯერად, მარტინესს გამოსდო ხელკავი -მასთან ყოფნას მაინც ციხის კედლების ხეხვა მირჩევნია. როცა ესეც მომბეზრდება, შოუშენკის პატიმარივით, კანალიზაციაში მილს გავთხრი და გავიქცევი. ჰო და თან, სულ მაინტერესებდა როგორი იყო პოლიციის შენობა შიგნიდან. ექსკურსიას ხომ მომიწყობ მარტინეს? უკაცრვად შენი სახელი არ ვიცი. არ მეტყვი?
მარტინესს ამჯერადაც ენა დაება და წიგნაკი და კალამი, კინაღამ ხელიდან გაუვარდა.
-კარგი, მაშინ მოდი სანამ წავალთ, სელფი გადავიღოთ -გოგონამ დაბნეული ბიჭი, კიდევ უფრო ახლოს მისწია თავისთან, მობღვერილი რედმეინიც ძალით ამოიყენა გვერდში, რის შემდეგაც თავისი მობილური დააძრო და წინა კამერა ჩართო.
-აბა ორივემ გაიღიმეთ-ხელი ოდნავ ზემოთ ასწია მან. დიდხანს იწვალა და ბევრი ეცადა, თუმცა ობიექტივში საივე მაინც ვერ ჩაეტივნენ -ჯანდაბა კარგად არ ვჩანვართ. ძვირფასო, იდეა მაქვს, იქნებ შენ გადაგვიღო? ამას თუ იზამ, შეიძლება გაპატიო კიდეც
-ახლავე საყვარელო -ყალბი ღიმილით მიუახლოვდა კანდელაკი, ტელეფონი ისე ჩამოართვა, რომ რამდენიმე წამით მის თითებს თავისით შეეხო და ამავე მზერით დაიხია უკან. თავზე პოლიციელის ქუდიანი გოგონა და მის გევრდიგვერდ მდგარი ორი მამაკაცი, რომლებიც ბეას დაჟინებული თხოვნის და მრისხანე მზერის გამო, ძალით უღიმოდნენ კამერას, ორ წამში ბეას მობილურში აღიბეჭდა, როგორც ერთი, ცხოვრებისერული კადრი.
-ესეც ასე. გადაღებულია -თეატრალურად გამოაცხადა მამაკაცმა და HUAWEI-ს ფირმის, ვერცხლისფერი ტელეფონი, ისევ თავის გადარეულ პატრონს ჩააბარა, თან პარალელურად თვალი ჩაუკრა და პოლიციის გასაგონად, ხმამაღლა თქვა -ნუ ღელავ საყვარელო, იმასაც გაპატიებ, რომ ცოტა ხნით, ზოოფილობა მოინდომე და ჩვენი ძაღლის შებმასაც ცდილობდი. ჩეკს ახლავე გამოვწერ ციხეში არ გაგიშვებ
-რა საყვარელი ხარ -ღიმილით მიუახლოვდა და მკლავზე შეუმჩნევლად უჩქმიტა, ხოლო შემდეგ ჩეკის მოლოდინში მდგარ რედმეინს და მარტინესს მიუბრუნდა -მართლა საყვარელია არა? ხომ უნდა ვაპატიო ამ ყველაფრის მერე? ისევ ჩემი ბაჭია გახდება, მე კი, მისი აფთარი.
ახალგაზრდა ოფიცერმა, ახლა მართლა ვეღარ შეიკავა სიცილი და ამის დასაფარად, თავი ოდნავ გვერდით გააბრუნა. რაც შეეხება ანდრეას, იგი ღამის სანათიან კომოდზე თავით დახრილიყო და რვა ათასი დოლარის ღირებულების, ფასიან ქაღალდს ხელს აწერდა. სულ რაღაც წამებში, უკვე ყველაფერი მზად იყო და ჩეკი, ამჯერად რედმეინის გაუხეშებულ ხელს ამშვენებდა.
-იმედია, ყველანაირი პრობლემა მოვაგვარეთ. ჰო მართლა, ბატონ . . . -ანდრეა დაზარალებულის სახელზე დაფიქრდა და ძლივსძლივობით გაახსენდა -ჰო ბატონ ჰუსეინს ჩვენი სახელით ბოდიში მოუხადეთ შექმნილი უხერხულობის გამო
-მშვიდობიან ღამეს გისურვებთ -კარი გამოაღო ბეამ და მარტინესს გახედა, რომელიც მას, კვლავ დაბნეული უყურებდა -ამ ქუდს სამახსოვროდ დავიტოვებ, შენ კიდევ ბევრი გექნება. ისე, რომ იცოდე ძალიან უჟმური უფროსი გყავს. ვერ ვხვდები ასეთ მოსაწყენ ადამიანთან როგორ ძლებ -ბოლო სიტყვები ჩუმად გადაურჩულა და როგორც კი, რედმეინმა კუშტი მზერით და არაფრისმთქმელი მკაცრი თვალებით დატოვა მათი ნომერი, კარები მაშინვე მობეზრებული მზერით მიაჯახუნა, თანაც იმდენად მაგრად, რომ ამ ხმაზე, ალბათ მთელმა სასტუმრომ გაიღვიძა ბოლო სართულის ჩათვლით. მიუხედავად ამისა, გოგონას ახლა, ეს საერთოდ არ ადარდებდა. მას უფრო მეტად, ანდრეას რეაქციის ეშინოდა, თანაც ისე, რომ სადაცაა კანკალს დაიწყებდა. რაც არ უნდა იყოს, მან ხომ მთელი ეს სპექტაკლი სწორედ იმიტომ დადგა, რათა სიტუაცია განემუხტა და პოლიციას ადვილად დასხლტომოდა? მაგრამ ახლა, მთავარი საფიქრალი მაინც ის იყო, როგორ ემართლებინა თავი მის წინაშე. აშკარა იყო, რომ მომხდარის გამო, უხერხულ სიტუაციაში იყო ჩავარდნილი.
ბეამ ღრმად ჩაისუნთქა, თავი დაიმშვიდა და ანდრეასკენ დამნაშავე ბავშვის მზერით მობრუნდა. მამაკაცს უკვე სავარძელში ჩაჯდომაც მოესწრო, ფეხის ფეხზე გადადებაც და შიშისგან აწურულ გოგონასთვის, დაჟინებული მზერის ჩუქებაც. ახლა, მართლა შეუძლებელი იყო იმის მიხვედრა, თუ რაზე ფიქრობდა კანდელაკი თავად მას რომ არ ამოეღო ხმა და ყველაფრისთვის ნათელი არ მოეფინა:
-დღეს დავწმუნდი, რომ მოსიარულე პრობლემა ხარ -ბაგე ოდნავ შესამჩნევმა ღიმილმა გაუპო -თუმცა შენი დადგმული "საპნის ოპერით" გამოგიტყდები, ძალიან ვიხალისე
-ჰოო? -ოდნავ გულზე მოეშვა, თუმცა მაინც აწუხებდა ის ფაქტი, რომ ანდრეას მისი სისულელის გამო, ამხელა თანხის გადახდა მოუწია და ეს არც დაუმალავს
-ბოდიში იმ ყველაფრის გამო. თანხაზე არ ინერვიულო, აუცილებლად დაგიბრუნებ
-ნუ სულელობ ბეა! -ბრაზი ოკეანის მჩქეფარე ტალღებივით აზვირთდა კანდელაკის მწვანე თვალებში -გგონია ეგ ვიგულიხმე, როცა გითხარი მოსიარულე პრობლემა ხარ მეთქი? ჩავთვალოთ, რომ ცოტა ხნის წინ, არაფერი გითქვამს და არც მე გამიგია რაიმე
ბეა იმ დივანში ჩაეშვა მოწყვეტით, რომელზეც ცოტა ხნის წინ, პოლიციელები ისხდნენ და მკლავებზე ხელი დაძაბულმა ჩამოისვა.
-მაგრამ ახლა რა ვქვნათ? ხვალ სასტუმროში დასარჩენი ფულიც არ გვაქვს. გამოდის, რომ უკან უნდა დავბრუნდეთ
-ჰო, ასეა -ჩაფიქრებული სახით მიუგო მან და Rolex-ის ფირმის, მაჯის საათისგან შეიტყო, რომ უკვე ღამის ოთხი შესრულებულიყო
-იცი რა მოვიფიქრე? ბოლომდე მომისმინე და არ გამაწყვეტინო! -გამაფრთხილებელი ტონის რეჟიმი ჩართო ბეამ და როგორც კი, კანდელაკის კითხვით სავსე მზერას გადააწყდა, მაშინვე განაგრძო -რაღაც ფული მეც წამოვიღე. ბევრი არაა, მაგრამ იმისთვის გვეყოფა, რომ სასტუმროს თანამშრომლებს დავუტოვოთ და დავავალოთ, რომ ჩვენი ბარგი ჩაალაგონ, რათა შემდეგ, აქედან პირდაპირ აეროპორტში გადაგზავნონ. დანარჩენი ამაღამ დავხარჯოთ, შენ კი, მანამ ინტერნეტით ბილეთები შეიძინე და ისინიც აეროპორტში გადააგზავნინე ფოსტით. როგორც კი მივალთ, ბილეთებსაც იქ ავიღებთ, ჩვენ ბარგსაც და გავემგზავრებით.
-ანუ მთავაზობ მთელი ღამე, სანამ აქედან წავალთ, ქალაქში ვიხეტიალოთ? -სახეზე იდუმალი ღიმილი აუთამაშდა. ამწუთას, არც თავის ტკივილი ახსოვდა და არც ცოტა ხნის წინანდელი მწარე დავარდნა. თან სისხლდენაც, დიდი ხანია შეჩერებოდა და თავს მშვენივრად გრძნობდა, მიუხედავად ამისა, ბეა რისი ბეა იყო, ეს არ გახსენებოდა?
-მოიცა, მოიცა, შენ ხომ თავი გქონა გატეხილი? აბა, ახლავე მანახე -გოგონა კანდელაკს მიუახლოვდა და მის კეფას უკნიდან, გამოცდილი ექიმივით დააკვირდა. სისხლი უკვე აღარ მოსდიოდა და ჭრილობაც სულ პატარა ნაკაწრად აჩნდა შავი თმით დაფარულ კანს. ერთი შეხედვით, საგანგაშო არაფერი ჩანდა, თუმცა გოგონა მაინც ვერ ისვენებდა და ჯიუტად ითხოვდა, რომ ექიმთან წასულიყვნენ.
-ბეა ათასჯერ მაინც გამიტეხავს თავი და საავადმყოფოსთვის ერთხელაც არ მიმიმართავს. როგორც ხედავ, მაინც ცოცხალი ვარ და ახლა, შენ წინ ვზივარ
-სწორედ მაგიტომ ხარ ასეთი არანორმალური, რომ არ მიგიმართავს-თავისებურად გამოაჯავრა მან და ფეხზე გაბრაზებული წამოდგა
-კარგი, მოვრჩეთ ამაზე ლაპარაკს
იქვე, კომოდზე Apple-ს ფირმის, ვერცხლისფერი ლეპტოპი იყო შემოდებული. მამაკაცი მის ასაღებად წამოდგა, მუხლებზე დადებული მოწყობილობა, ფურცელივით მსუბუქად გაშალა და სასტუმროში დაყენებული მაღალსიჩქარიანი ვაი-ფაის წყალობით, ბილეთები სულ რაღაც ორ წუთში, უკვე შეძენილიც ჰქონდა და ფოსტაში დაგაგზავნილიც, რომელთაც თავის მხრივ, აეროპორტის ადმინისტრაციაში უნდა გადაემისამართებინათ. ისევე, როგორც აქეთ გამომგზავრებისას, წყვილს ახლაც ერთმანეთის გვერდიგვერდ მოუწევდათ ჯდომა და დროც მხიარულად გავიდოდა. ნეტავი ამჯერად რას მოიფიქრებდა ბეა და მისი გიჟური გონება? რით გაახალისებდა უზომოდ მოსაყენ, სამ საათ ნახევრიან მგზავრობას? ვინ იცის?
-ბილეთების საქმე მოგვარებულია. შენ ქმარს რაიმე გამაგრილებელ სასმელს არ მოუტან?
-თუ ამაღამ ნებისმიერ სურვილს შემისრულებს, ვპირდები, რომ ამაზე ვიფიქრებ
-ერთი წუთით, ერთი წუთით -გაეცინა -სურვილებს დღეს მე კი არა, შენ ასრულებ. იმ პოლიციელებთან რა ცილი დამწამე? მღალატობსო, საწოლში თავისი ძმა ჯობიაო და . . .
-კარგი, აღარ გააგრძელო. ხომ იცი, ეს ყველაფერი იმიტომ ვთქვი, რომ არანორმალურებად ჩავეთვალეთ და არა დამნაშავეებად. უფრო სწორად მე არ ჩავეთვალეთ დამნაშავედ, თორემ შენ, ისედაც კანონმორჩილი მოქალაქე ხარ
-იცი? -ფეხზე წამოდგა ანდრეა და კეფაზე, ერთმანეთზე გადაჭდობილი ხელები შემოიწყო -ხანდახან, ძალიან მოსაწყენია იყო კანონმორჩილი. ნეტავ იცოდე, რა ხშირად უხდებოდათ, თინეიჯერობის პერიოდში ჩემი პოლიციის განყოფილებიდან წამოყვანა
-სერიოზულად ამბობ? -თვალები შუბლზე აუვიდა ბეას. ამას ნამდვილად არ მოელოდა -რა დანაშაულისთვის გაპატიმრებდნენ ხოლმე?
-კედლების მოხატვაზე -იყო პასუხი
-მაგრამ ეგ ხომ კანონით არ იკრძალება? რაღაც სხვა იყო და მატყუებ...
-ჩვენი კანონებით, ნამდვილად არ იკრძალება, თუმცა ესპანეთში ამის გაკეთება, სპეციალური ნებართვის გარეშე, რომელსაც ქალაქის მერიიდან იღებენ სასტიკად აკრძალულია. ფაქტობრივად იმ საქმეზე მიწევდა ხელის აღება, რაც იმ დროს, ძალიან მიყვარდა და როგორც თინეიჯერი, ამას ვერ ვეგუებოდი
-და რამდეხანს სწავლობდი ესპანეთში? -ინტერესი შეეპარა ბეას
-ერთი წელი -ეს, რომ თქვა, წამიც აღარ მოუცდია, კარადიდან თავისი ნაცრისფერი მაისური გამოიღო და სწრაფად გადაიცვა. მხოლოდ ხლა გააცნობიერა, რომ პოლიციის მთელი ვიზიტის განმავლობაში, თავისი ცოლის დამსახურებით, წელს ზემოთ შიშველი დადიოდა და ღიმილი მოერია -ბეა, ახლა ასე მოვიქცეთ-შენ ქვემოთ ჩადი, ბარგის საკითხი მოაგვარე, მე კი, ერთ ადგილას დავრეკავ და შემოგიერთდები, კარგი?
-კარგი -ოდნავ გაუკვირდა და არ მოეწონა, ანდრეას სურვილი ტელეფონზე განმარტოებით ესაუბრა, თუმცა ამაზე მაინც დაეთანხმა და კარი უხმაუროდ გაიხურა. რა თქმა უნდა, ხვდებოდა, რომ ანდრეამ ეს ყველაფერი იმიტომ უთხრა, ვიღაც ისეთთან საუბარს აპირებდა, მას რომ არ უნდა გაეგონა. იქნებ ეს იდუმალი პიროვნება ანა იყო, მისი ყოფილი ცოლი? იქნებ შერიგებასაც აპირებდნენ? როგორ უნდოდა ახლა ცუდი გოგო გამხდარიყო, ჩუმად მისულიყო მათი ნომრის კართან და სატელეფონო საუბრისთვის ყური დაეგდო, თუმცა ამას არავითარ შემთხვევაში არ იზამდა. უბრალოდ არ შეეძლო მსგავსი მოქცევა, ამიტომ თავიდან ყველანაირი ფიქრი გამოიბერტყა და სანამ ლიფტი მოვიდოდა, როგორც ყოველთვის, გულში თვლას მოჰყვა. ციფრ ოცზე ასვლა და ბეას წინ, ორი ლითონის კარის ერთდროული და შეთანხმებული გახსნა ერთი იყო. გოგონამ წამით კიდევ შეიცადა ფოიეში, ოთახ ნომერ 309-ის ღია ყავისფერ კარს, ერთხელაც შეავლო სევდიანი მზერა და ცარიელ ლიფტში არეული ფიქრებით შეაბიჯა . . .














15 თავი
დილის ხუთი საათი იყო. ვიწრო ქუჩას, რომლის ქვაფენილზეც მხოლოდ ორი ადამიანი მიაბიჯებდა, ცენტრალური ქუჩიდან მოღწეული ლამპიონების შუქი და კაფეებისა თუ საკონდიტროების შესასვლელთან ჩამოკიდებული, პატარა, მინებიანი სანათები ანათებდა. მიუხედავად გაზაფხულის დადგომისა, გარეთ მაინც საშინელი სუსხი იგრძნობოდა და ფაქტობრივად, ეს სიცივე, ძვალსა და რბილში ატანდა. ირგვლივ ყველა და ყველაფერი დადუმებულიყო. ერთი შეხედვით, ისეთი შთაბეჭდილება იქმნებოდა, თითქოს მასშტაბური და ყოვლისმომცველი, ხალხთა დიდი გადასახლება დაწყებულიყო და ქალაქი მაცხოვრებელთაგან მიტოვებულის სტატუსს დიდი მწუხარებით ირგებდა.
ქვაფენილზე კვლავაც ისმოდა რიტმული ნაბიჯების ხმა. ამას ზედ, ხმადაბალი საუბარიც ერთვოდა, რომელიც მხოლოდ ერთი პიროვნების ბაგეებიდან ამოდიოდა და როგორც ჩანს, მასში საკმაოდ კარგი განწყობა იგრძნობოდა.
-ჰო, მეგი როგორც გითხარი, ხვალ ვბრუნდებით -გოგონას ტელეფონი ყურზე მიედო და პარალელურად, საშუალო სიმაღლის შენობებში ჩატანებულ, ლამაზ ფანჯრებს აკვირდებოდა, რომელთაგან არც ერთ მათგანში შუქი არ ენთო. ეს ნამდვილად არ იყო გასაკვირი, რადგან ქალაქში ახლა, ალბათ ერთადერთებს მათ და ღამით ქუჩებში, უაზრო მოხეტიალე ლოთებს არ ეძინათ -მგონი, ყველაფრის ნახვა მოვასწარი -ამ სიტყვებით, გოგონამ მის უკან, რამდენიმე ნაბიჯის დაშორებით მომავალ ანდრეას გახედა, რომელიც შეტყობინებას წერდა და სახეზე ღიმილი დასთამაშებდა. ამის შემხედვარეს, ბუნებრივია, ნირიც წაუხდა და გუნება-განწყობილებაც გაუფუჭდა, თუმცა გარეგნულად არაფერი შეიმჩნია და მეგობართან საუბარი, ისევ მხიარულ ნოტაზე განაგრძო
-კი, ლამაზი ქალაქია, მაგრამ რაღაც პრობლემები შეგვექნა და ხვალ ვბრუნდებით
-რა პრობლემები? ისევ რაღაც შარში გაეხვიე არა, როგორც ყოველთვის? -ბეამ ტელეფონის ხმას, სპეციალური ღილაკით, ოდნავ ჩაუწია. მართალია, ანდრეა მისგან იმ მანძილზე იდგა, რომ ვერაფერს გაიგებდა, მაგრამ სიფრთხილეს თავი არ სტკიოდა. მითუმეტეს მაშინ, როდესაც ისეთი რამის თქმას აპირებდა, რომ მეგი შეიძლებოდა ტელეფონში კივილით გამომძვრალიყო. გოგონამ კვლავ გახედა უკან მომავალ კანდელაკს, რამდენიმე ნაჯიბით კიდევ დაწინაურდა და როდესაც დარწმუნდა, რომ მის სიტყვებს ვერავითარ შემთხვევაში ვერ გაიგონებდა, ყურმილში ჩასძახა:
-რაღაც უნდა გითხრა, მეგი, ოღონდ სიმშვიდე შეინარჩუნე, ძალიან გთხოვ -ბეამ იცოდა, რომ ამ გაფრთხილებითაც ვერაფერს გახდებოდა, მაგრამ რატომღაც მაინც სთხოვა და ღრმად ჩაისუნთქა
-რამე მოხდა? -აშკარად შეიმჩნეოდა, რომ გოგონას ხმა დაეძაბა. მას ერთი ცუდი ჩვევა ჰქონდა, როდესაც ასეთი სერიოზული ხმით უწყებდნენ ლაპარაკს, მუდამ ცუდი, ან უარეს შემთხვევაში, საშინელი ამბის გაგებას ელოდა და ახლაც ზუსტად ასე მოხდა
-არა, დამშვიდდი, არაფერი უბრალოდ . . .
-უბრალოდ, რა? ამოღერღე ბეა, თორემ ჩემი ცნობისმოყვარეობა უკვე სიმწრის ცრემლებს იწმენდს
გოგონამ კიდევ ერთხელ მიიხედა უკან და როგორც კი, ანდრეას მწვანე თვალებს შეეჩეხა, რომელსაც ზუსტად ამწამს დაემთავრებინა იდუმალ პიროვნებასთან, აგრეთვე იდუმალი მიმოწერა, მეგის მიუგო:
-არ მჯერა, რომ ამას ვამბობ, მაგრამ ერთმანეთს ვაკოცეთ
-რაა???? -რეაქციაც და ხმის ტონალობაც, ზუსტად ისეთივე იყო, როგორსაც მოელოდა. შეიძლება ცოტა მეტიც კი -მართლა? სად? როდის? რა ვითარებაში? მოგეწონა? ერთმან . . .
-მეგი, მეგი დაწყნარდი -მობეზრებულად აატრიალა თვალები ბეამ -ამას მოგვიანებით მოგიყვები. ახლა ჩემს უკან მოდის და რამე რომ გაიგონოს, საკუთარი ხელით მოვისწრაფავ სიცოცხლეს
-არა ბეა, უნდა მითხრა. ყურმილის დაკიდება არც კი გაბედო, თორემ ჩვენს ცხრამეტ-წლიან მეგობრობას, დიდ შავ წერტილს დავუსვამ -ბეას ეს მუქარა, ადრეც ჰქონდა მოსმენილი ამიტომ, ეშმაკურად ჩაეცინა და თავდაჯერებულად მიუგო:
-დროა დაიძინო მეგი. პლედი კარგად დაიფარე არ შეგცივდეს. უცხოებმა თუ მოგიკაკუნეს, კარი არ გაუღო. აბა შენ იცი -სწრაფად მიაყარა და ტელეფონი ისე გათიშა, რომ მეგობრის სალანძღავ სიტყვებს ყურადღება არ მიაქცია.
მამაკაცი კვლავ უკან მოდიოდა. რამდენიმე წამის წინანდელი, სატელეფონო ზარის დასრულებამ, ბეა თითქოს გამოაფხიზლა, ღრმად ჩაისუნთქა და კანდელაკისკენ მიბრუნებაც იკადრა, თუმცა მისი საეჭვო მიმოწერის გახსენებაზე, ტანში კვლავ უსიამოვნოდ გასცრა. ახლა, ყველაზე მეტად ის უნდოდა, ანდრეასთვის ადრესატის ვინაობა ეკითხა, თუმცა სადღაც, გულის სიღრმეში, მტკივნეულად აცნობიერებდა, რომ ეს მისი საქმე არ იყო და არ უნდა ჩარეულიყო.
გოგონამ მობილური ჯიბეში ჩაიდო და ანდრეას, რომელიც უკვე მოახლოებოდა მას, უდარდელი ღიმილით მიაჩერდა.
-რამდეხანს გიგრძელდებათ ქალებს ეს საუბარი, ამისთვის დამატებით აპლოდისმენტებსაც კი იმსახურებთ -თავი სიცილით გადააქნია და გვერდით ამოუდგა. ამჯერად ორივემ ერთად განაგრძო სიარული და ღამის სიჩუმის უნებური დარღვევა.
-ჰო, ამაზე ყველა კაცი წუწუნებს, ერთადერთი არ ხარ
-მე არ ვწუწუნებ, უბრალოდ ფაქტი აღვნიშნე -მაშინვე იუკადრისა ანდრეამ
-კარგი, დაივიწყე. ელამ რაო? -კვლავ წინანდელ მიმოწერაზე ფიქრი არ ასვენებდა ბეას და უცნობის ვინაობის გაგება შემოვლითი გზით გადაწყვიტა-თავი მოიჩვენა, თითქოს იგი ელა ეგონა
-ელამ? ელასთან მას შემდეგ არ მისაუბრია, რაც უნივერსიტეტს დაუბრუნდა -მხრები აიჩეჩა და ღიმილი ძლივს შეიკავა, რადგან უკვე ყველაფერს ხვდებოდა
-გასაგებია -გზა კვლავ ნელი სიარულით განაგრძეს. გარკვეული დროის განმავლობაში ისე მიაბიჯებდნენ, რომ ერთმანეთისთვის სიტყვაც კი, არ უთქვამთ, თუმცა ბოლოს აქაც ბეამ მონახა გამოსავალი. გოგონას ახლა და ამწუთას, ჩუმად სიარული არ შეეძლო, ამიტომ კვლავ რაიმე სალაპარაკო თემის ჭამოჭრა გადაწყვიტა. რამდენიმე წამი ფიქრობდა, უნდოდა რაიმე ისეთზე წამოეწყო ლაპარაკი, რომ სულელურად არ გამოსვლოდა, მაგრამ უეცრად რაღაცამ მისი გეგმები შეცვალა და ერთ ადგილას უაზროდ გააშეშა. რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს, ბეა ამ დროს, გამოცდილი ფსიქოლოგის მიერ დაჰიპნოზებულს ჰგავდა და ერთი ადგილიდან არ იძროდა. ტყავის ქურთუკში ხელებჩაწყობილმა კანდეკალმაც, მხოლოდ მაშინ შეამჩნია, თავისი გვერდითა ადგილის სიცარიელე, როდესაც სამი-ოთხი ნაბიჯი გადადგა და მაშინვე უკან მოიხედა, გაოცებული სახით. გოგონა ისევ იმავე ადგილას, უწინდებურ პოზაში დამდგარიყო და რაღაცას თვალმოუშორებლად უყურებდა.
-მანდ რას აკეთებ? -ანდრეას კითხვა უპასუხოდ დარჩა, სწორედ ამიტომ, თავად გადაწყვიტა სიტუაციაში გარკვეულიყო, უკან დარჩენილ გოგონას მიუახლოვდა და მის მზერას, თვალი გააყოლა. ამწუთას, ორივენი პატარა საკონდიტრო მაღაზიის წინ იდგნენ, რომლის ვიტრინაშიც, სხვადასხვანაირი ტორტები, ნამცხვრები და კექსები გამოეფინათ. თითოეული მათგანი იმდენად გემრიელად გამოიყურებოდა, რომ ვერც ერთი მოკვდავი ვერ შეძლებდა მისთვის გულგრილად ჩაევლო და შიგნით შეხედვის სურვილი არ გასჩენოდა.
-დაკეტილია, ბეა -როგორც იქნა მიხვდა კანდელაკი, გოგონას ადგილზე მიყინვის მიზეზს და იგი მხრებზე ხელის მოკიდებით, ვიტრინას მოაშორა, თუმცა ბეა მაშინვე დაუსხლტა, ორივე ხელი მინას მიადო და მას, ფაქტობრივად, ცხვირით აეკრა
-ეს შოკოლადის ტორტი რომ არ ვჭამო, მოვკვდები! სერიოზულად ვამბობ
-ოჰოო, ტკბილეულის გიჟი ისევ ფორმაშია. კარგი, მაგრამ ხომ ხედავ დაკეტილია? გამთენიისას, სანამ გავფრინდებით, ისევ შემოვიაროთ და შენი სურვილები მაშინ დაიკმაყოფილე
ბეას ეშმაკურად ჩაეცინა. აშკარა იყო, რომ ანდრეას საერთოდ არ უსმენდა და მხოლოდ თავის გონების კარნახს მიჰყვებოდა. ახლა სწორედ ისეთი გამომეტყველებით იდგა ვიტრინის წინ, ადამიანი რომ რაღაც არასწორის გაკეთებას განიზრახავს და ამაზე ფიქრს ვერ ეშვება. სრულიად ნათელი იყო, რომ მის გიჟურად მოწყობილ ტვინს რაღაც ჰქონდა მოფიქრებული და ამის სისრულეში მოსაყვანად, ხელს ვერანაირი ადამიანური ძალა ვერ შეუშლიდა.
ბეამ წამით კიდევ შეიცადა, გარემოს მზვერავი თვალი მოავლო და როგორც კი, დარწმუნდა, რომ ქუჩაზე მათ გარდა, სხვა არავინ იყო და ბინებიდანაც შუქები არ გამოდიოდა, საკონდიტროს შესასვლელში, ჭერზე დაკიდებულ პატარა კაუჭზე ჩამოკიდებული სანათი ჩამოხსნა, შემდეგ კი, ანდრეას მიუბრუნდა, თან პარალელურად თავისუფალი ხელით, თმიდან ერთი სამაგრი მოიხსნა.
-უნდა შევიდეთ. ერთ რაღაცას ვცდი და . . . -სიტყვა აღარ დაამთავრა, ისე მიანათა მინის კარში ჩატანებულ, პატარა კლიტეს მარჯვენათი დაჭერილი სანათი. მართალია ქუჩა ისედაც კარგად იყო განათებული, თუმცა საკეტი იმდენად პატარა დეტანებინათ, რომ მის სრულყოფილად დასანახად კარგი შუქი იყო საჭირო. ბეას ერთი დიდი მიზანი ამოძრავებდა, უნდოდა სამაგრის დახმარებით, როგორმე საკეტი გაეტეხა და შიგნით რაც შეიძლებოდა სწრაფად აღმოჩენილიყო
-სერიოზულად, ბეა? -თვალები გაუფართოვდა კანდელაკს ამ ყველაფრის შემხედვარეს. გოგონას სიგიჟეები უკვე ერთ დიდ კომედიურ ფილმსაც კი შექმნიდა, სადაც მთავარი გმირის როლს, რა თქმა უნდა ბეა შეასრულებდა, თანაც სინჯების გარეშე
-ასეთი სახე ნუ გაქვს. მართალია, უკან არ ვიხედები, მაგრამ დაახლოებით ვხვდები რა გამომეტყველებით დგახარ -გოგონა კვლავ ჭირვეულ საკეტს ეწვალებოდა, მარცხენა ხელით კი, სანათი ეჭირა -ყველაფრის საფასურს გადავიხდი, რასაც ავიღებ და კონსულტანტს საბოდიშო ახსნა-განმარტების წერილსაც დავუტოვებ. უბრალოდ მოთმენა მართლა არ შემიძლია -ბეამ თვალები მობეზრებულად აატრიალა და ნერვებმოშლილმა მინის კარები, კინაღამ იდაყვით შელეწა -ჯანდაბა, ფილმებში ხომ ამ გზით კარს ყოველთვის აღებენ? მე რატომ არ გამომდის?
კანდელაკი ერთხანს ჩუმად იდგა, მერე ბეას მსგავსად, გარემოს მზვერავი პოლიციელის თვალი მოატარა და გოგონას უფრო მეტად მიუახლოვდა, თუმცა იგი ისე იყო გართული თავისი საქმით, რომ ეს ალბათ, ვერც კი შეამჩნია.
-არ მჯერა, რომ ამას ვამბობ, მაგრამ მომეცი, მე ვცდი
საკეტზე თავდამსხმელმა, ამჯერად მართლა დაანება თავი დაწყებულ საქმეს, ანდრეას ქვემოდან გაკვირვებული სახით ამოხედა და ბაგე ღიმილმა გაუპო.
-ხომ არ მომესმა? მუდამ სერიოზული, კანონმორჩილი და სამართლიანი ანდრეა კანდელაკი, საკონდიტროს საკეტის გატეხვაში მონაწილეობას თავისი სურვილით იღებს?
-ხომ გითხარი, ყოველთვის კანონმორჩილი არ ვყოფილვარ მეთქი? -მამაკაცი კლიტესთან დაიხარა და ბეას მსგავსად, სცადა კარი გაეხსნა -თუმცა შენ დონემდე მაინც ვერ მოვედი, რაც აქ ჩამოვედით, მუხლი არ არსებობს შენ რომ არ დაგირღვევია
-ძალიან სასაცილოა -თვალები აატრიალა, თუმცა მერე გაეღიმა და ანდრეას უფრო მეტად მიუახლოვდა. საოცრად სიამოვნებდა მისი სურნელის შეგრძნება, რომელსაც რაღაც გრილი არომატები დაკრავდა და თავიდან ბოლომდე აბრუებდა. ბოლომდე არც ახლა სჯეროდა, რომ ანდრეას სიახლოვე, მთელ სხეულს უყინავდა და ესოდენ აფორიაქებდა. ნაწილობრივ, ისიც აბრაზებდა, რომ იმ კოცნის შემდეგ, კანდელაკი შემდეგ ნაბიჯებს აღარ დგამდა და მასთან ურთიერთობის აწყობას არ ცდილობდა. ამას დამატებული ეს უცნაური ზარები და შეტყობინებები.
ბეას სძულდა თავისი თავის ეს ვარიანტი. მუდამ ფიქრობდა, რომ იქამდე არასდროს დავიდოდა, ვინმეზე ეჭვიანობით ნერვები მოეშალა, თუმცა ანდრეა მთელ მის პრინციპებს მინის ჭიქებივით ამსხვრევდა და თავის მორევში ითრევდა. ამ მორევიდან უკან დასაბრუნებელი გზა კი, ფაქტობრივად, არ არსებობდა.
-ბეა, სანათი გამისწორე -ფიქრების ჩახლართული სამყაროდან, კანდელაკის ხმამ დააბრუნა. გოგონამ წამებში შეასრულა მისი თხოვნა და საკეტის წინ, თავადაც დაიხარა
-გამოდის რამე?
-ცოტაც მოიცადე და . . . -ანდრეას სიტყვების ბოლომდე დასრულების საშუალება არ მიეცა, რადგან ამ დროს, ქუჩაში გამეფებული,ერთი შეხედვით შემზარავი სიჩუმე, რაღაცის ჩხაკუნმა შეუბრალებლად დაარღვია. ამ ყოველივეს, ბეას საკმაოდ ოვაციური შეძახილები და სიხარულისგან ხტუნვაც მოჰყვა.
-არის, არის, არის! გამოვიდა! საკეტო, ჩვენ შენზე გავიმარჯვეთ!!!
-ბეა, ჩუმად -მაშინვე მივარდა მასთან კანდელაკი და პირზე ხელი ააფარა -ნუ დახტი და ნუ ცმუკავ. ასე ყველას გააღვიძებ
გოგონამ მხოლოდ თავის დაქნევა მოახერხა დასტურის ნიშნად, რადგან პირზე აფარებული ხელის გამო ლაპარაკი არ შეეძლო. ანდრეაც თითქოს უსიტყვოდ მიუხვდა ფიქრებს და მისი ბაგეები, თავისი თითებისგან მაშინვე გაანთავისუფლა.
-კარგი, მაპატიე ავღელდი -ჩუმად თქვა და კისერზე დაკიდებულ, ცრემლის ფორმის კულონს დაუწყო წვალება, თან გარემოს დაკვირვებით ათვალიერებდა და ზვერავდა -უცებ შევიდეთ და მალე გამოვიდეთ. შენ არაფერს შეჭამ?
-არა, გმადლობ არ მინდა -სახელური უხმაუროდ ჩამოსწია მამაკაცმა და, რა თქმა უნდა, ბეა პირველი შეუშვა, შემდეგ კი, კვლავ მიმოიხედა და კარები საიმედოდ მოხურა
-ვიცი რატომაც არ ჭამ -თავიდანვე შერჩეულ, შოკოლადის, ლამაზად გაფორმებულ ტორტს, დიდი შავი დანით მიადგა იგი და ერთმანეთის მიყოლებით ჩამწკრივებული თეფშების რიგიდან, ყველაზე პატარა ამოიღო -აქ შაქრის შემცვლელით გამოცხობილ ნამცხვრებსაც ყიდიან. ყველას აწერია შემადგენლობა, გერმანული შენ იცი და ტკბილეულთან მიკრულ, პატარა ქაღალდების წარწერებს დააკვირდი
-არაფრის ჭამა არ მინდა ბეა, მალე მორჩი და გავიდეთ -კვლავ გარემოს ზვერავდა ანდრეა
-კარგი, დამაცადე თორემ დავიხრჩობი და შენი ბრალი იქნება -ბეამ ტორტს ჩანგლით პატარა ნაწილი ჩამოაჭრა და მისი დაგემოვნებიდან ნახევარ წამში, სიამოვნებისგან თვალები დახუჭა
-ზღაპრულია!
-საკონდიტროში აქამდეც შეპარულხარ? -კარს მოშორებული ანდრეა, მაგიდაზე ნახევარი ტანით ჩამოჯდა და თავისდაუნებურად, ბეასთან საკმაოდ ახლოს აღმოჩნდა. გოგონას მისი სიახლოვისგან მოგვრილი მღელვარებისას, შოკოლადის ტორტი კინაღამ კისერში გადაცდა და ხმა ძლივს ამოიღო:
-არა, პირველად. თუმცა ჩემი ერთ-ერთი მეზობლის ალუბლის ხეზე, მართლაც რომ ძალიან დიდი დრო მაქვს გატარებული -გაეღიმა -ერთხელ გამოგვიჭირა კიდეც
-გამოგიჭირათ?
-ჰო, მე და მაქსიმე -ბეამ გემრიელი დესერტით ტკბობა ცოტა ხნით შეწყვიტა და თეფში, ახლახანს გაჭრილი ტორტის გვერდით დადო -მაშინ პატარები ვიყავით, ძალიან შეგვეშინდა და სანამ ჩვენამდე მოვიდოდა, ხიდან გადახტომა ვცადეთ. მაქსიმეს გამოუვიდა, მაგრამ აი მე . . .
-დარწმუნებული ვარ, რაღაცას მოიწევდი -გააწყვეტინა
-ჰო, მარჯვენა ფეხი მოვიტეხე. თუმცა ამას, თავის პლუსებიც ჰქონდა- სკოლაში არ მიწევდა სიარული, ყველა მემსახურებოდა და პირველი შემთხვევა იყო, როცა დედაჩემი ოცდაოთხი საათის განმავლობაში მულტფილმების ყურებას არ მიშლიდა. სხვათა შორის, ახლაც დიდი სიამოვნებით მოვიტეხავდი ფეხს
-მაგრამ ახლა შენი მოვლა მე მომიწევდა -ხაზგასმით წარმოთქვა კანდელაკმა ნაცვალსახელი "მე" და სახეზე იდუმალი ღიმილი აუთამაშდა -ის ვარიანტიც ხომ არ გხიბლავს, რომ შენი ხელით ტარება მომიწევდა?
აშკარა იყო, რომ სიტუაცია უფრო და უფრო ინტიმური ხდებოდა და მათ შორის მანძილიც, თანდათანობით მცირდებოდა. გოგონას, ახლა უკვე სულ აღარ ახსოვდა ნახევრად შეუჭმელი ტკბილეულის არსებობა, რომლის გამოც, კანონი დაარღვია და მაღაზიაში უნებართვოდ შემოიჭრა. მისი გონება, ახლა მხოლოდ ანდრეათი იყო მოცული, რომელიც მის წინ, უკვე საკმაოდ ახლოს იდგა და დაჟინებული მზერით წვავდა მისი კანის თითოეულ უჯრედს. ბეამ სცადა არეული გულის ცემა ჩაეწყნარებინა და ღრმად ჩაისუნთქა, თუმცა როგორც კი ეს გააკეთა, მარჯვენა ხელზე ანდრეას სითბო იგრძნო. იგი გოგონას კანზე ოდნავ შეეხო და მაჯიდან მის მკლავამდე, თითები ნაზად აასრიალა. თითქოს ანდრეა ცდილობდა, თავისი ყოველი შეხებით, ბეას სხეულზე წარუშლელი კვალი დაეტოვებინა. ბიჭი წამით მის კისერთან შეჩერდა, რომელსაც ლამაზი კულონი უმშვენებდა. შემდეგ ნელ-ნელა ზემოთ აუყვა და გოგონას ქვედა ტუჩს, ცერა თითი ნაზად გადაუსვა.
მანძილი კიდევ უფრო შემცირდა და ჰაერიც ზედმეტად დაიმუხტა დაძაბულობისა და ვნების ნაწილაკებით, რომლებიც ერთმანეთს ქაოსურად ეჯახებოდნენ და მოუსვენრად დახტოდნენ აქეთ-იქით.
ბეა ისევ იმავე პოზაში იდგა, მზერა ანდრეას თვალებზე გაეშტრებინა და ღრმად სუნთქავდა. ეშმაკის ბორბლის მომენტების შემდეგ, მას ასე ახლოს პირველად გრძნობდა და კანდელაკის საოცარი, გრილი სურნელი ახლაც აგიჟებდა
-რას ვაკეთებთ, ანდრეა? -მთელი ძალის მოკრება დასჭირდა გოგონას, რათა ეს ეკითხა
-შენ დგახარ, მე კი გეფერები -მიუგო პასუხად და გახურებული ტუჩები, მის ყელს საოცარი სინაზით მიაკრო. ბეას მთელ სხეულში ჟრუანტელმა დაუარა და იგრძნო როგორ გამალებით ამოძრავდა ძარღვებში სისხლის ნაკადი. თითქოს ამ უკანასკნელს, განცდილი მღელვარებისა და სიამოვნებისგან, ტემპერატურა ემატებოდა.
-ანდრეა, მე . . .
-ჩუმად -მის კისერთან ამოიჩურჩულა მამაკაცმა და კოცნით ნელ-ნელა ზემოთ აუყვა. საბოლოოდ ნიკაპთან გაჩერდა და ბეას ტუჩებს მზერა დაასვა. გოგონა უკვე იმ მდგომარეობამდე იყო, რომ ფეხზე დგომაც უჭირდა და ის-ის იყო, ამის გამო, მის გვერდით მდგარი მაგიდის ზედაპირს უნდა ჩასჭიდებოდა, რომ აღარ დასცალდა-კანდელაკმა მას ორივე ხელი წელზე მოხვია და აკანკალებული ბეა, სხეულზე აიკრა.
-ჩვენ შორის რაღაც ხდება, არა? -ჩურჩულით ჰკითხა მამაკაცმა -რაღაც ისეთი, რასაც ვერცერთი ვერ ვხსნით და ვერც ვეწინაღმდეგებით
შექმნილი ვითარებისგან დაბნეულმა გოგონამ, ნერწყვიც კი ძლივსძლივობით გადაყლაპა და ყველანაირად შეეცადა ამ ემოციების ფეიერვერკისგან აკანკალებული ხმა დაემორჩილებინა.
-ხდება? და რა?
-არ ვიცი. მხოლოდ ის ვიცი, რომ საშინლად მიზიდავ -ამჯერად მის საფეთქელს შეახო თავისი ტუჩები -ჩემთვის ამოუხსნელი ამოცანა ხარ ბეა. შენში ბევრი ადამიანი ცხოვრობს და თითოეული მათგანი მაგიჟებს. მაგიჟებს შენი გიჟური ვერსია, თავშეკავებულიც, ბავშვურიც და კიდევ სხვა მრავალი -ანდრეამ ამჯერად მისი მაისურის ქვეშ შეაცურა ხელები და გოგონას ნაზ კანს რომ შეეხო სუნთქვა საბოლოოდ დაავიწყდა, ხოლო ბეამ სიამოვნებისგან თვალები დახუჭა და ანდრეას მოსაცმელს ორივე ხელი მაგრად მოუჭირა. ეს უკვე მართლა მეტისმეტი იყო. ბეას წინ თავად ანდრეა კანდელაკი იდგა, ღმერთკაცივით დიდებული და ვნებით ანთებული თვალებით უყურებდა. ნუთუ ვინმე შეძლებდა ამას შეწინააღმდეგებოდა?
-ნუ აკეთებ ამას გთხოვ, ანდრეა -გოგონა თავადაც მშვენივრად ხვდებოდა, რომ თავისი სურვილები საპირისპიროდ მეტყველებდა, თუმცა გონების საღი ნაწილი, ჯერ კიდევ საგანგაშო სიგნალებს რეკდა და თავის დაკარგვის საშუალებას არ აძლევდა
-ნუ კანკალებ -ღიმილი მოერია ანდრეას, ბეა გულში ჩაიკრა და თმაზე დაუწყო ფერება -სანამ ჩემი შეგეშინდება, შენთან სიახლოვეს აღარ ვეცდები, გპირდები. ისეთს არაფერს გავაკეთებ, რაც შენ არ გენდომება იმიტომ, რომ . . .
-იმიტომ, რომ რა? -ქვემოდან ახედა გოგონამ, თუმცა პასუხად სიტყვების მაგივრად, ანდრეას შუბლზე კოცნა მიიღო და ხმა აღარ ამოუღია. მისთვის ისიც საკმარისი იყო, რომ ცხოვრებამ ასეთ არამიწიერ ადამიანთან შეახვედრა, საკმარისი იყო ისიც, რომ ბედისწერამ გრძნობების მთელი კორიანტელი განაცდევინა და ბოლოს და ბოლოს დაანახა, რომ კანდელაკი მის მიმართ იმაზე მეტს განიცდიდა, ვიდრე ამას ბეა წარმოიდგენდა. მერე რა, რომ ამას ხმამაღლა არ ამბობდა? ზოგჯერ ხომ სიტყვები სრულიად უმნიშვნელოა და ადამიანის გრძნობები მისი საქციელიდან, მზერიდან და ემოციებიდან ჩანს? ზოგჯერ და შეიძლება ითქვას, უმეტეს შემთხვევაში, ადამიანის ნამდვილ ზრახვებს, მათი სახის გამომეტყველება, თვალებიდან წამოსული მზერა გამოხატავს და ახლაც სწორედ მსგავსი სიტუაცია იყო.
ბეა ისევ შუა მაღაზიაში იდგა, ანდრეას მკლავები, მის მოდუნებულ სხეულს ეხვეოდა და თმაზე მისი ხელი ეფერებოდა. გოგონამ ცხოვრებაში პირველად არ იცოდა და ექნა ან რა გაეკეთებინა. თავისი ოცდაორწლიანი არსებობის მანძილზე, პირველად ნატრობდა, მთელი ცხოვრება, ამ ერთ ადამიანთან ჩახუტებულს გაეტარებინა და მას წამითაც არ მოსცილებოდა. ვერასდროს წარმოიდგენდა, რომ გამოჩნდებოდა ვინმე, ვის მიმართაც ასეთ დიდ რამეს იგრძნობდა, თუმცა აშკარა იყო გრძნობდა და ეს განცდები დროის გასვლასთან ერთად, მთის მწვერვალიდან დაქანებული თოვლზვავივით იზრდებოდა.
-ერთ ადგილას მინდა წაგიყვანო -მისი მკერდიდან თავი არც აუღია, ისე განუცხადა გოგონამ და სიამოვნებისგან დახუჭული თვალები გაახილა
-და, რა თქმა უნდა საიდუმლოა, არა?
-ვენიდან ისე არ წავალ, რომ ეს ადგილი არ ვნახო -ამჯერად უკვე თვალებში უყურებდა -განსაკუთრებული არაფერი, უბრალოდ ჩემთვისაა ძალიან გამორჩეულია და გაგებ რატომაც. ხომ წამოხვალ?
-ერთი წუთით მოტრიალდი -რატომღაც სიტუაციისთვის სრულიად შეუფერებელი რამ თქვა კანდელაკმა და როგორც კი, დაბნეულმა ბეამ, მისი თხოვნა შეასრულა, გოგონას თმის გაყოფას, გამოცდილი სტილისტივით შეუდგა
-რას აკეთებ?
ანდრეას პასუხი არ გაუცია. არც იყო საჭირო, მალე ყველაფერი თავად გახდა ნათელი. ბიჭმა ბეას თმა სამ, თანაბარ ნაწილად დაჰყო და მის ჩაწნას, საგულდაგულოდ შეუდგა.
-დაწნული თმა ძალიან გიხდება. ამ ვარცხნილობით მხოლოდ ერთხელ გნახე, მაგრამ თავიდან ვერ ამოვიგდე
-სერიოზულად? -გაეღიმა -თმის ჩაწნა სად ისწავლე?
-ხომ არ დაგავიწყდა რომ უმცროსი და მყავს? მის ხელში თმის ჩაწნა კი არა, გოგოების "პიჟამა-წვეულების" შესახებაც მომეპოვება ცნობებები -გაეცინა -უმთავრესად ბიჭებზე გაბრაზებული დაქალების ჯგუფი იკრიბებით, სასმელს იმარაგებთდა სექსუალურ პიჟამაში გამოწყობილები, ბოლო ხმაზე აწეულ მუსიკებზე ცეკვავთ, არა?
-ცეკვისგან გადაღლილები კი, მზესუმზირას ვჭამთ და მთელი ღამე სხვადასხვა თემებზე ვჭორაობთ -სიცილით მიუგო ბეამ, როგორც კი, მისი ვარცხნილობის კეთებას მორჩნენ -კითხვაზე არ გიპასუხია
-რომელ კითხვაზე? -ანდრეამ თავის ნამუშევარს თვალი კიდევ ერთხელ შეავლო და სახეზე კმაყოფილებამ გადაურბინა. როგორც ჩანს, ბეა ზუსტად ისე გამოიყურებოდა, როგორც მას უნდოდა
-ცოტა ხნის წინ გითხარი, მინდა ერთი ადგილი გაჩვენო მეთქი
-მიმანიშნე მაინც რა ადგილია. იქნებ საერთოდაც სასაფლაოზე წამიყვანო და მთხოვო შავი კატა შევწირო მსხვერპლად? -ისევ ჩვეულ სარკაზმს მოუხმო კანდელაკმა, რადგან ბეა ამ დროს ძალიან სასაცილოდ ბრაზდებოდა და კანდელაკს ამგვარი სიტუაცია მართლაც, რომ ძალიან ართობდა
-არანაირი კატა და სასაფლაო -ცხვირი ზუსტად ისე შეჭმუხნა, როგორც ანდრეას უყვარდა -სხვათა შორის კატები ძალიან მიყვარს, თანაც შავები. მინიშნებას კი მაშინ მიიღებ, როდესაც ამას შეჭამ
ბეა ერთ-ერთ თაროს მიუახლოვდა, იქიდან პატარა, მარწყვის კექსი აიღო და ანდრეას პირთან მიუტანა. იცოდა, რომ ეს დესერტი ძალიან გემრიელი იყო და მასაც მოეწონებოდა, თუმცა ანდრეამ თავი გვერდზე გასწია და ამ გზით, თავისებურად პროტესტი გამოხატა.
-ანდრეა შაქრის შეცველითაა დამზადებული, თანაც ძალიან გემრიელია -ბეამ ნიკაპში ხელი ჩაავლო და სერიოზული მზერა დაიჭირა -ჭამე!
-არ მინდა!
-ანდრეა ჭამე, თორემ კრემს ცხვირზე წაგისვამ
მამაკაცს სიცილი აუტყდა.
-ბებიაჩემს მაგონებ, იცი?
-ბებიაშენს რატომ? -გაუკვირდა ბეას და წამით დაიბნა
-ისიც ასე მაძალებდა საჭმელს და ნერვებს მიშლიდა
-ანუ ნერვებს გიშლი, არა? -ეშმაკურად ჩაეღიმა ბეას და თავში რაღაცამ გაუელვა. ბევრი არც უფიქრია, ცოტა ხნის წინანდელი, სასტიკი მუქარა, სისრულეში დაუყოვნებლივ მოიყვანა და კექსის ფაფუკი კრემი, ანდრეას მთელ სახეზე მოუსვა
-ჯანდაბა ბეა, ეს რა არის? -ანდრეა თვალდახუჭული ეძებდა ხელსახოცებს, რათა გამოხედვა ისევ შესძლებოდა, თუმცა როდესაც ვერ იპოვა და ორ-სამჯერ რაღაც მაგარს დაეჯახა, თვალებში ხელის გულები ამოისვა. ბეა იქვე, ერთ-ერთ კუთხეში იდგა და კრემში ამოსვრილ კანდელაკს სამახსოვრო ფოტოებს უღებდა, თანაც სიცილს არ წყვეტდა.
-ესე იგი ასე, არა? -მაგიდას სწრაფი ნაბიჯებით მიუახლოვდა მამაკაცი და ბეას დატოვებულ შოკოლადის ტორტის ნაჭერს, დემონური ღიმილით დასწვდა
-ანდრეა გთხოვ ეგ არ გააკეთო. ამ ერთხელ მაპატიე, კარგი?
-პატიების უნარით მაინდამაინც არ გამოვირჩევი -მიუგო საპასუხოდ და გოგონასკენ რამდენიმე ნაბიჯი ზედიზედ გადადგა. ბეა, თითქოს ამას ელოდაო. ადგილს, რბოლისთვის გამზადებული ფორმულა ერთივით მოწყდა და მარჯვენა კედლის გავლით, მრგვალ მაგიდას კრუგი დაარტყა.
-ანდრეა ძალიან გთხოვ, დამინდე! -კვლავ ევედრებოდა ბეა, თუმცა მისი სამუდარო სიტყვებით, სრულიად ვერაფერს აღწევდა. გოგონამ კვლავ რამდენიმე წრე დაარტყა მაგიდის გარშემო და როდესაც, ანდრეას წამოწევა იგრძნო, პირდაპირ ნამცხვრების თაროებისკენ გაიქცა, თუმცა აქ პატარა ინციდენტი მოხდა-სიჩქარეში, მას მარცხენა მხრით, მთელი ძალით დაეჯახა და სულ მალე, სხვადასხვა ტკბილეულით სავსე თარო, თავისი გემრიელი შემადგენლობით, იატაკზე აღმოჩნდა. კანდელაკმა ბეა, მხოლოდ ბოლო წამებში გამოსწია გვერდზე და ხის თაროების თავზე დაცემისგან მოხერხებულად გადაარჩინა.
თითქოს, ერთი შეხედვით პრობლემა მოგვარდა, ორივე სახსალამათი იყო და ყველაფერი კარგად უნდა დამთავრებულიყო, მაგრამ სამწუხაროდ, სრულიად პირიქით მოხდა. ტორტების იატაკზე დაცემიდან, რამოდენიმე წამის შემდეგ, საკონდიტროს მინები მთლიანად გაწითლდა და ოთახში გამაყრუებელი სიგნალიზაცია ჩაირთო. ეს მართლაც, რომ მოულოდნელი იყო ერთვისთვისაც და მეორესთვისაც. ყველაფერს ელოდნენ, იმის გარდა, რაც ახლა და ამ წუთას, იმ აღნიშულ ადგილას ხდებოდა.
-ეს რაღა ჯანდაბაა? -ხმაურის გამო, ხმამაღლა დაიყვირა ბეამ და იგრძნო, თუ როგორ შეეპარა შიში მის გონებას და ხმის ტემბრს
-სიგნალიზაციაა. თარო ჩამოაგდე, რომელიც ვიტრინას შეეჯახა და გამორთული სასიგნალიზაციო ღილაკი აამოქმედა -ანდრეამ გოგონას, გარეთ გასაყვანად ხელი ჩაავლო, თუმცა სწორედ ამ დროს, საკონდიტროს ზემოთა სართულიდან, შუა ხნის მამაკაცის ყვირილის ხმა მოისმა, რომელიც რაღაც გაურკვეველ სალანძღავ სიტყვებს გაიძახდა და როგორც კიბეებზე, ძლიერი ნაბიჯების ბრახუნით ირკვეოდა, ქვემოთ ჩამორბოდა.
-ანდრეა, რა ხდება? ეს ვინ არის?
-ვენაში ხშირად არის ასეთი შემთხვევა-როდესაც მეპატრონეს მაღაზია თავისი სახლის ქვედა სართულზე აქვს მოწყობილი. ალბათ ხმაურზე გაეღვიძა და . . . -მამაკაცმა აზრი აღარ დაასრულა, ბეა გასასვლელისკენ წაიყვანა და წამით თვალებში ჩახედა.
-აქედან რაც შეიძლება სწრაფად უნდა წავიდეთ
ორივენი გასასვლელისკენ გაიქცნენ. მეპატრონის ნაბიჯების ხმა, უკვე საკმაოდ ახლოდან ისმოდა. საბედნიეროდ, როდესაც კაცმა ცოტა ხნის წინ, კედელზე მიდგმული თაროების წინ მდებარე კარი გამოაღო, ბეა და ანდრეა ქუჩის ბოლოში იყვნენ ჩასულები და, ფაქტობრივად, აღარც კი ჩანდნენ.
-Hey du! (ჰეი, თქვენ!) -უკან გაეკიდა მათ დაზარალებული. ალბათ, სულ არ აწუხებდა ის ფაქტი, რომ შუა ქუჩაში პიჟამათი დარბოდა და თავისი ხმამაღალი ყვირილით, მეზობლებსაც აღვიძებდა -Wo rennst du weg? (სად გარბიხართ?) Ich rufe die Polizei !!! (პოლიციაში ვრეკავ!!!) -ღრიალებდა იგი ბოლო ხმაზე, თუმცა გაქცეულ წყვილს, მისი ხმა, უკვე საკმაოდ ბუნდოვნად ჩაესმოდათ, რადგან მოპირდაპირე ქუჩის ტროტუარზე ერთმანეთზე ხელიხელჩაკიდებულები მირბოდნენ და უკან არც კი იყურებოდნენ. წინასგან განსხვავებით, ამ ქუჩაზე რამდენიმე ადამიანი მაინც დაბორიალებდა. მათ რიცხვს, ძირითადად ლოთები, ქუჩის მაწანწალები და უსახლკარო პოეტები შეადგენდნენ. ეს უკანასკნელნი, პირში ჩიბუხგარჭობილნი, მდინარის პირას, უხმოდ ჩამომსხდარიყვნენ და სივრცეს მიშტერებულები, ახალი შთაგონების წყაროს მაძიებლებს ჰგავდნენ.
დილის რიჟრაჟშეპარულ ცაზე, კვლავ მანათობელი ბურთივით კაშკაშებდა სავსე მთვარის ვერცხლისფერი შუქი. ღამის ამ ციურ სხეულს, დრო და დრო და იქა-იქ, ღრუბლების სქელი ფენა ფარავდა თავის იდუმალებით მოცული, ნაცრისფერი საბურველით, ხოლო როდესაც მასთან ყოფნით გულს საბოლოოდ იჯერებდა, კვლავ მდუმარედ და უჩუმრად მიიზლაზნებოდა განსხვავებული მიმართულებით.
-მეტი აღარ შემიძლია! მოიცადე! -ბეამ იგრძნო, რომ ამდენი სირბილისგან, სუნთქვა უკვე საგრძნობლად უჭირდა და იძულებული გახდა, დაუყოვნებლივ გაჩერებულიყო
-ცუდად ხომ არ ხარ?
-არა, არა -თავი გააქნია გოგონამ, მუხლებს ხელებით დაეყრდნო და თავი მაღლა, რომ ასწია, დაინახა ანდრეა ერთ ადგილას იდგა, თვალებზე მარჯვენა ხელი აეფარებინა და თავშეუკავებლად იცინოდა
-რა ხდება? რა გაცინებს? -გაოცება ვერ დამალა გოგონამ. მართლა ვერ გაერკვია, რას უნდა გაემხიარულებინა ასე მის წინ მდგარი ადამიანი
-მართალი გითხრა, პირველად ვარ ასეთ სულელურ სიტუაციაში და ისიც კი არ შემიძლია შენზე გავბრაზდე -ამჯერად თვალებიდან ხელი მოიშორა და ბეას შეხედა, რომელსაც სახეზე გამოუცნობი ღიმილი დასთამაშებდა
-ჰო, მეც პირველად ვარ -განაცხადა ბეამ და ბოძს ზურგით მიეკრო -და სხვათა შორის, ჩემზე არ უნდა ბრაზობდე. ტორტით ხელში რომ არ დამდევნებოდი, არაფერიც არ მოხდებოდა
-კარგი, კარგი ეს დაივიიწყე -თავი გააქნია -მალე აქ პოლიცია იქნება და ყოველი შემთხვევისთვის, ჯობს პერიმეტრს გავეცალოთ. ახალი გირაოს თანხას ნამდვილად ვეღარ გავწვდებით. ხომ გახსოვს ბატონი ჰუსეინი და მისი კონიაკის ამაღელვებელი ისტორია?
-ეგ არასდროს დამავიწყდება -გაეღიმა და გარემო დაკვირვებით მოათვალიერა. გზის მეორე მხარეს, ათიოდე ნაბიჯის დაშორებით, რამდენიმე ყვითელი ფერის მანქანა ეყენა, თავზე ტაქსის ტრაფარეტით. ბეამ კანდელაკს თვალებით სწორედ იმ მხარისკენ ანიშნა და პირველად, თვითონ გაემართა მოპირდაპირე მხარეს მდებარე ტრორუარისკენ
-აი ტაქსიც. ჯობს ამას გავყვეთ და ვიჩქაროთ. შენი არ ვიცი, მაგრამ მე, რედმეინისა და მარტინესის ნახვას, მეორედ ვეღარ ავიტან
-გვარებიც დაუმახსოვრებია -გაეცინა ანდრეას, გოგონას უკანა კარი გამოუღო, თვითონ პირველ სავარძელზე მოთავსდა და მძღოლს უბრალოდ მანქანის დაძვრა სთხოვა. სად წავიდოდნენ ამას, გარკვეული დროის შემდეგ, მგზავრობისას გადაწყვეტდნენ . . .
ყვითელი ფერის, პატარა მანქანა, საშუალო სიჩქარით მისრიალებდა ვენის ლამპიონებით განათებულ ქუჩებში. უკვე რამდენიმე წუთი იყო, რაც ასე უაზროდ მიდიოდნენ და არცერთი ხმას არ იღებდა. ბეა ჯერ კიდევ, ცოტა ხნის წინ მომხდარზე ფიქრობდა და დროდადრო სახეზე ღიმილი ეფინებოდა, ხოლო ანდრეა გზას გაჰყურებდა თითებს ნიკაპზე ნერვიულად ათამაშებდა. ეს მისი ტიპური რეაქცია იყო მგზავრობის დროს-სიჩუმე და უმეტყველო სახე, რომელიც სადღაც მოუსავლეთში იყურებოდა და თითქოს სამყაროს მიღმა ცდილობდა რაღაცის დანახვას.
მოულოდნელად, კანდელაკს გზაზე, წითელი წარწერით განათებული აბრა მოხვდა მხედველობის არეში. მისმა მკვეთრმა ნათებამ და გამოსხივებამ, მამაკაცი აიძულა თვალები დაეხამხამებინა და თითქოს, ამ ჟესტით გამოერკვაო, გაახსენდა, რომ ჯერ კიდევ ტორტების მაღაზიაში, ბეას მისთვის რაღაც ადგილის ჩვენება სურდა. პარალელურად, გოგონას სიტყვებმაც გაიჟღერა მის გონებაში, სადაც ამბობდა, რომ ვენიდან ისე არ წავიდოდა, ეს ადგილი რომ არ ენახა.
ანდრეამ წამით შეიცადა, მოქუფრული სახით მჯდარ, საკმაოდ მსუქან, ჭაღარა ტაქსისტს თვალი შეავლო და ისე, რომ მეტად აღარ უფიქრია, უკანა სავარძელზე მოთავსებულ ბეას, მოუტრიალდა. გოგონას საქარე მინა ბოლომდე ჩამოეწია, მას მკლავებით დაყრდნობოდა და ღიმილით გაჰყურებდა ფანჯრიდან, მორბენალ კადრებს, რომლებიც ერთმანეთს საოცარი სისწრაფით ენაცვლებოდნენ. მართლაც, რომ საოცარი იყო ეს სურათი. იმდენად იდეალურ კონტრასტს ქმნიდა ღამის ქალაქი, მანქანის ღია ფანჯარა და იქიდან მონაქროლ ნიავზე აფრიალებული ბეას ლამაზი თმა, რომ კანდელაკს წამით სუნთქვა შეეკრა. ამ წუთას, სულაც არ უნდოდა გოგონას იდილიაში შეჭრილიყო და მისთვის ხელი შეეშალა, თუმცა იძულებული იყო კითხვა დაესვა და ჰარმონიის სამყაროში წასული ბეას გონება, თავისი მსუბუქი შეხებით, კვლავ ავტომობილის სალონის უკანა სავარძელზე, დაებრუნებინა.
-ბეა -კანდელაკი მისკენ გადაიხარა და მკლავზე ოდნავ შეეხო. იმ შეგრძნებამ, რომელიც ანდრეას ხელის, საკუთარ კანზე წამიერმა შეხებამ გამოიწვია, გოგონა წამით შეაკრთო, თუმცა როგორც კი ნაცნობ, მწვანე თვალებს გადააწყდა, მაშინვე მთელი ტანით მოტრიალდა. თითქოს რაღაცის თქმაც დააპირა, თუმცა კანდელაკმა დაასწრო და გონებაში მყოფი კითხვა, გარეთ გამოუშვა.
-მგონი, ერთი ადგილის ჩვენება გინდოდა საკონდიტროში -გამომცდელად შეხედა -მოდი, მისამართი მითხარი და მოვინახულოთ. ასე უაზროდ ხეტიალს და დროის ფლანგვას, ხომ ჯობს?
-მოიცა, მოიცა ერთი წამით. რაზე ლაპარაკობ? -წინ გადაიხარა ბეა და იდაყვებით იმ სავარძლის საზურგეს დაეყრდნო, რომელზეც კანდელაკი იჯდა -ახლა ასე თავისუფლად სიარული არ შეგვიძლია. დაგავიწდა? იმ კაცმა პოლიციაში დარეკა -აშკარად გაოცებული ჩანდა გოგონა
-ნუ სულელობ, ბეა -გვერდულად ჩაეცინა მამაკაცს, გოგონას ხელს დასწვდა და არათითზე წამოცმულ საქორწინო ბეჭედზე წაეთამაშა -იმ კაცმა, მხოლოდ ჩვენი ზურგები დაინახა და მეტი არაფერი. პოლიცია, რომც გამოიძახოს, საშიში არაფერია ასე, რომ მაგაზე ნუ ფიქრობ და იმ ადგილის მისამართი მითხარი
-კარგი, მაგრამ . . .
-დრო გავიყვანოთო შენი იდეა იყო -მიდი ბეა, მისამართი მითხარი თორემ ამ კაცს-თვალებით კვლავ იმავე გამომეტყველებით მჯდომ, ტაქსის მძღოლზე ანიშნა, რომელსაც მათი ლაპარაკიდან ერთი სიტყვაც არ ესმოდა -მალე ისე მობეზრდება უმისამართოდ ხეტიალი, რომ ორივეს მანქანიდან ჩაგვყრის და ეს, შენი ბრალი იქნება
-ჰო, რა თქმა უნდა. ყოველთვის მე ვარ დამნაშავე -წარბები, გაბრაზებით შეჭმუხნა გოგონამ, თუმცა მეტი აღარაფერი უთქვამს და საჭირო მისამართი ანდრეას შეტყობინების სახით გადაუგზავნა, რადგან ზუსტად არ იცოდა, თუ როგორ წარმოითქმოდა გერმანულად ეს ყველაფერი.
წინა სიდენიაზე, კვლავ ტრადიციული, უჟმური გამომეტყველების მძღოლის გვერდით მჯდომმა მამაკაცმა, წამებში მიღებული შეტყობინება მოსვლისთანავე გახსნა, მისამართი ტაქსისტს გარკვევით უკარნახა და სავარძელზე მოხერხებულად გადაწვა. მისი გონება, ამჯერად კვლავ ცოტა ხნის წინანდელ, საკონდიტროში განცდილ მომენტებს გადასწვდა, რომელთაც ანდრეას ქვეცნობიერი დიდი სიამოვნებით იხსენებდა და პარალელურად, აკვირდებოდა, თუ როგორ იცვლიდა მანქანა კურსს, რათა მათ მიერ არჩეულ, იმ ადგილისკენ წასულიყო, რომელიც ბეასთვის ძალიან საყვარელი და ასე თუ ისე, ნაცნობი იყო, ანდრეასთვის კი, ჯერ-ჯერობით, უცნობი და იდუმალი . . .















16 თავი
ტაქსის ყვითელი მანქანა, რომელმაც ნახევარი საათი გაუძლო ამ უჩვეულო ტურისტების უჩვეულო კაპრიზებს, საბოლოოდ ერთ-ერთი შემაღლებული, პატარა მოედნის წინ გაჩერდა, სადაც ბეასთვის კარგად ნაცნობი ძეგლი აღმართულიყო. გოგონას, ეს ადგილი მხოლოდ ფილმში ჰქონდა ნანახი, თუმცა დანიშნულების ადგილას აღმოჩენისას, მის სახეზე იმოდენა კმაყოფილება და სიხარული აღიბეჭდა, რომ კანდელაკს მისთვის სიტყვაც აღარ უთქვამს, ისე გადაუხდადა უჟმურ მძღოლს, თავისი კუთვნილი გასამრჯელო და მორიგ კლიენტთან წასვლის საშუალება მისცა.
უკვე ცხრა საათი სრულდებოდა, მათი ფრენა კი თორმეტ საათზე იყო დაგეგმილი. ეს იმას ნიშნავდა, რომ დრო ჯერ კიდევ საკმაოდ ჰქონდათ, ამიტომ ქალაქის დატოვებამდე, თავისუფლად შეეძლოთ აქ გარკვეული ხნით დარჩენილიყვნენ და ცოტათი დაესვენათ.
ანდრეასთვის ჯერ კიდევ დაუდგენელი იყო, თუ რატომ აირჩია გოგონამ მაინდამაინც ეს ადგილი, რომელიც ერთი შეხედვით არაფრით იყო განსაკუთრებული და არც დიად ემოციებს იწვევდა. თუმცა ალბათ ამასაც ჰქონდა თავისი ახსნა და კანდელაკიც, ზემოთ ხსენებული თავსატეხის ამოსახსნელად, ყურადღებით ათვალიერებდა თუ როგორ გაფაციცებით დაშტერებოდა ბეა თავისი ტელეფონის ეკრანს, ხოლო შემდეგ, გამომძიებლური მზერით, ისევ ძეგლს ახედავდა. ერთი შეხედვითაც ნათელი იყო, რომ იგი რაღაცებს ერთმანეთს ადარებდა, თუმცა რას და რისთვის, ეს ჯერ კიდევ განტოლების ფესვივით უცნობი იყო.
-ჰო, მგონი ეს უნდა იყოს -მობილურიდან თავი კიდევ ერთხელ ამოყო და თავისთვის ჩაილაპარაკა გოგონამ -მართალია ფილმში ეს ადგილი ბოლომდე არ ჩანს, მაგრამ . . .
-ვერ მეტყვი, მანდ რა გამოძიებას ატარებ?
ანდრეას უკვე მოესწრო თავისთვის უცნობი ძეგლის წინ ჩამოჯდომა. იგი, ზურგით მონაცრისფრო ფილებს მიყრდნობოდა და მოთმინებით ელოდა როდის გაეცემოდა პასუხი ცოტა ხნის წინ, თავის მიერ გაჟღერებულ, სიტუაციისთვის სრულიად შესაბამის შეკითხვას.
-ხომ გახსოვს, მე რომ თვითმფრინავში ერთ ფილმზე გიყვებოდი? -გვერდით, ახსნისთვის მზადმყოფი იერით, მიუჯდა გოგონა და ტელეფონი ჯიბეში ჩაიბრუნა -მისი ერთ-ერთი კადრი, სწორედ ამ ადგილასაა გადაღებული. აქ სწორედ ამიტომ მინდოდა მოსვლა. ის მომენტი და იქ გამართული დიალოგი, ყველაზე ემოციური და საინტერესოა, ყოველ შემთხვევაში, ჩემთვის -ბეას მოგონებები მოაწვა და ბაგე ღიმილმა გაუპო -წარმოგიდგენია? ჩვენ, ახლა, ზუსტად იმ ადგილას ვზივართ, სადაც ისინი ისხდნენ -გოგონა საოცრად გახარებული ჩანდა და თავისი ბავშვურობით და ემოციურობით, ანდრეაზეც მოქმედებდა, მამაკაცს კიდევ უფრო აგიჟებდა და მისი დასაკუთრების სურვილს უმძაფრებდა.
-თუ გინდა, ჩვენც მათ მსგავსად დავსხდეთ. როგორ ისხდნენ, ხელიხელგადახვეულები?
ქვედა ტუჩის უხერხულად მოკვნეტა და მოუსვენრობა, სწორედ იმის ნიშანი იყო, რომ შექმნილმა დიალოგმა გოგონა ძალზედ ააფორიაქა. ზოგჯერ, ჩვენს შინაგან მდგომარეობას, იმას, თუ რა ხდება გულისა და გონების სხვისთვის მიუწვდომელ სიღრმეებში, სწორედ ის ჟესტები გასცემს, რომელიც ერთი შეხედვით ჩვეულებრივზე ჩვეულებრივია, მაგრამ მიუხედავად ამისა, მათში იმაზე ბევრის დანახვა შეიძლება ვიდრე უბრალო სიტყვებსა და ზოგჯერ მზერაშიც კი.
-არა, ხელიხელგადახვეულები არა, გოგონას თავ ბიჭის კალთაში ედო, ის კი ზემოდან ღიმილიანი მზერით დაჰყურებდა და ორივენი, გაუჩერებლად საუბრობდნენ
ადვილლი შესამჩნევი იყო ბეას თვალებში, თუ როგორ სურდა მსგავსი რამის ანდრეასთან გამოცდა. ეს ადამიანი მასში ისეთ გრძნობებს აღვიძებდა, რომელსაც აქამდე მძინარე მზეთუნახავის ღრმა ძილით ეძინა და ისეთი რამეების კეთების სურვილს უჩენდა, რასაც აქამდე თავში აზრადაც ვერ გაივლებდა. საოცარი იყო, მაგრამ ამწუთას, მათი აზრები ერთმანეთს ასი პროცენტით ემთხვეოდა, რაც ანდრეას წარმოთქმულმა სიტყვებმაც ცხადყო:
-მოდი და კალთაში თავი ჩამიდე -უფრო ბრძანებას ჰგავდა, ვიდრე თხოვნას. ახლა ისეთმა დაუოკებელმა სურვილმა წამოუარა ბეას თმას მოფერებოდა, რომ გონება დაებინდა და ტვინში სისხლი აუვარდა. ალბათ სურვილების ასეთი ზუსტი დამთხვეა გახდა მიზეზი იმისა, რომ კანდელაკს ლოდინმა დიდხანს არ მოუწია, სულ მალე, გოგონა მისკენ სერიოზული მზერით წამოვიდა, ცივ ფილებზე ჩამოჯდა, მუხლებზე თავი ფრთხილად დაადო და მისი გრძელი თმა ანდრეას ჯინსს, ზღვის ტალღებივით დაეფინა. იმ წამს და იმ ადგილას, იმდენად ლამაზი კადრი შეიქმნა, რომ ვერცერთი წყვილების დაფიქსირების მოყვარული ფოტოგრაფი თავს ვერ შეიკავებდა და ამ ორს, თავის ფირზე აუცილებლად აღბეჭდავდა.
-ფილმისა და რეალობის საზღვარზე სეირნობა -თითქოს თავის წარმოსახვით მეგობარს ესაუბრებაო, ისე წარმოთქვა ბეამ ეს სიტყვები და ალაგ-ალაგ თეთრი ღრუბლებით გაფერადებულ ცას გაუღიმა
-რა თქვი?
-მეჩვენება, რომ ფილმისა და რეალობის საზღვარზე ვართ. იცი, სულელურია მაგრამ როდესაც ამ კადრებს ვუყურებდი, სულ მინდოდა იგივე გამომეცადა, იგივე ადგილას -ბეას ტანში ჟრუანტელმა დაუარა, რადგან ანდრეამ, სწორედ იმ წამს, გოგონას ლოყაზე ხელი ჩამოუსვა, შემდეგ კისრისკენ ჩაუყვა და მისი ვერცხლისფერი კულონი კიდევ ერთხელ მოიქცია ხელში
-შევამჩნიე, რომ არასდროს იხსნი, თან რაღაც წარწერაც აქვს -ანდრეა კარგად დააკვირდა და საბოლოოდ შემდეგი ფრაზა ამოიკითხა -La felicità non dorme mai (იტალ:-ბედნიერებას არასდროს სძინავს) -საინტერესო წარწერაა, შენ თუ ეთანხმები?
ბეამ თითები ერთმანეთს გადააჭდო და თვითონაც კულონს დახედა.
-სიმართლე გითხრა, ამაზე არ მიფიქრია. ეს ყელსაბამი მამამ მაჩუქა, როდესაც თოთხმეტი წლის გავხდი. იმდენად შევეჩვიე, რომ დავკარგო, ალბათ ჭკუიდან გადავალ
-მამაშენი ძალიან მომწონს. პირველივე შთაბეჭდილებიდან განვეწყვე მის მიმართ სიმპათიით
-მასაც ძალიან მოეწონე -თავდაჯერებული ტონით მიუგო ბეამ და სცადა იმაზე არ ეფიქრა, თუ როგორ ნაზად და სასიამოვნოდ ეფერებოდა კანდელაკი მის თმას -ანდრეა, შენი აზრით, ადამიანის შესახებ ყველაფერი უნდა იცოდე, რათა ის შეგიყვარდეს?
-ამას რატომ მეკითხები?
-უბრალოდ პასუხი გამეცი. როგორ ფიქრობ, ეს აუცილებელია?
მამაკაცმა, დაბალ წვერზე, მარჯვენა ხელი ჩამოისვა. აშკარა იყო, რომ აქამდე ამ საკითხზე არასდროს ეფიქრა და პასუხის გაცემამდე, მცირეოდენი პაუზა აიღო
-არ ვიცი ბეა -თქვა ბოლოს -ადამიანებს სხვადასხვა გარემოში უყვარდებათ და უმეტესად ეს განსაკუთრებულ სიტუაციებში ხდება. იმ სიტუაციებში, რომელიც სხვებს არ ჰგავს და რაღაც მხრივ, განსაკუთრებული მოსასმენია -ანდრეას თავადაც გაუკვირდა ასეთი გულახდილობა და საუბრის მსგავსი კუთხით წარმართვა, თუმცა მიუხედავად ამისა, არ გაჩუმებულა -მგონი, არც არის აუცილებელი ადამიანის შესახებ ყველაფერი იცოდე. შეყვარება ამის გარეშეც შესაძლებელია, თუმცა ერთი ნახვით სიყვარულის და მსგავსი სისულელეების არც მე მჯერა -გაეცინა
-ჰო, ალბათ მართალი ხარ -მოშიშვლებულ მკლავზე ხელი ჩამოისვა გოგონამ და ანდრეას კითხვით სავსე თვალებს რომ გადააწყდა, იძულებული გახდა ამ თემაზე საუბრის დაწყების მიზეზიც აეხსნა -უბრალოდ იმ ფილმშიც ზუსტად ამ თემაზე საუბრობდნენ, მე კი, ვერ გადავწყვიტე დავთანხმებოდი თუ არა -ქვედა ტუჩის ნახევარი კბილებში მოიქცია -მგონი, თავისებურად ორივე გამართლებულია
-ასეთი რა ფილმია, უკვე დავინტრიგდი -კიდევ ერთხელ გააღიმა გოგონას ბავშვურობამ კანდელაკი. ეს ადგილი, სიტუაცია და მის კალთაზე თავ ჩამოდებული ბეა, მართლაც რომ იდეალურ კონტრასტს ქმნიდა და ცხოვრებაში პირველად, დროის გაჩერების სურვილს იწვევდა მთელ მის არსებაში
-თუ გინდა, მერე ერთად ვნახოთ. ძალიან დამაფიქრებელი საკითხებია წამოჭრილი, თანაც ჟანრობრივადაც განსხვავებულია და სხვა რომანტიული ხასიათის ფილმებს არ ჰგავს. თუ რატომ, ამას თავად ნახავ. ჰო, მართლა . . . -თუმცა აქ, გოგონას სიტყვა გაუწყდა, რადგანაც დაინახა, თუ როგორ დაიხარა მისი ბაგეებისკენ კანდელაკი და აქედან რამდენიმე წამში, ანდრეას ტუჩები თავისაზე იგრძნო. კოცნამ ბეას, ენით აღუწერელი სიამოვნება მოჰგვარა. იგი სულ რაღაც სამ წამს გაგრძელდა, თუმცა ესეც საკმარისი აღმოჩნდა იმისთვის, რომ მის ორგანიზმში გიგანტური ნივთიერებათა ცვლა დაწყებულიყო და ცოტა ხნის წინანდელი სიმშვიდეც, სადღაც გამქრალიყო
-ეგეთი საყვარელი მზერით ნუ მიყურებ, ბეა -თავი გვერძე გააბრუნა კანდელაკმა და ტუჩის კუთხეში ღიმილი გაუკრთა
-რატომ?
-იმიტომ, რომ ჭკუიდან გადაგყავარ. ასე მართლა არ შემიძლია
-მე გადამყავრხარ ჭკუიდან? -მისი მუხლებიდან, თავი აიღო გოგონამ და თმა მარჯვენა ყურზე გადაიწია -ნეტავ, ვისი იდეა იყო კოცნა ეშმაკის ბორბალზე და ახლა კიდევ აქ? -თავისებურად გამოაჯავრა -მისტერ რომანტიკოსო მგონი ჩემ გონებაში შემოჭრას ცდილობთ და ეს ცოტა არ იყოს მაფორიქებს
-მხოლოდ გაფორიაქებს? -ღიმილით მიიზიდა თავისკენ კანდელაკმა, თან წამით თვალებში ჩააშტერდა -იცი, რომ ყბის ქვემოთ, ყველაზე მგრძნობიარე ადგილია მთელს კისერზე? -ჩურჩულით ამცნო მამაკაცმა და სწორედ იმ ადგილას დაუტოვა კოცნის კვალი. ბეას ჩუმი ოხვრა აღმოხდა და კვლავ იგივე ჟესტი გაიმეორა, რაც საკონდიტროში, კანდელაკის მოსაცმელს მთელი ძალით ჩაებღაუჭა, თანაც სიამოვნებისგან თვალები დახუჭა
-მომწონს ჩემს შეხებაზე ათრთოლებული შენი სხეული და გულისცემის ცვლილება -კმაყოფილების ღიმილით ამოილაპარაკა მის კისერთან და რამდენიმე სანტიმეტრით მოშორდა. მხოლოდ მაშინ შეამჩნია, რომ ქუჩებში უკვე დაწყებულიყო ხალხის ნაკადის მოძრაობა
-სულაც არ ვთრთი და ჩემი გულიც წესრიგშია -მაშინვე იუკადრისა მან, რითაც კიდევ უფრო დაემსგავსა პატარა, ჭირვეულ ბავშვს
-როგორ არა? -რა თქმა უნდა, არც ოპონენტის მხრიდან დაუგვიანია წინააღმდეგობის ნაკადს -მოდი, ცოტა ხნის წინ წამოწყებულ შენ თემას განვავრცობ სიყვარულთან დაკავშირებით
-კიდევ რამე დარჩა სათქმელი?
-მახსოვს დედაჩემი ყოველთვის ამბობდა -ისეთი ხმით დაიწყო კანდელაკმა, თითქოს შორეულ წარსულში მოგზაურობსო -ადამიანი მაშინ გიყვარს, თუ მისი ჩახუტება გაიძულებს სიამოვნებისგან თვალები დახუჭოო -ანდრეა გოგონას ბავშვურ გამომეტყველებას დააკვირდა და კვლავ განაგრძო -თუ ასეთი რამ ოდესმე გამოცადე, მაშინ ეს იმას ნიშნავს, რომ გაები და ეს ადამიანი უკვე შენშია
-მართლა? -ქვემოდან ახედა მისი სიტყვებით მოხიბლულმა გოგონამ უკვე ფეხზე წამომდგარ კანდელაკს
-მართლა -ღიმილით დაემოწმა მამაკაცი, ბეას ხელი ჩაჰკიდა და ისიც წამოაყენა.
ვენის ქუჩები, დროის გასვლასთან ერთად, უფრო და უფრო ხმაურიანი ხდებოდა. დილა, კვლავაც მზიანი და თბილი იყო, ზუსტად ისე, როგორც მათი ჩამოსვლის პირველ დღეს. თითქოს ბუნება ცდილობდა დახვედრა და გაცილება ყველაზე დასამახსოვრებელ მომენტებად ექცია და ამისთვის მზის მოალერსე სხივებს არ იშურებდა.
აეროპორტის უზარმაზარ შენობაში, როგორც ყოველთვის უამრავი ადამიანი შეკრებილიყო. ზოგიერთი მათგანი, ამ ქალაქიდან წასასვლელად ემზადებოდა, ზოგი კი, ზურგჩანთებითა და ჩემოდნით ხელში, დღეიდან იწყებდა მასში ხეტიალსა და გართობას. უზარმაზარ, ბარგებითა და ხალხით გადატენილ დარბაზში, როგორც ყოველთვის, ხმამაღლა ცხადდებოდა დაგეგმილი რეისების დრო და აგრეთვე ის, თუ სად უნდა გაევლოთ რეგისტრაცია დაბნეული ბავშვების გამომეტყველებით მოსიარულე მგზავრებს.
არც თუ ისე ხანმოკლე მოგზაურობა, რომლიდანაც სასიამოვნო მოგონებებიც დარჩა, სულელური და კომიკური მომენტებიც და არც გიჟური წუთების ნაკლელობა დასტყობია, დღეს და ახლა მთავრდებოდა. რეისამდე სულ რაღაც ათი წუთი იყო დარჩენილი. მოსაცდელი დარბაზის, ერთ-ერთ სკამზე, მშვიდი გამომეტყველებით, ზურგზე ჩანთამოკიდებული ანდრეა ჩამომჯდარიყო, ხოლო რაც შეეხება ბეას, იგი აქეთ-იქით დააბიჯებდა პირში ვაშლის ჩუპა-ჩუპსით და ერთ ადგილას ვერ ისვენებდა. ხან ტელეფონს დახედავდა მოუსვენრად, ხან წინ და უკან მოსიარულე ხალხს აკვირდებოდა და ალაგ-ალაგ მზერა კანდელაკზეც გადაჰქონდა, რომელიც ყოველ მის მოძრაობას ღიმილით აკვირდებოდა და ხმასაც სპეციალურად არ იღებდა. იცოდა, რომ ბეა ამ უაზრო ფორიაქის მიზეზს თვითონაც იტყოდა, მხოლოდ გარკვეული დრო იყო საჭირო და ცდილობდა ამ დროის განმავლობაში, მის გიჟურ, ქაოსით მოცულ სამყაროში არ შეჭრილიყო.
კიდევ ორი წუთი გავიდა. რეისის შესრულების დრომაც თავისთავად მოიკლო. რადგან ბილეთებზეც და ბარგზეც, თავიდანვე ჰქონდათ ნაზრუნი, აეროპორტში თხუთმეტი წუთით ადრე მივიდნენ ზუსტად იმის შემდეგ, რაც ბეას დაჟინებული თხოვნით, საბილიარდოში შეიარეთ და მგზავრობამდე დარჩენილი დრო ამით გაიყვანეს.
-ბოლოს და ბოლოს, მკითხავ რა მჭირს თუ, არა? -ბოლოს ყელში ამოუვიდა გოგონას და ცალი წარბი მაღლა ასწია. კანდელაკის მშვიდი, არაფრისმთქმელი სახის ყურება, უკვე ნერვებზე ურტყავდა
მამაკაცმა, პასუხად ბეას მსგავსად, ცალი წარბი ასწია და თავზე წამომდგარ გოგონას, ვითომ გაოცებით ახედა.
-თუ რამის თქმა გინდა, გისმენ
-მაგრამ შენ არ გიკითხავს ბეა რა დაგემართაო. უნდა გეკითხა გესმის? უკვე საუკუნეა წინ და უკან დავდივარ -ბეამ ჩუპა-ჩუპსის კანფეტი, პირიდან გაბრაზებულმა გამოიღო და კანდელაკს გვერდით მიუჯდა
-ბეა იქნებ დამშვიდდე? -მხარზე ხელი დაადო მან და გაეცინა -კარგი, ძალიან მაინტერესებს რა გჭირს, იქნებ მომიყვე?
-ჯანდაბა, ხანდახან რა აუტანელი ვარ ხოლმე -თავი უკმაყოფილოდ გადააქნია თავის სულელურ გამოხტომაზე -მოკლედ ავღელდი. მეგიმ ცოტა ხნის წინ მომწერა, რომ ჩემი ძმა დაბრუნდა აგარაკიდან. მე რა, კიდევ ერთი მეორე მსოფლიო ომი უნდა გადავიტანო? არა, ეს ნამდვილად არ მინდა
-იცი რა? -მისკენ მთელი ტანით მიტრიალებულიყო მამაკაცი და იმ დროის განმავლობაში, რაც ბეა ლაპარაკობდა, თავში ერთი აზრი უტრიალებდა -მოდი შენ სახლში მივიდეთ და ყველას ერთიანად დაველაპარაკოთ კარგი? რა იცი, იქნებ დედაშენმაც დაივიწყოს ეს წყენა და ყველაფერი მოგვარდეს?
-არა! -მაშინვე წამოიძახა ბეამ და ნერვიულობისგან ნერწყვი კინაღამ გადასცდა -შენ ნანას არ იცნობ, ორივეს ცოცხლად შეგვჭამს
-ასე გემრიელადაც არ გამოვიყურები -ჩაეცინა კანდელაკს
-ყოველ შემთხვევაში, ეგ ჯერ გამორიცხე. მამაც კი ვერ მირეკავს იმის გამო, რომ დედამ არ გამოიჭიროს. დრო უნდა მივცე სანამ ყველაფერს შეეგუება. მის შემთხვევაში, პატიება ყოველთვის იგვიანებს. იცი, რომ ერთხელ, მათემატიკის ტესტში მიღებული ცუდი ნიშნის გამო, მთელი ორი კვირა არ მელაპარაკებოდა? არადა რა უნდა მექნა? ძალიან საინტერესო ფილმი გადიოდა კინო-თეატრში და მე და მეგიმ ცდუნებას ვერ გავუძელით. საბოლოოდ, ტესტისთვის მომზადება ვერ მოვახერხეთ და ისე გამოვიდა, რომ ჩავფლავდით
-საინტერესოა როგორი იყო ბეა ბავშვობაში -მოულოდნელად შეცვალა საუბრის თემა სკამის საზურგეს იდაყვით დაეყრდნობილმა კანდელაკმა, გოგონას ჩუპა-ჩუპსი პირიდან გამოაცალა და თვითონ შეუდგა მის დაგემოვნებას
-რას აკეთებ? შენთვის არ შეიძლება -სცადა უკან გამოერთმია, თუმცა ანდრეამ თავი გვერდზე გააბრუნა და ხელი დაუჭირა, მეორეთი კი ჯოხიანი, მრგვალი კანფეტი დროებით გამოიღო, რათა პასუხის გაცემა შესძლებოდა
-ნუ ღელავ, ცოტა შეიძლება
-მაგრამ მეც მინდოდა შენ კი, წამართვი -დაიწუწუნა ბეამ
-არაუშავს, შენ ისედაც ბევრ ტკბილეულს ჭამ. კბილებს უნდა გაუფრთხილდე -გამოცდილი სტომატოლოგივით დაარიგა მამაკაცმა და მაჯის საათს დახედა. სულ ცოტაც და უკვე ჩასხდომა დაიწყებოდა
-ყოველთვის მსგავსი ფრაზები როგორ უნდა მესმოდეს? თქვენ რა, ყველას ერთი ძალა გმართავთ? -რომ არა დარბაზში მოსიარულე უამრავი ადამიანი, ბეას წუწუნს უკლებლივ ყველა გაიგონებდა
-კითხვაზე არ გიპასუხია -მის სიტყვებისთვის ყურადღება არ მიუქცევია მამაკაცს
-რომელ კითხვაზე?
-მაინტერესებს როგორი იყო ბეას ბავშვი ვერსია. მომიყევი, ცოტას ვიხალისებ
-ჩემი ბავშვი-ვერსია? -ისე გაეღიმა, თითქოს წარსულის ყველა სასიამოვნო მოგონებამ თვალწინ გაურინაო -რა უნდა გითხრა? ცოტა უცნაური ბავშვი ვიყავი. მე და მეგი, ჩვენ ტოლ გოგონებს, მაინდამაინც ვერ ვუგებდით და სულ ბიჭებთან ერთად ვთამაშობდით. რაც ბაღის ასაკიდან გამოვედით, აღარ მოგვწონდა ბარბები და მათთვის ტანსაცმელების შერჩევა, ყოველთვის ფეხბურთს, კალათბურთს და ასეთ რამებს ვამჯობინებდით ხოლმე. მშობლები სულ იმას გვეუბნებოდნენ, ქალური მანერები შეიძინეთ და ბიჭებთნ ნაკლები დრო გაატარეთო, მაგრამ ჩვენ მათთან ურთიერთობა უფრო გვიადვილდებოდა. მახსოვს როგორ ვიპარებოდით ფეხბურთის მატჩებზე ჩვენი ეზოს მეგობრებთან ერთად და საყვარელ გუნდს ერთად ვგულშემატკივრობდით -ყურზე თმა გადაიწია და როდესაც ანდრეას თბილ, ღიმილმარევ მზერას წააწყდა, განაგრძო -იცი რა მახსენდება? ერთხელ ჩვენი ჯიბის ფულის დახარჯვა არ გვინდოდა და თამაშის დროს, სტადიონზე ჩუმად შევიპარეთ. ყველაზე კარგი დრო სწორედ იმ დღეს ვატარეთ. მეგიმ უამრავი ტკბილეული იყიდა და ჩვენ სამ მეგობართან ერთად, დიდი ინტერესით ვადევნებდით თვალს რა ხდებოდა უზარმაზარ სტადიონზე, თან რჩეული საყვარელი გუნდის სახელს, მთელ ხმაზე ვყვიროდით, მათივე მაისურში გამოწყობილები. მაშინ, ცხოვრებაში პირველად ფსონებიც კი დავდეთ და მოგებული ფული, მთლიანად ატრაქციონებზე დავხარჯეთ. მართლა ძალიან კარგი დრო იყო -ღიმილით დაასრულა ბეამ თავისი მონოლოგი და მუხლებს იდაყვებით დაეყრდნო. ამ საუბარმა ზომაზე მეტად გაამხიარულა და რამდენიმე წუთით, ბავშვობის წლებში გადაისროლა. იმ პერიოდში, როდესაც ცხოვრება ერთი დიდი სამოთხე გგონია, სადაც არც ტკივილია, არც მწუხარება და არც სირთულეები.
-იცი მაინც, რა საოცარი ხარ? -მოგონებების ძაფი, წამებში გაუწყვიტა მამაკაცის მიერ, მთელი გრძნობით წარმოთქმულმა სიტყვებმა -შენნაირი აქამდე არავინ შემხვედრია
-მაინც რა არის ჩემში განსაკუთრებული? -საოცრად ესიამოვნა ბეას მისი ნათქვამი და სცადა უფრო მეტიც გამოეტყუა
-მთლიანად შენ ხარ საოცარი. ახლა კი -ფეხზე სწორედ მაშინ წამოდგა, როცა მათი რეისის გამოცხადება დაიწყეს -ჩვენი თვითმფრინავში ასვლის დროა, ბეატრის
-ბეა! -ცხვირი კვლავ ისე სასაცილოდ შეჭმუხნა, როგორც ჩვეოდა, ანდრეას კი, ამის დანახვაზე, ტრადიციულად, სიცილი აუტყდა
-მხოლოდ ამის გამო ღირს შენი გაბრაზება. მხოლოდ იმისთვის, რომ ეს ვნახო -ცხვირზე საჩვენებელი თითი, სასაცილოდ დაჰკრა მან, გოგონას ხელი გადახვია და ორივენი ერთად გაემართნენ ასაფრენად მომზადებული თვითმფრინავისკენ . . .



№1 სტუმარი სტუმარი ციკო

სუპერრრ ისტორიააა ველოდები ახალ თავს

 


№2  offline წევრი -505-

სტუმარი ციკო
სუპერრრ ისტორიააა ველოდები ახალ თავს


ატვირთული მაქვს უკვე, შეგიძლია ნახო <3

 


№3  offline წევრი ჟოზე

როგორ მომწონს ❤❤

 


№4  offline წევრი Tamuna Gogaladze

ძალიან საყვარელი და სითბოთი სავსე ისტორიაა♥♥♥ძალოან მომწონს ბეა♥♥♥ და ანდრეა

 


№5  offline წევრი ენნე

ამ ისტორიას რომ პირველად ვკითხულობ შენი ბრალია ავტორო, ძალიან გაბრაზებული ვარ რომ აქამდე არ ვიცოდი!!!!
როგორ დაგავიწყდა ბოლო ნაწილზე დასასრულის მიწერა ჰა?
საოცრად ლამაზად და გამართულად არის ნაწერი, ყოჩაღ! ეხლა გადავალ ბოლო ნაწილზე, იმედია ჩემი საყვარელი ჰეფი ენდით დასრულდება თორემ ვერ გადავიტან...

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent