შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

აელოო ( თავი მეორე )


4-05-2019, 10:34
ავტორი Swaswi
ნანახია 323

აელოო ( თავი მეორე )

ექვსი წლის ასაკში პრობლემებს იმდენად სერიოზულად ვერ აღიქვამ, როგორც მოზრდილ ასაკში. ლიანომკი ძალიან განიცადა დედის დაკარგვა.
- გშია მამი? - საღამოთი სახლში მოსული მამა არეულ სამზარეოლოში იდგა, სკამზე ფეხი ჰქონდა შემოდებული და ზედ ეყრდნობოდა. უყურებდა გრძელთმიან პატარა გოგონას, რომელიც მის წინ გატრუნული და მოწყენილი იჯდა. ერთხანს უყურებდა, მერე მაცივართან მივიდა და გამოაღო .
- მამიდა დიდიხანია წავიდა? - იკითხა მან და მაცივრიდაან პროდუქტები გამოიღო
- არც ისე - დაბალი ხმით უპასუხა გოგონამ , - სულ ნახევარო საათით იყო შემოსული , რაღაცეები მოიტანა და წავიდა.
- ჭამე დღეს რამე? - გოგონა არაფერი უპასუხა , თავი გაიქნია.

- ლიანო! ამხელა გოგოხარ, ერთადერთი რაღაც გევალება, ბევრს გთხოვ? - გამწარებული დადიოდა სოფი ოთახიდან ოთახში და ლიანოს ეჩხუბებოდა. ლიანო დივანზე იჯდა, ფეხებ აკეცილი, ორი თითი საფეთქლებთან ქონდა მიტანილი და თვალებ დახუჭული მამიდას უსმენდა . უცბად აფორიაქებული სოფი ლიანოს გვერდით ჩამოჯდა და სიგარეტს წაუკიდა
- მიკვირს რომ არ ეწევი - უცნაური მზერა შეავლო ძმიშვილს. ლიანომ ჩაიცინაა , ადგილიდან არც კი განძრეულა
- ჭამე რამე?- სოფიმ ფერფლი საფერფლეში ჩაყარა
- დილით - ისევ მოკლედ უპასუხა ლიანომ. სოფი ფეხზე წამოდგა , თმაზე ხელი გადაისვა და სამზარეულოში შევიდა.
ღამის ათი საათი იყო, ლიანო ლოგინზე წამოწვა, თვითონაც არ იცოდა რატომ მაგრამ გონებაში ისევ ის ქალი ამოუტივტივდა, ამ ქალმა რაღაცა ახალის სურვილი ჩაუსახა ლიანოს, რაღაც მაგალითის მომცემი გახდა ეს ქალი ლიანოსთვის. მას მოუნდა მისთვის მიებაძა. ლოგინიდან წამოდგა , ნოუთბუქი მოიმარჯვა და ფეხებშეკეცილი ისევ საწოლზე მოკალათდა.
ვაკანსიების საიტზე შევიდა. ათვალიერებდა ათასს სისულელეს. უამრავი კომპანია აცხადებდა ვაკანსიებს: სოციალური მედიის მენეჯერი , შესყიდვის მენეჯერი , მარკეტინგული კომუნიკაციებოს სპეციალისტი. ლიანო ათვიერებდა და არც კი იცოდა რას ეძებდა. თვალები დახუჭა და სახე ხელებში მოაქცია .
ახლა მიხვდა რომ არც არასდროს დაფიქრებულა იმაზე თუ ვინ უნდოდა გამოსულიყო , რაზე უნდოდა ესწავლა , რა პროფეზიაზე ოცნებობდა. რადგან არანაირი წარმოდგენა არ ქონია მომავალზე, ლიანომ გადაწყვიტა მარტივით დაეწყო. გათავისუფლდა ვაკანსია, მენეჯერის პოზიციაზე, რესტორან ალეაში ! ( მენეჯერი გვესაჭიროება სასწრაფოდ ) . ლიანომ გახსნა გაცხადება, წაიკითხა პირობები. მამიდა სულ ეუბნებოდა ანგლისიტიკის ფაკულტეტზე ჩაებარებინა და ბავშვობიდან ინგლისურში ამზადებდა, ამიტომ ლიანომ ბრწყინვალედ იცოდა ინგლისური . განცხადებაში მთავარ პირობად უცხოენის ცოდნა იყო გამოცხადებული რაც ლიანოს აწყობდა. უფრო მეტ იმედს კი მენეჯერის აუცილებლობა აძლევდა. ლიანომ შეავსო სივი. მართალია მას გამოცდილება არ ქონია, მაგრაა სკოლაში საკმაოდ აქტიიური ბავშვი იყო და პრობლემების ადვილად მოგვარება კარგად ეხერხებოდა , ნებისმიერ საქმეს თავს კარგად ართმევდა. იმედი ცოტა ქონდა , მაგრაამ მაიმც მომავალი სამსახურზე ფიქრში ჩაეძინა .
- ლიანო მაჩაიძე? - სათვალე გაისწორა და ფურცლების თვალიერებით იკითხა დამსაქმებელმა
- დიახ - მოკრძალებით უპასუხა ლიანომ
- საბედნიეროდ თქვენთვის ლიანო, მენეჯერი სასწრაფოდ გვჭირდება. მიუხედავად იმისა რომ არანაირი გამოცდილება გაქვთ, ერთი კვირა სტაჟიორად მაიმც აგიყვანთ , თქვენი იმედი მექნება. მუშაობა ხვალიდან შეგიძლიათ დაიწყოთ. ლიანო გაშეშებული იჯდა და ხმას ვერ იღებდა,არც ეგონა ასე ადვილი თუ იქნებოდა ყველაფერი. ლიანო ფეხზე წამოდგა და თავის დაკვრით დაემშვიდობა , თან დააყოლა
- არ დაგაღალატებთ , დიდი მადლობა , ნახვამდის .
- ნახვამდის ლიანო , ხვალ დილის ცხრიდან აქ იყავი - დააყოლა დამსაქმებელმა და ისიც ფეხზე წამოდგა , ლიანოს ხელი ჩამოართვა და გასასვლელთან მიაცილა.
- დეა ! ახლავე მიპასუხეე გოგო - შენობის გასასვლელისკენ მიიჩქაროდა ლიანო და მოუთმენლად ელოდა როდის ნახავდა მეგობარს რომ ამბავი მოეყოლა. კარებში გასვლისას ლიანო ვიღაცას შეეჯახა
- ვაიმე ! მაპატიეთ ! - თავი ზემოდ ასწია და სახე გაუშრა. დაინახა ლამაზო ღიმილი , გრძელი წაბლისფერი თმები ქალს ყურის ქვშე ჰქონდა დამალული და ლამაზი მომღიმარი თვალებით შესცქეროდა ლიანას.
- არაუშავს - ნაზი ხმით უპასუხა ქალმა, მხარზე ხელი მოხვი და გაეცალა. ლიანომ თვალი გააყოლა, დღესაც ულამაზესად გამოიყურებოდა ქალი. ღია ფერის შარვალ კოსტუმი ეცვა , ცალი ხელი ჯიბეში ქონდა და შემხვედრებს თბილად ესალმებოდა. ლიანოს თვალი არ მოუშორებია . დაინახა როგორ მივიდა ქალი ორადგილიან მაგიდასთან,როგორ შეეგება მას ვიღაც ახალგაზრდა მამაკცი, ლამაზად ჩაცმული. ქალს სკამი გაუწია და ქალიც მაგიდას მიუჯდა.
- ლიანო! - უცბად ყურმილიდან მოესმა ხმა, - რახდება გოგო!?
- დეა ამბებიმაქვს! ალუბლებში შევხვდეთ, მოგიყვები. - ლიანო შენობიდან გავიდა და დანიშნულების ადგილისკენ გაემართა.

- მარგარიტა! არაჩვეულებრივად გამოიყურები - მონატრებული თვალებით შეცქეროდა მამაკაცი. ლამაზი ცისფერი თვალებით . მკაცრი გამომეტყველების მიუხედავაად , რომელსაც მას სწორი ცხვირი , ლამაზად მოყვანილი სახე და კარგად გამოკვეთილი ყვრიმალები აძლევდა, თვალებში სითბო ეღვრებოდა.
- მადლობა გაბრიელ - ლამაზად ჩაუღიმაა მარგარიტამ და თავი დახარა
- ისევ ისეთი ლამაზი ხარ, მარგო. მაგრამ სევდა ისევ გაწვება და ეს გეტყობა. - კაცმა ღვინით ნახევრად ავსებული ჭიქა მოიყუდა .
- გაბრიელ , შენ მაიმც არ იცოდე რა დარდი მაწვება . როგორ შეიძლება ეს არ შემეტყოს - ქალი ნაღვლიანი თვალებით უყურებდა გაბრიელს და გულში რაღაცსჩხვლეტდა.
- იმედს მაინც აარ კარგავ ჰო?
- არასოდეს დავკარვავ! - მტკიცედ უპასუხა მარგომ ,- მაინც ვიპოვი!.
- და გგონია რომ გაპატიებს?
- არმინდა მაგაზე ფიქრი , ოღონდ მაპოვნინა.

- დე სახლში ხარ? - მარგარიტამ კარი მიხურა და გასაღები , იქვე კარადაზე , დადო. მარგარიტა მისაღებ ოთახში შევიდა და სავარძელში მოკალათებულ შვილს შეხედა. ბიჭი დაღონებული , რაღაცაზე ფიქრონდა , ერთ ადგილს მიშტერებოდა და დედის შემოსვლა ვერც კი შეამჩნია. გრძელი თმა სულ გაეწეწა , ორივე ფეხი აკეცილი ქონდა , მუხლები ნიკაპამდე წვდებოდა, რომლებზეც გაშლილი ხელის იდაყვები ჰქონდა შემოდებული. მარგარიტა შვილს მიუჯდა, მის ხელს ორივე ხელით შემოეხვია და ნიკაპი მხარზე დაადო.
- რახდება დე? - მარგო თვალს არ აშორებდა შვილის ლამაზ სახეს. გრძელი წაბლისფერი თმა , წვეტიან მოგრძო ცხვირი და ლამაზი წვრილი ტუჩები . დედა უყურებდა შვლის და ყოველჯერზე უზომოდ დიდი სიყვარულით ივსებოდა.
- როგორია შენი აზრით დე? - ბიჭმა დედას გადახედა , - არ გიფიქრია იმაზე რომ სადღაც შეგხვდა? ან თუნდაც იმაზე რომ ყოველდღიურად ხვდები და ვერცკი ცნობ?
- მაქსიმე! - ნაღვლიანად შესძახა მარგარიტამ , - მაპატიებს დეე? - მარგოს თვალები აუცრებლიანდა. მაქსიმემ დაინახა როგორ მოგორავდა დედის ლოყაზე ცრემლი
- მე არ გაპატიებდი - მაქსიმე წამოდგა და თავის ოთახში შეიმალა. გაქვავებული მარგო სავარძელზე იჯდა გაუნძრევლად , თვალებიდან ცრემლები ღაპაღუპით გადმოსდიოდა. ასეთ მომენტებში მარგოს ეგონა რომ ორივე შვილი ჰყავდა დაკარგული.

შავკაპიშონიანი შემოსაცმელი მოიცვა , თავზე კეპი დაიხურა და ოთახოდან გავიდა . მარგარიტა სამზარეულოში ტრიალებდა
- სად მიდიხარ?
- გარეთ - მკაცრად უპასუხა მაქსიმ
- გვიანი რაგინდა გარეთ?
მაქსიმემ არაფერი უპასუხა და ფეხსაცმლის ჩაცმა დაიწყო
- ასე ნუ მექცევი! - უცბად შეჰკივლა მარგომ და ჭურჭელი ნიჟარაში ჩაყაარა, - რა უნდა გამეკეთებინა? შენ რას იზავდი ჩეს ადგილას? ადვილია შორიდან გაკრიტიკება მაქსიმე!? - მაქსიმე მორჩა ფეხსაცმლის ჩაცმას , დედისთვის ყურადღება არც მიუქცევია ისე გავიდა სახლიდან.
გარეთ გასულმა ტელეფონი ამოიღო და ნომერი აკრიფა
- რას შვრები პატარა? - ჩაეღიმა მაქსიმეს
- არაფერს მაქს.ხდება რამე? - ტკბილი , უნაზესი ხმა გაისმა ყურმილში.
- არაფერი ლამაზო. შენი ხმის გაგონენა მომინდა
- გინდა გნახო?
- ასე გვიან გამოხვლ პატარა?
- თერთმეტი გვიანია? - ჩაეცინა გოგონას თან დააყოლა - სად ხარ მითხარი , ჩამოვალ.

- აააააჰაჰააა! - წიოდა და ტაშს უკრავდა დეა
- კაი გოგო სირცხვილია - გაიცინაა ლიანომ
- გვეღირს ლიანო - ბედნიერი შესცქეროდა დეა დაქალს . ლიანოც უყურებდა და იღიმოდა. სასწაული გრძნობაა როცა ხედავ სხვის თვალებში გულწრფელ სიხარულს. დეაც ზუსტად ამიტომ უყვარდა რომ ასე გულთან ახლოს მიქონდა ყველაფერი რაც ლიანოს ეხებოდა.
ლიანოს სახლში მისვლა არ დაუგვიანებია საღამოს ათისთვის მოსულ მამიდას სახლში დახვდა ლიანო მისაღებში იჯდა და შემოსასვლელისკენ გაიხედა სადააც ნელა იხდიდა სოფი
- რახდება მამიდ ? - იკითხა და შეეცადა კედლის უკან მიმალული მამიდა დაენახა. სოფიმ გაიარა შემოსასვლელი და სანამ ოთახში შევიდოდა ლიანოს მიაძახა
- სახლიდან წადი დღეს! ვინმესთან დარჩი. - ლიანოსთვის ეს განცხადება ძალიან უცხო იყო
- სოფი ხდება რამე? - ქალს ხმა არ ამოუღია, კარები მიიჯახუნა და ოთახში მიიმალა.
- დეა ჰო სახლში ხარ? შენთან დავრჩები რა
- რახდება ლიანო?
- რავი სოფი ვერაა ხასიათზე
- მისმინე ახლა საქმემაქ და ერთსაათში დაგირეკავ და გამო კაი?
- ამ შუა ღამისას რა საქმე გაქვს?
- ერთი რა
- კაი გელოდები მაშინ .

ბიჭმა ნაზათ შემოხვია მსხვილი ხელები გოგონას ნაზ და გამხდარ წელს , თავისკენ მიიზიდა და ტუჩებში გემრიელად აკოცა
- როგორ ხარ ლამაზო? - ტკბილი ხმით კითხა მაქსიმემ გოგონას
- შენთან კარგად მაქსი - გოგონა გაწითლდა და თავი დახარა . მაქსიმემ ორი თითით აუწია თავი და ისევ გემრიელად აკოცა
- გავიაროთ გიმდა? - გოგონა დაეთანხმა და ბნელ ქუჩას გაუყვნენ.
- რახდება მომიყვები?
- არაფერი ლამაზო. შენი ნახვა მინდოდა უბრალოდ - მაქსიმეს გოგონას მუცელზე ქონდა შემოხვეული ხელები და გოგონას ზურგიდან მიყვებოდა.
- ლამაზი პატარა თითებიგაქვს იცი? - თქვა მაქსიმემ და გოგონას ხელი ხელში მოიქცცია.
- მიყვარს შენი ლამაზი პატარა თითები და შენი ლამაზი ბრჩხილები , ძალიან ნაზიხარ იცი?
- ვისთვის როგორ - ჩაიცინა გოგონამ .
- ალბათ ისიც შენნაირი იქნებოდა - ჩაილაპარაკა თავისთვის მაქსიმემ. გოგონამ შუბლი შეკრა გაგონილი აშკარად არ ესიამოვნა
- ვინ ის? - ხმაში სიბრაზე და ეჭვიანობა გაერია .
- ეჭვიანობ ლამაზო? - მაქსიმეს ჩაეცინა
- ვინ ის? - ისევ მკაცრად გაუმეორა გოგონამ და არც კი ფარავდა იმას რომ ეჭვიანია
- არვიცი , არვიცნობ ლამაზო - მაქსიმემ ეს თქვა და გოგოს მხრებზე ნიკაპი დაადო , - მიყვარხაარ ლამაზო. -გოგონას ტანში ჟრუანტელმა დაუარა სასიამოვნო გრძნობამ "ის" სულ დაავიწყა და მორიდებით მანაც უპასუხა
- მეც მიყვარხარ მაქსი.

- შენ სახლთან ვარ ლიანო , მიდი ჩამოდ და ავიდეთ ჩემთან. - ორ წუთში ლიანო დეასთან ერთად ქუჩაში მისეირნობდა
- სად იყავი დეა?
- რავი ლიანო, მოგიყვები მერე
- სახლში რომ ავალთ?
- არა ცოტა მერე კაი? - ლიანოს ჩაეღიმა თითქოს მიხვდა რაშიც იყო საქმე - კაი.
დილით რვის ნახევარზე დარეკა მაღვიძარამ, ლიანო საწოლიდან წამოდგა. დეა უკვე ამდგარიყო , აივანზე იჯდა და ყავას სვავდა.
- ასე ადრე რატო გაიღვიძე?
- არ მძინებია - ლიანომ გაკვირვებული თვალებით შეხედა დაქალს თუმცა მასთან საუბარი შემდეგზე გადადო და მზადება დაიწყო. ცხრას რომ ათი აკლდა ლიანო "ალეას" შესასვლელთან იდგა, შუშის კარებში ხედავდა საკუთარ გამოსახულებას. შავი კოსტუმი, ასეთივე კლასიკური შარვალი და ლამაზი მაღალ ქუსლიანი ფეხსაცმელი ეცვა, კოსტუმის ქვეშ თეთრი საროჩქა უჩანდა რომელიც ლიანომ კარგაად დააუთოვა . ის ისე ცდილობდა დამსგავსებოდა იმას რომლის სახელიც კი არ იცოდა , ცდილობდა მისსავით სუფთა და მოწესრიგებული გამოჩენილიყო. ლიანომ ღრმად ჩაისუნთქა და შენობის კარებში შევიდა. შესვლის თანავე ლიანო მიხვდა რომ არ იცოდა სად წასულიყო ან რა გაეკეთებინა .
- ზედმეტად ოფიციალურად გამოიყურები - ვიღაცამ ჩაიცინა და ლიანო იქით მიბრუნდა საიდანაც ხმა გაიგონა , - ლიანო მაჩაიძე ხო?
- დიახ - თამამად უპასუხა ლიანომ
- სასიამოვნოა , ანი სანიკიძე - გოგონამ ლამაზად გაუღიმა და ხელი გაუწოდა
- ჩემთვისაც - უპასუხა ლიანომ და ხელი ჩამოართვა.
- ნუ მოკლედ , რამდენადაც ვიცი სტაჟიოროხარ და ამ ერთ კვირაში ბევრი რამ უნდა გასწავლო - სანიკიძე ადგილიდან დაიძრა და ლიანოც აედევნა - სინამდვილეში არ აროს რთული , მერე ყველაფერს მიეჩვევი . გამომყევი ჩვენს კაბინეტს გაჩვენებ.
პირველმა სამმა დღემ ძალიან დაძაბულად ჩაიარა. ლიანო ცდილობდა არც ერთი სიტყვა არ გამოეტოვებიმა ყველას და ყველაფერს იმახსოვრებდა . გაიცნო თანამშრომლები , რომლებიც ჯერ უნდობლობით უყურებდნენ და ერთმამეთთან რაღაცეებს ჩურჩულებდნენ ახალ მენეჯერზე. მენეჯერს ბევრი რამ ევალებოდა და ლიანომ დიდი პასუხის მგებლობაიგრძნო საკუთარ თავზე , თავიდან შეეშინდა კიდეც , მაგრამ თავის დანებაბს რათქმაუნდა არ აპირებდა.
- ლიანო ! - ხმამაღალი, ბოხი ხმით დაუძახა დირექტორმა სტაჟიორს
- გისმენთ ბატონო დავით - ლიანა უფროსისკენ მიბრუნდა და თავაზიანად გაუღიმა
- დღეს ექვსზე მაგიდაა დაჯავშნილი. ძალიან მნიშვნელოვანი სტუმრებია და აქედან თუ კმაყოფილი წავიდნენ ჩათვალე მიღებულიხარ.
- გასაგებია - თავდაჯერებულად უპასუხა ლიანომ
- ქალბატონო ლიანო ყურმილთამ გთხოვენ - ლიანო ბარმენისკენ მიბრუნდა რომელსაც ცალ ხელში ყურმილი ეჭირა მეორეს კი ზევიდან აფარებდა . ლიანომ ბარმენს ყურმილი გამოართვა
- გისმენთ?
- შუადღემშიდობისა - ყურმილიდან მოისმა ქალის ნაზი ხმა , - თქვენთან ექვსზე მაქვს დაჯავშნილი მაგიდა, მაგრამ მენიუს შეცვლა მინდა და ხომ მოხერხდება?
- რათქმაუნდა ქალბატონო. ექვსამდე მობრძანდით და ყველაფერს მოვაგვარებთ
- კარგით მაშინ ექვსამდე მოვალ . თუ შეიძლება თქვენი სახელი, რომ მოვალ როგორ გიპოვოთ
- ლიანო მაჩაიძე
- კაარგით, გმადლობთ , დროებით
- დროებით - ლიანომ ყურმილი დაკიდა და სხვა საქმეების მოგვარებას შეუდგა.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



ვაუუუუუუუუუუუუუუუუ, სიტყვები აქ ზედმეტია

 


№2  offline წევრი Swaswi

სიყვარული გულს გვტკენს
ვაუუუუუუუუუუუუუუუუ, სიტყვები აქ ზედმეტია

დიდი მადლობა ????

 


ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.