შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ერთად ყინულზე [2]


10-05-2019, 19:10
ავტორი Swaswi
ნანახია 196

ერთად ყინულზე [2]

- დღეს გრილა - თქვა ანდრიამ როდესაც ოროვე ეზოში გავიდა.
- დილით ასეა - განმარტა დარინემ,- მერე დათბება. - დარინეს ეცვა გრძელო, კანისფერი პალტო, რომლის შიგნიდან ლურჯი ჯინსის შარვალი და ყვავილებიანი ხალათი უჩანდა. თავზე , თითქმის წარბებამდე ჩამოწეული , წითელი, ნაქსოვი ქუდი ეხურა. ფეხზე ეცვა სქელი,ნაქსოვი წინდები და ჩუსტები. თვითონ ანდრია კი ამერიკულ ჯინსის შარვალში და ტყავის კურტკაში იყო გამოწყობილი. ფეხზე ბათინკები.
- სიცივე ჩვენთვის სასრგებლოა - თქვა დარინემ და შეამჩნია როგორ ათვალიერებდა ანდრია მის ჩაცმულობას. ანდრიას გაეცინა. ავადმყოფებს შოროს დადიოდა ლეგენდები რომ სიცივე ებრძვის კიბოს, თუმცა ანდრიას ამის შესახებ აარაფერი გაეგო.
- ჰოდა მაშიმ ამ სიცივეში ვისეირნებთ, ჯანმრთელობის აღსადგენად. - ანდრია და დარინე შუადღემდე სეირნობდნენ. მუსიკაზე საერთოდ არ ულაპარაკიათ , სამაგიაროდ სხვაზე ყველაფერზე ილაპარაკეს. აღმოჩნდა რომ დარინე კარგად ერკვეოდა ბოტანიკაში ამიტომ ლექციები კომპოზიციებზე კი არა მცენარეებზე ჩატარდა.
- შეხედე ეს წაბლია. ის მალე აყვავილდება.
- საიდან იცი რომ წაბლია? იქნებ სულაც ცაცხვის ხეა.
- არა, ცაცხვს სულ სხვანაირად ეზრდება ტოტები. ხედავთ ამ ხეს ტოტები მაღლა აქვს აშვერილი, შემდეგ ბოლოები ისევ დაბლა ეწევა და წვერები კი ისევ ზევით.
- ვხედავ. ლათინურ ასობგერა S
- ზუსტად ასეთი ტოტები მხოლოდ წაბლს აქვს. მას ძალიან მძიმე ყვავილები აქვს რომლებიც ტოტებს დაბლა ხრიან თვითონ კი ზევით იყურებიან, მზისკენ.
დარინე დაიხარა ერთ-ერთ მცენარესთან. მოულოდნელად ანდრია სიცილის ხმა მოესმა
- მე დამცინიხარ?
- ამ ფორმაში მებაღე ჯუჯას გავხარ. იცი გერმანიაში, ბაღებში პატარა ჯუჯები უდგათ, რომლებიც ყვავილებს რგავენ.
დარინემ გადაწყვიტა ეს დაცინვა საწყენად არ მიეღო და ფეხზე წამოდგა
- საიდან იცი ამდენი რაღაც?
- წიგნებიდან რათქმაუნდა. ძალიან მიყვარს წიგნები მცენარეებზე.

საღამოთი ანდრია შევიდა საკონფერენციო დარბაზში, საკანცელარიო ოთახიდან სკამი შემოიტანა და გვერძე დაიდგა. შემდეგ თავის სკამზე დაჯდა. დარინემ მოსვლისას შეამჩნია მეორე სკამი, ჩაიღიმა და მაშინვე მოკალათდა.
- მზადხარ დაკავდე მუსიკალური საგანმანათლებლო პროგრამით?
- მზად ვარ. მაინტერესებს რახმანინის კომპოზიციები.
- რახმანინის რატო? - გაიკვირვა ანდრიამ და მერე გაახსენდა რომ რახმანინი ფილტვების კიბოთი გარდაიცვალა, მაგრამ დარინეს პასუხმა უფრო გააოცა.
- წავიკითხე რომ რახმანინის მელოდიებზე მცენარეები უფრო კარგად იზრდებიან. - ანდრიას გაეცინა და აჩეჩილი თმები უფრო აუჩეჩა დარინეს, მაგრამ უცბად მოაშორა. გაახსემდა რომ თავში სიმსივნე ქონდა და გაიფიქრა, იქნებ მცირედი შეხებაც ტკივაო. მაგრამ დარინემ მხოლოდ საყვარლად გაუღიმა. ანდრიამ დაიწყო დაკვრა. მან დაიწყო რახმანინის პირველი სოლოკონცერტის კომპოზიციები და თან თვალს აპარებდა დარინეს რომელიც მთელი ყურადღებით უსმენდა ანდრიას. ანდრია ცუდად უკრავდა მაგრამ ხედავდა რომ დარინე ამ მუსიკის ფონზე თავის თავში ეძებდა რაღაც ცვლილებებს რაც მელოდიით უნდა ყოფილიყო გამოწვეული. ახლა გოგონა გავდა არა ჯუნას არამდენ მოწყენილ ელფს. დარინე იყურებოდა დიდი თვალებით, ისეთი უზარმაზარ წამწამებით რომ მაშინვე შეამჩნევდით , წამწამები თმებზე გრძელი ჰქონდა. ანდრიას ის არა მხოლოდ ელამაზა არამედ ამ სურათით ის უბრალოდ აღფრთოვანდა.
- რახმანინი იზრდებოდა ოჯახში სადაც ყველა მუსიკოსი იყო. რაც ხანდახან რთულია მაგრამ სამომავლო გეგმებისთვის ძალიან კარგია რადგან მისი მშობლები მისი პირველი მასწავლებლები იყვნენ.
დარინემ ზუსტად ის ფრაზა დაიჭირა რაც ანდრიას ყველაზე მეტად ემძიმებოდა
- და რატომ არის რთული?
ანდრიას გაახსენდა თავის ცხოვრება. მისი მშობლები ყოველთვის მეტს და მეტს ითხოვდნენ მისგან, არასდროს აქებდნენ. ანდრია სულ დაძაბულობაში ცხოვრობდა ელოდებოდა მშობლების ქებას რომელსაც ვერადავერ იმსახურებდა. ბოლოს ანდრიამ დარინეს ის უთხრა რაც არავისთვის უთქვამს.
- იმოტომ რომ პატარა მუსიკოსების მშობლები მხოლოდ პოპულარობით ხელმძღვანელობდნენ.
- შენც ასეთი მშობლები გყავს?
- ზუსტად ეგეთი - უპასიხა ანდრიამ
- არამგონია შენს მშობლებს არ უყვარდე. უბრალოდ პოპულარობა უფრო უყვართ. ჩემ მშობლებს კი მხოლოდ სასმელი უყვართ. მე სულ არ ვაინტერესბ. დედაჩემი ხანდახან შემომივლის,მკითხავს როგორ მიდის მკურნალობა.მეც მოვუყვები, დედაა მაინც. მაგრა ყოველ მოსვლაზე ერთი და იგივეს მეკითხება, უბრალოდ აღარ ახსოვს. მთელო ზამთარი ვეხვეწებოდი თბილი პალტო მოეტანა , მაგას კი ავიწყდებოხა. ზამთარში საერთოდ არ ვსეირნობდი...

- ამიტომ გაცვია ასეთი თხელი პალტო?
- კი. ეს სხვისი პალტოა. ის გოგო გარდაიცვალა და მისმა მშობლებმა ნება მომცეს დამეტოვებინა.
ანდრიას გული შეეკიმშა. საავადმყოფოში კანონია ასეთი , არ შეიძლება იმის ტანსაცმლის ტარება ვინც უკვე დაიღუპა კიბოთი. ანდრიამ გადაწყბიტა ლილიასთვის ეთხოვა რამე თბილი დედამისის პალტო და თბილო ძველი ფეხსაცმელი წამოეღო , დედამისს მაინც არ ახსოვდა რამდენი ფეხსაცმელი ქონდა. და უფრო მეტი ხილიც უნდა ეთხოვა, ორნი იყვნენ უკვე.
ქიმიიების შემდებ დარინე სულ ცუდად გახდა. ძლისვ დადიოდა. გარეთ გასეირნება სულაც აუკრძალეს მაგრამ თითქმის ყოველ საღამოს საკონფერენციო დარბაზში მაინც ჩადიოდა. დარინეს თავის ტკივილები აწუხებდა და ამიტომ ანდრია სულ ცოტას უკრავდა. უფრო ხშირად ისინი გვერდი-გვერდ ისხდნენ და საუბრობდნენ. დარინე, თითქმის ყოველ წუთს, თავზე იჭერდა ხელებს, ცდილობდა ტკივილი შეემსუბუქებინა
- არ მშველის, ხელები ცხელი მაქვს. - თუმცა დარინეს სულ აკანკალებდაა. ანდრია ადგა და ცივი ხელები ოდნავ მოუჭირა თავზე. მას ძალიან, ძალიან უნდოდა დარინესთვის ტკივილი შეემსუბუქებინა.
- რა კარგია, სულ ცოტათი მტკივა - ჩაიჩურჩულა დარინემ.
ამ დღის შემდეგ გოგონა ხშორად თხოვდა ანდრიას
- გეხვეწები ანდრია მიმკურნალე თავზე , მტკივა.
ანდრიაც რორჩილად ადგებოდა და თავს ცივი ხელებით უზელდა, გულში კი ეხვეწებოდა " გეხვეწები აღარ ეტკინო".

ქიმიიდან ერთ კვირაში დარინე დაიბარა მთავარ ექიმმა. კაბინეტში შესული დარინე მორცხვად ჩამოჯდა ექიმის წინ მდგარ სავარძელში. ხელის მტევნები ერთმანეთში ქონდა ჩაჭიდული.
- მომისმინე დარინე. ვიცი რა პირობებშიც ხარ და შენთვის საკმაოდ რთულია მაგრამ.. - ექიმი ერთხანს დადუმდა - ამ თვეში სახელმწიფომ აღარ გამოყო შენი მკურნალობის ფული, იმ მიზეზით რომ უკვე სრულწლოვანი ხარ. - დარინემ ნაღვლიანი თვალბით გახედა პროფესორს კარგად იცოდე რასაც ეტყოდა შემდეგ.
- კლინიკაში მეტს ვეღარ გაგიჩერებთ. ბოდიშს გიხდი მე არაფერი შემიძლია. ხვალ პალატა უნდა დაცალო. გამომართვი ეს რამოდენიმე უმნიშვნელო საბუთია შესავსები და სანამ წახვალ მიმღებში დატვე.
დარინემ საბუთები გამოართვა. ამთემასთან დაკავშირებით სიტყვაც არ დაუძრავს, ექიმს დაემშვიდობა და კაპინეტიდან გავიდა.

საღამომდე ჩაალაგა თვისი ნივთები. სინამდვილეში არც არაფერი ქონდა ჩასალაგებელი. ტანსაცმელიდან რაც ქონდა ზედ ეცვა. პარკში ჩადო თავისი ორი წიგნი და მეტი არაფერი.
საღამოთი როგორც ყოველთვის საკონფერენციო დარბაზში ჩავიდა. ანდრიაც იქ დახვდა.
- მეგონა აღარ მოხვიდოდი
- აღარც მოვალ - ნაღვლიანად გახედა ანსრიას და სკამზე ჩამოჯდა
- რატო ჩემი მუსიკა აღარ მოგწონს?- ჩაიღიმა ბიჭმა.
- შენი მუსიკა ყველაზე მეტად მენანება. გული მწყდება რომ ვეღარ მოვუსმენ და კიდე.. კიდე იმაზე მწყდება გული რომ შენ ვეღარ გნახავ. - ანდრიას სახის გამომეტყველება შეეცვალა. აღელვება და გაუგებრობა დაეტყო სახეზე.
- რას ქვია აღარ მნახავ?
- დაფინანსება შემიწყვიტეს. ხვალ პალატა უნდა დავაცარიელო.
- მომისმინე დარინე - გოგონას მკლავებში სწვდა ანდრია - ეგრე ნუ ლაპარაკობ. ჩემებს ვთხოვ, ფულს გადაიხდიან. რამეს მოვიფოქრებთ
- შენ სულ გაგიჟდი ჰო - გოგონას ჩაეცინა და ანდრიას ხელები მკლავებიდან ნაზად მოიშორა - არადა მეგონა ჩემზე სულელი არავინაა.
- სულელურია შენიაზრით გამოსავალს რომ ვეძებ?
- რათ მინდა? თმა ისევ გამცვიბდა ქიმიების მერე. ყველამ ვიცით რომ ერთ თვეზე მეტს ვერ გავქაჩავ. - ანდრიამ ჩახედა დარინეს აცრემლიანებულ თვალებში. უცბად ემოციები ისე მოაწვა ჟრუანტელმა დაუარა მთელ სხეულში. გულისცემა აუჩქარდა და სუნთქვას მოუხშირა. წამიერად ეცა დარინეს , მტევნებში მოიქცია მისი სახე და აცრემლიანებულ თვალებსი ნაზად აკოცა. ისევ იგრძნო ის ემოცია. ისევ ჟრუანტელმა დაუარა დარინეს სითბო რომ შეიგრძნო. თვალებს მოსწყდა და მთელი სახე დაუკოცნა. ცხვირი მის ცხვირს მიადო და ოდნავ წაეთამაშა. გოგონამ იგრძნო ადნრიას სუნთქვა რომელიც იმდენად ახლოს იყო რომ მის სითბოსაც კი გრძნიბდა. მტევანი ადრის მკერზე მიადო და მისი მოუსვენარო გულისცემას შეიგრძნო. წამიერმა ტუჩებზე სიველველემ მისი გულისცემაც გაუხშირა რომელიც მთელ სხეულში პულსირებდა.
- არ მინდა მარტო სიკვდილი ანდრია - დარინეს თვალებს ცრემლები მოსწყდა და ტუჩები უფრო დაუსველა. ანდრიამ გააყოლა თვალი ტუჩებამდე ჩამოგორებულ წვეთს და კიდევ ერთხელ აკოცა დარინეს.
- არ დარჩები მარტო გპირდები. - დარინე ძლიერად ჩაიხუტა, ისე უჭერდა გევონებოდათ ცდილობდა აქვითინებული გოგონა გაეჩერებინა.

- ორო ვკირა სახლში უნდა გამიშვათ - მბრძანებლური ტონით გამოუცხადა ანდრიამ მთავარ ექიმს
- ძალიან კარგია ასეთი თამამი რომ ხარ ანდრია - ექიმმა საქმეებს თავი დაანება და ანდრიას გახედა.
- ვიცი
- შეგიძლია გაბრძანდე, საქმეები მაქვს.
- ზედმეტი ლაპარაკის გარეშე. - გაღიზიანებულმა უპასუხა ანდრიამ- არ მინდა მშობლები შევაწუხო და გეხვეწებით როგორც ზრდასრულმა ადამიანებმა მოვაგვაროთ. ორო ვკირა სახლში გამიშვით. - ანდრიამ კარგად იცოდა რომ მაგის მშობლებს დიდი წვლილი მიუძღვით ამ საავდმყოფოს დაფინანსებაში ამიტომ მათ სიტყვას ყოველთვის შეასრულებდნენ - პრობლემები არ გჭორდებათ.

მეორე დილით ანდრია და დარინე შეთანხმდნენ რომ ჰოლში შეხვდებოდნენ ერთნამეთს და იქ გამოემშვიდობებოდნენ.
- არ იყო საჭირო ასე ადრე ადგომა. ვუშინ გამოგემშვიდობებოდი - წყნარი ხმოთ უთხრა დარინემ. ანდრიამ ხელი გადახვია და გასასვლელისკენ უბიძგა
- წავედით?
- სად? - გაოცებულმა გახედა გოგონემ
- სადაც გინდა - ანდრიამ კარები გაღო და საავადმყოფოს ეზოში გავიდნენ, შემდეგ კი დიდი ჭიშკარი გაიარეს და პირდაპირ გზასთამ აღმოჩნდნენ.
- რამდენი ხანია არ გამოვსულვარ. დარინემ ღრმად ჩაისუნთქა ჰაერი. უცბად მძიმეედ ჩაახველა
- არც მანქნის გამონაბოლქვის სუნი გიგრძვნია გეტყობა დიდიხანი - ანდრიამ ჩაიცინა - სად წავიდეთ?
- არ ამიხსნი რა ხდება?
- ორი კვირა გვაქვს მხოლოდ და ლაპარაკში დახარჯავ? - ანდრიმა გოგონას სახე მტევნებში მოიქცია. - სად წავიდეთ?
- არვიცი, არსადვარ ნამყოფი - მორცხვად უპასუხა ანდრიას
- რომელ ქვეყანაში წახვიდოდი?
- სულ გაგიჟდი? არაა !
- რაიყოო რაა არა!? - ანდრიამ ჩაიცინა.
- არაა არსად არმინდა.ანდაც, იცი ზღვაზე წავიდეთ. არასდროს მინახავს.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1  offline წევრი izabella

უმძიმესი თემაა და წასაკითხადაც არ არის ადვილი, ძალიან გზაფრავს.
ანდრეას მშობლების საერთოდ არ მესმის კარიერის გამო ავადმყოფი შვილი როგორ უნდა მიაგდო და წახვიდე, როცა ამ დროს უფრო მეტად ჭირდება თანადგომა და სიყვარული, მაგრამ ფაქტია არ ადარდებთ.
რაც შეეხება ტექსტს ძალიან ბევრი ბეჭდური შეცდომებია, ატვირთვამდე კარგად უნდა გადათვალიერება.
საღამოთი - ცუდად ისმის ძალიან და უკეთესი იქნება თუ ეწერება - საღამოს.
წარმატებები, ველი შემდეგ თავს.

 


შემდეგ თავს ველოდები მართალია ცრემლების გარეშე ვერ წავიკითხავ მაგრამ ძალიან მხიბლავს ასეთი ამბები რაცარუნდა სულელურად ჟღერდეს

 


ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.