შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

თქვენო აღმატებულებავ (1)


3-05-2019, 21:19
ავტორი ენ ჯეინი
ნანახია 3 197

თქვენო აღმატებულებავ  (1)

სახლში მისულს, ისეთი სიბნელე დამხვდა, გეგონება გამოქვაბულში შევდიოდი. ხელის ცეცებით, სინათლე ავანთე და გარშემო მიმოვიხედე. ვიფიქრე, სადმე დივანზე მიძინებული ჰაიდენი ხო არ არის-თქო. არავინ იყო. სამზარეულოდან გემრიელი ვახშმის სურნელი გამოდიოდა. კიბე სულმოუთქმელად ავირბინე და კაბინეტში შევედი. აქაც ბნელოდა, მაგრამ მისი სუნთქვა ვიგრძენი.
ერთი ამოიოხრა და თვითონ აანთო შუქი. უცნაურად მიყურებდა. მაშინვე მივხვდი, მტუქსავდა და სავარაუდოდ, ყველაფერი იცოდა.
- მობრძანდით თქვენო აღმატებულებავ?
- კი.
- იარაღი დამიბრუნე!
- კაი რაა - გამეცინა.
- ღმერთმა გადმოგვხედა, რომ მაგ კაცს ჩემ მიმართ მაინც შერჩა მცირეოდენი პატივისცემის ნატამალი და იქვე არ მოგკლა - ისე მითხრა, ერთი წვეთი ღიმილიც არ შეპარვია.
- მომკლა? - უარესად გამეცინა. კაი ხანს ვხარხარებდი და ვხვდებოდი, რომ ჩემი სიცილის ფონზე, უარესად სერიოზულდებოდა. შუბლზე ძარღვი ისე დაეჭიმა, ვიფიქე, იმას კი გადავურჩი, მაგრამ ჩემი კაცის რისხვას ვერსად გავექცევი-თქო.
- თვლი, რომ სასაცილოა? რა ჯდანაბას აკეთებდი ვიღაცის სახლში, შუაღამისას?
- საღალატოდ შევიჭერი - ვუთხარი ირონიულად. დაახლოებით, ვიცოდი სცენარის მიხედვით როგორ განვითარდებოდა სიუჟეტი: მუშტს მთელი ძალით დაარტყამდა მაგიდაზე. მე მაგრად აღვიგზნებოდი, მაგრამ არ შევიმჩნევდი და ცერემონიულად, ერთ-ორ ჭურჭელს დავაგდებდი იატაკზე.
- ვივიენ, არ მეცინება. - იმედი გამიცრუა. არაფრის დაზიანებას არ აპირებდა.
- რაღაცას ვეძებდი. არ მკითხო, რას.
- მის სახლში?
- ჩემს სახლში.
- შენს სახლში, რომელიც სხვამ იყიდა, რადგან შენ უფლება არ მომეცი...
- ვიცი, ვიცი - გავაწყვეტინე. როგორმე, ყურადღება რამე სხვაზე უნდა გადამეტანა, სანამ ძირფესვიანად გამომკითხავდა ყველაფერს - არ გშია?
- არა.
- არ გეძინება?
- სანამ გელოდებოდი, ნახევარი საათით ჩავთვლიმე სკამზე და მემგონი კისერი გამიშეშდა.
- მასაჟი გაგიკეთო?
- ნუ მაბამ!
- უბრალოდ, ვცდილობ ზრდილობიანი და დამჯერი გოგო ვიყო.
- არასოდეს გამოგდიოდა ეგ - თავი გააკანტურა. ისევ არ ეღიმებოდა. - რამე გითხრა იმ იდიოტმა?
- კი.
- რა?
- შენს მამიკოს გადაეცი, რომ მაგისი ცოლი კიდევე ერთხელ თუ გადმოვა სხვის საზღვარზე, ჩვენს მშვიდობიან ურთიერთობას წერტილი დაესმევაო.
ჰაიდენმა ღრმად ჩაისუნთქა და თმაზე ხელი გადაისვა. ზედმეტად საბედისწეროდ მიყურებდა.
- ნუ გეშინია - იქვე ვეცადე, დამეწყნარებინა - ვუპასუხე, რომ რაღაცა დავკარგე მაგ სახლში და მეგონა, ჯერ გადმოსული არ იქნებოდა. ერთი თვე მქონდა სახლის დასაცლელად და ისე მოხდა, რომ ორ კვირაში აქ ამოვყავი თავი. ასე რომ, მემგონი ყველაფერი გაიგო ან თავი მოიკატუნა, თითქოს ესმოდა. არ გშია?
- ისევ შიმშილზე ლაპარაკობს.
- ლანა სად წავიდა? ახლა მე უნდა დავრეცხო ჭურჭელი?
- ბოდიში, რომ დილას არ გითენებს. ვაიდა შუაღამისას, კრუასანი მოგინდეს, თან სახლში გაკეთებული. ხომ იმ წამსვე უნდა მოგართვას საწოლში თქვენო აღმატებულებავ?
- ირონიულობა ქალს უხდება და არა კაცს. ჩვენში რომ დარჩეს, საწოლში საჭმლის მიტანა შენი საქმე უფროა. - ოდნავ დავეჯღანე და ოთახიდან გავედი. მაგიდის გაშლა ისე მეზარებოდა, რომ ჭამა გადავიფიქრე. სააბაზანოში სურნელოვანი აბაზანა მოვიმზადე და ცხელ წყალში ჩავწექი. ჰაიდენის ნაბიჯების ხმა მესმოდა. ნელ-ნელა ბრაზი უნელდებოდა და ჩემკენ მოიწევდა. საბოლოოდ, მეტლახზე ჩაიმუხლა, ლოყა სახეზე შემახო. მთელი დღე არ მყავდა ნანახი. უკონტროლო ვხდებოდი მაშინ, როცა რამდენიმე საათი მაინც გავიდოდა მის გარეშე.
- რატო აკეთებ სისულელეებს? - მკითხა ჩურჩულით.
- იმიტომ, რომ სულელი ვარ.
- მთელ სამყაროში, ყველაზე ჭკვიანი ხარ და ეს თავადაც შესანიშნავად იცი. - სველი ხელი ჰალსტუხზე შევახე. ზოგჯერ ისეთი მოჭერილი ჰქონდა, ვფიქრობდი, როგორ არ იხრჩობა მეთქი.
- ახლა მინდა, რომ ხელი მოგკიდო და აქ ჩამოგაგდო, მაგრამ ვერ გერევი - შევჩივლე.
- აუცილებელია ძალადობა თქვენო აღმატებულებავ?
- კი - გამეცინა, პერანგის ღილები შევუხსენი და კუბიკებად დაყოფილ, მკვირვ მუცელზე ავუსვი ხელი. ესეც ჩემი დოზა ნარკოტიკი. ნელ-ნელა უჰაიდენობას ვივსებდი და ადამიანს ვემსგავსებოდი. გაიხადა და ჩამოვიდა აქაფებულ წყალში. კალთაში გადმომისვა. უზარმაზარი მკლავები შემომხვია. შიშველი მკერდი მისას მაგრად მივაკარი. ასეთ სიტუაციაშიც ვიპოვნე გზა, რომ კისერზე ჩამოვკონწიალებოდი. მიყურებდა... ისევ არ იღიმოდა, მაგრამ ასეთ დროს, მისი თვალები მიცინოდნენ მთელი არსებით.
- როგორაა ზღაპარში? - მკითხა ჰაიდენმა - თოვლივით თეთრი კანი, ღამესავით შავი თმა, ფირუზისფერი თვალები.
- თვალებზე მემგონი ლაპარაკი არაა. მე მაგ ზღაპარში, ბოროტი დედოფალი უფრო ვარ.
- მაგრამ ფიფქია ვერასოდეს გახდება შენზე მშვენიერი - მკლავები ერთი ამოსუნთქვით დამიკოცნა და ტუჩებს გადმოსწვდა - გამიღიმე რაა.
გავუღიმე.
- გაგაბრაზე? - ვკითხე უცოდველი ხმით.
- არა - მიპასუხა და ჩემი სხეულის დაგემოვნება გააგრძელა. დარწმუნებული ვიყავი, რამდენიმე საათის წინ, ჩემი მოკვლა უნდოდა. სწორედ ამიტომ მიყვარდა ჩვენი ცხოვრება. მეც მინდებოდა მისი მოკვლა ჩხუბისას ან ჩხუბამდე, მაგრამ ჩხუბის შემდეგ, მდუმარებას რამდენიმე წუთზე მეტხანს ვერ ვინარჩუნებდით.
დილით შიმშილმა გამაღვიძა. ჰაიდენს ჯერ კიდევ ეძინა და თავისი მკლავი გადმოედო ჩემს სხეულზე. მიყვარდა მისი ძილი. ისიც მიყვარდა, რომ შეეძლო, ნებისმიერ დროს, ნებისმიერ ადგილას ჩასძინებოდა. ნელა წამოვდექი და ატლასის საღამური ჩავიცვი. პირველ სართულზე ჩავედი, ლანას შოკოლადიანი ბლინები გაეკეთებინა და მომღიმარი გვიცდიდა.
- დილა მშვიდობისა ქალბატონო.
- დილამშვიდობის.
- თქვენი საყვარელი საუზმე გავაკეთე. ჰაიდენმა შემიკვეთა დილით.
- დღეს დილას?
- დიახ, სავარჯიშოდ იყო.
- დაველოდები, როდის გაიღვიძებს და ერთად ვისაუზმებთ - ერთხელ მაინც უტიფრად ამოვუსვი საჩვენებელი თითი შოკოლადით სავსე ქილას და გავილოკე. წვიმიანი ამინდი იყო, მაგრამ რაღაცნაირად, მელამაზებოდა. ასეთ დროს, მე და ჰაიდენი ვცდილობდით, გარეთ არ გავსულიყავით. ფანჯრიდან ვუქცერდით წვიმით დასველებულ ქუჩას. სათბურში გავედი. ერთი სული მქონდა, ყველა ყვავილს ერთდროულად ამოეყო თავი და დედამიწური სამოთხე შემქმნოდა. ჯერ მხოლოდ სიმწვანეს ვხედავდი. წითელი, თეთრი, ნარინჯისფერი და ვარდისფერი ყლორტები არსად ჩანდნენ.
სამზარეულოში დავბრუნდი.
- ლანა, ხელოსნები როდის მოვლენ? ჩემი პიანინო მომენატრა.
- დღეს შუადღისას.
- იმედია, არ დააგვიანებენ. თუ ჰგონიათ რომ მაგათ ლოდინში დროს დავკარგავ, ძალიან ცდებიან... - მეორე სართულზე ავირბინე და ჰაიდენთან შევედი. ისევ ეძინა. არ ვიცი, როგორ ახერხებდა, დილი 5 საათზე გაღვიძებასა და ვარჯიშს.
- რომელი საათია? - მკითხა ჯერ კიდევ ძილბურანში მყოფმა.
- თორმეტი. გაიღვიძე რაა, ძალიან მშია.
- ავდგები ჰოო.
- დღეს ბევრი საქმე გვაქვს. - ვუთხარი მხიარულად. ცხოვრებაში პირველად, ისეთ კაზინოს ხსნიდა, რომ ვერავინ შეაწმენდა თავის ტურტლიან ხელებს. არც კანონთან ექნებოდა პრობლემა.
- სანთელი დაანთე და ღმერთს შეევედრე, კიდევ არ დამიჭირონ.
- როგორ გეკადრება - გამეცინა. - მაგას ვერ გაბედავენ - სავარცხელი თმაზე ჩამოვისვი და სარკეში შევხედე საკუთარ თავს. დღევანდელი დღისთვის, კაი ხნის წინ მქონდა არჩეული სამოსი.
- ვერ გაბედავენ - გაიმეორა ჩემი სიტყვები ღიმილით და წამოდგა. - დღეს ფრედიც იქნება.
- იმედია, ძალიან არ ბრაზობს, სახლში რომ შევეჭერი - საწოლზე ჩამოვჯექი.
- სამაგიეროდ, ფიქრობს, რომ შენი მამიკო ვარ. - ხო ვიცოდი, ყველაზე მეტად რა არ ესიამოვნა, მაგრამ მხოლოდ დღეს გაამხილა.
- აბა ვისი მამიკო ხარ ჰაიდენ? - ვკითხე ტუჩების კვნეტით.
- არ მყავს შვილები - გაბუტული ბავშვის სახე მიიღო.
- წამოდი მამიკო, ვჭამოთ და მერე რბოლისთვისაც მოვემზადოთ.
- ეგეც დაგეგმე?
- ყველაფერი გაცილებით უფრო მარტივი, მაგრამ საოცარია, როცა მე ვგეგმავ.
- რბოლებისა და გონკაობის უფლება არ გვაქვს.
- შერიფთან შევათანხმე. ტრასის პატარა მონაკვეთს გადავკეტავთ ღამის საათებში და ჩვენს განკარგულებაში იქნება. ნარკოტიკზე სერიოზული ჩხრეკა იქნება, დღეს ალკოჰოლზეც დავაწესებთ შეზღუდვას.
- კაზინო და ალკოჰოლის შეზღუდვა?
- პირველ დღეს. ეს გამომთვრალი ბობოლა ბიძიები მანქანებზე რომ შეჯდებიან, მერე მაგათი ავარიების გამო, დაკითხვაზე სიარული მეზარება.
- თვითონ არ დასხდებიან. წარმოიდგინე, ბაბუა ივანი, რომელსაც მანქანა ორასი კილომეტრი სიჩქარით მიჰყავს.
- ან მარკო - ორივეს გაგვეცინა. ცოტა, ხანში შესულები იყვნენ ბავშვური გართობებისთვის.
- მაგათთვის სტეიკი გავაკეთოთ.
- სტეიკი ჩვენც არ გვაწყენდა - დორბლები ლამის მომადგა.
- წავედით, ვჭამოთ თორემ ჩამაკვდები ხელში - თმაზე და ლოყაზე მაკოცა.
- მუშტი დამიჭიმე რა - ვთხოვე მე. გვერდზე მომიჯდა, მთელი მკლავი ჩემსკენ გადმოსწია და მაგრად დაჭიმა. მზად ვიყავი, საწოლზე მიმეგდო და მისი კუნთებით ჩამეტკბარუნებინა პირი, თუმცა დღეს ბევრი საქმე მქონდა. ჰაიდენის სხეული ისედაც მოიცდიდა, თან მხოლოდ ჩემს განკარგულებაში იყო.
სამზარეულო მაგიდას მიუჯდა და ფინჯან ყავასთან ერთად, გაზეთის კითხვას შეუდგა. მე დილაობით, გრილი ფორთოხლის წვენს უფრო ვეტანებოდი. რამდენიმე წუთი, სრული სიჩმე ჩამოვარდა, მხოლოდ იმის ხმა ისმოდა, რომ შეუჩერებლად ვჭამდი. ცოტა არ იყოს, სინდისმა შემაწუხა, გარშემოც მიმოვიხედე. ჰაიდენი ღიმილით აპარებდა ჩემსკენ თვალებს და ეს ღიმილი, სიცილში გადასდიოდა. მუქი ხორბლისფერი კანი ჰქონდა, მისი გამიღება კი ყოველთვის ღმერთის გაღიმებას უტოლდებოდა ჩემთვის.
მუხლებზე ორჯერ დაიტყაპუნა ხელი. მინიშნებას მივუხვდი და მის კალთაში გადავჯექი.
- ერთხელ, წლების წინ, ტონი ვახშმობდა მამაშენთან ერთად. ლაპარაკს შეყვნენ, ცოტაც დალიეს და იცი რა უთქვამს?
- არ ვიცი.
- სამოსს და ძვირადღირებულ მანქანებს არ ვჩივი, ვისაც ჩემი შვილის გამოკვებისთვის ეყოფა ფინანსები, იმას მივათხოვებო.
- ეგ ტონიმ მოგიყვა?
- კი. იმ დღესვე დაუწყია საწყალს ფულის გროვება. ერთ მშვენიერ დღეს, ცოლობაზე დავითანხმებო, გამიმხილა თავისი სურვილი. კი ვერ მიხვდა, მამაშენი რომ ხუმრობდა. ისეთი ბრაზი მომივიდა, ბოღმა ლამის ყელამდე ამომასკდა. ვიფიქრე, ახლავე ჩავაძაღლებ ამ იდიოტს, რომ იმ ანგელოზს ახლოს არ გაეკაროს-თქო.
- ფიცი მქონდა დადებული.
- რა ფიცი?
- რომ არასოდეს გავთხოვდებოდი - ფეხზე წამოვდექი, ჩემი ქორწინების ბეჭედს დავხედე. შავი ბრილიანტი ერთადერთი იყო, რომლის ტარებასაც ყოველ დღე შევძლებდი და ჰაიდენი მშვენივრად მიმხვდარიყო ამას.
- არასოდეს გამომყვებოდი - ჩაილაპარაკა ჰაიდენმა და ისე ჩახედა გაზეთს, თითქოს ამ წამს, გულნატკენი არ იყო ჩემი სიტყვებით.
- თქვენი კაბა გავაუთოვე ქალბატონო. რამდენიმე წუთის წინ, ტანსაცმლის ოთახში დაგიტოვეთ - მახარა ლანამ.
- მოგეწონა? კარგი კაბაა?
- უმშვენიერესია.
- ნეტავ ჰაიდენის დედა იყო - ჩავილაპარაკე სინანულით.
- დედაჩემს რაღას ერჩი? - გაზეთი დაუშვა ჰაიდენმა და უკმაყოფილოდ შემომხედა.
- თვლის, რომ გამომწვევად მაცვია ხოლმე. ამას წინად, ვითომ სახვათაშორისოდ მახარა, რომ სანამ მომიყვანდი, იქამდე ერთი უკეთილშობილესი ლიტერატურის მასწავლებელი გყვარობდა, რომელსაც სწორედ რომ ამ კეთილშბილების შესაბამისად ეცვა და არც იარაღით დარბოდა აქეთ-იქით.
- ყოველ დღე მირეკავდა და იქამდე მეხვეწებოდა ცოლად მოიყვანეო, სანამ არ ვუთიშავდი - გაეცინა.
- ანუ მე კახპასავით მაცვია? იარაღით სირბილზე არ ამქვს პრეტენზია.
- რა სისულელეა პატარა - წამოხტა და ხელები წელზე შემომხვია. ცხვირი კი ყელზე გამიხახუნა და ჩემი სურნელით კვებას შეუდგა.
- ყველაფერი რომ სხვაგვარად ყოფილიყო და ცოლად არ გამოგყოლოდი, მას მოიყვანდი?
- რატომაც არა - მომიგო ნიშნისმოგებით. ეს სამაგიერო იყო იმისთვის, რომ წინა ცხოვრებაში, არ ვაპირებდი შეუღლებას.
- ჰო ისე, შენი პროფესიის კაცებს დამჯერი და უპრეტენზიო ქალები მოჰყავთ ხოლმე, შემდეგ მარტო ერთ პოზაში სექსი ბეზრდებათ და ბ*ზებს იჩენენ - მისი ხელები უხეშად მოვიშორე. მადლობა ღმერთს, დედამისს არ ვნახავდი არც დღეს და არც მომდევნო თვის განმავლობაში, თორემ ისედაც ნერვებმოშლილს, ცუდად მომყვებოდა ხელში საბრალო ქალი. დაკვრა ისე მინდოდა, მზად ვიყავი, ჰეიდენის კუნთებიც კი უყურადღებოდ დამეტოვებინა პიანინოს სანაცვლოდ. კაბინეტში შევედი და მაგიდასთან დავჯექი.
ჰეიდენი შემომყვა.
- გაბრაზდი? - მკითხა ფრთხილად.
- შენც ხომ ეს გინდოდა? გინდა ხოლმე, რომ გამაბრაზო და ამით ინუგეშო თავი. წყნარდები, როცა ხვდები, შენს მიმართ გულგრილი არ ვარ.
- შეიძლება.
- აუცილებლად, ლექსები უნდა გიკითხო ან სასიყვარულო სიმღერები გიმღერო, რომ დაწყნარდე?
- არა. ეგეთი რამე ვერ წარმომიდგენია შენგან.
- იცი რა არის სიმართლე?
- რა?
- შენ სხვას არავის მოიყვანდი, ვერც ვერავისთან იქნებოდი, რადგან მუდამ ჩემსკენ გამოგიფრინდებოდა გონება. ჩემი დანახვის დღიდან, სხვა ვეღარავისზე ფიქრობდი. - მივახალე მწარე სიმართლე.
- ეგრე თუ გააგრძელე, შენი ჭამის ფულს აღარ გადავიხდი! - საჩვენებელი თითი გამომიშვირა მუქარით. მთელი ძალით ვცდილობდი, არ გამცინებოდა.
- ვცდები თუ უშენოდაც მდიდარი ვარ?
- კი... მაგიტოა დღესასწაულები ცუდი. არ ვიცი, რა გაჩუქო ისეთი, რაზეც ოცნებობ.
- თუ რამე განსაკუთრებული მომინდა, წავალ და ვიყიდი.
- ისევ გაბრაზებულია. ეს მე უნდა ვიყო გაცეცხლებული. კაცს ცოლი ვიღაცის სახლში რომ შეეპარება, ის რა კაცია?
- და იმ ღამესვე რომ შეურიგდება, თან მაგარი სექსიც ექნება. ცოტათი უნებისყოფოობის სუნი მცემს.
- აი ნახავ, მოგნატრებ ჩემ თავს! - ისევ დამემუქრა და გავიდა, კარიც მიიჯახუნა.
- წადი, ის ლიტერატურის მასწავლებელი მოიყვანე ცოლად, არ გაგაბრაზებს. თავს მომანატრებს თურმე ბიჭი. - მივაძახე ხმამაღლა.
სახლიდან გასვლა მომინდა. ჰაიდენს მოვენატრებოდი, თან თმასაც მოვუხერხებდი რამეს საღამოსთვის და სალონში წავედი. ცოტა მაკიჟი გავიკეთე. იმედი მქონდა, ნახევარ საათში არ მომესპობოდა. ეზოში ვცდილობდი მანქანის შეყვანას, როდესაც მეზობელი ბიჭუნა დავინახე. აშკარად თვალს არ მაშორებდა და გახევებული იდგა, გეგონება მოჩვენება ვყოფილიყავი.
მანქანიდან გადავედი.
- გამარჯობა ტომ - მივესალმე და ქერა თმაზე მოვუცაცუნე ხელი. დარწმუნებული ვარ, ვერ იტანდა, როცა ასე უკეთებდნენ. არადა, ისეთი თმა ჰქონდა, ძნელი იყო, არ მიჰფერებოდი.
- ბურთი გადმომივარდა თქვენს ეზოში.
- ასეთ დროს, უბრალოდ ჭიშკარი გააღე, შედი და გამოიტანე. მე რომ არ მოვსულიყავი, უბურთოდ გაატარებდი მთელ დღეს? - გამეცინა.
გახარებულმა დაიბრუნდა თავისი ნივთი და მოულოდნელად, ჩამეხუტა კიდეც. სახლში ავედი. ლანა ბედნიერი ბებიასავით შემომყურებდა. აი ზუსტად ისე, შენი შვილიშვილი, რომ ყოველთვის ყველაფერს ჭამს და შანსი არაა, ერთი ლუკმა მაინც დატოვოს თეფშზე.
კართან ჰაიდენი ატუზულიყო.
- ეგ ბავშვი განგებ აგდებს აქ ბურთს რომ მერე შემოვიდეს და დაგინახოს ან ეზოში შემოიყვანო - ჩაილუღლუღა ბრაზიანი მოხუცივით.
- რვა წლის ადამიანზე საუბრობ ჰაიდენ.
- ვიცი რამდენისაცაა. ელოდება, რომ გაიზრდება თან მეც მოვკვდები და მასთან დარჩები. - მერე ცოტა ხნით ჩაფიქრდა - აზრზე ხარ, რამდენი ელოდება ჩემს სიკვდილს?
- რა გაუტყდებათ მე თუ მოვკვდი პირველი? - გადავიხარხარე.
არ მოეწონა ჩემი ნათქვამი. მაგრად შემომიბღვირა.
- მე შენზე 15 წლით ადრე უნდა მოვკვდე - გამომიცხადა მტკიცედ.
- სისულელეს ნუ იძახი, თორე ათ წელიწადში, ტომთან ერთად გავიქცევი.
- მადლობ, რომ ამ წამს, ბავშვი შემაძულე.
- მემგონი პათოლოგი ხარ.
- სალონში იყავი? - ჩემი ფრაზა არ გაუპროტესტებია. თავადაც იცოდა, რომ მანიაკს ემსგავსებოდა ხოლმე მომენტებში.
- ლამაზი ვარ და მეტყობა?
- მე ახალგაღვიძებული და მშიერი უფრო მომწონხარ. სანამ არ შეჭამ, ცოფიანს რო გევხარ.
- ვიცი, მოგწონვარ. წადი, გაემზადე, მალე უნდა გავიდეთ.

* * *

სტუმრები ნელ-ნელა მოდიოდნენ. მეორე ჭიქა შამპანურის შემდეგ, ცოტათი გამიხარდა კიდეც მათი დანახვა და ყალბ ღიმილს აღარ ვისროდი ყველა მიმართულებით. მხოლოდ ახლა მივაქციე ყურადღება, რომ ყველას ცოლი ყავდა. ნუთუ რამე დაუწერელი კანონი იყო, ვინმე ისეთთან შეუღლება, ვინც გაგიგებდა და შენს ყოველ სიტყვას უპასუხოდ დაემორჩილებოდა? ჰაიდენს შევხედე. გამიმართლა, რომ დამჯერი ქალი არ მოუნდა გვერდით და იმ ლიტერატურის მასწავლებელს არ გაუხსნა გული. რაღაც საშინელ უკიდურესობასთან მქონდა საქმე. მხოლოდ მე და ის ვიყავით ჰაიდენი და ვივიენი. დანარჩენი ყველა წყვილის დასახელება კაცის სახელით იწყებოდა და ბოლოვდებოდა შემდეგნაირად: „და მისი მეუღლე“.
- ქვრივი რომ იყო, შავ ქვრივს დაგიძახებდნენ - წინ ამეტუზა მარსელი და ხელზე მეამბორა. - კიდევ კარგი, ქორწილში მაინც გეცვა თეთრი კაბა.
- დღეს ყველა ჰაიდენის სიკვდილს რატომ განიხილავს, თავად ჰაიდენის ჩათვლით? - ნერვები მომეშალა. - შავი ფერი იმიტომ არ მაცვია, რომ მიყვარს - ჩავილაპარაკე ზიზღით და ბოლომდე დავლიე დარჩენილი ყლუპები.
- მოსაწევი არ გინდა? - მკითხა ეშმაკურად.
- რას ამბობ, როგორ შემოაპარე? დღეს ყველა ეგეთი გასართობი ავკრძალე.
- კარგი რაა. მე შინაური ვარ.
- შინაურებსაც ავუკრძალე.
- გინდა თუ არა? - ნერვები მოეშალა.
- ჯერ ყველას მივესალმები, ერთი-ორ ბრძნულ სიტყვას ვიტყვი და მერე შეიძლება, ვნახოთ.
- თან შენ რო გიყვარს, ისეთია.
- სასაცილო და სექსის დროს, გასასწორებელი?
- კი.
- იცოდე აქ მაგის დარიგება არ დაიწყო, თორემ პოლიციას ჩავაბარებ შენს თავს.
- კარგი მილედი.
ხალხს გადავხედე. ჰაიდენის გვერდით ვიდექი და დაუღალავად ვლაპარაკობდი ისეთ სისულელეებზე, რაც წესით არ უნდა მცოდნოდა. სანადიროდაც კი დამპატიჟა ჩემი მეუღლის ძმაკაცმა, მაგრამ ჩემი ცივსისხლიანი ხასიათის ფონზე, ცხოველის მოკვლა ერთადერთი იყო, რასაც ვერასოდეს შევძლებდი. გულახდილად რომ ვთქვა, აქ მყოფ ნებისმიერს გამოვჭრიდი ყელს, მაგრამ უცოდველ მწყერს სუპერმარკეტშიც მიყიდიდა ლანა. განა რამე დამიშავეს ან მეზიზღებოდნენ აქ მყოფები? უბრალოდ, ხშირად ისეთ ხასიათზე ვდგებოდი, ყველას დახოცვა მინდებოდა.
ჰაიდენმა სადღეგრძელო თქვა. მისი ხმა ჩემში არსებულ ყველა ჰორმონს ერთდროულად აღვიძებდა და მზად ვიყავი, ამდენ ადამიანში შემომეხია კაბა. ცოტახნით, ყველამ თავისთვის რომ დაიწყო გართობა, დრო ვიხელთეთ და იქამდე ვატრიალეთ ერთმანეთის პირში ენები, სანამ უხერხული ხველება არ მოგვესმა გარშემომყოფებისგან.
- რაღაც არამგონია, იმ ლიტერატურის მასწავლებელს ასეთი კოცნა სცოდნოდა - მაინც წავკბინე.
- არ მაინტერესებს, იმ ქალმა როგორი კოცნა იცის - ამოიოხრა და რამდენიმე წამით, ჩემს მკერდს შეხედა - მომენატრნენ... თან როგორი მადისაღმძვრელები არიან. ისე, მაღლიდან კარგად ჩანს შენი დეკოლტე და იმედია, ივანს არ უნახიხარ, თორემ ეგ ორმეტრიანი ბიძიაა თან ცოტა პედოფილიც.
- აი თურმე რატომ ჩაეღიმა რაღაცნაირად, როცა ახლოს მოვიდა. თან ცოლი ედგა გვერდით დამპალს.
- არაუშავს. დღეს უბედურ შემთხვევას შეეწირება. ვიღაცა მის მანქანაში, მუხრუჭს გადაჭრის.
- ნათითურები წაშალე საყვარელო. არ მინდა, ციხეში ჩაგსვან - ცხვირზე ვაკოცე სიცილით.
- რა უბედურებაა, ამხელა კაცს რატომ მოსწონხარ?
- ეგ რა არის. 75 წლის რობისაც მოვწონდი.
- ანუ რ-ც გამოჩნდა. ანბანის მიხედვით მაქ ჩამოწერილი იმათი სახელები, ვისაც დახოცვას ვუპირებ.
- ვის სიკვდილს გეგმავთ? - შემოგვეჭრა მარსელი.
- შენ ნამდვილად არაფერს გერჩი - უთხრა ჰაიდენმა - სხვათაშორის, მალე გამოუტყდი ოჯახს, თორემ უკვე ვინმე გავლენიანი ოჯახისშვილს არჩევენ შენთვის. მამაშენი მელაპარაკებოდა მაგ თემაზე.
- რაზე გამოვტყდე?
- გეი რომ ხარ.
- არ ვარ - ძალიან არაბუნებრივად იუარა.
- მაშინ ზედმეტად პატიოსანი კაცი ყოფილხარ. ერთადერთი, ვინც ვივიენის უკანალს არ მიაშტერდა დღეს.
- მაგარი პათოლოგი გყავს - შემომხედა მარსელმა - ტიპი დგას და შენს უკანა ხედს სდარაჯობს.
- ჩემო მარსელ, ქალს ან სადარაჯო ტ*აკი უნდა ჰქონდეს ან საერთოდ არაა საჭირო ქალად დაიბადოს - წარმოვთქვი ამაყად.
- კაი ერთი. შენზე ლამაზი არაფერი მინახავს და გამოდის, ყველა კაცად უნდა დაბადებულიყო ვინც ვერ გიტოლდება. - თავდაჯერებულობა ზეცაში ამიტყორცნა ქმარმა.
- აბა, არ დავიწყოთ შეჯიბრი? - იკითხა მარსელმა.
- მოამზადეთ თქვენი მძღოლები - გამოაცხადა ჰაიდენმა.
არ მახსოვს, როგორ დავუძვერი საკუთარ ქმარს და შავი სპორტული მანქანის საჭესთან როგორ აღმოვჩნდი. თუმცა ერთი რამ ცხადზე ცხადია: ხელები საოცრად მეფხანებოდა, სხეული კი მომაკვდინებელი სიჩაქრისთვის ემზადებოდა. გვერდზე მანქანაში, მარსელი იჯდა. სანამ სექსუალური გოგო ნიშანს მოგვცემდა, იქამდე გავახურეთ მანქანები და ტუჩის მოძრაობით, მარსელს ვანიშნე, დარხეული გაქვ მეთქი. გაზს მივაჭირე. სიჩქარეს ნელ-ნელა ვუმატებდი და საბოლოოდ, სანამ ფინიშის ხაზთან მივფრინდებოი, სხვები ჩემი მანქანის უკანალს ხედავდნენ.
- ეგრე მოუხდებათ მაგ თავგასულებს პატარა ვივი - ჩამესმა გვერდზე მჯდომის ხმა. ვიცოდი, რომ მანქანაში მარტო ვიყავი. ისიც ვიცოდი, მოჩვენებებთან საუბარი კარგს არაფერს მომიტანდა, მაგრამ ის ხომ მართლა აქ უნდა ყოფილიყო? ის ყოველი გიჟური ჩანაფრის შესრულებისას უნდა მჯდარიყო ჩემს გვერდით და პატარა ბავშვის ეშმაკური სიცილით წავექეზებინე.
- კიდევ კარგი, არ მოვწიე, თორემ ცოცხალი ვერ გადავრჩებოდი - ვთქვი სიცილით. ფინიშის ხაზს რიგიანად გავცდი. ახლა თითქმის ვხედავდი იმას, ვის გამოც ჩემი ცხოვრების ყველაზე გასაკვირი თამაში წამომეწყო - ჩემი ქორწინების მიზეზს ვხედავდი. ერთი ისაა, რომ შეხება არ შემეძლო. პატარა ტომს როგორც ავუწეწე ის თავისი ჩალისფერი თმა, აქ ასე ვერაფერს გავხდებოდი.
- შენ რაა, გათხოვდი? ბეჭედი რატომ გიკეთია? - მკითხა გაოგნებულმა. მხოლოდ ახლა კი არა, წარმოსახვაში, ყოველთვის ამ კითხვით იწყებოდა ჩვენი შეხვედრა. მთავრდებოდა დაუსრულებელი ჩხუბით იმის შესახებ, რომ ფიცი მქონდა დადებული, არავისზე ვიქორწინებდი.
- შენ გამო დავარღვიე პირობა ეგოისტო - შევეპასუხე წარმოსახვას, რომელიც იმდენად მიუწვდომელი იყო, მოჩვენებაც კი აღარ ეთქმოდა - თვალებში დემონები დაგთამაშებდნენ და მაგ დემონებმა დაგღუპეს!
ორივე დაგვღუპეს. скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1  offline მოდერი Moonlight17

ნუ აი შენი სტიქიაა ეს თავზე ხელაღებული გიჟი ქალები და ვგიჟდები რა ვქნაააა????❤️ ჰაიდენს ფანკლუბს შევუქმნი მალე ხომ იცი.. მოკლედ გელოდები მთელი ამალით იდუმალო ვივიეენ

 


№2  offline ახალბედა მწერალი ენ ჯეინი

Moonlight17
ნუ აი შენი სტიქიაა ეს თავზე ხელაღებული გიჟი ქალები და ვგიჟდები რა ვქნაააა????❤️ ჰაიდენს ფანკლუბს შევუქმნი მალე ხომ იცი.. მოკლედ გელოდები მთელი ამალით იდუმალო ვივიეენ

შემოგევლეთ სთარების ოჯახი <3
გამოგვიარეთ ხოლმე, რატო დაგვივიწყეთ, გამოვედით ჩვენ უკვე ციხიდან smile

 


№3 სტუმარი ეთო

ვაიმე, ძალიან მომეწონა ეს წყვილი. იმდენი ქიმია აქვთ, რომ მემგონი გარშემო აფრქვევენ. ბოლოს, როგორც მივხვდი ვივიენი შიზოფრენიკია ხო? სხვათაშორის უხდება ერთი-ორი შიზოფრენია. რარაცნაირი ქალია, უველურესი და უსექსუალურესი.
ჰაიდენს ეტყობა როგორ სიგიჟემდე უყვარს.
აი ვივიენზე ჯერ ვერ მივხვდი, მაგრამ აშკარად ძალიან ამოუცნობი და შესაფერისი წყვილია.
უზომოდ მომნატრებიხარ ენ heart_eyes

 


№4  offline ახალბედა მწერალი ენ ჯეინი

ეთო
ვაიმე, ძალიან მომეწონა ეს წყვილი. იმდენი ქიმია აქვთ, რომ მემგონი გარშემო აფრქვევენ. ბოლოს, როგორც მივხვდი ვივიენი შიზოფრენიკია ხო? სხვათაშორის უხდება ერთი-ორი შიზოფრენია. რარაცნაირი ქალია, უველურესი და უსექსუალურესი.
ჰაიდენს ეტყობა როგორ სიგიჟემდე უყვარს.
აი ვივიენზე ჯერ ვერ მივხვდი, მაგრამ აშკარად ძალიან ამოუცნობი და შესაფერისი წყვილია.
უზომოდ მომნატრებიხარ ენ heart_eyes

ეთუნა, ძალიან მიხარია, რომ მოგეწონა და ყველაფერს ჩაწვდი <3
კი, ვივიენი ცოტა არ იყოს, დარტყმულია.
მათ სიყვარულს რაც შეეხება, ნელ-ნელა გამოჩნდება რაღაცეები.

 


№5  offline წევრი ლუნი.

მგონი თცალები მატყუებს

 


№6  offline ახალბედა მწერალი ენ ჯეინი

ლუნი.
მგონი თცალები მატყუებს

არვიცი

 


№7 სტუმარი ნათია41

დილის დაწყებაც ასეთი უნდა.დდ
ამას თუ შეწყვიტავ არ ვიცი რას მოვიმოქმედებ. მომკალი ლოდინით.
საოცარი წყვილია რაღაცით ელენე და შაკო წარმომიდგა. მაგრამ თან თითქოს უფრო მეტად გიჟს ველი ვივიენის გვერდით. უფრო ამოუცნობს რომელიც თავსაც კი დააკარგვინებს. ცოტა არ იყოს ვივი უფრო ძლიერია ჰაიდენზე და არადა ისეთი უნდა კაცი რომ იქნება უფრო მეტად დომინანტი. გამიხარდა რომ დაბრუნდი აღარ ამეკარგო. ახლა ნახე
ვრად მძინავს და მგონი დროა გაჩერდე სანამ რამე სისულელეები დამიწერია და ხალხს ჩავუქოლივარ ვივის და ჰაიდენის მისალოდნელიგანშორებ8ს პროგნოზისთვის.დდდ. მიყვარხარ ენ

 


№8  offline ახალბედა მწერალი ენ ჯეინი

ნათია41
დილის დაწყებაც ასეთი უნდა.დდ
ამას თუ შეწყვიტავ არ ვიცი რას მოვიმოქმედებ. მომკალი ლოდინით.
საოცარი წყვილია რაღაცით ელენე და შაკო წარმომიდგა. მაგრამ თან თითქოს უფრო მეტად გიჟს ველი ვივიენის გვერდით. უფრო ამოუცნობს რომელიც თავსაც კი დააკარგვინებს. ცოტა არ იყოს ვივი უფრო ძლიერია ჰაიდენზე და არადა ისეთი უნდა კაცი რომ იქნება უფრო მეტად დომინანტი. გამიხარდა რომ დაბრუნდი აღარ ამეკარგო. ახლა ნახე
ვრად მძინავს და მგონი დროა გაჩერდე სანამ რამე სისულელეები დამიწერია და ხალხს ჩავუქოლივარ ვივის და ჰაიდენის მისალოდნელიგანშორებ8ს პროგნოზისთვის.დდდ. მიყვარხარ ენ

ნათი, ძალიან მიხარია რომ მოგეწონა <3
პირდაპირ არ არის ისტორიაში საუბარი, მაგრამ ჰაიდენი დიდია ვივიენზე სადრაც 10-15 წლით და ეტყობა მაგიტოა უფრო დინჯი :დდდ
მაგათ დაშორება-შერიგებას რაც შეეხება, წინასწარ ვერაფერს ვიტყვი :დდ

 


№9  offline მოდერი ^paradise^

როგორ გამიხარდაა შენი ისტორიის დანახვააააა, მაგრამ ჯერ არ ვკითხულობ, ველოდები გაგრძელებებს..

 


№10  offline ახალბედა მწერალი ენ ჯეინი

^paradise^
როგორ გამიხარდაა შენი ისტორიის დანახვააააა, მაგრამ ჯერ არ ვკითხულობ, ველოდები გაგრძელებებს..

მალე იქნება საყვარელო, მალე <3

 


№11 სტუმარი guranda

ჩემი საყვარელი მწერალი ხარ ამ საიტზე... ეს ერთი.
ყველა გიჟი პერსონაჟი რომ გყავს მაგრამ მაინც განსხვავდებიან ერთმანეტჲსგან ძალიან მომწონს. მომეწონა ვივიენი, ტემპერამენტიანი ქალია. წარმატებები❤️

 


№12  offline ახალბედა მწერალი ენ ჯეინი

guranda
ჩემი საყვარელი მწერალი ხარ ამ საიტზე... ეს ერთი.
ყველა გიჟი პერსონაჟი რომ გყავს მაგრამ მაინც განსხვავდებიან ერთმანეტჲსგან ძალიან მომწონს. მომეწონა ვივიენი, ტემპერამენტიანი ქალია. წარმატებები❤️

გურანდა, მიყვარს შენი სახელი თან ძალიან... ეს ერთი :დდ
მიხარია, რომ მოგეწონა. იმედი მაქვს, მალე უფრო და უფრო მოიხიბლები <3

 


ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.