შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ჩემი ბედი ჩემთან (თავი 3,4)


5-07-2019, 09:56
ავტორი მმარიამმი
ნანახია 518

ჩემი ბედი ჩემთან (თავი 3,4)

თავი 3
შემოდგომას ყოველთვის გააჩნდა რაღაც რაც მიყვარდა.მაგალითად 3 თვის უნახავ მეგობრებს სწორედ სექტემბერში ვნახულობ.მაგრამ უკვე 2 წელია შემოდგომის მოსვლასთან ერთად გულში რაღაც მწყდება ხოლმე.აი ამას ჩემი ანდროსა და ბიჭების თბილისში გადაბარგება იწვევს.მამაჩემიც სამსახურს უბრუნდება და ვრჩებით მხოლოდ მე და დედა ამ უზარმაზარ სახლში.ანრიასს წასვლას ვერა და ვერ მივეჩვიეე.

14 სექტემბერს ღამის ორ საათზე ჩემი ტელეფონის ზარმა გამაღვიძა და ძლივ მივწიე ხელი ტელეფონის ასაღებად.
-მაირიააააააამ.-დამაყრუა ნინის ხმამ.
-ნინი მშვიდობა გაქ?-შეშინბებულმა ვუპასუხეე.
-კი კაცო მშვიდობაა.ამბავი მაქ მოსაყოლი და ხვალ ცოტა ადრე გამოდი სახლიდან შეგხვდები და სკოლაში ერთად წავიდეთ?ოქეი?
-ვაიმეე შემომაკვდები ნინი.მოვალ ხო.
ძლივს შევიბრუნე ძილი. დილით ადრე 7 საათზე წამოვხტი.ახალი
„ზმანები მოვირგე“.თმა კოსად შევიკარი და კულულები ლამაზად ჩამოვიყარე.ჩემი ახლა შეძენილი შავ-თეთრი „Alexander McQueen”-ის უმშვენიერესი ფეხსახმელები ჩავიცვი.სამზარეულოში შევვარდი და ჩემს მასწავლებელ დედიკოს ლოყაზე კოცნით მივესალმე.მგონი არ მითქვამს რომ დედაჩემი ლექტორია ჰო?სკოლაში წავედი და გზად ნინის დაველოდე.
-მოაღწიე ხოო?-ვკითხე და გახარებული ჩავეხუტე.
-აუუჰ რა ამბავი მაქ არ იცი ხო?გოგო ბატონმა დამიანემ ლიზა რომ მოგტაცათ და 1 თვეში ცოლად მოყავს თუ იცი?მარი მადირეკა და მახარა გუშინ საღამოს.
-ვაიმეე გულიი.-გახარებულმა დავიკივლე.-უყურე რა ამათ.გოგო ლიზას 7 წელია ვპირდები შენი მეჯვარე ვიქნებითქოო.აუ რა ჩავიცვაა?
-გოგო ადრეა მაქამედე.მარა დემეტრეს ნაჩუქარი კაბა ჩაიცვი.
-ჰოდა ეგრე.ისე ნეტა იაკომ იცის?
-იცის,იცის.
-აუჰ ამან მართლა ყველაფერი იცის.-გადავიკისკისე და ნინის ჩავეკარი.
სკოლაში მივედით მარიკუნაც ვნახე დ მივულოცე.ბევრი ვიქაჯეთ.მერე რესტორანშიც წავედით,ასე შევეგებეთ მეთერთმეტე კლასში გადასვლას და მომავალი წამების თვეებს.
^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
1 თვის შემდეგ.
მთელმა ერთმა თვემ 1 კვირასავით გაირბინა და დადგა 15 ოქტომბერი.ჩემი ლიზას ქორწილი.დემეს ნაჩუქარი კაბა და ულამაზესი მაღლები ჩავიცვი და გავემართე მამიდულას სახლისკენ.ვნახე ჩემი ულამაზესი პრინცესა.ძალიან ლამაზი კაბით და ვარცხნილობით.კინაღამ ავტირდით.ჩემი ანდრი და ბიჭების ჩამოვიდნენ თბილისსიდან.უკვე ეკლესიისაკენ უნდა წავსულიყავით და ბატონ სიძესაც ვნახავი.მოვიდა ჩვენი სიძეც და შემოყვა მეჯვარეც.მაგრამ ვინ იყო ეს მეჯვარე?არა რა თავი მაქ მოსაკლავი.ის როგორ არ გვარკვიე ვინ იყო დამის მეჯვარეე.მისი დანახვა და სახეზე ღიმილის შეყინვა ერთი იყო.გავიხედე და შევატაკე მზერა შავ უძირო და განუმეორებელ თვალებს.

თავი 4
ჰო ალექსანდრე იყო მეჯვარე.გამოწკეპილი და ჩვეულებრივზე უფრო სიმტაიური და უფრო მომღიმარი.მოულოდნელდ დამადგა თავზე.
-ოჰ მეჯვარევ როგორ ბრძანდებით?-ღიმილით მითხრა.
-მშვენივრად.იცი არ გელოდი.არც კი ვიცოდი თუ დემეს ახლობელი იყავი.
-ახლობელი?-ამაზე ახრხარდა-ახლობელი კი არა ბავშვობის მეგობრები ვართ.
ჩემმა გვრიტებმა ჯვარი დაიწერეს.დარბაზში წავედით და ცეკვებიც გაიხსნა,წყვილის ტრადიციული ცეკვით.ამის შემდეგ კი მეჯვარეების ჯერიც რომ დადგა რაღა უნდა მექნა?ავდექი და მეც ვიცეკვე ვალსი ბატონ ალექსანდრესთან ერთად.კინაღამ ძირს გავიშოლტე მისი სურნელი რომ შევიგრძენი,სურნელი და ცხელი სუნტქვა რომელიც ჩემს მოშიშვლებულ კისერს ხვდებოდა.
-მარიამ.-გავიგონე ალექსანდრეს გამაბრუებელი ბარიტონი.
-გისმენ ალექსანდრე.-ეს ორი სიტყვა აღელვებულმა ძლივს-ძლივობით წარმოვთქვი.
-შენ მართლა არ გახსოვარ?
-რ...რა?.
-მარიამოო.ნუ გამაგიჟე.ბავშვობაში ჩემს ეზოში რომ დახტოდი და დილაობით „სიურპრიზებს“ რომ მიწყობდი დაგავიწყდა?არც ის გახსოვსსიყვარული რომ ამიხსენი 3 წლისამ?
-მეხუმრები ხო?-კინაღამ ცრემლები წამსკდა.
-არა მარი,არა.მერე მე რომ სიცილი ამიტყდა იმის შემდეგ აღარ მეკარებოდი.მართლა დამივიწყე?არა ძალიან პატარაა კი იყავი მაგრამ....
-ვაიმე ალექსანდრე ჩემი სიკვდილი გინდა?
-მარიამ.-ეს სახელი ისე თბილად თქვა შემაყვარა მის მიერ წარმოტქმული „მარიამი“-იცი რა იმ დღეს ხომ სიცილი ავტეხე მაგრამ დღეს მინდა გითხრა რომ მაგარი სულელი ვიყავი.რანაირად გაგიკეთე ეს?იცი რა?ეზოში გამოსული ამდენი წლის შემდეგ რომ დაგინახე გული გამითბა.გული რომელიც მხოლოდ შენი დანახვისას იქყვებს უჩვეულოდ ფეთქვას.მინდა გიტხრა რომ გულს მიხალისებს შენი ღიმილი და გამაყრუებელი კისკისი.-თვილად გამიღიმა და მომლოდინე სახით გამომხედა.
გავიყინე.მისი მჭიდროდ შემოხვეული ხელები რომ არა ნამდვილად დავეცემოდი.მუსიკის ხმა შეწყდა.მეც მუსიკასავით მოვწყდი დარბას და რესტორნის ძალიან მყუდრო ეზოში საქანელაზე ჩამოვჯექი.გონება დავძაბე და გავიხენე.ის პატარა 3 წლის მარიამი და 7 წლის ალექსანდრე.3 წლის ბავშვმა რა სიყვარულის ახსნები ავტეხე?შემრცხვა.ჩემი საქციელის შემრცხვა.და ალექსანდრე?მისი სიტყვები?უჩვეულო სითბო?ეს რაღა ჯანდაბა იყო.ან რას წავიდა ჩემი ცხოვრებიდან ან რაღას შემოიჭრა?რას მერჩოდა?ტირილი დავიწყე.მანამ ვტიროდი სანამ მხარზე ძალიან ტბილი ხელი არ ვიგრძენი.ალექსანდრეს ხელი.გვერდით მომიჯდა და დაიწყო.
-მარიამ,არ იტირო რა.არ მინდა ჩეს გამო ტიროდე.იცი რა მივხვდი რომ სულელი ვიყავი.მაგრამ ახლა მინდა გითხრა რომ მიყვარხარ.ეს სწორედ მაშინ ვიგრძენი როცა 13 წლის შემდეგ შენ, ულამაზეს მარიამ არაბულს კიდევ ერთხელ შეგხვდი.მარიამო შემიყვარდი.არც კი ვიცი როდის მაგრამ ჩემი გული სითბოთი აავსე და დამაბრუნე.
-სანდროო.-ამოვიტირე და მაგრად ჩავეკარი მონატრებულ ალექსანდრეს.ჩემი ბავშვობის და შესაძლოა ცხოვრების სიყვარულსაც.-მეც ძალიან მიყვარხარ ალექსანდრე.უსაზღვროდ.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1 სტუმარი Mari

ძაან მაგარი იყოო ????❤
მალე დადე რა შემდეგიი❤❤❤

აუუ მომეწონააა მალე დადეეე❤❤

 


№2  offline წევრი მმარიამმი

Mari
ძაან მაგარი იყოო ????❤
მალე დადე რა შემდეგიი❤❤❤

აუუ მომეწონააა მალე დადეეე❤❤

აუცილებლაად ❤️

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent