შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

Lost Minds (ნაწილი-3)


28-06-2019, 08:11
ავტორი -505-
ნანახია 1 366

Lost Minds (ნაწილი-3)

17 თავი
საღამო ხანი იყო. ბეა თავის ფავორიტ, შოკოლადისფერ სავარძელში მოკალათებულიყო და ისეთი სახე ჰქონდა თითქოს სახელმწიფო ან სასიცოცხლო საკითხებს აგვარებდა. გოგონას ცალ ხელში გაზეთი ეჭირა, ხოლო მეორეში კი, სქელი ფლომასტერი, რომლითაც მასში სასურველ ვაკანსიებს, ვარდისფრად აჭრელებდა და თან, მაგიდაზე დადებული ჩიფსის დიდი შეკვრიდან, მის შიგთავსს გემრიელად ახრაშუნებდა. გოგონას მუხლებზე, პარტნიორის რანგში, პატარა ლეკვი დაესვა, რომლის საყვარელი წკმუტუნის გაგონებაზეც, თავისთვის ეღიმებოდა და ასეთივე მზერით განაგრძობდა საგაზეთო განცხადებების ამოკითხვას.
-მიმტანის თანამდებობა ჯაზ-კლუბში -ხმამაღლა წარმოთქვა გოგონამ ერთ-ერთი განცხადების შინაარსი და ცალი წარბი ზემოთ ასწია -ანაზღაურება საათობრივად. დეტალებზე დაგვიკავშირდით ნომერზე . . . -შედარებით მუქი შრიფტით დაწერილ, ცხრანიშნა ნომერს თვალი ზედაპირულად გადაავლო მან და კვლავ თავის მუხლებზე მწოლიარე ლეკვს დახედა, რომელიც ინტერესით სავსე, ნაცრისფერი თვალებით ქვემოდან ამოჰყურებდა
-რას იტყვი დიონისე? მომიხდება ჯაზ-კლუბის უნიფორმა და ლანგარით აქეთ-იქით სიარული?
გოგონამ ელას ნაჩუქარ ძაღლს, დიდხნიანი ფიქრის შემდეგ, როგორც იქნა სახელი შეურჩია და ბერძნული მითოლოგიის ერთ-ერთი ღმერთის სახელი უბოძა. ამ სახელის დარქმევას, თავისი მიზეზი ჰქონდა. ვენაში გამგზავრების წინა დღეს, როდესაც ბეამ თავისი ოთხფეხა მეგობარი მეგის დაუტოვა და დაუბარაა, რომ საკუთარ თავზე მეტად გაფრთხილებოდა, გოგონა თავის საყვარელ ფილმს "უბის წიგნაკს" უყურებდა და ტრადიციულად ამას წითელი ღვინის ფონზე აკეთებდა. ამბობდა რომანტიკა და სასმელი ერთმანეთს რომეო და ჯულიეტასავით უხდებაო და ამ ჩვეულებას, ფაქტობრივად, არასდროს არღვევდა.
სანამ ფილმი დაპაუზებული იყო, ღვინით სავსე ვისკის ჭიქა კი იმავე ადგილას მდგარი, (მეგი ღვინს მაღალ ჭიქებს ვერ იტანდა ამიტომ მას ყოვეკთვის ვისკის ჭიქებით სვამდა) უსახელო ლეკვი დივნის დახმარებით მაგიდაზე აძვრა, მაგიდაზე დაწყობილ ნამცხვრებსა და ფუნთუშებს გვერდი აუარა და თავით ღვინის ჭიქაში ჩაძვრა. ბეამ და მეგიმ მხოლოდ მაშინ მოახერხეს მისი შემჩნევა, როდესაც ცოტა ხნის წინ სასმლით სავსე ჭიქა ლეკვმა თავზე გადმოიმხო და მისი ნამსხვრევები მთელს იატაკზე კრისტალურ ნამსხვრევებად მიმოიფანტა. სწორედ ეს დღე იქცა მისთვის სახელის დარქმევის თარიღად და რომ არა ღვინის ჭიქასთან განცდილი ინციდენტი, ბეას პატარა, ოთხფეხა მეგობარი, ალბათ ამჯერადაც უსახელოდ ივლიდა.
-ყველაფერი იმ ალქაჯის ბრალია -კვლავ განაგრძობდა მის ფეხზე მწოლიარს ძაღლთან ლაპარაკს გოგონა -მითხარი ერთი რა დავუშავე? -ლეკსვს თავი ააწევინა და თვალებში ჩახედა -ვიყავი ჩემთვის, მშვიდად ვმუშაობდი და უცებ გიგანტური ტალღასავით მომეჭრა. რა უნდა მექნა დიონისე? უნდა შემერჩინა?
ძაღლმა თითქოს პასუხი გასცაო, საყვარლად დაიწკმუტუნა და პატრონს თავი კვლავ კალთაში ჩაუდო.
-ხედავ? -კმაყოფილს გაეღიმა ბეას -შენც ჩემს მხარეს ხარ. ჩემი ჭკვიანი -ყურებზე ნაზად მიეფერა და ამჯერადაც გაზეთში დაბეჭდილ ვაკანსიებს მიუბრუნდა. აქ, უკვე ოფისში სჭირდებოდათ დირექტორის თანაშემწე. ბეამ ეს ვარიანტი მაშინვე გამორიცხა. რატომღაც არ მოსწონდა საოფისე გარემო, ჟალუზებით დახურული ფანჯრები და მაგიდებთან სერიოზული სახით მჯდარი საზოგადოება, რომელიც უფროსის ერთ დაძახებაზეც კი, შიშისგან გამოწვეულ კანკალს გრძნობდა.
ფანჯარაზე ჩამოფარებული შინდისფერი ფარდიდან, მინის დიდ ნაწილს რომ ფარავდა, გაჭირვებით მოჩანდა ლურჯი ცის ნაგლეჯი, რასაც გაზაფხულისთვის დამახასიათებელი სილურჯე გადაჰკრავდა და ყველას დადებითი ენერგიით მუხტავდა.
ბეას ძალიან უნდოდა კიდევ გარგრძელებინა განცხადებების თვალიერება, მაგრამ გაზეთში დაბეჭდილი, დაბალი შრიფტის ასოები უკვე თვალებს უჭრელებდა და თავსაც ატკიებდა. მაგიდაზე დადებული ჩიფსების დიდი შეკვრა, რომლიდანაც წუთში ერთხელ ამოაძრობდა მორიგ თხელ ნაჭერს, უკვე ბოლომდე გათავებულიყო. ზოგადად გოგონას ასეთი ჩვევა ჰქონდა, არ უყვარდა როცა ტელევიზორის წინ საჭმლის გარეშე იჯდა, ამიტომ როგორც კი შეკვრაში ჩაყოფილ ხელს სიცარიელე შეეგება, ფეხზე ბუზღუნით წამოდგა და მორიგი სასუსნავების მოსატანად სამზარეულოსკენ აიღო გეზი. მაცივარში შოკოლადის ნამცხვარი, კექსები და სხვადასხვა არომატის ნაყინები ეწყო, რომელიც საკმაოდ გემრიელად გამოიყურებოდა. ბეამ დიდი ფიქრის შემდეგ, საბოლოო არჩევანი ალუბლის ნაყინზე შეაჩერა და ის-ის იყო იგი მაცივრიდან უნდა გამოეღო, რომ კარზე გაბმული ზარის ხმამ, ტკბილეულისკენ წაღებული ხელი ჰაერში გაუშეშა.
ანდრეა ახლა სპორტ-დარბაზში იყო და არც პერერივი ჰქონდა, რომ სახლში შემოევლო. მეგი კი, შემოვლის წინ აუცილებლად დარეკავდა, ან შეტყობინებას გამოაგზავნიდა რამე ხომ არ წამოგიღოო, რადგან იცოდა, ამის გარეშე მეგობარი სახლში არ შემოუშვებდა.
თუ ასეა, ვინ უნდა ყოფილიყო? ნამდვილად არავის ელოდა, მაგრამ ამაზე დიდხანს ნამდვილად არ უფიქრია. მაცივრის გაღებული კარი, დროებით მიხურა და ჰოლისკენ თმის სწორებით გაემართა. ტანზე კვლავ თავისი საყვარელი მაისური ეცვა, რომლიდანაც გაბერილი ვინი-პუჰი, საყვარლად იღიმოდა, გვერდით კი თაფლით სავსე კასრი ედგა. ზემოთ ხსენებული მაისური, გოგონამ მეგისთან ერთად იყიდა ერთ-ერთ სავაჭრო ცენტრში მაშინ, როდესაც საერთო მეგობრის დაბადების დღისთვის შესაფერის საჩუქარს არჩევდნენ. ეს ამბავი დაახლოებით ორი წლის წინ იყო, მაგრამ მაისური დღემდე ინახებოდა ბეას გარდერობში და საკმაოდ საპატიო ადგილიც ეკავა.
კარზე ზარი კვლავაც არ წყდებოდა. ეს გაბმული ხმა, იმდენად შემაწუხებლად ჟღერდა, რომ ბეამ ნაბიჯებს საგრძნობლად აუჩქარა, კართან სწრაფად მიირბინა და ისე, რომ სათვალთვალოში გახედვა აზრადაც არ მოსვლია, ოქროსფერი საკეტი ორჯერ გადაატრიალა. მართლაც, რომ ატომური ბომბის აფეთქებას ჰგავდა ის ყველაფერი, რაც შემდეგ მოხდა. ჰაერი მაშინვე დაიმუხტა დაძაბულობის აქეთ-იქით მხტუნავი ნაწილაკებით, რომლებიც ქაოსურად მოძრაობდნენ და ერთ ადგილას ვერ ისვენებდნენ. ის, ვინც ზღურბლის მეორე მხარეს იდგა, ბეასგან განსხვავებით, საგრძნობლად მშვიდად გამოიყურებოდა, ცალი მხრით, კარის ჩარჩოს მიყრდნობოდა და გოგონას ღიმილიან მზერას არ აშორებდა. აშკარა იყო, რომ ეს სტუმრობა მოულოდნელიც იყო და გასაკვირიც, რადგან ბეამ რამდენიმე წამით, ხმის ამოღებაც ვერ შეძლო და იმის ნიშნად, რომ ნამდვილად ცოცხალი იყო, და არა ქვად ქცეული სხეული, დრო და დრო თვალებს ახამხამებდა.
-რა ხდება დაიკო? არ შემომიშვებ? -საშინლად მომაბეზრებელი, ყურისწამღები დუმილი, ბოლოს მაინც სტუმრის სიტყვებმა გააპო, რომელმაც სახლში ისე შეაბიჯა, ბეას პასუხისთვის არ დაუცდია. მოსულს მაშინვვე წკმუტუნით და კუდის ქნევით შეეგება ამ სახლის ოთხფეხა ბინადარი და მას ფეხებზე გაეხახუნა. ასე ალბათ თავისი კეთილგანწყობა გამოხატა სტუმრის მიმართ, რომელიც ახლა, დაუპატიჟებლის სტატუსს ატარებდა -ვერ ხედავ, ეს ლეკვიც კი შენზე ზრდილობიანად შემხვდა? იქნებ თავაზიანად მოქცევის შემსწავლელ კურსებზე დაგეწყო სიარული? -სარკაზმით ჩაურტყა მაქსიმემ, ძაღლი ხელში აიყვანა და ჰაერში საყვარლად ასწია -ჰო, მართლა რა ჰქვია?
-დიონისე -ძლივსძლივობით და გაჭირვებით ამოღერღა გოგონამ ამდენი ხნის განმავლობაში, ერთადერთი სიტყვა, თან შემოსასველი კარი ისე მიხურა, რომ არც კი ჩაუკეტავს
-დიონისე? მართლა? დარწმუნებული ვარ ეს სახელი, შენი შერყეული ტვინის მოფიქრებულია. ასეთი უცნაურობები სხვას ვის უნდა ახასიათებდეს?
-ასეა -თავი დაუქნია და სუსტად გაუღიმა - დაჯექი, რამეს დალევ?
-კი, შენ სისხლს!
-სამწუხაროდ მხოლოდ ყავის შემოთავაზება შემიძლია -მის სიტყვებზე დაძაბულობა მოემატა ბეას, თუმცა ეცადა ეს ყოველივე თავის ორგანიზმში ჩაეკლა და გარეთ არ გამოეშვა
-კარგი, კარგი -ჩუმად ჩაეცინა მაქსიმეს და დიონისე იატაკზე ფრთხილად დასვა -აქ საჩხუბრად კი არა, მოსალოცად მოვედი, თუმცა დედა, რომ მიყურებდეს, ალბათ შვილების სიიდან შენს მსგავსად ამომშლიდა
ერთხანს გაშტერებული იდგა ბეა და იმ სიტყვებს აანალიზებდა, რაც ცოტა ხნის წინ მოისმინა. ნუთუ არ ესიზმრებოდა? ნუთუ მაქსიმემ მართლა უთხრა, აქ მოსალოცად მოვედიო?
ჰო, ხანდახან ასეც ხდება. ადამიანისგან, რომლისგანაც ყველაზე ნაკლებად მოელი, ისეთ რეაქციას იღებ, რომ თავადაც გაოცებული რჩები. შენ თავს ეკითხები, ნუთუ სწორედ ეს არის ის, ვინც უსიტყვოდ გამიგო, ვისაც საყვედურებით არ დავუღლივარ და უბრალოდ დადებითი ენერგიით დამმუხტა, მაშინ, როდესაც ეს ყველაზე მეტად მჭირდებოდა?
ბეაც იდგა და თავის თავს, სწორედ ამ კითხვებს უსვამდა. ამ წუთას, სწორედ იმ ქანდაკებას ჰგავდა, რომელიც მთელი თავისი სიდიადით, ერთ ადგილას, გაუნძრევლად დგას და ყოველ მხილველს, თავისი სილამაზით ატყვევებს.
-ბეა, რა გჭირს? -ახლა უკვე ფრთხილი ნაბიჯებით მიუახლოვდა მაქსიმე და თვალებში ღიმილით ჩახედა. გოგონას მზერაში ჯერ კიდევ იკითხებოდა მცირედი უნდობლობა და შიში იმისა, რომ მაქსიმე უეცრად, კარგად მორგებულ სიმშვიდის ნიღაბს მოიშორებდა და პომპეის ვულკანივით იფეთქებდა. ყოველივე ამის მიხვედრა, რა თქმა უნდა რთული არ იყო და ეს არც, მაქსიმეს გასჭირვებია. სწორედ ამიტომ, ისევ თავად იმოქმედა, უმცროსი და, გულში თბილად ჩაიკრა და თმაზე ხელი მზრუნველად გადაუსვა -გათხოვებაც ზუსტად შენნაირი თავქარიანი გამოგივიდა ბეა, ეს საერთოდ არ მიკვირს
უფროს ძმაზე მიკრულმა გოგონამ, ამჯერად მართლა ვერ შეიკავა ღიმილი და უკვე დამშვიდებულმა და იმაში დარწმუნებულმა, რომ მეორე მსოფლიო ომის გადატანა არ მოუწევდა, მაქსიმეს მკლავები მაგრად მოხვია.
-მამამაც სწორედ ეგ მითხრა. ჯერ კიდევ არ მჯერა რომ ჩემთან ჩხუბს არ აპირებ. არ მეტყვი ეს როგორ არ გაგვაგებინეო და ასე შემდეგ?
-სიმართლე გითხრა მინდოდა, მაგრამ გადავიფიქრე -სერიოზული ხმით წარმოთქვა და ოდნავ მოშორდა -ახლა სახლშია?
-ვინ? -უეცრად დაიბნა ბეა
-ვინ და ვისი ცხოვრების დანგრევაც გადაწყვიტე. მოკლედ სიამოვნებით გავიცნობ იმ ადამიანს, ვისაც ჩემმა დამ მთელი დარჩენილი დღეები უნდა გაუმწაროს. ბოლოს და ბოლოს ხომ უნდა თანავუგრძნო? ადამიანურობა ჯერ არ დამიკარგავს
-რა საშინელი ენა გაქვს -წარბები გაბრაზებისგან შეჭმუხნა ბეამ და მაქსიმეს მკლავზე ძლიერად უჩქმიტა
-აუჰ! რას აკეთებ, მეტკინა -მკლავზე პატარა ბავშვივით მოისვა ხელი ბიჭმა და განცდილი უსიამოვნო შეგრძნებისგან, მთელი სახე დაემანჭა. ბეამ ისეთი საშინელი ჩქმეტა იცოდა, რომ შეუძლებელი იყო ტკივილი არ გეგრძნო
-ღირსი ხარ! ახლა ვეღარც ყავას მიიღებ და ვეღარც, ჩემ თბილ ღიმილს
-შენ ყავა გამიკეთე და მეორეს გარეშე როგორმე გავძლებ -ამ სიტყვებით, მაქსიმე დივანში ჩაეშვა, ფერადი ბალიშები თავის გარშემო მოხერხებულად დაილაგა და ტელევიზორის დიდ, პლაზმურ ეკრანს მიაშტერდა. საბავშვო არხზე სწორედ ახლახანს, ბეასთვის ყველაზე საყვარელი ანიმაცია, ტომი-ჯერი დაწყებულიყო, სადაც კატა, მუდამ დაუმარცხებელ თაგვს სასიკვდილო ხაფანგებს უგებდა ზუსტად მის სოროსთან.
-შენ კიდევ ვერ გამოხვედი მულტფილმების ასაკიდან, არა?
-მერე რა მოხდა? ამაში ცუდი რა არის? -გამოსძახა უკვე მისაღების პირდაპირ მდებარე სამზარეულოდან და ჭიქაში სამი შაქრის ნატეხი ჩააგდო. იცოდა, რომ მაქსიმე ყოველთვის ასეთ ყავას სვამდა
-ცუდი ის არის, რომ, როდესაც შენ საყვარელ ქმარს, რომელსაც ჯერ კიდევ არ ვიცნობ, ფეხბურთის ყურება მოუნდება, მულტფილმებზე ნამდვილად არ გადაგირთავს -ჩვეული ირონიით აღსავსე მზერით გახედა და დისტანციური მართვის პულტით, არხების არჩევა დაიწყო
-მაქსიმე, ანდრეა აქ არ არის, თუ მის გასაცნობად მოხვედი. ჩემი ნერვების მოსაშლელად კი, ოცდაორი წელი გქონდა. მგონი საკმარისია, დალიე ყავა და წადი! -წარბები კვლავ გაბრაზებით შეჭმუხნა ბეამ, თან ტელეფონზე ზუსტად იმ წამს მოსულ სმს-ს დახედა. გამომგზავნი მეგი იყო და ატყობინებდა, რომ ხუთ წუთში მასთან იქნებოდა, თან ეკითხებოდა რაიმე ხომ არ წამოეღო. გოგონამ არაფერი უპასუხა, წყალზე დადგმული, ვერცხლისფერი ჩაიდანი, სამი წუთის გასვლის შემდეგ გაზქურიდან გადმოდგა და ცხელი წყალი, წითელი ფერის, დიდ ფინჯანში ჩაასხა. თავისი ძმის ხასიათი მშვენივრად იცოდა, რომელიც ყავას ყოველთვის ამ ფერის ჭურჭელში ასხამდა, რადგან თვლიდა, რომ წითელი და შავი იდეალური კომბინაცია იყო.
დაუპატიჟებლად მოსული და უეცრად შემოჭრილი მაქსიმე, კვლავაც იმავე პოზაში იჯდა და ეკრანს თვალს არ წყვეტდა. მხოლოდ მაშინ შეცვალა მზერის ობიექტი, როდესაც გოგონამ ცხელი სითხით სავსე ფინჯანი, დივნის წინ დადებულ, პატარა, მინის მაგიდაზე დაუდგა და მისგან ამოვარდნილი სურნელოვანი ორთქლი, ცხვირის ნესტოებში შეუვარდა.
-რა საამო სუნი აქვს, ყავის რეკლამები გამახსენდა -ღიმილით დასწვდა ფინჯანს მაქსიმე და თავის გვერდით, სამი სანტიმეტრის დაშორებით მჯდომ ბეას, ალმაცერად გადახედა -ნახატი უკვე დავასრულე, იცი? რამდენიმე კვირაში გამოფენაა
მაქსიმე მოყვარული მხატვარი იყო. იქიდან მოყოლებული ხატავდა, როდესაც სკოლაში პირველად წავიდა და მამამ ფერადი ფლომასტერების დიდი ნაკრები უყიდა. მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან ნიჭიერი იყო და თავისი, ყველასგან განსხვავებული სტილი ჰქონდა, რომელიც ყოველი ნახატის, შავ ფონზე შესრულებას გულისხმობდა, სურვილი არასდროს ჰქონია თავისი მხატვრული ნიმუშები სხვისთვისაც ეჩვენებინა და საზოგადოებისთვის გაეზიარებინა. საბოლოოდ, ახლო მეგობრებმა, რომლებმაც ყველაზე კარგად იცოდნენ მისი ნიჭის შესახებ, ძლივსძლივობით დაიყოლიეს, რომ ბოლოს და ბოლოს, გამოფენა მოეწყო, თუმცა მაქსიმეს ერთი პირობა ჰქონდა, ნახატებს საკუთარი სახელის მაგივრად, ფსევდონიმს მიაწერდა და თავის გამოფენას, ოფიციალურად არ დაესწრებოდა, რათა ხალხს საშუალება მისცემოდათ ნახატების შემსრულებელი პირადად გაეცნოთ.
-მართლა აწყობ გამოფენას? -მოსმენილმა ამბავმა, გოგონას თვალებში სიხარულის ნაპერწკლები ააკიაფა და ოდნავ გაკვირვებულიც დარჩა -მაგრამ რა დროს დაასრულე? მე ვიცი, რომ აგარაკზე ერთობოდი მეგობრებთან ერთად
მაქსიმეს ჩაეცინა, თავი გადააქნია და ფინჯნიდან სურნელოვანი სითხე ისე თამამად მოსვა, რომ ბეას ეგონა, პირი დაეწვებოდა.
-ჰო, ყველამ ასე იცოდა. სინამდვილეში, სულ სხვაგან ვიყავი და სულ სხვა რამეს ვაკეთებდი. კარგი, მოდი ამას შევეშვათ, შენ ის მითხარი როგორი ადამიანია? კარგად გექცევა? რამე პრეტენზია ხომ არ გაქვს მასთან? -უფროსი ძმისთვის დამახასიათებელი ინსტიქტები ჩაერთო მაქსიმეს
-არა ყველაფერი რიკზე გვაქვს და ძალიან გთხოვ მასზე შენს ჩაკ ნორისის მზერას ნუ გამოცდი, უხერხულია -დივანზე ფეხები აიკეცა და მხოლოდ ახლა გასცა პასუხი მეგის შეტყობინებას, არაფერი მინდაო -ჰო, მართლა მეგი აპირებს მოსვლას, სულ მალე აქ იქნება
-რა? მეგი? -ყავით სავსე ფინჯანი, რომელიც ხელში ეჭირა კინაღამ ჯინსის შარვალზე გადმოიმხო და ფეხზე ელდანაკრავივით წამოვარდა -სადმე უნდა დამმალო დაიკო, თანაც ახლავე!
-რა მოხდა? რა გჭირს? -აშკარა გაოცებამ გადაურბინა სახეზე ბეას
-დღეს დილით დამირეკა, მთხოვა მეგობრის დაბადების დღეზე გამყევი, კავალერის გარეშე მისვლა არ მინდაო და ვუთხარი, რომ ისევ ქალაქგარეთ მომიწია გასვლა -სიტყვებს სწრაფ-სწრაფად და ნახევრად გაურკვევლად წარმოთქვამდა, ხოლო თვალებით კი დასამალ ადგილს ეძებდა, მაგრამ ვერსად პოულობდა
-კარგი, იქნებ დაწყნარდე? -სიცილი აუტყდა -რამეს შეეჯახები და დააზიანებ
-როგორ ზრუნავ შენს ახალ სახლზე დაიკო, მაგრამ სხვა დროისთვის გადადე -გესლიანად ჩაურტყა მაქსიმემ და მზერა ბუხარზე მიეყინა -ჯანდაბა, ბუხარი! ზუსტად!
-გაგიჟდი? თავი თოვლის ბაბუა ხომ არ გგონია? თან რომ გაიჭედო ვინ ჩამოგიყვანს?
-ჯობია აქ გავიჭედო და კვამლმა დამახრჩოს, ვიდრე შენი ალქაჯი მეგობრის საყვედურებს ვუსმინო -მაქსიმემ მაგიდასთან მიირბინა, ყავის ფინჯნიდან კიდევ რამდენიმე ყლუპი მოსვა და ის-ის იყო ბუხარში უნდა შემძვრალიყო, რომ შემოსასვლელი კარი, რომელიც ბეას უნებურად ღიად დაეტოვებინა, ვიღაცამ მხიარული ბავშვისთვის დამახასიათებელი ხტუნვით შემოგლიჯა და პირდაპირ მისაღებში შემოიჭრა. ბუხრის ჭრილისკენ, თავით დახრილმა მაქსიმემ, მხოლოდ ახლა იგრძნო, რომ ყველანაირი მცდელობა უაზრო იყო და თავი, ზემოთ უკმაყოფილო მზერით წამოსწია.
ჯინსის მოკლე კომბინიზონსა და All Star-ის ლურჯ კეტებში გამოწყობილი მეგი, უკვე ბეას გვერდით იდგა, მიუხედავად გოგონას პასუხისა, არაფერი წამომიღოო, მისთვის საყვარელი შოკოლადების ყუთს აწვდიდა და ბუხრის წინ მოთავსებულ, მარმარილოს ქანდაკებასავით ჩამომდგარ მაქსიმეს, დაბღვერილ მზერას არ აშორებდა. აშკარა იყო, რომ ძალიან იყო გაბრაზებული.

-როგორ ხარ მეგი? -მისი მზერა არ შეიმჩნია ბიჭმა და უდარდელად მიესალმა

-შენი ძმა ტყუილებს კიდევ ვერ გადაეჩვია, არა? -მის მაგივრად ბეას გასცა პასუხი გოგონამ და ხელჩანთა დივანზე უხეშად მიაგდო

-რა ქნას? მათ გარეშე ცხოვრება არ შეუძლია, ხომ იცნობ? -ამჯერად საერთო ძალებით შეუტიეს გოგონებმა და მაქსიმემაც თვალები მობეზრებულად აატრიალა

-კარგი რა, ხომ იცი არ მიყვარს ეს წვეულებები და საზოგადო თავშეყრის ადგილები. არც ცეკვების და მუსიკის დიდი ფანი ვარ, ჩემთვის მშვიდად მირჩევნია ყოფნა და კარგი იქნება, თუ გაიგებთ

მოსმენილმა პასუხმა, მეგი საბოლოოდ ააფეთქა და მაქსიმეს წამებში, ცხვირწინ აესვეტა.

-არა, ხომ შეიძლება ერთხელ ადამიანმა რაღაცაში გამოგიყენოს შენ და შენი კარგი გარეგნობა? იქ ყველა შეყვარებულთან ერთად იყო ჩემს გარდა. ამიტომაც გთხოვე გამომყოლოდი, რომ თავი უხერხულად არ მეგრძნო -როგორც ჩანს მეგი, წუწუნის დამთავრებას არ აპირებდა, ჯერ უბრალოდ ხურდებოდა -იცი რა უხერხულად ვიყავი? როცა სხვები ცეკვავდნენ მე ხესავით ვიდექი და იდიოტივით მივშტერებოდი. რა სახე გაქვს? ახლა ამას რომ ვყვები საერთოდ არ გეცოდები?

-არა -თავი გააქნია მაქსიმემ, თან ამ ყველაფერს ირონიული მზერაც მოაყოლა.
მეგის, ბრაზისგან თვალებში ცეცხლი ჩაუდგა. ცოტაც და აფეთქდებოდა . . .

-ადამიანი კი არა, რობოტი ხარ! -ხმის ტემბრი ვერ გააკონტროლა გოგონამ. მისი სიტყვები, მთელს ოთახში ექოდ გაიფანტა და როდესაც, თავადაც მიხვდა, რომ ზედმეტად ხმამაღლა მოუვიდა, დასამშვიდებლად ღრმად ჩაისუნთქა-ამოისუნთქა მერე კი, უკვე ოდნავ ჩაწყნარებული, მათი კამათისთვის მდუმარედ და ღიმილით შემყურე ბეას მიუბრუნდა

-ტყუილად კი არ ვცემდი ხოლმე ბავშვობაში, ვიცოდი რა სადისტიც გაიზრდებოდა და ხომ ხედავ? მართალი აღმოვჩნდი!

-უკაცრავად? -საუბარში, ელვის უსწრაფესად შემოიჭრა მაქსიმე -რაღაც არ მახსენდება, რომ ოდესმე გეცემე

-მე მახსენდება -სიცილით აღნიშნა ბეამ და ორივეს დივნისკენ ანიშნა ჩამოჯექით, თავზე ნუ მადგახართო -გახსოვს, ბურთს რომ გვართმევდი და თამაშს არ გვაცლიდი? მეგიმ ეზოში დიდი ჯოხი მოძებნა და ორი დღე, ფეხზე ძლივს დადიოდი. გვთხოვდი უბანში არ გაახმაუროთ, ბიჭები დამცინებენო და ჩვენც დუმილის სანაცვლოდ დიდი ხნის განმავლობაში გძალავდით ფულს და ყოველდღე ტკბილეულის ყიდვას გაიძულებდით

-ყოველთვის ჩემი შავი ჭირი იყავით, ორივე თქვენგანი! -ბრაზიანად ჩაილაპარაკა მაქსიმემ, რასაც წარბების შეჭმუხნაც მოაყოლა. აშკარა იყო, ასეთი რამის გახსენება, არც ამდენი წლის შემდეგ ესიამოვნა, რაც იმის მანიშნებელი იყო, რომ მასში ჯერ კიდევ ცოცხლობდა ის ჭირვეული ბავშვი, რომელიც ეზოში ბურთს მეგობრებთან ერთად დასდევდა და ცდილობდა სახლში ასვლამდე, დრო მაქსიმალურად გაეხანგრძლივებინა.

ბეას, მაქსიმეს და მეგის ბავშვობა თითქოს უხილავი ძაფებით იყო გადაჯაჭვული. თითოეული მათგანისთვის, რთული გასახსენებელი იყო ის პერიოდი, რაც ერთმანეთის გარეშე იცხოვრეს, რადგან იგი, ფაქტობრივად, არც არსებობდა. რაც თავი ახსოვდათ, ეს სამნი, ერთ მთლიანობას წარმოადგენდნენ. მართალია მაქსიმე და ბეა ყოველ წამს ჩხუბობდნენ, მუდამ კონფლიქტურ დამოკიდებულებაში იყვნენ და ნებისმიერ ჩადენილ ცუდ საქციელზე, არც ერთმანეთის მშობლებთან ჩაშვებაზე ამბობდნენ უარს, მაგრამ საჭიროების შემთხვევაში, ერთი, მეორისთვის ყველაფერს გააკეთებდა და თუ საჭირო გახდებოდა, თავსაც გაწირავდა. მართალია, ბეას თითქმის არასდროს უგრძვნია ძმისგან ის სიყვარული და სითბო, რომელსაც ყოველთვის ნატრულობდა, მაგრამ მთავარი იყო, რომ ის არსებობდა და იმაზე მეტად ძლიერი იყო, ვიდრე გოგონა ამას ოდესმე წარმოიდგენდა.
არც მეგი ჩამორჩებოდა ამ მხრივ. მაქსიმეს ისიც ზუსტად ისე უყვარდა, როგორც საკუთარი და. ახლაც კარგად ახსოვდა, თუ რამდენი აბეზარი თაყვანსმცემელი ჩამოუშორებია გოგონებისთვის და რამდენჯერ უვლია ამის გამო გახეთქილი წარბით ან ტუჩით, რამდენჯერ უსმენია ნანას საყვედურებისთვის და რამდენჯერ აუტანია ლევანის მკაცრი მზერა. თუმცა მიუხედავად ამისა, ჩადენილს არასდროს ნანობდა ხოლმე და თავს სულ იმით იმშვიდებდა, რომ მოწინააღმდეგე მხარეს ბევრად უფრო მეტი მოხვდა, ვიდრე თავად მას.

-არ გინდათ, რამე ნორმალურზე გადართოთ? -მოულოდნელად მოსწყინდა მეგის ფეხბურთის მატჩის ყურება და აწუწუნდა.

-რაზე სერიალებზე? -დიქტატორის სასტიკი ხმასავით გაიჟღერა მაქსიმეს ცინიკურმა ტონმა და მის მუხლებზე შემოწყობილი მეგის ფეხები, ძირს ელვის უსწრაფესად ჩამოვარდა -რამდენჯერ გითხარი, ვერ ვიტან როდესაც ამას აკეთებ მეთქი?

-კარგი რა მოხერხებულად ვიჯექი -კვლავ იგივე ჟესტი გაიმეორა გოგონამ. მაქსიმეს აღარ გაუპროტესტებია, ისევ მოღუშული მზერით მიუბრუნდა ტელევზორს და ფეხბურთის ყურება განაგრძო. უკვე ნახევარი საათი ხდებოდა, რაც აქ იყო და ანდრეას მოსვლას ელოდა. ვერ მოისვენებდა, სანამ არ დარწმუნდებოდა, რომ მისი და საიმედო ხელში იყო

-მაქსიმე გადართე გთხოვ -მეგის წუწუნს ბოლო არ უჩანდა. მუდამ ასეთი იყო, სანამ საწადელს არ მიაღწევდა, მის გაჩუმებას ვერავინ ახერხებდა

-არ გადავრთავ!

-იცოდე თუ არ გადართავ -მეგი ცოტა ხნით ჩაფიქრდა და შემდეგ წამოიძახა -შენ შეყვარებულს მივწერ, რომ გეი ხარ

-თუ გავითვალისწინებთ იმას, რომ არავინ მყავს, საშიში არაფერია -მაქსიმეს სიმშვიდე და ირონია, გოგონას უკვე ნერვული სისტემს თითოეულ უჯრედზე ურტყამდა

-ბეა, რამე უთხარი გთხოვ -ახლა მეგობარს მიუბრუნდა მეგი. წყალწაღებული ხავსს ეჭიდებოდაო, სწორედ ასე იყო მისი საქმე

-მე თქვენს სულელურ კამათში არ ჩავერევი, რაც გინდათ ის ქენით. ხო მართლა, ეს შოკოლადი უფრო ხშირად მომიტანე, აშკარად კარგ ხასიათზე მაყენებს -თქვა და მორიგი ფილა ხმაურით ჩაკბიჩა -იმდენად კარგზე, რომ მაქსიმეს ატანაც კი აღარ მიჭირს

-მე კი, მთელი ცხოვრება რომ მედიტაციებში გავატარო, მისი ატანა ჩემთვის მაინც რთული იქნება -გაბრაზებული სახით გახედა მეგიმ, მარჯვენა ხელში დაჭერილი პულტი ოსტატურად ააცალა და დივნიდან ფეხზე წამოხტა. ბეას რეაგირება არ ჰქონია, მშვიდად განაგრძო შოკოლადის ჭამა და უკვე დაცარიელებულ დივანზე მოხერხებულად წამოწვა
-მეგი მომეცი ნერვებს ნუ მიშლი!
-არ მოგცემ -უკან დაიხია, როდესაც მაქსიმე მისკენ წამოვიდა და უცებ, მუსიკალურ არხზე გადართო. ოთახი მაშინვე მოიცვა Sak Noel-Loca People-ს ენერგიულმა ჰანგებმა -გინდა? მაშინ დამიჭირე!
-შენთან სათამაშოდ არ მცალია! -როგორც ჩვეოდა, კვლავ გაბრაზებით შეუღრინა მაქსიმემ და მისკენ წაიწია, თუმცა გოგონა ამჯერადაც დაუსხლტა და სხვა მხარეს გადაინაცვლა. ყველაზე მეტად, რაც ცხოვრებაში ართობდა, ეს მაქსიმეს გაბრაზება იყო და ახლა სწორედ ამას აკეთებდა. არც ბეა მჯდარა უსაქმოდ, მას უკვე მოესწრო მობილურზე კამერის ჩართვა და იმ დროს მიმდინარე კადრებს, მალულად აფიქსირებდა. რატომღაც უყვარდა ასეთი ცხოვრებისეული კადრების აღბეჭდვა და შენახვა. ალბათ იმიტომ, რომ მოგონებები მისთვის ბევრს ნიშნავდა და მათი დაკარგვა არ უნდოდა.
-გეყოფა, ჩემი მოთმინება უკვე იწურება!
-არ გინდა ვიცეკვოთ? -მუსიკას ტანი ააყოლა მეგიმ და მაქსიმეს თითი დაუქნია ჩემთან მოდიო -შენ ხომ გიყვარს ცეკვა? -გოგონამ დისტანციური მართვის პულტი ბეას ესროლა, მანაც ცალი ხელით დაიჭირა და იგი ზურგს უკან დამალა, ხოლო მეორეთი, ისევ ვიდეოს გადაღებას განაგრძობდა
-მიდი მაქსიმე იცეკვე -ამჯერად ბიჭთან ახლოს მივიდა მეგი, წელზე ხელი მოხვია და მის მკლავზე თეატრალურად გადაწვა, თუმცა მერე რაღაც გაახენდა და მუსიკის ტონალობის გამო, ბეას ხმამაღლა გასძახა -ვალსი გაუშვი, ეს სიტუაციას არ უხდება
-არის სერ! -მიიღო პასუხად და მალე ენერგიული ჰანგები, წყნარმა და მშვიდმა მელოდიამ ჩაანაცვლა. მაქსიმემ ძლივს მოახერხა მეგისგან თავის დახსნა და ის-ის იყო, კვლავ დივნისკენ უნდა წასულიყო, რომ გოგონამ მკლავში ხელი მაგრად ჩაავლო და ისევ თავისკენ შეაბრუნა
-არსად არ წახვალ, ცეკვა უნდა გასწავლო!
-მეგი, ახლა უკვე მართლა ნერვებს მიშლი -თვალები აატრიალა ბიჭმა. მშვენივრად ხვდებოდა ამას რისთვისაც უკეთებდა, იცოდა, რომ ცეკვა არ უყვარდა და ასე მის წყობიდან გამოყვანას ცდილობდა
-არა, უნდა იცეკვო! საინტერესოა შეყვარებულს რომ გაიჩენ, პაემანზე დაპატიჟებ და ცეკვას მოგთხოვს რას იზამ? ხომ შერცხვები, რომ არ გეცოდინება? ჰოდა მაცადე სიკეთის გაკეთება -გოგონამ ამჯერად მაქსიმეს თავისი ხელი, მარჯვენაში გაუყარა და წინ სწორად დაუდგა -ხესავით ნუ დგახარ, წელზე ხელი დამადე და დანარჩენს მერე გეტყვი
-ასე? -მისი თხოვნა ბუზღუნით შეასრულა ბიჭმა და მზერა გაუსწორა. იცოდა, რომ მეგი თავს არავითარ შემთხვევაში არ დაანებებდა და ფარხმალის დაყრა არჩია. ბოლოს და ბოლოს ეს აუტანელი გაკვეთილიც ხომ დასრულდებოდა ოდესმე? მანადე კი, როგორმე უნდა მოეთმინა და ეს ყველაფერი აეტანა
-ჰო აი ეგრე. ახლა ფეხი უკან წაიღე . . . რას აკეთებ მაქსიმე ცოტა ელასტიური იყავი! ჰო ოდნავ გამოგდის, აი ასე ახლა წინ, ახლა გვერძე, ყოჩაღ გამოგდის! ჯანდაბა ისევ ხის მოძრაობებს აკეთებ!
მისაღებში მეგის წუწუნი არ წყდებოდა, ხოლო მაქსიმე ისევ იმავე მჟავე სიფათით განაგრძოდა მიცემული მითითებების მიყოლას, მანამ, სანამ უეცრად, წყნარი მუსიკა მდუმარებამ არ შეცვალა და ბეას მხიარული გამოხედვა დაძაბულმა. გოგონა მაშინვე წამოიჭრა ფეხზე, ტელეფონი დივანზე დააგდო, ისე, რომ ვიდეოს გადაღების დასრულება და შენახვაც არ გახსენებია. ერთი შეხედვითაც ნათელი იყო, რომ რაღაც მოხდა, ან რაღაც შეიცვალა.
-ბეა რა გჭირს? -სამეულიდან პირველი მეგი გამოერკვა და მეგობარს მიუახლოვდა, ხოლო მაქსიმემ, ერთ ადგილას მდგომი გაშტერებული დის მზერას თვალი გააყოლა, რომელიც კედელში დატანებულ დიდ ფანჯარას უსწორდებოდა. სქელი მინიდან, რომელიც ფარდა-ჩამოფარებულისგან რამდენიმე სანტიმეტრში იყო ამოჭრილი, კარგად ჩანდა, თუ როგორ გადმოვიდნენ თავ-თავიანთი მანქანებიდან, ტყავის ქურთუკებში გამოწყობილი დიმა და ანდრეა, მზის, შავი სათვალეები ერთდროულად მოიხსნეს და პირდაპირ სახლისკენ გამოემართნენ.
-ანდრეა და დიმა მოდიან. ფანჯრიდან გაიხედე! -თავი სასწრაფოდ მიაბრუნებინა გოგონას და განწირული მზერით, თითქოს მისგან თანაგრძნობა ითხოვა
-დიმა მოდის? დიმა? -მაშინვე დაფაცურდა, მეგი და თმის და ტანსაცმლის სწორება დაიწყო. ისე იყო აღელვებული, გეგონებოდათ დედამიწას სადაცაა კომეტა დაეჯახება და მასზე სიცოცხლეს სრულიად გაანადგურებსო -მაქსიმე რას დაყუდებულხარ? მითხარი როგორ გამოვიყურები?
-ფარაონის მუმიას გავხარ -ბრაზიანი მზერა ფანჯრიდან არ მოუცილებია ბიჭს, ისე გასცა პასუხი -ბეა, მათგან ანდრეა რომელია?
-აი ის, მარჯვნივ
-ეს არის, არა? -მწარედ ჩაეცინა ბიჭს და როგორც კი რაფას მოშორდა, შემოსასვლელი კარიც გაიღო. პირველი შიგნით დიმა შემოვიდა, ხოლო მას უკან ანდრეა მოჰყვა და მანქანის გასაღები გასასვლელში დადებულ, პატარა კომოდზე შემოდო, როგორც ყოველთვის იქცეოდა ხოლმე. რა თქმა უნდა, ბეა პირველი გაემართა მათ შესაგებებლად. უნდოდა მაქსიმეს და მეგის მოსვლა, კანდელაკისთვის მანამ ეცნობებინა, სანამ თავად დაინახავდა ამიტომ, ჰოლისკენ სწრაფი ნაბიჯებით გაემართა და სულ რაღაც ორ წამში, ანდრეას წინ აესვეტა. მამაკაცს მისი ბავშვური მაისურის დანახვაზე კვლავაც ღიმილი მოერია, თან წამით მზერა მასზე გაუშეშდა.
-ასე ადრე მოხვედი? -ჯერ კანდელაკს შეხედა, მერე კი მზერა მის გევრდით მდგომზე გადაიტანა -დიმა როგორ ხარ?
-მშვენივრად ბეა, შენ როგორ ხარ? გავიგე ვენაში ბონი და კლაიდი გამხდარხართ, ოღონდ ბანკებს საკონდიტრო მაღაზია ამჯობინეთ, არა?
-კარგი, თავი დაანებე, შევიდეთ -მოგზაურობის დეტალების გახსენებაზე, სიამოვნების ტალღებმა მთელ სხეულში კოსმიური სიჩქარით დაუარა მამაკაცს. ის-ის იყო, ქურთუკი წვეტიან საკიდზე ჩამოკიდა და მისაღებისკენ გადადგა ერთი ნაბიჯი, რომ გოგონა უეცრად წინ გადაუდგა, შეაჩერა და ამით ორივე მათგანის გაკვირვებული მზერაც დაიმსახურა. ბეა, მშვენივრად ხვდებოდა, რომ თავისი ქმედების მიზეზი უნდა აეხსნა და ამავდროულად, მეგის რეაქციებიც ართობდა, დიმას სახელის ხსენებამ რომ გამოიწვია ცოტა ხნის წინ.
-მისმინე, ჩემი ძმა და მეგობარი არიან აქ -ოდნავ ხმადაბლა თქვა გოგონამ -ნამდვილად არ ველოდი ისე დამადგენ თავს. ანდრეა, მართლა ვწუხვარ, რომ ჩემს ამდენ ახლობელთან შეხვედრა გიწევს მაშინ, როდესაც . . .
მამაკაცის მკაცრმა და ამავდროულაად ტკივილიანმა მზერამ, გოგონას სიტყვები გააწყვეტინა. ანდრეაზე საშინლად იმოქმედა ამ სიტყვებმა. ბეა მას ჯერ კიდევ არ აღიქვამდა თავის ახლობლად, იმად, ვისთანაც მომავალში მოუნდებოდა ცხოვრება. ყველაფრის შემდეგ, მაინც ისე ექცეოდა, როგორც უცხოს და ეს პირდაპირი მნიშვნელობით აცოფებდა. არასდროს გამოუცდია ასეთი ძლიერი შეგრძნებები ქალის მიმართ და ეს სისუსტე, მითუმეტეს, როდესაც ბეასგან ვერაფერს იღებდა, ნერვებს უშლიდა. ახლა მზად იყო, ყველაფერი დაელეწა, რაც ამ სახლში იკავებდა ადგილს, თუმცა ნერვები მალევე მოთოკა, რკინის ნებისყოფა ჩართო და მხოლოდ ორი სიტყვით შემოიფარგლა:
-მისაღებში გავალ
-მეც წამოვალ -პატარა ბავშვივით აედევნა უკან გოგონა და დიმას თვალებით ჰკითხა რა დაემართაო, თუმცა ბიჭმა რამის თქმას, უბრალო ღიმილი არჩია და ამით, არასასურველ პასუხს თავი აარიდა
ყველაზე უცნაური და დაძაბული მომენტი ჯერ კიდევ წინ ელოდათ. როგორც კი, დიმა და ანდრეა მისაღებში გავიდნენ და მაქსიმეს და მეგის მოჰკრეს თვალი, კანდელაკისა და მეტრეველის მზერა, ერთიანად ბეას უფროს ძმაზე გადავიდა, რომელიც ანდრეას გაბრაზებული სახით უმზერდა და აშკარა იყო, ამ ადამიანზე რაღაც უსიამოვნო ახსენდებოდა.
-ესეიგი შენ ხარ, არა?
-გამარჯობა მაქსიმე -ჩამოსართმევად ხელი გაუწოდა კანდელაკმა და გოგონების გაკვირვებული მზერა არ შეიმჩნია, რომლებიც ერთმენეთის გვერდიგვერდ იდგნენ და სამეულს თვალს არ აშორებდნენ. რა თქმა უნდა, ისიც იგრძნო, რომ მაქსიმემ მხოლოდ და მხოლოდ ზრდილობის გულისთვის გაუწოდა მის ხელს თავისი მარჯვენა, რათა უხერხული სიტუაცია არ შექნილიყო. ერთი შეხედვითაც ნათელი ხდებოდა, რომ რაღაც რიკზე ვერ იყო, მაგრამ რა?
-ბეა ისინი რა, ერთმანეთს იცნობენ? -საერთო სიჩუმეში, თითქოს ექოსავით გაისმა მეგის ჩურჩულით დასმული კითხვა, რომელიც ვინ იცის, გაიგონეს თუ არა მაქსიმემ და ანდრეამ. აი დიმამ, რომ გაიგო, ეს აშკარა იყო. ამას ისიც ადასტურებდა, რომ ამ სიტყვების წარმოთქმის შემდეგ, იგი მაშინვე გოგონებისკენ წამოვიდა, ბეას მხარზე ხელი გამამხნევებლად დაადო, მეგის კი უბრალოდ ზრდილობიანად გაუღიმა.
-წამოდით, ჩვენ სამზარეულოში გავიდეთ. მათ ცოტა ხნით ისაუბრონ
-მაგრამ დიმა, ერთმანეთს საიდან იცნობენ? -კვლავ მოლაპარაკე ძმას და კანდელაკს გხედა დაბნეულმა ბეამ, თუმცა როდესაც პასუხი ვერ მიიღო, დიმას უკან მორჩილად მიჰყვა და სულ მალე სამზარეულოში აღმოჩნდა. ახლა უკვე შეიძლებოდა გახსნილად ლაპარაკი იმ ყველაფერზე, რაც იქ ხდებოდა. არც დიმას ჰქონდა მიზეზი რაიმე დაემალა, ამიტომ აღარ დაუყოვნებია და გოგონას კითხვას შემდეგი პასუხი გასცა:
-ჰო იცნობენ. ორი წლის წინ ანდრეას მის საუკეთესო მეგობართან მოუვიდა ჩხუბი, იმ ტიპმა კი სერიოზული დაზიანებები მიიღო და შენი ძმა ამის გამო ბრაზობს
-რა? -თვალები შუბლზე აუვიდა ბეას. არც მეგი იყო ნაკლებად გაკვირვებული, თუმცა სიტუაციისთვის სრულიად შეუფერებელ დროს, მაინც ათვალიერებდა დიმას სახის ნაკვთებს და აცნობიერებდა, რომ ახლოდან დანახული იმაზე მეტად სიმპათიური იყო, ვიდრე ეს აქამდე ჩანდა
-ეს ორი წლის წინ იყო. მას შემდეგ დიდი დრო გავიდა. ნუ ღელავ ილაპარაკებენ მეტი არაფერი -გამამხნევებლად გაუღიმა ორივეს -მუშტი-კრივზე გადასვლას, ნამდვილად არც ერთი არ აპირებს
-ჰო რა თქმა უნდა -ყოველგვარი შესავლის გარეშე ჩაერთო საუბარში მეგი -ყველა ჩვენნაირი დარტყმული კი არ აის ბეა, რომ მაშინვე მუშტი კრივზე გადავიდეს
ვაი, რომ მეგიმ გვიან გააცნობიერა რა სისულელეც წამოროშა ზუსტად იმ ბიჭის წინ, რომელიც მოსწონდა და ენაზე ისე ძლიერად იკბინა, რომ კინაღამ სისხლი წასკდა. მაინც რამ ათქმევინა ასეთი სისულელე? თავის თავზე იმდენად ბრაზობდა, რომ უნდოდა ბოლო ხმაზე ეყვირა იდიოტი ვარო, თუმცა, სამწუხაროდ ხმასაც ვერ იღებდა.
-დიმა რამ გამოიწვია ეს ჩხუბი? ანდრეამ ის ტიპი რატომ ცემა?
-ამაზე უკვე თქვენ ორმა უნდა ისაუბროთ. მე არ მაქვს უფლება მსგავსი რამეებით მოვახდინო შენი ინფორმირება, თუ ეს ანდრეას არ სურს ხომ გესმის? -მეგობრულად გადახვია ხელი ბიჭმა -ანდრეა გულს მხოლოდ მაშინ გადაგიშლის, როცა მისთვის ახლობელი გახდები. შენ კი, ისე ექცევი, როგორც უცხოს და ეს ყველზე მეტად ტკენს
-როგორც უცხოს? -აქამდე ამაზე არასდროს უფიქრია ბეას, ახლა კი თავის საქციელებს გადახედა, თუნდაც ცოტა ხნის წინ მომხდარს, მერე ანდრეას ტკივილიანი მზერაც გაახსენდა და მიხვდა, რომ დიმა მართალს ეუბნებოდა. უნდოდა ანდრეა, სჭირდებოდა ეს ადამიანი და სურდა, რომ ერთადერთი ყოფილიყო, ვისთანაც იგი ბოლომდე გაიხსნებოდა. უნდოდა ყველაფერი სცოდნოდა მის წარსულზე, თავს გადამხდარ ტივილზე, უნდოდა უბრალოდ ხელი ჩაეკიდა, ეკოცნა და ეთქვა მე შენთან ვარო. კანდელაკთან სიახლოვე ახლა ყველაზე მიუწვდომლად, მაგრამ ყველაზე დიდ ნეტარებად ესახებოდა და ამის მისაღწევად ბოლომდე იბრძოლებდა. აქამდეც ხვდებოდა, რომ ანდრეა მის მიმართ გულგრილი არ იყო, თუმცა დიმას სიტყვებმა საბოლოოდ დაარწმუნა, რომ იგი იმაზე მეტს გრძნობდა, ვიდრე ამას გოგონა წარმოიდგენდა და ამის გაცნობიერებისას, ლამის სიხარულის ცრემლები წამოუვიდა. საბედნიეროდ, ამჯერადაც პროფესიონალურმა თავშეკავების უნარმა იმარჯვა და გოგონა უხერხული სიტუაციისგან იხსნა.
-ჩემი წასვლის დროა ბეა. შენ კი, შენს ოთახში ადი და მათ საუბარში არ ჩაერიო. ახლა ასე ჯობია. ანდრეა ყველაფერს მოაგვარებს -აქ მეტრეველი, უკვე მოშორებით მდგომ, მაგიდის ზედაპირზე ჩამოყრდნობილ მეგის მიუბრუნდა და მზერა გაუსწორა -თუ არ მეშლება, ჩვენ ერთ უბანში ვცხოვრობთ, არა? აივნიდან გხედავ ხოლმე
"კიდევ კარგი შემამჩნიე მაინც. ბოლოს და ბოლოს წელში გადავტყდი იმდენი გეპრანჭე" -გაიფიქრა გოგონამ, ხმამაღლა კი, თქვა :
-ჰო, ასეა. მეც გხედავ ხოლმე, ძირითადად დილაობით
-სახლში თუ აპირებ წასვლას, შემიძლია წაგიყვანო, მანქანით ვარ -ზრდილობიანი ჟესტი შესძინა თავის ნათქვამს, რომ გოგონას სხვანაირად არ გაეგო
-სიამოვნებით, საზოგადოებრივი ტრანსპორტით მგზავრობა მაინც არ მიყვარს -ბეჭდებით გადავსებული ხელი, შენიღბული სიხარულით დაავლო გოგონამ თავის პატარა ხელჩანთას, რომელიც არც კი იცოდა, თუ რისთვის გამოიტანა მისაღებიდან, შემდეგ ბეა საჩქაროდ გადაკოცნა, წარბები ეშმაკურად აუთამაშა იმის ჟესტად დღეს ძალიან მიმართლებსო და დიმას უკან აედევნა
-შეხვედრამდე ბეა -გასვლის წინ კიდევ ერთხელ მიაძახა მეტრეველმა და მეგისთან ერთად ლაპარაკით გაუყვა, სახლიდან გასასვლელ კორიდორს
გოგონა კვლავ მარტო დარჩა. რამდენიმე წუთიანი ბოდიალისა და მათი საუბრის მალულად მოსმენის მცდელობის შემდეგ, რომელიც საბოლოოდ კრახით დასრულდა, გადაწყვიტა დიმას რჩევისათვის დაეჯერებინა და თავის ოთახში ასულიყო. ასეც მოიქცა, კიბეებს სირბილით აუყვა და როგორც კი საძინებლის კარი შეაღო, ოდნავ გაღებული სარკმელი მაშინვე ძირს ჩამოსწია, რადგან იქიდან სუსხნიანი ქარი უბერავდა, ხოლო თავად, ფანჯრის რაფაზე შემოსკუპდა და მოკეცილ მუხლებს ხელები მაგრად შემოხვია. კვლავაც ჩვეულ სტილში ეცვა. როგორც უკვე ვთქვით, თავის საყვარელი მაისური, ქვემოთ კი მოკლე ვარდისფერი, ტანზე მომდგარი შორტი, რომელიც საშინლად მიმზიდველად გამოკვეთდა მის გრძელ, ლამაზ ფეხებს. ანდრეას ყოველთვის უყვარდა, როდესაც გოგონას საშინაო ფორმაში ხედავდა. თითქოს ამ დროს უფრო ბუნებრივი, უფრო საყვარელი და ლამაზი იყო.
და მაინც, რა იყო მათი ურთიერთობა? როგორ დაიწყო ყველაფერი და როგორ გაგრძელდა? იქნებ ბედისწერა იყო, რომ ყველაფერი ზუსტად ასე მომხდარიყო? იქნებ სწორედ ასე უცნაურად უნდა დაწყებულიყო მათი ისტორია, რომ გოგონას რაღაც განსხვავებული და აქამდე შეუცნობელი ეგრძნო კონკეტული ადამიანის მიმართ. მაგრამ რა იყო ეს გრძნობა? რა სახელი ერქვა მას? გატაცება თუ ვნება?
არც ერთი და არც მეორე. ეს სიყვარული იყო. დიდი, ძლიერი და აქამდე შეუცნობელი გრძნობა-სიყვარული. გოგონამ პირველად მისცა თავის თავს უფლება ეს ეღიარებინა და თითქოს განთავისუფლდა კიდეც. ჰო, უყვარდა ეს ადამიანი, სიგიჟემდე შეუყვარდა მისი ყველა თვისება, წვრილმანი, ყოველდღიური ჩვევებიც კი, მაგალითად ის, რომ შხხაპის მიღებას ყოველთვის თხუთმეტ წუთს ანდომებდა, ისიც, რომ ყავის დალევისას დაახლოებით სამი წუთი, ფინჯნით ხელში, ფანჯრის წინ იდგა და ისიც, რომ კბილების გახეხვის დროს, ყოველთვის აქეთ-იქით დადიოდა. ყველაფერი უყვარდა ანდრეაში-მისი გამოხედვა, ღიმილი, სურნელი, თავშეკავებულობა და სარკაზმიც კი, რომელიც ბეას აზრით, კანდელაკს უფრო მეტ ხიბლს მატებდა.
ახლაც გული ეკუმშებოდა დიმას სიტყვების გახსენებაზე. ალბათ როგორ აწყენინა თავისი საქციელით. აქამდე ყველა ქმედებით, ანდრეასგან თავს შორს იჭერდა და მუდამ აგრძნობინებდა, რომ ისინი ჯერ კიდევ უცხონი იყვნენ ერთმანეთისთვის. ეს უნდა გამოესწორებინა, უნდა ებრძოლა საყვარელი ადამიანისთვის და იგი სხვისთვის არ უნდა დაეთმო. ბეას ეჭვები ჰქონდა, რომ ანდრეას ჯერ კიდევ არ აძლევდა ანა მოსვენებას და ამის გაფიქრების საფუძვლად ის სატელეფონო ზარი ჰქონდა ვენაში, რომლის დროსაც კანდელაკმა გოგონა ნომრიდან გამოუშვა. ამაზე ფიქრი ჯერ კიდევ არ ასვენებდა. იქნებ იმ ალქაჯს, როგორც ბეა ეძახდა, მოეხერხებინა მამაკაცის უკან დაბრუნება? არა, არა და არა! ბეა ამას არავითარ შემთხვევაში არ დაუშვებდა. არ მისცემდა უფლებას თავის საყვარელ ადამიანს გაჰკარებოდა და მისი ცდუნების გეგმები შეედგინა.
ამ ფიქრების ქაოსში, რომელსაც მისი გონება მოეცვა, უეცრად ჭექა-ქუხილის ტეხილივით გაიკლაკნა მორიგი აზრი, რომელიც იმ დროს, საკმაოდ ჭკვიანური ეჩვენა. გოგონას ბევრი ფიქრისგან თავი აღარ დაუღლია, არც იმის გაანალიზება დაუწყია, თუ რამდენად სწორი იყო მისი საქციელი, პირიქით, ფეხზე სწრაფად წამოხტა და უჯრებში საოჯახო ალბომების ძებნას მიჰყო ხელი. აინტერესებდა ანდრეა ანასთან გადაღებულ ფოტოებს დღემდე თუ ინახავდა. თუ ასე იყო, შეიძლებოდა იქვე გულიც გასკდომოდა, მაგრამ ამის არ გაგება უარეს დღეში ჩააგდებდა, ამიტომ მონდომებით ჩხრეკდა უჯრებს და თავისთვის სასურველ ალბომს ეძებდა. სად აღარ ნახა გოგონამ ტანსაცმლის კარდის ზედა თაროებზე, ძველ ყუთებში, ტუმბოების თავზეც მაგრამ ვერაფერს მიაკვლია. ბოლოს მხოლოდ ერთი უჯრა დარჩა შესამოწმებელი, თუმცა იგი გასაღებით იყო დაკეტილი და მისი გაღება ვერ ხერხდებოდა.
-ნეტავ რატომ აქვს ჩაკეტილი? რას მალავს? -თავისთვის ჩაილაპარაკა ბეამ. მისი ცნობისმოყვარეობა უკვე ყველანაირ ნიშნულს ცდებოდა და იმასაც აცნობიერებდა, რომ უჯრა ნებისმიერ ფასად უნდა გაეღო.
უეცრად გოგონას თავში მორიგი ბრწყინვალე იდეა მოუვიდა, კარადის ბოლო თაროზე შენახული კოსმეტიკის ჩანთიდან, რომელიც ელვა შესაკრავით იხსნებოდა, დიდი ქლიბი ამოაძვრინა, უჯრის ზედაპირში შეატნია და ცალი ხელით ქვემოთ დააწვა. დიდი ძალისხმევის შედეგ, რომელიც დაახლოებით რამდენიმე წუთი გაგრძელდა, უჯრის გატკაცუნების ხმაც გაისმა და ბეამ იგრძნო, როგორ თავისუფლდ შეიძლებოდა ამჯერად მისი გამოღება.
გოგონამ უჯრის გახსნამდე, ერთი ღრმად ჩაისუნთქა და მერე ისევ ამოისუნთქა. პანიკურად ეშინოდა იმის, რაც შეიძლებოდა იქ დახვედროდა, თუმცა როგორღაც თავის თავს სძლია, უჯრა თამამად გამოაღო და შიგ დაძაბული სახით ჩაიხედა. სამწუხაროდ, იქ არც ალბომი იდო და არც ისეთი რამ, რასაც ბეა ეძებდა. მხოლოდ კალმები და ერთი წითელი საქაღალდე შეადგენდა მის შიგთავსს. აი ეს იყო იმედგაცრუება. გოგონამ თვალები მობეზრებულად აატრიალა და თვითონაც ვერ გაიგო რატომ ამოიღო თავისთვის სრულიად უინტერესო ნივთი. ალბათ იმისთვის, რომ მოწყენილობა გაეფანტა და არ ეგრძნო, რომ ამდენი ტყუილუბრალოდ იწვალა.
იქვე, საწოლზე, უამრავი პატარა ბალიში ეყარა. ბეა სწორედ მათზე ჩამოჯდა, ფეხები გადააჯვარედინა და ფაილის გადაშლისას, რომელიც თავიდან სრულიად უინტერესოდ ეჩვენებოდა, სახეზე ფერებმა გადაუარა. შიგნით, საბას ფოტოები და მის შესახებ მრავალგვარი ინფორმაცია ინახებოდა. ეს მართლაც, რომ მოწმენდილ ცაზე მეხის გავარდნას ჰგავდა. რაში სჭირდებოდა კანდელაკს საბას შესახებ ინფორმაცია და მითუმეტეს ფოტოსურათები? ეს რა თამაში იყო? ბეა მართლა ვერაფერს ხვდებოდა და ამ გაურკვევლობისგან სადაც იყო თავის ქალა ასძვრებოდა. გონებაში მრავალი მიზეზი მაინც წარმოიდგინა, თუ რისთვის უნდა გამოსდგომოდა ანდრეას ეს ყოველივე, თუმცა ლოგიკური ახსნა ჯერ კიდევ არ ჩანდა და გამოჩენას არც აპირებდა. ამ ყველაფერს დამატებული ეს უცნაური ზარები და შეტყობინებები. მეტისმეტი იყო ეს იდუმალება. ბეას უკვე ბრაზი და ცნობისმოყვარეობა ერთად უტევდა, კუთხეში იმწყვდევდა და არ მოქმედების შემთხვევაში, ალბათ შეიწირავდა კიდეც. რაიმე უნდა გაეკეთებინა, აუცილებლად, თორემ შეიძლებოდა ამ ყველაფერს ჭკუიდან გადაეყვანა. ასეც მოიქცა, მოულოდნელად საწოლიდან გაცეცხლებული სახით წამოვარდა, ხაკისფერ გადასაფარებელზე დაგდებულ საქაღალდეს ხელი სწრაფად დაავლო და კარი ისე ძლიერად გაიჯახუნა, რომ ლამის ჩარჩოიანად ჩამოიღო.
იმაში მაინც გაუმართლა, რომ იმ წამს მაქსიმე უკვე იქ აღარ იყო და მასთან ერთად კითხვების დასმა არ მოუწევდა, თუმცა გასაკვირი ის გახლდათ, რომ არც ანდრეა ჩანდა ჰორიზონტზე. მხოლოდ აბაზანიდან გამოდიოდა წყლის კაფელზე შხაპუნის ხმა და გოგონა მიხვდა, რომ მისი კითხვების ადრესატი სწორედ იქ უნდა ყოფილიყო. ბევრი აღარ უფიქრია, კარისკენ სწრაფი ნაბიჯებით გაემართა, შიგნით დაუკაკუნებლად შევიდა და კაბინის კარი ისე გამოაღო, თავის საქციელზე არც კი დაფიქრებულა. იქიდან მაშინვე გამოიჭრა კანდელაკის ტანის გელის სურნელი, რომელიც ჯერ კიდევ შერჩენოდა მის ტანს და ამ სურნელს ანდრეას გაოცებული მზერაც გამოჰყვა, რომელიც ნელ-ნელა გაურკვევლობაში გადაიზარდა.
-რა მოხდა? რა სახე გაქვს?
-ეს რა არის? -გაბრაზებული სახით ასწია ბეამ წითელი საქაღალდე და მამაკაცს გამჭოლი მზერა ესროლა. საერთოდ არ ახსოვდა ის ფაქტი, რომ ანდრეას სრულიად შიშველს უყურებდა
-ეგ შენ საიდან გაქვს? -ხმა გაუმკაცრდა მამაკაცს, მერე კი, სახეზე სიბრაზემაც გადაჰკრა და ბეასავით იმპულსურად იმოქმედა, გოგონას მაჯაში ხელი ჩაავლო, მეორეთი საქაღალდე ხელიდან გამოაცალა, იატაკზე მოისროლა და იგი კაბინაში ძალის გამოყენებით შემოაგდო, ხოლო კარი ისევ უწინდებურად მოხურა.
-უკვე უჯრის საკეტების გატეხვაც დაიწყე, არა? პრაქტიკა ნამდვილად გაქვს, ვერაფერს ვიტყვი!
წამით გოგონა მართლა ვერ მიხვდა, თუ რა ხდებოდა მის თავს ან სად იმყოფებოდა, თუმცა როგორც კი იგრძნო, რომ გრილი წყლის ნაკადი თავზე ესხმებოდა და თმა უსველდებოდა, სიბრაზის დოზამ ერთი ორად იმატა, ამიტომ ანდრეას გაცოფებული თვალები შეანათა
-საბას უთვალთვალებ, რატომ?
-ჩემ ნივთებში იქექები, რატომ?
-პირველმა მე გკითხე -დანებებას არ აპირებდა იგი, დგუშის ნასვრეტებიდან წამოსული წყლის ნაკადი კი, განუწყვეტლივ ესხმებოდა და ტანსაცმლიანად ასველებდა
-მიპასუხე ბეა, თორემ რაც გაცვია, ყველაფერს გაგხდი -სერიოზული სახით დაემუქრა კანდელაკი -აბაზანის ქვეშ ჩაცმული დგომა მაინც არაა მიზანშეწონილი
-იმ უჯრაში სულ სხვა რამეს ვეძებდი, ამას კი, შემთხვევით წავაწყდი, გაიგე? -ხმას საგრძნობლად აუწია -რა ხდება შენ ცხოვრებაში ანდრეა? რას ნიშნავს ეს დეტექტივობანა და ინფორმაციების შეგროვება? ვინაა ის პიროვნება, ვის ზარებსაც ასე ასაიდუმლოებ?! ბოლოს და ბოლოს, რამე მითხარი, თორემ უკვე იმაზე მეტად მოქმედებს ეს ყველაფერი, ვიდრე . . .
ბეას სიტყვის დამთავრება ანდრეას ტუჩებმა აღარ დააცადა, რომელიც მოულოდნელად და მომთხოვნად შეეხო მისას და წელზე, მამაკაცის ორივე ხელი მარწუხებივით შემოეხვია. გოგონამ თავდაპირველად გაიბრძოლა და სცადა ანდრეას ხელიდან დასხლტომოდა, თუმცა კოცნამ ისე დააჰიპნოზა, რომ ამის მაგივრად, ხელები ბრილიანტისფერი წვეთებით დანამულ ზურგზე ჩამოუსვა და ამ სასიამოვნო პროცესში, თავადაც აჰყვა. იგრძნობოდა, რომ ორივე თავს კარგავდა, ანდრეა თამამად დაასრიალებდა ხელებს გოგონას წყლისგან დანამულ წელზე, რომელსაც მაისური ნელ-ნელა შორდებოდა. კანდელაკს ახლაც თავს აკარგვინებდა ბეას სინაზე, მისი კანის მხურვალება და გამაბრუებელი სურნელი. აგიჟებდა ეს გოგო, თავის სველ თმაში მოსრიალე ბეას თითები და მისი შეცვლილი გულისცემა, რომელიც იდეალურად ერწყმოდა მისას.
-ნუ გგონია, რომ თავს იძვრენ -ძლივს ამოთქვა გოგონამ, როდესაც კანდელაკი წამით მოწყდა მის ტუჩებს
-ჩუმად! ყველაფერს მოგიყვები, გპირდები, ოღონდ ამ მომენტს ნუ გააფუჭებ, ოღონდ ახლა არა -თქვა და ისევ მის ბაგეებს დასწვდა, რომლებსაც ერთი სული ჰქონდათ ნაცბობ სითბოს როდის განიცდიდნენ. ბეა უკვე მთლიანად სველი იყო, მისი საყვარელი მაისური კაბინის მწვანე ფილებზე ეგდო, კანდელაკი კი, გოგონას კისერში ნებივრობას განაგრძობდა და მის ლავიწზე, ცერა თითს ვნებიანად დაატარებდა.
-არ მეგონა ასეთი რამ თუ არსებობდა -მოულოდნელად და სიამოვნებისგან დაბინდული მზერით ჩაილაპარაკა გოგონამ -თითქოს ყველა უჯრედი ფეთქდება, ტანზე ეკლები მაყრის და გონებაში ყველაფერი მერევა. რაღაც აუხსნელს მმართებ ანდრე! -კისერზე ხელები მოხვია გოგონამ და მთელი ტანით აეკრო -გენდობი, მე გენდობი. ვიცი, რომ ყველაფერ ამას აქვს ახსნა. ამაში ეჭვიც არ მეპარება, რადგან . . .
-რადგან რა? -პირდაპირ თვალებში უყურებდა მამაკაცი და მის ლამაზ ტუჩებს თითებით ეფერებოდა
-იმიტომ, რომ სიგიჟემდე შემიყვარდი შე იდიოტო! -თმაში მარჯვენა ხელი შეუცურა გოგონამ და სახე, სახესთან ახლოს მიუტანა -ამას ვერ ვებრძვი. მხოლოდ შენთან ვარ უძლური, მხოლოდ შენი შეხება მაქცევს სხვა ადამიანად, რომელიც ემოციების მთელ ფეიერვერკს გრძნობს და აქამდე აუხსნელს განიცდის. გესმის რამდენი ხარ ჩემთვის? საერთოდ არ მაინტერესებს არავის სტერეოტიპული აზროვნება და ის სისულელე, რომ ჯერ მამაკაცი უნდა გამოუტყდეს გრძნობებში. ეს სისულელე საჩემო არ არის, უბრალოდ ის გითხარი რაც ვიგრძენი და რაც ჩემში ვეღარ დავატიე! -ბეა, ამ წუთას ისეთი სხვა იყო, რომ თავის თავს თვითონაც ვერ სცნობდა -ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანი გახდი ანდრეა კანდელაკო, იმაზე მეტად, ვიდრე წარმოიდგენ!..
მთელი იმ დროის, მთელი იმ საოცარი წუთების მანძილზე, რაც მამაკაცი მის სიტყვებს უსმენდა, მთელი ამ ჯადოსნური მომენტები ფონზე, გული უზარმაზარი ბედნიერების ტალღებით ევსებოდა, რომელიც თავდაპირველად პატარა იყო, მერე კი, ნაპირზე მოახლოებისას დიდდებოდა, ძალებს იკრებდა და გიგანტურ მასად გარდაიქმნებოდა. ყოველივე ეს, უათმაგებდა ბეას მაგრად მოხვევისა და მისი თავის მკლავებში შეგრძნების სურვილს, თუმცა უნდოდა გოგონას სათქმელი ბოლომდე დაესრულებინა, უნდოდა მისი სიამოვნების მომგვრელი სიტყვებისთვის ბოლომდე ესმინა და მისთვის ეყურებინა. დღეს ყველაზე აშკარად გრძნობდა, რომ სწორი არჩევანი გააკეთა და რომ ბეა სწორედ ის იყო, ვინც ჭირდებოდა, ის, ვისაც აღარსად გაუშვებდა და ის, ვის გვერდითაც ყოველ დილით გაიღვიძებდა. ეს ორივეს ჰაერივით სჭირდებოდათ.
-მორჩა, ბეა! -წელზე ხელები უფრო მაგრად მოხვია მამაკაცმა და თავისკენ მიიზიდა, ისე, რომ მათ შორის მანძილი, ერთი სანტიმეტრი ძლივს იყო -ჩემი ცხოვრებიდან ფეხს ვერსად გაადგამ გესმის?
-თითქოს მე მინდოდეს ეგ -ჩუმი ხმით ჩაილაპარაკა მან, კანდელაკს ტუჩებზე ნაზად შეეხო, ხელები კისერზე შემოხვია და ორივენი ერთად, სრულ თავდავიწყებაში გადაეშვნენ.












18 თავი

ბეა ფანჯრის რაფაზე, ანდრეას პერანგში გამოწყობილი იჯდა და გამჭვირვალე მინის მიღმა გადაშლილი, დილის ნისლში გახვეული ქუჩის მაგივრად, საწოლზე მწოლიარე, ჩაძინებულ კანდელაკს ათვალიერებდა დაჟინებული მზერით. საათის ისრები, უკვე დილის რვას უჩვენებდნენ, ღრუბლიანი ამინდის გამო კი, ნორმალურად ჯერ კიდევ არ გათენებულიყო, ამიტომ უკიდეგანო ცას, უღიმღამო და ერთი შეხედვით შემზარავი ნაცრისფერი გადაჰრავდა.
კანდელაკს ჯერ კიდევ მშვიდად ეძინა საკუთარ საწოლში და თეთრი ზეწრიდან ამოღებულ, მარჯვენა ხელის საჩვენებელ თითზე, ზუსტად ძვალთან ახლოს, საკმაოდ გამოკვეთილად ჩანდა მისი სვირინგი, რომელზეც ორსახოვანი ადამიანი იყო გამოსახული. ერთი შეხედვითაც ნათელი იყო, რომ ამ ნახატს სიმბოლური დატვირთვა ჰქონდა და უაზროდ შესრულებულს არ ჰგავდა. ზოგადად ანდრეა იყო ასეთი, ადამიანი, რომელიც ყველაფერს რაღაცის გამო აკეთებდა და თითოეული მისი მოქმედება, გარკვეულ შიფრს შეიცავდა, რომელსაც ვერავინ მიხვდებოდა, თუ ამას თავად არ მოინდომებდა.
ბეას მართლა ძალიან აინტერესებდა, თუ რა იყო ამ სვირინგის დანიშნულება, ან იქნებ ის, ჰქონდა თუ არა ამას ანასთან რაიმე კავშირი, თუმცა ამისთვის საჭირო იყო ანდრეას გაღვიძებას დალოდებოდა, ამიტომ დროის გასაყვანად, ფანჯრის რაფიდან უხმაუროდ ჩამოძვრა, იქიდან საწოლამდე გზა ფეხის წვერებზე აწეულმა გაიკვალა, რადგან იატაკის სიცივე მასზე უსიამოვნოდ მოქმედებდა და საბოლოოდ, მძინარე კანდელაკს გვერდით მიუწვა. მისი სახის ამდენად ახლოს დანახვამ და სუნთქვის შეგრძნებამ უწინდელი დღე მოაგონა. გაახსენდა მამაკაცის თითოეული შეხება, კოცნა, მისი სხეულის სითბო და გულში კვლავ სასიამოვნო გრძნობები ჩაეღვარა. ჯერ კიდევ არ სჯეროდა, რომ გუშინდელი ღამე რეალური იყო და არა მისი წარმოსახვის ნაყოფი. თუმცა ახლა ამაზე ვერ იფიქრებდა. ამ წუთას საშინლად უნდოდა, ანდრეას ჭაობისფერი თვალები კვლავ დაენახა, ამას თითქოს სხეულის თითოეული ორგანო სთხოვდა. სურვილი იმდენად ძლიერი იყო, რომ ბეამ ვეღარ მოითმინა, მძინარე ანდრეას ზურგზე დააწვა, ხელები წელზე შემოხვია და ლოყაზე ფრთხილად აკოცა. ჯერ ერთხელ, მერე მეორედ. მესამე კოცნამ თითქოს რაღაც შედეგი გამოიღო, თუმცა ბოლომდე ვერ იმოქმედა, ხოლო როდესაც მეოთხედაც სინჯა ამ მეთოდით მისი გაღვიძება, ბავშვივით მიძინებული ანდრეა ოდნავ შეიშმუშნა და თვალები რამდენჯერმე დაახამხამა.
რამდენიმე წამი დასჭირდა მამაკაცს, რათა საბოლოოდ მიხვედრილიყო რა ხდებოდა მის თავს, ხოლო როდესაც სრულიად მოფხზილდა და ბოლოს და ბოლოს ამის გაცნობიერება შეძლო, სახეზე კმაყოფილების ღიმილი გადაეიფინა.
-რა კარგია, როდესაც ასე სასიამოვნოდ გაღვიძებენ -ძილისგან დაბოხებული ხმით ამოთქვა კანდელაკმა და მსწრაფლ, ბეას ზემოდან მოექცა, მაჯები კი, თავისი ძლიერი ხელებით დაუჭირა და კიდევ ერთხელ დააგემოვნა მისი ტუჩები
-მაღვიძარამ ვერ გაგაღვიძა და გადავწყვიტე მისი ფუნქცია მე შემესრულებინა -უპასუხა მისი საქციელით დაბნეულმა გოგონამ, რომელიც ჯერ კიდევ ვერ მოსულიყო გონზე. კანდელაკის შეხება, მასზე კვლავაც ჰიპნოზივით მოქმედებდა და ეჭვი ჰქონდა, რომ მუდამ ასე გაგრძელდებოდა
-იცი, რომ ძალიან ტკბილი ხარ? -ამჯერად უკვე თავისი მრგვალი, მწვანე ბურთებით უყურებდა მამაკაცი და ბეას სახეზე თითებს განსაკუთრებული სინაზით დაატარებდა, თითქოს უფრთხილდებოდა და ეშინოდა მისთვის რაიმე არ ეტკინა
-ვიცი, და შენ ვინ გითხრა?
-მე თვითონ მივხვდი, ძალიან მახვილი გონება მაქვს -კანდელაკმა საფეთქელზე საჩვენებელი თითი სიცილით მიიკაკუნა -შენი სურნელი ჭკუიდან მშლის ბეა. შენი შოკოლადის სურნელი -ანდრეამ გადასამოწმებლად ბეას ყელთან დაიხარა, მისი არომატი კვლავ ხარბად შეისუნთქა და უკვე დამოწმებით წარმოთქვა :-ჰო, ნამდვილად შოკოლადისაა
-მე კი მაინტერესებს შენი სვირინგი რას ნიშნავს -იმ ადგილზე, სადაც პატარა ნახატი იყო გამოსახული, ცერა თითი გადაატარა და იგრძნო, როგორ შეაჟრჟოლა ანდრეას მის მცირედ შეხებაზეც კი
-ასე ძალიან დაგაინტერესა?
-ჩემის მნიშვნელობა უკვე იცი -მიუგო ბეამ და მაშინვე ის დღე გაახსენდა, როდესაც კანდელაკმა პირველად "ახარა", თუ რას ნიშნავდა მისი ჩინური იეროგლიფები -ახლა შენი მაინტერესებს
-კარგი, მოკლედ -ანდრეა საწოლიდან წამოიწია და ბეას მკლავები ისე მოხვია, რომ გოგონას მის გულზე, თავი მარტივად დაედო -ეს, ძველი რომაული ღმერთის, გამოსახულებაა. მას ორი სახით გამოსახავდნენ, რადგან ერთი მათგანი წარსულისკენ იყურება, ხოლო მეორე მომავლისკენ -ისე უხსნიდა კანდელაკი ამ ყველაფერს, თითქოს მათ შორის მასწავლებლისა და მოსწავლის ურთიერთობა ყოფილიყო -თანამედროვეობაში კი, ამ სახელით ორპირ ადამიანსაც მოიხსენიებენ
-ასეც ვიცოდი, რომ რაღაც სიმბოლური იქნებოდა, თუმცა მე, რომ ეს სვირინგი მქონდეს, სულ სხვა დატვირთვას მივცემდი -ჩაფიქრებული სახით ამოთქვა და როცა ანდრეას თვალებში კითხვის ნიშნები დაინახა, განაგრძო -ორპიროვანი ღმერთის გამოსახულებას, იმის სიმბოლოდ ჩავთვლიდი, რომ ჩვენთვის საყვარელი ადამიანების ორივე მხარის მიღება უნდა შეგვეძლოს, დადებითისაც და უარყოფითისაც, რომელიც ყველა ჩვენგანს აქვს -დაასრულა თავის მონოლოგი და წამით ფანჯარას შეხედა, საიდანაც მაშინვე ცივი, ნაცრისფერი ატმოსფერო ეგებებოდა თვალს
-ადამიანის უარყოფით მხარეებზე საუბრობდი, შენი რომელია? -ნიკაპქვეშ ხელი ამოსდო მამაკაცმა და თავი ისე ააწევინა, რომ მისთვის თვალებში ჩაეხედა
-მგონი ისეთი არაფერია, რის გამოც გილიოტინაზე ამიყვანდნენ, თუმცა ვაღიარებ ოდნავ არანორმალური ნამდვილად ვარ. მოდი ახლა ამ კითხვას თავად ანდრეა კანდელაკმა უპასუხოს -გამომწვევი მზერა ესროლა და მომუშტული მარჯვენა ხელი, ტუჩებთან ისე მუტანა, რომ მიკროფონის იმიტაცია გააკეტა -გთხოვთ გვიპასუხოთ, რა არ მოგწონთ თქვენ თავში?
-ინტერვიუს მიცემაზე უარს ვამობობ, გთხოვთ მიკროფონები და კამერები მოაშოროთ -აჰყვა თამაშში კანდელაკიც
-თუ დაგვთანხმდებით ჯილდოს მიიღებთ ჩემი სახით. გპირდებით არ ინანებთ
ანდრეას, ღიმილისგან მარჯვენა ლოყაზე ჩაღრმავება გაუჩნდა და გოგონას თითები თავისაში გადახლართა.
-კარგი, თუ ჯილდო თქვენ ხართ, მაშინ ავლაპარაკდები -აქ მზერა სერიოზული გაუხდა და ბეამ შეამჩნია, რომ მისი გონება დასმულ შეკითხვაზე ჩაფიქრდა. პასუხმა სულ რამდენიმე წამს დააყოვნა, საბოლოოდ კი ასე გაიჟღერა -საკუთარ თავში ის არ მომწონს, რომ ადამიანების მიმართ ნდობა მაქვს დაკარგული. ძალიან ცოტაა ისეთი, ვისაც შემიძლია ბოლომდე ვენდო
-მათ რიცხვში მეც ვარ? -"მიკროფონი" ძირს ჩამოიღო ბეამ და მის თავში ინტერესის წითელმა ღილაკმა დაიწყო ციმციმი.
ამჯერად კანდელაკს, პასუხის გასაცემად არანაირი ფიქრი არ დასჭირვნია, გოგონას მკლავები უფრო მაგრად მოხვია, სახე სახესთან ახლოს მიუტანა და ზედმეტად თავდაჯერებული, სერიოზული ხმით მიუგო: -ხარ, ბეა . . .
-მართლა?
-ვიცი ეს რატომაც მკითხე და უკვე გითხარი, რომ ყველაფერს მოგიყვები -წამოდი წასვლამდე რაიმე ვჭამოთ, დღეს ჩემთან მოდიხარ სპორტ-დარბაზში
-შენთან? ანუ ვნახავ როგორ ავარჯიშებ შენ ჯგუფს? საინტერესოა -უკვე საწოლიდან წამომდგარ ანდრეას მიუახლოვდა, რომელსაც სწორედ იმ წამს გადაეცვა თავისი უმკლავო, სპორტული მაისური და მარჯვენა ხელის მაჯაზე საათს ირგებდა
-იმედია სავარჯიშო ფორმა შენც გაქვს -წელზე ხელები მოხვია თავის პერანგში გამოწყობილ გოგონას და კისერში ნაზად აკოცა -შენც უნდა დაგღალო ისე, როგორც სხვები
გოგონას კანი აუწვა მამაკაცის შეხებამ და სიამოვნებისგან, ამჯერადაც თვალები დაეხუჭა. მეტად გააოცა იმ გარემოებამ, რომ იმ დროს, ხმის დამორჩილება და პასუხის გაცემა შეძლო
-ალბათ იქ ბევრი გოგო გესევა -ეჭვით გახედა ბეამ და უფრო მეტად მიუახლოვდა, თან კედელზე ხელები ისე მიადო, რომ ანდრეა მათ შორის აღმოჩნდა და გოგონას ველურმა საქციელმა, ეშმაკური ღიმილიც მოჰგვარა -ალბათ ყველა მხრიდან გახტებიან და ასე შემდეგ, არა? -ცდილობდა ვითომ უდარდელი სახე მიეღო, მაგრამ რომ ეჭვიანობდა ეს ნამდვილად აშკარა იყო
-შეგიძლია შენც შემომახტე, ჩემი ცოლი ხარ და ამის უფლება ყველაზე მეტად შენ გაქვს. თუ კარგად მოიქცევი, შესაძლოა ურიგოდაც გაგიშვა
-კარგად დაუფიქრდი რას ამბობ -ღიმილი ძლივს შეიკავა ბეამ, მის მორიგ სარკაზმის შემოტევაზე -შენს ადგილას, სიტყვებს ასე თამამად არ წამოვისროდი!
-მაპატიე, მაგრამ ასეთ ინტიმურ გარემოში აზროვნება ჩემთვის ადვილი ნამდვილად არაა -თვალებით, თავის ირგვლივ შემოწყობილ ხელებზე ანიშნა და ამჯერად, მარტივი მოძრაობით, გოგონა თავად ააკრა კედელს

-შენზე რომ ვგიჟდები უკვე გითხარი?
-არ მახსოვს, ალბათ კი
ბეა ამ წუთას დიდ ბედნიერებას გრძნობდა. მას წინ საყვარელი მამაკაცი ედგ, სითბოთი აღსავსე მზერით უყურებდა და მისი კანის მხურვალება გოგონას სხეულზე გადადიოდა. გრძნობდა ანდრეას თავბრუდამხვევ სურნელს, იმ სურნელს, რომელიც უკვე ჰაერზე აუცილებელი გამხდარიყო და მის გარეშე უკვე ცხოვრება აღარ შეეძლო.
ჰო, სიყვარული უეცრად მოვარდნილი ქარბორბალასავითაა. ეს შეგრძნება, მზიან ამინდში, ნელი ნაბიჯებით სიარულს ჰგავს, რომლის დროსაც, მოულოდნელად ძლიერი ქარი ამოვარდება და მთელი შენი სხეულით აურზაურში გითრევს, მერე კი უკვე აღარაფერია შენ ნებაზე. ბედის განმკარგველი ქარბორბალა, თავად გადაწყვეტს საით წაგიყვანოს, რა სახის სირთულეს შეგაჯახოს, გატკინოს თუ უბრალოდ თავის შიგნით, დაუსრულებლად გატაროს, ყველანაირი პრობლემისა და გართულებების გარეშე.
ბეაც ზუსტად ასე გრძნობდა თავს. ხვდებოდა, რომ ეს ადამიანი სჭირდებოდა, სჭირდებოდა მთელი გულით და სულით, რათა თავისუფლად ეცხოვრა, ესუნთქა და ეარსება. ეს რაღაც სიგიჟეს ჰგავდა. სწორედ იმ სიგიჟეს, რომელშიც თავისი თავი, თავისივე სურვილით გახვია. ამან აპოვნინა ადამიანი, რომელთან ერთადაც სიამოვნებით გაიღვიძებდა ყოველ დილით, დაითვლიდა მის თითოეულ ამოსუნთქვას, ადევნებდა თვალს მის მძინარე სახეს და თავს ყველაზე იღბლიან ადამიანად ჩათვლიდა, რადგან ასეთ მამაკაცს, იგი გაგიჟებით უყვარდა და მისი თითოეული შეხება, სხეულის ყველა უჯრედს უფეთქებდა.
-მეც ასე ვიფიქრე -ჩვეული ღიმილით მიუგო და ყველანაირი შესავლის გარეშე, გოგონა ხელჩაკიდებული წაიყვანა სამზარეულოსკენ. ბეას, კანდელაკის ხაკისფერ პერანგზე, მოკლე ჯინსის შორტები ამოეცვა და ღილებიც ბოლომდე შეეკრა. წესით ამ დროს არასდროს საუზმობდა ხოლმე, მაგრამ ახლა, რატომღაც საშინლად მოშიებოდა, ამიტომ, სამზარეულოში გასვლის თანავე, მაცივართან მიირბინა და შიგთავსი დაკვირვებით შეათვალიერა. რაიმე ისეთი უნდოდა, რის ჭამასაც ანდრეაც შეძლებდა, ამიტომ ტკბილეული მაშინვე გამორიცხა და იქიდან თხელ ნაჭრებად დაჭრილი ბეკონი გამოიღო, რომელიც თვალის დახამხამებაში აღმოჩნდა დიდი ზომის ტაფაზე
-მგონი რაღაც გავიწყდება -ღიმილით უმზერდა ანდრეა სამზარეულოში აქეთ-იქით მოსიარულე ბეას, ვისაც მისი პერანგის ბოლოები, საგულდაგულოდ გადაენასკვა და თხელი მატერიიდან, მკვრივი მუცელი მოუჩანდა. რა საყვარელი და სასურველი იყო კანდელაკისთვის ეს ადამიანი. ვერასოდეს იფიქრებდა, რომ ბეა მის ცხოვრებაში ესოდენ დიდ ადგილს დაიკავებდა, თუმცა ფაქტია, ასე მოხდა და ამ არსებამ მთელი მისი დუნე ცხოვრება ერთიანად გამოაცოცხლა. თითქოს თავიდან დაიბადა და ცხოვრების აღქმაც სულ სხვანაირად დაიწყო.
-მართლა? რა დამავიწყდა? მგონი არაფერი
-შემწვარი ბეკონი მართალია გემრიელია, მაგრამ თუ მას ამასაც დავუმატებთ -სპეციალური მრგვალი სათავსოდან, ორი საშუალო ზომის კვერცხი ამოაძვრინა, რომელთაც წითელი მარკერით, ნუმერაციის აღმნიშვნელი ციფრები ეწერათ. ერთ-ერთ მათგანს, სამიანის გამოსახულება ამშვენებდა, ხოლო მეორეს ოთხიანის
-მოიცა, მოიცა ეს შენ გააკეთე? -ღიმილი მოჰგვარა კანდელაკს ამ ყველაფრის დანახვამ
-კარგი რა, ამაზე მაინც ნუ დამცინე. ჰო, ვნომრავ ხოლმე, რატომღაც ეს ჩვევა ბავშვობიდან ამეკვიატა -ქვედა ტუჩი კბილებში მოიქცია და ანდრეას მიწოდებული პროდუქტი, გატეხვის შემდეგ, ტაფაზე ოსტატურად დაახალა, ხოლო შემდეგ კარგად ათქვიფა და მარილიც მოაყარა
-მორჩა, ახლა მხოლოდ ლოდინი დაგვრჩენია
მათი მარტივი საუზმე, სულ რაღაც ხუთ წუთში უკვე მზად იყო. ბეას შეეძლო დაეფიცა, რომ თავის ცხოვრებაში ასეთი სასიამოვნო დილა არასოდეს ჰქონია. მიუხედავად იმისა, რომ თაყვანისმცემლების ნაკლებობას, ყველაზე ნაკლებად განიცდიდა და არც მისდამი სიყვარულით განწყობილი მამაკაცების რიცხვი იყო მცირე, ანდრეა მაინც მიუწვდომელ ვარსკვლავად ესახებოდა. იცოდა, რომ ისიც ზუსტად იგივეს გრძნობდა მისდამი, თუმცა იმდენად იდეალური იყო ამ ადამიანის თითოეული ქცევა, სიტყვა, მიმიკა თუ საქციელი, ბეას ხანდახან ეჭვიც კი ეპარებოდა, რომ იგი ნამდვილად ამ პლანეტიდან იყო და არა რომელიღაც, ადამიანის ცივილიზაციისთვის მიუწვდომელი სამყაროდან დროებით გამოგზავნილი ობიექტი, რომელიც მხოლოდ დროებით იყო მის ცხოვრებაში და ადრე თუ გვიან, სიზმარივით გაქრებოდა
გოგონას საბოლოოდ აგიჟებდა მისი უზომოდ მომხიბვლელი ვიზუალი. თავის წარმოდგენებში იგი ხშირად შეუდარებია რომელიღაც ჟურნალის ყდაზე ნანახი მომხიბვლელი მამაკაცებისთვის. სუნთქვას უკრავდა მისი ტუჩების მოყვანილობა, მწვანე თვალები, რომელსაც განწყობისდა მიხედვით, სხვადასხვა სხივები გადაჰკრავდა და განსხვავებულ ემოციებს ასხივებდა.
-ჩემი წამოსვლა აუცილებელია? ვარჯიში ბავშვობიდან მეზარებოდა -ჭირვეული ბავშვივით დაიწუწუნა ხელში ყავის ჭიქით მდგომმა ბეამ, რომლიდანაც სასიამოვნო სურნელი იფრქვეოდა
-ასეც ვიცოდი, ყველა ტკბილეულის მოყვარული ზარმაცია. ეს მათემატიკასავით ზუსტია -ანდრეამ გოგონას ხელს, რომელშიც ფინჯანი ეჭირა, თავისი ხელი შემოხვია და იქიდან ოდნავ მოსვა ცხელი, უშაქრო სითხე. მართალია ბეა ტკბილეულობების დიდი მოყვარული იყო, თუმცა ყავას ყოველთვის უშაქროს ამჯობინებდა
-ესე იგი ასე არა? ანუ ზარმაცი ვარ. კარგი მაშინ ყველანაირად ვეცდები, რომ ეს სიტყვები უკან წაიღო!
-ძალიან მაინტერესებს ამას როგორ იზამ -ცალი წარბი მაღლა ასწია მამაკაცმა და მაგიდაზე დადებული, დიდი, წითელი ვაშლი გემრიელად ჩაკბიჩა . . .
კანდელაკს სამუშაო საათების დაწყებადე სულ რაღაც ნახევარი საათი ჰქონდა. დღეს ბეამ ცხოვრებაში პირველად დაუშვა გამონაკლისი და ჩაცმას რეკორდულ დროში-ზუსტად ხუთ წუთში მორჩა, შემდეგ კი, ორივენი მანქანაში ჩასხდნენ და გზას გაუდგნენ. საჭესთან ამჯერად ბეა იჯდა და სიჩქარის მოყვარულობის მიუხედავად ცდილობდა სპიდომეტრზე ნაჩვენები სიჩქარისთვის არ გაგდაეჭარბებინა. წინააღმეგ შემთხვევაში ჯარიმას ვერ აიცილებდა, ხოლო ეს უკანასკნელი, კანდელაკს მის ხელში ნამდვილად არ აკლდა.
-კარგი, ახლა მგონი შესაფერისი დროა იმისთვის, რომ ყველაფერში გამარკვიო -თავდაჯერებულად წარმოთქვა გოგონამ და მაგნიტოფონში აჟღერებული მუსიკა, მარჯვენა ხელის საჩვენებელი თითის პაწაწინა ღილაკზე მიჭერით გამორთო. სალონში სიჩუმემ დაისადგურა. რამდენიმე წუთით, პერიოდულად, მხოლოდ მათი სუნთქვის ხმა ანცალკევებდა, ერთმანეთს მჭიდროდ მიტყუპებულ, მდუმარების ნაწილაკებს.
მართალია ბეას საშინლად ეჩქარებოდა ყველაფრის მალე შეტყობა და სიდენიაზეც ვერ ისვენებდა, თუმცა ხვდებოდა, რომ ანდრეა საუბრის დასაწყებად სიტყვებს ეძებდა და მას ამის საშუალებას აძლევდა. პირველად ხდებოდა ისე, რომ გოგონა თავის მოუთმენლობისა და ცნობისმოყვარეობის გრძნობასთან ბრძოლაში გამარჯვებული გამოდიოდა და ეს გარემოება თავადაც ზომაზე მეტად აოცებდა.
-საბას ჩემი თხოვნით უთვალთვალებდნენ -აუტანელი ლოდინის შემდეგ, თითქოს ექოსავით გაიჟღერა კანდელაკის თავდაჯერებულად თქმულმა სიტყვებმა და ბეამაც წამით სუნთქვა შეწყვიტა. ვერ გაეგო რა ხდებოდა და საითკენ მიდიოდა ეს საუბარი, თუმცა სმენას მაქსიმალურად ძაბავდა, რომ თანამოსაუბრის მონათხრობიდან, ერთი სიტყვაც კი არ გამორჩენოდა.
-სანამ ავსტრიაში წავიდოდით -ისეთი სახით განაგრძო ანდრეამ, თითქოს თავის წარმოსახვით მეგობარს ესაუბრებაო -სახლი ჩემ მეგობარს დავუტოვე. მასთან სარემონტო სამუშაოები ტარდებოდა და სანამ ვმოგზაურობდით, ჩვენს სახლში ის ცხოვრობდა. უბრალოდ, ამის შენთვის თქმა გადამავიწყდა. სამი დღის გამგზავრებულები ვიყავით, როდესაც ალექსანდრემ დამირეკა და მითხრა, რომ ეჭვი ჰქონდა სახლს ვიღაც უთვალთვალებდა. ამბობდა ყოველ დღე ვიღაც ბიჭი მოდის, აქაურობას ზვერავს, თითქოს ვიღაცას ან რაღაცას ჩაუსაფრდაო. პროფესიით პოლიციელია და ამ კუთხით გამოცდილება ნამდვილად აქვს. თავიდან ისიც ვიფიქრე, რომ ეს ვიღაც არა ჩვენ სახლს ან ჩვენ, არამედ თავად მას უთვალთვალებდა, თუმცა როდესაც მისი ფოტოსურათის გამოგზავნა და ვინაობის დადგენა ვთხოვე ყველაფერი მაშინვე ნათელი გახდა. ეს მოთვალთვალე შენი ყოფილი აღმოჩნდა და მაშინვე აშკარა გახდა, რომ რაღაც რიკზე ვერ იყო. სწორედ ამიტომ ვთხოვე ალექსანდრეს მისთვის თავადაც ეთვალთვალა და ყველაფერი დეტალურად გაერკვია -კანდელაკმა წამით ბეას შეხედა. გოგონა უკვე კარგად ხვდებოდა, თუ რაშიც იყო საქმე. ამაში, მისი გამომეტყველება არწმუნებდა, ამიტომ სანამ შუა გზაზე გაწყვეტილ საუბარს მიუბრუნდებოდა, გასამხნევებლად მუხლზე ხელი დაადო და მხოლოდ ამის შემდეგ განაგრძო -იმ ყველაფერს, რასაც საბაზე მოიძიებდა ფაქსის სახით მიგზავნიდა ხოლმე. საბოლოოდ, ამ ინფორმაციებმა მთელი დოსიე შექმნა და შენც სწორედ ეს ნახე.
-მაგრამ . . . -ბეას ენა დაება და თვალები უფრო მეტად აემღვრა -საბას ეს ყველაფერი რაში სჭირდება? და ის ზარი, მაშინ რომ ნომრიდან გამომიშვი . . .
-ჰო, ამ თემას ეხებოდა -სიტყვა შეაშველა კანდელაკმა, რადგან იგრძნო, თუ როგორ დაძაბვოდა ხმა გოგონას -არ მინდოდა ეს ყველაფერი გაგეგო და გენერვიულა. ვაპირებდი ჯერ თავად დამეზუსტებინა საქმე რაში იყო, მაგრამ ქვეყნის დატოვებამ ხელი შემიშალა და ეს ყველაფერი ალექსანდრეს ვთხოვე. ვიცი, სულ გიკვირდა ეს გასაიდუმლოებული ზარები და შეტყობინებები და დაახლოებით იმასაც ვხვდები, მაშინ რასაც ფიქრობდი, მაგრამ სანამ არ დავრწმუნდებოდი და არ გავერკვეოდი არაფრის თქმა არ შემეძლო ბეა.
-კარგი მესმის შენი -გოგონას ხმა იმდენად დაძაბვოდა, რომ ანდრეამ წამით იფიქრა საჭეს ვეღარ დაიმორჩილებდა და რაიმეს შეასკდებოდა -მერე? საბოლოოდ რა გაარკვიე? ანდრეა გამიგია, რომ გაბოროტებულ და განაწყენებულ ადამიანს ნებისმიერი რამის ჩადენა შეუძლია. ჩემ თავზე არც ვდარდობ, მეშინია შენ არ დაგიშავოს რაიმე. ამა ვერ გავუძლებ გესმის? -თავის მუხლზე დადებული, კანდელაკის ხელი აიღო და თავისი მარცხენა მაგრად მოუჭირა, ხოლო მეორე კვლავ საჭეზე ედო და ავტომობილს მართავდა
-ამაზე ნუ ფიქრობ, გესმის? მე და დიმა უკვე დაველაპარაკეთ, შეგიძლია მშვიდად იყო
-ფიქრობ, რომ ყოფილი შეყვარებულის ტიპური რეაქციაა და მეტი არაფერი? -თავი ეჭვით გადააქნია მან -ანდრეა საბას დიდი ხანია ვიცნობ, ის და მეგი საკმაოდ ახლო მეგობრები არიან, თუმცა მიუხედავად ამისა, მხოლოდ მე ვიცი, რა ფიცხიც ხდება, როდესაც ვინმეზე ძალიანაა გაბრაზებული. ყველას ჰგონია, რომ თავშეკავებული პიროვნება, მაგრამ არის რაღაცები, რასაც წყობიდან გამოჰყავს და ამ დროს, უმართავი ხდება. გთხოვ, მისგან თავი შორს გეჭიროს კარგი? გული ცუდს მიგრძნობს
-ხომ გითხარი სანერვიულო არაფერია და ასეთი სახე ნუ გაქვს -ყურზე თმა ორი თითით გადაუწია ანდრეამ, თავისი ხელი ბეას მარჯვენაში ახლართა და ამ ჟესტით, თითქოს თავისი დადებითი ენერგეტიკა, უხილავი მუტებით უწილადა მის სხეულს.
-კარგი, ეს თემა დავხურეთ. ახლა ის მითხარი შენ და მაქსიმეს ერთმანეთთან რა პრობლემა გაქვთ. შევამჩნიე როგორი მზერით გიყურებდა და იმდენს მივხვდი, რომ გუშინ პირველად არ გინახავს
-მე და შენ ძმას, მართალია კარგად გასახსენებელი ურთიერთობა არ გვაქვს, მაგრამ არც მტრებად ვითვლებით -კანდელაკმა ღრმად ამოიოხრა. არ სიამოვნებდა ამ ყველაფრის გახსენება და წარსულში ქექვა, რომელსაც უკვე დიდი ხნის წინ მოუხურა დიდი, რკინის კარები და საიმედო ბოქლომიც დაადო, თუმცა ხვდებოდა, რომ ბეას უფლება ჰქონდა ეს ყველაფერი გაეგო და მის გამო ამას აუცილებლად გააკეთებდა.
-მაქსიმეს პირველად მაშინ შევხვდი, როდესაც იმ ფირმაში მოვიდა, სადაც ადრე ვმუშაობდი. ის და ჩემი დეიდაშვილი, ირაკლი მეგობრობდნენ და ვინაიდან, ორივეს ერთ ოფისში გვიწევდა მუშაობა, ხოლო მაქსიმე მას ხშირად აკითხავდა დასვენების საათებში, შენ ძმასთანაც მიწევდა ურთიერთობა. მერე კი . . . -ანდრეამ სწორედ იმ წუთას გააცნობიერა, რომ განვლილი ცხოვრების ამ დეტალების გახსენება, უბრალოდ უსიამოვნო შეგრძნებას უტოვებდა და მასში ერთი წვეთი ტკივილიც კი აღარ ერია.
-შენ იცი, რომ ადრე დაქორწინებული ვიყავი -განაგრძო მან ისევ -ანა სტაჟირებას გადიოდა ჩვენ ფირმაში და მოხდა ისე, რომ საბოლოოდ ჩემი ცოლი დაერქვა, თუმცა, ალბათ, საქორწინო ცერემონია უფრო დიდხანს გაგრძელდა, ვიდრე თავად ცოლ-ქმრობა. ერთ მშვენიერ დღეს, სახლში ჩვეულებრივზე ადრე დავბრუნდი. მახსოვს, ძალიან მაღალი სიცხე მქონდა და ფაქტობრივად ვერაფერს ვაკეთებდი. ანასთვის არ დამირეკავს, გზაში მობილური დამიჯდა, ამიტომ ჩემი უდროოდ წამოსვლის შესახებ არაფერი იცოდა. არც კარზე დამიკაკუნებია, საკუთარი გასაღები მქონდა, კლიტე იმით გავაღე და პირველი, რაც მზერაში მომხვდა, ძირს მიმობნეული მამაკაცის ტანსაცმელი იყო, რომელიც ნამდვილად არ ჰგავდა ჩემსას. იქვე ანას კაბაც ამოვიცანი, ქვედა საცვალიც და ბიუსჰალტერიც. ყველაფერი ეს, იატაკზე იყო მოფენილი და საძინებლისკენ მიდიოდა. მერე უბრალოდ კარი შევაღე, უკვე კარგად მქონდა გააზრებული იქ რა სიტუაციაც დამხვდებოდა, თუმცა როდესაც ჩემი შემცვლელის სახე დავინახე, დედამიწამ თითქოს მეორედ შეწყვიტა ბრუნვა. ჩემს ცოლთან, თავად ჩემი დეიდაშვილი იწვა და ორივე გაოცებული სახით მიყურებდა -ირონიულად ჩაეცინა კანდელაკს -აშკარად არ ელოდნენ ჩემს იქ დანახვას. მერე თითქმის აღარაფერი მახსოვს, თავს და მოქმედებებს კონტროლს ვერ ვუწევდი, არც ის ვიცოდი რას ვაკეთებდი. მხოლოდ ერთი კადრი ჩამრჩა მეხსიერებაში, ის თუ როგორ ამაცალეს ირაკლის დასისხლიანებულ სხეულს. ორი კვირა კომაში გაატარა, მე კიდევ, სრულ აგონიაში ვიყავი. საჩივარი არავის შეუტანია, რადგან ყველამ გაიგო საქმე რაშიც იყო და მხოლოდ მის გადარჩენას ნატრობდნენ.
-მოიცა, მოიცა -ხელის აწევით შეაწყვეტინა გოგონამ -ანუ მაქსიმეს მეგობარი ირაკლი, შენი დეიდაშვილია? მაპატიე, იმდენ ახალ ინფორმაციას ვიღებ, რომ მათი ერთმანეთთან დაკავშირება მიჭირს
-ჰო, ასეა
-ვიცოდი, რომ საავადმყოფოში იწვა და რამდენჯერმე მოსანახულებლადაც მივედი, თუმცა მისი იქ აღმოჩენის ზუსტი მიზეზზე, დღემდე წარმოდგენა არ მქონდა. მაქსიმეს ჩემთვის ამაზე არაფერი უთქვამს და დიდად აღარც მე ჩავძიებივარ
-არ მიკვირს, რომ ასე მოიქცა. მოკლედ, მე და შენ ძმას, მომხდარის შემდეგ ერთმანეთი აღარ გვინახავს. ამ ჩხუბის გამო, სამსახურიდანაც დამითხოვეს, რადგან ფირმის დირექტორი, ირაკლის ბავშვობის მეგობარი იყო და ანაც საბოლოოდ ამოვშალე ჩემი ცხოვრებიდან.
-მართლა არ ვიცი რა უნდა გითხრა -როგორც კი გააცნობიერა, რომ კანდელაკმა თავისი გრძელი ისტორიის მოყოლა დაამთავრა, მხოლოდ მაშინ ალაპარაკდა -ამ ყველაფერმა ბრაზილიური სერიალის შინაარსი მომაგონა. ჯანდაბა, რას ვბოდავ!
-არ ბოდავ -ჩაეღიმა კანდელაკს -შენ ადგილას, ალბათ მეც ასე ვიფიქრებდი. იცი ახლა რა მინდა?
-მითხარი -წითლად ანთებულ შუქნიშანზე სვლა შეანელა ბეამ და მას გვერდულად გახედა
-მინდა დღევანდელი გეგმები ფეხებზე დავიკიდო და შენთან ერთად განვმარტოვდე. ადგილს მნიშვნელობა არ აქვს
-მაგრამ დღეს ხომ სამუშაო დღე გაქვს, თანაც ჩემთვისაც უნდა ჩაგეტარებინა ვარჯიშები -ეშმაკურად გახედა ბეამ და მიუხედავად თავისი სიტყვებისა, სახეზე ნათლად შეეტყო, რომ ანდრეას ახალ იდეას დიდი მოწონებით შეხვდა
-ამის გაკეთება მხოლოდ შენთანაც შემიძლია. მე მეტი არავინ მჭირდება, თანაც -წამით შეიცადა და შემდეგ განაგრძო -რომც არ მივიდე, არავინ არაფერს იტყვის, ცვლას კი, ვინმეს გადავუცვლი
-რას ნიშნავს არავინ არაფერს იტყვის? -ეჭვით გახედა გოგონამ -რაიმეს მიმალავ?
მის სიტყვებსა და ტონზე, ისევ თავისი ჩვეული ღიმილით გაეღიმა ანდრეას, თუმცა წამებში დასერიოზულდა და გამორთულ მაგნიტოფონს, ცერა თითი მიაჭირა.
-იქაურობის მეპატრონე მე ვარ, უბრალოდ ხანდახან ვარჯიშებსაც ვატარებ ხოლმე. ალბათ, ეს ისაა, რაც არ იცოდი
-კარგი რა ანდრეა კანდელაკო -როგორც კი, სვეტაფორზე კვლავ მწვანე შუქი აციმციმდა, ავტომობილი დაძრა -კიდევ რა არ ვიცი შენ შესახებ?
-თუ ჩემ ორ შვილს არ ჩავთვლი, რომელსაც შენგან ვმალავ, დანარჩენი ყველაფერი იცი -იმდენად სერიოზული სახით წარმოთქვა, რომ წამით ბეამ მართლა დაიჯერა, თუმცა, როგორც კი, მისი სახის შემხედვარე კანდელაკს სიცილი აუტყდა, მკლავში მუშტი გაბრაზებულმა ჩასცხო
-ასე ნუ მეხუმრები, თორემ შურს ვიძიებ!
-მართლა? საინტერესოა რას იზამ -მისი გამომწვევი ტონი ადვილი შესამჩნევი იყო
გოგონას, ამ დროს და ამ მომენტში, ისეთი გამომეტყველება ჰქონდა, დარწმუნებით შეიძლებოდა იმისი თქმა, რომ რაღაც უკვე ჰქონდა ჩაფიქრებული. ამაზე მისი კმაყოფილი და ამასთანავე ირონიული მზერაც მეტყველებდა.
-მოდი ჯერ ერთ კითხვაზე მიპასუხე -და მანამ განაგრძო, სანამ ანდრეა პასუხის გაცემას მოასწრებდა -რას ვერ იტანთ კაცები ყველაზე მეტად?
-ჯანდაბა, არა! -კანდელაკის ღიმილიანი სახე მაშინვე შეცვალა, ტანჯულმა გამოხედვამ -საყიდლებზე უნდა წავიდეთ, არა?
-სწორედაც! -ნიშნის მოგებით გასწორდა ბეა სავარძელში და მაგისტრალზე გასვლისას, სიჩქარე ათი კილომეტრი საათით გაზარდა.
მანქანის სალონში კი, კვლავ ნელა, ჰაეროვნად და სასიამოვნოდ იღვრებოდა დაბალ ხმაზე ჩაწეული Sam Smith- Im Not The Only One-ს მშვიდი ჰანგები . . .











19 თავი

ბეა წყლით სავსე აბაზანაში ჩაწოლილიყო, მუხლები მუცელთან ახლოს მიეტყუპებინა, თმა იაპონური თმის ჯოხებით ჰქონდა აწული, ხელში წითელი ღვინით სავსე, მაღალფეხიანი ჭიქა ეჭირა და სივრცეში უმისამართოდ იყურებოდა. ისეთი შეგრძნება ჰქონდა, თითქოს მთლიანად ცარიელი იყო, არც წარსული გააჩნდა, არც მომავალი და მთელი დარჩენილი ცხოვრება ბურუსში უნდა გაეტარებინა.
უკვე მესამე დღე სრულდებოდა, რაც იგი ქალაქგარეთ, ერთ-ერთი სასტუმროს ნომერში, მარტოდმარტო გამოკეტილიყო და გარე სამყაროსთან ყველანაირი კავშირი გაეწყვიტა. არავინ იცოდა, თუ სად იყო, რას აკეთებდა ან იყო თუ არა საერთოდ ცოცხალი. ერთადერთი, რისი საშუალებითაც შეიძლებოდა მისთვის მიეგნოთ, ეს მობილური იყო, რომელიც ახლა საწოლის გვერდით, იატაკზე, ნაწილებად დაშლილი ეგდო, ხოლო იქიდან ამოვარდნილი პატარა სიმ-ბარათი, ძლივსძლივობით მოჩანდა ტორჩერის ვერცხლისფერი განათების ფონზე.
ბეა კვლავ მაღალ ჭიქაში ჩასხმულ, სისხლისფერ სასმელს აგემოვნებდა. მთელი სხეულით გრძნობდა, რომ თავდაპირველად ცხელ წყალს, ტემპერატურა ნელ-ნელა ეცვლებოდა და ცივდებოდა, თუმცა აბაზანიდან ამოსვლა და თბილ, ფაფუკ ხალათში გახვევა, როგორც ამას ჩვეულებრივ აკეთებდა ხოლმე, აზრადაც არ მოსდიოდა. ამ წუთას ყველა და ყველაფერი ფეხებზე ეკიდა, ერთი რამის გარდა. ეს რაღაც, მის გონებას მოსვენებას არ აძლევდა, გულს ათას წვრილ ნაწილად უგლეჯდა და მთელი ორგანიზმით აგრძნობინებდა იმ გაუსაძლის ტკივილს, რომელიც კოსმიური სიჩქარით ვრცელდებოდა თითოეულ უჯრედში, ადიოდა მაღლა, ეხებოდა მფეთქავ ორგანოს, მას თავის მდუღარე კვალს უტოვებდა და საბოლოოდ, ტვინამდე მიღწეული, ქარბორბალასავით ატრიალებდა აუტანელ, სულისშემძვრელ ტანჯვას, რომელსაც ვერანაირი ძალა ვერ შველოდა.
არც ერთი ცრემლი, არც ერთი წვეთი მლაშე, მბრწყინავი ბრილიანტი არ გადმოვარდნილა ბეას თვალებიდან. იმდენად იყო მოცული უმწეობის შეგრძნებით, რომ ტირილსაც ვერ ახერხებდა. უბრალოდ მზერა კედელზე ჩამოკიდებული დიდი სარკისთვის გაესწორებინა და ზიზღით უმზერდა საკუთარ ანარეკლს, რომელიც ცხოვრებაში პირველად გულს ურევდა. ეზიზღებოდა ის გულუბრყვილო, მიამიტი გოგონა, რომელიც რამდენიმე დღის უკან მოისროლა სანაგვე ყუთში. ეზიზღებოდა, რადგან სწორედ ამ გოგონამ აურია ცხოვრება, სწორედ ის ენდო არასწორ ადამიანს და სწორედ მისმა ამ ნაბიჯმა განაცდევინა ისეთი ტკივილი, რომლის მსგავსი აქამდე არასდროს გამოეცადა.
კარგად ახსოვდა ბავშვობაში, როდესაც უნებლიედ რაიმეს იტკენდა, ან მოიტეხდა, მამა ტკივილის ათ ბალიანი სისტემით შეფასებას სთხოვდა. პასუხი ხან ექვსი იყო, ხან შვიდი, ხანაც რვა და ხანაც ცხრა, თუმცა არასდროს ათი. ამ რიცხვს მხოლოდ უკიდურესი შემთხვევისთვის ინახავდა, იმისთვის, როდესაც ყველაზე მეტად ეტკინებოდა და აჰა, სწორედ ეს იყო ის საზარელი ათიანი, სწორედ ახლა შეეძლო მისი გამოყენება, თანაც ყველანაირი ყოყმანის გარეშე.
ბეამ შამპანური ჩაცლილი ჭიქა, აბაზანის გვერდით მდგარ, პატარა მაგიდაზე შემოდო დიდი ბოთლის გვერდით, შემდეგ ჯოხებით აკრული თმა, მარჯვენა ხელით ჩამოიშალა , ერთი ღრმად ჩაისუნთქა და წყლით სავსე აბაზანაში, ნელ-ნელა იწყო ჩაშვება.



3 დღის წინ
ანდრეა სავაჭრო ცენტრში, დიდ ურიკას მიაგორებდა და შიგ ჩამჯდარ ბეას, რომელსაც ფეხები ლითონის გორგოლაჭებიანი ყუთის ზედაპირზე გადმოელაგებინა, ზემოდან პროდუქტებს აყრიდა.
სავაჭრო ცენტრში ხალხმრავლობა შეინიშნებოდა. მრავლად მოკრავდით თვალს პატარა ბავშვებით მოსიარულე მშობლებს, რომლებსაც თავიანთი პატარებისთვის ხელი მაგრად ჩაეჭიდათ და თაროებზე შემოწყობილ სასუსნავებს, მათთან ერთად დაკვირვებით ათვალიერებდნენ. შორიდან აპარატების წრიპინიც მოისმოდა, რომელიც ამ ხმას, თითოეული ნაყიდი პროდუქტის სალაროში გატარებისას გამოსცემდა. ირგვლივ ნათლად იგრძნობოდა, რომ თითოოეულ იქ მყოფს, თავისი, საქმე, საზრუნავი და ცხოვრება ჰქონდა, რომლის ერთ-ერთ, აუცილებელ შემადგენელ ნაწილს, ყოველდღიური თუ არა, ყოველკვირეული საყიდლები და სუპერმარკეტში გატარებული წუთები შეადგენდა.
-აი ესეც ავიღოთ, კარგი? -ხელი ბოლო თაროზე შემოდებული, შოკოლადის ბურთულებისკენ აიშვირა გოგონამ და ტელეფონზე მოსულ შეტყობინებას დახედა. გამომგზავნი მეგი იყო და სწერდა, რომ ამ საღამოს დიმასთან ერთად უნდა ევახშმა მისივე სახლში, თან ბოლოში, სპეციალურად შერჩეულ, აღფრთოვანებული სახის მქონე სმაილებსაც ამატებდა.
ბეას ამის წაკითხვამ, სახეზე გულწრფელი ღიმილი მოჰგვარა. მართლა ძალიან უხაროდა, რომ მას ასეთ ბედნიერს ხედავდა, ამიტომ პასუხი სასწრაფოდ დაუბრუნა და ანდრეს მოუტრიალდა.
-მგონი ჩვენი მეგობრები დროს არ კარგავენ. შეიძლება მალე ქორწილშიც კი მოგვიწიოს წასვლა, ამიტომ ის კაბა ტყუილად არ მიყიდია
ბეა ცოტა ხნის წინ შეძენილ, ზურგ ამოღებულ კაბას გულისხმობდა, რომელშიც მისმა დანახვამ კანდელაკს სუნთქვაც კი შეუკრა და წამით მეტყველების უნარი წაართვა. მაშინ პირველად მიხვდა, რომ ბეას შავი ფერი ყველაზე მეტად უხდებოდა და ამ აღმოჩენით კმაყოფილმა, კვლავ დაკვირებით განაგრძო მისი თვალიერება.
-დიმაზე და მეგიზე ამბობ?
-ჰო, მათზე. მეგონა შენც საქმის კურსში იყავი. დავიჯერო დიმას საერთოდ არაფერი უთქვამს?
ანდრეა პასუხის გაცემის გარეშე მიუახლოვდა დიდ ლითონის კალათას, სადაც ბეა იჯდა, ერთი ხელი მუხლებს ქვემოთ ამოსდო, მეორე წელზე მოხვია და იქიდან პატარა ბავშვივით ამოიყვანა
-შემთხვევით ხომ არ ცდილობ ინფორმაცია დამტყუო და შემდეგ ყველაფერი მეგის აცნობო?
-ასე ძალიან მეტყობა? -კისერზე ხელები მოხვია გოგონამ და მის მკლავებში უფრო მოხერხებულად მოკალათდა. სულ არ ადარდებდა ახლა სად იყო და რა სიტუაციაში. არც ის აწუხებდა, რომ მათგან შორიახლოს, სადღაც ხუთიოდე ნაბიჯის დაშორებით, ფოტოაპარატი გაჩხაკუნდა. ანდრეამ და ბეამ მხოლოდ ამის შემდეგ მოაბრუნეს თავი და პირველი, რაც თვალში მოხვდათ, ღიმილიანი სახეებით მომზირალი ტურისტების ჯგუფი იყო, რომელთა ნახევარს კისერზე ფოტოაპარატი ჰქონდა ჩამოკიდებული.
პროდუქტების სატარებელი ურიკა, უკვე მთლიანად სავსე იყო. საყიდელი ფაქტობრივად აღარაფერი დარჩენოდათ, ამიტომ დრო იყო დღევანდელი დღის მთავარი გეგმა შეესრულებინათ. ეს გეგმა კი, მთის სახლის კიდევ ერთხელ მონახულება და იმ ადგილას რამდენიმე დღის გატარება იყო. გოგონა უკვე მთელი არსებით გრძნობდა, თუ მონატრებოდა იქაურობა, ხის სარწეველა სავარძელი და სამზარეულო, სადაც მან და ანდრეამ პირველი ერთობლივი კერძი მოამზადეს.
ეს სახლი და ზოგადად მისი აურა, მეტად დადებით გრძნობებს აღძრავდა ბეაში. ამიტომაც იყო, რომ მანქანაში ჯდომისას ერთ ადგილას ვერ ისვენებდა და ანდრეას მუდამ სიჩქარის მომატებას სთხოვდა. ზოგადად ადრენალინის მოყვარული ადამიანი იყო, თუმცა ახლა სულ სხვა რამის გამო უნდოდა, სპიდომეტრზე 100კმ/სთ სიჩქარეზე მეტი დაენახა და ამას კანდელაკიც მშვენივრად ხვდებოდა. მასზე ნაკლებად, არც თვითონ ეჩქარებოდა დანიშნულების ადგილამდე მისვლა და საყვარელ ადამიანთან განმარტოება.
-კარგი, ბეა უკვე საკმარისია, ძალიან სწრაფად მივდივართ. კიდევ თხუთმეტი წუთიც და იქ ვიქნებით
-მორჩა ვჩუმდები -ხელები დანებების ნიშნად ასწია მან და თავში უეცრად ერთი იდეა მოუვიდა
-ანდრეა ზემოთა ფანფჯარა ახადე
-რად გინდა? -გაეღიმა მამაკაცს
-მიდი გთხოვ, ახადე ძალიან მინდა -ერთ ადგილას ვერ ისვენებდა იგი
ბავშვივით აწკმუტუნებული გოგონას დანახვაზე, კანდელაკს ბევრი აღარ უფიქრია, მანქანას ხუფი სპეციალურ ღილაკზე თითის დაჭერით გადაუწია და გააზრებაც ვერ მოასწრო ისე აღმოჩნდა ბეას ხელები და თავი მანქანის ზემოთ.
ავტომობილი კვლავ აგრძელებდა იგივე სიჩქარით სვლას, ხოლო გზად შემხვედრი ქარი, ბეას სახეში ეცემოდა და გრძელ თმას ლამაზად უფრიალებდა. გოგონას თვალები ჰქონდა დახუჭული, მკლავებით მანქანის სახურავს დაყრდნობოდა და უბრალოდ იღიმოდა. ამ წუთას, რაღაც არანორმალურ, უზღვავვ ბედნიერებას გრძნობდა. ისეთი შთაბეჭდილება რჩებოდა, რომ მისი ცხოვრება ერთი დიდი ზღაპარი იყო, სადაც მცირეოდენი ტკივილი და ცრემლიც კი არ ერია, ხოლო თავად ის, ამ ზღაპრის მთავარი პერსონაჟი, რომლის მოვალეობაც მხოლოდ ცხოვრების თითოეული დღით ტკბობა იყო.
-ანდრეა, იცი რა კარგი შეგრძნებაა? -გოგონას აღფრთოვანებული ხმა, ზემოდან მისწვდა საჭესთან მჯდომ კანდელაკს და ბეას თბილი მზერით ახედა. როგორ უნდოდა ახლა საჭესთან არ მჯდარიყო და მისი ჩახუტება შესძლებოდა. ისე ჩახუტება, რომ მთელი სხეულით ეგრძნო მისი კანი, სითბო და გულისცემა. როგორ სურდა კიდევ ერთხელ მოფერებოდა მისი უნაკლო სხეულის თითოეულ უჯრედს და ფილტვები გოგონას გამაბრუებელი სურნელით აევსო.
ანდრეა მოწოლილი ფიქრების მოსაშორებლად, საჭეს მთელი ძალით ჩააფრინდა და კონცენტრაცია მანქანის ტარებაზე გადაიტანა. არ გასულა დიდი ხანი, რომ ბეაც დაუბრუნდა თავის კუთვნილ სავარძელს. გოგონა მკლავებზე ხელებს ისვამდა, რაც იმის მანიშნებელი იყო, რომ ზემოთ ყოფნისას, ოდნავ შემცივნოდა.
-რა მოხდა გაიყინე? -მისი ხელი თავისაში მოიაქცია მამაკაცმა და პირიდან გამოშვებული ორთქლით გაუთბო. ბეას სიამოვნების ჟრუანტელმა მთელ სხეულში მღელვარე ტალღებად დაუარა. შეეძლო დაეფიცა, რომ სიცივე მისთვის ასეთი სასიამოვნო არასოდეს ყოფილა.
-ჰო, მგონი წვიმას აპირებს, თან ცაც ღრუბლიანია ნახე -მეორე ხელის საჩვენებელი თითი ზემოთ აიშვირა მან
-მოდი მომეხუტე გაგათბობ
ბეამ წამებში აასრულა ანდრეას თხოვნა და იგრძნო როგორ გადაედო კანდელაკის სხეულიდან წამოსული სითბო მისას.
-უკეთესია?
-ჰო, თანაც ბევრად -ხმადაბლა მიუგო მან და მამაკაცს უფრო მეტად მიეხუტა
-მახსოვს, რომ წვიმა ძალიან გიყვარს
-მართალია, განსაკუთრებით, როდესაც მანქანით მივდივარ. თითქოს ასე უფრო მეტი ხიბლი აქვს. შენ თვითონ მოუსმინე -მის მკლავს ოდნავ მოშორდა ბეა და სახეში შეხედა -როდესაც წვიმა დაიწყება, გონებაში ყველა ხმა ჩაახშე და მხოლოდ ქვაფენილზე წვეთების წკაპუნს დაუგდე ყური. უყურე როგორ სველდება საქარე მინა პაწაწინა წვეთებით და მიხვდები, რომ ეს ყველაფერი ერთად აღებული, იდეალურ კონტრასტს ქმნის
ბეას თვალებში სიამოვნების ნაპერწკლები აუკიაფდა და კვლავ კანდელაკის მკლავს მიეხუტა. დარჩენილი გზა, ასე განვლეს. არც ერთი ხმას არ იღებდა. მხოლოდ ავტომობილის ბორბლების ქვაფენილზე ხახუნის და ციდან უეცრად წამოსული მსხვილი წვეთების ხმამაღალი შხაპუნი არღვევდა შექმნილ მდუმარებას, რომელსაც ანდრეა ყურადღებით უსმენდა, გონებაში როგორც ბეამ უთხრა ყველანაირი სხვა ხმა ჩაეხშო და უბრალოდ გზას მიუყვებოდა.
და კვლავ დუმილი. ზოგჯერ ის ხომ უფრო მეტყველია, ვიდრე უბრალო, სულელური სიტყვები, რომლებიც ხშირ შემთხვევაში არცაა საჭირო. არც ახლა იყო...


* * *
სახლში, რომ შევიდნენ, უკვე კოკისპირულად წვიმდა. გარეთ ყველაფერი ატალახებულიყო, ამიტომ დასვრილი ფეხსაცმელი ორივემ შემოსასვლელში გაიხადეს და შიგნით მის გარეშე შეაბიჯეს. წვიმის გამო ზომაზე მეტად აციებულიყო, ბეას კი ძალიან თხლად ეცვა და ამაზე, მისი მკლავებზე შემოჭდობილი ხელებიც მეტყველებდა, რომელთაც გაყინული მხრების გასათბობად, ზემოთ ქვემოთ დაატარებდა.
-მოგშორდი და მაშინვე შეგცივდა, არა? -მისაღებში შესულს, უკნიდან მოეხვია ანდრეა და კისერში მაგრად აკოცა
-რა სასიამოვნოდ თბილი ხარ. წამებში მოქმედებ, იცი?
-მთლად ჩემს იმედზეც ნუ იქნები -გაეცინა -მიდი, ზემოთა სართულიდან თბილი პლედები ჩამოიტანე, მე კი მანამდე შევეცდები ბუხარში ცეცხლი დავანთო
-კარგი -სიხარულით დაეთანხმა ბეა -თან ცხელი შოკოლადიც დავლიოთ. ჰო მართლა, ის ტკბილეულიც ამოალაგე დღეს, რომ ვიყიდეთ ძალიან მადისაღმძვრელად გამოიყურებოდა
-ამდენ ტკბილეულს ჭამ და ასეთი იდეალური ფიგურა როგორ გაქვს? -თავიდან ფეხებამდე აათვალიერა კანდელაკმა მისი სხეული, ისე, როგორც ფოტოგრაფი ათვალიერებს მოდელს, ფოტოსესიის დაწყების წინ
-ეგ ჩემი საიდუმლოა და მის გამხელას არ ვაპირებ -ამ სიტყვებს, ბეამ ეშმაკური ღიმილიც დაუმატა და ზემოთა სართულზე ამავალი მუხის კიბეებისკენ გაემართა
ზემოთა სართულზე მდებარე, პატარა ოთახში, რომელიც გოგონასთვის უკვე კარგად იყო ნაცნობი, თითქოს არაფერიც შეცვლილიყო და ყველაფერიც. საუკუნის წინ მომხდარად ეჩვენებოდა, თუ როგორ იჯდა ამ საწოლზე ანდრეასთან ერთად, ის კი, ესპანურად ცალკეული ფრაზების გამოთქმას ასწავლიდა. ბეას ამ მოგონებებმა სახეზე ღიმილი მოგვარა და რაიმე თბილის მოსაძებნად, დიდ, მუქი შოკოლადისფერ კარადას მიუახლოვდა, რომელსაც ორივე კარზე, დიდი სარკეები ჰქონდა ჩამაგრებული. გოგონამ ორივე მათგანი ერთდროულად გამოაღო, თუმცა შიგნით, მხოლოდ ერთი პლედის პოვნა მოახერხა, რაც იმას ნიშნავდა, რომ ორთავეს მისი გამოყენება მოუწევდათ.
-მით უკეთესი -კმაყოფილმა ჩაილაპარაკა გოგონამ, გადასაფარებელი სწრაფად გამოიღო და ოთახიდან გასასვლელი კარი, ხმაურიანად გამოიხურა. კორიდორში ბევრად უფრო მეტად ციოდა, ვიდრე საძინებელში. ბეამ ეს მხოლოდ ახლა იგრძნო და ინსტიქტურად თბილი, შალის ქსოვილი, მთელ ტანზე მაგრად შემოიხვია.
ქვედა სართულზე, უკვე მოესწროთ მარმარილოთი მოპირკეთებული ბუხრის დანთება და ამჯერად, დაპირებული ცხელი შოკოლადი მზადდებოდა სამზარეულოში. გოგონა კიბეებზე სირბილით დაეშვა, გაზქურასთან მდგარ ანდრეას, რომელსაც ცხელი, აშიშინებული წყლით სავსე ჩაიდანი ძირს უნდა გადმოედგა, უკნიდან ზურგზე შეახტა და კისერზე ხელები შემოხვია. ეს იმდენად სწრაფად მოხდა, რომ ანდრეამ გააზრებაც ვერ მოასწრო, თუმცა გაზქურა მაინც გამორთო და ბეა უფრო მოხერხებულად შემოისვა ზურგზე.
-აბა მაიმუნო, რა ქენი მოიტანე პლედები? თუ ჩემ გათბობას საკუთარ თავზე იღებ? -ეშმაკურად გახედა მამაკაცმა ზურგზე მომხტარ გოგონას და ტუჩებში მოწყვეტით აკოცა
-მხოლოდ ერთი იყო, მოგვიწევს ეს გავინაწილოთ -ბეა მისი ზურგიდან სწრაფად ჩამოხტა და რამდენიმე ნაბიჯი აივნისკენ გადადგა -ცხელი შოკოლადი იქ გამოიტანე, კარგი?
-მგონი ვხვდები რაც ხდება. შენი სარწეველა სავარძელი მოგენატრა
-ჰო, ასეა -თვალები სიხარულისგან გაუბრწყინდა -თან წვიმის ყურება მომწონს. ბუხართან გათბობა სხვა დროისთვის გადავდოთ
გოგონამ ტანზე პლედი უფრო მოხერხებულად შემოიხვია და პირდაპირ დიდი აივნისკენ გაემართა. გარეთ მართლაც, რომ კოკისპირულად წვიმდა. სახლთან მდგარი, დიდი, ალვის ხეები, რომელთა ტოტები, თითქოს ცას სწვდებოდა, წვიმის სურნელით გაჟღენთილიყო და ნისლში გახვეულ არე-მარესთან იდეალურ კონტრასტს ქმნიდა. მართლაც, რომ საოცარი იყო იქაურობა. თითოეული ხე, ბუჩქი თუ ბალახის წვეთებდაკიდებული, მწვანე ღერო, გოგონას სიგიჟემდე უყვარდა და თავის საყვარელ სავარძელში ჩამჯდარი, ახლაც თბილი მზერით ათვალიერებდა აივნიდან გადაშლილ ჰორიზონტს.
თითქოს დეჟავუს შეგრძნება გაუჩნდა, როგორც კი, თავის უკან კარის ფრთხილი გაღების ხმა გაიგონა. თავი არც ამჯერად მიუბრუნებია. მხოლოდ ის იგრძნო, თუ როგორ მოეხვია უკნიდან თავისთვის საყვარელი მკლავები და მალე ანდრეას ტუჩების შეხებაც იგრძნო მარჯვენა ლოყაზე. კანდელაკს ლურჯი ფინჯნები, აივანზე მდგარ, პატარა, ხის, მოწნულ მაგიდაზე შემოედო. ერთი თავისთვის, ხოლო მეორე რა თქმა უნდა, ბეასთვის, რომელმაც ზედმეტად სურვილმორეულმა შეისუნთქა ცხელი სასმელის ორთქლი და სავარძელში ოდნავ გვერდზე მიიწია, რათა ადგილი კანდელაკისთვისაც გაენთავისუფლებინა.
-მოგწონს აქაურობა?
-ძალიან -ჰორიზონტისთვის თვალი არ მოუშორებია ისე მიუგო გოგონამ და ფინჯნიდან კიდევ ერთხელ მოსვა. მხოლოდ ახლა იგრძნო, რომ ცოტათი ვიწროდ ისხდნენ და თავში კიდევ ერთი იდეა მოუვიდა-ფეხზე ელვის უსწრაფესად წამოდგა, პლედი გაშალა, ანდრეას კალთაში მოხერხებულად მოკალათდა და თბილი ქსოვილი მასაც შემოხვია.
-ასე უკეთესია, შენც გათბები. ხედავ? ცხელი შოკოლადი უფრო მზრუნველს მხდის, შეგიძლია ხშირად მომიმზადო ხოლმე
-ჰო, მაოცებს შენი მზრუნველობა -სიცილოთ მიუგო ანდრეამ, თავისი ფინჯანი გვერდზე გადადო და ბეას გრძელ თმას წაეთამაშა. სიგიჟემდე მოსწონდა მისი შეხება და ამ შეხებაზე ჟრუანტელ მოგვრილი გოგონას დანახვა, რომელსაც მის მსგავსად გადაედო თავისი ჭიქა პატარა მაგიდაზე და დამფრთხალ მზერას არ აშორებდა. თვითონაც არ იცოდა, რისი ეშინოდა, ალბათ, იმ ბედნიერების დაკარგვის, რასაც ახლა განიცდიდა .
ადამიანები ხომ ასეთები ვართ? როდესაც ჩვენ ცხოვრებაში რაიმე კარგი ხდება, სულ გვეშინია, რომ ამას აუცილებლად ცუდიც მოყვება და ეს შიში ზოგჯერ იმდენად ჯდება ჩვენს არსებაში, მშვიდად სუნთქვის შესაძლებლობასაც გვიკარგავს. ბეაც ასე იყო, რაღაც შიგნიდან ჭამდა და არ ასვენებდა. ეს თვალებშიც ნათლად ეტყობოდა, ამიტომ ამის გადასაფარად, ანდრეას მთელი ძალით მოეხვია და მკლავები მაგრად შემოაჭდო. ისე ძლიერად ეხუტებოდა, თითქოს იგი სადმე აპირებდა გაქცევას, გოგონა კი, მის შეკავებას ცდილობდა.
-ბეა, ასე თუ გააგრძელებ დამახრჩობ -სიცილით გადაუსვა ხელი მის თმას და საფეთქელზე ნაზად აკოცა -თვალებში შემომხედე, გესმის? მე მიყურე
მართალია გოგონას საშინლად არ უნდოდა მისი ეს თხოვნა შეესრულებინა, თუმცა მიუხედავად ამისა, თავი მაინც წამოსწია და კანდელაკს თვალი თამამად გაუსწორა. მამაკაცი თბილი მზერით უყურებდა და მის რბილ სახის კანს, ხელის გულებით ეფერებოდა. სადღაც, გულის სიღრმეში ხვდებოდა ბეას დაძაბულობის მიზეზს და უნდოდა ძირფესვიანად და სამუდამოდ ამოეგდო მისი თავიდან ეს სულელური აზრები.
-ერთი რამ დაიმახსოვრე, კარგი? -ყურზე თმა ორი თითით გადაუწია, რათა მისი სახე უფრო კარგად დაენახა -ამ ცხოვრებაში შენზე საოცარი არავინ შემხვედრია, ამიტომ არავისზე და არაფერზე არ გაგცვლი, არასდროს. ჰო, ვიცი არ ვარ რომანტიული, არ მიყვარს ბევრი საუბარი, გრძნობების გამომჟღავნება და მათი სიტყვებად გადაქცევა, თუმცა იცოდე, რომ მიყვარხარ! ვერც კი გავაცნობიერე ისე გახდი ჩემი ცხოვრების აზრი, ჩემი დარტყმული ბეატრისი -ეს პირველი შემთხვევა იყო, როდესაც გოგონას ამ სახელზე რეაგირება არ ჰქონია. უბრალოდ სუნთქვაშეკრული უსმენდა კანდელაკის თითოეულ სიტყვას და ხმასაც კი ვერ იღებდა -არ მინდა შენ თვალზე ცრემლის და შენ სახეზე შიშის დანახვა. ჩვენ ყველაფერი კარგად გვექნება. ვიცი, რომ ურთიერთობა ცოტათი უცნაურად და პარადოქსულად დავიწყეთ, მაგრამ ეს ახლა საერთოდ არ მაინტერესებს. მთავარი ისაა, რომ ის ქალის გარეშე, ვინც ახლა ჩემ კალთაში ზის ვერცერთი დღე ვეღარ წარმომიდგენია. არ მინდა იმ სამყაროში ვცხოვრობდე სადაც ის არ იქნება, გესმის? უბრალოდ . . . -ანდრეას მეტის თქმა აღარ დასცალდა. სიტყვები ბეას ტუჩების შეხებამ გააწყვეტინა და რამდენიმე წამში იგრძნო, როგორ შეცურდა გოგონას თხელი თითები მის თმაში.
მთელ გრძნობას აქსოვდა ამ კოცნაში ბეა, მთელ თავის სიყვარულსა და განცდებს. უზომოდ სიამოვნებდა თავის წელზე მარწუხებივით შემოხვეული ანდრეას მკლავები, რომელშიც თავს საოცრად კომფორტულად გრძნობდა. კანდელაკსაც ნელ-ნელა სურვილი ემატებოდა. სწრაფად, თითქმის ნახევარ წამში წამოიმართა ფეხზე, ბეაც წამოაყენა და ისე, რომ კოცნა არ შეუწყვეტია, აივნიდან გასასველი კარისკენ მასთან ერთად დაიძრა. მხოლოდ წამით მოწყდნენ ერთმანეთს, სწორედ მაშინ, როდესაც აგიზგიზებული ბუხრის წინ აღმოჩნდნენ. კანდელაკმა ბეას თვალებში გამომცდელად ჩახედა. მის ნაცრისფერ ირისებს, ცეცხლის ენები ანათებდა, რაც კიდევ უფრო იდუმალს ხდიდა ბეას გამოხედვას. ახლა გოგონა მხოლოდ ერთ რამეზე ფიქრობდა-უნდოდა კიდევ ერთხელ ეგრძნო ანდრეა, სხეულის თითოეული უჯრედით, მონაკვეთითა თუ სანტიმეტრით. ამიტომ ბევრი ფიქრით თავი არც გადაუღლია, სხეულიდან პლედი მოიშორა, იატაკზე დააგდო, ანდრეას მიუახლოვდა და პერანგის ღილებიი ერთმანეთის მიყოლებით შეუხნა . . .
გარეთ კვლავ კოკისპირულად წვიმდა. ციდან წამოსულ მსხვილ წვეთებს, სახურავზე ხმამაღალი კაკუნი გაჰქონდა, ხოლო არე-მარე სქელ ნისლის ბურუსში გახვეულიყო.
იმ მიდამოებში წამომართულ ერთადერთ სახლში, რომლის ფანჯრებსაც ბრილიანტისფრად ჩამოჰკიდებოდა ცის კამკამა ცრემლები, მხოლოდ ერთი ბუხარი ათბობდა. ამ ბუხრის წინ, სპეციალურად მიდგმულ შოკოლადისფერ დივანზე, ანდრეა ჩამომჯდარიყო და მძინარე ბეას, რომელსაც თავი მის კალთაში ედო და სხეულს მხოლოდ კანდელაკის პერანგი უფარავდა, თმაზე ნაზად ეფერებოდა. უყურებდა მის მშვიდ ძილს, ლამაზი მოყვანილობის თითებს, ტუჩებს და თავისთვის ეღიმებოდა.
ჰო, ალბათ სიგიჟე იყო ეს ყველაფერი. ერთი დიდი სიგიჟე, რომელიც ანდრეამ და ბეამ ერთად შექმნეს და რომელსაც იმაზე ლამაზი გაგრძელება ჰქონდა, ვიდრე ამას რომელიმე მათგანი წარმოიდგენდა . . .
ახლა ზუსტად ასე იყო . . .
ახლა ყველაფერს ცისარტყელას ფერადი სხივები ანათებდა და ზღაპრული სამყაროს ილუზიას ქმნიდა, თუმცა მოულოდნელობებითა და უსიამოვნო თუ სასიამოვნო სიუპრიზებით სავსე ცხოვრებას, ჩვენთვის ბედნიერებაც ისეთივე დოზით ემატება, როგორც დაბრკოლებები, სირთულეები და უბედურება.
ადამიანები მიდიან და მოდიან. ზოგჯერ გვგონია, რომ ისინი სამუდამოდ, მარადიულად იქნებიან ჩვენ ცხოვრებაში, რადგან მათ გარეშე, ყოველდღიურობა უბრალოდ ვერ წარმოგვიდგენია, თუმცა საბოლოოდ იმ რეალობას ვეჯახებით, რომ გზის გაგრძელება მათ გარეშე გვიწევს. ყველაზე მტკივნეული სწორედ ამის გაცნობიერებაა. იყო შორს მისგან ვინც შენთვის ყველაზე მნიშვნელოვანია, უფერულ სამყაროში მოგზაურობას ჰგავს, სადაც ყველაფერი ძველი კინო-კადრივით შავ-თეთრია და არსებობის ხალისს გვაკარგვინებს. თითქოს ჰაერიც კი გვეცოტავება ასეთ სამყაროში, ზოგჯერ გვიჩნდება ილუზია, რომ ვიხრჩობით, რომ მეტის ატანა უკვე აღარ შეგვიძლია, რომ კარგი უკვე აღარაფერი მოხდება და სამუდამოდ ამ უბედურებითა და ქაოსით მოცულ სამყაროში ჩავრჩებით.
ტკივილი?
ეს სწორედ ის იყო, რაც ანდრეას მრავალჯერ განეცადა, თუმცა საბოლოოდ, მაინც მოუხერხებია მისგან თავის დაღწევა და ცხოვრების გაგრძელება. ამაში ყველაზე დიდი როლი, მის სამყაროში ბეას უეცარმა შემოჭრამ ითამაშა. სწორედ ის დაეხმარა კანდელაკს საბოლოოდ დაევიწყებინა წარსულის საზარელი მოგონებები და კვლავ სრულფასოვნება შეეგრძნო. მართლა ვერასოდეს წარმოიდგენდა, რომ გოგონა ოდესმე მისი თვალთახედვის არეალიდან გაქრებოდა. ალბათ იმიტომ, რომ უმისობა არასდროს უგრძვნია და ბეასთან ერთად, ყოველი დღე მხიარულად, ორიგინალურად და აქამდე შეუცნობელი სიგიჟეების კეთებაში ილეოდა. ზოგადად გოგონა იყო ასეთი, როდესაც ადამიანი მასთან ატარებდა დროს, გამორიცხული იყო წამით მაინც ეგრძნო მოწყენილობა. ყველაზე მეტად, ადნრეას სწორედ ეს იზიდავდა. აგიჟებდა ის მოსიარულე პოზიტივი, რომელიც მის ცხოვრებას თავისი არსებობით აფერადებდა და ყოველ წამს, დღესასწაულად აქცევდა . . .
კედელზე მიმაგრებული ანტიკვარული საათის ისრები, ამჯერად უკვე ღამის სამს უჩვენებდნენ. როგორც ჩანდა, თავსხმა წვიმა გადაღებას საერთოდ არ აპირებდა, ამიტომ სუსხი უფრო მკვეთრად იგრძნობოდა, ვიდრე ეს აქამდე იყო. ანდრეას მეორე სართულზე, თავის საწოლში, ბავშვივით მშვიდად ეძინა და მის გვერდით სიცარიელეს ვერც კი ამჩნევდა. იქვე, ხის მაგიდის ფეხთან, იატაკზე კანდელაკის ის პერანგი ეგდო, რომელიც ცოტა ხნის წინ ბეას ტანს ამშვენებდა, ხოლო ამ მაგიდის ზედაპირზე, ერთადერთი გაკეცილი ფურცელი შემოედოთ, მასზე გაკრული ხელით წაწერილი, მხოლოდ ოთხი სიტყვით. ეს სიტყვები ზუსტად ასე ჟღერდა -"თამაში დამთავრდა, შენგან მივდივარ".
და კვლავ მდუმარება . . .
მდუმარება, რომელსაც მხოლოდ სახლიდან გასასვლელი, ღიად დატოვებული კარის ჭრაჭუნი არღვევდა ქვედა სართულიდან . . .











20 თავი

-რა უნდა ვქვნათ? უკვე თავში ერთი იდეაც არ მომდის -თავზე ხელები განერვიულებულმა შემოიწყო დიმამ და გევრდით, დაახლოებით ორი სანტიმეტრის მოშორებით მჯდომ მეგის გახედა, რომელიც კვალვ მობილურს აწვალებდა და უკვე ვინ იცის, მერამდენედ ცდილობდა ბეასთან დაკავშირებას,
მიუხედავად იმისა, რომ თითოეული მისი მცდელობა მარცხით სრულდებოდა.

უკვე მესამე დღე იყო, რაც გოგონას ასავალ-დასავალი არავინ იცოდა და წარმოდგენაც კი არ ჰქონდათ სად შეიძლებოდა ყოფილიყო ახლა და ამ წუთებში. ეს ყველაფერი, რაღაც დიდ გაუგებრობას ჰგავდა, მითუმეტეს მაშინ, როდესაც ბეასგან მსგავსი საქციელი არავის ახსენდებოდა და მეგიც კი, ვერ იფიქრებდა, რომ მას ასე უბრალოდ, ერთ დღეს, შეეძლო ამდგარიყო და გადაკარგულიყო, თანაც ისე, რომ ბავშვობის დროინდელი, საუკეთესო მეგობრისთვისაც კი არ შეეტყობინებინა თავისი ადგილსამყოფელი. სადღაც გულის სიღმეში, ალბათ მეგიც აცნობიერებდა, რომ ბეას ასეთ აორთქლებას, თავისი მიზეზი ჰქონდა, თუმცა ერთი ვერსიაც კი არ გააჩნდა იმის შესახებ, რა შეიძლებოდა მომხდარიყო ისეთი, რომ გოგონას ერთადერთი გამოსავალი, სწორედ ამგვარ გადაწყვეტილებაში ეპოვნა.

-ეს ბეას საქციელს არ ჰგავს, დიმა. სწორედ ამიტომ მეშინია. რაღაც მოხდა და ეს ჩვენ არ ვიცით. ანდრეაც მეცოდება, უკვე მესამე დღეა შეუსვენებლად ეძებს, საქმეში პოლიციაც ჩაერთო და სიახლე მაინც არაფერია. ეს ყველაფერი ჭკუიდან მშლის, გესმის? -ბოლო სიტყვებზე საკმაო ნერვიულობა დაეტყო გოგონას, რამაც დიმა აიძულა მას დასამშვდებლად ჩახუტებოდა და ასეც მოიქცა

-კარგი დაწყნარდი. დარწმუნებული ვარ მას არაფერი სჭირს და ყველაფერი კარგად აქვს. მე ერთი რაღაც მაფიქრებს . . . -აქ, დიმამ გააცნობიერა, რომ ზედმეტი წამოროშა, თუმცა უკვე გვიანი იყო სიტყვების უკან წაღება
-რა გაფიქრებს? რაიმეს ბოლომდე არ მეუბნები?
-არა, მსგავსი არაფერი. ისე, უბრალოდ ვთქვი
-დიმა ტყუილის თქმა არ გამოგდის -გამომცდელად ჩახედა მეგიმ შავ, ღამის წყვდიადივით ბნელ თვალებში და ოდნავ გვერდზე მიიწია-დაიწყე, ახლა რაც ჩემ მეგობარს ეხება, ყველაფერი უნდა ვიცოდე. იქნებ, ეს მის მოძებნაში დაგვეხმაროს
-ვფიქრობ მართალი ხარ. კარგი, ჯერ იმას ვიტყვი, რომ . . . -მეტრეველი ისე ალაპარაკდა, თითქოს შვილს ძილის წინ, ჯადოსნურ ზღაპარს უყვება და მოთმინებით ელის მის დაძინებასო -ეჭვი მაქვს, რომ ბეამ ანდრეას და ანას ურთიერთობის შესახებ გაიგო
-მოიცა, მოიცა, სტოპ. რას ნიშნავს ანას და ანდრეას ურთიერთობის? ის რა, იმ მუტანტს კიდევ ხვდება და ამის მერე რაიმე უკვირს? ეს ხომ . . .
-მეგი, გთხოვ გაჩუმდი -პირზე ხელი ააფარა დიმამ და თვალები აატრიალა. გოგონამ ზუსტად ისეთი რეაქცია გამოამჟღავნა, როგორიც მოსალოდნელი იყო, მეტრეველს საუბარში ჩაეჭრა და სანამ ისტორიის დასასრულს მოისმენდა, ანდრეას გამოლანძღვაც მოასწრო
-ყველაფერი სრულიად სხვაგვარადაა. თუ მთელი ეს დრო სიჩუმის გარანტიას მომცემ, ყველაფერს დაწვრილებით მოგიყვები, კარგი?
მეგიმ უბრალოდ თავი დაუქნია. ერთი სული ჰქონდა დიმა თხრობას როდის დაიწყებდა, რადგან უკვე მშვენივრად ხვდებოდა, რომ ამ ყველაფრის უკან რაღაც დიდი და მისთვის ამოუცნობი იმალებოდა.
-ანას მამა, დიმიტრი მთელ ქალაქში განთქმული ქირურგია -როგორც კი საუბრის გასაგრძელებლად შესაფერისი მომენტი შეარჩია და სიტყვები გონებაში მწყობრად დაალაგა, კვლავ დაწყებულ თემას მიუბრუნდა იგი -მას და ანდრეას, თავიდანვე ძალიან კარგი ურთიერთობა ჰქონდათ, რასაც ისიც დაემატა, რომ ერთ დღეს ანდრეას მამა სერიოზულ ავტოკატასტროფაში მოყვა და მხოლოდ ამ ადამიანის წყალობით გადარჩა სიკვდილს. გადარჩენის შანსი მართლაც რომ ძალიან დაბალი იყო, თუმცა მან ეს მაინც მოახერხა. ამ ამბის შემდეგ ანდრეა და იგი, კიდევ უფრო დაახლოვდნენ. დიმიტრი ფაქტობრივად მისი მეორე მამა იყო და საკუთარ შვილთან არ ჰქონა ისეთი ახლო ურთიერთობა, როგორიც ანდრეასთან.
რამდენიმე თვის წინ, ანამ ვიღაც საშიშ ტიპებთან დაიჭირა საქმე, კაზინოებში დაიწყო თამაში და დიდძალი თანხაც წააგო. ის ტიპები იმუქრებოდნენ, რომ თუ ფულის გადარიცხვას მათ მიერ დათქმულ თარიღს გადააცილებდა, ანას სასიკვდილოდაც კი გაწირავდნენ. თანხას ანდრეას გარდა ვერავის სთხოვდა, რადგან მამამისი ერთი წლის წინ გარდაიცვალა, მის გარდა კი, არავინ ჰყოლია -დიმამ ღრმად ამოისუნთქა, ცოტა ხნით შეისვენა და კვლავ წამოწყებულ თემას მიუბრუნდა -ანას და ანდრეას, მართალია, ურთიერთობა ძალიან აქვთ გაფუჭებული, თუმცა დიმიტრის ხათრით, რომელმაც ოდესღაც მამამისი სიკვდილისგან იხსნა, გადაწყვიტა დახმარებოდა და ამ თანხის გადახდა, თავის თავზე აეღო.
მარტო ეს არ ყოფილა. ანას გამუდმებით ურეკავდნენ, ემუქრებოდნენ და აშინებდნენ. ამ ზარებით აფორიაქებული, ხშირად ურეკავდა ანდრეას და მასთან ცოტა ხნით დარჩენას სთხოვდა, რათა დამშვიდებულიყო. ამასობაში ანდრეა ფულს აგროვებდა, თანხა მართლა დიდი იყო და მის შოვნას ცოტაოდენი დრო სჭირდებოდა.
არასდროს მჯეროდა, რომ ანა ამ სიტუაციას თავის სასარგებლოდ არ გამოიეყენდა და ანდრეასთან დაახლოებას არ ეცდებოდა -მეტრეველმა დაძაბულად ჩაახველა. როგორც ჩანს, რაღაც დასკვნები უკვე გაკეთებული ჰქონდა და ახლა მათ გამომზეუებას ცდილობდა, რადგან სურდა თავისი ეჭვები ვინმეთვის გაეზიარებინა და თანსამოსაუბრის აზრიც მოესმინა ამ საკითხთან დაკავშირებით.
-საკმაოდ ლოგიკური იქნებოდა ანას მხრიდან, თუ ანდრეასთან სიახლოვეს, რომელსაც უბრალოდ სიკვდილამდე შეშინებული ადამიანისთვის უარის თქმა არ შეეძლო, ბეას და მის დასაშორებლად გამოიყენებდა. დარწმუნებით ვერაფერს ვიტყვი, მაგრამ მე ანას ერთი სიტყვისაც არ მჯერა და ბეას გაუჩინარების მიზეზი, სწორედ ამ ადამიანის დადგმული სცენარი მგონია, რომელშიც ყველა პერსონაჟს, თავის ჭკუაზე ატარებს და მათი ცხოვრებით თამაშობს
ოთახში დაძაბულობა და დუმილი ჩამოწვა. თითქოს სიჩუმის პაწაწინა ნაწილაკებმა, გადაულახავი ბარიერი შექმნეს და გარშემო ყველა ხმა ჩაახშეს.
-ანუ . . . ანუ იმის თქმა გინდა, რომ ბეამ ამ ამბის ანასებური ვარიანტი მოისმინა, ანდრეას მასთან ვიზიტების შესახებ როგორღაც გაიგო და ამ გველმაც ტვინი გამოურეცხა, რომ ყველაფერი ისე იყო, როგორც მხოლოდ მის ფანტაზიებში მოხდებოდა და არასოდეს რეალობაში? -მეგი ფეხზე ნერვიულად წამოხტა და ცხოვრებაში პირველად მოუნდა მოეწია, თუმცა იცოდა დიმას თამბაქო არ ექნებოდა და თავისი სურვილი მომენტალურად დათგუნა -კი მაგრამ, იმ ალქაჯის სიტყვებს როგორ დაუჯერა, მას როგრ აჰყვა?
-მეც ეგ მაფიქრებს. თუმცა მგონია, ანას ყველაფერს ისე მოაწყობდა, რომ დამამტკიცებელ საბუთებსაც მოიპოვებდა, ყველაფერს თავის სასარგებლოდ შემოატრიალებდა და ტყუილს სიმართლეს ისე დაამსგავსებდა, რომ გამოცდილ სიცრუის დეტექტორსაც კი შეაცდენდა
-რა უნდა მათგან? -გოგონას სახეზე დიდი იმედგაცრუბა და ტკივილი გამოისახა. ვერასდროს იტანდა, როდესაც ცდილობდნენ სხვისი ცხოვრება დაენგრიათ და როცა ეს მის საუკეთესო მეგობრის თავს ხდებოდა, ორმაგი სევდა უტევდა. ხანდახან ისიც კი უკვირდა რატომ იყო ცხოვრებაში ამდენი ბოროტი ადამიანი, რომელსაც სხვისი გრძნობები ფეხებზე ეკიდა და მხოლოდ საკუთარ კეთილდღეობაზე ფიქრობდა
-მითხარი, დიმა, იმ ქალს ანდრეა ჯერ კიდევ უყვარს? თუ ასეა, მაშინ რატომ უღალატა? ასე რატომ მოექცა?
-არ ვიცი, მეგი. ანას ფსიქოლოგიის წინაშე, თვით ფროიდიც კი უძლური იქნებოდა. ის ადამიანების იმ კატეგორიაში გადის, რომელთაც ვერანაირ სურვილს ვერ მიუხვდები, თუ თავად არ გითხრეს ამის შესახებ
წამით დუმილი ჩამოვარდა. დიმას კიდევ რაღაცის თქმა უნდოდა, მაგრამ ის-ის იყო საუბრის განსაახლებლად პირი გააღო, რომ ხელი კარზე გაბმულმა ზარის ხმამ შეუშალა. გაუკვირდა, ნამდვილად არავის ელოდა. ერთადერთი, ვისაც შეიძლებოდა მიეკითხა, ეს ანდრეა იყო, თუმცა იგი ახლა იმდენად იყო დაკავებული ბეას ძებნით, რომ მისი ვიზიტი ყველანაირად გამორიცხა, მეგის "ვინმეს ხომ არ ელოდები"-მზერას თავის გაქნევით უპასუხა და კარის გასაღებად ჰოლისკენ გაემართა.
ეს სწორედ ის მომენტი იყო, როდესაც მოგონებები ერთმანეთის მიყოლებით გეშლება და მიუხედავად ამისა, მათ ერთმანეთთან დაკავშირებას ვერაფრით ახერხებ. ამ დროს გინდება გაფერმკრთალებული სურათები უფრო ნათლად წარმოიდგინო, მათში შენი წარსული გააცოცხლო და ყველაფერი აღიდგინო, რაც მასთან იყო დაკავშირებული.
მართლაც რომ დიდხანს უყურებდა დიმა, კარის მეორე მხარეს მდგარ, დაუპატიჟებლად მოსულ სტუმარს, იცოდა რომ მისი სახე, თვალები, მზერა ადრეც ნანახი ჰქონდა, მაგრამ ვერაფრით იხსენებდა სად, როდის და რა სიტუაციაში.
ზღუბრლის მეორე მხარეს, ახალგაზრდა გოგონა იდგა. საშუალო სიმაღლის იყო, თუმცა სანტიმეტრებს მისი ძვირადღირებული, მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი მატებდა. საკმაოდ მოდურად ეცვა-ტანზე წითელი, ერთიანი კაბა შემოტმასნოდა, რაც ნათლად უსვამდა ხაზს მის ფიგურას და კანის ფერსაც საოცრად უხდებოდა. ტუჩზე ამავე ფერის, მბზინავი საცხი ესვა, ხოლო ცეცხლისფერი, დატალღული თმა, ცხენის ძუასავით ჰქონდა აკრული. გოგონას კაბაზე შინდისფერი, გრძელი პალტო მოეცვა, მაღალ კისერზე ამავე ფერის შარფი მოეხვია, რომელშიც სიცვისგან აწითლებული ცხვირი ბოლომდე ჩაერგო და ხელთათმანის შესაკრავს მარჯვენა ხელით აწვალებდა. გაგიკვირდებოდათ და გაზაფხულის სეზონზე ისე ეცვა, თითქოს შუა ზამთარი ყოფილიყო.
-ვინმეს ხომ არ ეძებთ? -როგორც იქნა მოახერხა დიმამ ხმის ამოღება და გოგონა კიდევ ერთხელ შეათვალიერა. არა, ნამდვილად სადღაც ჰყავდა ნანახი და მისი გონება მთელი ძალით ცდილობდა, წარსულის მოგონენებში გახუნებული, ამ მიივიწყებული კადრებისთვის სიკაშკაშე მიეცა
-კარგი რა დიმა, ახლა არ მითხრა, რომ ვერ მიცანი -ცოტა არ იყოს ნაწყენი ხმით მიუგო გოგონამ, შარფი კისრიდან მოიხსნა, ბიჭს უცერემონიოდ შემოახვია, მისი ბოლოებით თავისკენ მიიზიდა და თაფლისფერი თვალები მის შავ ირისებს გაუშტერა, შემდეგ კი მის მარჯვენა ყურთან ტუჩები ფრთხილად მიიტანა და შემდეგი სიტყვები ჩასჩურჩულა:-შეუძლებელია დაგვიწყებოდი ჩაპლინ!
ზოგჯერ ერთი სიტყვაც კი საკმარისია, რომ ის, რაც ჩვენი მეხსიეერების ყველაზე ღრმა ნაწილებში გვაქვს შენახული, მოულოდნელად ზედაპირზე ამოტივტივდეს და ყველაფერმა თვალწინ წამებში გაგვირბინოს. სწორედ ეს დაემართა დიმას, როდესაც გოგონას მიერ წარმოთქმული "ჩაპლინ" გაიგონა. ასე მხოლოდ ერთი ადამიანი მიმართავდა, სკოლის პერიოდში და ეს ადამინი ახლა, მას სახლში ესტუმრა. მართლაც რა უცნაურია ეს ცხოვრება?!
მოუდლონელი სტუმარი-ლოლა მახარაძე მისი სკოლის ამხანაგი, კარის მეზობელი და მუდმივი თავის ტკივილი იყო. ლოლა და დიმას მუდმივი კონფლიქტი მუდამ ყელში ჰქონდათ ამოსული მათ მშობლებსაც, კლასელებსაც და უბნის ბავშვებსაც. პირველად ერთმანეთი მაშინ გაიცვნეს, როდესაც სკოლის პირველ დღეს მასწავლებელმა ერთ მერხთან დასვა და სხვა ბავშვების ადგილების დასანაწილებლად გაემართა. მაშინ ლოლამ, ახლადგაცნობილი თანაკლასელი, შავ-თეთრი სამოსისა და ყელზე მოხვეული, შავი, სასაცილოდ შეკრული ყელსახვევის გამო "ჩაპლინად" მონათლა. მას შემდეგ, ეს სახელი აღარც მოშორებია. თავის მხრივ, არც დიმა ჩამორჩა და გოგონას, მისი ჟღალი თმის გამო, მუდამ "შუქნიშნად" მოიხსენიებდა.
დიმას და ლოლას შოროის პირველივე დღიდან უთახმოება ჩამოწვა. ყველაზე დიდ უბედურება ის იყო, რომ სკოლის მორიგეობაც სწორედ ერთ დღეს უწევდათ. მესამე კლასის, დამამთავრებელ თვეს, სწორედ ერთ ასეთ კვირას, ხუთშაბათ საღამოს, როდესაც "მსუქანი ჩაპლინი" და "შუქნიშანი", გაკვეთილების შემდეგ, ჩვეულებრივ, საკლასო ოთახს ალაგებდნენ, ლოლა ფანჯრის გასაწმენდად, რაფაზე იყო ასული. დიმა იქვე, ნაგვის ურნას ცლიდა, რომ თავში ერთი მზაკვრული იდეა მოუვიდა-მზერა მასწავლებლის მაგიდაზე შემოდებულ, ქაღალდის საჭრელ მაკრატელს დაასვა და ფეხზე საიდუმლო აგენტისთვის დამახასიათებელი მიხრა-მოხრით წამოდგა.
ლოლა იმდენად იყო გართული თავის საქმეში და ისე საყვარლად ღიღინებდა ცნობილ სიმღერას "ყვავილები თოვდა, თოვდა-ს" რომ ვერც კი შენიშნა, როგორ ოსტატურად მიეპარა დიმა, მისი მოკლე, ფრიალა კაბის ბოლოს ხელი მოჰკიდა და თხელი მატერია მაკრატლით ტანზე ისე სწრაფად შემოაჭრა, რომ გოგონამ აზრზე მოსლაც ვერ მოასწრო. გონს მხოლოდ მაშინ მოვიდა და ფანჯრის წმენდაც მაშინ შეწყვიტა, როცა კარიდან გარეთ გავარდნილ დიმას მოჰკრა თვალი, რომელსაც მისი დაჭრილი კაბა ხელში ეჭირა ხმამაღლა იცინოდა.
ლოლას ძალიან შერცხვა, როდესაც ტანზე დაიხედა და მხოლოდ თავის გვირილებიანი საცვალი დაინახა. იმ წუთას, დიმაზე საშინლად გაბრაზდა, თუმცა ამაზე მეტად ის ადარდებდა სახლში როგორ წავიდოდა. გარეთ მეოთხე და მეხუთე კლასელი ბიჭები შეკრებილიყვნენ. ზოგი ერთმანეთში საუბრობდა, ზოგი ქვის სკამ-მაგიდაზე ბანქოს თამაშობდა, ზოგიც კი, კლასელ გოგონებს ელაზღანდარებოდა და დრო ასე გაჰყავდა.
როდესაც გარეთ შეკრებილმა ბიჭებმა, ფანჯარაზე ასული, ნახევრად შიშველი პატარა გოგონა დაინახეს, სიცილი დააყარეს. დიმას დაჭრილი კაბის ნაჭრით ხელში ეზოში გავარდნამ, ისინი უფრო მეტად გაამხიარულა. ზოგმა ტაშიც კი დაუკრა. იმ წუთებიდან ლოლას, ყველაზე მეტად დიმას ირონული მზერა დაამახსოვრდა, რომელიც გამომწვევად აფრიალებდა მის წითელ ქვედა ბოლოს და გამაღიზიანებლად უკრავდა თვალს.
-მეზიზღები ჩაპლინ, ამქვეყნად ყველაზე მეტად მეზიზღები! -ახლაც ყურებში ჩაესმოდა ლოლას, თუ როგორ გამწარებულმა დაჰკივლა თავზე ქვემოთ მდგარ მეტრეველს და ფანჯრის რაფიდან ისე ჩამოხტა, რომ კინაღამ ორივე ფეხი მოიტეხა.
სხვა ბევრი მოგონებაც აკავშირებდათ დიმას და ლოლას. მეცხრე კლასის ჩათვლით, ორივე თითქოს იმისთვის არსებობდა, რომ ერთმანეთის ცხოვრება დაენგრიათ და ყოველდღიურობა გაემწარებინათ. ეს ბავშვური კატა-თაგვობანა მხოლოდ მაშინ შეწყდა, როდესაც ერთ წელსაც დედამისმა ლოლა საფრაგეთში სასწავლებლად გაგზავნა. სკოლის დამთავრების შემდეგ, გოგონამ სორბონის უნივერსიტეტში ჩააბარა, ჟურნალისტიკის ფაკულტეტზე და იქ სამსახურიც იშოვა. თბილისში მხოლოდ რამდენიმე დღით იყო ჩამოსული, შვებულების გასატარებლად და გადაწყვიტა თავისი ბავშვობის მტერიც მოენახულებინა. თუმცა მიზეზი მხოლოდ ეს არ იყო . . .
-გასაგიჟებელია, შენ უკანასკნელი ხარ, ვის ნახვასაც ჩემ სახლში და ახლა ველოდი -სიცილით ჩამოართვა პალტო მეტრეველმა და იგი კართან მიმაგრებულ საკიდზე ჩამოკიდა. მართლა ძალიან უკვირდა ლოლას სტუმრობა, ყველაზე მეტად კი, ის, რომ მისი ცნობა ვერ შეძლო. მეტიც, თავის ზედმეტსახელიც გაგონება, რომ არა, კიდევ დიდხანს ვერ მიხვდებოდა უეცარი სტუმრის ვინაობას.
-არ ველოდი, რომ მოგენატრე. აქ სულ სხვა საქმეზე ვარ -მისაღებში გასულ გოგონას, მზერა დივანში მჯდომ მეგიზე გაუშტერდა, რომელიც მათ უყურებდა -მეგონა მარტო იყავი, თუ დაკავებული ხარ, მაშინ მე წავალ
-არა, არა -მომენტალურად შეაჩერა დიმამ. მეგი, კი ფეხზე წამოდგა -გაიცანი, ლოლა ეს მეგია, მეგი ეს ლოლაა, ჩემი ბავშვობის მეგობარი
სიტყვა მეგობარზე, გოგონამ ჩუმად ჩაიფხუკუნა, თუმცა თქმით არაფერი უთქვამს, მეგის გულწრფელად გაუღიმა და მეტი თავაზიანობისთვის, ხელიც ჩამოართვა.
დიმა და მეგი გვერდიგვერდ დასხდნენ, ლოლა კი, მათ პირდაპირ, ტყავის წითელ სავარძელში მოთავსდა, რომელიც მისი კაბის ფერის, ზუსტი ანალოგი იყო. აქედან ათი წამი ძლივს იქნებოდა გასული, რომ ყველასთვის მოულოდნელად, დიმას გვერდით, დაახლოებით ორი სანტიმეტრის დაშორებით ჩამომჯდარი გოგონა, ფეხზე, სტადიონზე მყოფი გულშემატკივარივით წამოხტა, დაიბარა ყავას მოვადუღებო და ისე რომ პასუხისთვის არ დაუცდია, სამზარეულოსკენ სწრაფი ნაბიჯებით გაემართა. არ იცოდა ვინ იყო ეს მოულოდნელი სტუმარი, თუმცა მისთვის, როგორც მეტოქისთვის ნამდვილად არ შეუხედავს, რაც ქალების ოთხმოცდაათ პროცენტს ახასიათებს. ლოლა და დიმა მისაღებში მარტონი დარჩნენ, გოგონამ დრო იხელთა და ბავშვობის "მეგობრის" სახლში, თავისი უეცარი ვიზიტის მიზეზის შესახებ დაიწყო საუბარი:
-აქ სერიოზულ საქმეზე ვარ, დიმა -დაიწყო მან -გავიგე ანდრეა დაქორწინებულა. ამაზე მინდოდა ლაპარაკი
-თუ იმაზე ღელავ, რომ ქორწილში არ დაგპატიჟა, არ ინერვიულო, საქორწინო მოსწვევი არც მე მომსვლია. -გოგონას დაბნეულ სახეზე დიმას გაეღიმა, გრძელი ამბავიაო დაამატა და ლოლას ანიშნა საუბარი განეგრძო
-უკვე ერთი კვირაა რაც აქ ვარ. ყველასთან მისასვლელად ვერ მოვცალე, მშობლებს უნდათ, რომ სანამ შვებულების ვადა დამიმთავრდება სულ მათთან ვიყო, ხომ გესმის? -თავის ჟღალი თმის ბოლოებს კეკლუცად წაეთამაშა ლოლა და განაგრძო -იმის გამო, რომ მეგობრებს ხშირად ვერ ვნახულობ, ისინი თავად მსტუმრობენ ხოლმე. ვიკა ხომ გახსოვს? კარატეზე და ფორტეპიანოზე შენთან ერთად დადიოდა
დიმამ თავი დაუქნია. ჯერ კიდევ ვერ ხვდებოდა რატომ წამოიწყო ლოლამ ეს საუბარი.
-ჰო და სამი დღის წინ, აი ეგ მესტუმრა. აიჩემა დავლიოთო და ცოტა ზედმეტი მოუვიდა. კონიაკს და არაყს ერთმანეთში აზავებდა და ისე სვამდა, წარმოგიდგენია? სანამ მთავარ სათქმელზე გადავიდოდე, გეტყვი, რომ ახლა ანდრეას პირველ ცოლთან, ანასთან მეგობრობს. ჰოდა, ამ ალკოჰოლური ზემოქმედების ქვეშ მყოფს, გულახდილობის კაპილარები გაეხსნა. ატირდა, ძალიან ცუდი რამ ჩავიდინე, ანას ამაში არ უნდა დავმხმარებოდი, ცუდი ადამიანი ვარო. რა თქმა უნდა დავინტერესდი ასეთი რა გააკეთა და ყველაფერი დეტალურად გამოვკითხე -ლოლამ თითები ერთმანეთს გადააჭდო. მთავარის მოყოლას ახლა იწყებდა, ამიტომ ერთი ღრმად ჩაისუნთქა-ამოისუნთქა, თმას კიდევ ერთხელ წაეთამაშა და დიმას მომლოდინე მზერას, თავისი გაუსწორა.
-თურმე ანას გეგმა შეუდგენია, ანდრეას ატყუებს, რომ ვიღაც ტიპების დიდი ვალი აქვს და ასე შემდეგ. ისიც ვიცი, რომ ანდრეას ხშირად ურეკავს და მასთან მისვლას სთხოვს, რადგან ვითომ აშინებენ და მარტო დარჩენა არ უნდა
-ლოლა მთავარ სათქმელზე გადადი -მოუთმენლობა დაეტყო დიმას. რაღაცას უკვე ხვდებოდა, თუმცა ბოლომდე კვანძის გახსნა რთული იყო.
მანამ სანამ, ლოლა დაწყებულ საუბარს მიუბრუნდებოდა და დიმას ცნობსმოყვარეობის დიდ შავ ხვრელს ბოლომდე ამოავსებდა, წყვილს მესამე პირიც შემოუერთდა. მეგიმ მაგიდაზე სურნელოვანი ყავის ჭიქები შემოდგა და სინი გვერდზე გადადო. იგი მთელი ეს დრო, ცალი ყურით ისმენდა მათ საუბარს და როგორც კი გაიგო საქმე რას შეეხებოდა, თავისი ყავის მოდუღებისთვის აღარ დაუცდია ისე გამოვიდა სამზარეულოდან, თან გზაში მაქსიმალურად ცდილობდა, სიჩქარეში ჭიქებიდან ცხელი სითხე არ გადმოღვროდა.
-რამდენიმე დღის წინ, ანას მისთვის კლუბში მისვლა უთხოვია. უთხრა ძალიან მთვარალი ვარ, სახლამდე ვერ მივალ და არც ტაქსის ფული მაქვსო. მის ადგილას ალბათ ნებისმიერ კაცს შეაწუხებდა სინდისი და ასეთ მდოგომარეობაში, თავისთვის საძულველ ქალსაც კი არ მიატოვებდა. მოკლედ, როდესაც ანდრეა დანიშნულების ადგილას მისულა, იქ დიდი ხაფანგი დახვედრია. ანა სულაც არ იყო ნასვამი, მისი მეგობარი ვიკა კი, კუთხეში მდგომ მაგიდასთან იჯდა და ფოტოების გადაღება ევალებოდა მათთვის. ანდრეას დანახვისთანავე, თურმე ანა მას კისერზე ჩამოკიდებია და ისე, რომ არ ელოდა, უკოცნია კიდეც. ეს წამიერი კადრები, მთლიანად ვიკამ დააფიქსირა და საბოლოოდ ყველაფერი ისე მოაწყვეს,ნებისმიერი იფიქრებდა ანა და ანდრეა ისევ ერთად არიანო. შემდეგ ეს ფოტოები, თურმე იმ გოგოსთვის გადაუგზავნიათ, მოიცა რა ჰქვია . . .
-ბეა ჰქვია -სიტყვა შეაშველა მეგიმ და დაბნეულობისგან გაფართოებული თვალები რამდენჯერმე დაახამხამა. ვერც კი წარმოიდგენდა, ადამიანს ამდენი ტყუილის თქმა თუ შეეძლო, მაგრამ ანასგან მართლა არაფერი იყო გასაკვირი.
-ჰო, ბეა. მოკლედ ვიკამ ეს ყველაფერი ნასვამმა აღიარა, მე კი გადავწყვიტე შენთვის მომეყოლა. პირდაპირ ანდრეასთან მივიდოდი, მაგრამ არც სახლში დამხვდა და ვერც მობილურზე ვუკავშირდები. სულ ავტომოპასუხე ირთვება და შეტყობინების დატოვებას მთხოვს. მოკლედ, თუ რაიმე უთანხმოება აქვთ და ამის გამო იჩხუბეს, შემიძლია ეს სიტყვები იმ გოგოსაც გავუმეორო. მართალია, შენ მაინდამაინც გულზე არ მეხატები, მაგრამ ანდრეასთან ცუდი ურთიერთობა არასდროს მქონია და მისი უბედურება არ მახარებს
-ახლა ამ ყველაფერს აზრი არ აქვს -პასუხი მის მაგივრად მეგიმ გასცა -ბეა მესამე დღეა დაკარგულია და მისი ადგილსამყოფელი არავინ ვიცით. საქმეში პოლიციაცაა ჩართული, სიახლე კი ჯერ არაფერია.
ოთახში დუმილი ჩამოწვა . . .
როგორც ჩანს, თითოეული იქ მყოფი, თავის საფიქრალს მიეცა. მაგიდაზე შემოდებული, კოფეინით სავსე ჭიქები, რომელიც ნელ-ნელა ემშვიდობებოდა თბილ ტემპერატურას, ფაქტობრივად არავის გახსენებია . . .





* * *
ქალაქგარეთ მდებარე, დიდი ლამპიონებით განათებული, უზარმაზარ ავტოდრომი ხალხით გადავსებულიყო. იქაურობას ნეონის ლამპიონები და დაახლოებით თხუთმეტი ავტომობილის შუქი ანათებდა, რომლებსაც შეჯიბრის დაწყების წინ, საგულდაგულოდ ამოწმებდნენ საგანგებოდ მოწვეული სპეცილისტები, ვის მოვალეობაშიც, ტექნიკური ასპროცენტიანი გამართულობის გადამოწმება შედიოდა.
ორშაბათი იყო. ცივი, სუსხნიანი ღამე. მთელი ეს სამზადისი, არალეგალურ ავტორბოლას ეძღვნებოდა, რომელიც სულ რაღაც თხუთმეტ წუთში დაიწყებოდა. შეჯიბრებაში მონაწილეთა ერთი ნახევარი, თავის მანქანებთან ახლოს იდგა, დამკვირვებლის თითოეულ ნაბიჯს აკონტროლებდა და წინ ის დოლარის კუპიურები უტრიალებდა, რომელიც შეიძლებოდა ამ დღის ბოლოს მისი გამხდარიყო. მეორე ნაწილი, შედარებით მოშორებით, ავტოდრომის მთავარ შესასვლელთან რამდენიმე მეტრში იდგნენ, მოკლე შორტებსა და ტოპებში გამოწყობილი, გამომწვევად მომღიმარი გოგონებისთვის წელზე ხელი შემოეხვიათ და ამდენი ხალხში თანდასწრებით, საკმაოდ თამამად კოცნიდნენ.
ირგვლივ შეძახილები არ წყდებოდა. ბევრი იყო სასმელი, ნარკოტიკი, დაბოლილი ახალგაზრდა ბიჭები, რომელთაც თვალის უპეები ჩასწითლებოდათ, უაზროდ იცინოდნენ და ფსონებს სხვადასხვა მანქანაზე დებდნენ, რათა შესაძლო მოგების შემთხვევაში, ეს თანხა კოკაინად ან დ გადაექციათ. იქვე, ახლომახლო, პატარა, ჩალით გადახურული ლუდის ჩამოსასხმელი ბარი დაედგათ, ზუსტად ისეთი, როგორიც სანაპიროებზე იციან ხოლმე. სწორედ ამ ბარის დახლთან, რომელიც ახლა, თითქოს ყველას დავიწყდებოდა, საშუალო ხნის, მკლავებდასვირინგებული, პირსინგიანი მამაკაცი ქანდაკებასავით ჩამომდგარიყო, საკმაოდ ცივი, არაფრისმთქმელი გამოხედვით. კაცს ერთ ხელში ლუდის კათხა ეჭირა, მეორეში მსხვილი, კუბური სიგარა და ამ ორს, ერთმანეთს განცხრომით უთავსებდა.
ხომ არსებობენ ადამიანები, რომელთაც გარეგნობაში ისეთი განმასხვავებელი ნიშანი აქვს, რომლის საშუალებითაც ყველასგან ერთი შეხედვით გამოარჩევ? ამ ძლიერი აღნაგობის, თავზე ბენდენაწაკრულ მამაკაცს, რომელსაც მელოტი თავი ოდნავ მოუჩანდა, სახეზე უზარმაზარი, ერთი შეხედვით საზარელი შრამი დამჩნეოდა. ეს ფიზიკური ნაკლი, მის გამომეტყველებას უფრო სასტიკს, დაუნდობელს და ცივს ხდიდა, ვიდრე იგი სინამდვილეში იყო.
კაცმა ნახევრად დაცლილი ლუდის კათხა, პრიალა დახლზე შემოდგა და ტყავის ქურთუკი ბოლომდე შეიკრა. ეს ადამიანი, ამ შეჯიბრის ორგანიზატორი, მეტსახელად "დანტე" გახლდათ. სწორედ მას ხვდებოდა დღის დასასრულს მოგების ყველაზე დიდი წილი. ვერავინ იტყოდა, რომ ამ საკითხში საკმაოდ დიდი გამოცდილება არ ჰქონდა. დაახლოებით თვრამეტი წლიდან დაიწყო ისეთი საქმეების კეთება, რომელიც კანონს ეწინააღმდეგებოდა და დღევანდელ დღემდე ისე მოაღწია, პოლიციას ხელში ერთხელაც არ ჩავარდნია. არც ეს არალეგალური რბოლები იყო გამონაკლისი. ზემოთ ხსენებული შეჯიბრები, დანტეს ყველაზე საყვარელი კანონდარღვევა იყო, რადგან საკმაოდ შემოსავლიანთან ერთად, გასართობი და სანახაობრივიც იყო. ძალიან ბევრჯერ ყოფილა შემთხვევა, როდესაც რბოლების დროს დაღუპული ახალგაზრდები საკუთარი თვალით უნახავს, თუმცა მასში ეს არანაირ ემოციას არ აღძრავდა. თითქოს ამ დროს, ქვა იყო, რომელიც ყველა ადამიანურ ემოციას ისხლიტავდა და თავისთან არ უშვებდა. ზოგი იმასაც ამბობდა ნამდვილი დემონიაო.
დანტემ სიგარის ნამწვავი, დახლზე დადებულ დიდ საფერფლეში ჩაასრისა და ბარმენს ამჯერად, არაყის დასხმა სთხოვა. შეჯიბრი სულ მალე დაიწყებოდა, გარეთ ძალიან ციოდა, ამიტომ ცოტაოდენი შეხურება არ აწყენდა. მონაწილეები უკვე ჩაფხუტებს ირგებდნენ და თავიანთ პოზიციას იკავებდნენ. ზოგიერთმა ადრენალინის მოყვარულმა გოგომ, მანქანაში, მბრბოლელის გვერდითა სავარძლის დაკავების სურვილიც კი გამოთქვა. ეს საკმაოდ გაბედული ნაბიჯი იყო, რადგან ისინიც სწორედ ისე რისკავდნენ თავიანთ სიცოცხლეს, როგორც რბოლის მონაწილეებიი.
-შენი აზრით, რომელი მათგანი გადაკვეთს პირველად ფინიშის ხაზს? -ბარმენ ახალგაზრდა ბიჭს, რომელსაც მარჯვენა ყურზე საყურე დაემაგრებინა და კისერზე რაღაც გაურკვეველი სვირინგი მოუჩანდა თავის მიუბრუნებლად ჰკითხა დანტემ და ახლახანს ჩამოსხმული არაყი ერთი სულის მოთქმით გამოცალა
-არ ვიცი, წინასწარ არაფერს ვამბობ. მე ის ვერ გამიგია მე-15 მანქანის მბრბოლელი რატომ არ ჩანს? რაიმე პრობლემა ხომ არ შეექმნა? ან იქნებ პოლიციაში ჩაგვიშვა და ახლა აქ მათთან ერთად მოდის? -ბოლო სიტყვები, აკანკალებული ხმით წარმოთქვა ბიჭმა. თინეიჯერისთვის, რომელიც ცხოვრებას ახლა იწყებდა, ციხე ნამდვილი ჯურღმული იყო და იქ მოხვედრას ყველაფერი ერჩივნა. ბიბლიოთეკის მთელი წიგნების მარაგის წაკითხვაც კი
-სისულელეს ნუ ბოდავ! მე ამას ვერავინ გამიბედავს, რადგან იციან, რომ ღალატი არავის რჩება. თუ თვითონ არა, ჩემი უახლოესი მეგობრები, ჩემს მაგივრად იძიებენ შურს, თანაც საკმაოდ სასტიკი მეთოდებით
ბარმენს აღარაფერი უპასუხია. კვლავ თავის საქმეს, მინის ჭიქების გაპრიალებას მიუბრუნდა და ამ საქმის კეთებისას, არც ის გამორჩენია, თუ როგორ გამოემართა ბარისკენ, მაღალი, ტყავის ქურთუკში გამოოწყობილი, მზის სათვალიანი ახალგაზრდა, რომელიც ხელში მანქანის გასაღებს ათამაშებდა და აშკარად არ ჰგავდა იმას, ვინც აქ შოუს სანახავად იყო მოსული.
-ეს ტიპი ვინ არის? პოლიციიდან ხომ არაა?
-რას დაიჩემე ეს პოლიცია? -გაბრაზებულმა უღრიალა დანტემ, მსწრაფლ უკან მიტრიალდა და უცნობს თვალი გაუშტერა. მხოლოდ რამდენიმე წამის განმავლობაში აკვირდებოდა მას დანტე სრულიად უემოციო მზერით, შემდეგ საკმაოდ კმაყოფილს ჩაეღიმა ბენდენა თავზე უფრო მაგრად გაინასკვა და ბარმენ ბიჭს, ოვაციით გადაულაპარაკა :-მგონი დღეს დიდი ამბები გველის. ჩიტი კვლავ თავის გალიას დაუბრუნდა.
მართლა გაურკვეველი იყო, თუ რას ნიშნავდა დანტეს სიტყვები. ბარმენი ამას არც ჩაძიებია, ახალი სტუმრის მოსვლამ ბარის ეტიკეტი გაახსენა, რომლის მიხედვითაც, ახლად მოსულ კლიენტს ერთი ჭიქა ამერიკული ვისკი უფასოდ ეკუთვნოდა და სასმელი სასწრაფოდ ჩამოასხა ორასგრამიან, მინის ჭიქაში.
-არც კი მჯერა, რომ ისევ აქ გხედავ -დანტემ უცნობს ხელი მხოლოდ მაშინ ჩამოართვა, როდესაც მან მზის სათვალე მოიხსნა და დახლზე, რბოლის ორგანიზატორის სასმისის გვერდზე შემოდო
-ყვეელაფერი ხდება დანტე. შენ ის მითხარი ჩემი ადგილი თუ გაქვს, დღეს აუცილებლად უნდა მივიღო მონაწილეობა -უფასო სასმელი სწრაფად გადაკრა მან -ჩათვალე, რომ ეს სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია
-შეგვიძლია იზეიმო, ჩემი დიდსულოვნების წყალობით, უკვე სიაში ხარ. ხომ იცი, შენნაირი მონაწილისთვის ადგილი ყოიველთვის მომეძებნება, ანდრეა? -დანტეს საზარელმა ღიმილმა, მისი შრამი უფრო ღიად გამოკვეთა -მხოლოდ ერთი რამ მაინტერესებს
-მკითხე -მისი კუბური სიგარების კოლოფიდან, ერთი ღერი დაუკითხავად ამოიღო კანდელაკმა და ინიციალებიანი სანთებელათი მოუკიდა
-ამდენი ხანი პაუზა გქონდა და ახლა, ასე უეცრად რატომ გადაწყვიტე შეჯიბრებებში ჩართვა? დეპრესიამ შემოგიტია და გართობა მოგინდა?
ანდრეას მწარედ ჩაეცინა.
-არა, პირიქით ძალიან ბედნიერი ვარ და ეს იმდენად მაწუხებს, რომ მინდა ზედმეტი ენდორფინი ორგანიზმიდან ადრენალინის სახით გამოვდევნო
-შენ სარკაზმს ისევ არ ღალატობ. ყოველთვის ასეთი იყავი, საკუთარ თავზე ლაპარაკი არ გიყვარდა და ბოლომდე არავისთან იყავი გულახდილი. არადა ჩემთან ყველა გულახდილია
-ძველ მეგობარს სასმელზე არ დაპატიჟებ? -მოჩვენებითი ღიმილით გახედა კანდელაკმა
-მე და შენ მეგობრები არ ვართ, ანდრეა
-მაშინ ჩემი მანქანა მაჩვენე, დღეს ერთიანად უნდა დავიცალო. ჩაფხუტი და დამცავი ჟილეტები არ მჭირდება
-სულ გაგიჟდი? -რაც ანდრეა მოვიდა, პირველად ამოიღო ხმა ბარმენმა ბიჭმა. აშკარად ვერ წარმოედგინა თუ რომელიმე მონაწილე ამხელა რისკზე წასვლას შეძლებდა
-ეს ყოველთვის გიჟი იყო, ჩემსავით კარგად რომ იცნობდე, ამას შენც მიხვდებოდი.
დანტე კანდელაკს მანქანასთან პირადად მიუძღვა და წითელი შეფერილობის, ახალთახალი BMW აჩვენა, რომელსაც ნუმერაციის აღმნიშველ ციფრად, 15 ჰქონდა მიმაგრებული. ეს სწორედ ის მანქანა გახლდათ, რომლის მფლობელმაც დღეს გაურკვეველი მიზეზების გამო, გამოცხადებაზე უარი თქვა. მონაწილეები უკვე ჩამსხდარიყვნენ თავიანთ ავტომობილებში და შეჯიბრების დაწყებამდე დარჩენილ სამ წუთს, მოწევასა და გოგონებთან ლაზღანდარობაში ხარჯავდნენ. თითოეული აქ მყოფი, პოტენციური გვამი იყო, თუმცა, მიუხედავად ამისა, სახეზე არავის არაფერი ერყობოდათ.
ანდრეას, როგორც ითხოვა ყველანაირი დაზღვევის გარეშე მონაწილეობის უფლება მისცეს. ამან ბევრის ყურადღება მიიქცია, ზოგს უკვირდა, ზოგი ამბობდა ფსიქიურად აშლილია, არც კი იცის რას აკეთებსო, ზოგიც კი იმ აზრზე იდგა, რომ ძალიან გამბედავი იყო და ყველაფერი ფეხებზე ეკიდა საკუთარი სიცოცხლის ჩათვლით.
იქვე, რბოლისთვის გამწკრივებული მანქანებიდან რამდენიმე ნაბიჯის დაშორებით, ოთხიოდე გოგო შეკრებილიყო. ყველანი ანდრეას უყურებდნენ და ერთმანეთს რაღაცებს ეჩურჩულებოდნენ. კანდელაკი მათ ვერც კი ამჩნევდა, შეჯიბრის დაწყებამდე ცდილობდა მანქანის ყველა დეტალს, სიჩქარის გადამრთველი იქნებოდა ეს თუ მუხრუჭები, ძირფესვიანად გაცნობოდა და შეესწავლა.
-როგორც ყოველთვის ახლაც ყურადღებას იქცევ -მხიარულად გადაულაპარაკა დანტემ კანდელაკს და ცალი თვალით გოგონებისკენ ანიშნა. ერთ-ერთ მათგანს, რომელიც მათ შორის ყველაზე ლამაზი იყო, ქერა თქმა წელამდე ჩამოეშალა, თავზე კეპი გვერდულად დაეხურა და მოკლე ტყავის კაბაში გამოწყობილი ცდილობდა გაესვა ხაზი თავისი ლამაზი, გრძელი ფეხებისთვის
-ნახე რა სხეული აქვს -კვლავ განაგრძობდა ენის ჭარტალს დანტე -დარწმუნებული ვარ უნდიხარ. აი შეხედე, უკვე აქეთ მოდის
ანდრეამ თავი მხოლოდ ზრდილობის გულისთვის ამოსწია. დანტეს კომენტარები უკვე ნერვებს უშლიდა, ამიტომ ერთი სული ჰქონდა რბოლა როდის გაიხსნებოდა.
-გამარჯობა, დანტე -ღიმილით მიესალმა გოგონა. მართალია რბოლის ორგანიზატორი ყველას ვერ იმახოვრებდა, თუმცა თავად მას, იქ შეკრებილთა უდიდესი ნაწილი იცნობდა და არც ეს გოგონა იყო გამონაკლისი -ამ ლამაზმანს არ გამაცნობ? -თავით ანდრეასკენ ანიშნა მან, თან ქვედა ტუჩი გამომწვევად მოიქცია კბილებში
-რა თქმა უნდა, საყვარელო -კვლავ ნერვებისმომშლელად ჩაუკრა თვალი ორგანიზატორმა კანდელაკს -ეს ანდრეაა, ყველაზე გიჟი მონაწილე, რომელიც ყველანაირი დაზღვევის გარეშე აპირებს საჭესთან დაჯდომას
-მომწონს მისი ოპტიმიზმი. გინდა შენთან ერთად წამოვიდე? -პასუხისთვის არ დაუცდია ისე მიუახლოვდა კანდელაკს, ხელი თმაში ვნებიანად შეუცურა და ქვედა ტუჩზე მსუბუქად უკბინა
-არ შეგეშინდება? არა მგონია ბოლომე გამიძლო -იმდენად თავდაჯერებულად ჟღერდა ანდრეას სიტყვები, რომ გოგონა წამით მართლა შეკრთა, თუმცა მხოლოდ წამით. კანდელაკთან ერთად, მანქანაში ჯდომას ნამდვილად არ დააკლდებოდა, მერე კი, ალბათ სახლშიც დაპატიჟებდა, რათა გაცნობა იქ დაესრულებინათ
-სულაც არა, ადრენალინის მონა ვარ, ანდრე!
"ადრენალინის მონა ვარ ანდრე!", "ადრენალინის მონა ვარ ანდრე!", "ადრენალინის მონა ვარ ანდრე!" -წამდაუწუმ მეორდებოდა კანდელაკის გონებაში და ბეას სიტყვები ახსენდებოდა. მანაც ზუსტად ეს უთხრა, როდესაც პირველდ დაჯდა მის მანქანაზე. ამის გახსენებამ, ანდრეას თითქოს გული შეუკუმშა, მოუნდა ბოლო ხმაზე ეყვირა, თუმცა თავი დროულად შეიკავა, გოგონას გაუღიმა და მარჯვენა კარი გამოუღო.
-დაჯექი
-დიდი სიამოვნებით -ისედაც მოკლე კაბა უფრო მეტად აიქაჩა მან და სანამ სავარძელში ჩაჯდებოდა კანდელაკს ღიმილით შეხედა -მე ნატა მქვია
-აბა თქვენ იცით -სიცილით გაეცალა მათ დანტე, კვლავ ლუდის ბართან დაიკავა კუთვნილი ადგილი, სიგარა გააბოლა და თანაშემწეს ანიშნა, რომ რბოლა ოფიციალურად გახსნილად გამოეცხადებინა.
ავტოდრომი ერთდროულად მოიცვა მანქანების გამაყრუებელმა ხმაურმა, მაყურებლების ხმამაღალმა შეძახილებმა და Remix-ის სტილის მუსიკამ, რომელიც სპეციალურად შეჯიბრისთვის იყო არჩეული. თითოეული მბრბოლელი ცდილობდა მაქსიმალური სიჩქარე აეკრიბა და მთელი არსებული და არარსებული ძალებით წინ გაჭრილიყო.
ყველასთვის სანატრელი პირველობა, ჯერჯერობით ყვითელი კაბრიოლეტის ხელში იყო, რომლის მძღოლიც, მონაწილეებს შორის ყველაზე ახალგაზრდა, ჩვიდმეტი წლის ბიჭი გახლდათ და რაკი დანტე არასრულწლოვნებს შეჯიბრში მონაწილეობის უფლებას არ აძლევდა, ყალბი პასპორტით, მოტყუებით იყო შემოპარული. პასპორტში ბიჭს ცხრამეტი წელი ჰქონდა მითითებული. ეჭვი მართლაც არავის აუღია, რადგან გარეგნულად ისეთი იყო, უცხო ადამიანი უფრო ასაკოვნადაც კი ჩათვლიდა.
რიგით მეორე, უკვე ანდრეას მანქანა იყო. კანდელაკი მთელი ძალით ცდილობდა, ბოლო დღეებში ნაგროვები ბრაზი, ტკივილი და ტანჯვა ამ წუთებისთვის გაეტანებინა. არ ესმოდა ნატას შეძახილები, არ აქცევდა ყურადღებას მის გამომწვევ სამოსს, ლამაზ ფეხებს და არც იმას, რომ რბოლის დაწყებიდან ორი წუთის შემდეგ, თავისი ზედატანი მანქანიდან მოისროლა. უბრალოდ მიდიოდა, პედლებს ფეხს მთელი ძალით აჭერდა და თითქოს თავისუფლდებოდა.
ის დღეები, რაც ბეა მისგან წავიდა, სრულ აგონიაში გაატარა. ყველგან და ოცდაოთხი საათის განმავლობაში ეძებდა. თითქმის მთელ მის სამეგობროსა და სანათესაოს გადასწვდა, თუმცა გოგონას ადგილსამყოფელის შესახებ მართლა არავინ არაფერი იცოდა. უკვე გაგიჟებას იყო მისული. სჯეროდა, რომ ბეას უბრალოდ მისგან წასვლა უნდოდა, კითხვებისთვის თავიდან ასარიდებლად რამდენიმე კვირა ან თვე გაუჩინარდებოდა და მერე კვლავ დაბრუნდებოდა უკან, გააგრძელებდა ცხოვრებას ისე, როგორც ადრე და მათ ერთად გატარებულ წუთებს სამუდამოდ ჩაკეტავდა უსიამოვნო მოგონებების ყუთში. მხოლოდ ერთი რამ არ ესმოდა კანდელაკს, როგორ შეიძლებოდა ის წუთები, ის სინაზე და სიამოვნება, რასაც ერთად ყოფნის დროს განიცდიდნენ, ბეასთვის იმდენად გაუფასურებულიყო, რომ მისგან გაქცევა მოსდომებოდა? ამაზე პასუხი არ ჰქონდა. ახლა მხოლოდ ერთი რამ იცოდა, თავის ცხოვრებაში უკვე აღარავის შემოუშვებდა. ასე ბევრად უფრო მარტივი იყო . . .
შეჯიბრი კვლავ გრძელდებოდა. ხუთი მანქანა რბოლას ავარიის გამო გამოეთიშა. პირველობას კვლავ ახალგაზრდა მძღოლი ინარჩუნებდა. ანდრეამ წამით გზას თვალი მოსწყვიტა და სპიდომეტრს დახედა. სიჩქარის მომატება კიდევ შეიძლებოდა.
-კიდევ აპირებს მომატებას? -ნატა კვლავ უწინდებურად იღიმოდა, თუმცა მის ხმას რიხი დაჰკარგვოდა. სავარაუდოდ, უკვე ამოპარულიყო მის კანზე შიშის ნაწილაკები და ნელ-ნელა მთელ ტანზე აცოცდებოდა
-ვუმატებ -მხოლოდ ერთი სიტყვით შემოიფარგლა ანდრეა
მანქანა თითქოს დედამიწას მოსწყდა და მთელი ძალით გაიჭრა წინ. ახლა უკვე, კაბრიოლეტის გადასწრება საკმაოდ რეალური იყო და დაახლოებით თხუთმეტ წამში, გაყალბებული პასპორტით შემოპარულმა ბიჭმა, სანატრელი პირველობაც დაკარგა და ჯილდოც, რომელიც შეჯიბრის ბოლოს უნდა მიეღო.
ანდრეა ისევ იმავე სიჩქარით მიიწევდა წინ. უკან ხმამაღალი ღმუილით მოჰყვებოდა ავტომობილთა დიდი ნაკადი. ფინიშის ხაზამდე სულ რაღაც სამასი მეტრი რჩებოდა. ერთი შეხედვით გამბედავ და უშიშარ ნატას, უკვე ეტყობოდა, რომ ასეთი მაღალი სიჩქარის, ძალიან შეშინებოდა, თუმცა მხოლოდ ის ამშვიდებდა, რომ დასასრული ახლოს იყო და მაქსიმალურად ცდილობდა, ეს არ შეემჩნია.
კიდევ ერთი მანქანა აყირავდა. ანდრეამ დროულად მოასწრო მკვეთრად გადახვევა, თორემ ჰაერში ავარდნილი პორშე, პირდაპირ მისი BMW-ს სახურავს დაეცემოდა.
-ბეწვზე გადავრჩით! რა გიჟური დღეა! -გამაყრუებელი ხმაურის გამო, მთელი ხმით დაუყვირა ნატამ და ანდრეას კისერში აკოცა
-მოისვენე, კონცენტრირებაში ხელს მიშლი! -ცალი ხელით მოიშორა იგი მამაკაცმა და გონებაში გაიფიქრა "შენი აკიდებაღა მაკლდაო". მართალია ნატა ძალიან მომხიბველი და ზედმეტად სექსუალური იყო, მაგრამ კანდელაკს არც მისი გრძელ ფეხები აინტერესებდა და არც სხვა რამ. უბრალოდ უნდოდა აქ მოსვლის მთავარი მიზანი აესრულებინა, დაცლილიყო იმისგან, რაც შინაგანად აწუხებდა და ეს ყველაფერი გარეთ გამოედევნა.
ცხრამეტი წლის იყო, როდესაც მსგავს რბოლაში პირველად მიიღო მონაწილეობა. მიზანი ფული არ ყოფილა. ბავშვობიდან ასეთი იყო, უყვარდა სიახლეები, რისკი, თავგადასავლები, რასაც ადამიანთა უმეტესობა უფრთხის, ეშინია ან ვერ ბედავს. იმის გამო, რომ პირველივე მონაწილეობაზე, პირველი ადგილი დაიკავა, დანტეს ყურადღების მიქცევა მაშინვე შეძლო. ამის შემდეგ, დანტე ფაქტობრივად მისი ლობისტი გახდა, ფსონებსაც ყოველთვის მასზე დებდა და უამრავ ფულს იგებდა. მიუხედავად იმისა, რომ ანდრეას და დანტეს თანამშრომლობა დიდხანს გაგრძელდა, ისინი მეგობრები არასდროს გამხდარან. კანდელაკმა იცოდა, რომ ორგანიზატორი მასში მხოლოდ ფულის ტომარას ხედავდა, თუმცა ეს სამწუხარო ფაქტი, მართლაც რომ ფეხებზე ეკიდა. ამას საკუთარი სიამოვნებისთვის აკეთებდა და არა დანტესთვის სიამოვნების მისანიჭებლად ან მისი ჯიბის გასასქელებლად. ერთ დღეს კი, უბრალოდ მობეზრდა და შეეშვა. მიზეზი არავსითვის უთქვამს. მათ შორის არც დანტესთვის . . .
ფინიშამდე სულ უფრო და უფრო პატარა მანძილი რჩებოდა. პირველობას კვლავ კანდელაკის ხელში იყო, ნატა კი უკვე გამარჯვებას ზეიმობდა და როგორც კი შორ მანძილიდან ფინიშის წითელ ხაზს მოჰკრა თვალი, მაშინვე აკივლდა.
-მიდი პატარავ, ცოტაც! ცოტაც და ფინალში ვართ! გოგონამ ფანჯრიდან თავი გაყო და მთელ ხმაზე ოვაციურად იკივლა. ხალხი უკვე გამარჯვებულ მანაქანას ასახელებდა, ხოლო დანტე ისევ ბარის დახლთან, კმაყოფილი სახით იდგა და ბარმენ ბიჭს უკვე მეათედ უმეორებდა "ხომ გეუბნებოდი, ნამდვილი ჩემპიონიაო".
კიდევ რამდენიმე წამი. ხმაური უფრო და უფრო იზრდებოდა და როგორც კი, კანდელაკმა უკანასკნელი სიჩქარე აკრიბა, წინ ორმაგად უფრო სწრაფად გაიჭრა და ფინიშის წითელი ლენტი თავის შტორებიანად გაიტანა, ბრბო მთლიანად ღრიალმა და აპლოდისმენტებმა მოიცვა. დანტე თავის წარმოსახვებში უდიდესი სიამოვნებით ხარჯავდა იმ ფულს, რომელიც ანდრეაზე ფსონის დადებით მოიგო და ფეხებზე ეკიდა ის ახალგაზრდები, რომლებიც სასწრაფო მანქანებს (რომელსაც ფული გადაუხადეს, რათა პაციენტებისთვის ისე ემკურნალათ, რომ პოლიციის ყურამდე არაფერი მისულიყო) საავადმყოფოებში გადაჰყავდათ.
-შენში ეჭვიც არ მეპარებოდა. როგორც კი დაგინახე მაშინვე მივხვდი, რომ დღევანდელ შეჯიბრს მოიგებდი -ნატა ენას არ აჩერებდა და ცდილობდა ის გოგონები მოეგერიებინა, რომლებიც კანდელაკთან მიახლობას და მილოცვას ცდილობდნენ
-გამარჯვება არ აღვნიშნოთ? -ხელკავი გამოსდო მამაკაცს ნატამ და თავი მისკენ მიაბრუნებინა -თუ გინდა ჩემთან წავიდეთ, ღამითაც დარჩი. დანტე წინააღდეგი არ იქნება
ამ სიტყებით, გოგონამ დანტეს გაუღიმა და თვალებით ანიშნა დღეს მასთან ერთად დასალევად წასვლა არც კი მოინდომო, მთელი ღამით ჩემიაო.
-აბა რას იტყვი, წამოხვალ?
-ცუდი იდეაა, ძალიან დავიღალე და გამოძინება მჭირდება -სცადა თავი აერიდებინა, თუმცა ნატა ასე იოლად არ დანებდებოდა
-კარგი რა, რა დროს ძილია. ცხოვრება ახლა იწყება, ამას მე არ უნდა გასწავლიდე. ახალგაზრდა ხარ, მიმზიდველი -მის ბაგეებს თითი გადაუსვა გოგონამ და თვალებში ვნების ცეცხლი ჩაუდგა -გამოგიტყდები და ძალიან მინდიხარ. ასეთი სურვილი არასდროს გამჩენია. არარეალურად სიმპათიური ხარ პატარავ
ბოლო სიტყვაზე ანდრეამ სიცილი ძლივს შეიკავა. ყოველთვის ფიქრობდა, როგორ შეიძლებოდა მამაკაცისთვის ასე მიგემართა და მას ეს მოსწონებოდა.
-ერთი წამით ნატა, მობილურზე მირეკავენ -ანდრეამ ისე, რომ გოგონას პასუხისთის არ დაუცდია, მას ზურგი აქცია, რამდენიმე ნაბიჯით მოშორდა და ჯიბიდან აზუზუნებული ტელეფონი ამოაძვრინა. ელოდა, რომ კვლავ დიმა ურეკავდა, თუმცა ამჯერად ეკრანს ალექსანდრე ეწერა.
-გისმენ
-როგორც იქნა მიპასუხე -გაბრაზებული ჩანდა იგი -სად ჯანდაბაში ხარ მთელი დღე? დიმამ და მეგიმ ათასჯერ მაინც დაგირეკეს
-მითხარი რა ხდება, ახლა არ მცალია
-ისეთი ამბავი მაქვს აუცილებლად მოიცლი
ანდრეას გულმა წამით ფეთქვა შეწყვიტა. თითქმის დარწმუნებული იყო, რომ ბეაზე გაარკვიეს რაიმე და კითხვის დასმისაც კი ეშინოდა. ვაითუ რაიმე ცუდი ან ისეთი ეთქვათ, რასაც თავის საყვარელ ადამიანს ყველაზე ნაკლებად უსურვებდა, მიუხედავად გულის ტკენისა
-რა მოხდა? მითხარი, ახლავე! ბეა იპოვე? სად არის? როგორაა?
-ანდრეა დამშვიდდი. ბეას ტელეფონი განყოფილებაში კონტროლზე მყავდა აყვანილი. ჩართვისთანავე მისი ადგილსამყოფელის გარკვევას შევძლებდით და ზუსტად დღეს, არც მეტი არც ნაკლები ხუთი წუთით, მისი მობილური ჩაირთო. მისამართს შეტყობინებით გამოგიზგავნი, მინდოდა პირველს შენ გაგეგო. მიაკითხე, ილაპარაკეთ და ყველაფერი თავად გაარკვიეთ
-მისამართი ახლავე გამოუშვი ალექსანდრე, ახლავე გესმის?
ანდრეამ მობილური გათიშა, ავტოდრომის პარკინგზე დაყენებულ თავის ავტომობილს თვალი შეავლო და ყველანაირი შესავლისა და დამშვიდობების გარეშე იქაურობას გაეცალა. თითქოს შორიდან ჩაესმოდა ნატას ყვირილი სად გარბიხარ,დამელოდეო, ფეხებზე ეკიდა დანტეს ძახილიც, რომლიდანაც ვერც ერთი სიტყვა ვერ გაარჩია. ახლა მისთვის მხოლოდ ერთი ადამიანი იყო მთავარი და ახლა, სწორედ მის სანახავად მიდიოდა . . .










თავი 21
ბეა სასტუმროს შიდა ბარში, მაღალ სკამზე ჩამომჯდარიყო, კოქტეილ "ლურჯი მთვარის" მესამე ჭიქას აგემოვნებდა და თავის გამორთულ მობილურს ზემოდან სევდიანი მზერით დაჰყურებდა. დიდ, საკმაოდ გემოვნებიანი დეკორაციებით მორთულ, ბუნდოვნად განათებულ დარბაზში, ხალხის სიმრავლე ნამდვილად არ შეიმჩნეოდა. დროის ამ მონაკვეთში, სასტუმროს ყველა სტუმარს, თავის ნომერში ყოფნა, დასვენება ან ტელევიზორის ყურება ერჩივნა. სწორედ ამიტომ სკამებისა და მაგიდების დიდი ნაწილი, მარტოსული და ცარიელი გახლდათ.
გოგონა სპორტულ სტილში გამოწყობილიყო. ქვემოთ ჯინსის, დახეული შარვალი ამოეცვა, რომელისთვისაც ამავე ფერის კედები ჰქონდა შეხამებული, ხოლო წელს ზემოთ ტერიტორია, ორი ზომით დიდი, კაპიუშონიანი მაისურით დაეფარა, რაზეც ცნობილი ფილმის Suicide Squad-ის მთავარი პეროსნაჟი, ჰარლი იყო გამოსახული. გოგონას ეს პერსონაჟი ყველაზე მეტად მოსწონდა, ალბათ იმიტომ, რომ რაღაცით თავის ხასიათს აგონებდა და მასავით მეამბოხე იყო.
სასტუმროში ყოფნის შემდეგ, პირველი შემთხვევა იყო, როდესაც თავისი ნომრიდან ფეხი გამოადგა. აქამდე საუზმის, სადილის და ვახშმის ოთახში მიტანას ითხოვდა და მთელი დღეების განმავლობაში, ან ტელევიორს უყურებდა ან ლეპტოპს ჩაშტერებოდა. ახლა არავისთან არ უნდოდა საუბარი და კონტაქტი. მას შემდეგ, რაც ჯადოსნური ღამე, თავის იმეილზე მოსულმა შემზარავმა სურათებმა ჩაუშხამა, მხოლოდ მარტო ყოფნა იყო ის, რაც ამქვეყნად ყველაზე ძალიან სურდა. თავდაპირველად, როდესაც ეს ფოტები მის ტელეფონში ამოხტა, ბეამ იფიქრა, რომ ანა ძველი ფოტო-სურათებით ცდილობდა მის პროვოკაციაზე წამოგებას, თუმცა როგორც კი, ანდრეას მაჯაზე, თავის მიერ ნაყიდი სამაჯური ამოიცნო, რომელიც მას ვენიდან ჩამოსვლის შემდეგ აჩუქა, ყველანაირი იმედი და ცხოვრების ხალისიც დაკარგა.
ოდესმე გამოგიცდიათ, როგორი შეგრძნებაა, როცა შიგნიდან ყველაფერი გეწვის, ჰაერი არ გყოფნის და გულიც არანორმალური ტკივილით გიცემს? სწორედ ამ ყველაფერს განიცდიდა ბეა, როდესაც მთის სახლის კიბეებზე ჩარბოდა და ანდრეასგან სამუდამოდ მიდიოდა. იმ წუთას თავი ყველაზე უბედურ ადამიანად წარმოედგინა, რომელიც ვეღარასოდეს შეძლებდა სრულფასოვან ცხოვრებას და კვლავ ისე გულღიად გაღიმებას, როგორც ადრე. ახლაც ასე ფიქრობდა, ეჩვენებოდა, რომ მხიარული, სიცოცხლით სავსე გოგონა წარსულში მოიტოვა და მისმა სხეულმა ახალი სული შეიძინა. ეს კი, ლამპარში გამომწყვედული ჯინივით უბედური და შებოჭილი იყო.
დარბაზში კიდევ რამდენიმე ახალგაზრდა შემოვიდა. იისფერ-ვარდისფერი მკრთალი განათების ფონზე, შოპენის გაზაფხულის ვალსი უკრავდა, რაც კიდევ უფრო მშვიდსა და სასიამოვნოს ხდიდა იქაურ გარემოს. თეთრ პერანგებსა და ლამაზად განასკვულ, შავ ბაბთებში გამოწყობილი ოფიციანტები, შეკვეთებს მაგიდიდან მაგიდაზე დაარბენინებდნენ. ძირითადად, კლიენტებს თავი ბარის მარჯვენა კუთხეში მოეყარათ, ხოლო მარცხენა, მასთან შედარებით, შესამჩნევად დაცარიელებულიყო. უმეტესი მათგანი, ამ დაწესებულების აივანზე, მოსაწევად იყო გასული, რადგან შიგნით შემოსვლისას მაშინვე მოგხვდებოდათ მრგვალ აბრაზე გამოსახული გადახაზული თამბაქოს სურათი, რომლის ქვეშაც წითელი ასოებით მიეწერათ No Smoking!
-კიდევ ერთი დამისხით თუ შეიძლება -ცარიელი ჭიქა დანარჩენ ორს გვერდით მიუდგა ბეამ და დახლთან მდგომ ახალგაზრდა ბარმენს დააკვირდა. გოგონაზე დაახლოებით სამი ოთხი წლით იქნებოდა უმცროსი. საშუალო სიმაღლის იყო, ლაქით დაყენებული წაბლისფერი თმა და ამავე ფერის თვალები ჰქონდა. მასზე ნამდვილად ვერ იტყოდით ძალიან სიმპათიურიაო, თუმცა, მიუხედავად ამისა, თავისებური მომაჯადოებელი შარმი მაინც გააჩნდა, რის გამოც გოგონების მხრიდან უყურადღებობას ნამდვილად არ განიცდიდა.
-ისევ იგივე?
-ისევ იგივე -თავდაჯერებით დაუმოწმა გოგონამ, თან სწორედ იმ წუთას შეამჩნია, რომ შოარიახლო მაგიდიდან, ერთი ბიჭი დაჟინებულ მზერას არ აშორებდა და თვალებით ჭამდა კიდეც
-რატომ მაინდამაინც "ლურჯი მთვარე"? უკვე მეოთხე ჭიქა ითხოვ, ვფიქრობ ამ კოქტეილს რაღაც მოგონებასთან აკავშირებ, ასეა?
-გონივრული დასკვნაა, მაგრამ ცდები -ისე მიუგო ბეამ, თითქოს იმ წუთებში თავში ის მომენტები არ უტრიალებდა, როდესაც სასტუმრო Suite Hotel 200m zum Prater-ის აივანზე ანდრეამ მთვარის ერთ-ერთ ლეგენდას უამბობდა, ის კი დიდი ყურადღებით უსმენდა
-სამწუხაროა, ზოგადად არ ვცდები ხოლმე -ოფიციანტმა წინ სასურველი კოქტეილით სავსე, მორიგი, მაღალი ჭიქა დაუდგა და დახლთან უეცრად მოახლოებულ, კიდევ ერთ კლიენტს, თავის დაკვრით მიესალმა. ახლად მოსული სწორედ ის ახალგაზრდა, საკმაოდ გემოვნებით ჩაცმული ბიჭი იყო, რომელიც ცოტა ხნის წინ, ბეას თავისი მზერით, ფაქტობრივად, რენტგენზე ატარებდა და აშკარა იყო, რომ ადგილის მონაცვლება ბარმენის მოსაკითხად არ გადაუწყვეტია
ბიჭმა დასაწყისისთვის საფულე ამოიღო და რამდენიმე წამიანი ფიქრის შემდეგ, თავის მოსაწონებლად ერთი ჭიქა, ყველაზე ძვირადღირებული შოტლანდიური ვისკი შეუკვეთა. თავისი მეგობრები, რომელიც ბარის მარცხენა კუთხეში მდგარ მაგიდასთან დატოვა, რაღაცაზე გაცხარებით ლაპარაკობდნენ და ირგვლივ არავინ და არაფერი აინტერესებდათ. თქვენ წარმოიდგინეთ არც ის, შეაბამდა თუ არა მათი უეცრად გაპარული თანამოსაუბრე მარტოსულ, ლამაზ გოგონას, ვისაც ახლა ერჩივნა მთელ სამყაროში მარტო ის ყოფილიყო და სხვა არავინ.
-აქ მარტო ხარ, არა? -ბიჭი ბეას, პირველად მხოლოდ მაშინ დაელაპარაკა, როდესაც ოფიციანტმა შეკვეთა შავ, პრიალა დახლზე, პირდაპირ ცხვირწინ დაუდო და მას, გასაგრილებლად სამი ნატეხი ყინულიც დაამატა
-ჩემ გარდა ვინმეს ხედავ? -"შენღა მაკლდის" მზერით გახედა გოგონამ. როგორ არ უყვარდა ასეთი სიტუაციები. ამ დროს აუცილებლად უწევდა თავხედ უცნობებთან ეუხეშა, უხეშობა კი, საშინლად არ უყვარდა. მიუხედავად ყველაფრისა, როდესაც მამაკაცის თვალებში მხოლოდ შენთან დაწოლის სურვილს ხედავ, სხვა გამოსავალი მართლა არ გრჩება
-ძალიან კარგია, რომ ვერ ვხედავ. თუ გინდა სასმელზე დაგპატიჟებ. დალევ რამეს?
-არა, ცხოვრებამ უკვე საკმარისად დამათრო
-საინტერესო ხარ -ეშმაკურად გაეღიმა უცნობს -შენ სახელს არ მეტყვი? მე რატი მქვია
გოგონამ არაფერი უპაუხა. უბრალოდ თვალები მობეზრებულად აატრიალა და კოქტეილის მორიგი ჭიქის დაგემოვნება განაგრძო. იმ წამს მხოლოდ ერთ რამეს ნატრობდა, აბეზარი უცნობი რაც შეიძლებოდა მალე გასცლოდა მის სამყაროს და კვლავ მარტო დაეტოვებინა.
ნაზი, სასიამოვნო ტონალობის მუსიკა, რომელიც თითოეულ იქ მყოფს მოსწონდა, წამით შეწყდა. სწორედ ამ წუთას, ხის, პრიალა იატაკზე რაღაც პატარა, მაგრამ მძიმე გაგორდა. ამას ბარმენი ბიჭის ჩუმი ჩაგინებაც მოჰყვა და დახლის ქვეშ, მობეზრებული გამომეტყველებით შეიხედა. მერამდენედ უნდა დამართნოდა ასე? ახლაც თავის ანტიკვარული ბეჭედი მოძვრა, რომლის დაკარგვაც არანაირად არ შეიძლებოდა, რადგან ოჯახური რელიქვია იყო და ამის გამო შეიძლებოდა მშობლებს, უკიდურეს შემთხვევაში გილიოტინაზეც კი აეყვანათ.
ახალგაზრდა ოფიციანტს ნადვილად აღარ გაუგონია, თუ რა უპასუხა ბეამ, აბეზარ უცნობს. ისე, რომ ნებართვა არც უთხოვია მის ტელეფონს დასწვდა ფანრის ჩასართველად და დაკარგული ნივთის მოსაძებნად, რადგან ბარის მბჟუტავი განათება საკმარისი არ იყო, თუმცა აღმოჩნდა, რომ გოგონას მობილური გათიშულ მდგომარეობაში იმყოფებოდა.
"რისთვის ჩამოიტანა ნომრიდან ტელეფონი, თუ მაინც გათიშული აქვს?" -გაიფიქრა მან და ჩართვის ღილაკს, ცერა თითი დააჭირა. ბეას საერთოდ არაფერი გაუგია, ნახევრად ჩაცლილ კოქტეილს სვამდა, რატის უაზრო ლაპარაკს აიგნორებდა და თავისი დაუსრულებელი ფიქრების სამყაროში მოგზაუროიბდა.
რამდენიმე წუთის განმავლობაში ეძებდა ბარმენი თავის დაკარგულ ნივთს, ზოგიერთი კარადა მისწი-მოსწია კიდეც, შემდეგ კი, იმედგაცრუებულმა ისევ თავის ადგილას დააბრუნა. მართლა ვერ გაეგო, სად უნდა წასულიყო, მოეჩვენა, რომ ეს ყველაფერი თანდათან თივის ზვინში ნემსის ძებნას ემსგავსებოდა და საბოლოოდ, როდესაც უკვე მისი პოვნის ყველანაირი იმედი ჰქონდა გადაწურული, თანაც დარწმუნებული იყო, რომ საკმაოდ ფასეული, ანტიკვარული ბეჭედი მიწამ ჩაყლაპა, სწორედ მაშინ მის თვალწინ, რაღაცამ სუსტად გაიბრწყინა. ბიჭს ჯერ ეგონა, რომ ბარის ჭერზე მიმაგრებული ვერცხლისფერი, ტრიალა ბურთი თამაშობდა და რაღაც ეჩვენებოდა, თუმცა როდესაც ძირს უფრო მკვეთრად დაიხარა და ფანარიც კარგად მიანათა, დახლის მარჯვენა კუთხეში, საკმაოდ ძნელად მისაგნებ და თვალს მიფარებულ ადგილას, თავის დაკარგულ საკმაულს მოჰკრა თვალი.
"ესეც ასე" -კმაყოფილმა გაიფიქრა მან, ტელეფონი სწრაფად გათიშა, წელში გასწორდა და კვლავ დახლზე დააბრუნა. ბამ მხოლოდ ახლა შეამჩნია თავისი მობილურის სხვის ხელში აღმოჩენა და ბიჭს ეჭვის თვალით გახედა.
-რად გინდოდა ჩემი ტელეფონი?
-რაღაცაში დამჭირდა. ბოდიში, დაუკითხავად არ უნდა ამეღო
-არ მითხრა, რომ ჩართე -ბეას სახე იმდენად დაუსერიოზულდა და ნაცრისფერ თვალებში, ბრაზის ისეთი ნაპერწკლები აუკიაფდა, ბარმენმა იფიქრა ამასთან ჩხუბი არაფერში მაწყობს, შეიძლება სამსახურის დაკარგვამდეც კი მიმიყვანოსო და თავი უარის ნიშნად გადააქნია.
-არა, უბრალოდ ჩემს უმცროს დასაც ასეთი მოდელი აქვს. რამდენიმე დღის წინ ბატარეა გაუფუჭდა, ახალი ვუყიდე და ერთმანეთს ვადარებდი. მაინტერესებდა სხვა მოდელის ბატარეაში ხომ არ შემეშალა-მეთქი
-და ამის გადასამოწმებლად დახლის უკან დამალვა აუცილებელი იყო? -ისევ ვერ ისვენებდა ბეა
-დახლის უკან არ ვიმალებოდი, უბრალოდ რაღაც დამივარდა და ვეძებდი. კიდევ გააგრძელებ ჩემ დაკითხვას?
-არა, უკვე მოვრჩი -მობილური, ამჯერად ჯიბეში ჩაიდო მან და ოფიციანტის დამფრთხალი სახის დანახვაზე, უნებურად ჩაეცინა
დაუპატიჟებელი სტუმარი, გოგონას ისევ არ ეშვებოდა. ბეას უკვე მოთმინების ფიალა აევსო. დედამიწაზე მეტეორი რომ ჩამოვარდნილიყო, ისურვებდა, რომ პირველ რიგში იმ ადამიანს დასცემოდა, რომელიც ახლა მის გვერდით ჩამომჯდარიყო და მოსვენებას არ აძლევდა.
-კარგი, უკვე მივხვდი, რომ ლაპარაკი დიდად არ გიყვარს. იქნებ ცეკვამ მაინც მოგანიჭოს სიამოვნება, რას იტყვი? -ბიჭმა პასუხს კიდევ რამდენიმე წამი უცადა, თუმცა როცა ამჯერადაც იგნორი მიიღო, სასმელის ნახევრად ჩაცლილი ჭიქა დახლზე დააბრუნა, ბეას წელზე ხელი უხეშად მოხვია, სკამიდან ჩამოიყვანა და სხეულზე ისე აიკრა, როგორც ამას ანდრეა აკეთებდა
-ახლავე გამიშვი, შენ რა სულ გაგიჟდი?!
-არსად არ გაგიშვებ ფისუნია. მარტოსულ გოგონებს უყურადღებოდ არასდროს ვტოვებ, ამ მხრივ ძალიან კეთილი ვარ
-თუ არ გინდა, რომ ეს დღე შენთვის უკანასკნელი იყოს, ეგ ბინძური ხელები მომაშორე -უკვე ბრაზი ახრჩობდა გოგონას. საშინლად აღიზიანებდა მისი ზღვარს გადასული თავხედობა და თითოეული მცირედი შეხებაც კი, საშინლად არასასიამოვნო გრძნობებს იწვევდა მთელს მის არსებაში
-ბევრს ნუ ლაპარაკობ, დარწმუნებული ვარ ჩემზე უკეთესი არავინ შეგხებია -სახეზე ცინიკური მზერა გამოისახა და ყველანაირი შესავლისა და სიტყვების გარეშე, თავხედურად დაიხარა მისი ტუჩებისკენ
აქ კი, მართლა მოთმინების ფიალა აევსო, ისედაც ნერვებმოშლილ ბეას. სწორედ ამიტომ, სანამ ბიჭი კოცნას მოასწრებდა, ერთი მტკივნეული, მაგრამ საკმაოდ ეფექტური ხერხი გამოიყენა-აბეზარ უცნობს, ფეხებშუა მაგრად ამოსცხო, შემდეგ, ბონუსად სილაც გააწნა და სანამ იგი ტკივილისგან გამწარებული, დაჭრილი ცხოველივით ღრიალებდა იატაკზე ჩამუხლული, საიდანაც მისი მეგობრები ერთობლივად ცდილობდნენ როგორმე წამოეყენებინათ, გოგონამ ლიფტის გამოძახებაც მოასწრო, ღილაკებს შორის თავისი სართულის არჩევაც და ერთსაწოლიან, მყუდრო ნომერში დაბრუნებაც.
ოდესმე გიგრძვნიათ, რა საშინელი განცდაა, როდესაც ამ სამყაროში თავს სრულიად მარტო, გარიყულად და ყველასგან მოშორებულად გრძნობთ? უყურებთ თქვენს თავშესაფარს, ცარიელ საწოლს, რომელშიც მარტო თქვენ გძინავთ, ნივთებს, რომელთაც თქვენს გარდა არავინ ეხება და იატაკს, სადაც თქვენს გარდა არავინ დააბიჯებს?!
სწორედ ამ განცდებმა შემოუტია ბეას, როდესაც თავისი ოთახის კარში, ლურჯი ვიზიტ-ქარდი გაატარა და შიგნით ყველაფრისგან დაღლილმა შეაბიჯა. ვერ იტანდა მარტოობას, მდუმარებას, გულის გამაწრვრილებელ წივილს, რომელიც სამარისებურ სიჩუმეს ახლავს ხოლმე თან და ტვინსა და გონებაზე, ზედმეტად გამაღიზიანებლად მოქმედებს. თუმცა, ამ საზარელი ხმის გადაფარვა ფიქრების ხმაურითაც ხომ შეიძლება? იქნებ ადამიანები, მარტოობის დროს სწორედ ამიტომ ვფიქრობთ ამდენს, რათა ზემოთ ხსენებული გამაღიზიანებელი წივილი გონებამდე არ მივუშვათ? იქნებ სწორედ ამ მიზეზით დაფიქრდა ბეაც, თუ რა მოხდებოდა მაშინ, ყველაფერი სხვანაირად რომ ყოფილიყო? როგორ წარიმართებოდა მოვლენები, რომ იმ ღამით კლუბში არ წასულიყო, ანდრეას არ შეხვედროდა და მათი გზები, ერთმანეთისაში არ გადახლართულიყო?!
რომ დაფიქრებულიყო, უნდოდა კი ეს? მიუხედავად იმ ტკივილისა, დიდი იმედგაცრუებისა და ცრემლებში გათენებული ბოლო რამდენიმე ღამისა, შეეძლო დაეფიცა, რომ არ უნდოდა. ამ ადამიანმა ხომ ყველაზე დიდი რამ განაცდევინა, რაც კი ოდესმე უგრძვნია? მან ხომ, ასწავლა რას ნიშნავს, როდესაც ვინმე საკუთარ სიცოცხლეს გირჩევნია და მის გამო მზად ხარ ყველას და ყველაფერს დაუპირისპირდე?
პარადოქსად შეიძლებოდა ჩათვლილიყო ის ფაქტი, რომ სწორედ ანდრეა იყო ის ადამიანი, ვინც ბეას ყველაზე დიდი ბედნიერებისა და ამავდროულად, ყველაზე დიდი უბედურების მიზეზად ითვლებოდა. თუმცა რატომ პარადოქსი? უზარმაზარ ტკივილს, სწორედ ის ადამიანები გვაყენებენ, რომელიც ჩვენთვის მნიშვნელოვანნი და ძვირფასნი არიან, სწორედ ასეთებისგან გვწყინს ყველაზე მეტად და არა მათგან, ვინც ჩვენთვის უბრალო ნაცნობი ან გამვლელია.
ბეამ ტანზე ყველაფერი გაიხადა, დაუდევრად შეყარა კარადის პირველ უჯრაში და ამჯერად, თავისი საზაფხულო პიჟამათი შეიმოსა, რომელიც მოკლე შორტსა და ასევე მოკლე, წითელ ზედატანს აერთიანებდა. საშინლად იყო დაღლილი და უკვე თვალებსაც ძლივს ახელდა. უნდოდა ამ სამყაროს რამდენიმე საათით გამოთიშვოდა, ყველაფერი დაევიწყებინა და უბრალოდ დაეძინა. ბოლო დროს ხომ ისიც კი აღარ ახსოვდა ეს რა იყო?
გოგონამ საწოლს, ყვავილებიანი გადასაფარებელი გადააძრო, ზემოთ აკრული თმა ჩამოიშალა, საწოლში ფრთხილად შეძვრა და აივნის გაღებულ კარს, საიდანაც გრილი სიო, გამჭვირვალე, თეთრს ფარდებს ლამაზად აფრიალებდა, მზერა გაუშტერა. გარედან ჩამიჩუმიც არ ისმოდა, მხოლოდ ალაგ ალაგ გავლილი მაქანების ხმა თუ არღვევდა მყურდროებას და საბოლოოდ, ისიც სადღაც შორს, უსასრულობაში იკარგებოდა.
ბეამ ხელი ტუმბოსკენ გადასწია. იქ, თავისი განუყრელი წითელი Mp3 და ამავე ფერის ყურსასმენები ეგულებოდა. როგორც ყოველთვის აკეთებდა, ამჯერადაც მხოლოდ ერთი მათგანი მოირგო, დაღლილობიისგან დამძიმებული თავი ბუბმულის, ფაფუკ ბალიშებში ერთიანად ჩარგო და Yiruma-River Flows In You-ს ნაზ, სიმშვიდის მომგვრელ ჰანგებში, ვერც კი გაიგო ისე გადაეშვა ძილის იდუმალებით მოცულ სამყაროში.
ამინდი კვლავ გაუარესდა . . .
კოკისპირულ წვიმას, რომელიც ამ ღამეს უფრო სასტიკსა და პირქუშს ხდიდა, სუსხიანი ქარიც ერთვოდა. გარეთ აყუდებული, სველი ალვის ხეები, გრძელ ტოტებს აქეთ-იქით აშრიალებდნენ და ამაზრზენ, კივილის მაგვარ ხმებს გამოსცემდნენ. ხეებისგან ცოტა მოშორებით, მთელ სასტუმროს ირგვლივ დაბალი, მრგვალი მოყვანილობის ლამპიონთა ჯარი ჰქონდა შემოვლებული, რომელებიც ძლიერი წვიმის გამო, შეთანხმებულად ჩაბნელებულიყვნენ და აქაურობას სრული წყვდიადისთვის იმეტებდნენ.
სიცივე და უამინდობა, რომლითაც ის დღე დაასაჩუქრა განგებამ, გახდა მიზეზი იმისა, რომ სასტუმროში გაჩერებულმა თითოეულმა დამსვენებელმა თუ უბრალოდ ერთი დღით თავშეფარებულმა, დასაძინებლად დაწოლა ჩვეულებრივზე ადრე გადაწყვიტა. ჰოტელის სამივე სართულზე, უცნაური მდუმარება გამეფებულიყო. მხოლოდ ბარიდან თუ ამოდიოდა ხმადაბალი მუსიკის ხმები, თუმცა ნახევარ საათში ეს დაწესებულებაც ოფიციალურად დახრულად გამოცხადდებოდა და მის კარზე მიკრული აბრა, საპირისპირო მხარეს შემოტრიალდებოდა, რომელზეც წარწერა Closed-ს წითელი, მოკაშკაშე ნათურები ჰქონდა შემოვლებული.
ბეას კვლავ გათიშულს ეძინა. ძალიან მოუსვენრად იყო, წუთში ადგილს ათჯერ მაინც ინაცვლებდა და აფორიაქებული ბორგავდა. ვერ იტყოდით, რომ ეს მის პლეერში აჟღერებული მელოდიის გამო ხდებოდა, რომელიც ყოველი დამთავრებისას, ხელთავიდან აგრძელებდა ბრუნვას და იგივე ჰანგების დაკვრას. გოგონას მუსიკის თანხლებით ადრეც ბევრჯერ დაუძინია, თუმცა მთელი ღამე მშვიდად და უშფოთველად გაუტარებია. თუ ასეა, ახლა რა ხდებოდა? რატომ ჰქონდა ისეთი შეგრძნება, რომ იქ მარტო არ იყო? რომ მის ნომერში ერთი კი არა, ორი ადამიანი სუნთქავდა და ერთდროულად ორი ადამიანის გული ცემდა?!
გოგონამ კიდევ რამდენჯერმე იცვალა გვერდი. ამდენ მოძრაობაში, მარჯვენა ყურში გარჭობილი ცალი ყურსასმენი, უნებურად გამოსძვრა და რბილ ბალიშზე დაეცა. ახლა უკვე, თავისუფლად შეეძლო გაეგონა, თუ როგორ იმატებდა ნელ-ნელა ქუჩაში წვიმა. ასეთი ამინდის შემყურე, ზოგი იმასაც კი იფიქრებდა, სამყარო წარღვნის წინაშე დგასო. ალაგ-ალაგ ყრუ ქუხილიც სწვდებოდა ძილისგან დახშულ ყურთასმენას. როგორც კი, ცამ დანარჩენ გაელვებებთან შედარებით, ყველაზე მკვეთრად გაანათა, ამას გამაყრუებელი გრუხუნიც მოჰყა. კლაკნილმა ელექტროობამ და მისმა სიძლიერემ, სასტუმრო წამით ერთიანად შეანანზარა, თუმცა ესეც საკმარისი აღმოჩნდა, რომ ისედაც მოუსვენრად აწრიალებული ბეა, რომელიც სანახევროდ უკვე მოფხიზლებული გახლდათ, საწოლიდან კოშმარნანახივით წამოვარდნილიყო და შეშინებული, აფორიაქებული და დამფრთხალი მზერა მიწისქვეშა სარდაფივით ჩაბნელებული ოთახისთვის მოეტარებინა.
რამდენიმე წამში, ყველაფერი მიწყნარდა . . .
თითქოს ცოტა ხნის წინ არაფერი მომხდარაო. მხოლოდ რამდენიმე ქვემოთ დაყენებულ მანქანას ჩაერთო სიგნალიზაცია ელვისგან გამოწვეული ძლიერი ხმაურის გამო, თუმცა ესეც ძალიან მალე მიყუჩდა.
დიდი ხნის განმავლობაში ისმოდა ოთახში ბეას დაძაბული სუნთქვა. თავიდან ისიც იფიქრა, რაიმე კოშმარი ხომ არ მესიზმრაო, თუმცა ასეთი რომ ვერაფერი გაიხსენა, ყოველივე ზემოთ ხსენებული, ბოლო დროინდელ დაძაბულობას დააბრალა და აივნის ღია კარს გახედა. თეთრი ფარდა ისევ ისე შრიალებდა, როგორც მის ჩაძინებამდე, თუმცა რაღაც ნიუანსი მაინც შეცვლილიყო. გოგონა კარგად დააკვირდა, ხომ არაფერი მეშლებაო, თან პარალელურად შინაგანმა კანკალმა აიტანა. არა, ნამდვილად არ ცდებოდა, აივანზე მდგარ სავარძელში, ვიღაცის სილუეტი საკმაოდ მკრთალად იკვეთებოდა. ფიგურა უძრავად იჯდა, თავი ხის საზურგეზე ჰქონდა ჩამოდებული და წინ გადაშლილ, რძისფერ ნისლში გახვეულ ალვის ხეებს, თანდათან უფრო და უფრო, რომ იჟღინთებოდა წვიმის და სიგრილის სურნელით, თვალმოუშორებლად მიშტერებოდა. ბეამ მართლა არ იცოდა რა ექნა. იქნებ ეს ყველაფერი ესიზმრებოდა? ამის გადასამოწმებლად მკლავზეც კი იჩქმიტა, თუმცა როდესაც ტკივილი საკმაოდ ცხადად იგრძნო, დარწმუნდა, რომ რეალობაში იმყოფებოდა და გადაწყვიტა, რაც არ უნდა მომხდარიყო, აივნამდე მისვლა გაებედა.
გოგონა საწოლიდან ფეხაკრებით წამოდგა. უკვე იმ მოსაზრებაზე იდგა, რომ ბარში გაცნობილმა, თავხედმა ბიჭმა, რომელიც სავარაუდოდ უშვილოდ დატოვა, სამაგიეროს გადახდა გადაწყვიტა, თუმცა სწორედ მაშინ, როდესაც კარამდე მისასვლელად, სულ რაღაც სამიოდე ნაბიჯი ჰქონდა დარჩენილი, ნაცნობი, საყვარელი და ყველაზე სასიამოვნო სურნელი იგრძნო, ის სურნელი, რომელსაც იგი ათას კაცშიც კი გამოარჩევდა. ბეა ერთ ადგილს ქანდაკებასავით მიეწება. დიდხანს იდგა აფრიალებულ ფარდასთან და გონებაში ორწამიანი შუალდებით იმეორებდა "ანდრეას სურნელი", "ანდრეას სუნრელი", "ანდრეას სურნელი".
გული ლამის ამოჯდომაზე ჰქონდა. თითქოს ყველა იარა თავიდან განუახლდა ან, მასზე ვიღაცამ უზღვავი რაოდენობით მარილი მოაყარა და კიდევ ერთხელ განაცდევინა ის, რის დავიწყებასაც მთელი ეს დრო დიდი მონდომებით ცდილობდა. რა უნდა ექნა? გასულიყო? თუ უბრალოდ უკანმოუხედავად გაქცეულიყო აქედან და შედეგებზე წამითაც არ ეფიქრა? პირველად იდგა ასეთი დიდი დილემის წინაშე. მასში ერთმანეთს ორი პიროვნება ებრძოდა. ერთს უნდოდა კანდელაკს მივარდნოდა, მთელი ბრაზი ამოენთხია და ეყვირა, მეორეს კი უბრალოდ იქიდან წასვლა და უფრო საიმედო თავშესაფრის პოვნის დაუოკებელი სურვილი კლავდა. რომელი გაიმარჯვედა მათ შორის? ვინ მოიპოვებდა უპირატესობას და გამარჯვებული გვირგვინს დაიდგამდა? ეს მხოლოდ ბეას გადასაწყვეტი იყო.
-კარგია, რომ გაიღვიძე -ფიქრების ლაბირინთიდან, მომენტალურად უკან დააბრუნა აივნიდან გამოვარდნილმა ხმადაბალმა სიტყვებმა, რომლებმაც ყოველგვარი ზედმეტი ფიქრის გარეშე აიძულეს, აფრიალებული ფარდის მეორე მხარეს აღმოჩენილიყო. ანდრეა კვლავ რძისფერ უსასრულობაში იყურებოდა, მისი მზერა არაფერს გამოხატავდა ან გამოხატავდა და ამას ღამის წყვდიადი საიმედოდ ნიღბავდა, როგორც კარნავალის სტუმარს, საგანგებოდ შერჩეული, იდუმალი ნიღაბი
-აქ როგორ აღმოჩნდი?
-ჩათვალე, რომ ბედის საჩუქარი ვარ -ისევ იმავე ტონით მიუგო მამაკაცმა. მთელი ეს დრო, აივანზე მხოლოდ იმიტომ გაატარა, რომ გოგონას გაღვიძება არ სურდა, თუმცა ერთი სული ჰქონდა აზრზე როდის მოვიდოდა, რათა მასთან დალაპარაკება და ყველაფრის გარკვევა მოეხერხებინა
-ანდრეა კითხვა დაგისვი და ნორმალურად მიპასუხე. აქ როგორ აღმოჩნდი-მეთქი?
-კითხვა დამისვი, არა? -ფეხზე მომენტალურად წამოხტა კანდელაკი, გოგონა ოთახისკენ დასჯილი პატარა ბავშვივით წაათრია, შუქის ჩამრთელს ხელი ჩამოჰკრა და ბეა კედელზე ისე ააკრა, რომ მათ შორის დაშორება ერთი სანტიმეტრიც არ დარჩენილიყო -არ ფიქრობ, რომ აქ და ახლა კითხვები მე უნდა დავსვა?!
მამაკაცმა ჯიბიდან ოთხად გაკეცილი ქაღალდი ამოღო და გოგონას ცხვირინ დოლარის კუპიურასავით აუფრიალა.
-ხომ არ გგონია, რომ ამ დაწყევლილ წერილს რაღაც აკლია? მგონი იმას მაინც ვიმსახურებდი, რომ შენი უეცარი წასვლის მიზეზი აგეხსნა. ის მაინც თუ იცი ეს დღეები რა გადავიტანე? მთელ დრო შენს ძებნაში ვატარებდი და იმის წარმოდგენაც კი მზარავდა, რომ შეიძლებოდა რაიმე დაგმართნოდა! -თანდათან ხმას უწევდა ანდრეა და მისი მწვანე თვალებიც, ბრაზისგან ნელ-ნელა მუქდებოდა. მიუხედავად ამისა, ყველანაირად ცდილობდა მრისხანებისას კონტროლი არ დაეკარგა და გოგონასთვის უნებლიედ რაიმე არ ეტკინა. ბეასთვის ტკივილის მიყენება ყველაზე ნაკლებად სურდა და ამას არასდროს გააკეთებდა
-ჩუმად რატომ ხარ? სათქმელი არაფერი გაქვს?
-მე უნდა მქონდეს სათქმელი? -მთელი იმედგაცრუება ჩააქსოვა ბეამ ამ მზერაში -ბოლო დროს მომხდარიდან დავრწმუნდი, რომ ერთმანეთის ცხოვრებაში ზედმეტები ვართ და ჯობს არსებობა ისე განვაგრძოთ, ვითომ ერთად გატარებული მთელი ეს დრო არც ყოფილა
-გაცნობიერებული გაქვს რას ამბობ? -მორიგი სიმწრის ღიმილი გამოისახა ანდრეას სახეზე -შენ ეს მართლა გინდა? თვალებში შემომხედე და მითხარი!
-მე მხოლოდ ერთი რამ მინდა, სიმშვიდე! დავიღალე იმ ქალებთან ბრძოლით, რომლებიც გარს გახვევია. მეტი ძალა აღარ მაქვს, გესმის? აღარ!!! მითხარი როგორი რეაგირება უნდა მქონდეს, როდესაც ჩემ გვერდით წევხარ და უეცრად მეილზე, შენი ყოფილი ცოლისგან სურათების კოლაჟი მომდის, სადაც კლუბში ერთობით და ერთმანეთს კოცნით? უდარდელად უნდა გავიღიმო და ვთქვა, რომ ეს ნორმალურია?!
-რას ამბობ? რა სურათები? არაფერი მესმის -აშკარა დაბნეულობა იკითხებოდა კანდელაკის მზერაში
-ახლავე გაჩვენებ რა სურათებიც, სხვათა შორის ძალიან უხდებით, ალბათ ერთმანეთისთვის ხართ შექმნილები, რადგან ამდენ ხნიანი დაშორების შემდეგ ისევ აგრძელებთ ურთიერთობას -თან ლაპარაკობდა, თან ახლახანს ჩართულ მობილურში სურათებს ეძებდა ბეა და გამოტოვებულ ზარებსა და შეტყობინებებს უბრალოდ აიგნორებდა -აი, აიღე და დატკბი. დარწმუნებული ვარ ძალიან ისიამოვნებ!
მთელი ის დრო, რაც კანდელაკი ფოტოების თვალიერებით იყო გართული, ბეა აივნის კართან იდგა, წვიმის ხმას უსმენდა და თვალებიდან წამოსულ ცხელ ცრემლებს ვერაფრით იკავებდა. ჩუმად ტიროდა, არ უნდოდა ეს ანდრეას გაეგო და ხელის გულებით ლოყაზე ჩამოგორებულ მლაშე წვეთებს, რაც შეეძლო შეუმჩნევლად იწმენდდა.
-მიზეზი უკვე იცი. ახლა კი, წადი და აღარ დაბრუნდე, არასოდეს. ყველაფერი აქ მთავრდება -თითქოს მთელი გული ამოაყოლა გოგონამ ამ სიტყვებს. ვერასდროს იფიქრებდა, რომ ანდრეას ასეთ რამეს ეტყოდა, თუმცა ახლა სხვანაირად არ შეეძლო. ერჩივნა სასტიკ რეალობაში ეცხოვრა და ძველ, მხიარულ ბეას სამუდამოდ გამომშვიდობებოდა, ვიდრე ტკბილ, სიმართლის პარკში კარგად შეფუთულ ტყუილში
-ბეა, ეს ფოტოები არაფერს ნიშნავს -სულ ახლოს, ზუსტად ყელთან იგრძნო კანდელაკის სუნთქვა და მხოლოდ მაშინ გააცნობიერა, თუ რამდენად მიახლოებოდა მას მამაკაცი -შემომხედე -წინ დაუდგა ანდრეა და მისი სახე ხელის გულებში მოიქცია -შემომხედე-მეთქი!
-არ მინდა შენი დანახვა. წადი ანდრეა. ჩხუბს და აყალმაყალს არ ვაპირებ, ადამიანს თუ შენი ჩანაცვლება სურს, ეს მისი უფლებაა და აქ ყველანაირი ყვირილი და კამათი უაზროა. უბრალოდ გთხოვ, გამათავისუფლე და ნუღარ მომძებნი. შენ მიმართ აღარაფერს ვგრძნობ, სრულიად აღარაფერს. ყველაფერი დამთავრდა!
-მისმინე, მანამ სანამ ჩემი ყოველი შეხებისას სხეული ასე აგითრთოლდება, დამთავრებულად არაფერი ჩაითლება. არც ჩვენ დავმთავრდებით, ბეა. მენდე, ეს ფოტოები არაფერს ნიშნავს. არ ვამბობ რომ ყალბია, მასზე მე არ ვარ გამოსახული და ასე შემდეგ. არც ბრაზილიური სერიალებიდან ნასესხებ სულელურ ფრაზას მოვიშველიებ, რომ ეს ის არაა, რაც შენ გგონია, რადგან ყველაფერი ზუსტად ისეა როგორც დაინახე. ამ ფოტოში ნამდვილად მე ვარ და ეს ყველაფერიც ნადვილად მოხდა, მაგრამ ამ მომენტის გაგრძელება არავის გადაუღია -ანდრეას ბრაზი მოერია. იმ წუთას უკვე კარგად ჰქონდა გაცნობიერებული, რომ ეს "ძალიან მეშინია ანდრეა ჩემთან მოდი" მხოლოდ ხაფანგი იყო და მეტი არაფერი.
-და როგორ გაგრძელდა ეს მომენტი? -ცინიზმით ახედა გოგონამ -იქნებ სასტუმროს ნომერში რომანტიული ვახშმითაც დაგვირგვინდა, სადაც ვარდის ფურცლებით გაწყობილი საწოლი გელოდათ?
-ბეა, უნდა მენდო -მხოლოდ ამ სამი სიტყვით შემოიფარგლა კანდელაკი. ერთხანს გოგონას ნაცრისფერ თვალებს შეჰყურებდა, შემდეგ კი, ყურზე თმა ორი თითით გადაუწია და კვლავ განაგრძო -ანა დიდი ხანია წარსულში დავტოვე. მშვენივრად იცი ჩვენი ურთიერთობა როგორც დასრულდა და ამის მერე ფიქრობ, რომ ამ ადამიანთან რაიმე ისევ მაკავშირებს? ყველაფერს დაწვრილებით მოგიყვები, ამის უფლება ნამდვილად გაქვს, უბრალოდ საშუალება უნდა მომცე
-არ მინდა შენი მოსმენა! არაფრის გაგონება არ მინდა, გესმის? -ხელიდან მოქნილად დაუსხლტა გოგონა. რაც აქ ჩამოვიდა, თავის თავს შეჰპირდა, რომ ანდრეას რომც დალაპარაებოდა, მის ერთ სიტყვასაც არ დაიჯერებდა. ალბათ სულელურია, მაგრამ ადამიანებს ცუდს უფრო მარტივად იჯერებენ, ვიდრე კარგს. ჩვენ ხომ, სუსტები და დაუფიქრებლები ვართ?! ბეას შემთხვევაშიც ეს ფენომენი იყო პრობლემა.
-გთხოვ წადი, ძალიან დაღლილი ვარ და უნდა დავისვენო. რამდენიმე დღეში უკან დავბრუნდები და გპირდები ჩემებსაც დავურეკავ. უშენოდაც ვიცი, რომ ნერვიულობენ
-არსად არ წავალ, გესმის?! კიდევ ბევრი რამ არის სათქმელი. ის, რაც ახლა სიმართლე გგონია, დიდი ტყუილის მეტი არაფერია . . .
-გითხარი აღარაფრის გაგონება არ მინდა-მეთქი! შენი ერთი სიტყვისაც არ მჯერა, ნამდვილი თვალთმაქცი და მატყუარა ხარ. ვნანობ შენთან გატარებულ ყოველ დღეს, ყოველ კოცნას, ყოველ ნათქვამ "მიყვარხარ"-ს, რადგან ვიცი, რომ ეს ყველაფერი შენთვის არაფერს ნიშნავდა. რაც არ უნდა სამწუხარო იყოს, არ გაგაჩნია ის თვისება, რასაც ყველაზე მეტად ვაფასებ, არ შეგიძლია ერთგული იყო, არ შეგიძლია რაიმე თქვა და ზუსტად ამას გრძნობდე. გინდოდა მეც შენს მრავალრიცხოვან კოლექციას შევმატებოდი და აჰა, ხომ აგიხდა ოცნება? სულელი გოგოსავით წამოვეგე მაგ ფერად ანკესზე. ახლა კმაყოფილი ხარ?
-ბეა, მართლა ასე ფიქობ? -თითქოს თავზე ცა ჩამოექცაო, ისე იმოქმედა გოგონას სიტყვებმა -შენი აზრით, მნიშვნელოვან სიტყვებს, სარეკლამო ბუკლეტებივით ვისვრი და მათი არსი არ მესმის? ამას ამბობ? გგონია, თავიდანვე შენთან დაწოლა მქონდა გეგმაში და მეტი არაფერი? სხვა ჩემგან ვერაფერი იგრძენი?
-სწორედაც რომ ასეა! შენ ჩემს ცხოვრებაში უკვე ზედმეტი ხარ, მე საბასთან ვბრუნდები! ვხვდები, რომ ცუდად მოვექეცი და ამას არ იმსახურებდა. არ ღირდი იმად, რომ შენ გამო მასზე უარი მეთქვა. ნამდვილი არარაობა ხარ, აქ მოდიხარ და ჯავრს ჩემზე იყრი, თავად კი ორმაგი თამაშებით ერთობი და ვინ იცის, კიდევ რამდენ ქალთან გძინავს
ანდრეას აღარაფერი გაუგონია. მისი გონება იქ დაპაუზდა, სადაც ბეამ თქვა "საბასთან ვბრუნდებიო". თითქოს ამ სიტყვებმა მის თავში გაფუჭებული რადიოფირივით იწყო ბრუნვა, თავიდან და თავიდან, სანამ საბოლოოდ არ ჩაილექა, როგორც ყველაზე მტკივნეული ეპიზოდი და არ მიახვედრა, რომ იქ უკვე აღარაფერი ესაქმებოდა.
კანდელაკმა წამის მეასედში კიდევ ერთხელ გადაავლო გონების თვალი ბეასთან განვლილ მომენტებს, მასთან პირველ შეხვედრას, კოცნას ეშმაკის ბორბალზე, მომენტებს სააბაზანოში, გოგონას ბავშვურ ღიმილს, რომელიც ახლა საოცრად უცხოდ ეჩვენებოდა, ყოველ დილას, რომელიც ბეას კოცნით და ლამაზი სახის დანახვით იწყებოდა.
მერე კი, უბრალოდ იყო წუთები, რომელმაც გოგონას გული საბოლოოდ გააჩერა და სუნთქვაც კი დაავიწყა. ყველაფერი ზუსტად ასე მოხდა -ანდრეა ნელი, არეული ნაბიჯებით მიუახლოვდა დიდ, სარკიან კომოდს, მარჯვენა ხელი, მარცხენა ხელის არათითზე მოიკიდა, ოქროსფერი მბრწყინავი რგოლი თითზე ფრთხილად ჩამოასრიალა, მის ზედაპირზე შემოდო და ოთახი ისე დატოვა, ერთი უბრალო სიტყვაც არ დასცდენია . . .
უდიდესი, გიგანტური, გალაქტიკისოდენა ტკივილი დატრიალდა ოთახის თითოეულ ნაწილში. ეს რაღაც არარაელურად მტანჯველ გრძნობა გახდლდათ. გაშტერებული, უმეტყველო მზერა, რომელიც ბეას ეკუთვნოდა, სარკის წინ შემოდებული ბეჭედისკენ იყო მიმართული, ალაგ ალაგ კი, დახურულ კარზეც გადადიოდა.
ირგვლივ სრული სიცარიელე გამეფებულიყო . . . სიცარიელე იყო ყველგან, ყველა კუთხე-კუნჭულში და მონაკვეთში. ისეთი შეგრძნება დაუფლებოდა, თითქოს სული ნაწილი ამოაცალეს, გულში ასი ხანჯალი ერთად გაუყარეს და შიგნითვე ჩატოვეს. ახლა არანაირი აზრი აღარ ჰქონდა ცრემლების შეკავებას და არც შეუკავებია. ნელა, ფრთხილი ნაბიჯებით მიუახლოვდა კარადის ერთ-ერთ თაროს, იქიდან ანდრეას საყვარელი წიგნი ჩამოიღო, რომლის ეპიზოდებსაც ხშირად უკითხავდა ხოლმე ძილის წინ და რომელიც სამახსოვროდ ჰქონდა წამოღებული მთის სახლიდან. სწორედ ეს სახსოვარი ჩაიხუტა გულში გულში, კართან განადგურებული ჩაიმუხლა და ბოლო ხმაზე ატირდა.
არც კი ახსოვდა ასე ზუსტად რამდეხანს იყო. სადღაც მოუსავლეთში სამოგზაუროდ წასულმა აზროვების უნარმა, მხოლოდ მაშინ მოაკითხა, როდესაც წვიმის წვეთების ზომა საგრძნობლად დაპატარავდა, შედარებით სიჩუმემ დაისადგურა და ჭექა-ქუხილიც ოდნავ მიწყნარდა. ბეას ტირილისგან დაბინდულ მზერაში, იმ დროს და იმ წუთებში, სრულიად შემთხვევით მოხვდა კანდელაკის წითელყდიანი წიგნიდან გადმოვარდნილი, რაღაც გაკეცილი ფურცელი, რომელიც ხის პრიალა იატაკზე იყო მიწებებული და შიგნიდან გაკრული ხელით ნაწერი მოჩანდა.
ახლა მისი ყველა სახსოვარი, თითოეული პატარა დეტალი, მნიშვნელოვანი და საყვარელი გახლდათ. იქნებ სწორედ ამიტომ იყო, რომ გოგონას ზედმეტი ფიქრით თავი არ დაუღლია, უბრალოდ წიგნი დროებით გვერდზე გადადო, ქაღალდს აკანკალებული ხელით დასწვდა და როდესაც გახსნა, მისმა თვალებმა შემდეგი რამ ამოიკითხა :
დაწყება ვერ მოვიფიქრე, ამიტომ უბრალოდ ბეა . . .
იცი ყველაზე ლამაზი როდის ხარ? სააბაზანოდან პირსახოცშემოხვეული რომ გამოდიხარ, სველი თმა რომ მკლავებზე გაყრია, კანზე ისევ წყლის წვეთები გიბზინავს და მთელს ოთახში შენი ტანის გელის სურნელი ტრიალებს. ამ დროს მინდება მთლიანად შეგისრუტო, ფილტვები შენი არომატით ავივსო და ისე ჩაგეხუტო რომ მთელი სხეულით გიგრძნო. ზოგჯერ, როდესაც გიყურებ, ვაკვირდები შენს მიხვრა-მოხვრას, იმას თუ როგორ გიყვარს ცხოვრების ყოველი დღე, როგორი სიცოცხლით სავსე და არარეალური ხარ, მიკვირს კიდეც რით დავიმსახურე ამხელა ბედნიერება, რომ შენი თავი სწორედ მე მერგო?
გეფიცები, ბევრჯერ მიფიქრია, რომ შენთვის საკმარისად კარგი არ ვარ, რომ ჩემნაირზე ბევრად უკეთესს იმსახურებ. მე ხომ არსდროს მიჩუქნია შენთვის ყვავილები, არასდროს მომიტანია სასიყვარულო ბარათები და თბილი სიტყვებით არ გამინებივრებიხარ, არც იმას გიმეორებ ხშირად, რომ მიყვარხარ, მაგრამ ვცდილობ საქცელით დაგიმტკიცო, რომ ჩემთვის შენზე ძვირფასი არავინაა.
იცი რა ვიფიქრე, როდესაც პირველად დაგელაპარაკე? ბოლომდე მეც არ ვიცი რა, მაგრამ მაშინ ერთ რამეს მივხვდი. მივხვდი, რომ ჩემ ცხოვრებაში რაღაცას შეცვლიდი და დიდ გადატრიალებას მოახდენდი. სწორედ ასე მოხდა. გამაგიჟე, ბეა, უკვე პანიკური შიში მაქვს, რომ ოდესმე სიზმარივით აორთქლდები და მხოლოდ ფერმკრთალ მოგონებებს დამიტოვებ. არ მინდა უშენოდ, შეიძლება სისულელეა ახლა ამ ყველაფრის წერა, თუმცა მხოლოდ ის მანუგეშებს, რომ ჩემ ნაჯღაბნს ვერასდროს ნახავ. სასაცილოა არა? წერდე წერილს, რომელსც არავინ წაიკითხავს და უძღვნიდე იმას, ვის ხელშიც ეს ქაღალდი არასდროს აღმოჩნდება. გეფიცები, მართლა მეცინება. შეიძლება უბრალოდ ვიცლები და ვთავისუფლდები იმისგან, რაც ჩემ შიგნიდან მოდის.
ბეა . . .
ყველაზე კარგი რამ ხარ, რაც კი თავს გადამხდენია. რამდენჯერ მაქვს წარმოდგენილი ჩვენი ერთად დაბერება, ის პერიოდი, როდესაც ორივენი ბუხრის წინ დავსხდებით, სათვალეებს გავკეთებთ, გაზეთის კითხვას დავიწყებთ, ირგვლივ კი ჩვენი შვილიშვილები მხრიარულად ირბენენ, ითამაშებენ, ზოგჯერ გაგვაბრაზებენ კიდეც. ალბათ ეს მომენტი ჯერ ძალიან შორსაა, თუმცა მინდა ყოველივე ზემოთ ხსენებული, სწორედ შენთან ერთად განვიცადო. მინდა,ზუსტად შენ იყო ჩემ გევრდით, როდესაც სიცოცხლის ბოლო წლებით დავტკბები, როდესაც ყოველ დღეს ისე ვიცხოვრებ როგორც უკანასკნელს და მაინც ბედნიერად ვიგრძნობ თავს, რადგან ცხოვრებამ შენი თავი მაჩუქა.
ერთი რამ დაიმახსოვრე, რამდენი წლისაც არ უნდა იყო შენ ან რამდენისაც არ უნდა ვიყო მე, ჩემთვის მუდამ იმ გიჟ, დარტყმულ ბეატრისად დარჩები, ვინც მთელი ჩემი ცხოვრება შეცვალა და ამქვეყნად ყველაზე ნამდვილი, სუფთა და გიჟური რამ განმაცდევინა . . .
წერილის ბოლო სტროფებს უკვე ქვითინით კითხულობდა გოგონა.
ცოტა ხნის წინ განცდილი, არაფერი იყო იმასთან შედარებით, რასაც ახლა გრძნობდა. იქნებ მართლა ტყუილად დაადანაშაულა? იქნებ ეს რაღაცები უსამართლოდ მიახალა და სიუსლელე ჩაიდინა. თუ ასე არ იყო, მაშინ რას ნიშნავდა ანდრეას ეს ჩანაწერი? მას ხომ ვერ დაესიზმრებოდა, რომ ბეა სწორედ ამ წიგნს დასტაცებდა ხელს და სახლიდან წამოსვლის წინ თან გამოიყოლებდა?!
თითქოს თავში ნათურის ანთებას ჰგავდა ეს ყველაფერი. გოგონას ნათლად წარმოუდგა თვალწინ ცოტა ხნის წინანდელი სცენა, გაახსენდა თითოეული სიტყვა, რითაც ანდრეა შეამკო, გაახსენდა მამაკაცის ტკივილიანი, იმედგაცრუებული მზერა, რომლისთვისაც მაშინ ყურდღებაც კი არ მიუქცევია, შემდეგ მის, ოქროს რგოლს შეხედა, ცოტა ხნის წინ მძიმე ტვირთივით რომ მოიხსნა სარკის წინ და გადაწყვწტილებაც სპონტანურად მიიღო.
ამ საშინელ ამინდში, როდესაც ახლახანს გადაღებულ წვიმას, თავის ნაცვლად მსუსხავი, ცივი ჰაერი დაეტოვებინა დარაჯად, ბეა ქუჩაში საზაფხულო პიჟამაში გამოწყობილი მირბოდა, ხელში ნახევრად დაჭმუჭნილი კანდელაკის წერილი ეჭირა და მთელ ხმაზე მის სახელს გაჰყვიროდა.
სამწუხაროდ, გოგონას არავინ გამოხმაურებია . . .










22 თავი

ცხოვრებაში ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი კარგი მეგობრის არჩევაა. შეიძლება ისინი ძალიან ბევრი გყავდეს, თუმცა მათგან ერთეული თუ იყოს ნამდვილი.
ნამდვილი მეგობარი, ფაქტობრივად, სულის ნაწილივითაა, მას შენი უსიტყვოდ ესმის, ადვილად ცნობს ღიმილის მიღმა დამალულ სევდას და მხოლოდ მისთვისაა გამჭვირვალე სახეზე, სხვის დასანახად მორგებული ნიღაბი, რომლის იქით, შენივე გაშიშვლებული სული, გრძნობები და არ გადმოვარდნილი ცრემლები მოჩანს.
ასეთ ადამიანს შეუძლია შენი ტკივილი გაინაწილოს, უბრალოდ მხარზე ხელი დაგადოს და გაგრძნობინოს, რომ გვერდითაა და რაც არ უნდა მოხდეს მუდამ ასე იქნება. მეგობრები ხომ ის ადამიანები არიან, ვინც ყველაზე უკეთ იციან, როგორი აუტანლები ვართ როდესაც ხასიათი ხელს არ გვიწყობს, რამდენად უსიამოვნოა ამ დროს ჩვენი გამომეტყველება და ზოგადად ჩვენთან კონტაქტი. თუ სხვასთან მუდამ ღიმილიანი, უდარდელი და სიცოცხლით სავსენი ვჩანვართ, მეგობრის სახლი უკვე ის ზონა, ის საიდუმლო ნავსაყუდელია, სადაც შეგიძლია სახიდან ზემოთ ხსენებული ნიღაბი ერთიანად ჩამოიგლიჯო და უბრალოდ იყო ის, რაც ხარ, ყველანაირი თვალთმაქცობისა და პირფერობის გარეშე.
ღამის სამის საათი იყო . . .
ქალაქის ნახევარი უკვე ძილ-ბურანის სამყაროში სამოგზაუროდ იყო წასული, ყველანაირი ჩემოდნისა და ბარგი-ბარხანის გარეშე. რაც შეეხება მეორე ნახევარს, რომელსაც უკვე ღამეული ცხოვრების მოყვარული საზოგადოება შეადგენდა, კლუბები და ბარები გადაევსოთ და წყვდიადს, ასეთი ადგილებისთვის დამახასიათებელი ულტრაისფერი სხივებითა და კაშკაშა განათებებით ებრძოდნენ.
თავის საყვარელ დივანზე, ყველანაირი პლედისა და გადასაფარებლის გარეშე ჩაძინებული დიმა, ამ ორიდან პირველ კატეგორიას მიეკუთვნებოდა. მას შემდეგ, რაც ალექსანდრეს ზარიდან ბეას ადგილსამყოფელის დადგენის ამბავი და მასთან ანდრეას ვიზიტის შესახებ გაიგო, რამდენიმე საათში დამშვიდებული მეგიც გააცილა შინ და ამდენი დაძაბულობისგან გამოფიტული, მაშინვე ბალიშებში ჩეშვა. არ უნდოდა ანდრეასთან იმ დღესვე დაერეკა და ეკითხა, თუ როგორ წარიმართა მოვლენები. დარწმუნებული იყო, რომ კანდელაკის იქ მისვლის შემდეგ, ეს ორი ყველაფერს გაარკვევდა და სიტუაციაც მიწყნარდებოდა.
ლოლასიც ძალიან მადლობელი იყო. ის, რომ არა სიმართლისკენ მიმავალ კვანძებს ვერასდროს გახსნიდნენ და ახლაც გაურკვევლობაში იქნებოდნენ. მიუხედავად ყველაფრისა, ამას ერთი უარყოფითი შედეგიც მოჰყვა. ლოლას წასვლის შემდეგ, რამდენიმე წუთის განმავლობაში დიმა მთელი ძალისხმევით ცდილობდა, მეგისთვის ანასთან სახლში მისვლისა და როგორც გოგონა ამბობდა "იმ ლქაჯის" თმით თრევის სურვილი, გოგონას თავიდან საბოლოოდ ამოგედო. ეს მართლაც, რომ რთული აღმოჩნდა. ზოგადად მეგი ადამიანთა იმ კატეგორიაში გადიოდა, რომელთაც მიღებული გადაწყვეტილება ყოველთვის ბოლომდე მიჰყავთ და უკან არასდროს იხევენ, თუმცა დიმამ იმდენად სთხოვა და ამას ისეთი არგუმენტებიც დაურთო, რომ მან ცხოვრებაში პირველად განზრახვაზე ხელის აღება შეძლო და საბოლოოდ, მაინც გონივრულ რჩევას დაემორჩილა.
წამი წამს მისდევდა, წუთი კი, წუთს . . .
დიმამ გვერდი იცვალა და ბალიშის გამთბარ კუთხე, გრილით შეცვალა. ბინაში გამეფებულ სიჩუმეს, მხოლოდ კედლის საათის მონოტონური წიკწიკი თუ არღვევდა. ირგვლივ ყველაფერი ჩაბნელებულიყო, მხოლოდ შემოსასვლელიდან გამოკრთოდა აბაჟურის ოქროსფრად მბჟუტავი შუქი, რომელიც ბუნდოვნად იჭრებოდა მისაღებ ოთახში და მისი წყვდიადის კლანჭებიდან დახსნას, მთელი ძალისხმევით ცდილობდა.
ყველაფერი ისე მიწყნარებულად და უშფოთველად გამოიყურებოდა, დაცარიელებული ოთახების, გამორთული პლაზმური ტელევიზორისა და ახლახანს მილაგებული სამზარეულოს ჩათვლით, რომ ერთი შეხედვით, მართლა ვერავინ იფიქრებდა, თუ ამ იდილიას რაიმე ან ვინმე დაარღვევდა. ალბათ ეს არც იყო გასაკვირი, თუმცა ამ შემთხვევაში, სრულიად პირიქით მოხდა-მაშინ, როდესაც მდუმარების ნაწილაკები კარზე გაბმული ბრახუნის ხმამ შეაშინა და აიძულა, სადღაც მოუსავლეთში გაქცეულიყვნენ, ამ სასიამოვნო მყუდროებასაც, სამუდამო თანაც უზარმაზარი შავი წერტილი დაესვა.
ძილ-ბურანში მყოფმა დიმამ, რომელიც რაღაც გაურკვეველ სიზმარს ხედავდა, თავდაპირველად იფიქრა, ზემოთ მცხოვრებმა მეზობლებმა რემონტი წამოიწყესო, მაგრამ როდესაც გააცნობიერა, რომ გვიანი ღამე იყო და ახლა ჩაქუჩისა და ლურსმნის ხელში აღების თავი არავის ჰქონდა, მიხვდა, რომ ამ მელოდიურ ხმებს, სწორედ მისი კარები გამოსცემდა.
ეგრევე არ წამომდგარა, ჯერ თვალები მოისრისა, შემდეგ ჩაბნელებულ ჭერს ახედა და როდესაც თვალების გახელილ მდგომარეობაში დატოვება, ხუთ წამზე დიდხანს შეძლო, კარის გასაღებად, ჰოლში ფეხშიშველი გაემართა. იმ სიბნელეში, სადღაც მოუსავლეთში წასული ფეხსაცმელების მოძებნის თავი ნადვილად არ ჰქონდა და არც იმის შესახებ ჰქონდა წარმოდგენა, ვინ უნდა ყოფილიყო უდროოდ მოსული, ღამეული სტუმარი, რომელმაც მისი ძილის ანგელოზი მეტად სასტიკი მეთოდებით დააფრთხო.
დიმას მუხის, ღია ყავისფერ კარს, სათვალთვალო არ ეყენა. არც კი იცოდა რატომ, მაგრამ მის ამოჭრაზე უარი თქვა. სწორედ ამიტომ, კარის გაღებამდე, მომსვლელის ვინაობის შესახებ ვერ გაიგებდა, რათა მხოლოდ ამის შემდეგ გადაეწყვიტა გადაეტრიალებინა საკეტი და სტუმარი სახლში შემოეშვა, თუ ფეხაკრებით დაბრუნებულიყო უკან და თავი მოეჩვენებინა, თითქოს სახლში არ იყო. ახლა, ცხოვრებაში პირველად ინანა, რომ ამ მცირედი დეტალის გათვალისწინებაზე საკუთარი ნებით თქვა უარი, თუმცა სინანულისთვის ზედმეტად დიდი დრო არ დაუთმია. არც ფიქრით გადაუღლია ისედაც გადაღლილი თავი, უბრალოდ თვალები კიდევ ერთხელ მოისრისა, გასაღები ორჯერ გადასწია მარჯვნივ და გაღებულ კარში დანახული ადამიანის გამოჩენამ, წამით დაბნეულობა მოჰგვარა. ახლა ყველაზე ნაკლებად, სწორედ მის დანახვას ელოდა.
-გეძინა?
-გაგიჟდი? ღამის სამ საათზე რატომ უნდა მძინებოდა? -კანდელაკის გულუბრყვილო შეკითხვაზე სიცილიც კი წასკდებოდა, ძალიან მოთენთილი რომ არ ყოფილიყო
-არ გინდა დავლიოთ?
-რა გჭირს? ბეას ელაპარაკე? -მხოლოდ ახლა შეამჩნია მისი ამოღამებული, თითქოს ამ ცხოვრებისგან გადაღლილი თვალები და მიხვდა, რომ ყველაფერი ისე არ წასულა, როგორც ამას, თავად ვარაუდობდა
ანდრეა მისაღებში შევიდა და შუქის, პატარა ჩამრთველს საჩვენებელი თითი ჩამოჰკრა. მართალია დიმას საგულდაგულოდ დალაგებული სახლის დანახვა ცოტა ეუცნაურა, თუმცა ამისთვის განსაკუთრებული ყურადღება არ მიუქცევია, ისე ჩაესვენა ტყავის სავარძელში და თავი საზურგეზე თვალდახუჭულმა გადასწია. დიმას კითხვა უპასუხოდ დარჩა. მეტრეველი უკვე კარგად ხვდებოდა, რომ ახლა მას ყველაზე ნაკლებად უაზრო კითხვების დასმა სჭირდებოდა, ამიტომ სამზარეულოდან ოცი წლის დაძველების, საგულდაგულოდ შენახული ვისკი გამოიტანა, ჭიქებში თანაბრად ჩამოასხა, მათგან ერთ-ერთი ანდრეას გაუწოდა და იმ სავარძლის სახელურზე ჩამოჯდა, სადაც კანდელაკი ცოტა ხნის წინ ჩაეშვა.
-ყველაფერი ძალიან ცუდადაა, არა? სახეზე შეგატყვე
-უბრალოდ ახლა არ მინდა ფხიზელი ვიყო. არ შემიძლია. მგონი ყველაზე ცუდი დღეა ჩემ ცხოვრებაში -ბოლო სიტყვები განსაკუთრებული ხაზგასმით წარმოთქვა ანდრეამ და ჭიქა ისე გამოცალა, რომ არც კი ამოუსუნთქავს
-რა გამართება ძმაო? ასეთი მაშინაც არ მინახიხარ, რაც ანას ღალატის შესახებ გაიგე -დიმამ თავისი სასმისი გვერდზე გადადო და კანდელაკს კიდევ ერთი ჭიქა დაუსხა. ასეთ განადგურებულს და ემოციურად გამოფიტულ ანდრეას, მართლაც რომ პირველად ხედავდა. შეეძლო დაეფიცა, რომ მოცემულ მომენტში იგი მომაკვდავ ადამიანს ჰგავდა, რომელიც წასვლამდე უკანასკნელი სურვილის შესრულებას ითხოვდა
-თუ გინდა დასამშვიდებლად რაიმე დალეწე, აი იმ ლარნაკით დაიწყე, ყოველთვის ნერვებს მიშლიდა -ხელი თაროზე შემოდებული, ყვავილებიანი დეკორაციისკენ გაიშვირა დიმამ
-მოდი უბრალოდ დავლიოთ, კარგი? -ჭიქას, გაყინული თითებით დასწვდა იგი, მეგობარს ხელში შეაჩეჩა და წამით მზერა იმ ბავშვობის ფოტოზე გაუშტერდა, რომელზეც ის და დიმა იყვნენ გამოსახულები. ფოტო ლამაზ, მთიან ადგილას იყო გადაღებული, საზაფხულო ბანაკში. აქ, დაახლოებით ჩვიდმეტი წლისანი თუ იქნებოდნენ, მაგრამ მიუხედავად ამისა, ეს დღეც და მისი სიგიჟეებიც ორივეს გუშინდელივით ახსოვდა
-ბანაკის სურათს უყურებ, არა? -უნებურად გაეღიმა დიმას -ამ დღეს, ისეთი რაღაც "გაგიჩალიჩე", რომ მხოლოდ რვა წლის შემდეგ თუ გეტყოდი და აი ის წუთებიც დადგა
-მაინც რა? -ინტერესით ახედა ანდრეამ
-გახსოვს ბანაკში ერთი უკრაინელი გოგო, რომ იყო ჩამოსული, ყველა ბიჭი რომ მას დასდევდა და გამოცვლის დროს ჩუმად უთვალთვალებდა? -მეგობრის მზერამ მიახვედრა, რომ ახსოვდა, ამიტომ თავისთავად განაგრძო -მოკლედ შენით ძალიან მოიხიბლა. ერთ დღეს მოდის და მეუბნება სერიოზული სალაპარაკო მაქვსო. რა თქმა უნდა დრო გამოვუნახე და იცი რა მთხოვა? ამაღამ სადმე სხვაგან დაიძინე, ანდრეას კარავში მე შემიშვი, ძალიან მომწონსო
-ამიტომ მთხოვე მაშინ, რომ სხვა კარავში დამეძინა? -ინტერესით ახედა კანდელაკმა და ტუჩის კუთხეში ღიმილი გაუკრთა
-ჰო, შენ მაგივრად მე დავხვდი. სიბნელე იყო, მაინც ვერაფერს გაარჩევდა -მიუგო და ჭიქაში ჩარჩენილი ალკოჰოლი გამოცალა
-ახლა გასაგებია, ყოველი შეხვედრისას უაზროდ რატომ მიღიმოდა. კიდევ კარგი არ დაფეხმძიმდა, თორემ რომ მომადგებოდა და მეტყოდა შენგან ბავშვს ველოდებიო, წარმოიდგინე რა კომიურიი სიტუაცია შეიქმნებოდა
ორივეს გაეცინათ . . .
-აღარ იტყვი?
-რა უნდა ვთქვა?
-ის, რის გამოც სასმელში იხრჩობი. ბეამ ასეთი რა გითხრა? შენ და ის . . .
-ცნება მე და ის, უკვე აღარ არსებობს, წარსულში დარჩა -კედლის ერთი ამოჩემებული წერტილისთვის თვალი არ მოუშორებია ისე მიუგო მან. როგორ უჭირდა ბეაზე წარსულ დროში საუბარი, მაგრამ ერთი მხრივ, ვერც იმ სიტყვებს ივიწყებდა, რომელიც ახლაც საშინელებათა ფილმის საზარელი ხმებივით ჩაესმოდა ყურებში და სიმშვიდის საშუალებას არ აძლევდა
-ისევ, ანა -უკმაყოფილოდ ამოიხვნეშა დიმამ -უკვე მეორედ დაანგრია შენი ცხოვრება. ალბათ ისიც არ იცი, რომ არავის ვალი არ ჰქონია და მთელი ეს დრო თვალთმაქცობდა
-ვიცი. მაშინ მივხვდი, როდესაც ბეამ ის ფოტოები ცხვირწინ ამიფრიალა -უნდა გენახა მისი სახე. ვუყურებდი და არ მჯეროდა, რომ იმავე ბეას ვუყურებდი, რომელსაც ადრე ვიცნობდი
-ტკივილი ადამიანს ცვლის, ანდრეა. ეს ბუნებრივია
მინის ჭიქა კიდევ ერთხელ შეივსო და კიდევ ერთხელ დაიცალა . . . საათზე დაკიდებული კედლის საათი კი, კვლავ უწინდებურად შეუსვენებლად წიკწიკებდა...
-იმედია ოდესმე ისევ ისეთი გახდება, როგორიც ადრე. მინდა, რომ ბედნიერი იყოს, თუნდაც ჩემს გარეშე
-ყველაფერი გაივლის, ანდრეა. ამასაც მოერევი, აი ნახავ . . .
გარკვეული პერიოდის განმავლობაში დუმილი ჩამოვარდა. ვერც ერთი ვერ იტყოდა, თუ რამდეხანს გაგრძელდა იგი, თუმცა როდესაც ანდრეამ დაბლა დახრილი თავი წამოსწია და მზერა დიმას გაუსწორა, მდუმარებაც, მაშინვე დაირღვა
-შენთვის ოდესმე მითქვამს, რომ ძმაზე მეტი ხარ?
-არა, არ გითქვამს -ჩაეცინა მეტრევლს -დღეს რაღაც ძალიან . . .
-სენტიმენტალური ვარ, არა? -გააწყვეტინა -არაუშავს, ცხოვრებაში ერთხელ ყველას გვაქვს ასეთი მომენტი -ღიმილითვე მიუგო კანდელაკმა, ჯიბიდან სიგარეტის კოლოფი ამოაძვრინა, მაგიდაზე დადებულ სანთებელას დასწვდა და მოსაწევად მისაღები ოთახიდან, აივანზე გაეშურა.
წყნარი, ცენტრალურ ქუჩებს ოდნავ მოშორებული უბანი, ამჯერადაც სიმშვიდეს მოეცვა. წინ მდებარე კორპუსის ყველა ბინიდან სიბნელე გამოკრთოდა, რაც იმას ნიშნავდა, რომ მათი მაცხოვრებლები უკვე ღრმა ძილში იყვნენ და ალბათ, ღამეულ სიმზრებსაც ნახულობდნენ. ირგვლივ, სრულიად ყველაფერი, იდუმალ სიშავეში ჩაძირულიყო. ამ წყვდიადს, მეფის ხელქვეითებივით დავდახრილი ლამპიონები, ხელჩართულ ბრძოლას უცხადებნენ, ეს კი, საბოლოოდ, მაინც მათი მარცხით სრულდებოდა.
ანდრეა ისევ იმავე პოზაში იდგა-მარცხენა ხელით აივნის მოაჯირს დაყრდნობოდა, მარჯვენა ხელის საჩვენებელსა და შუა თითს შორის, სიგარეტის ღერი ჰქონდა გაჩრილი და პირიდან გამოშვებულ თეთრ კვამლს, გრილ, სისველით გაჟღენთილ ჰაერში უშვებდა. ჯერ კიდევ არ სჯეროდა, რომ საქორწინო ბეჭედი აღარ ეკეთა და მასთან ერთად, აღარც ბეა ჰყავდა. არადა როგორ უნდოდა გოგონას მისი სიტყვებისთვის დაეჯერებინა და ამდენი ხნის მონატრებული, კიდევ ერთხელ ჩაეკრა გულში. უყვარდა . . . ყველაფრისდა მიუხედავად, მაინც გაგიჟებით უყვარდა და ვერც კი წარმოედგინა, უმისოდ ცხოვრება როგორ უნდა გაეგრძელებინა.
რა იქნნებოდა შემდეგ? ალბათ უღიმღამო დღეები, ნაცრისფერი დილა-საღამოები და მარტოობა, რომელსაც ბოლო დროს, ბეას წყალობით გადაეჩვია. შეძლებდა ისევ თავის ძველ სამყაროს დაბრუნებოდა? ფაქტი იყო, ეს ყველაზე ნაკლებად უნდოდა, თუმცა სხვა გზა ნამდვილად არ ჩანდა. რაც არ უნდა ყოფილიყო, ამასაც მოერეოდა. მერე რა, რომ კიდევ ერთი იმედგაცრუება განიცადა? ცხოვრებაში მიღებული ყოველი მწარე გამოცდილება, ხომ ძალას ვგმატებს, გონებრივად გვზრდის და უფრო ჭკვიანს გვხდის, ვიდრე აქამდე ვიყავით?!
ანდრეამ სიგარეტის საკმაოდ დაპატარავებული ნამწავი რკინის მოაჯირზე დაასრისა. სიფრთხილეს თავი არ სტკიოდა, ამიტომ ჯერ დარწმუნდა რომ იგი ნამდვილად ჩამქრალი იყო, შემდეგ აივნის კუთხეში მიდგმულ პლასტმასის ურნაში ჩაუშვა და ის-ის იყო, მეორე ღერის ამოღება დააპირა, რომ თავის ზურგს უკან, ნაბიჯების ხმამ შეაჩერა. დიმა ნელა, დაძაბული სახით მოიწევდა მოაჯირისკენ, ხელში ანთებული მობილური ეჭირა და სახეზე დიდი გაურკვევლობა, თუ სასოწარკვეთა ეხატა.
-რა გჭირს? რა გამომეტყველება გაქვს? -მისი სახის შემხედვარე ნებისმიერი ადამიანი შეცბებოდა, თუმცა კანდელაკი უფრო გაკვირვებული ჩანდა. ცოტა ხნის წინანდელ და ახლანდელ დიმას ერთმანეთს ადარებდა და ვერ გაეგო, თუ რას უნდა გამოეწვია ესოდენ დიდი ცვლილება
-არ მიპასუხებ? -ამჯერად მის ხელში მოქცეულ, ტელეფონს დააკვირდა იგი და ეკრანიდან შეამჩნია, რომ ახლახანს ვიღაცასთან საუბარი დაესრულებინა. გულმა მაშინვე ცუდი უგრძნო -დიმა რა ხდება მეთქი? ხმა ამოიღე!
-ბეატრისი . . .
-რას სჭირს? -ხმის კანკალით, ძლივს ამოიხრიალა ანდრეამ და იგრძნო, რომ თვალებზე ბინდი გადაეკრა -ამის დედაცც!!!! მითხარი რა დაემართა?! -მეტრეველთან მივარდა იგი, ორივე საყელოში ხელი ჩაავლო და მაგრად შეანჯღრია. ასეთ წუთებში დუმილი, მართლაც რომ საშინლად მოქმედებდა მის გონებაზე. სწორედ ამიტომ თავის თავსა და მოქმდებებს, კონტროლს ვეღარ უწევდა
-ანდრეა . . . ბეატრისი . . .
-თქვი დიმა!!! -მთელი ხმით დაიღრიალა მან -ხმა ამოიღე!!!
-ავტოსაგზაო შემთხვევაა . . ძალიან მძიმე მდგომარეობაშია. ახლა საავადმყოფოში გადაჰყავთ -ბოლოს და ბოლოს, პედაგოგის მიერ დასჯილი მოსწავლესავით ამოთქვა მეტრეველმა
მერე კი . . . დედამიწამ, თითქოს ბრუნვა შეწყვიტა . . .





3 საათის წინ

ბეა ჩაბნელებული სასდტუმროს წინ, წვიმისგან დასველებულ ქვაფენილზე იდგა და ბოლო ხმაზე კვლავ ანდრეას სახელს გაიძახოდა. ჯერ კიდევ არ სჯეროდა, რომ საყვარელ ადამიანს ასე ელაპარაკა და ის სიტყვები უთხრა, რაც გულს ყველაზე ძალიან ატკენდა. ახლა ბეასთვის, რომ გეკითხათ, მსოფლიოში ყველაზე იდიოტი ადამიანად ვის თვლიო, აუცილებლად თავის თავს დაასახელებდა.
რა უნდა ექნა? რა გაკეთებინა? გამოსვლისთანავე, შეტყობინება გაუგზავნა, სადაც ყველაფრისთის პატიებას სთხოვდა და სწერდა დაბრუნებულიყო, თუმცა საპასუხო SMS რა თქმა უნდა, არ მოსვლია. დაერეკა და უკან დაებრუნებინა? ამაო იყო, მშვენივრად იცოდა ანდრეას ხასიათი და ახლა უკვე კარგად ხვდებოდა, რომ მობილური ფრენის რეჟიმზე ან უკიდურეს შემთხვევაში გამორთულ მდომარეობაში ექნებოდა. შესაბამისად ვერც ზარს უპასუხებდა და ვერც შეტყობინებას. ეს არც იყო გასაკვირი. კანდელაკის ადგილას მოხვედრის შემთხვევაში, თვითონაც ზუსტად ასე მოიქცეოდა და იმ საშინელ სიტყვებს, თავიდან ასე მარტივად ვერ ამოიგდებდა.
გოგონამ საფეთქლებზე თითები მიიჭირა და იქაურობას ცრემლიანი თვალები მოავლო. მხოლოდ ახლა იგრძნო, რომ ტანზე სიცივე ეკლებად აყრიდა და ხელები აიზბერგის ნატეხებივით გაჰყინვოდა. შეეცადა დრო განესაზღვრა. როდესაც დასაძინებლად დაწვა, დაახლოებით თორმეტი საათი იქნებოდა. დიდხანს ნამდვილად არ სძინებია, ამიტომ მისი ვარაუდით, მალე სამი საათი უნდა შესრულებულიყო. ამ დროს, ტაქსის შოვნა ძალიან გაუჭირდებოდა, მით უმეტეს ამ მიდამოებში, თუმცა ცდად მაინც ღირდა. დღესვე უნდა დაბრუნებულიყო ქალაქში, დღესვე უნდა ენახა ანდრეა და ამ ყველაფრისთვის პატიება ეთხოვა. ცხოვრებაში პირველად არ რცხვენოდა ბოდიშის მოხდა, პირველად იყო, რომ ეს გადაწყეტილება ასე სპონტანურად მიიღო და ამას თავადაც აცნობიერებდა. იქნებ ყოველთვის ასე ხდება? იქნებ ყველანაირი ყოყმანისა და ფიქრის გარეშე, სწორედ მათ ვუხდით ბოდიშს, ვინც ჩვენთვის ყველაზე მნიშვნელოვანია და ვისი დაკარგვაც ყველაზე მეტად გვეტკინება?!
გოგონამ გადაწყვიტა ნომერში აბრუნებულიყო. ახლა მხოლოდ ის უნდოდა ჩაეცვა, ბარგი ჩაელაგებინა, ტაქსი რაც შეიძლებოდა ჩქარა გამოეძახებინა და სასწრაფოდ ქალაქში დაბრუნებულიყო. იქ გაჩერება უკვე აღარ შეეძლო. ვერაფრით მოახერხებდა სასტუმროში კიდევ ერთი ღამე გაეთია, როცა იმ დაკარგულ სამ დღეზეც წყობილებიდან გამოდიოდა, რომლებიც შეეძლო თავის საყვარელ ადამიანთან გაეტარებინა, მაგრამ უაზრო ეჭვიანობისა და ბავშვური გამოხტომის გამო, ყველაფერი გააფუჭა.
მართლაც, რომ პარადოქსია, არა? შეიძლება ის გადაწყვეტილება, რომელიც ერთ დღეს ყველაზე სწორი და გამართლებული გვგონია, გარკვეული დროის შემდეგ, ყველაზე სულელურად მოგვეჩვენოს, მათ შორის რაც კი ოდესმე მიგვიღია. ამ დროს გვინდება, დროის ხვრელი გაიხსნას, უკან დავბრუნდეთ და ის სისულელეები გამოვასწოროთ, რომლებმაც ცხოვრება აგვირია და სიმშვიდის მოპოვების ნაცვლად, იგი დაგვაკარგვინა კიდეც.
ბეამ სიცივისგან გაყინულ მკლავებზე, თითები ჩამოისვა და უკან, სასტუმროს შესასვლელისკენ მიბრუნდა. სწრაფად მიდიოდა, ერთი მხრივ იმიტომ, რომ გარეთ საშინელი სუსხი იყო, ხოლო მეორე მხრივ,კი, ერთი სული ჰქონდა როდის მოემზადებოდა, ჩაიცვამდა და ქალაქში დაბრუნების პირველ ნაბიჯს გადადგამდა-ტაქსის შოვნას შეეცდებოდა.
ქუჩაში ქარის შემზარავი ზუზუნი არ წყდებოდა. ამას უეცრად, საიდანღაც გარეთ უდროოდ მოხეტიალე ნაცრისფერი ავტომობილის ხმაურიც დაერთო, რომელშიც რაღაც როკ-მუსიკა ბოლო ხმაზე აეღრიალებინათ, თმაგაშლილი ახალგაზრდა გოგონები ფანჯრებიდან ამომხტარიყვნენ და ბოლო სიჩქარით მიმავალი მანქანიდან საკმაოდ ხმამაღლა გაჰკიოდნენ თავიანთი უგემოვნო მუსიკის სიტყვებს. ბეამ წამით თავი მათკენ მიაბრუნა, შემდეგ მზერა ისევ წინ მიმართა და ის-ის იყო, სასტუმროში შესასვლელი კარი უნდა შეეღო, რომ უეცრად უკნიდან, სადაც წესით არავინ უნდა ყოფილიყო, ვიღაცამ მკლავში ხელი ზედმეტად უხეშად ჩაავლო. უცნობმა გოგონა თავისკენ, ელვის უსწრაფესად მიატრიალა და მეორე ხელი, ამჯერად მაჯაზე შემოხვია. ქუჩაში მათ გარდა არავინ იყო, ღამის თავდამსხმელი კი, ბეას შიშისგან გაფითრებულ სახეს ცინიკური, ბოროტული ღიმილით ათვალიერებდა და მის ნაცრისფერ გუგებში დანახული შიში უდიდეს სიამოვნებას ანიჭებდა. ღამის თავდამსხმელმა დიდხანს უყურა გოგონას თვალებში ჩამდგარი სადისტური ცეცხლით, მერე კი, თითქოს რაღაც გაახსენდაო, მზერა მომენტალურად შეეცვალა და შემდეგი სიტყვები აღმოხდა:
-არ მოგენატრე, საყვარელო?
ვინ იცის, რამდეხანს იდგა ბეა დაბნეული სახით, მკლავზე მაგრად მოჭერილი ხელიდან, მზერა თავის წინ მდგარ ადამიანზე გადაჰქონდა და ჯერ კიდევ ვერ აცნობიერებდა, თუ რა ხდებოდა მის თავს. ახლა ყველაზე ნაკლებად, სწორედ მის დანახვას ელოდა. ან კი საიდან უნდა მიეგნო? როგორ გაიგო, რომ ზუსტად აქ იქნებოდა, როდესაც მისი ადგილსამყოფელის შესახებ ახლობლებსაც კი არ ჰქონდათ წარმოდგენაა?
-რა მოხდა? ენა გადაყლაპე? -ისევ ცინიკური ხმით გაიჟღერა დასმულმა შეკითხვამ -აბა მოყევი, როგორ ორიგინალურად მიგატოვა შენმა ახალმა მაჩომ. კარგი გრძნობაა, როდესაც შენზე უარს ამბობენ, არა? ახლა ხვდები მე რა ვიგრძენი? -მაგრად შეანჯღრია მკლავებში მომწყვდეული გოგონა და თვალები უფრო მეტი ბრაზით აუელვარდა
-საბა . . . აქ რა გინდა?
-აქ რა მინდა, არა? სამი დღეა გითვალთვალებ და ველოდები სასტუმროდან როდის გამოაღწევ. ხომ გესმის, იქ ბევრი ხალხია და ვინმე დამცველი ნამდვილად გამოგიჩნდებოდა. გამოგიტყდები აქ კარგი საქმისთვის არ ვარ ძვირფასო ბეა!
-გამიშვი, მტკივა -მისი მკლავებიდან დახსნა სცადა გოგონამ და სახეში შეხედვისას, სასტუმროდან გამოსულ შუქზე, საბას ამოწითლებული თვალის უპეებიც დაინახა -შენ რა, კაიფში ხარ? ნარკოტიკი მიიღე?
-შენი საქმე არ არის! ახლავე წამოდი და მანქანაშიი ჩაჯექი, აქვე მაქვს დაყენებული
-არსად არ წამოვალ! შემოდი, ნომერი აიღე, ცოტა მოწესიგდი, გამოიძინე. ვერ ხედავ რას გავხარ? თავს რას უკეთებ? ვერ გცნობ, საბა
-ჰო არა? -მკლავზე უფრო მაგრად მოუჭირა თავის მსხვერპლს -ამიერიდან მხოლოდ იმას გავაკეთებ, რასაც გული მიკარნახებს. ახლა კი ის მეუბნება, რომ შენი სიტყვები ფეხებზე უნდა დავიკიდო, მანქანაში ჩაგაგდო და როგორც მინდა ისე მოგექცე. ხედავ რად მაქციეთ შენ და იმ ნაბიჭვარმა? მორჩა მივდივართ!
-გამიშვი საბა, ახლა ვერ აზროვნებ! -სცადა წინააღმდეგობა გაეწია, თუმცა ბიჭს უკვე მაჯაში ხელი ჩაევლო მანქანისკენ ძალის გამოყენებით მიათრევდა
-მშვენივრად ვაზროვნებ. შენ კი, მოკეტავ და რასაც გეტყვი იმას გააკეთებ! თუ მე უბედური ვარ, ვერც თქვენ იქნებით ბედნიერები, ამაში ეჭვი არ შეგეპაროთ!
თვალებჩასისხლიანებულმა და გაბოროტებულმა საბამ, მეტი სიფრთხილითვის, ბეას პირზე ხელიც ააფარა და მიუხედავად იმისა, რომ გოგონა მთელი ძალით ცდილობდა წინააღმდეგობა გაეწია, საბოლოოდ მაინც მოახერხა, როგორღაც მანქანის წინა სავარძელზე შეაგდო, კარი მაგრად მიუჯახუნა და სანამ იგი რაიმეს გაკეთებას მოასწრებდა, საჭესაც მიუჯდა. ბოლომდე გაცნობიერებული არც ჰქონდა რას აკეთებდა, თუმცა სანამ თავის არ დასახულ გეგმას აასრულებდა და მანქანას დაქოქავდა, ბოლო კადრად, ბეას ცივი, არაფრისმთქმელი მზერა მოხვდა თვალში, მერე კი ყველაფერი სპონტანურად, წინასწარი გათვლებისა და მიზნების გარეშე მოხდა- საბამ უბრალოდ მანქანის გასაღებიი გადაატრიალა, ზემოთ დამაგრებული სარკე მარჯვენა ხელით გაასწორა და სასტუმროს პარკინგიდან ბოლო სიჩქარით გავარდა.
ვინმეს რომ ეკითხა, ნამდვილად ვერ უპასუხებდა, თუ რატომ აკეთებდა ამ ყველაფერს, ან რომელი ადგილი ჰქონდა არჩეული ავტომობილის საბოლოო გაჩერებად. მოცემულ მომენტში საბა უსულო რობოტს მოგაგონებდათ, რომელიც ვიღაც კონკრეტული პირის მიერ იყო დაპროგრამებული და მის დავალებებს ყველანაირი პროტესტის გარეშე ასრულებდა.
არც ერთი წინადადება, არც ერთი სიტყვა . . .
მთელი სამი წუთი, ისე იარეს, ხმაც კი არ ამოუღიათ. საბა ლამპიონებით განათებულ გზას უყურებდა, ბეა კი მხოლოდ იმაზე ფიქრობდა, რა გაეკეთებინა ისეთი, რომ მისი კლანჭებისგან თავი როგორმე დაეხსნა. ახლა, ერთ დროს კარგად ნაცნობი ადამიანი, რომელსაც თავის ცხოვრებაში არავისთვის უწყენინებია, იმდენად უცხოდ და საშიშად ეჩვენებოდა, რომ წამით ეჭვიც კი შეეპარა ნამდვილად ის იყო, თუ არა. დანაშაულის გრძნობაც აწუხებდა, ბიჭის ასეთი გარდასახვა ხომ სწორედ მისი დამსახურება იყო? ამაზე ადრე არასდროს უფიქრია, არ დაინტერესებულა იმით, თუ როგორ გრძნობდა თავს საბა. მის ამბებს, მხოლოდ მეგისგან გებულობდა, ისიც ზედაპირულად. მიაჩნდა, რომ საბასადმი დიდი ყურადღების გამოჩენით, ანდრეას უღალატებდა, თუმცა ახლა რომ უფიქრდებოდა, თავის ქმედებებში მხოლოდ უპასუხისმგებლო, უგულო ადამიანის საქციელს ხედავდა და მეტს ვერაფერს.
-რატომ არაფერს ამბობ? საერთოდ არ გეშინია? იქნებ გგონია, რომ უბრალოდ გეხუმრები და სახლის წინ მშვიდობიანად ჩამოგსვამ, რათა ისევ იმ ნაბიჭვართან გაიქცე?
-საბა ძალიან ჩქარა მივდივართ -მხოლოდ ეს უპასუხა გოგონამ და იგრძნო როგორ შეეპარა ხმაში დაძაბულობა. თითქმის დარწმუნებული იყო, რომ ეს ყველაფერი კარგად არ დასრულდებოდა
-ანუ რ მოგწონს როგორც მივდივარ, არა? კარგი, ახლავე დავუკლებ -გესლიანად მიუგო მან და იმის მაგივრად, რომ სიჩქარის მაჩვენებელი დაბლა დაეყვანა, პირიქით მას საგრძნობლად მოუმატა
-მითხარი რას აპირებ? უბრალოდ მაინტერესებს რას უნდა ველოდე
-ჯერ შენ უპასუხებ ჩემ კითხვებს! მითხარი ის ტიპი გიყვარს? მასთან უკვე იწექი?
-საბა არ გაქვს უფლება ასეთი კითხვები დამისვა! ახლავე გააჩერე მანქანა . . .
-შენ ნუ მასწავლი რისი უფლება მაქვს და რისი არა!!! -საჭეს ხელი გაბრაზებულმა დასცხო ბიჭმა -ახლავე მიპასუხე, თორემ საკუთარ თავზე პასუხს არ ვაგებ!!!
-გთხოვ სიჩქარეს მოუკელი, რაიმეს დავეჯახებით -კვლავ სცადა მისი საღ აზრზე გადმოყვანა ბეამ, თუმცა მხოლოდ იმას მიაღწია, რომ სპიდომეტრზე ნაჩვენები სიჩქარე კიდევ 20კმ/სთ-ით გაიზარდა
-შენ მე გამანადგურე ბეა. მიღალატე, ყველაფერი ფეხქვეშ გათელე, რაც ერთმანეთთან გვაკავშირებდა. მითხარი მასში ასეთი რა იპოვე? რით მოგხიბლა ასე ძალიან, რომ ჩვენი ურთიერთობაც კი დაგავიწყა? ჩვენ ხომ ერთად ასე კარგად ვიყავით? -იმდენად საცოდავი ტონით ჟღერდა ეს სიტყვები, რომ დრამის მოყვარულ მაყურებელს, დიდი ალბათობით, ცრემლიც კი წასკდებოდა
-ჩემი და შენი ურთიერთობა სრულყოფილი არასდროს ყოფილა, საბა. მას ძალიან ბევრი ნაკლი ჰქონდა და ეს ჩემზე კარგად იცი
-და იმასთან თავს სრულყოფილად გრძნობ?
-საბა გთხოვ გააჩერე -მუდარით სავსე, ცრემლმორეული მზერით გახედა გოგონამ, თუმცა მისი გაბოროტებული გამომეტყველების დანახვისას მიხვდა, რომ ყველანაირი მცდელობა ამაო იყო, რომ ეს შეიძლებოდა დასასრული ყოფილიყო და ვეღარაფერი მოეხერხებინა, რათა ყველაფრი მშვიდობიანად დამთავრებულიყო
-შენ მხოლოდ საკუთარ თავზე ფიქრობ ბეა! ვხვდები, რომ ჩვენი ურთიერთობა უკვე ვეღარ აღდგება, რადგან მთავარი ხელის შემშლელი დედამიწაზე დააბიჯებს. ჰოდა, რადგან ის აქ არის, მაშინ ჩვენ ორნი წავალთ აქედან, თანაც ერთად
-რას აპირებ? -პასუხი უკვე იცოდა, თუმცა რატომღაც მაინც იკითხა გოგონამ
-თუ სიცოცხლეში არა, სიკვდილის შემდეგ მაინც შევძლებთ ერთად ყოფნას. აი ამას ვაპირებ! რაო შეგეშინდა?
-საბა გიჟი ხარ. თავს ვერ აკონტროლებ. შენ ვერ გადაწვეტ როდის უნდა დამთავრდეს ჩვენი სიცოცხლე. გთხოვ დამიჯერე და სვლა შეანელე, გევედრები . . .
-ხმა ჩაიწყვიტე!!! შენ ვერ მასწავლი რა უნდა გავაკეთო და რა არა. რასაც მინდა იმას გადავწყვეტ და თუ გეუბნები, რომ დღეს ორივენი მოვკვდებით, ესე იგი ასეც იქნება!
-არ მოგცემ ამის უფლებას. ორივეს მთელი ცხოვრება წინ გვაქვს, კიდევ ბევრი რამ გვაქვს გამოსავლელი და ყველაფერს, აქ და ახლა ვერ დაასრულებ! განერვიულებული ხარ და გადაწყვეტილებას ცხელ გულზე იღებ. გთხოვ ეს არ გააკეთო, არ გინდა . . . -გოგონამ საჭეს ორივე ხელი მოჰკიდა, რათა მანქანა გზიდან გადაეყვანა და გაეჩერებინა, თუმცა საბამ ხელი უხეშად გააშვებინა და მთელი ხმით დაუღრიალა:
-შენს ადგილას უხმოდ იჯექი და არ გაინძრე! გაფრთხილებ, ბეა ხელი არ შემიშალო!!! რამდენიც არ უნდა ილაპარაკო, მე ამ გადაწყვეტილებაზე ხელს არ ავიღებ! დღეს ორივე ჩვენგანისთვის ბოლო დღეა, მორჩა და გათავდა!!! გესმის? მორჩა!!!
-შენს ახლობლებზე მაინც იფიქრე -ბოლო იმედს ჩაებღაუჭა გოგონა. თავის თავზე იმდენად არ ნერვიულობდა, როგორც იმ ხალხზე, ვისაც მისი სიკვდილი გაანადგურებდა -დაფიქრდი როგორ იქნებიან ისინი, თუ შენ რაიმე დაგემართება. მეგიზე იფიქრე, მას ხომ ძმასავით უყვარხარ?
-მოკეტე!!! არაფრის მოსმენა აღარ მინდა!!! შენი მგრძნობიარე საუბრები გადაწყვეტილებაზე ხელს ვერ ამაღებინებს!!! გირჩევნია რაიმე კარგზე იფიქრო და დრო უაზრო ლაპარაკში არ დახარჯო. ხომ ხვდები რასაც ვგულისხმობ?
ბეას აღარაფერი უპასუხია. თითქოს ყველანაირი იმედი ჩაუკლა საბას ურეაქციობამ და სისასტიკემ, რომელსაც ცხოვრებაში პირველად, ყველა და ყველაფერი ფეხებზე ეკიდა. მართლაც, რომ ძალიან ეშინოდა გოგონას სიკვდილამდე დარჩენილი ბოლო წუთების, როდესაც იცოდა, რომ აუცილებლად მოკვდებოდა. სწორედ ამიტომ, იმ კრიტიკულ მომენტში, ამ ფიქრების თავიდან ასარიდებლად, მხოლოდ ერთი რამის გაკეთება შეძლო, თავი სავარძლის საზურგეზე გადასწია, თვალები დახუჭა და როგორც ბიჭმა ურჩია, თავის ცხოვრებაში ყველაზე სასიამოვნო მომენტების გახსენება დაიწყო. თითქოს ლენტაზე ჩაწერილი კადრებივით მიდიოდა მისი მოგონებების მთელი ხაზი. ახსენდებოდა თავისი ათი წლის იუბილე, სადაც მამამ საოცნებო, ვარდისფერი ველოსიპედი აჩუქა, მოაგონდა ის წელი, როდესაც ის და მეგი, პირველად წავიდნენ დასასვეებლად დამოუკიდებლად, მშობლების გარეშე, რათა საზაფხულო არდადეგები ერთად გაეტარებინათ. ეს მართლაც რომ ზღაპრული დღეები იყო, რომელიც თავის ცხოვრებაში არასდროს დაავიწყდებოდა. ახსენდებოდა აგრეთვე წვრილმანი ბედნიერი წუთები, საკმაოდ ბევრი რომ შეეგროვებინა თავის წარმოსახვით ზარდახშაში. ბოლოს კი . . . ანდრეა მოაგონდა. ყველაზე კარგი და სასიამოვნო, რაც კი თავისი არსებობის მანძილზე გადახდენია. გონების თვალით აკვირდებოდა მასთან განცდილ თითოეულ წამს, წუთს, საათსა თუ დღეს. ახლაც გუშინდელივით ახსოვდა ის შეგრძნებების ფეიერვერკი, რაც მისმა პირველმა კოცნან განაცდევინა ეშმაკის ბორბლის დახურულ კაბინაში. ისევ თვალწინ ედგა მისი ჭაობივით მწვანე თვალები, თბილი ბაგეები და არაამქვეყნიურად მომხიბვლელი ღიმილი.
იმ წუთას მთელი არსებით, მთელი სხეულით და თითოეული უჯრედით იგრძნო, რომ არ უნდოდა ეს დასასრული ყოფილიყო. არ სურდა ეს დღე, თავისი ცხოვრების ბოლო წუთებად ქცეულიყო, ამიტომ ვერც კი გააცნობიერა ისე, თვალები ოდნავ გააღო, გზაზე ახლახანს გამოსულ დიდ ტრაილერს გახედა და სანამ საბა, სწორედ იქითკენ აიღებდა გეზს, რათა საკუთარი და ბეას სიცოცხლე, სწორედ მისი საშუალებით მოესპო, გოგონამ თავი გვერდზე გააბრუნა და ალბათ, მხოლოდ თავის თავის გასაგონად ამოიჩურჩულა:
-საბა, მეშინია სიკვდილის . . .
მერე კი, იყო კაშკაშა სინათლე, გამაყრუებელი სიგნალები და ბოლოს წყვდიადი . . .










* * *
ერთი კვირა . . . შვიდი დღე . . . ას სამოცდარვა საათი . . .
სწორედ ამდენი დრო გასულიყო იმ საბედისწერო დღის შემდეგ. მდგომარეობა კვლავ უცვლელობის სტატუსს ინარჩუნებდა. ბეას უგონო, ბურუსში მყოფი სხეული, ისევ საწოლს იყო მიჯაჭვული და მთელი დღეები, თვალდახუჭული, მძინარე მზეთუნახავივით გაუნძრევლად იწვა. თითქოს ყველაფერი რიკზე იყო ამ სამყაროში, არც შეცვლილი ჩანდა რაიმე და არც განახლებული. თუმცა ეს მხოლოდ სხვებისთვის. მათთვის კი, ვინც ზემოთ ხსენებულ მძინარე მზეთუნახავს იცნობდა, სამყაროს ერთი ადამიანი აკლდა. მისი არსებობა, მისი საუბარი და გიჟური სული აკლდა. იგი ბეას დანაკლისს განიცდიდა. ან იქნებ არც განიცდიდა და უბრალოდ მათ ეგონათ ასე? იქნებ როდესაც გვტკივა, გული ტანჯვას ვეღარ იტევს და მთელ ჩვენს არსებას ქაოსში ახვევს, გვეჩვენება, თითქოს ჩვენს ირგვლივ სამყაროც მოწყენილია, მასაც ჩვენივე სადარდებელი უღრღნის სულს და სოლიდარობას ცის ნაცრისფერი შეფერილობით, წვიმით და უფერულ ნისლში გახვეული მიდამოებით გვიცხადებს?
რაც არ უნდა ყოფილიყო, ანდრეა სწორედ ასე ფიქრობდა. ამ უსასრულოდ გაწელილი დროის განმავლობაში, მისთვის ყოველი დღე უფერული, უღიმღამო და ზედაპირული იყო. ისეთი შეგრძნება ჰქონდა, თითქოს შავ-თეთრ სამყაროში უწევდა ცხოვრება, სადაც არც ბედნიერება იყო, არც სიხარული და . . . არც ბეა . . .
მის გარეშე ცხოვრებას სიფერადე აკლდა. გული თითქოს შუაზე ეგლიჯებოდა, როდესაც დილით გოგონას მხიარული ხმა აღარ აღვიძებდა, რომელიც ამქვეყნად ყველაზე ძალიან უყვარდა. ენატრებოდა მისი დასმული ტრადიციული შეკითხვა- "დღეს ეს კაბა ჩავიცვა თუ ეს?", ენატრებოდა მისი გამოხედვა, ცელქი თვალები, გოგონას იძულებით, მულტფილმების ყურებაში გათენებული ღამეები, რომელსაც ჩვეულებრივ, პოპ-კორნი და უამრავი ტკბილეულობა ალამაზებდა.
ნეტავ შესძლებოდა ახლა, თუნდაც წუთით მაინც დაენახა მისი გახელილი თვალები, მოესმინა გოგონას საუბარი და კიდევ ერთხელ დაეცინა მის შეჭმუხნილ ცხვირზე, რომელსაც მხოლოდ გაბრაზების დროს თუ იშველიებდა.
მუდმივ დანაკლისს გრძნობდა ანდრეა, სახლში თითქმის ვერასდროს ჩერდებოდა. დასაძინებლადაც ყოველთვის პალატაში რჩებოდა და იქ ათევდა მტანჯველ, გრძელ ღამეებს. სამედიცინო პერსონალი, რომელიც უკვე კარგად იცნობდა მასაც და ბეასაც, კანდელაკის მიმართ გამონაკლისს უშვებდა და ამის ნებას რთავდა ხოლმე.
რატომ იძინებდა საავადმყოფოში?
ამას მხოლოდ ერთი ახსნა ჰქონდა. არ უნდოდა იმ სახლის, იმ ოთახების ბეას გარეშე დანახვა. მასთან სიახლოვე სურდა, ყოველ წამს ელოდა, რომ თვალებს გაახელდა და პირველი, ვისაც დაინახავდა, თავად ანდრეა იქნებოდა. მთელი ღამეების განმავლობაში ეჭირა მისი ხელი, სავარძელი გოგონას საწოლთან ჰქონდა მიდგმული, თავი მის მუცელზე ჩამოედო და უბრალოდ არაფერზე ფიქრობდა. ამ წუთას ანდრეა რობოტი იყო. მოსიარულე ვვამი, რომელიც კვებითაც მხოლოდ იმიტომ იკვებებოდა, რომ ძალა შეენარჩუნებინა და არ მომკვდარიყო. სიკვდილი ახლა მისთვის მართლა შვება იქნებოდა, თუმცა ბოლომდე იმედი ჰქონდა, რომ ბეა გამოფხიზლდებოდა და უნდოდა ეს საკუთარი თვალებით ენახა. მხოლოდ მაშინ გააგრძელებდა თავისუფლად სუნთქვას, მხოლოდ მაშინ შეამჩნევდა მზის სხივებს, მათ სითბოს იგრძნობდა და სამყაროს აღქმას ხელახლა დაიწყებდა. მხოლოდ მაშინ...
მთელი ერთი კვირა . . .
არც ერთი გამოძრავება.
არც ერთი რეაგირება.
თითქოს თან იყო და თან აღარ იყო. ყველა განადგურებული ჩანდა მისი მდგომარეობით. ლევანი და ნანა, ყოველდღე, პალატის გვერდით მდგარ, მოსაცდელ სკამებზე ისხდნენ ან შვილს გამჭვირვალე, ნახევრად ჟალუზჩამოფარებული, სქელი მინიდან უყურებდნენ.
ნანა, ქალი რომელიც შეხედულებითაც და ხასიათითაც აიზბერგის მთას მოგაგონებდათ, ამ უბედურებას ისე მოეთენთა და გამოეფიტა, რომ მისი ძველი ვერსიისგან, თითქმის აღარაფერი დარჩენილიყო. ყველაზე მეტად, მაინც ის აწუხებდა, რომ მთელი ეს დრო, ბეაზე განაწყენებულმა გაატარა და შეიძლებოდა, თავის გოგონას გახელილი თვალები, მეტად ვეღარასდროს ენახა.
მართლაც რა უცნაურები ვართ ადამიანები, არა?! შეიძლება ხანგრძლივი დრო ჩვენი საყვარელი ადამიანებისგან შორს, მასზე განაწყენებულმა გავატაროთ, თუმცა საკმარისია ცხოვრებამ მათი წართმევის შანსები, მათ გარეშე დარჩენილი სამყარო დაგვანახოს, რომ ყველა წყენა მომენტალურად გვავიწყდება და მხოლოდ იმის სურვილი გვიპყრობს, მათი მოხვევა, გულში ჩაკვრა, რაც შეიძლება მალე შევძლოთ...
მერვე დღე . . .
უკვე მერვე დღე ილეოდა, რაც მე-17 პალატაში მყოფი პაციენტის მდგომარეობა, არანაირ პროგრესს არ განიცდიდა. ნაცრისფერ ქუჩებში, სასტიკი, სუსხიანი ქარი დაჰქროდა. ალბათ, სწორედ ეს იყო მიზეზი იმისა, რომ გარეთ ყველა, თბილ ტანსაცმელსა და გრძელ ყელსახვევებში გახვეული დააბიჯებდა. თითქოს თითოეული მათგანი სადღაც მიიჩქაროდა, ნაწილი სახლში, ნაწილიც მარკეტში, ხოლო ზოგიერთი, ავტობუსის გაჩერებაზე, დაგვიანებულ ტრანსპორტს ელოდა და გაყინულ ხელებს, დრო და დრო პირიდან წამოსული თბილი ორთქლით ითბობდა.
სიცივის ბურუსში გახვეულ ქალაქში, მტრედებიც კი აღარ ჩანდნენ, მზეც სადღაც, ღრუბლებში მიმალულიყო და ერთი შეხედვით, ისეთი შთაბეჭდილება იქმნებოდა, რომ არც არასდროს გამოანათებდა.
ამ ყველაფერს, მე-17 პალატის ფანჯრის მიღმა გადაშლილ სამყაროსა და დაუსრულებლად მოსიარულე ხალხს, ზემოდან უმეტყველო მზერით გადმოსცქეროდა უძილობისგან და დაძაბულობისგან გადაღლილი მაქსიმე, რომელსაც მაჯაზე Rolex-ის ფირმის, ვერცხლისფერი საათი შემოეხვია და მის საშუალო ზომის ციფერპლატს, ხელს მტკივნეულად უსვამდა. თითქოს რაღაცას ახსენებდა, ძველ მოგონებებს უცოცხლებდა და ცხოვრებას უფრო და უფრო მუქ ფერებში ანახებდა.
ნივთი, რომელსაც იგი ასე უფრთხილდებოდა, ოცდა ერთი წლის იუბილეზე ბეას საჩუქარი იყო. გოგონამ კარგად იცოდა, რომ ეს აქსექსუარი, მის ძმას დიდი ხნის განმავლობაში უნდოდა, თუმცა ძვირადღირებულობის გამო, ზემოთ ხსენებული საათი შეძენას ვერ ახერხებდა. არც კი იცოდა, საიდან მოიტანა ბეამ ფული, რათა მისთვის ეს პატარა ოცნება აესრულებინა, თუმცა მაშინ საჩუქრის დანახვა იმდენად გაუხარდა, რომ ყველაფერი გადაავიწყდა და მადლობის ნიშნად, გოგონას მაგრად მოეხვია.
ეს და კიდევ რამდენი რამ აგონდებოდა ბეაზე. ყველაზე ცუდი კი მაინც ის იყო, რომ თავის დაზე უკვე წარსულ დროში ფიქრობდა, თითქოს აღარ ყოფილიყო. ყველაზე მეტად, სწორედ ეს აცოფებდა თავის თავში, ვერ ეგუებოდა, რომ რწმენა დაკარგა და დანებდა, რომ მისი გამოღვიძების აღარ სჯეროდა და უიმედობას მისცემოდა.
ერთი კვირა მართლაც რომ დიდი დრო იყო. რაც უფრო მეტი დღე ცვლიდა ღამეს და პირიქით, გულის სიღრმეში ჩარჩენილი იმედიც ნელ-ნელა ქრებოდა. ექიმებიც დარწმუნებულები იყვნენ, რომ პაციენტს ტყუილუბრალოდ აწვალებდნენ და ურჩევდნენ, მისთვის აპარატის გამორთვის უფლება მიეცათ, მაგრამ ანდრეა ამის ნებას არავის რთავდა. არ შეეძლო, ბეას დანებების უფლებას ვერ მისცემდა. სიკვდილს საკუთარი ხელით კლანჭებში ვერ ჩაუგდებდა. არა, იგი ამას ვერ მოახერხებდა. არა მარტო ის, არამედ ბეას არც ერთი მეგობარი თუ ახლობელი . . .
და ისევ იგივე სიტყვები, ფრაზები, ტერმინები . . .
ახლაც ყურში ჩაესმოდა მაქსიმეს თეთრხალათიანის ნათქვამი "მისი გონზე მოსვლის შანსი ფაქტობრივად არ არსებობს". ეს ყველაფერი ყურში გარკვეული შუალედებით უმეორდებოდა და უნდოდა ბოლო ხმაზე ეყვირა, რათა ისინი ერთხელ და სამუდამოდ შეეჩერებინა.
ბეას საწოლს, ფრთხილი ნაბიჯებით მიუახლოვდა მაქსიმე. გოგონა კვლავ უძრავად იწვა, მის გვერდით აპარატები წრიპინებდნენ და ხელში უამრავი მილი და ნემსი ჰქონდა გარჭობილი. ბიჭს შეეძლო დაეფიცა, რომ ამ ყველაფრის კარგად დანახვისას, გულმა რამდენიმე დარტყმა გამოტოვა. იგი ფრთხილად, დაუძლურებული მოხუცებულივით ჩაეშვა საწოლთან მიდგმულ სავარძელში, რომელშიც მუდამ ანდრეა იჯდა ხოლმე და თავის დას, თმაზე ხელი კანკალით გადაუსვა.
-ბეა . . . ბეა გთხოვ რაიმე გააკეთე . . . -სადაცაა ცრემლები წასკდებოდა -გთხოვ გამოფხიზლდი. იცი დაიკო? მომენატრე, საშინლად მომენატრე. მინდა ისევ ჩემთან იყო, ისევ ჩამიქრო შუქი აბაზანაში ყოფნის დროს მე კი, გარეთ პირსახოცშემოხვეული და საპნიანი გამოვვარდე შენზე გაბრაზებული. მინდა ისევ ვიჩხუბოთ, ისევ შენი ბეისბოლის ჯოხით გამომეკიდო, როდესაც რაიმეს გაგიფუჭებ ან ნერვებს მოგიშლი. მიდი დაიკო, გაახილე თვალები, აქ ყველას ტკივილამდე გვენატრები. შენი ხმის გაგება გვენატრება, შენი სიგიჟეები -ამჯერად გოგონას წვრილ თითებს შეეხო მაქსმე და ისინი, ხელის გულში მაგრად, მოიმწყვდია -მიდი ბეატრის, მკლავს შენი ასეთ მდგომარეობაში ყურება. სიჩუმე და უძრაობა ხომ ის მცნებებია, რომელიც საშენო არასდროს ყოფილა? მე . . . მე ჩემი სიცოცხლით სავსე, მოუსვენარი და მინდა, დაბრუნდი ბეა, გთხოვ -საწოლზე შუბლით დაეყრდნო მაქსიმე და თვალებჩაწითლებულმა ღრმად ამოიოხრა. სულამდე აღწევდა ეს გაუსაძლისი ტკივილი, მეტი უკვე მართლა აღარ შეეძლო, სუნთქვაც კი უჭირდა. ყველაზე უარესი კი ის იყო, რომ არ იცოდა კიდევ რამდეხანს მოუწევდა მისი ამ მდგომარეობაში ყურება.
პალატის კარი, ხმადაბალი ჭრიალით გაიღო და ისევ დაიხურა. შიგნით კანდელაკი შემოვიდა. ისევ მაქსიმესავით გამოუძინებელი, დაღლილი ჩანდა და ამის დასტურად, თვალის უპეები ერთიანად ჩაშავებოდა. ამ ორის შემხედვარე, ნებისმიერი იფიქრებდა ამ სამყაროში არანაირი სიხარული და ბედნიერება არ არსებობსო. განსაკუთრებით ეს ანდრეას მზერაში იკვეთებოდა. მან ხომ ბეასთან დამშვიდობებაც ვერ მოასწრო, მასზე ბოლო მოგონებად სასიამვონო წუთები ვერ წაიყოლა? როგორ გაეგრძელებინა სიცოცხლე თუ იგი აღარ იქნებოდა? რა უნდა ექნა თუ ბეას ორგანიზმი, მძიმე მდგომარეობაში ყოფნას დიდხანს ვერ გაუძლებდა და ყველას დატოვებდა? ამაზე ფიქრი ახლა ნამდვილად არ შეეძლო, ამიტომ მას ყოველთვის გაურბოდა და მოულოდნელი სტუმრობის შემთხვევაში, გონებიდან ელვის უსწრაფესად იშორებდა.
-ჩემ დას ძალიან უყვარხარ, იცი? -ფიქრები მაქსიმეს სიტყვებმა გაუფანტა. ბიჭი ბეას ზემოდან დაჰყურებდა, თმაზე ეფერებოდა და ალაგ ალაგ ხელის გულს სახეზეც გადაუსვამდა ხოლმე -მართალია, ეს ჩემთვის არასდროს უთქვამს, მაგრამ ყოველთვის ვგრძნობდი. ამაში დასარწმუნებლად, იმის დანახვაც კმაროდა, თუ როგორ გიყურებდა. ასე მხოლოდ იმ ადამიანს უყურებენ, ვინც უყვართ -მაქსიმემ წამით გაჩუმდა და ჩაფიქრდა. გადაწყვეტილება უკვე დიდი ხნის მიღებული ჰქონდა, უბრალოდ უნდოდა თავისი განზრახვის შესახებ ვიღაცას სცოდნოდა, რადგან ამხელა რამეს მხოლოდ მისი გული ვერ დაიტევდა. სწორედ ამიტომ აირჩია კანდელაკი, ფიქრობდა, რომ ის ყველაზე უკეთ მოახერხებდა მის გაგებას და მის მდგომარეობაში შესვლას.
მაქსიმემ ერთი ღრმად ამოისუნთქა და კვლავ უძრავად მწოლიარე ბეას გახედა. ამან თითქოს ძალა მისცა, თითქოს თავის განზრახვის აუცილებლობაში დაარწმუნა და უკვე ყველანაირი შესავლის გარეშე, კანდელაკის წინ ჩამოჯდა.
-შენთან სალაპარაკო მაქვს, ანდრეა. ძალიან სერიოზულ თემაზე
-რა თემაზე? -თანამოსაუბრისთვის არც შეუხედავს ისე გაეპასუხა კანდელაკი. მისი გონება ახლაც გაფანტულიყო და ხმებს თითქოს პარალელური სამყაროდან აღიქვამდა
-შენი მეგობარი ალექსანდრე პოლიციელია, არა?
-მერე?
-მინდა, რომ იარაღი მოპარო და მე მომიტანო. თავადაც ვიშოვიდი, მაგრამ ამას ტარების ლიცენზია და მთელი ფორმალობები სჭირდება ხომ გესმის?
თუ აქამდე კანდელაკი მაქსიმეს ცალი ყურით უსმენდა და მზერა ერთი კონკრეტული წერტილისთვის ჰქონდა გაშტერებული, ახლა მთელი ტანით მისკენ მიტრიალდა და თვალებში გაკვირვებული ჩააცქერდა. ბიჭის გამომეტყველებიდან არაფერი იკითხებოდა. მხოლოდ სურვილი იმისა, რაც სთხოვა და მეტი არაფერი
-რად გინდა იარაღი? რას აპირებ?
-მოდი პირდაპირ გეტყვი -ფეხზე წამოდგა და კვლავ ფანჯარას მიუახლოვდა -მას შემდეგ, რაც იმ ნაბიჭვარმა საბამ აღიარა, რაც ჩაიდინა, ერთი აზრი არ მასვენებს. მინდა როგორც კი აქედან გაეწერება, მაშინვე შუბლში ტყვია დავაჭედო და იმქვეყნად გავისტუმრო. არ დავუშვებ, რომ ბეა აქ იწვეს მან კი ცხოვრება ისე განაგრძოს, ვითომ არაფერი. გააკეთებ ამას?
-შენ ხომ არ გაგიჟდი? -ხმას აუწია ანდრეამ და მაშინვე მაქსიმესთან გაჩნდა -გინდა დაგიჭირონ და ციხეში ამოგალპონ? შენ ვერც კი წარმოიდგენ როგორ და რამდენჯერ მომდომებია მაგ ნაძირალას მოკვლა, მაგრამ მუდამ ის მაჩერებს, თუ როგორ შეხვდება ბეა ამ ამბავს, როდესაც გაიღვიძებს. არ მინდა თვალები გაახილოს და ისეთი ანდრეა დაინახოს, რომელსაც ხელები სხვის სისხლში აქვს გასვრილი. შენ კი არ უნდა გინდოდეს კაცის მკვლელი ძმა დაინახოს, გესმის?
-ბეა აღარ გაიღვიძებს, აღარ! -მთელ ხმაზე დაიღრიალა მაქსიმემ და შუბლზე თითები მიიჭირა -ის . . . ის ჩვენ აღარ დაგვიბრუნდება. ვერ ხედავ, რომ . . .
-აღარ გაბედო ამის თქმა, გესმის? -პერანგში ხელები გაცეცხლებით ჩაავლო კანდელაკმა და მაგრად შეანჯღრია -არ გაბედო იმის თქმა, რომ ბეა აღარ დაბრუნდება, ეს მეორედ აღარ გაიმეორო!!!
-უნდა მოვკლა ის ტიპი ანდრეა, რატომ არ გესმის?! -ახლა მაქსიმე გადმოვიდა შეტევაზე -შენ გგონია მე არ მინდა ჩემი და კარგად იყოს? მაგრამ ხომ ხედავ, უკვე ერთი კვირაა ასეთს ვუყურებ. ყველაფერი მტკივა, გაიგე ეს! მხოლოდ შურისძიება თუ მიშველის
-გონს მოდი! ბეა კარგად იქნება და უკანასკნელი იყოს, როცა . . .
ანდრეას სიტყვები მეგის უეცარმა შემოსვლამ გააწყვეტინა. გოგონას ხელში ქაღალდის ჭიქაში ჩასხმული ყავა ეჭირა, მეორეში მობილური დაეკავებინა და როგორც ჩანს, დაღლილობას, რომელსაც მთელი დღეების განმავლობაში განიცდიდა, ცხელი კოფეინით ებრძოდა.
გოგონა ერთხანს, გაკვრვებული იდგა ზღურბლთან და კანდელაკის ხელებს უყურებდა, რომელიც მაქსიმესთვის პერანგში ჩაევლო. მერე ფრთხილად შეაბიჯა შიგნით, ყავის ჭიქა პალატაში მდგარ, ვიწრო, მაღალ ტუმბოზე შემოდო და მოკამათეებს რამდენიმე ნაბიჯით მიუახლოვდა.
-აქ რა ჯანდაბა ხდება? რა გაყვირებთ?
-არაფერი არ ხდება -ხელი ფრთხილად გააშვებინა მაქსიმემ და რაფაზე ცალი მხრით ჩამოჯდა. უბრალოდ მშვიდად ვსაუბრობდით
-ჰო, არა? რაღაც ვერ მივამსგავსე მშვიდ საუბარს -ცალი წარბი ეჭვით ასწია მეგიმ -ამოღერღეთ!
-სათქმელი მართლა არაფერია -ამჯერად ანდრეა ჩაერთო საუბარში -მაქსიმემ რაღაც სისულელე წამოროშა, სულ ეს იყო
-არ მჯერა თქვენი, მაგრამ იმასაც ვხვდები, რომ რამდენიც არ უნდა გელაპარაკოთ, მაინც არაფერს იტყვით, ამიტომ ვჩუმდები -მეგი ახლა ანდრეას მიუბრუნდა
-მე და დიმა ალექსანდრესთან ვაპირებთ ასვლას, ცოტას დავისვენებთ. შენს წასაყვანად მოვედი
ალექსანდრე, ქალაქის რესპუბლიკურ საავადმყოფოსთან, ყველაზე ახლოს ცხოვრობდა. ხშირად, როდესაც სახლში შხაპის მისაღებად და გამოსაცვლელად წასვლა უწევდათ, ამას ალექსანდრესთან აკეთებდნენ და შემდეგ, კვლავ უკან ბრუნდებოდნენ. ბეას იგი პირადად არასდროს გაუცვნია, თუმცა, მიუხედავად ამისა, გოგონას სანახავად მაინც დადიოდა ხოლმე. ეს არც თუ ისე ხშირად ხდებოდა, რადგან განყოფილებაში მუშაობისა და ათასი საქმის გამო, დრო ფაქტობრივად აღარ რჩებოდა.
-არ მინდა, თქვენ წადით და დაისვენეთ. დილიდან აქ ხართ და დაიღლებოდით
ანდრეა კვლავ სავარძელში ჩაეშვა. ახლა, ყველაზე მეტად ბეასთან მარტო დარჩენა და საუბარი უნდოდა. როდესაც პალატაში მარტონი იყვნენ, ხშირად უყვებოდა დღის განმავლობაში მომხდარ ამბებს, ბევრს ელაპარაკებოდა, რადგან სადღაც ჰქონდა განაგონი, რომ კომაში მყოფებს ნებისმიერი საუბარი ესმით და ირგვლივ ყველაფერს აღიქვამენ. თითქმის ყოველდღე თავიდან გადაიკითხავდა ხოლმე ბეას ბოლო შეტყობინებას, რომელიც საკმაოდ გვიან წაიკითხა, შემდეგ კი, უბრალოდ სთხოვდა ებრძოლა იმისთვის, რაც მას, ამქვეყნად ყველაზე მეტად უყვარდა. ეს რაღაც, სიცოცხლე იყო . . . სიცოცხლე და ანდრეა . . .
-მისმინე, ეს ბრძანებაა და არა თხოვნა. სამი დღეა არაფერი გიჭამია, გთხოვ -ცრემლებით აევსო თვალები მეგის და ამჯერად, კანდელაკის წინ ჩაიმუხლა. თვითონაც განადგურებული, კიდევ იმას ცდილობდა სხვა ენუგეშებინა. ამისთვის კი, ორმაგი ძალა სჭირდებოდა, რისი გამომუშავებაც, მაინდამაინც იოლი საქმე არ იყო
-იცი, რომ ბეას არ მოუნდებოდა ასეთი ენახე? არც შენ და არც შენ -მაქსიმესაც გადასწვდა იგი, რომელიც კვლავ ქანდაკებასავით გაქვავებულიყო -ლევანი და ნანა ცოტა ხნის წინ გავუშვი, იძულებით. ახლა კი, გთხოვ მე მაინც შემიბრალე. ძალა აღარ შემრჩა, რათა თითოეული თქვენგანის ძილზე და კვებაზე ვიფიქრო. გთხოვ ანდრეა . . .
მეგი მართლა გადაღლილი ჩანდა ამ ყველაფრისგან. გამოფიტულიყო, სახეზეც გაფერმკრთალებულიყო და წონაშიც საგრძნობლად მოკლებული ჩანდა. კანდელაკმა ეს მხოლოდ ახლა შენიშნა. თითქოს იმ წუთას დააკვირდა გოგონას და მის თვალებში დანახულმა ტკივილმა, უფრო მეტად შეძრა. შეეცოდა მეგი, შეეცოდა საკუთარი თავი და ყველა ვინც ირგვლივ ეხვია. ალბათ, სწორედ ამიტომ გადაწყვიტა გოგონას არ შეწინააღმდეგებოდა და თვალცრემლიანი მეგი, ფეხზე ფრთხილად წამოაყენა.
-კარგი, კარგი, არ იტირო გთხოვ. წამოვალ. დიმა გარეთ გველოდება?
-მანქანაშია, ქვემოთ -ტირილნარევი ხმით ამოიკნავლა გოგონამ. ყველანაირად ცდილობდა თავის შეკავებას, თუმცა ცრემლებმა მაინც თავისი ქნა და საბოლოოდ, ჯებირებს გადმოასკდა
-მაქსიმე ჩვენ წავალთ. ორ საათში დავბრუნდები და იცოდე, ეს სისულელე თავიდან ამოიგდე!
კანდელაკმა სახელური ჩამოსწია, ჯერ მეგი გაატარა კარში, შემდეგ თვითონ გავიდა და ამდენი ემოციისგან აკანკალებულ გოგონას, მხარზე ხელი დასამშვიდებლად მოხვია. მხოლოდ ახლა იგრძნო, რომ საკუთარი თავის გარდა, სხვებზეც უნდა ეფიქრა და ამის გამო, თავი საშინლად დამნაშავედ ჩათვალა.
-ყველაფერი მესმის ანდრეა. შენი ბრალი არ არის -ისევ ცრემლიანი თვალებით უყურებდა მეგი და ისე ამშვიდებდა, თითქოს მისი ფიქრები ამოიცნოო -ახლა არც მიკვრს, რომ ბეას გარდა ვერავისზე და ვერაფერზე ფიქრობ. მოცემული სიტუაცია ყველას გვანადგურებს, მაგრამ უნდა გავმაგრდეთ. მას აქვს მიზეზი, რომ იბრძოლოს, მას ჩვენ ვყავართ და ის ჩვენ არ მიგვატოვებს. სხვაგან არ წავა, როდესაც ყველა ვინც უყვარს, აქ ვართ. ბეა დაბრუნდება, გესმის? -თქვა და მანქანის წინა სავარძელზე ისე მოთავსდა, ანდრეას პასუხისთვის არ დაუცდია
კიდევ რამდენიმე წამს იდგა კანდელაკი საავადმყოფოს წინ, სიცივის ქურქში გახვეულ არემარეს უყურებდა და ადგილიდანაც არ იძვროდა. როგორ მივიდნენ აქამდე? როგორ მოხდა ეს ყველაფერი? ხომ შეეძლო მაშინ მობილური არ გაეთიშა და ბეას შეტყობინება წაეკითხა? მაშინ ხომ ეს ყველაფერი არ მოხდებოდა? ან იქნებ მომხდარიყო კიდეც? იქნებ, გოგონას SMS-ის შემდეგ, კვლავ მისი ნათქვამი სიტყვები გახსენებოდა და წყენას უკან მიბრუნების საშუალება არ მიეცა? ხომ შეიძლებოდა, რომ . . . -ანდრეას ფიქრის გრძელი ძაფი, საჭესთან მჯდომმა დიმამ გაუწყვიტა. მან საქარე მინაზე, მოხრილი საჩვენებელი თითის ძვალით მიუკაკუნა, მეგობრის მოუსავლეთში წასული გონება კვლავ უკან დააბრუნა და ხელით ანიშნა შიგნით დროულად ჩამჯდარიყო.
შემდეგ კი, იყო უსტყვოდ გავლილი გზა . . .
გზა, რომელიც უბრალოდ მიიკლაკნებოდა და საბოლოო გაჩერებამდე სულ ცოტაღა უკლდა . . .










23 თავი
იტალიური სტილის საცხოვრებელი სახლის, მესამე სართულზე მდებარე 115-ე ბინის ფანჯრიდან, მხოლოდ მისაღების მაგიდაზე შემოდებული, უცნაური ფორმის ნათურის შუქი გამოკრთოდა.
შიგნით სრული არეულობა სუფევდა. კარადებისა და პატარა, საჟურნალე მაგიდების თავზე, რაღაც ფურცლები უწესრიგოდ მიეყარათ, ხოლო წიგნის თაროებზე დარჩენილ, თავისუფალ ადგილებში, სხვადასხვა ფერის საქაღალდე შეეტენათ. მათ თავზე "დეკორაციულად" გადაკრული, მტვრის სქელი ფენა მოწმობდა, რომ იქაურობას მტვრის საწმენდი საშუალებები, საკმაოდ იშვიათად, არ შეიძლება ითქვას, საერთოდ არ სტუმრობდნენ.
სახლს დიდი აივანი ჰქონდა. მის მარჯვენა კუთხეში, ნაცრისფერ კედელზე, დიდი პლაზმური ტელევიზორი ჩაემონტაჟებინათ. ჩაბნელებული ეკრანის ქვემოთ, დისკებისა და კასეტების მოსათავსებელი, შავი კარადა იდგა. იგი დაახლოებით ათი თაროსაგან შედგებოდა და თითოეული მათგანი, ბოლომდე იყო გადავსებული. იქაურობას, ერთი შეხედვითაც ეტყობოდა, რომ სახლში ბავშვები ცხოვრობდნენ, თუმცა ახლა და ამ წუთას, არც მათი ხმა ისმოდა და არც მხიარული სიცილი.
ზემოთ ხსენებული სახლი, პოლიციის ოფიცერსა და ანდრეას ბავშვობის მეგობარს, ალექსანდრე რობაქიძეს უკუთვნოდა. მუდმივად დატვირთული გრაფიკისა და მოუცლელობის გამო, რომელშიც გადამწყვეტ როლს მისი სამსახური თამაშობდა, არეული ბინის დასალაგებლად თითქმის ვერასოდეს იცლიდა. ამას ემატებოდა მცირეწლოვანი ბავშვები. მათი აღზრდა და მოვლა-პატრონობა, მთლიანად ალექსანდრეს კისერზე იყო, რადგან საკუთარმა დედამ ისინი რამდენიმე წლის წინ მიატოვა და მას შემდეგ ამ ქალის ასავალ-დასავალი აღარავის სმენია.
მიუხედავად იმისა, რომ ბინაში ამ დროს ყოველთის დიდი ხმაური და არეულობა სუფევდა, რაზეც ირგვლივ მცხოვრები მეზობლები მუდამ ჩიოდნენ ხოლმე, ახლა უცნაურად საგრძნობი სიჩუმე ჩამოვარდნილიყო. მისაღებში, რომელიც აქ, საყოველთაო შეკრების ადგილად ითვლებოდა, ასეთი სურათი შექმნილიყო:
კუთხეში მდგომ სავარძელი, რომელიც საკმაოდ მოუხერხებელი ჩანდა, დიმას თავის მოსასვენებელ კუთხედ ექცია. ბიჭი თვალებს ძლივს ახელდა და მთელი მონდომებით ცდილობდა, ცოტა ხნით მაინც დაეძინა. მისგან ოდნავ მოშორებით, მეგი და ალექსანდრე, დიდ მაგიდას შემოსხდომოდნენ და, ვინ იცის, დღეში მერამდენედ იღებდნენ ცხელ კოფეინს. მამაკაცს ბავშვები, ერთი დღით დედასთან გაეგზავნა, რაც იმას ნიშნავდა, რომ ამ საღამოს მშვიდად და ხმაურის გარეშე გაატარებდნენ.
ოთახიდან ჰოლში გასასვლელ კართან დიდი, სარკიანი ტრილიაჟი იდგა. ამ კრიალა სარკეში, რომელიც მთელი სახლის ფონზე, შესამჩნევი სისუფთავით გამოირჩეოდა, ორი ადამიანის სილუეტი მოჩანდა, რომელთაგან ერთ-ერთი დივანზე მიწოლილიყო, თავი მეორის მუხლებზე ჩამოედო და რიტმული სუნთქვისგან გულ-მკერდი მშვიდად აუდ-ჩაუდიოდა. დივანი პირდაპირ ტრილიაჟის წინ, რამდენიმე სანტიმეტრის მოშორებით იდგა, ამიტომ მთელი მისი გამოსახულება და მასზე მოთავსებული ადამიანები, სარკეში თავისუფლად ირეკლებოდნენ.
-ჩაგეძინა? -თმაში ხელი კიდევ ერთხელ შეუცურა ელამ მის კალთაში თავ ჩამოდებულ ძმას და ზემოდან გამომცდელად დააცქერდა. ბავშვობაში, როდესაც ანდრეა დაძინებას ვერ ახერხებდა, თმაზე, თითებით ხანგრძლივი შეხება მასზე მაგიური ჰიპნოზივით მოქმედებდა და მაშინვე გზავნიდა ძილის მშვიდ სამყაროში. ელას ეს ყველაფერი ახლაც ახსოვდა და კვლავ იმავე ხერხის გამოყენება სცადა, თუმცა ანდრეას იმდენად კარგად ახსოვდა, ერთ საათში რომ უკან, კლინიკაში იყო დასაბრუნებელი, მის გონებას, მოცემულ მომენტში ძილი არ გაჰკარებია
-რაღაც აღარ მოქმედებს. თუ გინდა ძილისპირული სინჯე -სცადა ნათქვამისთვის უდარდელი ტონი მიეცა, თუმცა კარგად ხვდებოდა, რომ ახლა ნამდვილად არ ეხუმრებოდა
-დედამ და მამამ დარეკეს -სხვა თემაზე გადაუტანა ელამ -პრინციბში ყოველ დღე რეკავენ, თუმცა შენთვის რაიმეს კითხვის ეშინიათ, ხომ ხვდები ისედაც ძალიან დაძაბული ხარ და არ უნდათ, რომ . . .
-ვიცი ელა. შენ როგორ ხარ? სახლში მარტო ყოფნა თუ გიჭირს, ღამით მეგისთან დარჩი ხოლმე. დარწმუნებული ვარ გაუხარდება
-კარგი აზრია -ჩუმად ჩაილაპარაკა გოგონამ, რის შემდეგაც მოშორებით მჯდომ ალექსანდრეს და მეგის გახედა, რომლებიც რაღაც ფოტოს დაშტერებოდნენ და ალაგ ალაგ ერთმანეთს გაოცებული სახეებით გახედავდნენ -გახსოვს ბავშვობაში დედა რას გვეუბნებოდა?
-დედა ძალიან ბევრ რამეს გვეუბნებოდა, ელა. კონკრეტულად რას გულისხმობ? -თვალები არ გაუხელია, ისე მიუგო კანდელაკმა. არ აღიარებდა, მაგრამ ფაქტი იყო, რომ ახლა ერთი კარგი გამოძინება ყველაფერს ერჩივნა
-იმას, რომ ყოველთვის გვირჩევდა, რაც არ უნდა ცუდი სიტუაცია ყოფილიყო, მომავლისთვის მუდამ იმედის თვალით შეგვეხედა და მისი რწმენა არასდროს დაგვეკარგა
ანდრეას გაეცინა.
-მომავალს, რომ იმედის თვალით არ ვუყურებდე, ახლა შეიძლება ჭკუიდანაც ვიყო გადასული
-ანდრეა . . . შენ ჩემთვის ყველაფერი ხარ და -გოგონას თვალიდან ცრემლი გადმოუვარდა -ამ ყველაფერს არ იმსახურებდი. შენნაირ ადამიანებს, ცხოვრებაში ასეთი სირთულეები არ უნდა ხვდებოდეთ. იცი, რომ ბავშვობაში ჩემი გმირი იყავი? მაგალითს მუდამ შენგან ვიღებდი, ვცდილობდი ყოველთვის შენთვის მომებაძა. ბოლოს კი -ელას ჩაეცინა -ისე დამემართა, რომ ჩაცმის სტილშიც დავიწყე შენი წაბაძვა. სწორედ ამიტომ მაცვია მუდამ ბიჭურად. თავიდან ამით უბრალოდ ვერთობოდი, თუმცა დროთა განმავლობაში ისე შევეჩვიე, რომ სხვაგვარად უკვე აღარ შემეძლო. მე, მე . . .
-ჩუმად, აღარაფერი თქვა -ფეხზე წამოიმამრთა მამაკაცი და დის სახე ხელებში მოიაქცია -მოდი ჩემთან. ნუ ტირი
-არ ვტირი -ხმადაბლა ამოისლუკუნა გოგონამ. ცხელი ცრემლები, რომელიც ბრილიანტებად აჩნდა მის ღაწვებს, პერანგის სახელოთი შეიმშრალა და უეცრად, მათკენ მომავალ ალექსანდრეს და მეგის მოჰკრა თვალი, რომელთაც სწორედ ის ფოტო მოჰქონდათ ცოტა ხნის წინ, დიდი ინტერესით, რომ აკვირდებოდნენ
-ვერ დაიჯერებთ რა აღმოვაჩინეთ -პირველად მათ გვერდით მეგი ჩამოჯდა, ანდრეას მუხლებზე სურათი დაუდო, სადაც ის, ალექსანდრე და დიმა იყვნენ გამოსახულები ბაღის გამოსაშვებ საღამოზე და კამერას გულწრფელი ღიმილით უღიმოდნენ
-ეს რა არის? -ელა სურათს დააჩერდა, შემდეგ კი კითხვით სავსე მზერა მოავლო იქ მყოფთ
-გახსოვს ეს დღე? -ახლა ალექსანდრე ჩაერთო საუბარში და თითი კანდელაკის გვერდით მდგარ, პატარა გოგონას გამოსახულებას დაადო, რომელსაც თავზე ზუსტად ანდრეასნაირი, ყვითელი ყვავილების გვირგვინი ედგა. სწორედ მასზე ესაუბრებოდა ანდრეა, ბეას თვიმფრინავით მგზავრობისას, როდესაც უთხრა, ბაღის გამოსაშვებ საღამოზე, ბავშვებმა ერთ გოგოზე დამაქორწინეს და თავზე ყვავილების გვირგვინებიც დაგვადგესო. ვერ ხვდებოდა ახლა ამ ყველაფერზე რატომ ესაუბრებოდნენ, თუმცა ზემოთ ხსენებულზე დიდხანს ფიქრი არც დასცალდა, რადგან საუბარს ამჯერად მეგიც შემოუერთდა
-აი ეს მე ვარ -რიგის ბოლოში, დიმას გვერდით მდგარ ნაწნავებიან ბავშვზე ანიშნა გოგონამ. და იცი, ვინ არის ის, ვისაც თავზე შენნაირი გვირგვინი უკეთია?
-ვინ არის?
-მოდი ამას თავად მიხვდი . . .



1996 წლის, 1 იანვარი. 11:30

საბავშვო ბაღის "ცისარტყელას" მთელი კოლექტივი, დიდ სამზადისში იყო. მთავარ დარბაზში, სადაც მიღებები და ღონისძიებები ეწყობოდა, გიგანტური არეულობა შეინიშნებოდა. იატაკზე უწესრიგოდ ეყარა ჯერ კიდევ გასაბერი ბუშტები, დეკორაციები და პოსტერები, რომელთაც, იქ მყოფნი ნელ-ნელა კრეფდნენ და კედლებსა და მბზინავ, ატლასის ფარდებზე, სიმეტრიულად ამაგრებდნენ.
ცივი, ნათელი დილა იდგა. არემარეს, თოვლის თეთრი საბანი გადაჰკვროდა და მზის სუსტ სხივებზე აბრჭყვიალებული ფიფქები, ერთი შეხედვით, ყინულის ლოლოებს დამსგავსებოდნენ. გარემოს სითეთრის, სისპეტაკის ერი დაჰრავდა. სუსხით გაჟღენთილ ჰაერში, კრისტალური სისუფთავე იგრძნობოდა, ხოლო ფერადი შენობის წინ მდგარი, პატარა შადრევანი, რომლის პირდაპირაც საბავშვო მოედანი მოეწყოთ, უამრავი საქანელითა და სასრიალოთი, ფაფუკი თოვლით ისე დაფარულიყო, რომ ფაქტობრივად, აღარც კი ჩანდა.
მასწავლებლები და მათი აღსაზრდელი ბავშვები, სიცივეს იმდენად შეეწუხებინათ, რომ გამათბობელი ბატარეები, ბოლომდე აეწიათ და გარეთ ცხვირსაც კი არ ჰყოფდნენ. ყველა დარბაზის სადღესასწაულო მორთვაში იღებდა მონაწილეობას, რომელიც დაბალ კლასელებისა და გამოსაშვები ჯგუფის, ერთობლივ საახალწლო ზეიმს ეძღვნებოდა. ბავშვების უმეტესობა ფერად-ფერადი ბუშტების გაბერვით იყო დაკავებული, უფროსები უზარმაზარ პოსტერებს აწესრიგებდნენ, ხოლო გასართობი ცენტრიდან, საგანგებოდ მოწვეული, სხვადახვა მულტფილმების პერსონაჟების ფორმებში გამოწყობილი ადამიანები, ღონისძიების დაწყებამდე პატარებს ართობდნენ და ათასგვარი შამაშებით ანებივრებდბენ.
მასწავლებლები, რომლებსაც ბავშვებისთვის ყურადღების მიქცევასთან ერთად, ყველაფრის მოწყობა და ორგანიზება ედოთ მხრებზე, პატარებს გარეთ გასვლას სასტიკად უკრძალავდნენ. არ უნდოდათ, რომელიმე მათგანს სურდო აეკიდებინა და მერე მათი მშობლების საყვედურები ესმინათ, რომელთა ატანაც, ხშირ შემთხვევაში უწევდათ ხოლმე.
სიმართლე, რომ ვთქვათ, რა მათი ბრალი იყო? სამოცდაათამდე პატარა ონავარის მიხედვა, ნადმვილად არ წარმოადგენდა ადვილ ამოცანას. ალბათ სწორედ ამიტომ იყო, რომ იმ აურზაურსა და მზადებაში, ვერც კი შეამჩნიეს, თუ როგორ გაიპარა თოვლით გადაპენტილ ეზოში ორი მათგანი, რომლებიც ახლა, თბილ ქურთუკებსა და კაშნებში შეფუთვნილები, ეზოში დარბოდნენ და ერთმანეთს თოვლს ისე აყრიდნენ, ხელთათმანების ჩაცმაც კი დავიწყებოდათ.
ერთ-ერთი მათგანი, გრძელ ქურთუკში გამოწყობილი, დაახლოებით ორი წლის გოგონა იყო, რომელსაც წითელი ქუდიდან, ლამაზად ჩამოშლილი, ღამესავით შავი თმა მოუჩანდა და მასზე დაახლოებით 3-4 წლით უფროს ბიჭს, მრგვალ გუნდებს სიცილით აყრიდა. წითელქუდიანისგან განსხვავებით, ბიჭუნა ცდილობდა თოვლის ბურთების ზომა რაც შეიძლებოდა პატარა ყოფილიყო, რათა გოგონასთვის უნებლიედ არაფერი დაეშავებინა ან ეტკინა.
-ესეც შენ, ვერსად გამექცევი! -ამჯერად, ბიჭუნამ ისროლა თოვლის ბურთი, რომელიც ფანტანის დეკორაციულ, თევზის ფიგურას მოხვდა, რადგან მისი მსხვერპლი, ბოლო წუთს სწორედ მას ემოეფარა
გოგონას უხელთათმანო ხელები უკვე საგრძნობლად გასწითლებოდა და გაჰყინვოდა. სწორედ ამიტომ, როდესაც მორიგი გუნდის გაკეთება გადაწყვიტა, პატარა თითები სიცივემ მტკივნეულად აუწვა და თეთრი ფიფქებისგან ხელი მაშინვე გაინთავისუფლა. ამას არჩია, კვლავ თევზის ფიგურად ამოფარებოდა და მეტოქის დარტყმები ისე აეცილებინა.
მისი მოწინააღმეგე დიდხანს იდგა, ერთ ადგილას, როგორც კი გოგონა სამალავიდან ოდნავ მაინც გამოიჭყიტავდა, მორიგ ბურთს ესროდა, თუმცა როდესაც ათიოდე მცდელობის შემდეგ, არც ერთი საპასუხო დარტყმა არ მიუღია და აღარც წითელქუდიან გამოუხედავს თავისი საიმედო სამალავიდან, გადაწყვიტა სხვა ხერხისთვის მიემართა. უხმოდ, საკმაოდ დიდი სიფრთხილით მოუარა შადრევანს, გარემო კარგად დაზვერა და როგორც კი ზურგით მდგარ, წითელქუდიან ბავშვს მოჰკრა თვალი, უკნიდან ჩუმად მიეპარა, წელზე ორივე ხელი მოჰხვია და მასთან ერთად თოვლში გადაეშვა.
-ხომ ხედავ, დაგიჭირე -ლაღი სიცილით ახედა ბიჭუნამ მის ზემოდან მოქცეულ პატარას, თუმცა როგორც კი, ცრემლიან, ნაცრისფერ ბურთებს მოჰკრა თვალი, მხიარული გამომეტყველება მაშინვე მოღუშულმა შეუცვალა -რატომ ტირი?
-მცივა -ერთი სიტყვა ძლივსძლივობით ამოთქვა ბავშვმა, შემდეგ აწყლიანებული თვალები ამოიწმინდა, ფეხზე სწრაფად წამოდგა, თან ქურთუკზე შერჩენილი თოვლიც ჩამოიბერტყა და თავისი სიტყვების დასადასტურებლად მას გაყინული, აწითლებული ხელის გულები დაანახა
-ხელები მომეცი -სწრაფად წამოდგა ფეხზე ბიჭუნა, მისი გაყინული თითები თავისაში მოიქცია და პირიდან გამოშვებული ორთქლით სცადა ისინი როგორმე გაეთბო
მართლაც რომ დიდხანს იდგა ფაფუკ თოვლში, ერთ ადგილას, ქანდაკებასავით ჩარჭობილი ორი ფიგურა და სანტიმეტრითაც არ იძროდა. წითელქუდიანი, ბიჭუნას მიყრდნობოდა, ხელები ისევ ისე ჰქონდა გაწვდილი და საშინლად სიამოვნებდა ის სითბო, რომელიც მისი წყალობით გადაედო გოგონას თითებს. უმანკო, ნაცრისფერი თვალებით, დაკვირვებულად შესცქეროდა ბიჭის თითოეულ მოძრაობას, მოქმედებადა თუ მიმიკას და ლოყები ნელ-ნელა ვარდისფრად ეფერებოდა. ვინ იცის, კიდევ რამდენი ხანი, რამდენი წუთი და წამი იარსებებდა ეს ბავშვური იდილია, უეცრად, მათთვის სრულიად მოულოდნელად, ხელის შემშლელი ფაქტორი, რომ არ გამოჩენილიყო და სიჩუმე თავისი ხმამაღალი სიტყვებით არ გაეპო:
-ანდრეა, ბეა! ახლავე აქ მოდით! -კარის ზღურბლთან, საშუალო ხნის, სათვალიანი ქალი ასვეტილიყო, რომელიც სიცივისგან გაყინულ ხელებს, ლურჯი, შალის სვიტერის სახელოებში მალავდა და სახეზე ოდნავი გაბრაზება ეყობოდა -ყველა თქვენ გეძებთ და თურმე სად ყოფილხართ. ხომ გაგაფრთხილეთ გარეთ არ გახვიდეთ-მეთქი?!
ქალი თოვლსა და სიცივეში, ქურთუკის გარეშე გავარდა, ფანტანთან დამფრთხალი სახეებით მდგარ პატარებს, ხელი ჩაავლო და მორიგი მცირე დატუქსვისა და განაწყენების შემდეგ, ორივენი შესასვლელისკენ წაიყვანა. მთელი გზის განმავლობაში, სანამ დასჯილი ბავშვები, ცისარტყელას ფერებში შეღებილ კიბეებზე მიჰყავდა, იმ შექმნილ სიტუაციაზე ეღიმებოდა, რომელსაც ქვემოთ ჩასვლისას შეესწრო და დაუდევრად ჩაშალა თავისი გამოჩენით.
დარბაზში კვლავ არეულობა სუფევდა. ცალ-ცალკე გაფანტული პატარები, რომლებიც აქამდე სხვადასხვა სათამაშოთი ერთობოდნენ, ამჯერად, ერთად შეკრებილიყვნენ და "ქორწილობანას" თამაში გადაეწყვიტათ. მთავარი პრობლემა ის იყო, ვინ იქნებოდა ნეფე-დედოფალი, რათა ისინი წრეში ჩაეყენებინათ, მათ გარშემო წრე შეეკრათ და კარუსელივით დაუსრულებლად ეტრიალათ. ახლახანს შემოსული ბავშვების დანახვის თანავე, მზერა ყველამ მათი მიმართულებით წარმართა, ერთ-ერთი მათგანი, პატარა, ყავისფერ თმიანი ბიჭუნა, წრესაც კი გამოეყო და თოვლის სამყაროდან შიგნით შემობრუნებულებს, სირბილით მიუახლოვდა:
-ანდრეა წამოდით წრეში ჩადექით!
-დიმა სწრაფად მოიყვანე -უკნიდან დაუძახა ვიღაც პატარა გოგომ, რომელსაც იღლიაში ლამაზი, წითელ-კაბიანი თოჯინა ამოედო და ხელში, ხელოვნური ყვავილებისგან შეკრული ორი გვირგვინი ეჭირა, სპეციალურად მათთვის
ბავშვებმა ბეა და ანდრეა წრეში თითქმის ძალით ჩააყენეს, თავზე ზემოთ ხსენებული გვირგვიები დაადგეს და სიცილ-კისკისით დაიწყეს მათ გარშემო ბრუნვა. მხოლოდ რამდენიმე წამის შემდეგ, რაც ეს თამაში დაიწყო და ისედაც ხმაურიანი, ნახევრად მორთული დარბაზი უფრო მეტად აახმაურა, პატარა ანდრეა, გოგონასკენ დაიხარა, ტუჩები ყურთან ახლოს მიუტანა და შემდეგი სიტყვები უჩურჩულა:
-რომ გავიზრდებით ცოლად მართლა მოგიყვან, ბეა . . .
და გოგონას ლოყებს კვლავ ნაცნობმა ვარდისფერმა გადაურბინა . . .





8 8 8

-არც კი მჯერა! -კვლავ ღიმილით დაჰყურებდა ფოტოს კანდელაკი და თავში უამრავი ფიქრი ერეოდა. ნამდვილად ვერ წარმოედგინა, თუ ასეთი რამები რეალობაშიც ხდებოდა, მაგრამ ფაქტი იყო, რომ ცოტა ხნის წინ ეს ყველაფერი საკუთარ თავზე გამოცადა
-თავიდან ვერც მე დავიჯერე -ხმადაბლა ალაპარაკდა მეგი -როდესაც ეს ფოტო დავინახე, ჩემი თავი და ბეა მაშინვე ვიცანი, თუმცა აშკარად ვერ მიხვდი, რას აკეთებდა იგი ალექსანდრეს სახლში
-ცხოვრება მოულოდნელობებითაა სავსე, მეგი. მე დიმა და ანდრეა, რომ ერთ საბავშვო ბაღში დავდიოდით, ეს თავიდანვე ვიცოდით, მაგრამ ნამდვილად ვერ წარმომედგინა, რომ . . . -პოლიციელმა სიტყვა აღარ დაასრულა. ალბათ იმიტომ, რომ მისი დაბოლოება ისედაც ყველასთვის გასაგები იყო
-ნეტავ ბეას რა რეაქცია ექნება, როდესაც ამას გაიგებს? -სევდიანად გაეღიმა მეგის -ძალიან მინდა მალე გაიღვიძოს, მომენატრა ჩემი გადარეული მეგობარი. დილას ადრიანი ვიზიტების გამო, ყოველთვის ვუბრაზდებოდი ხოლმე, ახლა კი . . . პირობას ვდებ აღარასდროს გავუბრაზდები, თუ უნდა ღამის სამ საათზე დამადგეს თავზე, ერთ სიტყვასაც კი არ ვეტყვი, ოღონდ კი, გაიღვიძოს . . .
მეგის ამ სიტყვებმა, ხანგრძლივი დუმილი მოიტანა. კანდელაკი კვლავ ფოტოს დაჰყურებდა, ჯერ მასზე გამოსახულ პატარა გოგონას შეავლებდა მზერას, მერე თავის გამოსახულებას და როგორც არასდროს, ისე სურდა ბეა იმ საშინელი საწოლიდან წამომდგარი ენახა. ეღიმებოდა, როდესაც ახსენდებოდა, თუ როგორ უყვებოდა გოგონას ამ ბავშვობის დროინდელ სასაცილო ისტორიას და ამ დროს, მისი ერთ-ერთი მთავარი მოქმედი პირი, ანდრეას გვერდით, რამდენიმე სანტიმეტრის მოშორებით იჯდა. მართლაც, რომ ირეალური იყო ეს ყველაფერი, თუმცა ეს ხომ ცხოვრებაა? მოულოდნელობებით სავსე სამყარო, სადაც ყველაფერი ხდება და არაფრისგან ვართ დაზღვეულნი.
ბზზზზზ, ბზზზზზზზ, ბზზზზ! -ყოველ იქ მყოფს და მათ შორის კანდელაკსაც, ფიქრები თავისივე მობილურის გაბმულმა ვიბრაციამ გააწყვეყინა. ბეას ექიმი, რომელსაც ანდრეა უკვე საკმაოდ კარგად იცნობდა, მის მიერ პირველივე დღიდან იყო გაფრთხილებული, რომ ყოველი ცვლილებისა და წვრილმანის შემთხვევაში, ანდრეასთვის სატელეფონო ზარით ეცნობებინა, თუ იმ დროს, კლინიკაში არ იქნებოდა. ეკრანზე დახედვისას, როდესაც მამაკაცმა, სწორედ მისი ნომერი ამოიკითხა, მობილურს ელვის უსწრაფესად დასწვდა, იქ შეკრებილთ რამდენიმე ნაბიჯით მოშორდა და სენსორს ხელი დაძაბულად გადაუსვა.
-გისმენთ
-საღამომშვიბობისა! -ზრდილობის პირველი შტრიხი შეასრულა ექიმმა და განაგრძო -ახალი ამბავი გვაქვს, მაგრამ . . .
-გონს მოვიდა? -ვეღარ მოითმინა კანდელაკმა და პირდაპირ ჰკითხა
-სამწუხაროდ, არა . . . -წამით დუმილი ჩამოვარდა -თუმცა სიახლე მაინც არის
-რა სიახლე? -ჩამქრალი იმედი, ისევ გაუღვივდა მამაკაცს
-ცოტა ხნის წინ, მორიგე ექთანმა პალატებში შემოვლა ჩაატარა. როდესაც თქვენს მეუღლეს წვეთოვანს უსწორებდა, რაღაც დაინახა. თქვა, რომ მარჯვენა ხელი, წამით გაამოძრავა. მართალია ეს ხშირ შემთხვევაში მხოლოდ სხეულის იმპულსებია და არაფერ ნიშნავს, მაგრამ შეიძლება იმის მანიშნებელიც იყოს, რომ სიტუაცია მალე გუმჯობესდება
-ეს იმას ნიშნავს, რომ მალე გონს მოვა? -ჰკითხა და მზერა დივანზე ჩამომსხდარ ჯგუფს გაუშტერა. იმ მომენტში, თითოეული მათგანის მზერა ანდრეასკენ იყო მიმართული, თუმცა მისი ნათქვამიდან საერთოდ არაფერი ესმოდათ. ამის მიზეზი ის იყო, რომ იგი საკმაოდ შორს იდგა და მაინდამაინც ხმამაღლაც არ ლაპარაკობდა
-დაზუსტებით ვერაფერს გეტყვით, ხომ გითხარით? შეიძლება ეს საერთოდ არაფერს ნიშნავდეს, მაგრამ დიდი იმედი მაქვს, რომ ვცდები . . .
-იმედი მაქვს ცდებით -თითქოს თავის გასაგონად უფრო თქვა კანდელაკმა, ვიდრე ექიმის და ყურმილი ისე დაკიდა მის პასუხს აღარ დალოდებია. ახლავე უნდა წასულიყო ბეასთან, ახლავე უნდა ენახა. მართალია ცოტა ხნის წინანდელი ზარიდან დიდი იმედი არ გამოსჭვიოდა, თუმცა ამ წუთას მისთვის მცირედი ნაპერწკლის ქონაც საკმარისი იყო.
-ანდრეა სად მიდიხარ? ვინ დაგირეკა? -უკვე გასასვლელ კართან მისულს, სიტყვა ძლივს დააწია აფორიაქებულმა ელამ და ფეხზე სწრაფად წამოხტა
-ბეასთან მივდივარ. მაქსიმემ დამირეკა მე გასვლას ვაპირებ და ცოტა ხნით მასთან შენ დარჩიო -ანდრეას ჯერ-ჯერობით არ უნდოდა ახალი ამბის მოყოლა. არ სურდა ტყუილი ილუზიები შეჰქმნოდათ და ყველაფრის ცუდად წარმართვის შემთხვევაში, იმედები დაჰკარგვოდათ. სწრორედ ამიტომ არჩია სიჩუმე და გასვლის წინ, მზერა კიდევ ერთხელ მოავლო იქ შეკრებილთ.
-ცოტა დაისვენეთ. დღეს მასთან მე დავრჩები, თქვენი მოსვლა აუცილებელი არაა. გამოიძინეთ, კარგი?
-კარგი, ანდრეა -ყველას მაგივრად გასცა პასუხი ელამ და კარში გასულ ძმას, ნაღვლიანი მზერა გააყოლა . . .









24 თავი
ანდრეამ მანქანა საავადმყოფოს პარკინგზე დააყენა, ძრავა გამორთო და სალონიდან მობილურით ხელში გადავიდა. გარეთ უკვე საგრძნობლად ჩამობნელებულიყო და არც ახლო-მახლო ჩანდა ვინმე. მხოლოდ ქუჩის კატებსა და მაწანწალა ძაღლებს თუ მოკრავდით თვალს, რომელიც საჭმლის საძებრად გამოსულიყვნენ და ბუნკერებსა თუ ნაგვის პარკებში იქექებოდნენ.
საავადმყოფოს მთავარ ფოიეში, როგორც ყოველთვის, ახლაც იჯდა მორიგე ექთანი, ვისაც ყოველ სატელეფონო ზარზე პასუხი და საბუთების მოწესრიგეა ევალებოდა. ამჯერად, აღნიშნულ მოვალეობას, ახალგაზრდა, დაახლოებით ოცდა რვა წლის გოგონა ასრულებდა, ვინც გამოუძინებელ, გადაღლილ გამომეტყველებას, ჭიქა ამერიკანოთი ებრძოდა და შიგადაშიგ, მეილის მოსვლის ხმის შემდეგ, თითებს კლავიატურაზე პროგრამისტივით სწრაფად აკაკუნებდა. ალბათ მართლაც რაღაც მნიშვნელოვანი მიმოწერა ჰქონდა და ერთხანს, ამიტომაც ვერ გაიგო, თუ როგორ შემოვიდა კლინიკაში კიდევ ერთი მნახველი, თუმცა როდესაც ნაბიჯების ხმა, საკმაოდ ახლოდან შემოესმა, თავი სასწრაფოდ ასწია, მეილი ცოტა ხნით ჩაკეცა და შემომვლელი, თავის პროფესიისთვის დამახასიათებელი, ყურადღებიანი გამომეტყველებით დააჯილდოვა
-საღამო მშვიდობისა. ვისი ნახვა გსურთ?
-მეჩვიდმეტე პალატაში მყოფი პაციენტის -კითხვის დასმის თანავე მიუგო ანდრეამ და იმ წამს მოსულ შეტყობინებას დახედა. SMS რომელიღაც სავაჭრო ცენტრიდან იყო გამოგზავნილი, სადაც თურმე გრანდიოზული ფასდაკლება იყო და ასე შემდეგ . . .
ანდრეამ, მობილურის ეკრანი, დასაბლოკ ღილაკზე თითის დაჭერით ჩააბნელა და ჯიბეში ჩაიბრუნა. მზერა კვლავ მორიგე ექთანზე გადაიტანა, რომელიც პერსონალურ კომპიუტერში ჯერ კიდევ ამოწმებდა რაღაცას, თუმცა როდესაც მის ცხვირ-წინ დადებული ხაზის ტელეფონი ხმაურიანად აწკრიალდა და მთელი ფოიე მოიცვა, გოგონა კომპიუტერის განათებულ მონიტორს, გარკვეული დროით მოსწყდა და ყურმილს მარცხენა ხელით დასწვდა
-გისმენთ -ნიკაპით ხელის გულს ჩამოეყრდნო იგი -ოცდამეთვრამეტე პალატაში მყოფი პაციენტი? ის ხომ ხვალ უნდა გაეწერათ?
ნომერ 38-ის ხსენებაზე ანდრეამ სმენა დაძაბა. მშვენივრად ახსოვდა, რომ იმ საბედისწერო ავარიის შემდეგ, საბა სწორედ ამ პალატაში მოათავსეს. ესე იგი უკვე სრულიად გამოჯანმრთელებულიყო და კლინიკიდან გასაწერად ემზადებოდა.
მართლაც რა უცნაურია, არა? ის ვინც, თავისი ნებით, მისივე სურვილით მიდიოდა სიკვდილზე, ახლა თავს მშვენივრად გრძნობდა, ხოლო ის, ვისაც ამ ქვეყნიდან წასვლა, ყველაზე ნაკლებად უნდოდა, ლოგინს იყო მიჯაჭვული და მთელი ძალისხმევით იბრძოდა, რათა თავისი საყვარელი ადამიანები მარტო არ დაეტოვებინა.
-დაჟინებით ითხოვს დღესვე გავწეროთ? -კვლავ ალაპარაკდა მორიგე ექიმი -საშიში არაფერია. ხვალ დილით მაინც ვაპირებდით გაწერის საბუთების გაფორმებას. კარგით, მაშინ ფაქსით ამომიბეჭდეთ და გამომიგზავნეთ
კავშირი გაწყდა, გოგონამ ყურმილი ძირს დადო და ცოტა ხნით უყურადღებოდ დატოვებულ მნახველს, ქვემოდან ახედა.
-შეგიძლიათ აბრძანდეთ და მოინახულოთ. მართალია ახლა მიღების საათები დამთავრებულია, მაგრამ თქვენზე მთავარმა ექიმმა გამაფრთხილა და . . .
-გმადლობთ -აღარ დაამთავრებინა კანდელაკმა სიტყვები და პირდაპირ შენობაში ჩამონტაჟებული ორ-ფრთიანი ლიფტისკენ გაემართა
ახლა მხოლოდ იმაზე ეფიქრებოდა, რომ მისი უბედურების მთავარი მიზეზი დღეს სრულიად ჯანმრთელი ტოვებდა საავადმყოფოს. ნაწილობრივ ისიც აწუხებდა, რომ მაქსიმეს თავისი მუქარა სისრულეში არ მოეყვანა და ადამიანის სისხლში ხელები არ გაესვარა. ამდენი ფიქრისგან ლამის ტვინი ადუღებოდა. ეჩვენებოდა, რომ სამყაროს მთელი სიმძიმე მის კისერზე იწვა და ოდესღაც უზარმაზარ ქვესკნელში ჩაიტანდა.
ანდრეა ვერც კი მიხვდა, თუ როგორ აუქცია გვერდი ბეას პალატას, კორიდორი ბოლომდე გაიარა, მარჯვნივ გადაუხვია და როგორც კი, ხის კარზე მიმაგრებული, შავ რგოლში ჩასმული, ნომერი 38 დაინახა, ოქროსფრად შეღებილი საკეტი მაშინვე გადაატრიალა.
პალატაში ერთი დიდი არეულობა გამეფებულიყო. საბა, არეულ-დარეული საწოლიდან, ცოტა ხნის წინ იყო წამომდგარი, კარისკენ ზურგით იდგა და თავის ნივთებსა და ტანსაცმელს, ნაცრისფერ ზურგ-ჩანთაში დაუდევრად ტენიდა. იქვე, მისი საავადმყოფოს ხალათი იყო გადაფენილი, ხოლო საწოლის გვერდით მდგარ, პატარა კომოდზე ბიჭის პირადი ნივთები-მობილური და საათი იდო.
საბა იმდენად იყო გართული თავისი საქმიანობით, რომ კარის ხმა არც კი გაუგია. ისევ მონდომებით აგრძელებდა ჩანთის ჩალაგებას. საშინლად დაკუჭული, სისხლ-მოცხებული ტანსაცმლის ზურგ-ჩანთაში მოათავსების შემდეგ, უკვე კომოდზე დადებული მობილურის და საათის ასაღებად გაემართა. აიღო კიდეც და ის-ის იყო გათიშული ტელეფონი უნდა ჩაერთო, რომ მის ბნელ ეკრანზე, უკნიდან არეკლილი ვიღაცის სილუეტი შენიშნა.
მაშინვე არ შემობრუნებულა. თითქოს ხვდებოდა ვინც უნდა ყოფილიყო და აჭიანურებდა, თუმცა როგორც კი, ანდრეამ კიდევ რამდენიმე ნაბიჯი გადადგა მისი მიმართულებით, თავის მობრუნება იკადრა და პირდაპირ თვალებში შეაშტერდა. ისე გაბედულად, თამამად უყურებდა, რომ გარეშე პირი წამით იმასაც იფიქრებდა, შიშის გრძნობას საერთოდ არ განიცდისო.
-ესე იგი, უკვე კარგად ხარ და მიდიხარ -პირველად ხმა კანდელაკმა ამოიღო. იგი, საწოლის შორი-ახლოს, სავარძელში ჩაშვა და საბას მომაკვდინებელი მზერა ესროლა. ვინ იცის, რამხელა ნებისყოფად უჯდებოდა, რომ იგი იმ ფანჯრიდან არ მოესროლა, რომელიც ახლა საგულდაგულოდ გაეღო, რათა პალატში სუფთა ჰაერი შემოეშვა
-აქ საიდან გაჩნდი? მგონი, ექიმს გასაგებად ვუთხარი, რომ ჩემთან არც ერთი მნახველი არ შემოეშვა
-არც ერთი მნახველი, თუ მხოლოდ მე? -ცინიკურად ახედა მამაკაცმა და ბრაზისგან მარჯვენა მუშტი შეკრა. თავი უნდა ეკონტროლებინა, სხვანაიად არ გამოდიოდა
-მისმინე, თუ აქ ჩემს მოსაკლავად ან საცემად მოხვედი, მიდი, გააკეთე ეს. რაღას უცდი? იქნებ, ამ სიამოვნებამდე წუთებს იხანგრძლივებ? ჰო, მართალია ეს მე გავაკეთე, ბეა ახლა ჩემ გამო ებრძვის სიკვდილს, თუმცა ეს არ მინდოდა, გესმის? -ხმას აუწია საბამ -ვერ ვაზროვნებდი, ნარკოტიკის ზემოქმედების ქვეშ ვიყავი და საღი აზროვნება სადღაც ჯანდაბაში მყავდა გაგზავნილი! შენ გგონია, როდესაც გავაცნობიერე, რაც ჩავიდინე, ამას უდარდელად შევხვდი? მე შენზე ორმაგად უფრო ცუდად ვარ, რადგან რაც მოხდა, სწორედ ჩემს კისერზეა, თუ ბეამ ეს ვერ გადაიტანა სინდისის ქენჯნა არასდროს მომასვენებს და მთელი ცხოვრება დამტანჯავს, გესმის ეს? -საბა საწოლზე ჩამოჯდა, თავი ხელებში ჩარგო და თვალზე მოწოლილ სითხეს, საშუალება არ მისცა კალაპოტს გადმოსცდენოდა. რაც არ უნდა ყოფილიყო, მისი რეაქცია ახლა სავსებით გულწრფელი იყო და მასში ერთი წვეთი პირფერობაც კი არ ერია.
-აქ არც შენ მოსაკლავად მოვსულვარ და არც შენ საცემად. გამოგიტყდები ეს ძალიან მინდა, თუმცა მხოლოდ ერთი რამ მაკავებს. რა ნაძირალაც არ უნდა იყო, ბეას არ მოუნდებოდა შენი სიკვდილი. მიუხედავად იმისა, რაც გაუკეთე ის ამას არასდროს გისურვებდა -კანდელაკი ფეხზე წამოდგა და თავში ხელებ ჩარგულ საბას ზემოდან დააშტერდა -აქ სულ სხვა რამისთვის ვარ
-რისთვის? -მისთვის არც კი შეუხედავს ისე გაეპასუხა ბიჭი
-ამ ქალაქიდან უნდა წახვიდე. ბარგი უნდა ჩაალაგო და აღარ დაბრუნდე, გესმის?
-ვითომ რატომ უნდა წავიდე? გგონია ამას ვიზამ?
-იმიტომ უნდა წახვიდე, რომ საჭიროება ასე მოითხოვს. ის ადამიანი, რომელიც შენი სისულელის გამო მერვე დღეა უგონოდაა, ჩემთვის ყველაფერია. არ მინდა, როდესაც გაიღვიძებს და ცხოვრებას ხელახლა დაიწყებს, სადმე შენ გადაგეყაროს. არ მინდა ის წუთები გაახსენდეს, რაც შენ გადაატანინე. მინდა შენი არსებობა საერთოდ დაივიწყოს, გასაგებია?
-და თუ არ წავალ? რას იზამ, მომკლავ? იქნებ მეც მაინტერესებს როგრორი იქნება ბეას მდგომარეობა. ახლა მის გვერდით ყოფნის გარდა არაფერი მინდა. ერთ დღეს მას დავიბრუნებ, ამას გპირდები!
-დამცინი, არა? -კანდელაკმა საბას პერანგში ხელი ჩაავლო და ფეხზე წამოაგდო -არც კი გაბედო და მას არ გაეკარო! ბეა ოდნავადაც რომ გაღელვებდეს, მის მოკვლას არ შეეცდებოდი! გაინტერესებს რას ვიზამ თუ აქედან არ წახვალ? ახლავე გეტყვი. თავისუფლად შემიძლია შენს წინააღმდეგ სასამართლოში საქმე აღვძრა განზრახ მკვლელობის მცდელობის მუხლით და დავამტკიცო, რომ ეს უბრალო ავარია კი არა, წინასწარ მოწყობილი ავარია იყო. მოიცა, გავიხსენო ამაზე რამდენი წელია.... ალბათ სადღაც სამიდან ხუთ წლამდე
-შენ რა მემუქრები?
-სულაც არა -ხელი უხეშად გაუშვა კანდელაკმა და საწოლზე დაახეთქა -მე უბრალოდ იმას ვამბობ, რა გელოდება მომავალში, თუ იმას არ გააკეთებ, რასაც გეტყვი
-ამას არ იზამ -თავი ცინიკური ღიმილით გააქნია საბამ, თუმცა თვალებზე შეეტყო, რომ აშკარად შეეშინდა. მშვენივრად ახსოვდა, რომ ბავშვობიდან მწვავე კლაუსტროფობია აწუხებდა, ამიტომ ციხეში ჯდომა მისთვის საშინლად მტანჯველი იქნებოდა. იქ ნამდვილად ჭკუიდან შეიშლებოდა
-არ ვიზამ? რატომ შენდამი ზედმეტად კეთილგანწყობილი ვარ და საკანში ჩასაგდებად ვერ გაგიმეტებ? მითხარი, რა შემაჩერებს? რატომ უნდა დავინდო ის, ვინც ახლა მოსისხლე მტრად მიმაჩნია?
-მინდა ბეას გვერდით ვიყო -ბოლო იმედს ჩაებღაუჭა საბა
-მისი სახელის ხსენება აღარ გაბედო! მითხარი რა დაგიშავა? ასე რატომ მოექეცი? მისი ერთადერთი დანაშაული მხოლოდ ის იყო, რომ მე ვუყვარდი. ამიტომ დასაჯე? ამისთვის გაიმეტე?! -კანდელაკი ვერც კი აცნობიერებდა როგორ უწევდა ხმას და როგორ ისადგურებდა მის თვალებში მრისხანების მფეთქავი ნაპერწკლები. ის, რომ საბასთვის აქედან წასვლა აიძულა მხოლოდ ბეას მიზეზით არ მომხდარა. იმედი არ ჰქონდა, რომ მაქსიმე თავის განზრახვაზე ხელს აიღებდა და მუქარას სისრულეში არ მოიყვანდა. ანდრეამ მის თალებში ისეთი ზიზღი და სიძულვილი დაინახა, რომ მაშინვე მიხვდა, შურისძიებაზე უარის თქმა რამდენად გაუჭირდებოდა. სწორედ ამიტომ ცდილობდა საბა ამ ქალაქიდან შორს ყოფილიყო. არ უნდოდა მისი მიზეზით, კიდევ ერთი ადამიანის ცხოვრება დანგეულიყო, არ უნდოდა კიდევ ახალი თავსატეხი გასჩენოდათ.
-თუ მოხდა და აქედან წავედი, ბეას ამბავს გამაგებინებ ხოლმე? მეტყვი, როცა გონს მოვა? -საბას ტონი საგრძნობლად შეცვლოდა. ახლა მისი სიტყვები, სიკვდილმისჯილის ბოლო თხოვნას ჰგავდა, რომელიც გილიოტინაზე აყვანისთვისაა განწირული და უკანასკნელ წუთებს, შიშის კანკალით ითვლის
კანდელაკს ზუსტი პასუხი არ დაუბრუნებია, უბრალოდ კართან უხმოდ მივიდა, გასვლის წინ საბას კიდევ ერთხელ გაუყარა თვალი თვალში და მხოლოდ ერთი სიტყვით შემოიფარგლა:
-დავფიქრდები
და პალატის კარი ხმაურიანად გაჯახუნდა . . .







* * *
ბეა თავის საწოლზე, კვლავ უძრავად მიწოლილიყო, თავზე თეთრ ხალათში გამოწყობილი ექთანი ადგა და მის პულსის, გულის ცემის მაჩვენებელსა თუ სხვა წვრილმანს, თავის წიგნაკში გულდასმით ინიშნავდა. მას შემდეგ, რაც ექიმმა ანდრეას სატელეფონო ზარით იმედის ჩამსახველი ამბავი აცნობა, სრულიად აღარაფერი შეცვლილა. გოგონას ისვვ ღრმა ძილით ეძინა და ამ შემთხვევაში ზღაპრული პრინცის კოცნა არ იყო, ის დამხმარე საშუალება, რომელიც მას ამ მდგომარეობიდან გამოიყვანდა.
პულსი-50 დარტყმა წუთში. ნორმალურ მაჩვენებელზე ათით ნაკლები
სუნთქვა შენელებული
საბოლოო დღიური მდგომარეობა-სტაბილური
საჭიროებს მეთვალყურეობას ყოველ სამ საათში . . .
ექთანმა გოგონამ, რომელსაც ერთი სული ჰქონდა, თუ როდის დასრულდებოდა მისი მორიგეობა, კიდევ რაღაც ჩანიშვნები გააკეთა, პაციენტს წვეთოვანი გაუსწორა, ბოლოჯერაც შეავლო თვალი მის ვენებში გაყრილ უამრავ ნემსს და ის-ის იყო პალატიდან უნდა გასულიყო, რათა იგივე სხვა პაციენტებთანაც გაეკეთებინა, რომ უეცრად აპარატის გულის გამაწვრილებელმა წრიპინმა, წამებში უკან მოაბრუნა.
მაჩვენებლებმა, რომელიც ცოტა ხნის წინ ჩაინიშნა, მოულოდნელი ცვლილება დაიწყო. გულის ცემა საგრძნობლად შენელდა, ცხვირ-პირზე დამაგრებულმა ჟანგბადის ბალიშმა, წამში ერთხელ იწყო დაორთქვლა, სუნთქვა აჩქარდა, ხოლო ეკრანზე ნაჩვენებმა კლაკნილმა ხაზმა ნელ-ნელა შემზარავი თამაში დაიწყო.
ექთანი საშინლად დაიბნა, წამით ვერ მიხვდა, რა მოხდა ან რა უნდა მოემოქმედა, თუმცა როდესაც სიტუაციის მთელი სიმძიმე, ბოლომდე გაანალიზა, პალატიდან სასწრაფოდ გამოვარდა და კორიდორშივე დაიყვირა:
-სასწრაფოდ ექიმი! პაციენტს ვკარგავთ!!!
ექთნის სანანგაშო, გულის განმგმირავ ხმას, საკმაოდ სწრაფი რეაგირება მოჰყვა. პალატისკენ ელვის უსწრაფესად გამოიქცნენ სამედიცინო ხელსაწყოებით აღჭურვილი თეთრხალათიანები და შიგნით გიჟებივით შევარდნენ. ხის, ყავისფერი კარი შემზარავი ხმაურით გაჯახუნდა და მის მიღმა დარჩენილი სამყარო, წამებში ყველასთვის უხილავი გახადა.
დახურურული სივრციდან, რომელიც ახლა თითქოს სხვა სამყაროს წარმოადგენდა, რამდენიმე წამიანი შუალედებით მოისმოდა ფრაზები : "ელექტროშოკი ჩქარა, "მუხტი გაზარდეთ", "კიდევ ერთხელ", "წნევა საგრძნობლად ეცემა", "ვინმემ ადრენალინი შეუყვანეთ, სწრაფად!!!"
მაქსიმე სწორედ იმ წუთს ამობრუნებულიყო კლინიკის პირველ სართულზე მდებარე კაფეტერიიდან, სადაც სულ რაღაც ხუთი წუთი დაჰყო. ახლა ის კორდორში მოემართებოდა და მობილურში იყურებოდა, როდესაც უეცრად, დერეფნის მეორე ბოლოდან მომავალ კანდელაკს მოჰკრა თვალი. ბიჭებმა წამით ერთმანეთს შეხედეს, შემდეგ კი, როდესაც მათ ყურთასმენას, საავადმყოფოს ღამეულ სიჩუმეში ნომერი მე-17 პალატიდან გამომავალი ხმები მისწვდა, კართან ორივენი წაშლილი სახეებით მიცვივდნენ, თუმცა აქაც დაბრკოლება... კარი ჩაკეტილი იყო.
და კვლავ ეს საზარელი ხმები, ხმები, რომელიც ახლა ორივეს მომავლის იმედს უკარგავდა. წარმოდგენაც არ ჰქონდათ, თუ რა ხდებოდა ამ კარს მიღმა და რას უკეთებდნენ ბეას, თუმცა ორივე მშვენივრად ხვდებოდა, რომ სიტუაცია საკმარისად მძიმე იყო. ანდრეას დახშული სმენა, ახლა უკვე ვეღარაფერს აღიქვამდა. მისი გონება იმ დიდი ტკივილის გარდა, რომელსაც თავიდან ბოლომდე მოეცვა მისი არსება, უკვე ვეღარაფერს გრძნობდა. რატომ მოხდა ასე? ის ხომ კარგად უნდა გამხდარიყო? ხომ უნდა გამოკეთებულიყო? იქნებ ამის შანსი აღარც იყო და უბრალოდ ოცნება შეიძლებოდა? მხოლოდ ოცნება და მეტი არაფერი . . .
-რა ხდება? შიგნით რა ხდება? რა ჯანდაბაა? -ხმას ძლივს იმორჩილებდა მაქსიმე და აქეთ-იქით მოუსვენრად დააბიჯებდა -მხოლოდ ხუთი წუთით გავედი, მხოლოდ ხუთი წუთით. რა უნდა დამართნოდა? ასეთი რა უნდა მომხდარიყო?
ანდრეას, მისი სასოწარკვეთილი კითხვების საპასუხოდ, არაფერი უთქვამს. ერთხანს თავის ცხვირ წინ დახურულ კარებს, დაბინდულ, არაფრისმთქმელ მზერას არ აშორებდა, შემდეგ კი, უბრალოდ მის წინ, იატაკზე ჩასრიალდა და თავი კედელს თვალდახუჭულმა მიაყრდნო. მეტისმეტად კარგი იყო ბეა ასეთი ტანჯვისთვის. იქნებ ყველაფერი დღესვე დასრულებულიყო? იქნებ რამდენიმე წუთში, დახურული კარიდან თეთრ-ხალათიანთა ჯგუფი დაღვრემილი გამომეტყველებით გამოსულიყო და მათთვის სამწუხარო ამბავი ეცნობებინა?
არა, არა . . . ამის წარმოდგენაც კი აშინებდა. ცხორებაში პირველად გრძნობდა თავს ასე უმოქმედოდ. აცოფებდა, რომ ამ კედლის მიღმა თავისი საყვარელი ადამიანი, სიკვდილს ებრძოდა, მას კი არაფრის გაკეთება არ შეეძლო იმის გარდა, რომ მჯდარიყო და მოვლენების განვითარებას გულხელდაკრეფილი დალოდებოდა.
წუთები აუტანლად იწელებოდა. ახალი ჯერ კიდევ არაფერი იყო. თითქოს ექიმები სპეციალურად აჭიანურებდნენ გარეთ გამოსვლას, რათა სამწუხარო ამბის თქმა, რაც შეიძლებოდა მეტად დაეგვიანებინათ.
ხუთი წუთი . . .
ათი წუთი . . .
თხუთმეტი წუთი . . .
ისევ სიჩუმე და უიმედობა. ანდრეა და მაქსიმე, იატაკზე ერთმანეთის გვერდიგვერდ ისხდნენ და დახურულ კარს თვალმოუშორებლად შეჰყურებდნენ. ამ ეტაპზე, იქიდან ჩამი-ჩუმიც კი არ გამოდიოდა. არც კედელში ამოჭრილ, სქელ მინაში ჩანდა რაიმე, რადგან მასზე ექიმებს, შესვლისთანავე ყავისფერი ჟალუზები ჩამოეფარებინათ, ისინი კი, შიგნით მიმდინარე ყოველ მოქმედებას საიმედოდ ნიღბავდნენ და გარეშე პირთა თვალს, მონდომებით აფარებდნენ.
-არავის გააგებინო ანდრეა, არავის დაურეკო. სანამ ყველაფერი არ გაირკვევა, ამ ამბავს ნურავის ეტყვი, გესმის? -მაქსიმეს სიტყვებში დიდი უიმედობა იგრძნობოდა, თითქოს უკვე შეგუებოდა იმ აზრს, რომ გარეთ გამოსული ექიმები, თავს მწუხარების ნიშნად დახრიდნენ და მათ თანაგრძნობას გამოუცხადებდნენ -ანდრეა, მგონი მას ვკარგავთ. ჩვენ . . .
-გეყოფა! ამის მოსმენა არ მინდა, ხმა არ ამოიღო! -კანდელაკმა თავზე ხელები შემოიჭირა და სცადა ირგვლივ ყველანაირი ხმა ჩაეხშო. ყველაზე ნაკლებად ის სურდა, რომ მისი გონებაც ისეთი პესიმიზმით ავსებულიყო, როგორც მაქსიმესი. ერთადერთი მანუგეშებელი, ახლა იმედი გააჩდა და მის დაკარგვასაც ვერ შეეგუებოდა
შემდეგ კი იყო, საშინელი, სულისძემძვრელი შინაგანი ხმები. ისინი თითქოს სპეციალურად ჩასძახოდნენ იმ სიტყვებს, რისი გაგონებაც ახლა ყველაზე ნაკლებად უნდოდა. განუწყვეტლივ, მექანიკურად უმეორებდნენ-"ცხოვრება უნდა განაგრძო", "დრო გავა და უკეთ იქნები", "ოდესმე ყველაფერს დაივიწყებ" და ა.შ
ვინ იცის, როგორ ძალიან უნდოდა ანდრეას მათი გაჩუმება. როგორ უნდოდა ეთქვა, რომ ვერც ცხოვრებას განაგრძობდა, ვერც უკეთ იქნებოდა და ამ ყველაფერს, ვერასოდეს დაივიწყებდა, თუმცა უბრალოდ დუმდა. დუმდა მანამ, სანამ ერთი რაღაც არ მოხდა, უეცრად, ისე, რომ არც ერთი ელოდა და არც მეორე, მათ ყურთასმენას, პალატის კარის, ხმაურიანი ჭრიალი მისწვდა. თავიდან ნამდვილად ვერ მიხვდნენ რა ხდებოდა, თუმცა როდესაც ზღურბზლზე მაღალი, მწვანე-ნიღბიანი სილუეტი გამოიკვეთა და კორიდორში აღმოჩენის-თანავე პირბადე მარჯვენა ხელით მოიხსნა, ყველაფერი თავის ადგილას დალაგდა.
-პაციენტის ახლობლები ხართ? -ცალ-ცალკე გადახედა თეთრ-ხალათიანმა ფეხზე წამოცვენილ ბიჭებს, ზუსტად იმ დროს კი, პალატიდან დანარჩენი ექიმებიც გამოვიდნენ
-როგორ არის? მითხარით როგორ არის?!
-დამშვიდდით თუ შეიძლება -გამამხნევებლად დაადო მხარზე ხელი კანდელაკს და წაშლილი სახით მდგომ მაქსიმეს გახედა -შეტევა ჰქონდა, ეს მის მდგომარეობაში ნორმალურია, თუმცა ახლა ყველაფერი კარგადაა. ეს შეიძლება სულაც არ იყოს ცუდის მაჩვენებელი, რაღაც მომენტში პაციენტს სხეულზე მგრძნობელობაც დაბრუნდა, თითქოს ყველაფერს აღიქვამდა რასაც ვუკეთებდით. შეგიძლიათ მშვიდად იყოთ, ახლა მდგომარეობა სტაბილურია, თუმცა სანამ კომიდან არ გამოვა, მუდმივ მეთვალყურეობას მაინც საჭიროებს
-ანუ საფრთხე აღარ არის? -ახლა მაქსიმე შეიჭრა საუბარში. სახე უკვე, ანდრეას მსგავსად დამშვიდებული ჰქონდა და აღარც სუნთქვა ჰქონდა არეული
-ჯერჯერობით ასეა. ყველაფერი გავაკეთეთ რაც შეგვეძლო. გამოჯანმრთელებას ვუსურვებ -დააყოლა ბოლოს ტრადიციული, გაზეპირებული ფრაზა და დინჯი, სიმეტრიული ნაბიჯებით გაუყვა, გრძელ, წამლების სუნით გაჟღენთილ კორიდორს.
მაქსიმე და ანდრეა, პალატის წინ მარტონი დარჩნენ. ერთხანს ხმას არც ერთი არ იღებდა, თითქოს ცდილობდნენ ექიმის სიტყვებით მოგვრილი სიამოვნება, ცოტა ხნით გაეხანგრძლივებინათ. უწინდელი განცდების კორიანტელის შემდეგ, ეს მართლაც თავიდან დაბადებას ჰგავდა. ან იქნებ სიმშვიდეს, მოსალოდნელი დიდი შტორმის წინ?!
კორიდორში ტელეფონის წრიპინა, უსიამოვნო ხმა გაისმა. შეტყობინება მაქსიმეს ნომერზე შემოდიოდა და როგორც მისი გამომეტყველებიდან ჩანდა, იგი სასიამოვნო ტექსტს ნამდვილად არ შეიცავდა.
-ჯანდაბა, დედაა ცუდად! რაღაც მედიკამენტები სჭირდება. ცოტა ხნის წინ სასწრაფო ყოფილა მოსული -სწრაფ-სწრაფად მიაყარა ბიჭმა და კანდელაკს მიუბრუნდა -ბეასთან ხომ დარჩები? მე სასწრაფოდ უნდა გავიქცე!
-წადი, არ ინერვიულო. გამაგებინე როგორ იქნება
-მადლობა ანდრეა. ჩემი დის მდგომარეობა თუ შეიცვლება, მაშინვე შემატყობინე. რაც არ უნდა იყოს, იცოდე არაფერი დამიმალო -მაქსიმემ კიდევ ერთხელ შეხედა ნომერ მე-17 პალატის კარს, ტელეფონი ჯიბეში ჩაიბრუნა, ლიფტს რატომღაც გვერდი აუარა და შენობიდან კიბის გამოყენებით ისე სწრაფად დაეშვა, რომ ლამის საფეხურები ჩაიტანა
საავადმყოფო კვლავ სიჩუმეში ჩაძირულიყო. პაციენტთა უმეტესობას უკვე ეძინა, ხოლო ექიმები და ექთნები ალაგ-ალაგ თუ გაივლიდნენ წამლის სუნით გაჟღენთილ დერეფნებში, სადაც ნებისმიერი ფეხის ხმა თუ ოდნავი გაფაჩუნებაც ექოდ ვრცელდებოდა. იქნებ ახლა არც იყო შესაფერისი დრო, რომ ბეა მოენახულებინა და შეიძლება არც ექიმებს მიეცათ ამის ნება, ცოტა ხნის წინანდელი მძიმე წუთების შემდეგ, თუმცა კანდელაკმა გადაწყვიტა შექმნილი სიტუაცია თავის სასიკეთოდ გამოეყენებინა. მან ისარგებლა იმით, რომ იმ დროს კორიდორში არავინ იყო, კარები ფრთხილად, საკმაოდ უხმოდ შეაღო და რამდენიმე წამში, ზღურბლის მეორე მხარეს აღმოჩნდა.
ცოცხალი იყო. მთავარია ცოცხალი იყო, სუნთქავდა და აპარატზე სანატრელი კლაკნილი ხაზები ჩანდა. ანდრეას ახლა მეტი არაფერი ადარდებდა, ამიტომ ფრთხილად მიუახლოვდა საწოლზე მწოლიარე ბეას, თმაზე ხელი გადაუსვა, მის შუბლთან დაიხარა და ტუჩები ნაზად შეახო. წამით იგრძნო, რომ ბეას ისევ ისე აუჩქარდა სუნთქვა მის შეხებაზე, თუმცა მხოლოდ წამით.
მერე კი . . .
უბრალოდ საწოლზე, გოგონას გვერდით, ფრთხილად მიუწვა, ხელი მის მარჯვენაში გადახლართა, თვალები დახუჭა და წარსულის მოგონებებში გადაეშვა. ის დღე გაახსენდა, როდესაც ვენაში ყოფნის დროს, არემარეს წმინდა სტეფანეს კათედრალის კოშკიდან გადმოჰყურებდნენ, რომელიც ზუსტად ქალაქის გულში მდებარეობდა და იქიდან ყველაფერი ხელის გულივით ჩანდა. ბეას გაშლილ თმას, აღმოსავლეთიდან მონაქროლი თბილი ნიავი აფრიალებდა და მისი შამპუნის სურნელი, პირდაპირ გოგონას გვერდით მდგომი ანდრეასკენ მიჰქონდა.
-ძალიან ლამაზია, არა? -ჩამოწოლილი სიჩუმე, ბეას აღფრთოვანებით ნათქვამმა სიტყვებმა გააპო -თითქოს სხვა სამყაროა, გაჯადოებს, გატყვევებს და სიცოცხლის ხალისს გიღვიძებს. დამიჯერე აქ მომაკვდავი ადამიანიც კი ბედნიერად იგრძნობს თავს. დამპირდი, რომ თუ ამ საფრთხის წინაშე დავდგები,აქ აუცილებლად ამომიყვან -სიცილით დააყოლა ბოლოს და მორიგი ქარის დაბერვაზე, სიამოვნებისგან ორივე თვალი დახუჭა
-შენ და მომაკვდავი? რაღაც არა მგონია. ვფიქრობ სამოცდაათი წლის ასაკშიც ისეთივე ენერგიული იქნები, როგორიც ახლა ხარ
-რა იცი? იქნებ მაქამდე ვერც მივაღწიო? -ქალაქის ხედს წამით მზერა მოაშორა გოგონამ და გვერდულად გახედა. ისეთი გამომეტყველება ჰქონდა, ნამდვილად ვერ გაარჩევდით თავისი სიტყვები ახარებდა თუ სწყინდა
-მგონი ვხვდები საუბარი საითაც მიდის -გვერდულად ჩაეცინა კანდელაკს -მოდი დღეს სიკვდილზე და მსგავს თემებზე ნუ ვილაპარაკებთ
-რატომ? სიკვდილის გეშინია?
-ჩემი აზრით, როდესაც ახალგაზრდა ხარ და ეს ყველაფერი შენგან ჯერ კიდევ შორსაა ამის შიში ოდნავადაც არ გაწუხებს. თუმცა, როდესაც ფაქტის წინაშე დგები, რაღაც უსიამოვნო გრძნობა გეუფლება. შეიძლება ამას შიშიც დაარქვა, არ ვიცი
-და შენ თუ მდგარხარ ფაქტის წინაშე? მე მაგალითად არასოდეს, თუ იმას არ ჩავთვლით, რომ სამი წლის წინ, ხიდან ჩამოვვარდი და გონს პირდაპირ საავადმყოფოს საწოლზე მოვედი
-ვიდექი თუ არა სიკვდილის საფრთხის წინაშე? -გაიმეორა გოგონას შეკითხვა -არა, ჯერ ვერ მოვასწარი. ამ თემაზე საუბარი რატომ წამოიწყე?
-არ ვიცი ანდრეა. უბრალოდ მომინდა. იცი, ზოგჯერ მგონია, რომ ამ სამყაროს ვერასდროს შეველევი, რომ რამდენიც დროც არ უნდა გავიდეს, მაინც არ მეყოფა იმისთვის, რომ ცხოვრებით დავტკბე. არც ის მინდა უაზროდ ვიცხოვრო, მსურს როდესაც აღარ ვიქნები, ჩემს მაგივრად რაღაც დარჩეს. რაიმე ფასეული -ბეამ თავი ღიმილით გადააქნია, ისე საუბრობდა თითქოს თავის წარმოსახვით მეგობარს ელაპარაკებაო -არ მინდა, ჩემს საფლავის ქვაზე, რომელიც დარწმუნებული ვარ აუცილებლად მექნება, მხოლოდ სახელი, გვარი და დაბადება-გარდაცვალების თარიღები ეწეროს. რაღაც მეტი მინდა, ისე არ წავალ, რომ ამ სამყაროს ჩემი კვალი არ დავამჩნიო. ჯანდაბა, ახლა მგონი ვფილოსოფოსობ, არა? ნამდვილი სულელი ვარ, ყურადღებას ნუ მომაქცევ
-შენ საოცარი ხარ, ბეა. შენი აზროვნება, შენი საქციელი, სიტყვები, მოქმედება . . . ისინი მუდამ მარწმუნებენ, რომ სხვებს არ ჰგავხარ. ხანდახან მგონია, რომ ბოლომდე თავადაც ვერ შიფრავ შენს პიროვნებას, რომ შენში მცხოვრებ უამრავ ადამიანს, კიდევ და კიდევ ემატება ახალი სახეები
-ფიქრობ, რომ ჩემში ბევრი ადამიანი ცხოვრობს? -ახლა მართლა ვეღარ შეიკავა ღიმილი. ანდრეას გარდა, მისთვის ასეთი რამ აქამდე არავის უთქვამს -არ ვიცი, ამაზე ადრე არ დავფიქრებულვარ, თუმცა შეიძლება მართალიც ხარ
-ჰო, მაგრამ მე ყველაზე მეტად, მაინც ის ადამიანი მომწონს, რომელიც სასმელის ზემოქმედების დროს ხდები -ანდრეამ, ამ სიტყვებს, გამომწვევი მზერაც დააყოლა და ამის საპასუხოდ, მუშტიც მიიღო მარჯვენა მხარში
-ესე იგი, ასე არა? გპირდები, რომ ნასვამ ბეას მეტად ვეღარასდროს იხილავ -მუქარასავით გამოუვიდა გოგონას
-სამწუხაროა, მის გარეშე ძალიან მოსაწყენი იქნება
-არაუშავს, როგორმე გადაიტან. კარგი თემას ვცვლი -კვლავ ხედს გახედა გოგონამ -ზოოპარკში მალე წავალთ? პანდების ნახვა მინდა
-რატომ მაინდამაინც პანდები?
-იმიტომ, რომ შავ-თეთრი ჩემი საყვარელი კომბინაციაა, თანაც პანდა ყველაზე უწყინარი დათვია და მხოლოდ მცენარეებით იკვევება. არ მომწონს ისეთი ცხოველები, რომლებიც სხვის ხორცს ჭამენ
-თუ შავ-თეთრი კომბინაცია და ვეგეტარიანელი ცხოველები გიზიდავს, მაშინ სავარაუდოდ, ზებრას ნახვაც მოგინდება. ჰოდა ჯობია ვიჩქაროთ. გამიგია, რომ აქ ზოოპარკი შეზღუდული დროით მუშაობს
-მოიცადე, წასვლამდე სურათი უნდა გადაგიღო, მოაჯირთან დადექი, კარგი? -ბეამ კისერზე დაკიდებული აპარატი მოიმარჯვა და ხელით იმ ადგილისკენ ანიშნა სადაც უნდა დამდგარიყო
-სურათი უნდა გადამიღო? არ მიყვარს სურათების გადაღება, ბეა
-კარგი რა, ეს ფოტო-აპარატი ტყუილად კი არ წამომიღია? ყველაფერი უნდა გადავიღო, რაც მომწონს
-ანუ მეც იმათ რიცხვში შევდივარ რაც მოგწონს? -ეჭვით დაავწრილა თვალები კანდელაკმა. მართლაც, რომ ძალიან ერთობოდა მის სახეზე დანახული ვარდისფერის შემხედვარე
-კარგი აღარ მინდა, გადავიფიქრე. ჯობია ზოოპარკში წავიდეთ, თვითონ თქვი, რომ შეზღუდული დროით მუშაობს -სწრაფად მიაყარა გოგონამ, ფოტო-აპარატის ობიექტივი უწინდებურად ჩააბნელა და მისი სიმორცხვით გამხიარულებულ ანდრეას, რამდენიმე ნაბიჯით გადაასწრო
მოგონება გაქრა . . .
თვალწინ კვლავ რეალობა გადაიშალა. კანდელაკმა ვერც კი შენიშნა, რომ ამ ფიქრებში, ნახევარ-საათიანი გამოძინებაც მოესწრო და ახლა ეჩვენებოდა, რომ დაძინებამდე წამოწყებული ფიქრების გაგრძელება, თავისმა გონებამ სიზმრებში აჩვენა.
ისევ ბეას საწოლზე იწვა, მის გვერდით, ზუსტად იმავე პოზაში და იმავე სიტუაციაში, თუმცა . . . რაღაც მაინც შეცვლილიყო, ანდრეას ჯერ კიდევ მოუფხიზლებელ გონებას, რაღაც ხმები ჩაესმოდა. ცდილობდა ამდენი ხნის უძილარი, გონზე მალე მოსულიყო და როგორც კი, ცოტათი დაიბრუნა რეალობის აღქმა, მისმა სმენამ გაარჩია, რომ ეს ხმა, ბეას გახშირებული სუნთქვის იყო.
ამის გაცნობიერება და კანდელაკის ფეხზე წამოვარდნა ერთი იყო. იგი საწოლიდან ელვის უსწრაფესად წამოხტა, საწოლში მბორგავ ბეას დააცქერდა და ის-ის იყო ექიმის დასაძახებლად, კორიდორში უნდა გავარდნილიყო, რომ უეცრად რაღაცამ შეაჩერა. თავიდან ეგონა ეჩვენებოდა, თუმცა როდესაც კარგად დააკვირდა, დარწმუნდა, რომ ბეას ჟანგაბდის ბალიში აღარ ეკეთა და იგი, იატაკზე იყო დავარდნილი.
გოგონა გახშირებულ სუნთქვას კვლავ განაგრძობდა, თუმცა აპარატზე ყველანაირი მაჩვენებელი ნორმაში იყო. არც რაიმე იყო მომატებული და არც მოკლებული, ამიტომ ანდრეამ უცებ ვერ გაიგო, საჭირო იყო თუ არა ზემოთ ხსენებული გამჭვირვალე ბალიშის დამაგრება. იქნებ იგი თავად ექიმმა მოხსნა? თუმცა ასე რომ ყოფილიყო, იგი მას პაციენტთან დარჩენის ნებას არ დართავდა და აუცილებლად გააღვიძებდა. კანდელაკმა ის ვარიანტიც დაუშვა, რომ ეს ძილში თავად გააკეთა, მაგრამ როდესაც გაახსენდა, რომ ზუსტად იმავე პოზაში გამოეღვიძა, როგორშიც დაიძინა და ეს ვარიანტიც გამორიცხა.
თუ ასეა, რა ხდებოდა?
ამაზე ხანგრძლივად ფიქრის საშუალება, ნამდვილად არ მიეცა. იმ წამს, ბეას გახშირებულმა სუნთქვამ მაქსიმუმს მიაღწია და მამაკაცის ნახევრად დაბინდულმა მზერამ ისიც გაარჩია, რომ იგი ქუთუთოებს ერთმანეთზე მთელი ძალით აჭერდა, ისე როგორც კოშმარის ხილვის დროს, გამოფხიზლების მსურველი ადამიანი.
ბეას გონებაში ახლა, ნამდვილი რევოლუცია მიმდინარეობდა. სხვადასხვა სურათებს, კადრებს, მომენტებს გონებაში აბრუნებდა და ეს მართლაც, რომ ღამეული კოშმარივით შემზარავი იყო. თითქოს ბოლო სიჩქარით მოსიარულე მატარებელში იჯდა, ცხოვრების დასაწყისიდან დღემდე განცდილ მომენტებს ვაგონით ჩაუქროლებდა და ყველგან თავის თავს ხედავდა, ხვადასხვა ასაკში, სხვადასხვა სიტუაცასა თუ მომენტში.
შემდეგ კი . . .
შემდეგ იყო უცნაური, გაურკვეველი წუთები . . .
ყველა მოგონება, უეცრად, ჩამქრალი ცეცხლის კვამლივით გაქრა. რამდენიმე წამით ჩამობნელდა კიდეც, შემზარავმა სიჩუმემ დაისაგურა. აღნიშნულ სიჩუმეში, ჩაშავებული კედლები ნელ-ნელა იფერებოდა, ჩნდებოდა ხალხი, რომელსაც არ იცნობდა, გრძნობდა როგორ იჯდა რაღაც მოძრავში და ბოლოს, თავი უცნობებით სავსე ვაგონში ამოჰყო.
სულ პირველად, თავის პირდაპირ, რამდენიმე ნაბიჯის მოშორებით, ვიღაც ჭაღარა, სახეზე გაზეთ აფარებულ მამაკაცს მოჰკრა თვალი. მოხუცს საყრდენი ჯოხი მუხლებზე დაედო და ერთ მცირედ მოძრაობასაც კი არ აკეთებდა. ამ ქანდაკებასავით გაქვავებული კაცის თვალიერება, გოგონამ ძალიან მალე დაასრულა და ამჯერად ცნობისმოყვარე მზერა, მარჯვნივ წარმართა. ზუსტად იმ დროს, ვაგონის გაღებული კარიდან, რაღაც უცნაური, უსახო ფიგურა შემოვიდა. იგი ზუსტად ბეას გვერდით, თავისუფალ სკამზე ჩამოჯდა, შავ-ხელთათმანიანი ხელები მუხლებზე დაიწყო და ბოხი, ზედმეტად ცივი ხმით ალაპარაკდა:
-უნდა დაბრუნდე!
-დავბრუნდე? რას გულისხმობ? -გოგონას თავადაც უკვირდა, რომ ამ საზარელი არსების, ოდნავადაც არ ეშინოდა. მიუხედავად იმისა, რომ სახე არ ჰქონდა, იგი მასში დადებით ემოციებს იწვევდა და ნდობასაც კი იმსახურებდა
-მინდა დაბრუნდე! -ისევ თავისი გაიმეორა უსახომ და ლაპარაკის დაწყებიდან აქამდე ხელთათმანიანი მარჯვენა ხელი პირველად გაამოძრავა, შემდეგ კი, იგი ფრთხილად მოუჭირა თანამოსაუბრის გაყინულ თითებს. ბეამ სრულიად ვერაფერი იგრძნო. გაუკვირდა, მას ხომ ახლა შეხებით გამოწვეული შეგრძნება უნდა აღექვა? თუ ასეა, რა ხდებოდა?
-რა ხდება? რატომ ვერაფერს აღვიქვამ?
-იმიტომ, რომ ეს შენი ილუზიაა. რეალური სამყარო გელოდება. ძალა მოიკრიბე და გადადი მასში. მე დაგეხმარები
-რეალური სამყარო? ანუ ეს . . . -ბეამ ფრაზა ვეღარ დაამთავრა, რადგან ზუსტად იმ დროს უცნობმა ათიდან უკუსვლით დაიწყო თვლა. ყოველ შემდეგ რიცხვზე, იქაურობას ბნელი ეფინებოდა და ხედვაც თანდათან უფრო და უფრო ჭირდა
-ხუთი, ოთხი! -კვლავ გაისმა ეს დამძაბველი, ბოხი ხმა და ბემ შენიშნა, რომ უსახო არსება, მათ წინ მჯდარ გაზეთიან მოხუცს უყურებდა
-გთხოვ მითხარი რამე, რატომ ითვლი? -გოგონას ტონში მუდარა გაისმა, მაგრამ უცნობი არ გაპასუხებია, კვლავ თვლას განაგრძობდა:
-სამი, ორი!
-მიპასუხე გთხოვ რა მომდის? რატომ ბნელდება? რა ხდება?
-ერთი!
უცნობი ქრება . . .
სრული წყვდიადი ისადგურებს . . .
ბეა მატარებლის ვაგონიდან ვარდება და სადღაც მთელი სიჩქარით მიჰქრის, ისე, რომ ფეხსაც კი არ ამოძრავებს. ხმის ამოღებაც კი არ შეუძლია, ლაპარაკის უნარი აქვს წართმეული. წამები საათებად ეჩვენება, წუთები კი, საუკუნეეებად
-ამას შეძლებ -ისევ ეს ბოხი ხმა. იგი ერთადერთია, რაც ამ საშინელ წყვდიადში ჩაესმის, თუმცა საპასუხოდ ვერაფერს ამბობს. მხოლოდ ენით აღუწერელ შიშს განიცდის
-ცოტაც მოითმინე. კიდევ ცოტაც, შენ უკვე მიდიხარ . . .
ბეა მოთმინებით ელის, რომ უსახო არსება კიდევ რამეს იტყვის, თუმცა სამწუხაროდ იგი დუმს.
მოულოდნელად ყველაფერი ნათდება.
კაშკაშა შუქისგან თავ-დაცვის მიზნით, გოგონა სახეზე ორივე ხელს იფარებს. ეჩენება, რომ ეს შუქი, მთვარესავით ნახევრად ცივია, ნახევრად კი თბილი. წამით იმასაც ფიქრობს მართლა მთვარეზე ხომ არ გავფრინდიო, თუმცა როდესაც გარე-სამყაროს ხმებიც აღქმას იწყებს და სხეულის ქვეშ, რაღაც მაგარს გრძნობს, თითქოს ყველაფერი თავის ადგილას დგება.
გოგონა თავს ძალას ატანს, კაშკაშა შუქის გამო, მაგრად დახუჭულ თვალებს, ნელ-ნელა ახელს და იქაურობას ათვალიერებს. მის თავზე რაღაც აპარატები წრიპინებენ, მარჯვენა ხელს ვერ ამოძრავებს, მასში გარჭობილი უამრავი მილის გამო, სახეზე კი, რაღაც გამჭვირვალე აქვს აკრული, რომელიც მისი ვარაუდით სუნთქვაში ეხმარება. თუმცა მხოლოდ ეს არ არის, ჟანგბადს ბალონი, რომელიც მის ცხვირ-პირზეა მორგებული, ვიღაცას ხელით უჭირავს. გოგონა თვალებს უფრო მეტად ახელს და მის თავზე წამომდგარ ფიგურას აკვირდება.
ბუნდოვანი და გაურკვეველი სურათები, რომელსაც ცოტა ხნის წინ ხედავდა, თანდათან უფერულდება. მხოლოდ იმ უსახოს ვერ ივიწყებს, დანარჩენი კი ყველაფერი წყვდიადში იკარგება.
შემდეგ არის რაღაც დახშული ხმები . . . შეხებასაც გრძნობს სხეულზე, ტუჩებზე, თმაზე. ბოლოს, მისი დაბურული მხედველობა შიგნით შემოვარდნილ, რამდენიმე თეთრ-ხალათიან სილუეტსაც აღიქვამს და მოთენთილი, კაშკაშა შუქებით გადაღლილი თვალები უნებურად ეხუჭება.











25 თავი

-ანდრეა აი ის მანდ დაკიდე -ხელით ყუთში ჩადებულ, წითელ დეკორაციაზე ანიშნა ბეამ და ნაძვის ხეს, კიდევ ერთი, ყვავილის ფორმის სათამაშო ჩამოკიდა . . .
რვა თვე გასულიყო მას შემდეგ, რაც იმ საბედისწერო ავარიამ, მათ ცხოვრებაში შავი ღრუბლების მთელი ნაკადი მოზიდა და რამდენიმე დღე სრულ აგონიაში გაატარებინა. ეს მართლაც, რომ დიდი დრო იყო და აღნიშნულ პერიოდში, მათ გარემოცვაშიც ბევრი რამ შეიცვალა. ბეამ, რომელიც დედამისთან ხანგრძლივი დროის განმავლობაში იყო დაშორებული, როგორც იქნა ეს არეული ურთიერთობა დაალაგა და ყველაფერი ისევ თავის კალაპოტში ჩადგა. ქალი საბოლოოდ, ანდრეათი ისე მოიხიბლა, რომ მას თავის მესამე შვილადაც კი მოიხსენიებდა და ძალიან ნანობდა, რომ მთელი ეს დრო, უაზრო წყენაში და ჭირვეულობაში დახარჯა.
იმ თვეების შემდეგ, არც მეგისკენ და დიმასკენ იყო სიახლეების ნაკლებობა. რამდენიმე თვის წინ, ამ საბედისწერო წყვილმა, რომელთაც ბოლომდე ვერ გაერკვიათ, თუ ვინ იყვნენ ერთმანეთისთვის, ყველანაირი გაფრთხილებისა და ახსნა-განმარტების გარეშე, ლას-ვეგასში გაპარვა გადაწყვიტეს, რის შემდეგაც მათმა ურთერთობამ ნახევრად ოფიციალური სახე შეიძინა-მოგზაურობიდან დაბრუნების შემდეგ, სულ რაღაც სამ დღეში დიმამ მეგის ხელი საკმაოდ რომანტიულ გარემოში სთხოვა და, რა თქმა უნდა, გოგონასგან ნანატრი თანხმობაც მიიღო. ქორწილი ზაფხულში, მალდივის კუნძულებზე იგეგმებოდა, სანაპიროზე, ღია ცის ქვეშ, სადაც ვიწრო წრეში, მხოლოდ ახლობლები შეიკრიბებოდნენ და საქორწინო ცერემონიის შემდეგ, რამდენიმე დღეს, ერთად და მხიარულად გაატარებდნენ.
ბეას ჯერ კიდევ ვერ წარმოედგინა, თუ როგორი იქნებოდა მისი მეგობარი ოჯახურ ამპლუაში. ალბათ იმიტომ, რომ მეგი ყოველთვის თავისუფალი ურთიერთობის მომხრე იყო და ამბობდა, რომ არასდროს გათხოვდებოდა. თუმცა რეალურად, სრულიად საპირისპიროდ მოხდა. ალბათ დიმა იყო ასეთი, უბრალოდ ერთი შეხედვითაც ნათელი იყო, რომ არ ჰგავდა იმ კაცებს, რომლებიც ცოლს წვრილმან თემებში ზღუდავს და რაღაც სისულელეებზე აკრძალვებს უწესებს. სწორედ ამიტომ დაიმსახურა მეგის სიყვარული და საბოლოოდ, ცოლობაზეც კი დაითანხმა. ეს, მისი მხრიდან, ნამდვილად რთული ამოცანის ამოხსნას ჰგავდა, რომელსაც დიდი ხანი ეწვალები და ბოლოს და ბოლოს ნანატრ სწორ პასუხს იღებ.
-ხომ არ დაგავიწყდა, რომ დღეს არანაირი სტუმრები არ გვეყოლება? -ანდრეა წითელ, შალის მაისურში გამოწყობილ გოგონას უკნიდან მოეხვია და მის ქვეშ, ხელი გამომწვევად შეუცურა -მხოლოდ მე და შენ. მეტი არავინ
-მახსოვს ანდრე, ხომ დაგპირდი? -სიამოვნებისგან დახუჭული თვალებით, ძლივსძლივობით მოახერხა პასუხის დაბრუნება, თან ხელში ყუნწით დაჭერილი სათამაშო, რომლის დაკიდებასაც ნაძვის ხეზე აპირებდა, კინაღამ იატაკზე დაუვარდა
-თუ გინდა მორთვაში დაგეხმარები, საქმე მაინც არაფერი მაქვს
-ნაძვის ხე ასე უნდა მორთო? -მის ნაცრისფერ მოსაცმელზე ანიშნა ბეამ, რომელიც შიშველ სხეულზე მოეცვა და ელვა შესაკრავიც ბოლომდე შეეხსნა
-ჰო, მერე რა მოხდა?
-არა, არაფერი. ანდა კარგი, გეტყვი. ასე, რომ დადიხარ მაბნევ. მოდი აქ -გოგონამ ჟაკეტის შესაკრავს ხელი დაავლო, ანდრეას მიუახლოვდა და იგი ისე შეუკრა, რომ შიგნით ლამის კანი მოატნია -აი ასე ბევრად უკეთესია
-ნუ გრცხვენია შიშველი ადრეც ბევრჯერ გყავარ ნანახი -როგორც სჩვეოდა, ისე უკბინა კანდელაკმა, უზარმაზარ ნაძვის ხეს, კიდევ ერთი სათამაშო შემატა, თან იქვე დადებული ცხელი შოკოლადის ჭიქიდან ოდნავ მოსვა და იგი ბეასაც გაუწოდა
-ანდრეა ასე ძალიან რომ არ მიყვარდე, დიდი ხნის წინ მოგკლავდი!
ბუხარზე, ერთმანეთის მიყოლებით ფერადი წინდები იყო მიმაგრებული. ბეამ, თავის ჭიქას თითები ლამაზად შემოაჭდო და ნახელავს, შიგნით დანთებული ცეცხლის ალზე ლამაზად, რომ გიზგიზებდნენ, აშკარა კმაყოფილებით გახედა. ეს ბუხარი, ბეას დაჟინებული თხოვნით, ანდრეამ რამდენიმე კვირის წინ დაამონტაჟა. როგორც გოგონა ამბობდა, ახალ წელს ყველაზე მეტად ბუხარი და თოვლი უხდებოდა, ამ ორის გარეშე კი, დღესასწაულს შავ-თეთრი იერი დაჰკრავდა.
-დასკვნითი ნაწილი დაგვრჩა. ნაძვირს ხის თავზე ვარსკვლავია დასამაგრებელი -ამჯერად, ყუთიდან დიდი, წითელი და ბრჭყვიალა სათამაშო ამოაძვრინა ბეამ, რომელიც მართლაც, რომ დაამშვენებდა მთელ ამ მორთულობას და ზემოდან მედიდურად გადმოხედავდა -შენი დახმარება დამჭირდება, ხელში უნდა ამიყვანო, სხვაგვარად ვერ მივწვდები
-აი ეგ კი, ვფიქობ, არ გამიჭირდება -რამდენიმე ნაბიჯი გადადგა მამაკაცმა მისი მიმართულებით და გოგონა, ისე მსუბუქად აიტაცა ჰაერში, თითქოს წონა საერთოდ არ ჰქონოდა -ჩაცმის სტილშიც როგორი არანორმალური ხარ ბეა, სად გინახავს შალის სვიტერს საზაფხულო შორტებთან იცვამდნენ? -ჰკითხა, როგორც კი მან ნაძვის ხის თავზე დეკორაციის დამაგრება დაიწყო
-რა მოხდა ხომ არ გაბნევ? -ზემოდან გამომწვავად დააცქერდა იგი -მორჩა, დავამაგრე, დამსვი
-მაბნევ, თანაც როგორ -მის ტუჩებს ხარბად დაეწაფა კანდელაკი და გოგონა მკლავებში მაგრად მოიმწყვდია
თითქოს სულ სხვანაირი ხდებოდა ბეა, როდესაც ანდრეას ტუჩები მისას ეხებოდა. იქმნებოდა შთაბეჭდილება, რომ ბავშვური, გადარეული და ცოტა ველური გოგოდან, ნამდვილ, ჩამოყალიბებულ და ვნებიან ქალად გადაიქცეოდა, რომელსაც მამაკაცი დღესაც ისევ ისე, ან შეიძლება უფრო მეტადაც კი გადაჰყავდა ჭკუიდან, ვიდრე ეს ადრე იყო.
-ესე იგი სტუმრების გარეშე, არა? -მაცდურად ჰკითხა ბეამ, როდესაც მის ტუჩებს მოწყდა და მოსაცმელის ელვა-შესაკრავი, უწინდებურად შეუხსნა, ოღონდ ამჯერად ნახევრად
-პირდაპირ მითხარი რას მიპირებ -ვითომ შეშინებული სახე მიიღო ანდრეამ
-დღის ბოლოს შენთვის სიურპრიზი მაქვს, მაგრამ არა მგონია იქამდე მოთმენა შევძლო. ეჭვი მაქვს, ყველაფერს მანამდე დავფქვავ -ბეამ ხელები ანდრეას გულ-მკერდზე ფრთხილად გადაატარა და გაეღიმა იმის მოსმენაზე, თუ როგორ სიამოვნებით ამოიგმინა მამაკაცმა
-რა სიურპრიზი გაქვს? სიმართლე გითხრა, ცოტათი დავინტრიგდი
-დიდი ალბათობით უნდა გაგიხარდეს. მე მაგალითად, ძალიან მიხარია და ცოტათი უცნაური შეგრძნებაც მაქვს. არ ვიცი, ვერ გიხსნი -გოგონას სახეზე ღიმილი მოადგა. ოღონდ უფრო თავისთვის იღიმოდა, ვიდრე სხვის დასანახად
-ხელები გააჩერე, თორემ ეს წუთები საწოლში დასრულდება. ჩვენ კი, მაგიდა გვაქვს გასაწყობი
-რა გარყვნილი ხარ! -ბეამ გაბრაზებულის იმიჯის მორგება სცადა, პარალრლურად, ნაძვის ხესთან დადებული რძიანი შოკოლადის ფილა გახსნა და გემრიელად ჩაკბიჩა -ჰო მართლა, ნამცხვრის ბისკვიტი უკვე შეგრილდა?
-რომელი ნამცხვრის? -დეკორაციებს თვალი წამით მოსწყვიტა კანდელაკმა
-რომელიც გაზქურიდან უნდა გამოგეღო -ანდრეას სახეზე დანახულმა დაბნეულობამ, გოგონა მიახვედრა, რომ აღნიშნული ტკბილეული ისევ იქ იმყოფებოდა -ჯანდაბა ანდრეა ნამცხვარი! აი თურმე რატომ იყო დამწვრის სუნი
ბეა ადგილს მოსწყდა და სამზარეულოში გიჟივით გავარდა. მას კანდელაკიც უკან მიჰყვა. დიდი ალბათობით, უკვე ხვდებოდა, რომ დღევანდელ საღამოს, საახალწლო მაგიდაზე ნამცხვარი არ იქნებოდა. ეს ვარაუდი ბეას სახემაც დაადასტურა, რომელიც უკვე გაზქურის წინ იდგა და დამწვარ დანახშირებულ ბისკვიტებს იმედგაცრუებული დაჰყურბდა ზემოდან.
-რა მოხდა დაიწვა?
-ჰო დაიწვა. ახლა იმის ღირსი ხარ, რომ ეს ნახშირი მთლიანად შენ გაჭამო
-კარგი ნუ ბუზღუნებ. საკონდიტროში წავალ და ახალს ვიყიდი. შენ კი, მანამდე მაგიდა გააწყვე. ხელსახოცები და თეფშები უკვე დავდე, დანარჩენს თავად მიხედე
-მოიცა, ახლავე მიდიხარ? -ინტერესით გახედა ბეამ და გაეღიმა
-ჰო, აქვე ახლოს საკონდიტროა, ახალი წელს, სადღეღამისო მუშაობა აქვს, რადგან პატრონი ებრაელია და ამ დღესასწაულს არ აღნიშნავს. კიდევ რაიმე ხომ არ წამოგიღო?
-მმმ. მოიცა დავფიქრდე -ნიკაპზე თითები რიტმულად აათამაშა გოგონამ -აი ის წამომიღე, არაფრისმთქმელი სიტყვების ნაცვლად რომ ჩუქნიან
-რაფაელო გინდა? -ჩაცმის პარალელურად ჰკითხა კანდელაკმა და მის სიტყვებზე სიცილი აუტყდა
-ჰო, ამ ბოლო დროს ძალიან შემიყვარდა. მოდი ეს გაგისწორო -გოგონა მისი თბილი ქურთუკის ორივე საყელოს დასწვდა, ლამაზად გადაუკეცა და ყელზე გასასვლელთან დაკიდებული კაშნეც მოახვია -გარეთ ცივა, ესეც გეკეთოს
-წასვლის წინ არ მაკოცებ?
-სიამოვნებით -კაშნეს ბოლოში, მარჯვენა ხელი ჩაავლო ბეამ, მამაკაცი თავისკენ მიიზიდა და მის ტუჩებს ნაზად შეეხო -ახლა კი, წადი და რაც შეიძლება მალე დაბრუნდი. დარწმუნებული ვარ ჩვენსავით ბისკვიტი ბევრს დაეწვებოდა, ამიტომ თუ რიგში მოგიწია დგომა, დიდხანს არ გაჩერდე. საახალწლო ნამცხვარს შენი თავი მირჩევნია
კანდელაკი გარეთ გავიდა და მაშინვე დაეტაკა ის სიცივე, რომელიც თოვლიან გზებზე გამეფებულიყო. საახალწლო განწყობა მთელ ქუჩაზე იგრძნობოდა, ფანჯრებზე, ხვადასხვა ფორმებად დახვეული მანათობელი ნათურები, ან ფერადი ფურცლებისგან გამოჭრილი თოვლის ბაბუის გამოსახულებები მიეკრათ, ხოლო ლამაზად გადაწეული ფარდებიდან, საგულდაგულოდ მორთული ნაძვირს ხეებიც მოჩანდა, რომელსაც ბავშვები სპეციალური სპრეის ფორმის ტუბიკებიდან, ხელოვნურ თოვლს აყრიდნენ და ამ შტრიხით, ტყეში მდგარ, დათოვლილ ნაძვს ამსგავსებდნენ.
ანდრეამ ცივი ჰაერის გამო, კაშნე ყელზე უფრო მაგრად შემოიხვია და კიდევ რამდენიმე ნაბიჯის გადადგმის შემდეგ, საკონდიტროს ფიფქებიანი კარი ჭრიალით შეაღო. შესვლისთანავე თვალში სხვადასხვანაირ ნამცხვრები, ტორტები და ფუნთუშები მოხვდა. ყველაფერი ისე გემრიელად გამოიყურებოდა, წამით გულიც კი დაწყდა, ტკბილი სასტიკად რომ ეკრძალებოდა, თუმცა ამისთვის დიდი ყურადღება არ მიუქცევია, პირდაპირ დახლთან მდგარი გაჭაღარავებული ქალისკენ გაეშურა. მას ზუსტად ახლახანს გაესტუმრებინა დონატების მოზრდილი ყუთით მდგომი მოხუცი, სასაცილო გარეგნობის კაცი, თავზე ილუზიონისტების ცნობილი ცილინდრი, რომ ეხურა და ულვაშის ორივე ბოლოზე, წითელი ბანტები მიებნია.
-ახალ წელს გილოცავ, შვილო! რას აიღებ? -კონსულტანტი ამჯერად მორიგ მყიდველს მიუბრუნდა გულწრფელი ღიმილით, თან წინა კლიენტის მიერ გადახდილი თანხა, სალაროში ხმაურით ჩააჩხრიალა
-რამე ისეთი ნამცხვარი მინდა, შემთხვევით რომ დაგეწვება, ცოლი რომ გაგიბრაზდება და რაც უნდა გამოცხვარიყო იმას ბევრად რომ აჯობებს
-შენნაირი დღეს ძალიან ბევრი მყავდა, რამეს აუცილებლად მოგიხერხებ -ქალმა სიცილით გადმოუღო თაროდან, საკმაოდ ლამაზად მორთული, კაკაოს ნამცხვარი, რომლისთვისაც თავზე ბანანები და მანგო სიმეტრიულად მოეწყოთ -აბა რას იტყვი, მოგწონს?
-გემრიელად გამოიყურება. მგონი, გამოდგება -ანდრეა ცოტა ხნით კიდევ აკვირდა თაროებზე ერთმანეთის გვერდიგვერდ შემოწყობილ ათასნაირ ტკბილეულს, იქნებ რაიმე სხვა ვარიანტიც ვიპოვოო, თუმცა როდესაც თვალი უკეთესს ვერაფერს მოჰკრა, შარვლის უკანა ჯიბიდან, ყავისფერი, ტყავის საფულე ამოაძვრინა, ფოდნოსზე დაკრულ ნამცხვრის ფასს დააკვირდა და შესაბამისი კუპიურა დახლზე შემოდო
-ახლავე შეგიფუთავ. ცოტა ხნით დამელოდე -ქალმა დახლის უკან, ხის, დიდ მაგიდაზე დახვავებული მუყაოს ყუთებიდან ერთ-ერთი აიღო,ნამცხვარი შიგნით ფრთხილად მოათავსა და ანდრეას ახელმწიფო განძივით ფრთხილად გადასცა -ბედნიერ ახალ წელს გისურვებ შვილო!
-გმადლობთ. თქვენც ასევე . . .
ანდრეა მაღაზიიდან გამოვიდა, ყუთი ხელში უფრო საიმედოდ დაიჭირა და კვლავ სახლის გზას დაადგა. სიარულისას, მისი ფეხსაცმლის ქვეშ, თოვლი მელოდიურად ხრაშუნობდა და რომელიღაც სახლიდან გამომავალ საახალწლო სიმღერასთან ერთად, ქუჩის სიმშვიდეს არღვევდა. თუმცა ეს საყოველთაო მდუმარება, მხოლოდ დროებითი იყო. სულ მალე, სანატრელი თორმეტი საათი ჩამოჰკრავდა და მთელ ქალაქს ფეიერვერკების გამაყრუებელი ხმა დაფარავდა...
-მე დავბრუნდიი! -შესასვლელშივე დაიძახა ანდრეამ, რათა გოგონას ყუთი გამოერთმია და თოვლიანი ფეხსაცმლის გახდა გასასვლელშივე შესძლებოდა
-ასე მალე? -შემოსასვლეში ბეამ შემოირბინა. გოგონას ხელში ვერცლის ჩანგლები ეჭირა და შალის სვიტერის მაგივრად, ამჯერად თეთრი ბრეტელებიანი მაიკით იდგა -მომეცი გამოგართმევ
-უკვე გაზაფხულდა თუ მე მეჩვენება რამე?
-კარგი რა, აქ ძალიან ცხელა. უკვე ვეღარ ვსუნთქავ -საწყლად ამოიწუწუნა გოგონამ -რაფაელო არ მომიტანე?
-ჯანდაბა, დამავიწყდა! -ქურთუკი საკიდზე ჩამოკიდა კანდელაკმა და სამზარეულოსკენ მიმავალ ბეას უკან მიჰყვა. დიდი იმედი ჰქონდა, რომ გოგონა გადაიფიქრებდა და გარეთ კიდევ ერთხელ გასვლა არ მოუწევდა
-ჯანდაბას რაფაელო, ჩემი საყვარელი ნამცხვარი მოგიტანია. სად იშოვე?
-კეთილმა ფერიამ დამასაჩუქრა. მითხრა წელს კარგად იქცეოდი და ნამდვილად დაიმსახურეო
-კეთილ ფერიას ჩემი სახელით მადლობა გადაეცი -ბეამ ნამცხვარი ყუთიდან ამოიღო და დიდი დანით, მის დაჭრას საგულდაგულოდ შეუდგა. შემდეგ კი თეფშებზე გადაანაწილა და მორჩენილი ნაწილი, მაცივარში მოათავსა, რომლის კარიც, იმ საწებავი ფურცლებით იყო აჭრელებული, რაზეც ბეა საჭიროების შემთხვევაში, ანდრეას პატარ-პატარა შეტყობინებს უტოვებდა ხოლმე. ძირითადად, ასეთი რამები მოგხვდებოდათ თვალში:

"დღეს დილით, ისე საყვარლად გეძინა ვერ გაგაღვიძე. ცოტა შემაგვიანდება, თუმცა საღამოს რაღაც ფილმზე ბილეთები შევიძინე ასე, რომ პაემანი გაქვს და მოემზადე . . . პ.ს უკანა რიგები ჩვენია ^_^"

"ანდრეა ვიცი დღეს ჩემი რიგია, მაგრამ შეგიძლია ჭურჭელი შენ დარეცხო? ძალიან რომ არ მიჭირდეს არ გთხოვდი
პ.ს დიონისეს აჭამე

"ისე დავფიქრდი და კატა ხომ არ გვეყიდა? კარგი, ვიცი რომ არ გიყვარს, მაგრამ . . . მოკლედ საღამოს ამაზე დავილაპარაკოთ . . .
აქ კი, უკვე ანდრეას პასუხი იყო მიწერილი:
"მეც დავფიქრდი და მინდა ზაზუნა მყავდეს. ვიცი, რომ ვერ იტან, მაგრამ . . . მოკლედ საღამოს ამაზეც დავილაპარაკოთ . . .
შემდეგ კი, ისევ ბეას პასუხი:
"კარგი არც კატა და არც ზაზუნა. მოვრიგდით?
ანდრეას პასუხი:
"მოვრიგდით"

ბეამ მაცივარი დახურა, წერილებს, რომელიც სამუდამოდ იქნებოდა ამ ადგილას, კიდევ ერთხელ შეავლო ღიმილიანი მზერა და თეფშები საახალწლო მაგიდასთან სწრაფად მიარბენინა.
-ანდრეა ათი წუთიც და ახალი წელი დადგება. თუმცა . . . -აქ გოგონამ ნიკაპზე თითები აათამაშა და ეშმაკურად ჩაეცინა -აქ ორი თეფში დევს, არა?
-ჰო, მერე?
-ვფიქრობ, ერთი აკლია
კანდელაკს სახეზე დაბნეულობამ გადაურბინა.
-მეგონა მხოლოდ ჩვენ ორნი ვიქნებოდით. კიდევ ვინმე დაპატიჟე?
-წამოდი დივანზე დავსხდეთ -ეს, რომ თქვა, ანდრეას ხელი სწრაფად ჩაავლო, მისაღებისკენ წაიყვანა, დივანზე მსუბუქი ხელის კვრით დააგდო და თავად მის კალთაში მოკალათდა, თან კისერზე ორივე ხელი ღიმილით მოხვია
-არ მეტყვი რა ხდება? -მამაკაცს მართლა არ ესმოდა რას ნიშნნავდა ეს ყოველივე, თუმცა დიდ იმედი ჰქონდა, რომ მალე გაიგებდა
-გახსოვს ერთხელ, ვენაში, სასტუმროს ნომერში მითხარი ზღაპრების მოყოლა არ მეხერხებაო
-მახსოვს. და მერე?
-მგონი დროა ისწავლო
ანდრეა უფრო მეტად დაიბნა. ჯერ კიდევ წარმოდგენა არ ჰქონდა, თუ საით მიჰყავდა გოგონას წამოწყებული, უცნაური საუბარი.
-კარგი ვისწავლი, მაგრამ . . . ამას ახლა რატომ ამბობ?
-არა, არა არ შემიძლია ეს გამოცანები -გოგონა ფეხზე სწრაფად წამოხტა, კანდელაკს რამდენიმე ნაბიჯით მოშორდა და სახეზე ჩამოშლილი თმა ყურზე გადაიწია. ერთხანს თვალმოუშორებლად უყურებდა კვლავ დივანზე მჯდომი ანდრეას კითხვით სავსე გამომეტყველებას, შემდეგ კი, მაისური ოდნავ აიწია, ხელის გული მუცელზე მიიდო და თავი წამოსწია:
-აი აქ . . . ჯანდაბა, მეც ახლა გავიგე და არც კი მჯერა . . . აქ, ზუსტად აქ . . . -როგორი დარწმუნებული იყო ბეა, რომ შესაფერის სიტყვებს იპოვიდა, თუმცა როდესაც საქმე საქმეზე მიდგა, ენა ერთიანად დაება და ვერაფრის თქმა ვერ შეძლო. თუმცა არც იყო საჭირო. კანდელაკი უკვე მშვენივრად ხვდებოდა რისი თქმა უნდოდა გოგონას. თვალმოუშორებლად უყურებდა მის მუცელზე მიდებულ ხელის გულს და სხეული სასიამოვნოდ ეძაბებოდა.
-ბეა, სერიოზულად? ნამდვილად? -ანდრეა ფეხზე წამოდგა, ცოლის ხელს თავისი მიადო და სახეზე თითები ჩამოუსვა -აქ, ჩვენი პატარა ზის?
გოგონამ თავი უხმოდ, ღიმილით დაუქნია. მის ნაცრისფერ თვალებს ცრემლები მოსწოლოდა და ანდრეას სახე ხელის გულებში ჰქონდა მოქცეული.
-მე და შენ, კიდევ ერთი შენნაირ დარტყმული გვეყოლება? ბეა, მშობლები გავხდებით, არც კი მჯერა! -ბოლო სიტყვები ძალიან ხმამაღლა წარმოთქვა მამაკაცმა, გოგონა ხელში აიყვანა და მაგრად დაატრიალა -აბსოლუტურად ყველაფერს ვასწავლით, სიარულს, ლაპარაკს, წერა-კითხვას! ერთად დავაკვირდებით მის პირველ ნაბიჯებს, ღამით სანამ წამოიზრდება, სამივენი ერთად დავიძინებთ! ყველაფერი მეცოდინება, ზღაპრებიც და საბავშვო ლექსებიც გპირდები. ამ ქვეყნად საუკეთესო მამა ვიქნები!
ანდრეა იმენად გახარებული იყო, რომ ემოციებს სიტყვებში ვერ ატევდა. აი თურმე რას გულისხმობდა ბეა დღის ბოლოს დაგეგმილ სიურპრიზში. ამაზე უკეთესს მართლაც ვერაფერს აჩუქებდა. ის და ბეა მშობლები გახდებოდნენ, შვილი ეყოლებოდათ. ამაზე უფრო სასიხარულო რაღა უნდა ყოფილიყო?
-მართლა გაგიხარდა? სერიოზულად?
-სულელო, რას ნიშნავს არ გამიხარდა? -ტუჩებში მაგრად აკოცა ანდრეამ და გოგონა გულში ჩაიკრა -ახლა შენ მთელი სამყარო მაჩუქე. შენ მე და ჩვენი გოგონა, ბედნიერებისთვის მეტი არაფერი მჭირდება
-მოიცა, მოიცა -გაეცინა -რა იცი, რომ გოგონა იქნება? სქესის გაგება მხოლოდ სამი თვის შემდეგაა შესაძლებელი
-ჰო, აი ეგ არ ვიცი, მაგრამ როცა ეს ამბავი გავიგე, რატომღაც პირდაპირ გოგონა წარმოვიდგინე
-მე კი, მინდა ბიჭი იყოს. თუმცა სქესს რა მნიშვნელობა აქვს? მოდი ნუ დავემსგავსებით იმ ტიპურ მშობლებს, რომლებიც ბავშვის სქესზე კინკლაობენ
-კარგი და ერთ რამეზე შევთანხმდეთ, ბეა. როდესაც ბავშვი გვკითხავს ერთმანეთი როგორ ან სად გაიცანითო, ნამდვილ ისტორიას დავუმალავთ. რაიმე ლამაზი ამბავი შევთხზათ და ის მოვუყვეთ. დამიჯერე ტყუილი ყოველთვის არ არის ცუდი
ბეატრისს, კანდელაკის სიტყვებზე სიცილი აუტყდა.
-ყველა ვარიანტში მოფიქრება მოგვიწევს, რადგან ჩვენი გაცნობის მომენტი არც თავად გვახსოვს. ახლა კი, მოემზადე -გოგონამ საათს დახედა -სულ მალე, თორმეტი შესრულდება
ანდრეამ და ბეამ ქურთუკები მოიცვეს, მეორე სართულზე ავიდნენ და აივნის მოაჯირს მიუახლოვდნენ. გარეთ ისევ საშინლად ციოდა, თუმცა ერთმანეთზე მიხუტებულებს ზამთრის ეს სუსხი, საერთოდ არ აწუხებდათ.
-აბა ათვლა დავიწყოთ -ბეამ მაჯის საათის ციფერფლატს კიდევ ერთხელ დახედა -ცხრაა . . . რვააა . . .
-შვიდი . . . ექვსი . . . -განაგრძო ანდრეამ -მიდი შენი ჯერია
-ხუთი, ოთხი . . .
-სამი, ორი, ერთი . . .
და ქალაქში ერთიანად იქუხა ფეიერვერკებმა. აივანზე მდგარი ანდრეა და ბეა, დაკირვებით უყურებდნენ, თუ როგორ იფანტებოდა ჰაერში ფერადი ნაპერწკლები, როგორ ზღვის ვარსკვლალავივით გადაეკრებოდა იგი ცის კაბადონს, რამდენიმე წამში, თავის მქუხარე ხმასთან ერთად უკვალოდ ქრებოდა და მას, შემდეგი აფეთქება ანაცვლებდა.
აივანზე მუქი წითელი ფარდები იყო ჩამოფარებული. ეს ფარდები, მას საძინებელი ოთახისგან მიჯნავდა, სადაც საწოლის გვერდით, პატარა, ღამის სანათის ტუმბოზე, რომელშიც წვრილმან ნივთებს ინახავდნენ, შავ, ხის ჩარჩოში ჩასმული ფოტო იყო შემოდებული. ფოტოზე ერთმანეთის მიყოლებით გამოსახული ანდრეა, ბეა, დიმა, მეგი და ალექსანდრე, კამერას გულწრფელი, ბავშვური ღიმილით უღიმოდნენ და ერთმანეთის მხრებზე, ხელები მეგობრულად ჰქონდათ გადახვეული.
ჰო, არის რაღაცები, რაც არასდროს მთავრდება. არის გზები, რომელიც ადრე თუ გვიან ისევ იკვეთება. ეს ხომ ცხოვრებაა, რომელიც სიურპრიზებით სავსე ზარდახშას ჰგავს, თავის მოულოდნელობებით მუდამ გვაოცებს და ხანდახან, უფრო სწორად, არც თუ ისე იშვიათად, გაოცებულსაც კი გვტოვებს.
მერე კი . . .
მერე უბრალოდ აცნობიერებ, რომ ყველაფერი იმაზე ბევრად უფრო ადრე დაიწყო, ვიდრე ამას შენ წარმოიდგენდი . . .

დასასრული . . .скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1  offline წევრი Xutu

Ratom daasrule esemale gagrzeleba Dade ra????????????

 


№2  offline წევრი -505-

Xutu
Ratom daasrule esemale gagrzeleba Dade ra????????????


უბრალოდ ჩავთვალე, რომ მეტი არაფერი იყო გასაგრძელებელი და აღარ გავწელე ... მადლობა, რომ კითხულობდი kissing_heart

 


№3  offline წევრი ჟოზე

როგორ მომეწონა... რამდენი ხანია აღარ განმიცდია წერის დროს ამხელა სიამოვნება... მადლობა ამისათვის
ძაიან ,ძალიან საოცარი, დახვეწილი, ტკბილი და თბილი იყო ❤❤❤

 


№4  offline წევრი -505-

ჟოზე
როგორ მომეწონა... რამდენი ხანია აღარ განმიცდია წერის დროს ამხელა სიამოვნება... მადლობა ამისათვის
ძაიან ,ძალიან საოცარი, დახვეწილი, ტკბილი და თბილი იყო ❤❤❤


მიხარია, თუ მოგეწონა ❤ ჩემთვისაც ერთ-ერთი საყვარელი ისტორიაა და კარგი შეგრძნებაა სხვისი დადებითი აზრის მოსმენა ❣❣

 


№5  offline წევრი ჟოზე

-505-
ჟოზე
როგორ მომეწონა... რამდენი ხანია აღარ განმიცდია წერის დროს ამხელა სიამოვნება... მადლობა ამისათვის
ძაიან ,ძალიან საოცარი, დახვეწილი, ტკბილი და თბილი იყო ❤❤❤


მიხარია, თუ მოგეწონა ❤ ჩემთვისაც ერთ-ერთი საყვარელი ისტორიაა და კარგი შეგრძნებაა სხვისი დადებითი აზრის მოსმენა ❣❣

კი ძალიან მომეწონა ❤ და შეგნებულად არ ვიწყებ ახალი ისტორიის კითხვას სანამ არ დაასრულებ :დდდ მერე ერთიანად რომ წავიკიტხო ❤

 


№6  offline წევრი -505-

ჟოზე
-505-
ჟოზე
როგორ მომეწონა... რამდენი ხანია აღარ განმიცდია წერის დროს ამხელა სიამოვნება... მადლობა ამისათვის
ძაიან ,ძალიან საოცარი, დახვეწილი, ტკბილი და თბილი იყო ❤❤❤


მიხარია, თუ მოგეწონა ❤ ჩემთვისაც ერთ-ერთი საყვარელი ისტორიაა და კარგი შეგრძნებაა სხვისი დადებითი აზრის მოსმენა ❣❣

კი ძალიან მომეწონა ❤ და შეგნებულად არ ვიწყებ ახალი ისტორიის კითხვას სანამ არ დაასრულებ :დდდ მერე ერთიანად რომ წავიკიტხო ❤


ორ დღეში ვამთავრებ ახალ ისტორიას და შეგიძლია დაიწყო ❤

 


№7  offline წევრი Tamuna Gogaladze

ძალიან მომეწონა და ვისამოვნე კითხვით.დადებითი ემოციებით ამავსო♥♥♥სასწაული იყო♥♥♥

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent