შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

შეუძლებელი არაფერია (ნაწილი 1)


2-07-2019, 12:06
ავტორი თუკა
ნანახია 4 571

ცხოვრებაში რომ ყველა ადამიანს ერთნაირად არ უმართლებს ეს ყველა მტკივნეული მოვლენაა ამ ცხოვრების და ბედის... ზოგს იმდენი ფული აქვს აღარ იცის სად დახარჯოს, ზოგიერთს კი კაპიკიც არ გააჩნია უბრალო ფუნთუშის საყიდლად..
ისტორიას რომელსაც გიმობობთ, ნამდვილად არ დაწყებულა იყო და არა იყორათი, არც „კონკიაზეა“ და არც სხვა ლამაზ პრინცესაზე რომელსაც ბოროტი დედინაცვალი ყავდა..
ეს უბრაოდ ერთი გოგოს ისტორიაა რომელიც დიდი ტკივილით , ტრაგედიით დაიწყო... ბევრჯერ ქუჩაში გავივლი და ყურში მხვდება „ სოფლელია რა, შეხედე რა აცვია“ ანდაც „ ფუ რა სოფლელია ამასთან როგორ იმეგობრებ გოგო“...
განა სოფლებებს ვჯობივართ ქალაქში დაბადებულები? განა სოფლად გაზრდილი ადამიანები უკულტუროები და გაუნათლებლები არიან? ცდებით .. და თუ ასე ფიქრობთ მართლაც რომ ცდებით...
აიი ჩემი ამბავიც ასე იწყება... ამდენი ვილაპარაკე და არც კი გაგეცანით. მე ნანა ვარ, თქვენ უბრალოდ ნანუკა დამიძახეთ, მამა სულ ასე მეძახდა, თავს პატარავ ვგრძნობდი და მიხაროდა...ხო მართალია სოფელში დავიბადე მაგრამ მალე თბილისში გადმოვედით საცხოვრებლად. უფრო სწორად რაღა მალეა სკოლას ვამთავრებდი, მაგრამ არ დამცალდა ბედნიერება.. მამა უდროო დროს გამოგვეცალა ხელიდან. ჩემს ზურგს უკან კი ჩემი და დარჩა და დედაჩემი რომელიც ტირილით იკლავდა თავს... ბოლოს გადაწყვეტილება მივიღეთ უკან სოფელში დავბრუნებულიყავით, იქ მიწაზე ვიმუშავბდით, შიმშილით მაინც არ დავიხოცებოდით.. არ ვიცი ბედის ირონია იყო თუ საჩუქარი მაგრამ წასვლამდე რამოდენიმე საათით ადრე მეზობელი შემოვიდა და სამსახური შემომთავაზა.. ქალბატონი ვენერა მუდამ გულცივი ქალი მეგონა, მისი ოჯახი კარგად შეძლებული იყო და სალამსაც კიმოწიწებით ვეუბნებოდი... ახლაც შემოვიდა თუ არა მისმა ბრილიანტებმა თვალი მომჭრა. მზე ავარიდე და ყავის ფინჯანი დავუდე წინ...
– მოკლედ რა ხდება, ვეცდები მოკლედ და გასაგებად გითხრა... ნანუკა– შენ ხომ სამსახურს ეძებ. მოკლედ ჩემს დაქალს ძიძა სჭირდება დედამისასათვის.. კარგად იხდიან, უბრალოდ შინაური უნდათ ხომ გესმის, არავის ენდობიან ასე მარტივად.. თინა დეიდა არც ისე მოხუცია სულ რაღაც 70 წლის არის. პრობლემებს არ შეგიქმნის.
– ძიძად უნდა ვიმუშაო? გაოცებულმა დავუბრუნე უკან პასუხი და დედაჩემს ავხედე.
– მისმინე შვილო. ეს საძრახისი არაა. საძრახისი იქაა ქუჩებში რომ ყრიან თორე. ძიძად კი არა მენაგვედ რომ იმუშაო არაფერი ხდება.. მოკლედ მისამართს მოგცემ, დღესვე წადი , დაელაპარაკე, თუ არ მოგეწონება პირობები წამოდი უკან, მაგაზე ადვილი რა არის...
– თანახმა ვარ. 300 ლარს ხომ მაინც მომცემენ..
– გეუბნები კარგად იხდიან თქო . 300 ლარი კარგად გადახდაა?.. წადი და დაელაპარაკე..
ვენერა გავაცილე თუ არა , დედაჩემის მუხლებთან მოვკალათდი და თავი ზედ დავადე, მიხვდა რმ ეს ერთადერთი გამოსავალი იყო, გადასარჩენად. მიუხედავად იმისა რომ მიწაზე მუშაობა გვქონდა გადაწყვეტილი, ფულის გარეშე არაფერი გამოვდოდა. თვალებში ჩავხედე და ლოყაზე ჩამოგორებული ცრემლები მოვწმინდე..
– დე, ნუ ტირი რა, არაფერი ხდება ისეთი. ზოგი ასეთ სამსახურსაც კი ეძებს და ვერ შოულობს, წავალ ვნახავ რა ხდება, თუ არ მომეწონება ხვალვე დავკეტავ სახლს და მეც წამოვლ სოფელში...
– იცოდე, იმის გამო რომ ფული გვჭირდება, არ დათანხმდე ყველაფერზე..
– არა, შენ მაგაზე არ იდარდო, ხო იცი ჩემი ხასიათი როგორი ვარ.. ახლა შენ და ნინო სადგურში წადით.როგორც კი ჩახვალთ დამიერეკე, საღამოს მეც დაგირეკავ და გეტყვი რას გადავწყვიტავ..
– ნანუკა, არ მინდა აქ რომ რჩები, მირჩევნია მშიერი ვიყო ვიდრე აქ დაგტოვო მარტო..
– დედა, 26 წლის ვარ.ორის ხო არა. დიდ გოგო ვარ.. დამიჯერე ყველაფერს გადავიტანთ...
დედა და ნინო როორც კი გავაცილე, პირზე ხელი ავიფარე და ემოციები მხოლოდ სააბაზანოში ტირილით დავფარე. ეს პირველი შემთხვევა იყო როცა მარტო ვრჩებოდი...გული მტკიოდა, არ ვიცი რატომ მაგრამ ემოციებისაგან გადაღლილი ვიყავი... გრილი შხაპი მესიამოვნა.. პირსახოსი თმაზე დავიხვიე და ტანსაცლის კარადის წინ გავჩერდი.. არჩევანი ჯინსებზე და უბრალო შავ მაისურზე შევაჩერე.. დაბალძირიან ფეხსაცმელში ჩავყავი ფეხები და გაჩერებისაკენ ავირე გეზი....
**
მითითებულ მისამართზე სახლი კი არა სასახლე იდგა.. თვალები დამრჩა ჯერ მხოლოდ ისეთი გალავარი ერტყა გარშემო.. აცახცახებული ხელი მივაჭირე ზარის ღილაკსდა კარის გაღებას დაველოდე... სასიამოვნო ქალმა ღიმილით შემიპატიჟა სახლში. ორ წუთში ყავის ფინჯანი და ნამცხვარიც მომართვა და გვერდით დამიჯდა..
– ვიცი შენ ნანუკა ხარ.. მე ლეილა ვარ.. ვენერამ ალბად გითხრათ ხო რაც ხდება..
– დიახ, ზოგადად მითხრა რომ დედათქვენისთვის ეძებს მომვლელს...
– ასეა, მაგრამ მოდი მე სხვა რაღაცას შემოგთავაზებთ.. მე და ჩემი მეუღლე დროის უმეტეს ნაწილს საზღვარგარეთ ვატარებთ... ამიტომ ასეთი რამ მოვიფიქრე ნანუკა. თუკი სახლის საქმესაც მიხედავ.. მაშინ მე შენ ანაზღაურებას დაგიმატებ...
– სახის საქმეში რას გულისხმობთ?
– აგიხსნი.. რეცხვა და დალაგება შენ არ გეხება.. მხოლოდ ბებიას მიხედავ და საჭმელს მოამზადებ..~
– ანუ ბებიას მოვუმზადებ? ამას გულისხმობთ?
– არა, ვენერამ არ გითხრა როგორც ჩანს, მე შვილი მყავს თაზო 35 წლის არის.. მუშაობს, ანუ ის მუდამ თბილისშია, სადილის მომზადება მხოლოდ ბებიასთვის და თაზოსთვის მოგიწევს.. დედაჩემი უპრობლემო ქალია, ერთადერთი რაც ცუდი ჩვევა აქვს ეს საუბარია. ძალიან ბევრს ლაპარაკობს... ახლა გამოვა, თუკი მოეწონები, მე შენ ყოველ თვე გადაგიხდი 1000 ლარს. თანახმა ხარ?
– 1000 ლარს? ეს ხომ ძალიან ბევრია ქალბატონო ლეილა..
– ბევრი კი არა შვილო ცოტაცაა, დედაჩემის გაძლება და ამას კიდევ პლიუს თაზო....
კიბეებზე ასაკოვანი მაგრამ სიმპატიური ქალი ჩამოდიოდა, თეთრი პირსახე ქონდა. შავებში გამოწყობილიყო, თეთღი თმები უკან გადაევარცხნა და კუდივით შეეკრა.. მომიახლოვდა თუ არა ფეხზე წამოვდექი და გავუღიმე.. მაშინვე ხელი მომკიდა და ლეილა გვერდით გასწია..ხუთი წუთი მაკვირდებოდა. მერე ლოყაზე ორი თითი მომიჭირა და შაუბლზე მაკოცა..
– ასეთი სუფთა თვალები არ მინახავს ჯერ ... ასეთ გოგოზე უარს როგორ ვიტყვი...
– მადლობთ ქაბატონო თინა..
– არავიტარი ქალბატონო. მე შენთვის ბებია ვარ.. საყვარელი და თბილი.. ასე დამიძახე თინა ბებია– უნდა ვიმეგობროთ ხო ასეა.. გპირდები არ გაგაწვალებ...
– რას ამბობთ.. როგორ გეკადრებათ. სანთელივით დავიღვენთე და თავი დავხადე...
– საუკეტესო ხარ.. თანახმა ვარ . ოღონდაც იცოდე ერთადერთი რაც არ მიყვარს ეს ტყუილია. მე და შენ ერთმანეთს არაფერი არ უნდა დავუმალოთ...შევთანხმდით ..
– თანახმა ვარ.. დილით რომელზე მოვიდე ხოლმე??
– ხო რაც შეეხება მაგას– საუბარში ლეილა ჩაგვერთო და გამიღიმა, ათზე მოდი. დედაჩემი გვიან დგება. და წასვლით შეგიძია ექვსე წახვიდე.. მოლედ ნანუკა. მე და ჩემი ქმარი დღეს ღამით გერმანიაში მივდივართ... სანამ თქვენ საუბრობდით ეს თანხაც მოვამზდე. მოკლედ ეს აიღე– მშვიდად მითხრა და თეთრი კონვერტი გამომიწოდა. სახეზე სიწითლემ გადამკრა.... და თავდახრილმა ჩავიდე ჩანთაში..
გაჩერებისაკენ ლამის სირბილით წავედი... არ მეგონა ასე თუ გამიმართლებდა. გლი ბედნიერებისაგან მიფართხალლებდა... ტელეფონი ამოვაძრე ჩანთიდან და დედაჩემს გზიდან ვახარე ამბავი.... მერე პიველივე შემხვედრ ბანკში შევირბინე და ნაწილი თანხა დედაჩემის სახელზე გადავრიცხე..
**
ემოციებისაგან თავბრუ მეხვეოდა და კუჭი მიხმებოდა. გაზქურაზე ტაფა შემოვდგი და ოკი კვერცხი ჩავახაე.. ის იყო ჭამის დაწყებას ვაპირებდი რომ კარზე ზარმა ადგილზე გამყინა... ლასლასით წავედი , ზღურბლზე გაღრეჭილი ნატუკა იდგა .. მხარი გამკრა და გეზი სამზარეულოსაკენ აიღო..
– აუუ მშია. – განწირულმა წამოიძახა და შემომხედა..
– მერე ჭამე. აგერ კვერცხი. აი ტაფა და მიირთვი. ნატუკა დღეს შენი თავი არ მაქ, რო იცოდე რა მოხდა..
– კაცი იშოვე?– ისე მკითხა რომ კვერცხის ნაჭერი ყელში გამეჩხირა...
– რა კაცი გოგო.. დავიხრჩე, ვენერამ სამსახური მიშოვა, აზრობ? თავის დაქალს უნდოდა ძიძა დედამისისათვის და იქ.. იცი რა მაგარი ქალია? აქეთ მომივლის რო მოინდომოს...
– არ მჯერა. სვეცკმა ვენერამ??? გოგო არ ყოფილა ბოროტი ეეე...
– რა ბოროტი ნატუკა, რო მითხრა თვალები შუბლზე ამივიდა.. რო იცოდე რამდენს მიხდიან.. 1000 ლარს. მხოლოდ საჭმელი უნდა მოვამზადო და ბებოსტან ვიჯდე აზრობ?
– მეც მინდა ასეთი ბებო....
– არა ეს ჩემი ბებოა.. ძალიან საყვარელი ქალია, თბილია და მოსიყვარულე..
**
დილით მაღვიძარას დარეკვას არც დავლოდებივარ ისე წამოვხტი ფეხზე და სააბაზანოდან გამოსულმა ყავის ფინჯნით ხელში სავარძელში მოვიკალათე.. საათს გავხედე უკვე ცხრა ხდებოდა.. სწრაფად გადავიცვი ტანზე. სველი თმები უსწორმასწოროდ ჩავიწანი და სახლიდან გავედი.... ჩემი ცხოვრება ერთი დიდი რუტინა იყო... ვიცოდი რომ ახლა ყოველ დღე ასე იქნებოდა, თუმცა სულაც არ ვწუწუნებდი. ისიც კი მაბედნიერებდა რომ შემეძლებოდა ჩემი დისთის თუნდაც ერთი ახალი მაისური ან ფეხსაცმელი მეყიდა, რომ მშიერი არ მყოლოდა და სხვებისათვის ხელებში არ ეყურებინა..
ფიქრებშ გართული მივედი თინა ბებასთან, მაშინვე გამიღო კარი და ეზოში გვერდით დამისვა..გაოცებულმა მიმოვიხედე გარშემო.. თავი ედემში მეგონა, ალბად არ არსბეობდა ამდენი ყვავილი ერთად სადმე, რამდენიც აქ. თინამ მაშინვე შემატყო და გამიღიმა..
– ლამაზია არა? თაზოს უყვარს ძალიან ბუნება, ეს მიდი ნახელავია. გიჟდება ყვავილებზე.. მაღაზიაც კი გახსნა ყვავილების, საიდანაც ნერვებს და თესლს ყიდიან.. ბევრს მოგზაურობს და ასეთი იშვიათი ჯიშის მცენარეებს აგროვებს..
– მართლა? წამოუდგენელია. მამაკცებს დიდად არ უყვარს ხოლმე ყვავილები...
– პაპას გავს, ჩემს მეუღლეს უყვარდა ძალიან, ნათელში ამყოფოს მისი სული უფალმა.. თაზოსაც გადაედო მერე.. რას ვიზავთ სამსახურიც ასეთი აქვს. სოფლის მეურნელბის სამინისტროში განყოფლების უფროსია.. იქაც სულ ბუნებასთან აქვს შეხება და...
– საოცარია.. ასეთი სილამაზე იშვიათია... ბებო წავალ გამოვიცვლი და ორ წუთში მოვალ კარგით?
– კარგი ჩემო გოგონა, მე სამზარეულოში ვიქნები.. თბილი ჩაი დავლიოთ. ჩემს გაყინულ ძვლებს ესიამოვნება...
ის იყო ტანზე მაისური ავიძრე და მეორეს დავწვი ჩასაცმელად რო კარის გარება და მძაფრი სუნამოს სურნელი მეძგერა ცხვირში.. მოშიშვლებულ მკერდზე ავიფარე მაისური და კარისკენ შევტრიალდი... უცნობი მამაკაცის წინაშე საცვლების ამარა ვიდექი...
– ნანუკა ხარ? – ირონიულად მკითხა და ჩემსკენ წამოვიდა. ინსტიქტურად გადავდგი ერთი ნაბიჯი უკან...
– ნანუკა ვარ– გაუბედავად ვუპასუხე და მზერა ავარიდე..
– რავიცი ძიძის კველობაზე ზედმეტად ლამაზი და სექსუალური ხო არ ხარ?? შენნაირი ქალი ლოგინში ვიცი და არა ძიძად..
– ნერწყვი ძლივს გადავყაპე და გაავებული თვალებით შევხედე... რას იზავთ ყველას თქვენნაირად არ უმართლებთ რომ ფულში იცურაონ.. დიდად დამავალებთ თუ გახვალთ და მაცდით რომ ჩავიცვა...
– არადა წინააღმდეგი არ ვიყავი რომ მეყურებინა..
– სამაგიეროდ მე არ ვარ თანახმა. ამის მერე კარზე დაკაკუნებაც ისწავლეთ...
– მწარე ენა გქონია..
– სამაგიეროდ თქვენ უკულტურო ხართ..– ჯიბრზე შევეპასუხე და ხელით ვანიშნე კარისკენ წასულიყო....
გავიდა თუ არა ელვის სისწრაფით შევიმოსე და საწოლზე ჩამოვჯექი. გული საშინლად მიფართხალებდა... ასე არასოდეს მილაპარაკია უცნობ ადამიანთან მითუმეტეს მამაკაცთან.. ეს პირველი სიტყვები იყო საპირისპირო სქესისაგან ვინც ასე გულღიად მითხრა ის რასაც ფიქრობდა...
**
ღრმად ჩავისუნთქე მძიმე ჰაერი და თინასთან სამზარეულოში გავედი... გვერდით ეჯდა საყვარელი შვილიშვილი და ისე თბილად ესაუბრებოდა სურვილი გამიჩნდა მაგიდაზე მდგარი ჩაიდანი ამ კაცისათვის თავში ჩამერტყა... დამინახა თუ არა ფეხზე წამოდგა და ხელი გამომიწოდა..
– მე თაზო ვარ... შენ ნანუკა.. მაინც ვიცნობდეთ ერთმანეთს... რა იცი რა ხდება...
– წეღარ როცა ოთახშ შემომივადი ნახევრად შიშველს მაშინაც შეგეძლო გამცნობოდი... წარბაწეულმა ვუპასუხე და მხოოდ ახლა გამახსენდა თინას არსებობა..
– დედაა, რატომ ვარ ცოცხალი, იმხელაზე იყვირა ორივე გაოცებულები შევტრიალდით... დედა მომიკვდეს თავი...
– ბებო დამშვიდდი რა , არაფერი მომხდარა.. ბებო კარგი– იგონებს...
– არაფერს ვიგონებ. კარზე რომ დაგეკაკუნებინა ასე არ მოხდებოდა...
– ბებიაჩემი ამ დროს წევს ხოლმე და კარზე არასოდეს ვაკაკუნებ, მე რა ვიცოდი იქ შიშველი ძიძა თუ იქნებოდა ეეე. რა გამიხურეთ საქმე რა...– გაცოფებულმა მომახადა ბოლო სიტყვები და სამზარეულოდან გავარდა.... თინას გავხედე და ორივეს სიცილი აგვიტყდა...
– ბებიკო. რამე დაგინახა ამ გაფუჭებულმა?? ოოო, შენ არ იცი ეს რა ქალები ჭიაა. სულ მამამის გავს. ჩემი შვილი მაგას რომ მიყვებოდა გავაფრთხილე. ერთი ჯიბეგაფხეკილი კაცი იყო. აბა ახლა შეხედე, მთასავით დგას. ჩემმა ქმარმა ყველაფერი დაუტოვა ამ უვარგისებს და. ის დღე უნდა დაქცეულიყო ლეილამ ეგ რომ გაიცნო . კაცი კი არა დონდლოა...– ისე გაასავსავა ხელები თინამ გულიანად ამიტყდა სიცილი....
შვილი ხდებოდა და ნელა მივდიოდი გაჩერებისაკენ, ისე როგორც პატარას მჩვეოდა ახლაც ბორდიულის კიდეზე ავხტი, ყურსასმენები გავიკეთე და საყვარელ მელოდიას ავუწიე... ვიგრძენი როგორ მტაცა ვიღაცამ ხელი ზურგიდან და ძირს გადმომაგდო... თვალებიდან ცეცხლს ყრიდა თაზო– ორივე მკლავში მაგრად მომიჭირა და ტუჩის კუთხეში გამიღიმა..
– მაგ ლამაზ სახეს დაგმახინჯებ იცოდე ასე გველობას თუ გააგრძელებ . მომისმინე მაგარი ვინ ხარ და როგორი ხარ.. სიმართლე გინდა პროსტა სექსისთვის მომეწონე, თავში არ აგივარდეს ერთი უბრალო გოგო ხარ. – ზიზღით მომახალა , მერე შავ მანქანაში ჩაჯდა და სწრაფად წავიდა. მე კი ერთ ადგილას ვიდექი გაყინული და ცრემლებს ვერ ვიკავებდი

ნაწილი მეორე...
გონზე ვერ მოვდიდოდი, როგორ შეეძლო კაცს ასეთი უხეში ყოფილიყო. კაცს რომელსაც სულ რაღაც რამოდენიმე საათია ვიცნობდი , საოცრება მითხრა პირში და გაღიმებული გატრიალდა... ეს პირველი შემთხვევა იყო როცა მამაკაცი ასე მომექცა… ცრემიანი თვალები მოვიწმინდე და ჩემი ავტობუსის ლოდინში გავიტრუნე..
სახლში განადგურებული მივედი, მისი სიტყვები მხოლოდ სექსისთვის მომეწონეო გულს მირევდა. მინდოდა მეტირა და მეყვირა ... ნუთუ ასეთი უხეში მამაკაცაბი არსებობენ ჯერ კიდევ ღმერთო ჩემო– ჩემს თავს ვკითხე და მაშინვე გავეცი პასუხი. რა თქმა უნდა ეს ხომ ასეთია.. არადა როცა ვიცი ყვაილების ბაღი ვნახე. ვიფიქრე საქმე ვინმე რომანტიულ და თბილ მამაკაცთან მექნებოდა..
ჩანთა და ფეხსაცმელები შუაგულ ოთახში დავტოვე და ცხელ წყლის ქვეშ ნახევარ საათზე მეტი გავატარე... მერე სირბილით გავიქეცი საძინებელში და თბილი საბნის ქვეშ თავი შევაფარე..მთელი ღამე თაზო მელანდებოდა. თითქოს ჩემსკენ მოდიოდა და თავისი გავებული თალებით მიყურებდა.. საგათენებოდ ოფლში გაწუწულს გამომეღვიძა.. საწოლში წამოვჯექი და დაცვარულ შუბლზე ხელი ვიტაცე... საათს გავხედე ჯერ ძალიან ადრე იყო... ძლიც ვერაფრით შევიბრუნე, ახლა მივხვდი ყველაფერი იმ აუტანელი კაცის გამო ხდებოდა. ასე მამაკაცს არასოდეს დავუმცირებივარ და ეს სულ რამოდენიმე წამში მოახერხა თაზომ..
თინასთან მივედი თუ არა მაშინვე მის ოთახში შევძვერი და ელვის სისწრაფით გამოვიცვალე ტანზე.. მხოლოდ ამის მერე მომეშვა გულზე.... კიბეებზე ნელა დავეშვი, უკვე ბოლო საფეხურზე ვიდექი მისი ხმა რომ გავიგონე ჩემს ზურგს უკან.
– დილა მშვიდბისა ნანუკა...
– დილა მშვიდობისა– არც შევტრიალებულვარ ისე ვუპასუხე...
– ჩემზე ნაწყენი ხარ არა?– სირბილით დამეწია და საცვლების ამარა დამიდგა წინ...
– ნაწყენი არ ვარ. გამატარე...
– რატომ? არ გსიამოვნებს ასე რომ ვდგვარ?
– არა, სასიამოვნო რა არის ამაში.. ჩემსგან განსხვავებით სექსუალური ტანი არ გაქვს და არც სექსისასთის მომწონხარ.. – გაღიმებულმა ვუპასუხე და გვერდი ავუქციე....
– იცოდე განანებ ამას – კარში გასვლისას დამაწია სიტყვები და ფეხების ტყაპუნით ავიდა მაღლა..
**
სადილის მოსამზადებლად სამზარეულოში ვფუსფუსებდი თან თინას ვესაუბრებოდი, თავის ახალგაზრდობაზე მიყვებოდა და მაცინებდა.. დიდი ლოდინი არ დამჭირვებია ისე შემოვარდა სამზარეულოში და ყავა გამიკეთეო კი არ მთხოვა მომთხოვა...
– ამას ყავის მოდუღება არ ევალება, ადექი და მოიდუღე. აქამდე ასე ხო იქცეოდი– გაბრაზებით უთხრა ბებიამ და თვალები დაუბრიალა..
– რომ ვთხოვო არ შეიძლება??
– შენ კი არ სთხოვე, მოსთხოვე.. ადექი და სთხოვე ეს გოგო შენთან არ მუშაობს.. ჩემთან არის და რამდენადაც შენს პატარა ტვინს ახსოვს ბებიაშენი ყავას არ მიირთმევს..
– ნანუკა, თუ არ შეწუხდები ყავას მომიდუღებ?– გაღიმებული მომიდგა გვერდით და მთელი სითბოთი მკითხა..
– რა თქმა უნდა– რა პრობლემაა... დაჯექით და ახლავე მოგართმევთ..
– აი ასე. ქალს თავაზიანად უნდა მიმართო, არ აქვს მნიშვნელობა უფროსია თუ უმცროსი...
– თუნდაც ძიძა იყოს??
– ეს შენი ძიძა არ არის... და მეორეც ნანუკა ჩემი გოგოა, ძიძად არ მომიყვანია აქ.. უტვინო ბიჭო– ხმხმაღლა უყვირა თინამ, ხელი დამავლო და სამზარეულოდან ძალით გამიყვანა.... გაზქურაზე კი ქაფმოდებული ყავა შეატოვა...
**
მთელი დღეები ერთმანეთის ჭიდილში და გბრაზებაში გადიოდა, ხელიდან შანსს არ უშვებდა რომ არ დავემცირებინე, მითუმეტეს მაშინ როცა თინ ოთახში არ იყო.. ბოლოს გამოსავალი ვიპოვე. დლით მაშინ მივდიოდი როცა სამსახურში მიდიოდ და სახლში მაშინ ვბრუნდებოდი სანამ მოვიდოდა, ასე სიმშვიდეს ვინარჩუნებდი და მთელი დღე სასიამოვნო განყობაზე ვრჩებოდი...
თორმეტი დეკემბრის დილა იდგა.. გარეთ საოცრად თოვდა. კარგა ხანი იყო თბილისში ამხელა ფანტელები არ მახსოვდა. ყინვასაც გვარიანად მოეყინა მიწა და ფეხი საშინლად მიცურავდა.. გაჩერებამდე საღ–სალამათმა მივაღწიე და მშვიდობიანად მივედი თინა ბებიასთან.. თაზო ეზოში იჯდა და შევატყე რომ მე მელოდებოდა.. შევედი თუ არა ფეხზე წამოდგა და წინ დამიდგა..
– ნანუკა, დღეს დაბადების დღე მაქვს..
– გილოცავ– ღიმილით გავეცი პასუხი და შესვლა დავაპირე რომ შემაჩერა.
– დახმარება უნდა გთხოვო.. მეგობრები მომივლენ და შეგძლია მსუბუქი რაღაც საჭმელები გამიმზადო?
– ეს მე არ მევალებაა..
– ვიცი.. მაპატიე. მაგრამ მართლა მჭირდება დახმარება..ასე რომ არ იყოს არ გთხოვდი... თუ დაგაგვიანდება გპირდები რომ ტაქსს გამოგიძახებ და თანხასაც დაგიმატებ..
– თანხმა არ მჭირდება. საკმარისს ვიღებ. დაგეხმარები ოღონდ იცოდე მეტჯერ არ მთხოვო. ეს ბოლო იყოს. ესეც მხოლოდ იმიტომ რომ დაბადების დღე გაქვს..
– მადლობა. ვიცი რომ ამას არ ვიმსახურებ მაგრამ მადლობა...
ხასიათი ამ დღეს დილიდანვე გამიფუჭდა.. თაზოს ასეთ ქცევა ნერვებზე მოქმედებდა.. და გაღიმების უნარსაც კი მიკარგავდა.სამზარეულოში ფუსფუსი ათ საათზე დავიყე და საქმეს რომ მოვრჩი უკვე რვა ხდებოდა.ძალა და ენერგია აღარ მქონდა.. კუთხეში მდგარ სკამზე ჩამოვჯექი და ცხელ ჩაის ფინჯანს ხელები შემოვაჭდე..
მისაღებში სუფრის ალაგებას მოვრჩი თუ არა მაშინვე მაღლა ავედი, თინა ბებიას უკვე ეძინა.. გაღიმებულმა დავხედე მის უშფოთველ სახეს და ტანზე გამოვიცვალე.. ფეხაკრეფით ჩამოვიპარე დაბლა, არ მინდოდა მის სახეს კიდევ ერთხელ გადავწყდომოდი სადმე.. ის იყო კარში გასვლას ვაპირებდი რომ მოულოდნელად ამაფარა ვიღაცამ პირზე ხელი და ეზოში მდგარ პატარა ფარდულში შემათრია.. მთელი ძალით მიმახეთქა კედელზე და ვიგრძენი როგორ მეკტკინა რაღაცა ზურგში... დაყვირებაც კი ვერ მოვასწარი ისე მომვარდა და კოცნა დამიწყო. ცალ ხელს პირზე მაგრად მიჭერდა მეორეთი კი მაქსიმალურად სწრაფად მიჩეჩავდა ტანსაცმელს.. მოულოდნელად ვიგრძენი მიდი გაყინული ხელები წელზე და მუცელზე , ცრემლები თავისით გადმომცვივდა. .. მივხვდი თაზო იყო....არადა კარგად მახსოვდა რომ მისაღებში დივანზე გაშხლართულს ეძინა.. ოდნავ განათებულ ოთახში კარგად დავლანდე მისი გაავებული თვალები... უკანასკნელი ენერგია მოვიკრიბე და ორივე ხელი მთელი ძალით ვკარი.... მისი სიშორე ვიგრძენი თუ არა მაგიდაზე დადებულ ლარნაკს ხელი დავტაცე და თავში ჩავარტყი... გიჟივით გავვარდი გარეთ .. საოცრად თოვდა, თვალწინ ვერაფერს ვხედავდი... ჯერ კიდევ ემოციებისაგან ვიყავი გაბრუებული.... აქედან გაქცევა და თავის დაღწევა მინდოდა.. მობილურის ძიებაში გართულმა, ქუჩაზე ისე გადავირბინე არც კი გამიხედავს... მხოლოდ ის ვიგრძენი რომ ფეხებზე რაღაც მაგარი მომხდა, მერე ამას მანქანის გამაყრუებელი დამუხრუჭების ხმა მოყვა და მოყინულ ასფალტზე მოწყვეტით დავეცი...
**
გონს რომ მოვედი მანქანაში ვიჯექი და თავზე უცხო მამაკაცი დამყურებდა..
– როგორ ხართ?– შეშინებულმა მკითხა და სახეზე წყლიანი ხელი მომისვა..
– მე მგონი კარგად, თუ არ ჩავთვლით რომ ფეხი მტკივა ცოტა..
– ეგ არაფერი, გაგივლით. მთავარია რომ სერიოზული არაფერია. თქვენ რა ქუჩაზე ასე გადადიხართ ხოლმე? კიდევ კარგი დაგინახეთ...
– ბოდიშს გიხდით.. ვერ დაგინახეთ. ზოგადად ასე არ გადავდივარ..მაგრამ ასე მოხდა ახლა..
– ტიროდით. ალბად პრობლემა გაქვთ. შემიძლია დაგეხმაროთ?..
– ვერ დამეხმარებით. ისედაც შეგაწუხეთ... მადლობა ყველაფრისათვის.. მანქანიდან გადასასვლელად მოვემზადე რომ ხელზე ხელი დამადო..
– ფეხი თუ გტკივათ სახლში როგრო წახვალთ , მე წაგიყვანთ... მითხარით მისამართი...
– არაა საჭირო...
– დამშვიდდით არაფერს გავნებთ. ვიცი ახლა ფიქრობთ რომ უცხო ვარ და რატომ უნდა გამომყვეთ ნება თქვენია. შეგიძლიათ ფეხით წახვიდეთ თუ თქვენი ნატკენი ფეხი ამის საშუალებას მოგცემთ...
– კარგით თანახმა ვარ... მხლოდ იმიტომ რომ ფეხი მართლა ძალიან მტკივა...
მთელი გზა სასიამოვნოდ მესაუბრებოდა. თაზოს მერე ასეთი მამაკაცის გაცნობა ჩემთვის ფეიერვერკივით იყო.... თვალებს არ ვუჯერებდი რომ ასეთებიც არსებობდა... ეს უბრალოდ კაცის იდეალი იყო... მისი საოცრად ლამაზი და დახვეწილი პროფილი საშუალებას არ მაძლევდა სხვა რამესთვის მეყურებინა...ეტყობოდა რომ საკმაოდ ნავარჯიშები და კულტურული მამაკაცი იყო... თეთრი პირსახე და თხელი ნაკვთები ერთმანეთს საოცრად ერწყმოდა. კაცი ასეთი იდეალური ფორმებით არასოდეს მენახა.. ნუშის ფორმის მწვანე თვალებს ისე შემომანათებდა ხოლმე გულში სათითაო კაპილარი მიწყდებოდა.. გვერძე გადავაცხნილი ყავისფერი თმები და მამაკაცის კვალობაზე წიტელი ტუჩები.. საოცარი სანახავი იყო.. რეალურ ადამიანს კი არა ზღაპრებიდან გამოქცეულ პრინცს გავდა, რომელიც ცხენის ნაცვლად შავი უზარმაზარი მანქანით მოძრაობდა..
მანქანა სახლთან გამიჩერა და გამიღია..
– დაგეხმარებით. ისევ შემომანათა მწვანე თვალები და წუთში გაჩნდა ჩემს კართა. ცალი ხელი წელზე შემომხვია და ფრთხილად გამომიყვანა მანქანიდან... როგორც ჩანდა კარგად მქონდა ფეხი გასიებული, ამაოდ ვცდილობდი მიწაზე დადგმას.. მემგონი ძალიან გტკივათ სახეზე გეტყობათ. ორი წუთით დამელოდეთ მანქანას კარგად გავაჩერებ და დაგეხმარებით...
– ძალიან გაწვალებთ ძლივს ამოვიკნავლე და თვალები ავაფახუნე..
– ეგ არაფერი.. დამელოდეთ.. კიბის პირველ საფეხურზე ჩამომსვა და მანქანაში ჩაჯდა...
მის ძლიერ მკლავებს მაგრად დავეყრდები. გამომდინარე იქიდან რომ ფეხს ვერ ვადგავდი სახლის კარამდე კი არ ამიყვანა ამათრია... კარს მივეყუდე და გავუღიმე.
– არ ვიცი მადლობა როგორ გადაგიხადოთ. ჩემი სისულელის გამო ასე გაწვალეთ...
– არაუშვს. ხომ გეუბნებით მთავარია რომ კარგად ხართ...
– თუ დრო გაქვთ ყავაზე დაგპატიჟებთ...
– სიამოვნებით მაგრამ ახლა სახლში უნდა მივიდე, დღეს დედაჩემის დაბადების დღეა და მეოდება... დაბადების დღის ხსენებაზე ტანში ჟრუანტელმა დამიარა. თავბრუს ხვევა ვიგრძენი და თვალები მაგრად დავხუჭე....მოულოდნელად გამახსენდა თაზო , ასე მეგონა მის ხელებს ჯერ კიდევ ვგრძნობდი სხეულზე... მგონი ცუდად ხართ?? გოგონა.. ცუდად ხართ?– მისი ხმა ყრუდ მესმოდა და ხმას ვერ ვცემდი... მისი ხელების შეხება ვიგრძენი სახეზე და თვალები დავაჭყიტე....
– ცუდად არა საშინლად ვარ.. ძლივს ამოვილუღლუღე და კარებში გასაღები გადავატრიალე..
– მგონი ყავის დალევა კარგი აზრი იყო. დედაჩემი მოიცდის.– მშვიდად დამიბრუნა პასუხი ცოტა ხნის წინათ დასმულ შეკითხვაზე და სახლში შემომყვა.. გამეფებულ სიბნელეში ინსტიქტურად მომედო ზედ... შეშინებულმა ვიყვირე და, მარტო ჩემი გული კი არა, უცნობი მამაკაციც შევაშინე.. გიჟივით ვეძგერე შუქის ასანთებს და კედელს ავეტუზე... მე მგონი თქვენ ძალიან ცუდად ხართ.. ან რაღაც ძალიან ცუდი გადაგხდათ თავს ცოტა ხნის წინ...
– მაპატიეთ... ახლავე მოვალ, ცივი წყლის შესხმა სახეზე არ მაწყენდა. თქვენ მისაღებში შედით...
ქურთუკი და ჩანთა სკიდარზე ჩამოვკიდე და ცალი ფეხით გავლასლასდი სააბაზანომდე. სახეზე ცივი წყლის შესხმამ გონზე მომიყვანა, მხოლოდ ახლა გავაანალიზე რომ ოთახში სულიან უცნობი მამაკაცი მედა. სულ რაღაც ნახევარი საათის წინ ძალადობის მსხვერპლი გავხდი კინაღამ და ვინ იცის რას წარმოადგენდა ეს კაცი... გულს ბაგა–ბუგი გაქონდა.. თავს ძალა დავატანე. სამზარეულოში შევედი და ყავა დავასხი. მერე ლანგრით და ტკბილეულით ხელდმშვენებული გავედი უკან..
– მე დათო ვარ...– დავჯექი თუ არა მაშინვე მითხრა და ფეხზე მანიშნა გტკივა თუ არაო..
– მე კი ნანუკა.. მტკივა.. ეტყობა ცუდად დავეცი...
– არა მაგ მხარეს დაგეჯახეთ და ამიტომ, სანამ გათხოვდებით გადაგივლით...
– ხო, იმედია დღეს ან ხვალ არ გავთხოვდები...
– და აპირებთ?
– მის კითხვაზე გამეცინა და ყავის ფინჯანი გავუწოდე.. არა არ ვაპირებ. დედათქვენი გაგინაწყენდებათ.
– უკვე დავურეკე. არანაირი პრობლემა არ არის.. თავის მეგობრებთან ერთად არის ასე რომ არ მოიწყენს.. ქალებს საჭორაო არ ელევათ... ნანუკა , რა მოხდა წეღან? ვიცი ჩემი საქმე არაა, მაგრამ ძალიან შეშინებული იყავით.. აქაც კი სახლში..
– არაფერი მომხდარა მართლა..
– ტყუილად ცრუობთ.. ვიცი რომ რაღაც ისეთი მოხდა.. გული გატკინათ ვიღაცამ ხო ასეა...
– ასეა.. მაგრამ ამაზე საუბარი არ მინდა...
– როგორც გინდათ.. მარტო ცხოვრობთ ამხელა სახლში?– ამ კითხვას არ ველოდი და მაშინვე მიხვდა. დამშვიდდით არაფრის გაკეთებას არ ვაპირებ..უბრალოდ ასეთ დროს რომ არავინაა იმიტომ გკითხეთ. ვიცი ფიქრობთ რა ამის საქმეაო, ადგეს და წავიდესო, უბრალოდ ამ დროში მარტო ცხოვრება საშიშია...
– საფრთხე სახლში კი არა მის გარეთ არის.. სულ რარაც ნახევარი საათის წინ კინაღამ ძალა იხმარეს ჩემზე...– ტუჩებთან მიტანილი ყავის ფინჯანი გაუშეშდა და ამღვრეული თვალებით გამომხედა..
– ძალა იხმარეს? ეს რას ნიშნავს, კი მაგრამ ეს როგორ..
– ეს დიდი ამბავია.. თუკი ბედი კიდევ ერთხელ შეგვახვედრებს მე და თქვენ მოგიყვებით....
– ასე იყოს..ახლა , ნამდვილად ჯობია წავიდე.სანამ კიდევ დარეკა ქალბატონმა დედამ და ისე დამსაჯა როგორც ბავშობაში მსჯიდა ხოლმე.
– ძალიან დიდი მადლობა. არ ვიცი ამ მადლობას როგორ გადაგიხდით დათო...
– ძალიან მარტივად, ბედს სთხოვეთ კიდევ ერთხელ შეგახვედროთ ჩემთან.... თვალი ჩამიკრა და კიბებზე დაეშვა..

დახურულ კარს მივეყუდე და მის ბოლო სიტყვებზე გამეღიმა.. საოცრებაა როცა უცნობი მამაკაცი ასე ტოვებს კვალს შენში, მერე კი მიდის, გაუჩინარდება და არ იცი კიდევ შეგხვდება თუ არა...არ იცი რას გიმზადებს, და რას ელი..... კედელ–კედელ წავედი საძინებლისაკენ და ფუმფულა საწოლზე დავემხე... არ ვიცოდი რა უნდა გამეკეთებინა. როგორ მოვქცეულიყავი, არჩევანის წინაშე ვიდექი ან უნდა წამოვსულიყავი ან ისევ მასთან მემუშავა.. თვალებზე ცრემლი დამედინა.. ცერა თითებით მოვიწმინდე და უნებურად გამეღიმა...როცა ცხოვრებაში რაღაც ცუდი ხდება მას კარგიც თან ახლავს.. დათო გამახსენდა და მტკივნეულმა ფეხმაც მაშინვე გამტეხა... დაწოლილმავე გავიძრე ჯინსის შარვალი . მერე მაისური და საწოლში შევწექი....
დილით ადრე დედაჩემის ზარმა გამაღვიძა. თვალები არც კი გამიხელია ისე გადავწიე ხელი და იატაკზე დაგდებული ტელეფონი მოვძებნე..
– ნანუკაა. ნანუკაა... განწირული კიოდა დედაჩემი და ტირილისაგან სულს ვერ იბრუნებდა... შეშფოთებული წამოვჯექი ლოგინში და მისი სიტყვების მოლოდინში გავიტრუნე. შენი და კიბეებიდან დაგორდა. თელავში მიგვყავს საავადმყოფოში....
– როგორ დედა. რა მოხდა ამიხსენი... ახლავე წამოვალ.... ტირილით სულს ვერ ვითქვამდი.. ტანზე გიჟივით ვიცმევდი და ჩანთაში უაზროდ ვყრიდი ნივთებს....
საამი საათის მერე, უკვე საავადმყოფოში ვიყავი და აცრემლებულ დედაჩემს ვერაფრით ვამშვიდებდი.. ბოლოს მოთმინების ფიალა ამევსო და მკაცრი მზერა მივაპყარი..
– საკმრისია დედა.. რა გატირებს ასე ამიხსენი. ფეხი მოტყდა მხოლოდ. უფალს მადლობა უთხარი რომ ასე მარტივად გადარჩა...
– კი მაგრამ სტკივა...
– ფეხი არ სტყდება ადამიანებს მაგრამ მათაც სტკივათ. რას ვიზავთ ცხოვრება ასეთია.. ზოგისათვის ერთი სიტყვა და გამოხედვაც კი საკმაისია რომ საშინად ეტკინოს გული.
– ასე რატომ ლაპარაკობ, ვინმემ გული გატკინა??? მინდოდა მისთვის ყველაფერი მეთქვა , მაგრამ მობილურის ზარმა საუბარი შემაწყვეტინა. მხოლოდ ახლა გამახსენდა თინა ბებია .. გვერდით გავედი და დარცხვენილმა ვუპასუხე.
– ძალიან მცხვებია, თინა ბებია. ჩემი და კიბიდან დაგორდა საავადმყოფოში ვართ.. რამოდენიმე დღე შეგიძლიათ რომ გამანთავისუფლოთ?? დადებითი პასუხი მივიღე თუ არა ბედნიერება გამომესახა სახეზე , უამრავი მადლობა გადავუხადე და დედაჩემს გვერდით მივუჯექი....
– ნანუკა, კარგია რომ აქ ხარ.. პრობლემები გვაქვს.. მინდოდა მეთქვა რომ სამსახურიდან წამოსულიყავი და ჩვენთან ერთად გეცხოვრა მაგრამ ახლა არ ვიცი როგორ მოვიქცე..
– რა ხდება დედა? მაშინებ... ნინიკოს გარდა კიდევ რამე პრობლემაც არის?
– არის.. არ მინდოდა გენერვიულა და არაფერს გეუბნებოდი... ნინო ცუდადაა...დიაბეტი აქვს... რამოდენიმე კვირის წინ ცუდად გახდა და ანალიზებმა დიაბეტი უჩვენა..
– ნინოს დიაბეტი აქვს?–მთელი ძალა მოვიკრიბე და ამოვიკნავლე.. რატომ აქამდე არ მითხარი... დედა ამის დამალვა როგორ შეიძლებოდა...
– არ ვიცი. არ მინდოდა შენი დის გამო გემუშავა.. მინდოდა გვერდით მყოლოდი.. მაგრამ ახლა რა გავაკეთო არ ვიცი.. მუდმივად სჭირდება წამლები.. ჩემს ძმას ჩვენი ვენახიდან ღვინო დაუწურია და იმას გაგვიყიდოს.. შემოდგომით უამრავ ჩურჩხელას გავყიდი მაგრამ მანამდე გაზაფხული და ზაფხულია წინ..
– დამშვიდდი.. ყველაფერი კარგადაა.. სმსახურიდან წამოსვლას არ აპირებ.. ნინიკოს არაფერი დააკლდება. დამიჯერე მისი კარგად ყოფნის გამო ყველაფერს გავაკეთებ.. ახლა შევალ და ნინოს ვნახავ როგორაა.... აცრემლებულმა შევხედე დედჩემს და პალატისაკენ წავედი...
**
გარეთ ჯერ კიდევ თოვდა... ნინო სახლში თვილად იწვა... ბავშობა გამახსენდა ფანტელების ყურებისას. ქურთუკი შემოვიცვი, კაპიოშუნი თავზე წამოვიფარე და ეზოში გავედი..ფიქრებმა წამიღო.. ახლა იძულებული ვიყავი იქ დავბრუნებულიყავი. ისევ დამენახა მისი სახე და თვალები.. როგორ მინდოდა ვიღაცას მეც ვყვარებოდი გაგიჟებით... ასე მამას მერე აღარავის ვყვარებივარ.. მისი დაკარგვის მერე სითბო არასოდეს მიგრძვნია.. ნინო ბავშობიდან სუსტი ბავშვი იყო. დედა მუდამ მისკენ იყო გადართული..გამეცინა, ახლაც ასე ხდებოდა.. ჩემი და სიგიჟემდე მიყვარდა. მისი კარგად ყოფნის გამო ყველაფერს გავაკეთებდი მაგრამ, დედაჩემს ერთხელაც არ უკითხავს როგორ ვიყავი იქ, როგორ მექცეოდნენ, რას ვგრძნობდი.... საშინლად მომინდა უკან დაბრუნება.. აღარ შემეძლო ამ ყველაფრის ყურება და ატანა... სახლში სირბილით წავედი და ჩანთას დავტაცე ხელი..
– რა ხდება ნანუკა? მიდიხარ?– ძილბურანში მყოფმა მკითხა ნინომ და გამიღიმა..
– უნდა წავიდე. სამსახური მეოლოდება. დიდი ხნით ვერ გავჩერდები...
– ერთი დღეც დარჩენილიყავი, რა იყო გუშინ არ მოხვედი??
– მაპატიე, ასე ჯობია. უნდა წავიდე..ნინიკო. იცოდე მიყვარხარ . დამირეკე თუ რაიმე გინდოდეს... ნინოს ლოყაზე ვაკოცე. სამზარეულოში მოფუსფუსე დედას სწრაფად დავემშვიდობე წასაღებად გამზადებულ ჩანთას ვტაცე ხელი და სადგურისაკენ წავედი....
**
უკვე კარგად გვიანი იყო, სახლში რომ მივედი. ტაქსის მძღოლს ფული გავუწოდე და საჭმლით გატენილი ჩანთა ძლივს მივათრიე სადარბაზომდე რომ უეცრად ჩემი სახელის გაგონებამ შემაკრთო..
– ნანუკა... ზურგს უკან გავიგონე, თბილი ხავერდოვანი ხმა და სანთელივით დავიღვენთე.....გაღიმებული შევტრიალდი და ჩემს წინ მდგარ დათოს მივაპყარი მზერა..ორი დღეა დაგეძებ. სად არ გეძებე..
– დათო?– ჩუმად ამოვიჩურჩულე და ჩანთა ადგილზე დავდე.. რატომ მეძებდი??
– მინდოდა მეკითხა ფეხი როგორ გქონდა. მაგრამ კარი არ გამიღე, მეგონა მემალებოდი...
– გემალებოდი? არ ვიყავი თბილისში. ჩემმა დამ ფეხი მოიტეხა და სოფელში ვიყავი....
– ვწუხვარ, ახლა კარგადაა???
– კარგადაა...
– რაღაც მინდა რომ გითხრა და არ ვიცი როგორ გამიგებ ამას...არც კინოში და არც კაფეში არ გეპატიჟები, ასეთ შემთხვევაში რა უნდა გავაკეთო არ ვიცი, დავიბენი, მაგრამ ორი დღე იმიტომ მოვდიოდი აქ რომ მეთქვა ჩემთან ერთად თუ გაისეირნებ თოვლში –თქო..
– თოვლში? არ შეგვცივდება??? კარგი თანახმა ვარ. ოღონდ ამ ჩანთას ავიტან ჯერ...
– მოდი ჩანთა მანქანაში ჩავდოთ , და მერე ავიტანოთ კარგი??
– კარგი, მაგრამ სად უნდა გავისეირნოთ?
– გზა დიდია, სადაც წაგვიყვანს იქ წავიდეთ....
– იცოდე მცივანა ვარ..
– ჩემს ქურთუკს მოგაცმევ...
– და მაინც რომ გავიყინო?
– მაშინ ჩაგეხუტები და გაგათბობ.... ოღონდ იცოდე. ბევრი უნდა ვილაპარაკოთ..
– ასე მგონია ზღაპარში ვარ.
– ზღაპარში ხარ.. დამიჯერე. მალე მიხვდები ამას. წავიდეთ?– გაღიმებულმა მკითხა და ხელკავი გამომდო....
თავზე საოცრად გვეყრებოდა თოვლის ქათქათა ფიფქები. ორივე ვდუმდით. მიუხედავად იმისა რომ საშინლად მცივანა ადამიანი ვიყავი, მის გვერდით არ მციოდა, სასაცილოა მაგრამ მცხელოდა კიდეც....
– რატომ მენდობი?– მოულოდნელად მკითხა და შედგა... არ გეშინია რომ მეც ცუდი ადამიანი ვიყო? გახსოვს მაშინ მითხარი კინაღამ ძალა იხმარეს ჩემზეო...
– მაშინებ.. საით მიგყავს ლაპარაკი დათო? განა ყველა ადამიანი ერთნაირია? ცუდი და კარგი ხო ყველგან არსებობს..
– და რა იცი რომ მე კარგი ვარ? იქნებ იმ ადამიანზე უფრო ბოროტი ვარ, იქნებ გარყვნილი აზრები მაწუხებს და შენს შეთრევას ვცდილობ....
– არ მომწონს ასეთი საუბარი.. არ შეიძლება ვინმეს ნდობა? დავაშავე რამე რომ გენდე??
– არა , არ დააშავე, უბრალოდ მინდა ვიცოდე რატომ მენდე...
– ადამიანებს კარგად ვცნობ, ვთვლი რომ შენ ერთ–ერთი ხარ ვისაც შემიძლია ვენდო...
– არ იყო კარგი პასუხი, მითხარი ვინ იყო ის ვინც გული გატკინა? შენი შეყვარებულია?
– შეყვარებული არ მყავს... ერთ ოჯახში ვმუშაობს მოხუც ბებიას ვუვლი. ნუ კი არ ვუვლი მასთან ვატარებ დროის უმეტეს ნაწილს და ვაჭმევ.. მას შვილიშვილი ყავს. ეს ბიჭი არ ვიცი საშინლად უხეში და ცივია... იმ დღეს დაბადების დღე ქონდა.. ბევრი დალია. გონზე არ იყო... არ მინდა ამის გახსენება. ძალიან მტკივა გული რომ ეს ყველაფერი მე გადამხდა... მოდი შენზე მომიყევი რამე.. შენი მანქანით და ჩაცმულობით თუ ვიმსჯელებთ შენ არც ძიძა ხარ და არც მაღაზიის კონსულტანტი...
– გამაცინე.. არც ერთი ვარ და არც მეორე.. მაგრამ არც ის ვარ ვინ გგონია... ასე მაცვია იმიტომ რომ ჩემი სამსახური მოითხოვს ამას. ეს მანქანაც მისია, მე უბრალო მძღოლი ვარ...
– მძღოლი ხარ? რთულია ეს საქმე?
– არც ისე...
– ვინ არსის შენი უფროსი? ბებერი და ჯუჯღუნა ქალია? რომელსაც უნდა ლოგინში შეგითრიოს?
– სახალისო გოგო ხარ ნანუკა.. ჩემი უფროსი კაცია. და სულაც არაა ჯუჯღუნა და ბებერი..მაღაზიათა ქსელი ნარცისი გაგიგონია? მისი მეპატრონეა..
– ესეიგი გაგიმართლა. გამიგონია და არაერთხელ ვყოფილვარ იქ.... სიმართლე გითხრა მიუხედავად იმისა რომ მთელი ძალით გეკვრი ზედ, საშინლად გავიყინე...
– გინდა სადმე შევიდეთ?
– არა. მირჩევნია სახლში ავიდეთ. დედაჩემმა საოცარი საჭმელი გამომატანა და დაგპატიჯებ... ასე ნუ მიყურებ თორემ მართა შემაშინებ და შენგანაც გავიქცევი...
– აბა ცადე. ღიმილით დამიბრუნა პასუხი და მწვანე თვალები მომანათა. სირბილით წავედი მისგან რომ მოულოდნელად ამიცურდა ფეხი მოყინულ გზაზე და მის მკლავებში რბილად ჩავესვენე..
– ეს უკვე მეორედ იყო...
– მაპატიე...– ვნება მორეულმა ამოვიკნავლე და გავსწორდი....
**

დამშვიდებული სახით მივუჯექით მაგიდას , ხმას არც ერთი ვიღებდით, ასე მეგონა საოცარ დანაშაულს ჩავდიოდი, სულ მთლად უცნობი კაცი მეჯდა სახლში. კაცი რომელიც ისეთივე უბრალო იყო როგორც მე..მოულოდნელმა ზარმა კარზე და ტელეფონზე შემაკრთო და დათოს გაოცებულმა გავხედე. ხელით მანიშნა ტელეფონს უპასუხე კარს მე გავაღებო... ვინ დამირეკავდა თუ არა თინა... ჩვენს შორის როგორც ყოველთვის ახლაც სასიამოვნო დიალოგი შედგა... დავპირდი რომ ხვა დილით გავიდოდი სამსახურში. კიდევ რაღაცის თქმას ვაპირებდი მაგრამ თვალები გამიფართოვდა როცა ნატა დათოსთან და ტორტთან ერთად შემოვიდა ოთახში..
– შენ არ მითხარი ლამაზი კაცების შებმა არ მეხერხებაო?– გამწარებულმა მომახალა და ტორტი მაგიდაზე კი არ დადო დაახეთქა.. სახე აფაკლულმა გავხედე დათოს რომელიც სიცილს ძლივს იკავებდა და მაქსიმალურად კუმავდა ტუჩებს..
– რა სისულელეს იტყვი ხოლმე ნატა რა.. ჯერ დამაცადე გითხრა და მერე იროხროხე.. ეს ტორტი რისთვის მოათრიე, არ იცი რომ არ მიყვარს?
– სულ არ მადარდებს რა გიყვარს. ის მაინც თუ გახსოვს რომ დღეს შენი საყვარელი დაქალის დაბადების დღეა?
– მაპატიე, დამნაშავემ ამოვილუღლუღე და აცრემლებული ნატა გულში ჩავიკარი.. მაპატიე მართლა. მიზეზი მაქვს– უცებ გამომიკეთდა ხასიათი და 2 წუთში მოვუყევი ნატას ნინოს ამბავი...
– ჩემი წასვლის დროა– თავაზაიანად წამოდგა დათო ფეხზე და კარისაკენ წავიდა რომ ნატა მაშინვე მკლავზე დაეკონწიალა...
– რას ქვია დროა.. სახლში ვინ გელოდება ცოლი??
– ცოლი არ მყავს.
– ხოდა ძალიანაც კარგი, მაშინ აქ დაჯდები და დალევ ჩვენთან ერთად... ეს ამხელა ტორტი რისთვის ვიყიდე....
– გვიანია ნატა.. მეზობლები რას იტყვიან....
– მისმინე...ამ ქალბატონის პირდაპირ ერთი ბებერი ქალი ცხოვრობს რომელიც რვაზე იძინებს. ამის ქვემოთ მე ვარ. ასე რომ მეზობლების ნუ გცხვენია...
– საოცარი დაქალი გყავს– გაღიმებულმა მითხრა და სკამზე დაჯდა უკან... ხვალ სამსახურში ბრუნდები? არ გიფიქრია იქიდან წამოსვლაზე? – სიმშვიდე გაურია ხმაში და გამომხედა..
– სხვა გზა არ მაქვს. ყველაფერთან ერთად ჩემს დას დიაბეტი აქვს.. უნდა ვიზრუნო მასზე. თუ სამსახურიდან წამოვალ მერე წამლებს როგორ ვუყიდით? მაქსიმალურად ვეცდები თავი ავარიდო და ადრე წამოვიდე სახლში ...
– ვერაფერი გავიგე, საერთოდ ვერაფერი– ბუზღუნით დაიწყო საუბარი ნატამ და მკლავში მიჩქმიტა... აი რატომ იცის ამ სიმპატიურმა ყველაფერი და მე არა?
– იმიტომ რომ ეს სიმპატიურ საჭირო ადგილას საჭირო დროს აღმოჩნდა, შენ რომ დამჯახებოდი შენც გეცოდინებოდა..
– ვაიმე რა რომანტიულიააა. დაეჯახე და რამე?
– ნატა საკმარისია.. მგონი ბევრი დალიე... ამაზე მერე ვილაპარაკოთ. ვერ ხდები რომ ადამიანს უხერხულობაში აგდებ?
– მაგას კი არა შენ ვარდები უხერხულობაში. ასე დაბერდები ქალიშვილად და ვერ მიიღებ სიყვარულით და სექსით გამოვეულ სიამოვნებას.. აბა მე მეორე ქმარს ვეძებ და...
– ნატა საკმარისია.. ზედმეტი მოგდის თქო... არაა საჭირო ყველას დაანახო რა ცანცარა ხარ...
– ცანცარობა სად დაინახე, იმაში რომ სექსი ვახსენე? აი მოდი მე თუ ცანცარა ვარ ამას ვკითხოთ რას გვეტყვის... ნახევრად დახუჭული თვალებით შეხედა დათოს, რომელიც საწყალი სახით მიყურებდა.. ის იყო რაღაცის თქმას აპირებდა რომ მობილურზე მოკლე ტექსტური შეტყობინა მოვიდა და მაშინვე ფეხზე წამოდგა.... რამოდენიმე წამში ოთახში სახე შეცვლილი დაბრუნდა და გვერდით გამიყვანა..
– მაპატიე, უნდა წავიდე. ძალიან სერიოზული საქმე მაქვს.. შეგიძია შენი ნომერი მომცე? მინდა კიდევ გნახო....
– ნომერს მოგცემ, მაგრამ ბედს სთხოვე რომ კიდევ ერთხელ შეგვახვედროს.....
**
სამსახურში მივდიოდი და ფეხები უკან მრჩებოდა.. ფრთხილად შევაღე ეზოს კარი და ოთახში ფეხაკრეფით შევედი. აგიზგიზებული ბუხრის წინ იჯდა თინა ბებია და მელოდა.. დამინახა თუ არა გამიღიმა და ჩემთან მოდიო მანიშნა... ქურთუკი და ჩანთა დინავზე გდავკიდე და მის ფეხებთან იატაკზე დავჯექი... თბილი ხელები გადამისვა თვლიან თმებზე და თავი ამაწევინა..
– თუკი ერთ დღეს აქედან წასვლას მოინდომებ მითხარი...მე მაშინვე გაგიშვებ ნანუკა.
– თინა ბებია ეს საიდან მოიგონეთ ახლა?
– ვიცი რომ ერთ დღეს შეგიყვარდება კაცი რომელიც აქაურობის დატოვებას მოგთხოვს, და მე მზად ვიქნები..
– არასოდეს მიგატოვებთ გესმით? რომც წავიდე, სულ მოვალ და გნახავთ ხოლმე, ტელეფონზეს სულ დაგირეკავთ... ასე მოწყენილი ამიტომ ხართ??
– ალბად ჩემი დრო მოვიდა, ამღვრეული თვალებით შემომხედა და ჩემი ხელი ხელებში მოიქცია... მერე ნელა გამაშლევინა თითები და ხელისგულზე პაწაწინა ბეჭედი დამიდო...
– ეს რა არის? გაოცებულმა ავხედე და პასუხის მოლოდინშ გავიტრუნე..
– ეს შენხელა რომ ვიყავი მაშინ ვიყიდე. ახლა მინდა შენი იყოს..
– რას ბრძანებთ , ამას როგორ ავიღებ..
– მისმინე ნანუკა. რო არ ვიცოდე თაზო როგორი გარყვნილია, მოვინდომებდი მისი მეორე ნახევარი ყოფილიყავი და ეს ბეჭდიც მაშინ მომეცა, მაგრამ ძალიანაც რომ გინდოდეს ამას არ დავუშვებ. მინდა ბედნიერი იყო.. ისე ძალიან გიყვარდეს შენი ქმარი როგორც მე მიყვარდა.. სასწაული კაცი იყო.. მინდა ასეთი ბედნიეება გარგუნოს უფალმა შვილო... შენ საუკეთესო ხარ. შენ ამას იმსახურებ....
– ისე ლაპარაკობთ ასე მგონია მემშვიდობებით... ასე ნუ მელაპარაკებით თორემ მაშინებთ...
– ცხოვრება ასეთია შვილო. პატარა ხომ აღარ ვარ.. უკვე დავბერდი. ჩემი დრო მოვჭამე, ახლა შენნაირი ლამაზების დრო მოვიდა. არ მინდა სულ აქ დარჩე და შენი ცხოვრების ლამაზი წლები ჩემს გვერდით გაატარო. მინდა საუკეთესო სამსახური იშოვო ... ისეთი მე რომ ვოცნებობდი..
– თქვენ არ მუშაობდით?
– არა, ჩემი ქმარი ეჭვიანი კაცი იყო. გამომიცხდა ჩემი ცოლი ქალბატონივით სახლში უნდა იჯდესო, ხოდა ვიჯიქი.. არაფერი მაკლდა. ამას როგორ ვიტყვი, მაგრამ ქალისათის მუშაობა კარგია..
– მოდით ეს ცუდი ფიქრები შორს გადავყაროთ.. ახლა წავალ ცხელ ჩაიას და თბილ ფუნთუშას მოგიტანთ და გემრიელად ვისაუზმოთ.– ლოყაზე ჩამოგორებული ცრემლები მოვიწმინდე, ბეჭედი არათითზე წამოვიცვი და სამზარეულოში ღიღინით შევედი...
ზურგს უკან ნაბიჯების ხმა გავიგონე თუ არა, მაგრად ჩავჭიდე ხელი მაგიდაზე დადებულ საშაქრეს და მისკენ შევტრიალდი... თავდახრილი იდგა ჩემს წინაშე , მერე მთელ სახეზე ღიმილი მოედო ორი ნაბიჯი გადმოდგა ჩემსკენ დამაშინვე უკან დავიხიე..
– წინაზე . იქ ზედმეტი მომივიდა..
– ამას შენ ეძახი რომ ზედმეტი მოგივიდა??? შენ ჩემზე ძალადობას აპირებდი..
– არ ვაპირებდი, მინდოდა. და ახლაც მინდა...
– არ მომიახლოვდე თორე ამ საშაქრესჩაგარტყავ გეფიცები...
– წინაზე ის ვაზაც მძიმე იყო...
– ეტყობა კარგად მძიმე არ იყო.. ცხოველო მანიაკო....
– მანიაკი ვარ იმიტომ რომ მინდიხარ?? ხო არ ვმალავ, არ გეუბნები რომ მიყვარხარ, რომ ცოლად მინდიხარ, უბრალოდ შენთან სექსი მინდა...
– თაზო წესიერად მელაპარაკე, და არც ერთი ნაბიჯი არ გადმოდგა ჩემსკენ , გაფრთხილებ...
– ასე რო მექცევი უფრო მინდები, რაც მიძალიანდები უფრო მეტად მიჩნდება შენი კოცნის სურვილი... ნანუკა, ნუ ხარ ხეპრე, დამტანხმდი მიდი... რა გინდა ამაზე მეტს გადაგიხდი....
– ჰაა???? შენ მე საყვარლობას მთავაზობ?? ახვ***რო, არაკაცო. გაეთრიე აქედან და აღარასოდეს მომიახლოვდე....
– ერთ დღეს მაინც შეგითრევ.. ერთ დღეს მაინც გაგიხდი საყვარად და შენი სხეულის თითოეული ნაკვთით დავტკბები.. რო იცოდე როგორ მაგიჟებ... მოულოდნელად როცა არ ველოდი მომიახლოვდა და ხელიდან საშაქრე გამომგლიჯა... თმებზე დამყნოსა და გამიღიმა.... იცოდე. ეს ყველაფერი ჩემი იქნება....
– მანიაკი ხარ . გეფიცები. მანიაკი ხარ.. ბებიაშენს ვეტყვი და წავალ... ვეტყვი რომ ავადმყოფი შვილიშვილი ყავს....
– უთხარი... ცუდი რა არის იმაში რომ მინდიხარ... ქალი კი არა შენ მინდიხარ. ზუსტად შენ... შენი კანი , მიზიდავს ეს თმები და ეს ჯერ უკოცნები ტუჩები...
ორივე ხელი ვკარი და კედელზე მივახეთქე. სირბილით გავედი მისაღებში და თინა ბებიას წინ ტირილით დავეცი მუხლებზე..

გაოცებული მიყურებდა თინა და ხმას ვერ იღებდა. ბოლოს მაინც გაბედა და აცახცახებული ხელი თმაზე გადამისვა. სლუკუნით ავხედე და ტირილს ვუმატე...
– რა მოხდა ბებია. ნანუკა რატომ ტირი??? – მისი ხმის გაგობენაზე გული ამომიჯდა და სლუკუნი ბღავილში გადამივიდა...
– ჩემი ბრალია– ზურგს უკან მისი ხმა მომესმა და უფრო მაგრად ავეკარი თინას...
– შენ რა შუაში ხარ?– სიმკაცრე გაერია თინას და თავი ამაწევინა.. ფეხზე წამომაყენა და გვერით მომისვა.. თაზო რა ხდება ამისხენი.. რატომ ტირის ნანუკა..
– გითხარი მე ვატირე თქო. ნუ დამაკონკრეტებინებ თინა რა..
– წესიერად მელაპარაკე ცინგლიანო ლაწირაკო.. შენი თინა ვინაა აქ... თქვი რა მოხდა ..
– ისეთი არაფერი რომ ამ დღეშია ახლა...უბრალოდ ვუთხარი რომ მიზიდავდა და ჩემთან დაწოლა შევთავაზე..
– გაოცებულმა გამომხედა თინამ და მაგიდაზე დადგმული უზარმაზარი ბროლის საფერფლე გაუქანა თაზოს.. მომენტალურად გაიწია განზე და კედლს მინარცხებული ნამცეცებად იქცა...არაკაცო.. მამაშენის ასლი ხარ. უზრდელო ვირო. გაგაფრთხილე რომ ჩემს გოგოს არ მიკარებოდი...
– არ მივკარებივარ. რა არის ამაში ცუდი ვერ ვხვდები, ახლა ხომ ძველი დრო აღარაა. არ შემიძლია რომ ჩემთან სექსი შევთავაზო? კარგი რა ბებო რა.. გოიმი ხარ?
– უტაქტო ვირი ხარ შვილო. გოიმი მე კი არა შენ ხარ. სიტყვები შეარჩიე თორემ ორ წუთში გაოგაცლი მაგ შენს თანამდებობას ხელიდან და დრჩები შენს ფერად ვარდებთან მარტო... ნანუკას არ მიუახლოვდე თორემ ფეხებს დაგალეწევ.. გადი ეხლა აქედან და არ დაგინახოს ჩემმა თვალებმა.... როხროხით დაგვტოვა თაზომ თუ არა. თინამ მაგრად მიმიკრა გულზე და ცრემლები გადმოსცვივა.. ვიცოდი რომ არაკაცი იყო ოღონდ ასეთი გარყვნილი თუ იყო ამას როგორ ვიფიქრებდი.. წასვლა თუ გინდა წადი.. მე არ დაგიჭერ შვილო....
– მინდა, მაგრამ ვერ წავალ.. სხვა სამსახურს ვერ ვიშოვი თინა ბებია.. ჩემს დას დიაბეტი აქვს. ახლა რომ წავიდე რა ეშველება. მაგრამ მისი მეშინია.. რომ მიახლვდება გული მისკდება.. ისე მიყურებს.. ასეთი რამე არავის შემოუთავაზებია ჩემთვის..
– დამშვიდდი, გპირდები რომ თაზო აღარასოდეს მოგიახლოვდება ..იცოდე ასეთი რამ თუ განმეორდება მითხარი... მამამისის ასლია. ქალების მუსუსი და უტაქტო.. როგორ გგონია , ჩემი უტვინო შვილი როგორ შეითრია საწოლში.?! ასე თავგზა აურია და ..მისმინე, ნანუკა, არ მინდა მარტომ იარო. დღეს სახლში წადი დაისვენე... ამას ჭკუა უნდა ვასწავლო და მერ დაგირეკავ ბებია. გყავს ვინმე მეგობარი ვინს წაგიყვანს???
– მყავს.. მოულოდნელად გავეცი პასუხი და მობილურს ვტაცე ხელი...
გონებაში მხოლოდ დათო მომდიოდა... მხლოდ მას შეეძლო ჩემი დახსნა აქედან... ენერგია მოვიკრიბე და მასთან დავრეკე...
– ბედს ვთხოვე შენი ლამაზი სახე კიდევ ერთხელ მენახა და დამირეკე კიდეც.. კარგად ხარ?
– არ ვარ კარგად.. არ ვიცი , როგორ გთხოვო, ვიცი რომ მუშაობ და დაკავებული მაგრამ.. შეგიძლია აქედან წამიყვანო? მარტოს გასვლა მეშინია.... ყურმილში მისი გახშირებული სუნთქვა მესმოდა. მივხვდი რომ წამებში გააანალიზა მომხდარი სიტუაცია.
– სად ხარ მითხარი, გამოვდივარ...– იმდენად დამაჯერებლად მიპასუხა რომ ენერგია მომემატა და მისამართი ვუკარნახე....
– იცოდე, სანამ არ დაგირეკავ არ გამოხვიდე. ნანუკა მისმენ?– მისი ხმა სულიერ სიმშვიდეს ნერგავდა ჩემში....
**
ნახევარ საათში მისი ზარის გაისმა ჩემს ტელეფონზე და გულმა ფართხალი დამიწყო, ასე მეგონა მეგობარს კი არა საყვარელ ადამიანს ვხვდებოდი რომელსაც ჩემი გულში მარად ჩაკვრა და დამშვიდება შეეძლო..თინას მაგრად ვაკოცე ლოყაზე, მშვიდობიანი ღამე ვუსურვე და ეზოში ლამის სირბილით გავედი... ვარდებს შორის ქანდაკებასავით იდგა. დამინახა თუ არა ჩემსკენ წამოვიდა, თავის არიდება ვცადე მაგრამ არ გამომივიდა..
– ის შავი მანქანა შენ გელოდება?
– შენი საქმე არაა , მკვახედ ვუპასუხე და მხარი ავუქციე რომ მთელი ძალით მომიჭირა ხელი და გულზე მიმიკრა.. ის მჯობია? ჩემზე კარგია? რითი მჯობია? ნუ მიყურებ გაფითრებული, მითხარი რითი მჯობია ის ტიპი, ჩემზე კარგად იცის კოცნა???
– ავადმყოფი ხარ შენ საცოდაო და ვერ ხვდები.. ფსიქიურად ხარ შერყეული, ჩვენს ჯინაზე საავადმყოფოც აღარ გვაქვს...
– შეშლილი მხლოდ იმიტომ ვარ რომ მინდიხარ?
– უზნეო კაცი ხარ. ისიც კი არ იცი ქალს როგორ უნდა ელაპარაკო...
– შენ მიწვევ... შენი თმები და თვალები მიწვევენ ნანუკა..
– მომეშვი გაიგე? არ მომეკარო.... მთელი ძალით გავაგლიჯე ხელი და კარებში გიჟივით გავვარდი... მანქანაზე მიყუდებული მელოდა დათო, ჩემი შეშლილი სახის დანახვაზე ფერი ეცვალა, ჩემსკენ წამოვიდა და ჩემი სახე თბილ ხელებში მოიქცია....
– მოხდა რამე? ცუდად ხარ?? – წამოდი ჩაჯექი.. მისმინე ჩემი მეგობარიც აქ ზის და უკან დაჯექი , წინააღმდეგი ხო არ ხარ?
– არა, აქედან წამიყვანე და სადაც გინდა იქ დავჯდები..
– მე მგონი სიმშვიდე გჭირდება.... კარი გამიღო და ჩაჯდომაში დამეხმარა, ფეხები ისე მიკანკალებდა .... სწრაფად შემოუარა მანქანას და სარკიდან გამომხედა... ეს ბაჩოა, ნანუკა.. გაიცანი.. ოდნავ გავუღიმე და სახე თბილ კაშენში ჩავმალე, არ მინდოდა ჩემი ცრემლები დაენახა დათოს.... დაახლოებით ნახევარი საათი ვიარეთ ასე დუმილით... მოულოდნელად გააჩერა მანქანა და ბაჩოს გახედა, მანაც თავი დაუკრა და მანქანიდან გადავიდა.. მერე შემომიბრუნდა და თვალებით მანიშნა წინ გადმოდიო...
– ბატონო დავით თუ დაგჭირდეთ სახლში ვიქნები– გუცნობიერებლად თქვა ბაჩომ და დათოს ფერი ეცვალა..
– კარგი ბაჩო, მადლობა....
– მანქანა დაძრა თუ არა მაშინვე მივაშტერდი და გამომცდელი მზერა ვესროლე.. ასე რატომ მოგმართავს??
– უბრალოდ. ნანუკა, მეგობრები ვართ.. რა შავდება ამით?
– არ ვიცი არაფერი...
– მეტყვი რა მოხდა? – კარგა ხნის დუმილის მერე მანქანა მთაწმინდის პარკთან შეაჩერა და გამომხედა.. ნანუკა. ვიცი ერთმანეთს არ ვიცნობთ მაგრამ რადგან დამირეკე და დახმარება მთხოვე, ესეიგი უნდა ვიცოდე რა ხდება...
– რომ შემეძლოს დღესვე წამოვიდოდი მაქედა, მაგრამ გამოსავალი არ მაქვს დათო.. რა გავაკეთო ეგეც რომ მივატოვო, ჩემს დას და დედას ვინ მიხედავს.. დაუფარავად შემომთავაზა საყვარლობა... არ ვიცი რა გავაკეთო, როგორ მოვიქცე... ძალიან მეშინია.. რომ ვხედავ მეშინია.. როცა მიახლოვდება და მეხება...
– მოიცადე... შენ საბოლოოდ გადამიყვან ჭკუიდან, გასაგებია გეშინია, მაგრამ რას ნიშნავს გიახლოვდება და გეხება ნანუკა.... იმის გამო რომ ოჯახი არჩინო, საკუთარი თავი უნდა შეწირო? ეს რანაირი ქმედებაა ამიხსენი...
– სხვა გზა არ მაქვს დათო, არ გესმის?? შენ არ დგახარ ასეთი არჩევანის წინაშე. ჩემს მეტი არავინ ყავთ.. მამა უდროო დროს გამოგვეცალა ხელიდან. ახლა მე ვარ ვალდებული, როგორ მოვიქცე. კარგად იცი სამსახურის შოვნა რა რთულია.. როგორ მოვიქცე..
– როგორ და დედაშენს დაურეკავ და ეტყვი რომ იქიდან მოდიხარ, რომ სხვა სამსახურს იშოვი და ისე დაეხმარები... იმ ფულს რაც მოგცეს მე მოგცემ ჩემი ხელფასიდან და უკან დაუბრუნებ...
– არ ვიცი როგორ მოვიქცე...
– ასე მოიქცევი.. აიღე ტელეფონი და დაურეკე.. გინდა რომ შიშისაგან შეიშალო?
– მეშინია. ასე უსუსური არასოდეს ვყოფილვარ..ასე იმედგაცრუებული. ძალიან მეშინია მისი....ადამიანი კი არა ცხოველია..
– და მითუმეტეს. დაურეკე დედაშენს .... აცრემლებულმა გავხედე დათოს და ჩანთიდან მობილური ამოვიღე.... ხელის კანკალით დავრეკე დედაჩემტან და მის პასუხს დაველოდე...
– დედა როგორ ხარ?– ძლივს გასაგებად ამოვიჩურჩულე და ლოყაზე ჩამოგორებული ცრემლი მოვიწმინდე.... გასაგებია.. ნინო როგორააა? დედა , სოფელში ვბრუნდები.. მანამდე სანამ ახალ სამსახურს ვიშოვი... აქ ვეღარ ვიმუშავებ დე.... მომისმინე , აგიხსნი, აქ ვერ გავჩერდები დედა.... დედაააა.. გათიშული ტელეფონი ხელიდან გამივარდა და დათოს გავხედე... ხედავ? – ასეთი რაღაცეები მეგონა მარტო ფილმებში ხდებოდა.. მითხრა არ ჩამოხვიდე თუ სამსახურიდან წამოხვალ, ნინოს ვინ მიხედავსო... დათო ყველაფერი რთულადაა... ძალიან რთულად...
– ნანუკა წამოდი. მე გიშოვი რამეს, დაგეხმარები, ოღონდ მაქედან წამოდი....
– არ შემიძლია.. – ასკულუნებულმა ამოვიკნავლე და მანქანიდან გადავედი.. ცოტა ხანი მადროვა და გვერდით მომიდგა...
– არ ვიცი რა გავაკეთო. რა გითხრა. როგორ მოვიქცე... როგორ მინდა დაგეხმარო. რა გავაკეთო ნანუკა...
– არაფერი არ გააკეთო. მხოლოდ ჩამეხუტე. ჩამეხუტე რომ ვიგრძნო რომ ვიღაც მაინც არის ჩემს გვერდით . რომ მამას ნაცვლად სხვა მიდგას მხარში. რომ მარტო არ ვარ დათო....
ოროვე ხელი შემომხვია ხელზე და გულში ჩამიკრა. მკერდზე დავადე თავი და მის სუნთქვაში გართული გავიტრუნე... ცრელები ლოყებზე თავისით მოგორავდა და თოვლზე ეცემოდა.. კვალსაც კი არ ტოვებდა, ისე როგორც ჩემი ცხოვრება.. ვიგრძენი როგორ მაგრად მიკრავდა გულში და სუნთქვაც კი გავაჩერე..... სითბოს მონატრებული გავთამამადი და ჩემი გათოშილი თითები მის შავ ქურთუკზე ავათამაშე... მალულად ავხედე, სახეზე ღიმილი მოედო.... თითქოს ამას დიდი ხანი ელოდა და ოცნება ცხადად აუხდაო, თვალები დაეხუჭა და რაღაცაზე ფიქრობდა..... რამოდენიმე მილიმეტრით მოვშორდი და ოცნებიდან გამოერკვა... თოვლის ფანტელების ფონზე მისი თვალები კიდევ უფრო მწვანე და საოცნებო ჩანდა.. ტუჩის კუთხეში ღიმილი ამითამაშდა, გარშემო გამეფებულმა სისპეტაკემ და თავზე დაყრილმა თოვლის ფიფქებმა გამათამამა. ფეხის წვერებზე ავიწიე და ქვედა ტუჩზე გაუბედავად შევეხე... ვიგრძენი როგორ გაუხშირდა სუნთქვა. როგორ აემღვრა სისხლი ძარღვებში.. თლილი თითები ლოყაზე დამისვა და გამიღიმა....
– ვიცი ეს ყველაფერი გაუაზრებლად გააკეთე....
– მისმა სიტყვებმა გონზე მომიყვანა, რეალობაში დამაბრუნა და სირცხვილისაგან ლოყები წამომიწითლდა.სახეზე ხელები ავიფარე და ზურგი ვაქციე.... ხელები ნელა ჩამომაწევინა და გამიღიმა.
– დამიჯერე შენმა ნახვამ ჩემი სამყარო შეცვალა, მაგრამ არ მინდა ყველაფერი დაჩქარებულად მოხდეს, მინდა გამიცნო.. არ მინდა იფიქრო რომ შენით ვსარგებლობ ნანუკა... მე ის ბიჭი არ ვარ.. შენს მიმართ გულგრილი არ ვარ.
– მაპატიე. არ ვიცი რას ვაკეთებ..ღმერთო ჩემო რა სირცხვილია, რას იფიქრებდი ჩემზე.. მაპატიე..
– დამშვიდდი, არაფერი მომხდარა... კარგად გამიგე ნანუკა....
– ვიცი. ძალიან მცხვენია...
– სასირცხვილო არაფერია... ასე ნუ მიყურებ გთხოვ, თორემ თავს ვერ შევიკავებ და მორიგ სისულელეს მე ჩავიდენ... გავისერნოთ?– ფიქრების გადასაყრელად მკითხა და გამიღიმა..
– გავისეირნოთ.....
ჩემი ხელი თავის ხელში მოიქცია და ქურთუკის ჯიბეში ჩაიყო. მერე ღიმილით გამომხედა და თვალი ჩამიკრა.... მისი გვერდით ყოფნა მათამამებდა.. თავი მხარზე მივადე და ზედ მივეკარი.... კარგა ხანს ვიარეთ დუმილით , მერე მოულოდნელად შევყოვნდი და ისიც გაჩერდა...თვალებით მანიშნა რა მოხდაო, და სახეზე გაოცება აღებეჭდა...
– არასოდეს მიმატოვო კარგი?– დამპირდი რომ არასოდეს მიმატოვებ....
– გაოცებისაგან თვალები გაუფართოვდა. ცალი წარბი ზემოთ აზიდა და გაყინული ტუჩები შუბლზე შემახო... მუდამ შენს გვერდით ვიქნები... შენ როგორც მოისურვებ ისე, როგორც მეგობარი და როგორც ..მოულოდნელად გაჩუმდა და გზა განაგრძო..
– როგორც რაა??
– ამაზე ფიქრო ჯერ შორია...
– დათო, ნუ მაინტრიგებ. როგორც რაა??– ანცი ბავშვივით გავეკიდე და დავიჭირე. როგორც რა–თქო, მიპასუხე...
– შენს გვერდით ვიქნები თუ გინდა როგორც მეგობარი, თუ გინდა როგორც შენი მეორე ნახევარი...გაოცებულმა ავხედე.... მორიგი ღიმილი მტყორცნა, თვალები ამიხამხამა და ორ წუთში გავადინე თოვლში მორიგი ვარდნა...

**
მანქანაში გათოშილი ჩავჯექი. მთლიანაც ვცახცახებდი. დათოს გავხედე და სიცილს ძლივს იკავებდა...
– შეგიძია გაიცინო. ჯერ სად ხარ. ეს მხოლოდ პირველი დაცემა იყო... კიდევ უამრავს ნახავ..
– ხიფათიანო შენ.. ფრთხილად იარე. არ დაიმტვრე. მე ხო ყველგან არ ვიქნები....
– შენ ხომ დამპირდი არ მიგატოვებო..
– არ მიგატოვებ მაგრამ მთელი დღე ერთად არ ვართ ნანუკა. შენ მუშაობ, მეც სხვათაშორის..
– და შენი უფროსი რატომ არ გირეკავს? ასეთი უფროსი არ მინახავს.. როგორი კაცია?
– ძალიან კარგი..
– ეს რა პასუხია... ამიღწერე და დამიხასიათე..
– როგორ გითხრა.. კარგი ადამიანია. გამგები, თბილი მეგობრული, არ ვიცი ნანუკა, სხვისი აღწერა არ მეხერხება...
– ყველას უყვარს??
– ყველას უყვარს, იმიტომ რომ კეთილია. არავის არჩევს სამსახურში.. ყველასთან ერთნაირად მეგობრობს....
– ოჯახი ყავს???
– ნანუკა,,, შენ ჩემი უფროსი გაინტერესებს თუ მე? სხვა რამეზე ვილაპარაკოთ. რაში გადარდებს ეგ კაცი როგორია.. უნებურად ვიგრძენი თავი დამნაშავედ და მზერა ავარიდე... დათოს მობოლურის ზარმა შემაკრთო და შეშინებულმა შევხედე...ბოდიში მომიხადა და მანქანიდან გადავიდა... მისი საუბარი ყრუდ მესმოდა..მესომდა როგორ ახსენებდა ბავშვს საავადმყოფოს და გადასხმას, სახე წაშლილი ჩაჯდა მანქანაში და აწყიანებული თვალებით გამომხედა... სახლში მიგიყვან კარგი?? საჩქარო საქმე მაქვს...
– მოხდა რამე? გავიგე ბავშვს ახსენებდი... ალმაცერად გამომხედა, ღრმად ჩაისუნთქვა და გამომხედა...
– ბაჩო იყო, ბავშვი ყავს ცუდად, რადგან დღეს არ ვმუშაობ, საავადმყოფოში გავყვები... გულის მანკი აქვს და ცუდად ხდება ხშირად..
– საწყალი პატარა.... ჩუმად ამოვიჩურჩულე და გზას დავაშტერდი....
– დაგირეკავ კარგი? შენ არაფერზე ინერვიულო, შენ არ იდარდო. გპირდები რომ მაქედან წამოსვლაში დაგეხმარები ნანუკა... მენდე..
– მჯერა შენი.. მე შენი მჯერა– გულწრფელად ვუპასუხე და გავუღიმე...

ბარში იჯდა დათო მეგობართან ერთად და ვისკის ჭიქას გაღიმებული დაყურებდა.. ფიქრებით შორს იყო. საერთოდ არ უსმენდა ტატოს.. ვისკიში ჩაყრილ ყინულებს ათამაშებდა და უაზროდ იღიმოდა..
– ეეეე. დავით აქ ხარ?– რას ფიქრობ?? რა გჭირს? უკვე რამდენი დღეა ასე ხარ...
– არაფერი ტატო. რა უნდა მჭირდეს..
– მოიცადე, შეგიძლია ყველა მოატყუო ოღონდ მე არა. მიდი მოყევი რა გჭირს..
– საოცრება მჭირს... რამოდენიმე დღის წინ გოგო გავიცანი ტატო... საოცრებაა. დიდი დილების წინაშე დგას, არ ვიცი როგორ დავეხმარო..
– მოიცადე. დადე ეგ ოხერი ჭიქა და მითხარი რა დილემაზე ლაპარაკობ? თვალებში გეტყობა რაღაცა ხდება შენს თავს..
– აუ ტატო კარგი რა ძმურად..
– რა კარგი რა, შენს თვალებში თავიდან დაბრუნდა სიცოცხლე ასე მგონია რომ რაღაც გიხარია..მიდი მოყევი შენი სიყვარულის ზღაპარი
– მოკლედ, ამ რამოდენიმე დღის წინ,სამსახურიდან სახლში მივდიოდი რომ მოულოდნელად გადამირბინა და დავეჯახე. მანქანა მომიცურდა და ძლივს დავამუხრუჭე ტატო... ჩხუბს ვაპირებდი რომ გადავედი მაგრამ, ისეთი სახე ქონდა გული მეტკინა, ტიროდა. შეშინებული თრთოდა... მოკლედ მერე გავარკვიე რომ ერთ მდიდარ ოჯახში ძიძად მუშაობს, მოხუცებულს უვლის და იმ ქალის შვილიშვილს მისი გაუპატიურება უცდია, იქიდან მორბოდა რომ დავეჯახე..გუშინ შეშინებულმა დამირეკა, წაყვანა მთხოვა, თვალღიად საყვარლობა უთხოვია იმ გარეწარს....
– მოიცადე, მართლა ზღაპარია თუ რა არის დავით? მერე რატო არ მოდის?
– და ყავს ცუდად, დედამისმა უთხრა მაქედან თუ წმოხვალ აქ არ ჩამოხვიდეო.. არ მესმის ასეთი მშობლების ტატო, ერთი შვილის გადასარჩენად მეორეს რომ წირავენ..
– მერე, მაგაზე სწუხხარ? წამოიყვანე ჩვენთან.. რამე სამსახურს ვერ მოვუძებნით??
– მასე ადვილი არაა...
– ეგ როგორ, ვერ გავიგე რა გადაკვრით მელაპარაკები დავით..
– იცის რომ მძღოლი ვარ.. – ტატოს გაოცებული მზერა შეეჩეხა თვალებში დათოს და სიცილის დასამალად მეგობარმა თავი გვერძე გაატრიალა..
– ეს რაღა ტყუილია ახლა,, რატომ მოატყუე ადამიანო...?
– იმიტომ, კარგად იცი მიზეზი... არ მინდა ჩემი თანამდებობა და ფული შეუყვარდეს ვინმეს.. მინდა ჩემი მეობდა და შინაგანი სამყარო გაიცნოს... ყველას მხლოდ იმიტომ უნდა გვერდით მყავდეს რომ მათი სურვიები ავასრულო. დავიღალე.. ბედნიერება მინდა, ფულის ხარჯზე მოპოვებული კი არა, ნამდვილი ბედნიერება და სიყვარული ტატო..
– მესმის.. ვიცი რასაც ამბობ და რასაც გრძნობ..ეს განცდა დიდი ხანია გაწუხებს არა..
– ეს განცდა არ მშორდება ტატო... ახლა როგორ გგონია რომ გაიგებს რომ მძღოლი არ ვარ რას იზავს? ტყუილში დამადანაშაულებს და მეტყვის რომ მეც ისეთივე არარაობა ვარ როგორიც ის ბიჭია..
– მოიცა, მოიცა, ეს სულ ხვა რაღაცაა... ასე არაა... შენ მიზეზი გაქვს...
– ვიცი მაგრამ როგორ მოვიქცე? გუშინ რომ დამირეკა ბაჩოც მანქანაში მეჯდა. გადასვლისას მაინც დაახეთქა „ბატონო დავით დამირეკეთ“– ნანუკა არ ვიცი მაგრამ მე მაგრად დავიბენი... რამე უნდა მოვიფიქრო ტატო, დამეხმარე რა...
– კარგი, მოდი ასე გავაკეთოთ... ხვალ დაურეკე და უთხარი რომ შენი მეგობრები იკრიბებიან სადმე არ ვიცი, მოიფიქრე. ბაჩოც წავიყვანოთ რომ ეწვი არ აიღოს.. ხათოს წამოვიყვან და გავაფრთხილებ რომ ზედმეტი არ თქვას მოკლედ ავუხსნი. და კიდე შეეცადე სადად გეცვას.. სულ ესა..
– მარტივი ოცნებები გაქვს... არ იცი შენი ცოლის ამბავი? ერთ ჭიქას დალევს და დაფქვავს,...
– დამშვიდდი არ დავალევინებ რა გჭირს. თან ხათო აღარ სვავს.. მალე ბიძ გახდები..
– ვააააა. მომილოცავს ტოო.. ტატო ძმა ხარ.. მაგრად გამახარე... ხოდა ძალიან კარგი.. მაგრამ იცოდე. ამ დღის მერე ტყუილი აღარ იქნება. ნანუკას სიმართლეს ეტყვი, თორემ შორს ვერ წახვალ...
– ჯერ ადრეა, ჯერ მინდა მისი გრძნობები დავინახე ჩემს მიმართ..
– ცუდად იქცევი დათო. გრძნობებში გინდა გამოტეხო და ატყუებ რა..
– მეშინია რომ მანამდე დავკარგავ...
– როგორც ჩანს ამ გოგომ კვალი დაგიტოვა. დამაინტრიგე როგორია..
– უბრალო, სადა სხვებს არ გავს.. ქერა თმები მხრებზე უწესრიგოდ აყრია. გაცრეცილი სახის კანი აქვს.. როგორ გითხრა ისეთი სუსტია ასე მგონია ხელებში დამემტვრევა...
– შენი ნანუკა არ ვიცი როგორია მაგრამ შენ რომ შეყვარებული ხარ ეს ვიცი...
– შენ კაცი ვერაფერს გამოგაპარებს ხო ასეა...
**
ცხრა ხდებოდა, თინა ბებიას ზარმა რომ გამომაღვიძა, შეშინებულმა დავხედე ტელეფონის ეკრანს ...
– ნანუკა, ბებია როგორ ხარ? გუშინ ვეღარ დაგირეკე...
– კარგად ვარ თინა ბებია თქვენ როგორ ხართ...
– მეც კარგად ვარ ბებია, ჩემზე არ იდარდო... რამოდენიმე დღე თბილისშ არ ვიქნები.. ჩემი ძვირფასი ქალიშვილი ჩამოვიდა და სოფელში მივდივართ. ასე რომ შენ მე იქ არ მჭირდები, ეს კვირა თავისუფალი ხარ. ჩემს ზარს დაელოდე.. ისე არ მოხვიდე..
– კარგით.. მადლობა.. თქვენს ზარს დაველოდები... კარგი დრო გაატარეთ..
– მადლობა ჩემო ლააზო გოგო...
ტელეფონი გავთიშე თუ არა თბილ საბანს მაგრად ჩავეხუტე და ძილის ფიქრებმა წამიღო რომ კარზე კაკუნი გავიგონე, ვიცოდი ნატა იქნებოდა ამ დილაუთენია. ფეხიშველი გავტანტალდი კარის გასაღებად და მისი გაბადრული სახის დანახვაზე გამეცინა..
– გეზინა პაწუკ? მეგონა სამსახურში მიდიოდი..
– თინამ დამირეკა ეს კვირა არ ვიქნებიო თბილისშიო და.. თავისუფალი ვარ.. წამო რა დავწვეთ.. ადგომა არ მინდა ნატუკა...
– მოხდა რამე?
– ნატა, არ ვიცი როგორ მოვიქცე, რა კარგია შენ რომ მყავხარ.. თაზომ პირდაპირ შემომთავაზა საყვარობა, მართლა რა გავაკეთო. როგორ მინდა წამოვიდე. დედაჩემმა როგორც ყოველთვის ახლაც ასე ვთქვათ და გამწირა ნინოს გადასარჩენად. შენ ხო იცი ნინო როგორ მიყვარს, მაგრამ მე რა დავაშავე ნატ.. მეშნია მისი. მისი დაჟინებული მზერა მაგიჟებს. ცხოველივით მიყურებს.. თითქოს ჩემზე ტერაქტის განხორციელებას გეგმავს..
– რა სასაცილო ხარ... ტერაქტი კარგი იყო. მომეწონა.... შენი ლამაზი პრინცი აღარ გინახავს?
– მინახავს რომელიც, გუშნ დავურკე რომ წავეყვანე და რო იცოდე რა გავაკეთე... ვაკოცე,, წარმოიდგინე მე ვაკოცე ვიღაცას.. ხო მაგარია 26 წლის ასაკში პირველად ვაკოცე თითქმის უცნობ კაცს.. არ ვიცი რა დამემართა. ისე მომინდა მისი სითბოს შეგრძნება.. გაუარებლად გავაკეთე ყველაფერი..
– მაგიჟებ.. სასაცილო ხარმართლა. 26 წლის ისე გახსი მონაზონივით ცხოვრობდი და აბა რა გეგონა. ხო ხედავ შენმა ჰორმონებმა მამაკაცი მოითხოვეს..
– გაჩუმდი. უტაქტო ხარ... სხვათაშორის იმედები უნდა გაგიცრუო, დათო არ ამყვა. მითხრა არ მინდა გეგონოს რომ გაჩქარებო.. ნატა რა გავაკეთო.. გეტყვი რაღაცას და არ დამცინო.. შენ ხო იყავი გათხოვილი, რას გრძნობდი შენი ქმრის მიმართ სადან ცოლად გაყვებოდი...
– რა გაინტერესებს მინდოდა თუ არა მასთან სიახლოვე და რას ვგრძნობდი ეს???
– კარგი, ხო ასემთლად ნუ დააკონკრეტებ ვა...
– ნანუკა. ეგ კაცი გიზიდავს ისედაც ხო გეტყობა. მარტო საუბარი და თვალები გყიდის, სხვა არაფერი აღარაა საჭირო.. მასთან გინდა.. გატყობ...როცა ვხედავდი გულში რაღაც იწყებდა ადუღებას. სული მიფრიაქებდა.. არ ვიცი ნანუკა ამას ყველა სხვადასხვა ნაირად განიცდის...
– ნატა , როცა ჩემთან არააა მინდა დამირეკოს. მოვიდეს. მინდა დავინახო... მეშინია რომ შევცდები გესმის? ახლა სულ მარტო ვარ.. არ მინდა გრძნობებში ავირიო. იქნებ მასში მხოლოდ იმეს ვხედავ დასაყრდნობ ძაას, იქნებ მარტო მეგობარია და მე ვაზვიადებ..
– შენ რა გგონია სიყვარული მეგობრობიდან არ იწყება? ვერავინ დამაჯერებს რომ ქალს და მამაკაცს მეგობრობა შეუძლიათ. არ მჯერა , ასეთი გაცრეცილი ფრაზების... მათ შორის ყოველთვის არის ხილული თუ უხილავი ძაფები ნანუკა. მიეცი საშუალება დაგანახოს რისი ჩვენებაც უნდა..მთავარია იცოდე შენ რა გინდა?
– მასთან ყოფნა.. გუშინ მითხრა , შემიძია შენი მეგობარი ვიყო ან შენი მეორე ნახევარიო... როგორ მინდოდა მეთქვა რომ ყოფილიყო. მაგრამ სწორადაც რომ ეგ მაშინებს. მეშინია რომ შეძლებს გული მატკინოს. დამამციროს...
– ასე რომ ფიქრობ იმიტომაც ხარ მარტო ამდენი წელი ნანუკა.. 26 ლის ხარ და არანაირი გამოცდილება არ გაგაჩნია..
– ეგ რა შუაშუა ნატა... შენ რომ 21 წლის გათხოვდი რა მოიგე..
– ოოოო, მე ისეთები მოვიე შენ აზრადაც ვერ მოგივა. კარგად იცი ის დამპალი როგორ მიყვარდა.. ღალატი ვერ ვაპატიე თორემახლაც მასთან ერთად ვიქნებოდი... მასთან ერთად გატარებული ღამეები არ დამავიწყდება..
– ზოგადად დღეებს არ ივიწყებენ ხოლმე– სიცილით ვუთხარი და მიჯლუგუნი ვუთავაზე გვერდში..
– ეგ შენნაირი უკარებები თორემ, ჩემნარი ცეცხლოვანები ღამეებს ითვლიან...– ნატას გადამკიდე რაღა დამაძნებდა, უამრავ სისულელეს საუბობდა როგორც ყოველთვის და ჩემს ხასიათზე მოყვანას წამებში ახერხებდა...
ნატა გავაცილე და სააბაზანოში შევედი შხაპის მისაღებად რომ კარზე გაბმულმა ზარმა იძულებული გამხადა ნახევრად შიშველი გამოვსულიყავი, ტანზე პირსახოცი შემოვიხვიე და კარისაკენ წავედი.. თან ვბობოქრობდი რომ ამ საქციელის გამო მაგრად ვცემდი ნატას.... გაცოფებულმა გამოვაღე კარები და ზღურბლზე მდგარი დათოს გაოცებული სახის დანხვაზე მორიგი სირცხვილი განვიცადე..
– მაპატიე. ცუდ დროს მოვედი...– თავდახრილმა მითხრა და მზერა ამარიდა..
– არა, ნატა გავაცილე ამ წამს და მეგონა ისევ მობრუნდა.. შემოდი დათო, ორ წუთში მოვალ.. დაჯექი და ახლავე.. ძლივს ამოვღერღე სიტყვები და სააბაზანოში შევვარდი.. ელვის სისწრაფით ვიბანავე მდუღარე წყალში... თმაზე პირსახოცი დავიხვიე და საძინებელში შევვარდი. არ ვიცი რამდენი ხანი მოვანდომე ტანსაცმლის არჩევას. ბოლოს არჩევანი უბრალო ჯინსის შარვლზე და შავ სვიტერზე შევაჩერე... მისაღებშ შესულს დათო იგივე პოზაში დამხვდა როგორც დავტოვე... სავარძელში იჯდა და გამალებით წერდა ვიღაცას...
– მოხვედი? ...
– კი, მაპატიე გალოდინე. შენს წინაშე მუდამ უხერხულობაში ვვარდები დათო..
– ეგ არაფერი. ადრინად მოვედი და იმის ბრალია.. მოკლედ სიმრთლე გითხრა არ ვიცოდი სახლში თუ დამხვდებოდი მაგრამ ვცადე.. დღეს საღამოს მეგობრები ვიკრიბებით და მინდოდა მეკითხა ჩემთან ერთად ხომ არ წამოხვიდოდი..
– მე რომ არავის ვიცნობ?
– რატომ? ბაჩო ხო გაგაცანი... სხვებსაც გაგაცნობ. ბევრი არავინ იქნება ტატო თავისი ცოლით და ჩვენ... უბრალოდ ვიფიქრე რომ გულს გადააყოლებდი , ცუდად არ მინდა გამიგო...
– არა. ცუდად არ ვიგებ. არ მინდა უხერხულბა შეგიქმნათ...
– ნანუკა. შემ უხერხულობას კი არ ქმნი პირიიქით ბედნიერება მოგაქვს და სიხალისე ... მეტს აღარ მოგაცდენ. ახლა სამსახურში წავალ და ასე რვა საათისათის გამოგივლი... ხო მართლა სამსახურში რატომ არ ხარ?
– თინამ დამირეკა და ერთი კვირა გამანთავისუფლა..მანამდე ვეცდები რაიმე მოვნახო.. და იქიდან გამოვძვრე...
– კარგი. არ ინერვიულო. ეს ერთი კვირა მშვიდად გაატარე და ყველაფერი კარგად იქნება...
**
წესით ასეთი შეგრძლენა არ უნდა მქონოდა, რაც ახლა მჭირდა, მთელი სხეული მიხურდა.. გარეთ საშინლად ყინავდა მე კი სახლში მოკლე მკლავიანი მაისურით დავდიოდი.. საქოლზე მეჯდა ნატა და სიცილს არ წყვეტდაა. მის წისქვილზე ვასხადი წყალს. მასაც ხო ეს უნდოდა, მუდამ იძახდა ერთხელ ისე შეგიყვარდება ცეცხლი მოგედებაო. და მგონი მოდებული კი არა უკვე კარგად დამვარი ვიყავი.. მარტო მისი თვალების და ტუჩების გახსენებაზე ვხდებოდი ცუდად... მის ხელებსა და სიახლოვეზე სიტყვას არ ვამბობდი....
მთელი ტანსაცმელი საწოლზე მეყარა და თხუნელასავით ვიწეწებოდი შეიგნით... ვერაფრით ვეწვეყდი რა ჩამეცვა... ბოლოს ნატას მოთმინების ფიალა აევსო და საწოლზე ძალით დამსვა..
– თუ გინდა რომ შენი დათო მიიზიდო მოკლე და ამოღებული ჩაიცვი..
– ნატა.. მორჩი!– ხმაში გაბრაზება შემერია..– მასთან დასაწოლად კი არ მივდივარ.. უბრალოდ არ ვიცი რა ჩავიცვა, არ მინდა ვინმეზე ნაკლებად გამოვჩნდე..
– აუუუ შენც ახლა მინისტრების აპარტამენტში მიდიხარ რა.. გოგო, მძღოლია და ეგეთი ძმაკაცებიც ყავს.. ვაფშე რად გინდა მძღოლი ნანუკა, მაგას რა პერსპექტივა უნდა ქონდეს ცხოვრბაში, ვინმე კაი ფულიანი კაცი მონახე.. აიი თაზოს რომ ჩემთვის..
– არ მიხსენო ეგ არარაობა დღეს, და ნუ ეცდები რომ გამაღიზიანო... არანაირი თაზო. მირჩევნია მათხოვარს გავყვე ვიდრე მაგ ცხოველს, რომელიც ასე ექცევა ქალებს... ვსიო საკმარისია, ამ ჯინსს ჩავიცვავ , და თეთრ სვიტერს, ცხვარიჭამიაში მივდივართო... გასაპრანჭი რა უნდა იყოს იქ.. მიდი მომაწოდე ის სვიტერი ნუ მიყურებ გაოცებული...
– ვაააააა. ნანუკას მუზა გაესხნა. ჩემს დაცინას არ წყვეტდა ნატა და მუცელზე ხელებ მიჭერილი გორაობდა საწოლზე..
ზუსტად რვა საათზე დამირეკა დათომ... შავი „პალტო“ მოვიცვი და კიბეებზე ნელა ჩავედი... როგორც ყოვეთვის ახლაც მანქანაზე მიყუდებული მელოდა... მაგრამ ამჯერად მისი შავი უზარმაზარი მანქანა პატარა ვერცხლისფერ მანქანას შეეცვალა.. დავინახე თუ არა სურვილი გამიჩნდა ჩავხუტებოდი და სირბილით წავსულიყავი იქამდე მაგრამ მთელი ძალით ვკუმავდი ჯიბეში ჩაწყობილ ხელებს რომ არაფერი გამეკეთებინა ზედმეტი... მის წინ გავჩერდი და გავუღიმე..
– ძალიან ლამაზი ხარ– ჩუმად მიჩურჩულა ყურთან და ვიგრძენი როგორ დამიარა მისმა სითბომ მთელ სხეულში...
– მადლობა.. – ძლივს გასაგონად ამოვიკნავლე და მზერა ავარიდე... ვნერვიულობ იცი? – მანქანაში როგორც კი ჩავჯექი მაშინვე ვუტხარი და ჩემს სიტყვებზე გაეცინა..
– ნანუკა, მეგობრებთან უნდა გაერთო .. გასათხოვებლად კი არ მიმყავხარ რა განერვიულებს..
– არ ვიცი.. წარმოიდგინე ახლა ასე ვნერვიულობ და სადედამთილოს გასაცნობად რომ მივდიოდე ალბად მანქანაშ მოვკვდებოდი..
– დამშვიდდი. სადედამთილოსაც გაგაცნობ და დამიჯერე არ მოკვდები..– სახე გაბადრულმა მომიბრუნა პასუხი და მანქანა გადაქოქა..
– დამშვიდების ნაცვლად მანერვიულებ რა–– წუწუნა ბავშვივით ვუპასუხე და მხოლოდ ახლა გავაანალიზე მისი სიტყვები... შენი უზარმაზარი მანქანა რა იქნა?
– პატრონს დასჭირდა.. ამიტომ ამით მოვედი..
– ეს შენია? არც ესაა ურიგო მანქანა არა? დიდად ვერ ვერკვევი მარკებში, მხოლოდ მერსედესი და ბეემვე ვიცი.. – ნუ დამცინი მართლა, ასე რომ თუ გინდა მომატყუე რომ ამ მანქანაში ძვირი გადაიხადე ..
– რა საყვარელი ხარ.. მართალი ხარ. ამ მანქანაში სამოცდაათი ათასია გადახდილი. ახალია, დაახლოებით ერთი წლის წინათ ვიყიდე...
– არაჩვეულებრივია, ვერასოდეს წარმომდგინა თუ ასეთ ძვირიან მანქანაში ჩავჯდებოდი ოდესმე.....
– ასე ნუ მიყურებ.თორემ მიყვარდები – ხავერდოვანი ხმით მითხრა და ხელზე ხელი დამადო... ასე თუ გააგრძელებ ჩემს ყურებას სიგიჟემდე შემიყვარდები და მერე რა მეშველება ...
– ასე რომ მელაპრაკები უხერხულად ვგრძნობ თავს და ყველაფრს ვიჯერებ...
– ყველაფერი არა მაგრამ ეს დაიჯერე ნანაუკა.. მართლა მიყვარდები.. შენი თვალები ისეთი თბილია რომ...
– არ გააგრძელო რა... ახლა არ მინდა, გთხოვ. კარგი? დღეს არა დათო.... ჯერ არ მოსულა ამის დრო...
ორ სართულიანი აგურით ნაშენები სახლის წინ გააჩერა მანქანა და ეზოში შევედით.... სახლიდან ჟრიამულის ხმა გამოდიოდა...შიგნით შევედით თუ არა ყველა ფეხზე წამოდგა და მზერა მომაპყრეს...
– ეს სილამაზე სად იპოვე?– ხვეულმა თმიანმა გოგომ გამიღიმა და დათოს მაგრად დაკრა მხარზე ხელი....
– ანგელოზებმა მაჩუქეს.. ნუ ხარ შურიანი ხათო...
– რას ამბობ.. მე და შური? მომეცი მომეცი ეგ ქუდი და ქურთული, ღიმილით მითხრა და უმალ გამაძრო ტანზე... სათითაოდ გამაცნო ყველა დათომ და ბუხრის წინ საპატიო ადგილას დამსვეს.. ჩემს გვერდიტ ხათუნა მოკალატდა და წუთში ჩამომირაკრაკა თავისი ცხოვრების შესახებ... ფანჯარასთან მდგარ დათოს და ტატოს მალულად ვუმზერდი და თავს მინც შებიჭილად ვგრძნობდი.... მომენტალურად გადაეყარა ჩვეი მხერა ერთმანეთს და გული ამიფართხალდა... გამიღიმა და ჩემსკენ წამოვიდა... ხათოს ხელის ანიშნა ადექიო და გვერდით მომიჯდა..
– მოგწონს აქ? კარგია?
– ძალიან კარგია. არაჩვეულებრივი მეგობრები გყავს.. ძალიან კარგები არია....
– მე ? მე არ ვარ კარგი?– მის კითხვას არ ველოდი და ლოყები ამიჭარხალდა..
– შენ საუკეთესო ხარ. დარცხვენილმა ვუპასუხე და გავუღიმე...
– იცოდე. მუდამ შენს გვერდით მიგულე.. მე ეს მაბედნიერებს– ყურთან გადამიწია თმა და ჩუმად მიჩურჩულა , მისმა ხმის ნოტებმა მთელ სხეულში დამიარა და გონება დამიბინდა..

პ.ს. მართალია ძველი ისტორიით დავიწყე დაბრუნება მაგრამ, ვერ წარმოიდგენთ როგო გამახარეთ როცა 2014 წელს დაწერილი ისტორიის დადება მთხოვეთ.
გამომდინარე იქიდან რომ ისტორია დიდია მოცულობით თავებად დავდებ , მსუყე თავებს შემოგთავაზებთ და როგორც მაშნ მიხაროდა თქვენი ტკბილი კომენტარები ახლაც გამიხარდება..
რაც შეეხება ახალ ისტორიას სულ ერთ კვირაში დავბრუნდები ახალი, ცხელი და ლამაზი ისტორიით.
გკოცნით ყველას თუკა.



№1 სტუმარი grafi monte cristo

მეჩვენება მგონი შენი ნიკი

 


№2  offline ადმინი თუკა

grafi monte cristo
მეჩვენება მგონი შენი ნიკი

არაფერიც, მე ვარ. ????????????????
--------------------
4love.ge

 


№3 სტუმარი სტუმარი nancho

ძალიან კარგია,რომ არა და არ მთავდებოდა ეს სულ მახარებდა.გული გამითბე სა სიყვარულში დამაბრუნე,მალე დადე რა,და თუ კიდ გაქვს ძველი იტორიები,მადლობა,

 


№4  offline ადმინი თუკა

სტუმარი nancho
ძალიან კარგია,რომ არა და არ მთავდებოდა ეს სულ მახარებდა.გული გამითბე სა სიყვარულში დამაბრუნე,მალე დადე რა,და თუ კიდ გაქვს ძველი იტორიები,მადლობა,

დავდებ საღამოს აუცილებლად , უღრმესი მადლობაა heart_eyes

dakarguli
თუკა??? რა მაგარია ❤❤ ჯერ კიარ წამიკითხავს მაგრამ:დდ
როგორ გამიხარდი :**

მოვედიი, მაგრამ ძველი ისტორიით ჯერ. kissing_heart kissing_heart
--------------------
4love.ge

 


№5 სტუმარი სტუმარი მაიკო

არ მჯერა შენ ისტორიას რომ ვკითხულობ...წლების წინ ეს საიტი შენი ისტორიებით აღმოვაჩონე...ეს ისტორიაც ვიცი...ძალიან მომწონს შენი ისტორიები და ველი ახალს❤

 


№6  offline წევრი crete20

არ მჯერა რომ დაბრუნდიიიი!!!!
ძალიან გამიხარდა ????????????

 


№7  offline ადმინი თუკა

მადლობაააა ჩემო კარგებოოოო. მეც მიხარია რომ ჯერ კიდევ გახსოვართ.
--------------------
4love.ge

 


№8 სტუმარი სტუმარი სალომე

რა კარგია ველოდები შემდეგს

 


№9  offline წევრი ერემეევიტი

დაგვიბრუნდიი, მიყვარს ეს ისტორია <3

 


№10 სტუმარი სტუმარი ლია

მეორედ ვკითხულობ ამ ლამაზ ისტორიას ისევ იმ სიყვარულით
პირველად რომ წავიკითხე. ბედნიერი ვარ ახალი ისტორიით რომ ბრუნდები.❤❤❤

როდის დდებ შემდეგ თავს?

 


№11  offline წევრი Marizza

ვაიმე როგორ მიყვარხარ და როგორ გამახარეე <3 გელოდებოდი მთელი გულით<3 <3

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent