შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ჩემი ბედი ჩემთან (დასასრული)


6-07-2019, 00:56
ავტორი მმარიამმი
ნანახია 1 060

ჩემი ბედი ჩემთან (დასასრული)

ქორწილმაც ჩაიარა.სახლში ალექსანდრემ მიმიყვანა. დიდი ხანია ჩემი ბიჭები არ მინახავს.ყოველდღე სკოლა და მასწავლებლები.ჩემი რუტინა ისევ მეორდება.გადატვირთულმა გრაფიკმა დამქანცა.ძალიან დავიღალე.
ახალი წელი მოდის და ყველა დაუბრუნდა სახლებს.
-ანდროო-ჩავეკარი ჩემს ძმას.
-მარიამო.გვირილავ.მომენატრე ჩემო გულო.გოგოშენი ბიჭი რას შვება.გაიხსენე ძლივს,ხო?არა რა რამდენი აწვალე საცოდავი ბიჭი.-ახარხარდა.
-შე ჟირაფო.გორილააავ.-ბოლო ხმაზე ავკივლდი.-ბიჭო შენც იცოდი?
-ოჰ ვითომ არ გაგახარა.-ლოყა გამიწელა და ისე მითხრა.
ახალ წელს დიდი ქეიფი გაიმართა ჩვენთნ.ჩემი დაქალები,ბიწები და ძმები ჭავჭავაძეებიც მობრძანდნენ.
ალექსანდრემ გარეთ გამიყვანა და მიმიხუტა.აშკარად რაღაცაზე საუბარი სურდა.
-აბა ალექს დაფქვი დროზე.
-მარიამოო.-თბილად დაიწყო.-1 წელი გერმანიაში უნდა წავიდე.-ხომ იცი ბოლო კურსზე ვარ და თუ მინდა წარმატებას მივაღწიო ეს დიდი შანსია.
-კაი რა სანრო.ისე დაიწყე გული გამისკდა.აი მაგას რა ჯობია?წახვალ და ჩამოხვალ.
1 თვის შემდეგ
ალექსანდრე გავაცილეთ და ბევრი ცრემლიც დავღვარე.უკვე აბიტურიენტი ვარ და ბევრსაც ვშრომობ.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
1 წელიც მიილია.უკვე სტუდენტი ვარ და თბილისშიც მიწევს წასვალ ჩემს გოგონებთან ერთად.ალექსანდრეს მესენჯერში დღეში ორჯერ ვესაუბრები.მონატრება მკლავს მაგრამ სულ რაღაც ერთ კვირაში ჩამოვა.მარიამმა სამედიცინოზე ჩააბარა,ნინუცამ სამართალზე.მე კი მომავალი ფსიქოლოგი გახლავართ.სამივე თბილისში გადავსახლდით.
^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
უნივერსიტეტში სწავლას შეძლებისდაგვარად შევეჩვიე.მართალია ოქტომბერია მაგრამ ძალიან ცივა.ამ სიცივეს საშინელი ტალახიანი წვიმაც ახლავს.თანაც მაინდამაინც ახლა არ სცალია ანდრიას რომ მომაკითხოს.გაჩერებაზე დავდექი და ავტობუსს ვუცდიდი.ტელეფონში მუსიკები ჩავრთე და წყნარად ველოდი საჭირო ტრანსპორტს,სანამ ვიღაც იდიოტმა ძალიან სწრაფად არ ჩამიქროლა და ტალახიანი წყლით არ დამასველა.ვაჟბატონმა გადმოსვლა და მობოდიშებაც არ იკადრა ისე მოსწყდა ადგილს.ამაზე მთლად გადავირიე და მის ლანძღვას მოვყევი.რამდენიმე წუთში ჩემს წინ შავი ჯიპი გაჩერდა.მეპატრონემ ფანჯარა ჩამოსწია და გამომძახა.
-გამეცნობით ლამაზო?-ამის თქმა და ჩემი აფეთქება ერთი იყო.კინაღემ თავიდან დავიწყე კივილი,მაგრამ მერე რომ მივხვდი ვინ იყო ხმის პატრონი მანქანაში შევვარდი და ჩავეკარი.ჩემი ალექსანდრე ასე მოულოდნელად დამადგა თავს.ძლივს მოვისიყვარულე და ისევ იმ იდიოტიზე ბუზღუნი გავაგრძელე.ჩემს ბავშვურ საქციელზე ბატონ ალექსანდრეს სიცილი აუტყდა.
-1 წელია არ მინახავხარ ბატონო ალექსანდრე და ახლა ამ მდგომარეობაში შეგხვდი.-ტირილი დავიწყე,საშინელი ემოციურად დატვირთული დღე მქონდა და ამან უფრო გამაცოფა.
სახლთსნ უკვე მისულები ვიყავით.ალექსანდრემ მანქანა ჩემი სახლის წინ გააჩერა და ჩამეხუტა.
-შენი აზრით ჩემთვის აქვს მნიშვნელობა ახლა როგორ გამოიყურები?ერთი სული მქონდა მარიამ როდის გნახავდი.როგორ შეგიძლია ასეთ რაღაცაზე ინერვიულო?-მზრუნველი სახით გამომხედა და ლოყაზე თბილად მაკოცა.
-მომენატრე ალექს.-ეს ორი სიტყვა ამოვიტირე და პატარა ბავშვივით მივეკარი.
სახლში შესვლა და ჩემი აბაზანაში შევარდნა ერთი იყო.წყალი გადავივლე და გამოვიცვალე.ქვემოთ სწრაფად ჩავედი და დივანზე მჯარ ალექსანდეს ჩავეხუტე.
-აბა მომიყევი რა ხდებოდა გერმანიაში.
-საშინელი იყო,მაგრამ რაც მთავარია სწავლა დავამთავრე და ახლა ჩვენი ოჯახის სამშენებლო კომპანიის გენერალური დირექტორი ვარ.-მითხრა და ჩაიცინა.
თვალები გამიფართოვდა.
-ვაიმეე სერიოზულად?აუუჰ რა მაგარიაა.-აღფრთოვანებულმა წამოვიძხე.-ბიჭბმა იციან რომ ჩამოხვედი?
-არაა,არ მითქვამს.
-არ გშია?
-აუუჰ ძაან.
-წამო პიცას გავაკეთებ.მეც მაგრად მშია და ვჭამოთ.
-მოიცა ახლა არ მითხრა რომ შენ საჭმელების კეთება იცი.-გაიკრიჭა და ვითომ გაიკვირვა.
-ოჰჰ ალექსანდრე ჭავჭავაძე.შენმა შეყვარებულმა რისი კეთება იცის და რისი არა არ უნდა იცოდეე.მაცადე შენ გაგასინჯებ ჩემ პიცას და მერე გაიგებ რა კარგადაც გამომდის ყველაფერი.
პიცა გავაკეთე და მართლაც დავადუმე ბატონი ჭავჭავაძე.ეს რა კეთება გცოდნიაო გადარეული იყო.
მერე პოპკორნიც გავაკეთე და ფილმს ჩავუჯექით.მე მალევე მიმეძინა ალექსანდრეზე ჩახუტებულს.ასე ტკბილად საუკუნე არ მძინებია.

------------------
ალბათ ყოფილა დღე როდესაც უჩვეულოდ ბედნიერს გაგღვიძებიათ,სწორედ ასე გამეღვიძა დღეს.თვალები გავახილე და ჩემზე ჩახუტებულიი ალესაანდრე დავინახე.ადგომა დავაპირე მაგრამ ვინ გამიშვა?ბევრი ვიწვალე და ბოლოს სილა გავაწანი.გაოცებულმა ამომხედა.
-მარიაააამ.რა ჯანდაბა გეტაკა?
-აბა გოგოს ასე რომ ეხუტები რა გგონია?-გავიცინე და ჩქარა წამოვდექი
ვისაუზმეთ.ალექსანდრემ უნიში მიმიყვანა თვითონ კი სახლში წავიდა.საღამოს ყველანი ალექსთან შევიკრიბეთ.მეორე დილას საწოლიდან ძლივს ავდექი.კიდევ კარგი შაბათი იყო თორემ ნამდვილად არ მქონდა სადმე წასვლის თავი.გუშინ ალექსანდრეს შევპირდი რომ ხვალ საღამოს ბარში მეც მათთან ერთად წავიდოდი.საღამოს სანდრომ მომაკითხა და სხვა რა გზა მქონდა თავატკიებული ხმისამოუღებლად ჩავჯექი მანქანაში.მთელი თავის ქალა მტკიოდა,საფეთქლები მეწვოდა რასაც საშინელი გულისრევის შეგრძნება ახლდა.ბარში შევედი და დივანზე ჩამოვჯექი.ბიჭები მშვენივრად ერთობოდნენ.კარგადაც გამოთვრნენ.ისინი სასმლისაგან ბრუვდებოდნენ მე კი თავში მოკაკუნე ჩაქუჩები მაგიჟებდნენ.გადავწყვიტე მიმნტანი გოგოსათვის მეთხოვა თავის ტკივილის წამალი.მანაც არ დააყოვნა და წამში მომიტანა წყლით სავსე ჭიქა და ერთი აბი.რაც შეიძლებოდა სწრაფად დავლიე და ისევ ჩემს ადგილს დავუბრონდი.აი ამის შემდეგ ყველაფერი ბუნდოვნად მაქსოვს.მომღიმარი გაბრუებული სახეები.ჩემი გამაყრუებელი კისკისი.სასტუმრო.მე.ალექსანდრე.და ბინდი.
^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
ქუთუთოები ძლივს განვაცალკევე.5 წუთი დამჭირდა თვალების გასახელად მაგრამ უცნობი გარემოს, ჩემი შიშველი სხეულის ,და შიშველი ალექსანდრეს დანახვისას ვინატრე სამუდამოდ თვალდახუჭული დავრჩენილიყავი.სამუდამოდ.სწარაფად მოვძებნე სხვადასხვა კუთხეში მიგდებული საცვლები და ჩემი თითქმის მთლიანად განადგურებული კაბა.რაც შემეძლო ჩქარა ჩავიცვი და ოთახიდან გავვარდი.არც კი ვიცი სად მივდიოდი.ტაქსი გავაჩერე და ასე სახეაფეთქებული გავეშურე სახლისაკენ.ჯერ კიდევ ვერ გავიაზრე რა ხდებოდა ჩემს თავს.ვერა და ვერ გავიაზრე.სახლში შევედი თუ არა აბაზანაში შევვარდი,წყალი მოვუშვი და ჯაკუზში მოწყვეტით ჩავეში.დიდხანს ითმინეს ცრემლებმა,მაგრამ ბოლოს ვეღარ გაუძლეს და ჩემს ღაწვებზე გზა გაიკვალეს.მანამ ვქვითინებდი სანამ წყალში ყოფნისაგან ბებერები არ გამიჩნდა.წლიდან ამოვედი და პირსახოცმოხვეული გავვარდი ოთახში.ძლივს-ძლივობით ჩავიცვი და კუთხეში მოვიკუჭე.ახლა უკვე ყველაფერი გადავხარშე.მაგრმ ჩემს თავს იმით ვამშვიდებდი რომ ჩემს გვერდით მყოფი მამაკაცი ალექსანდრე იყო და არა ვიღაც სხვა.მაგრა მე მარიამ არაბულს,ჩემი ოჯახის საამაყო ქალიშვილს ეს არ მეპატიებოდა.მიუხედავად იმისა რომ ალექსანდრეს მთელი ჩემი ოჯახი პატივს ცემდა მე მაინც დამნაშავე ვიყავი.მაგრამ ალექსანდრე?როგორ გაბედა და ხელი როგორ დამაკარა?ჩემთვის უჩვეული ზიზღი და ბრაზი შემომაწვა.უჩვეულოდ ვბრაზობდი ადამიანზე რომელიც საკუთარ თავზე მეტად მიყვარდა.მთელი 20 წელი ვიცავდი ღირსებას და ამ 20 წლის შემდეგ საკუთარი პატიოსნება ასე უნდა გამეყიდა?ასე როგორ გამოშტერდი მარიამ?რამ გაცდუნაა?გახსენების მიზნით თავში მთელი 20 წუთი ხელაბს ვიშენდი.აინუშშიც არ ვადებდი მოწკრიალე ტელეფონის გამაყრუებულ ხმას,რომელიც ჩემს ოთახში გამეფებულ და ცრემლებით დასვეებულ სიჩუმეს დაუკითხავად არღვევდა.ყოველგვარი დაფიქრების გარეშე ჩავალაგე ჩანთა და ავტოსადგურზე წავედი.ბილეთი ავიღე და გავუდექი სვანეთისკენ მიმავალ გრძელ გზას.ფული იმდენი მქონდა რომ 2 თვე თავისუფლად დავრჩებოდი.საღამოს 7 საათი იყო სვანეთში რომ ჩავედი.ერთი ოჯახი ვნახე რომელსაც მინი სასტუმრო ჰქონდა გახსნილი.ოჯახში მოხუცი ქალბატონი ნელიკო და მისი 19 წლის შვილიშვილი მაკრინე ცხოვრობდა.გოგონას თვალებში დანახვის პირველივე წამს ამოვიკითხე უსაზღვრო კეთილშობილება და სითბო.ნელიკოს 2 კვირის ფული გადავუხადე და მაკრინეს ვთხოვე ოთახი ეჩვენებიდა.
-მარიამი ხო?-შემეკითხა მაკრინე.
-ჰო მარიამი.-შეძლებისდაგვარად გავუღიმე.
-სადაური ხარ მარიამ?
-ქუთაისელი.მაგრამ უკვე რამდენიმე თვეა თბილისში გადმოვეიდი სასწავლებლად.სახლი 2 წლის წინ მაჩუქეს მშობლებმა და იქ ვცხოვრობ.
უკვე ოთახში შევედით.იმდენად დაღლილი ვიყავი საწოლზე მოწყვეტით დავეშივი.
-შეგიძლია ოჯახზე რაიმე მომიყვე.
-აა,კი როგორ არა.მამაჩემი შოთა არაბულია ადვოკატი,დედა ქეთი მხეიძე უნივერსიტეტში მუშაობს,ლექტორია,ძმაც მყავ 23 წლის ანდრია,ისიც ადვოკატია,ვერც კი წარმოიდგენ როგორ მიყვარს.მაკრინემ გამიღიმა და კიდევ რაღაც მკითხა.
-შეიძლება ძალიან მოგაბეზრე თავი მაგრამ კიდევ მაქვს ერთი შეკითხვა.შეყვარებული გყავს?ამ კიტხვამ ალექსანდრე გამახსენა და ტირილი ამიტყდა.
-აუ გაწყენინე?-წამში გადაეფინა სახეზე გულწრფელი სინანული.
-არაა უბრალოოდ...-გულამომჯდარმა ძლივს ამოვთქვი ეს ორი სიტყვა.გადავწყვიტე მაკრინესთვის ყველაფერი მომეყოლა,რადგან მივხვდი რომ ამ გოგოს ნდობა შეიძლებოდა.მისი თვალები იმდენად წმინდა იყო რომ მის სიკეთეში ეჭვიც არ მეპარებოდა.გოგონამ მოღუშული სახით გამომხედა და მიმიხუტა.ჩემს დაწყნარებას ცდილობდა მაგრამ თვითონაც დასაწყნარებელი გახდა ისე აქვითინდა,მაგრამ მალევე გაჩუმდა და მომიშორა.უცებ გაუნათდა სახე და ლაპარაკი დაიწყო.
-მარიამ არ გიფიქრია იმაზე რომ ის აბი არ იყო თავის ტკივილი წამალი?ასი პროცენტით დარწმუნებული ვარ რომ იმ ნაგავმა ნარკოტიკი მოგასაღა და შენზეც პირველი მიღებისას ზედმეტად იმოქმედა,მითუმეტეს ალექსანრეც მთვრალი იყო.
-შესაძლოა,მაგრამ ამას რა მნიშვნელობა აქვს მაკრინე?ალექსანდრეს თვალებში როგორ შევხედო.ერთი ანგელოზის ნიღამგადაკრული ეშმაკი ვეგონები.
-ოჰ მარია,კარგი რა შენს თავს აატყუებ.ალექსანდრეს უყვარხარ და გამორიცხულია ამის გამო შეგიძულოს,გამორიცხული.-მისი სიტყვები გულზე მალამოსავით მომედო.-ვინმეს უთხარი რომ აქ ხარ?
-არა.
ახავე აიღე ტელეფონი და ნუ გადაიყვან ხალს ჭკუიდან.სასწრაფოდ მიწერე შენს ძმას რომ კარგად ხარ და განმარტოება წირდება.გესმის?
-კარგი.-ტელეფონი ავიღე და უამრავი გამოტოვებული ზარი ვნახე,ყველაზე მეტი ზარი ალექსანდრესი იყო,მათეს,გიგის ანდროს და გოგონებსაც არ დაუკლიათ.სასწრაფოდ მივწერე ანდრიას და პასუხს დაველოდე. 2 წუთში მესიჯიმომივიდა.“მარიამ გაგჟდი?დროზე მმითხარი სად ხარ?ნუ გადაგვიყვანე ჭკუიდან.ალექსანდრე რა ცუდადაა იცი?რა საქციელია ეს?მარიმა რა გჭირს?“
არც მე დავაყოვნე პასუხი.მივწერე რომ კარგად ვარ და არაფერი მმიჭირს.პასუხს არ დავლოებივარ ისე გავთიშე ტელეფონი.
^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
ერთი თვე გავიდა მას შემდეგ რაც სვანეთში ვარ.თვე რომელიც ალექსანდრეს გარეშე გავატარე.უკვე რამდენი დღეა ამ ლამაზ ბუნებას შევცქერი მაგრამ ჩემი თვალები ამ სილამაზეს ძველებურად ვეღარ აღიქვამენ.მთელი 30 დღის განმავლობაში ტელეფონისკენ არც კი გამიხედავს.ვიცი საშინლად ვიქცევი და ყველას გულს ვტკენ მაგრამ ჩემი ტვინი ვეღარ აზროვნებს.ის ნათურა გადაიწვა რომელიც სულ ანათებდა,მაძლლევდა ბრძნული და აზრიანი დასკვნების გამოტანის საშუალებეს,მაძლევდა იმის უფლებას რომ ვყოფილიყავი ბედნიერი.მაგრამ ჩემს გულს კიდევ ათბობს საყვარელ ადამიანებთან ყოფნის სურვილი.კიდევ კარგი მაკრინე გავიცანი.საუკეთესო ადამიანი.რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს საკუთარი ოჯახის წევრივით მიყვაარს.ნელიკოც ძალიან კარგი ადამიანია.ბევრ რამეში ვეხმარები.თითქმის სულ საქმეს ვაკეთებ,ეს მაძლებიებს თორემ ალბათ გავგიჟდებოდი.არაფერ აღარ ვჭამ.არაფერი აღარ მინდა.შეიძლება ითქვას რომ ჩამოვდნი.ცხოვრება აღარ მინდა ჩემი საყვარელი ადამიანებისგან შორს.მაგრამ რა ვუყო ჩემს სხეულში გამეფებულ სირცხვილს.იმ საშინელ გრძნობას რომელიც ფეხის გადადგის საშუალებასაც კი არ მაძლევს,გრძნობას რომელიც ჩემს ყველაა სურვილზე გაბატონდა,ჩაკლა ჩემი მიზნები და ჩააქრო ჩემს ტვალებში მოციმციმე სხივები.აი ასე ვიტანჯები მთელ შვიდი დღეა.უძილო ღამეები და ძლივს-ძლივობით გადაგორებული დღეები.უკვე 3 დღეა გაუსაძლისი თავის ტკივილი და თავბრუსხვევა დამჩემდა.საფრთხობელას ვგავარ ამდენი რამის შემდეგ.
-მარიაამ.დროზე ადექი,ჩაიცვი და ბარგი ჩაალაგე.თბილისში მივდივართ.
-რა ხდება მაკრინე.მე ჯერ-ჯერობით არსად წასვლას არ ვაპირებ.
-რას ქვი არ აბპირებ იტანჯები მარიამ ვერ ხედავ?შენ აქ იტანჯიბი მას კი იქ ტანჯავ.რას ვერ მიხვდი?იმას რომ უყვარხარ?იმას რომ ეს ძალით არ გაუკეთებია?თუ იმას რომ მმის გარეშე ვერ ძლებ?სართხობელას დაემსგავსე უკვე.არც გძინავს,არც ჭამ.სადაცაა ხელში შემოგვაკვდე.-თან ლაპარაკობდა და თან ჩემს ბარგს ალაგებდა.-არ გაბედო და არ თქვა რომ არსად არ მოდიხარ გაიგე?სარაფოდ ჩაიცვი და ქვემოთ ჩამოდი.კატეგორიულად გაფრთხილებ.თუ ათ წუთში ქვემოთ ჩამოსულს არ გნახავ ჩემი ხელით წაგათრევ თბილისში გაიგე?მარიამ შენ ჩემთვისაც და ნელიკოსთვისაც ძალიან ბევრს ნიშნავ,ვხედადავთ როგორ იტანჯები და დროა ამ ყველაფერს წერტილი დაესვას.პირობას ვდებ ალექსანდრე თვალსაც არ დაახამხამებს ისე ჩაგიკრავს გულში და უმალ გაპატიებს.მე არ ვიყო მაკრინე ონიანი ასე თუ არ მოხდეს.ნუ მიყურებ ბუს თვალებით ადექი დროზე.
მეც რა მექნა ავდექი და ჩავიცვი.15 წუთში ჩავედი სამზარეულოში და ხის სკამზე ჩამოვჯექი.მაკრინემ წინ მაკარონით სავსე თეფში დამიდგა და მითხრა რომ თუ არ შევჭამდი თავისი ხელით ჩამატენიდა პირში.დავემოჩილე უჩვეულოდ გააფთრებულ მაკრინეს და ამდენი დღი სშემდეგ პირველად ვჭამე ნორმალურად. 1 საათში სამარშუტო ტაქსში ვისხედით და თბილისისკენ მივდიოდით.შუადღის სამი საათი იყო როცა თბილისში ჩავედით.ზოგადად მგზავრობა არ მწყენს ხოლმე მაგრამ ახლა საშნელი გულის რევის შეგრძნებას ვგრძნობდი.მაკრინეს ჩამოვეყრდენი და გზა ნელი სვლით გავაგრძელე.
-მარიამ რა გჭირს?ხომ კარგად ხარ?-აღევებული ხმით მკითხა მაკრინემ.
-არაფერია მგზავრობამ მაწყინა ალბათ.-ძლივს ვუთხარი ეს რამდენიმე სიტყვა და უგონოდ ჩავიკეცე.
-------------------------
საავადმყოფოს საშინელი სუნი,მედიკამენტების სუნით გაჟღენთილი ჰაერი სწორედ ეს ორი საზიზღრობა მოხვდა ჩემს ნესტოებს თვალის გალხელისთანავე.ძლივს დავაშორე წამწამები ერთმანეთს.ჯერ კიდევ ბუნდოვნად ვხედავდი საავადმყოფოს ჭერს.თვალი მოვავლე გარემოს და ჩემს თავთან მყოფი ალექსანრეს სილუეტი გავარჩიეი.თვალები დასიებული ჰქონდა,სახეზე ფერი არ ედო.კარგა ხნის უძილარსა და უჭმელს გავდა.გამომშრალი ტუჩები ერთმანეთს ძლივს ძლივობით მოვწყვიტე და ალექსანდრეს სახელი ამოვიხრიალე.ჩემი ხმით გაოცებული ვიყავი,იმ ხმით გამომშრალი ყელიდან ძლივს რომ ამივუშვი.ალექსანდრემ მაშინვე გამომხედა და ლაპარაკი დაიწყო.
-როგორ შემაშინე იცი მარიამ.ტელეფონზე შენი ზარი რომ შეოვიდა სიხარულისგან ცას ვეწიე,მაგრამ გავიგე რომ გული წაგივიდა.რა ხდება მარიამ ჩვენს თავს?მთელი ერთი თვე სადრაც გაქრი.ვიცი გრცხვენოდა,ისიც ვიცი რატომაც გააკეთე ეს ყველაფერი მაგრამ ჩვენზე საერთოდ არ იფიქრე?ვიცი შეგრცხვა მაგრამ რატომ?შენს გვერდით მე არ ვიყავი მარიამ?შენ უკვე 2 წელია ჩემი შეყვარებული ხარ და შენი თავი მე გადმომეცი.ვიცი ძალიან მძიმეა ისიც ვიცი რომ ამისთვის მზად არ იყავი მარიამ მაგრამ ალკოჰოლისაგან გაბრუებულმა თავი ვეღარ გავაკონტროლე.ვიცი უღირსი კაცივით დავარღვიე პირობა მაგრამ ჩვენი სიყვარული ამას ვერ გაუძლებ?ნუთუ არ შეგიძლია მაპატიო?
-ალექსანდრე.-თვალებზე ცრემლი მომაწვა.-მე შენ რა უნდა გაპატიო?იცი როგორც მიყვარხარ და ისიც იცი რომ შენს გარეშე არ შემიძლია.მთელი ერთი თვეა თვალი არ მომიხუჭავს იმაზე ფიქრით თუ როგორი განადგურებულიები დაგტოვეთ,იმაზე ფიქრით თუ რა დღეში ჩავიგდე თავი და რა დღეში ჩაგაგდეთ თქვენ როცა ის ერთი დაწყევლილი აბი მივიღე.
-მარიამ რა აბზე საუბრობ?
-კარგი ამას არ აქვს მნიშვნელბა მაგრამ დამპირდი რომ არ მიმატოვებ კარგი?
-მე შენ ამას დიდი ხნის წინ დაგპირდი მარიამ-გამიღიმა და ტუჩებზე ნაზად,მოწყვეტით მაკოცა.
ახლა უფრო კარგად მივხვდი რა და ვინ მაკლდა მთელი ამ დროს განმავლობაში.ცოტა ხანს ჩუმად ვისხედით.ეს სიჩუმე კარის ხმამ გაარღვია
კარებში სიმპათიური ახლგაზრდა ექიმი შემოვიდა მომღიმარი სახით.
-ქალბატონო მარიამ თავს როგორ გრძნობთ?
-უკეთესად.
-ძალიან კარგი.ახლა რასაც გეტყვით მერწმუნეთ ამის შემდეგ ბევრად უკეთ გახდებით.
-რა ხდება გაბრიელ?-გაოცებულმა კითხა ალექსანდრემ.როგორც ჩანს ექიმს იცნობდა.
-ქალბატონო მარიამ მალე დედა გახდებით.-აი ეს იყო ფრაზა რომელმაც სრულიად შემცვლა.შეიძლება ითქვას სიქიოდან მომაბრუნა და სულიერი სიმშვიდე დამიბრუნა.მთელი სახეზე დიდი ხნის წინ მიძინებულმა ღიმილმა დაისადგურა.ალექსანდრეს გაკვირვებული და დალენჩებული სახის შემხედვარემ სიცილი ავტეხე.
-აუ მარიამ რა მაგარი გოგო ხაარ.-გამიცინა და ჩამხუტა.შემდეგ მთელი სახე დამიკოცნა.გახარებული გავარდა დერეფანში და დაიყვირა მამა ვხდები ხალხო მამაო.ამაზე ისევ სიცილე ამიტყდა.მერე დაიწყო მოლოცვები და ერთიამბავი.იმ დღესვე გამომწერეს.ალექსანდრემ თავის სახლში მიმიყვანა.ყველა თავს მევლებოდა.ალექსი და ანდრო მთელი დღე დაშტერებულები დადიოდნენ.მოკლედ რომ ვთქვად ასე ბედნიერად მიილია მომავალი ერთი კვირაც.15 თებერვალიც დადგაა.ამ დღეს მოუთმენლად ველოდი რაღაც განსაკუთრებულის ჩუქება მინდოდა ალექსანდრესთვის და ასეც მოვიქეცი.ულამაზესი მაჯის საათი და ტყავის სამაჯური ვუყიდე აი ისეთი მე რომ ჭკუა მეკეტება.აუ თვითონ კი რა გამიკეთაა..მოტყდა.სადღაც გაქრა მთელი დღე მიმატოვა.არც კი დაურეკავს.არა დარეკვით მაინც როგორ არ დამირეკა?კიდევ კარგი ჩემმა გოგონება მაინც შემომთავაზეს რესტორანში წასვლა თორემ ალბათ ისევ ტირილს დავიწყებდი.ამ ორსულობამ მთლად გულჩივილი გამხადა და სასაცილო რაღაცებზეც კი მეტირება.ლამაზი შინდისფერი,გრძესახელოიანი ნაქსოვი კაბა ჩავიცვი.თმები გავიშალე და მაყალყელიანი შავი ჩექმებიც მოვირგე.ალექსანდრეს ნაჩუქარი იასამნის არომატის მქონე სუნამო ვიპკურე და მაკრინეს მოსვლას დაველოდე.ხო მართლა მაკრინეც თბილისში გადმოვიდა და ჩემთან ერთად სწავლობს,ისიც ფსიქოლოგიის ფაკუტეტზეა.7 საათზე მაკრინემ მომაკითხა.ტაქსი გამოვიძახეთ და რესტორნისკენ გავემართეთ იქ მარის და ნინისაც შევხვდით.რაღაცები შევუკვეთეთ და მყუდრო ადგილას დავსხედით.უცებ გარემო ჩამნელდა და ცისფერი ნათება გავრცელდა.“another love”-ს ჰანგები გაისმა.სიმღერის რომელზეც ჭკუა მეკეტება.კიდევ ერთხელ გამახსენდა ალექსანდრე და გულში რაღაც ჩამწყდა.მომღერის მიერ წრმოთქმული პირველი სიტყვა გავიგონე და პირი დავაღე.სიჩუმე ჩემი ალექსანდრეს ხავერდოვანმა ხმამ გაკვეთა.სიმღერა დასრულდა.მთელი ამ დროის განმავლობაში მე მეკუთვნოდა აექსანდრე ჭავჭავაძის მზერა,მისი ნამღერი.სიმღერაც ჩემი იყო და თვით ალექსანდრეც.მიხაროდა რომ ჩემმა ბედმა ამდენი წლის შემდეგ მომაგნო მთელი 13 წელს რომ მის გარეშე ვიყავი მეყო.ჩემი ბედი ჩემთან.
-მინდა გითხრათ რომ ეს სიმღერა ჩემი ცხოვრების სიყავრულს და შესაძლოა საცოლეს მარიამ არაბულს ეკუთვნის.-საცოლესოო?ეს ვერაა ხო?-ამ პატარა გოგოს რომელმაც ჩემი გული 13 წლის წინ სამი წლის ასაკში დაიმონა.მინდა გითხრათ რომ მე ის მიყვარს.მიყვარს უჩემოდ გატარებული 13 წლის გამო.მიყვარს რადგან პირველ და ამავდროულად ცხოვრების სიყვარულად მაქცია.მიყვარს იმიტომ რომ სულ რაღაც 9 თვეში ქვეყანას ჩემს შვილს მოავლენს.მიყვარს თითოეული მისი ნათქვამი „მიყვარხარ“.თითოელი მისი ღიმილი,მისი უნაზესი სურნელი,მისი კისკისი,მისი მწარე ენა და თბილი გამოხედვა.ჰო მე ეს ქალი მთელი არსებით მიყვარს.მთელი არსებით მიყვარს მარიამ არაბულის უწმინდესი სული და სიყვარულით სავსე გული.და დღეს მინდა ქალბატონ მარიამს ხელი ვთხოვო.ვთხოვო რომ მთელი ცხოვრება ჩემთან გაატაროს.ჰოდა მარიამ-ფრაზა გაწელე და მომიახოლვდა.ლამისაა სიხარულის ცრემლებში ცურვა დავიწყო.იმ სიხარულისა და ბედნიერების რომელიც ჩემმა ბედმა მომიტანა-გამომემყვები ცოლად თუ არა?
-რას ქვია არა კარგად ხომ ხარ?-ვუთხარი და გულში მაგრად ჩავიკარი გახარებული ალექსანდრე.
ასე თბილად ჩაიარა დღემ რომელიც ცხოვრებაში არ დამავიწყდება.დღე რომელიც მხოლოდ ჩემი და ალექსანდრეს სიყვარულისაა.

თავი 8(დასასრული)
ჯერ მხოლოდ ორი თვის ფეხძიმე ვარ.სააღდგომი არდადეგების გამო ქუთაისს ვეწვიე.ისევ ჩემს თბილ სახლში დავბრუნდი.ჰამაკში ვიჯექი როცა ანდროს მავკარი თვალი.
-ანდრო მოდი რა.-გავძახე ჩემს ძმას და გავუღიმე.
-მოვდივარ ჩემო ლამაზო.
-ვაიმეე ახლაი ჟაკეტი გაცვია?
-რაო მოგეწონა ?
-აუუ მათხოვე რა?
-აუ ძმა ხო არ ხარ ტანსაცმელს რო მახევ.რა ჯანდამბამ შეგაყვარა ეს ბიწის ჟაკეტები ვერ ხარ რა.-ბოლო ხმაზე ახარხარდა და ჟაკეტი გამომიწოდა.ტუჩებგაბუსხულმა გამოვართვი და ჩავიცვი.
-ბიჭო რა კაი სუნი აქ.-ჩავიცინე და ჩემს ანდროს ჩავეხუტე.მასაც გაეღიმა და ლაპარაკi დაიწყო.
-აბა რას შვება ჩემი გოგო მანდ რომაა?-მუცელზე მომეფერა.
-რა იცი რო გოგოა?ბიჭი მინდა მე და ესეიგი ბიჭია .-ისევ გავბუსხე ტუჩები.ამაზე ტუჩის კუტხე ჩატეხა.
-რატო გინდა ბიჭი?-ინტერესით ავსებული თვალებიტ გამომხედა.
-იმიტო რო მეორეს გოგოს გავაჩენ და მინდა რომ ჩემს გოგოს უფროსი ძმა ყავდეს.მინდა ისე უყვარდეთ ერთმანეთი როგორც ჩვენ
-აუ მარო რა თბილი ხა იცი.-გაღიმებულმა გამომხედა და ლოყაზე მაკოცა.ამ დროს ეზოში ალექსანდე შემოვიდ ადა ისიც მოგვისკუპდა.
-რაო რაზე ვწორაობტო?
-რაზე და ამ შენს ქალბატონს ბიჭი დომი.
-ოჰ მართლა მარიკუნა?-გაღიმებულმა გამომხედა.-და რატომო?
-იმიტო რო მეორე გოგო უნდა გავაჩინო და ჩემს გოგოს უფროსი ძმა მინდა რომ ყავდეს.-ისე საყვარლად ვთქვი ვეღარ მოიტმინა და გაბუსხულ ტუჩებზე მაკოცა.
-ოეე მეც აქ ვარ.-მოჩვენებიტი გაბრაზებთ თქვა ანდრიამ და ტუჩის კუთხე საყვარლად ჩატეხა.
-კაი ნუ მიტრა*** ერთი.-გაეცინა ალექსანდრეს.
15 აპრილი
სარკესთან ვდგავარ და ჩემსოდნავ წამოზრდილ მუცელს ვუყურებ.სულ რაღაც რამდენიმე საათში ჩემი ქორწილი იქნება.დღე რომელსაც ამდენი ხანია ველი.ულამაზესი კაბა მაცვია.აი ისეთი ბავშვობიდან რომ ვოცნებობ.ფუშფუშა და ძალიან ლამაზი,თმები ძალიან სადად მაქვს.არც მაკიაჟით გადამიტვირთავს დიდად თავი.ძალიან სადა მაგრამ ლამაზი მაკიაჟი გავიკეთე.არ მინდოდა ისე ვყოფილიყავი რომ საკუთარი თავი ვერ მეცნო.ბუნებრივი სილამაზე ყველაფერს რომ მირჩევნია ტქვენც მიხვედებოდით.ოტახში ჩემი მეჯვარე ქალბატონი მარიამი შემომივარდა.დიდი ხნის წინ დავტქვით რომ მარიამიჩემი მეჯვარე იქნებოდა,მე ნინისი,ნინი კი მარიამის.ჩემს გოგოს მუქი მწვანე კაბა აცვია,აი ისეთი მის სპილენძისფერ თმას საოცრად რომ უხდე.მარიამს ნინი და მაკრინეც შემოყვნენ.კინაღამ აბღავლდნენ ასე რომ დამინახეს.ქვემოთ ჩასვლა და ბიწების ჩემოგეგბება ერთი იყო.
-ოჰ რა მეგონა ჩემ წიწილას ასე მალე თუ გავაფრენდი?-მათემ ჩაიცინა და ლოყაზე მიჩქმიტა.
-აუ რა ლამაზი მყავხარ.-გიგიც ჩაერთო.
-ჩემია ეს ლამაზი გოგო.-ახლა ანდრია ჩაგვეჭრა.
უცებ დემეტრეს როხროცა ხმა გავიგონე და სიცილი ამიტყდა.
-რძალო შე ძველო.აუ მარიამ რა ლამაზი ხარ.გოგო დაფიქრდი სანამ იმ შტერს წამოყვები.
-არაა შტერი ჩემი ალექსანდრე.შტერი შენ ხარ თუ კაია.
-აუ ერთი ჩემი ძმის შვილი არ გყავდეს მაგ მუცელში ნახავ რასაც გიზამდი.-ვითომ გამიბრაზდა ბატონი დემეტრე.
ალექსანდრეს რომ საოცარი მშობლები ყავს ეგ არ მითქვამს ხომ.
ეკლესიასში შევედი და საკურთხეველთან მდგარი გამოწკეპილი,ძალიან სიმპატიური თითქმის ჩემი ქმარი დავინახე.მთელი სახე უცინოდა.
ჯვერი დავიწერეთ.ქორცილშიც წავიცეკვეთ და ახალა ნანატრი დრო დადგა.თაიგული უნდა მესროლა.გადაწყვეტილი მქონდა პირდაპირ მაკრინესთვის დამემიზნებია.რა ვქნა მეც მინდა რძალი და რა გავაკეთეო.მე ხო მიზანი მავშვობიდან მაქვს და კი მოხავახვედრე ქალბატონ მაკრინეს.ძალიან დავიღალე,ამიტომ ქორწილიდან ცოტა ადრე „მოვტყდით“.ჩვენს ახალ და საოცრად ლამაზ სახში მივედით.
მთელი 9 თვის განმავლობაში თავს მევლება ჭავჭავაზეების ბიჭი.კაგად გავაწამეთ მამიკო.ამ დროის განმავლობაშ მართლაც ბევრი რამ მოხდა.მაკრინე და ანდრო დაქორწინდნენ.მარიამიც და გიგიც მთელი 9 წელი რომ აჟუჟუნეს თვალები ეყოთ და გვაღირსეს ქეიფი.მაკრინე 5 თვის ფეხმძიმეა,მარიამი 3 -ს,მე 9-ს.ერთად დავყრიტ ბავშვებს.რაც შეეხება ნინის მანაც იპოვა თავისი პრინცი სახელად დემეტრე.ჰო,ჰო ჩვენი დემეტრე.2 თვის წინ დაინიშნენ.აი მათეს კი საოცრად საყვარელი შეყვარებული ყავს,ნაზი და თბილი.
მე და აექსანდრე ფილმს ვუყურებდით კივილი რომ მოვრთე.
-ვაიმეე წ....ბი დავღვარეე.ალექსანდრე.
-რაა?რა ქენიი?-ენა დაება საწოდავს.მალევე მოეგო გონს და ხელში ამიტაცა.10 წუთში მივედით საავადმყოფოში.სამშობიარო ბლოკში ალექსიც შემომყვა.3 საათი მაწამა ამ მაიმუნდა.ბიჭი დაიბადა.ჩემი ბიჭი.გაბრიელ ჭავჭავაძე.


2 წლის შემდეგ
ჰო,უკვე მთელი 19 წელი გავიდა მას შემდეგ რაც ჩემი ბედი ჩემთანაა.ჩემი ალექსანდრე.ზუსტად 3 წელია მისი ცოლი ვარ.და ორი წელია რაც ჩემი გაბო ალამაზებს ჩემს ცხოვრებას.რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს უკვე მეორეს ველოდები.როგორც დიდი ხნის წინ ვიწინასწარმეტყველე გოგოა.ჩემს ოთახში 2 წლის გაბი შემოიჭრა მამიკოსთან ერთდ.შემოვიდა და გვერდით მომიწავა.უცებ ბიძგივი ვიგრძენი და წამოვიკივლე.
-ალექსანდრე მოძრაოობ.
-რაოო?დაგარტყა პატარა ქალბატონმა?-გაბრწყინებული მომიახლოვდა და მუცელს ხელი შეახო.
-რა გირტყამს დე?
-შენი დაიკო ურტყამს მა.
აი ასეთია ჩემი ისტორია.მე ხომ ვთქოვიპივი ჩემს ბჭსთო.მაგრამ მან თვითონ მიპოვა.ჩემი ბედი ჩემთანскачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1 სტუმარი Nino

Dzaan magari ikoooooo momewonaaaa❤❤❤❤

 


№2  offline წევრი მმარიამმი

Nino
Dzaan magari ikoooooo momewonaaaa❤❤❤❤

❤️❤️

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent