შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მიზიდულობა მინისტრთან (ნაწილი 4)


10-05-2019, 23:46
ავტორი kesane123
ნანახია 1 491

მიზიდულობა მინისტრთან (ნაწილი 4)

-ანუ გიყვარვარ?
-არ იცოდი?-წარბები ავუთამაშე და ცხვირის წვერზე ვაკოცე.
-ვიცოდი.-ჯიბეში ჩაიყო ხელი და იქიდან ბარხატის ყუთი ამოიღო.-სირცხვილი იქნება ჩემ საცოლეს ჩვეულებრივი ბეჭედი კეთებოდა.-ყუთი გახსნა და იქედან შავმა ბრილიანტმა მომჭრა თვალი.-კიდევ ერთხელ უნდა გკითხო ან, ცოლად გამომყვები?-გაბრწყინებული თვალებით მიყურებდა.
-ერთი რამის ორჯერ გამეორება არმიყვარს დემე.-ცხვირი ავიბზუე.-რათქმაუნდა გამოგყვები.-გამეცინა და ყელში ვაკოცე. ბეჭედი ხელზე გამიკეთა და ტუჩები დამიკოცნა, ტუჩებიდან ყელზე გადავიდა, ყელიდან მკერდამდეც ჩავიდა. მწველ და სველ კოცნებს მიტოვებდა მთელ სხეულზე.-დეე...მეე..-ვკრუსუნებდი და პერანგის ღილებს ვუხსნიდი, ხელში ამიტაცა და ხის კიბეებს აუყვა, ოთახში საწოლზე გადამაწვინა და კაბის ელვა გამიხსნა. კაბა მხარზე გადამიწია და სველი კოცნა დამიტოვა, კისერი სიამოვნებისგან უკან გადამივარდა და კვნესა აღმომხდა, მალე მეორე მხარზეც გადამიწია მკლავი და კაბა მთლიანად ჩასრიალდა ჩემი სხეულიდან და ფეხებთან დაეშვა. მაღალქუსლიანები გავიხადე და დემეტრეს ისე მოვექეცი ზემოდან რომ კოცნა არ შემიწყვიტავს, პერანგი საბოლოოდ მოვასორე და ყელიდან პრესამდე კოცნით ჩავუყევი. ჩემ სხეულზე დაატარებდა თითებს და შიგადაშიგ ძლიერად მიჭერდა რასაც ჩემი ამოკვნესება მოჰყვებოდა, ისევ ზემოდან მომექცა და ბიუსჰალტერი შემიხსნა, ოთახის ბოლოში მოისროლა და კერტებზე დამეწაფა. კვნესა აღმომხდა, მან კი კბილები მომდო და ჩემმა სიამოვნებამ პიკს მიაღწია. ხელი საცვალში ჩამიცურა და ვიგრძენი როგორ გაიღიმა ჩემი სისველე რომ იგრძნო.
-გინდივარ პატარავ?-გაიცინა და თვალებში ჩამხედა, ისევ გაცხოველდა და მზერაც ცხოველის გაუხდა. საცვალი შემომახია და შარვალი ერთი ხელის მოსმით გაიხადა. ფეხებსშორის მომექცა და ისევ ტუჩებზე მეძგერა.-ახლა გეტკინება.-მითხრა და ორ წამში ვიგრძენი მწველი ტკივილი მუცლის არეში. ტკივილისგან და სიამოვნებისგან ერთდროულად წამოვიკვნესე და კბილები მხარზე ჩავავლე დემეტრეს. მისი ოხვრა სწვდებოდა ჩემს ყურთასმენას და უფრო ვიღგზნებოდი. ძლიერი მაგრამ ფრთხილი ბიძგებით შემოდიოდა ჩემში და ბოლომდე მასიამოვნებდა. ბოლოს ბიზგები უფრო გააძლიერა და შეანელა და მალე ვიგრძენი როგორ ჩამეღვარა თბილი სითხე სხეულში. ცოტახანს ისევ ასე ერთმანეთში ვიყავით ახლართულები, ისევ ვკანკალებდი და ყველა კუნთი დაძაბული მქონდა, გაბრიელი წამოიწია, ჩემ გვერდით გადაწვა და სხეულზე ამიკრა, საშინელი სიცარიელე ვიგრძენი სხეულში მაგრამ იმდენად ვიყავი დაღლილი რომ გაბრიელის გულზე თავის დადება და ჩაძინება ერთი იყო. რომ გავიღვიძე ჩემ თმაში თითებს ხლართავდა დემეტრე და ცალხელზე დაყრდნობილი ღიმილით მიყურებდა. გავუღიმე და ყელზე შემოვხვიე ხელები.-კარგად ხარ?
-შესანიშნავად ვარ, მართალია სიარული გამიჭირდება მაგრამ არაუშავს.-გამეცინა და ქვედა ტუჩზე ვუკბინე.
-ატეხილო, გაუგე გემო და ვეღარ ძღები არა?-გაიცინა და ვნებიანი ხმით დამჩურჩულა ტუჩებთან. ხელში ამიტაცა და სააბაზანოში შემიყვანა, გრილი წყლის შეხებამ კუნთები მომიდუნდა და გაბრიელის მკერდს ავეკარი, ზურგით ამიკრო, თითები მუცლიდან სა*ომდე ჩამისრიალა და უხეშად წამავლო ხელი. კედელზე ამაკრო და ძლიერი ბიძგით შემოვიდა ჩემში, ამოვიკვნესე და მის ხელს რომელიც ჩემს მკერდთან იდო, ფრჩხილები წავავლე.-რა კარგი ხარ ანიტა.-ჩემ ყურარან დაიჩუჩულა და ცოტახანში სააბაზანოდან პირსახოცშემოხვეული, საკუთარი ხელით გამიყვანა. საწოლზე დამსვა, საკუთარი ხელით გამამშრალა, შემდეგ ჩამაცვა და თმაც გამიშრო, ყელში მაკოცა და ძლიერად ჩამეხუტა.-ჩემგან თავს ვეღარ დაიხსნი იცი?
-იქნებ არც მინდა რომ დავიხსნა?-გავუღიმე სარკეში მის ანარეკლს და მის ხელებს საკუთარი ხელები ჩავჭიდე.
-ქორწილი როდის გადავიხადოთ?
-ზამთარში არა რა, გაზაფხულზე გადავიხადოთ.-გავუცინე და ლოყაზე ვაკოცე.
-როგორც შენ იტყვი.-ყელში მაკოცა.-მშია.
-აუ მეც.-საცოდავი სახე მივიღე.
-საჭმლის გაკეთება იცი?-მკითხა შეშინებულმა.
-ამერიკაში მზარეული კი არ გამომყოლია.-თვალები ავატრიალე. სამზარეულოში ჩავედით, მწველი გრძნობა ისევ მქონდა მაგრამ ბედნიერება ყველაფერს ფარავდა. საჭმელი გავაკეთე, ორივემ ვჭამეთ და მისაღებში დავსხედით ბუხრის წინ ხალიჩაზე, ხელში წითელი ღვინის ჭიქა მეჭირა, დემეტრეს ვისკის. ერთმანეთის გულისცემას ვუსმენდით რომელსაც შეშის ტკაცუნის ხმა ერთვოდა თან. ორივე ვფიქრობდით ერთმანეთზეც და სხვებზეც, ყველაფერზე. ამოვიოხრე და სითხე მოვსვი.-რაზე ფიქრობ?-ვკითხე უცბათ.
-მომავალზე.
-და როგორია მომავალი?-ვკითხე და თავი მისკენ შევაბრუნე.
-მომავალში გაბერილს გხედავ შენ მაგრამ თუ პოლიტიკას არ შევეშვები ვიცი რომ ამ მომავალის შენარჩუნებას ვერ შევძლებ.-შუბლზე მაკოცა.
-ჰო მაგრამ შეგიძლია შეეშვა?-ვკითხე ხმაჩამწყდარმა.
-შენ გამო ყველაფერს დავთმობ ჩემო პატარა. ამდენი ხნის მერე მიგისაკუთრე და შენ გარდა ყველაფრის დავიწყებას და დათმობას შევძლებ.
-ვერასდროს ვიფიქრებდი რომ შენსავით ვინმე შემიყვარდებოდა.-გამეცინა.-ან ვინმეს შევუყვარდებოდი.
-თებერვალში ბაქოში მივფრინავ, 2 კვირით.-ამოიოხრა.
-მომიწევს ასეთ რეისებზე შენი მონატრებები არა?-გამეღიმა მაგრამ მხოლოდ ნაძალადევად, მომავალი მონატრების წარმოდგენისას.
-მალე პოსტს დავტოვებ, ჩემი იქ ყოფნა საჭირო აღარ იქნება.-გამიღიმა.-მერე უფრო მეტი დრო მექნება შენთვის.
-დეემე, გული ცუდს რატომ მიგრძნობს?
-არვიცი პატარავ, მეც ასე ვარ, ეცადე გვერდიდან არ მომშორდე კარგი?-ყელში მაკოცა.
-ფრთხილად იყავი კარგი?-ვკითხე შიშშეპარული ხმით.
-კარგი პატარავ.-გამიღიმა. საგურამოში კიდევ ორი დღე ვიყავით და შემდეგ თბილისში დავბრუნდით. მთელი გზა მის ხელში მქონდა თითები ახლართული. რომ დავბრუნდით, მამაჩემმა თბილად მიგვიღო და ეშმაკურად იცინოდა. 1 თებერვალს დემეტრე ბაქოში გავაცილეთ და აეროპორტში ცრემლები რომ გადმომცვივდა ძლიერად ჩამიკრა გულში და ჩამჩურჩულა მალე ჩამოვალო. მე კი ისეთი გრძნობა მქონდა რომ ბოლოჯერ ვხედავდი ასეთ მომღიმარს. რომ ჩაფრინდა დამირეკა კარგად ვარ და ჩავფრინდიო, ცოტა დავმშვიდდი, მერე დარეკვებს უკლო მაგრამ როგორც კი თავისუფალ დროს პოულობდა მაშინვე მელაპარაკებოდა. 1 კვირა ასე გავიდა, მეორე კვირაში დღეში ერთხელ მირეკავდა, რაღაცნაირი სევდიანი ხმა ჰქონდა ხოლმე, ბოლოს გამოფრენის წინა დღეს სიხარულით სავსემ დავიძინე და დილით მის დასახვედრად უნდა წავსულიყავი, ტელევიზორს უყურებდნენ მამაა და იკა როცა სასწრაფო ინფორმაცია გავრცელდა ტელევიზიებიდან.
-მოგვაწოდეს ინფორმაცია რომ რეისი ბაქო-საქართველო , საზღვრის მიმდებარე ტერიტორიაზე ჩამოვარდა, ასევე გვაწვდიან ინფორმაციას იმის შესახებ რომ თვითმფრინავში საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრი იმყოფებოდა. ამ დროისთვის არ გვაქვს იმფორმაცია თუ როგორია მგზავრების მდგომარეობა.-საუბარი შეწყვიტა თუარა ფეხებში სისუსტე ვიგრძენი, თვალებიდან ცრემლები გადმომცვივდა, გულში საშინელი ტკივილი ვიგრძენი, სული ამეწვა და ყველა კადრი ამომიტივტივდა თავში რომელიც მასთან ერთად მქონდა გატარებული. 3 კვირის წინ მისი პირველი ალერსის გემო და ყველა ჯრუანტელი რომელიც მომგვარა ამ მცირე ხნის განმავლობაში.
-ანიტა, ადექი მამი, ყველაფერი კარგად იქნება.-თავზე მკოცნიდა მამაჩემი.
-მამა სისხლი სდის.-წამოიყვირა იკამ.
-რა?-გაოცებული ვუყურებდი იატაკზე ჩემ ფეხებს რომელიც სისხლში ცურავდა.
-ჩქარა დაცვას დაუძახე მანქანა გაამზადოს.-დაიღრიალა მამაჩემმა. მალე გამიყვანეს გარეთ და საავადმყოფოში გამაქციეს. დედაჩემი თავზე მეფერებოდა და შუბლზე მკოცნიდა.
-გამაგრდი დეე, ყველაფერი კარგად იქნება.-მეჩურჩულებოდა და მისი თბილი ცრემლები შუბლზე მეცემოდა. მალე მიმიყვანეს საავადმყოფოშ და მერე გავითიშე. გონს რომ მოვედი პალატაში ნინი, თათა და ნია დავინახე. მუცელი მტკიოდა, თავიც და მალე როცა ყველაფერი გამახსენდა გულიც არაამქვეყნიურად მეტკინა.
-ნინ.-ამოვიხრიალე და ცრემლები გადმომცვივდა.
-ჩემო ლამაზო.-ხმაჩამწყდარი მეფერებოდა თათია.
-რა მომივიდა?-იმედს ვიტოვებდი რომ ბავშვზე არაფერს მეტყოდნენ.
-გამაგრდი კარგი? გთხოვ გამაგრდი.-ნინომ მომიჭირა მტევანზე ხელი.
-ორსულად იყავი ანიტა.-ამოიჩურჩულა თათიამ.
-ვიყავი?-ამოვიხრიალე?
-მუცელი მოგეშალა.-ტირილი აუვარდა ნინის.
-არა! ასე როგორ მომექცა ღმერთი?! დემეტრე? დემეტრე ცოცხალია?-სასოწარკვეთილი ვიყავი.
-თვითმფრინავში არ მჯდარა, მალე მოვა.-სევდიანად გამიღიმა თათიამ. პალატის კარი გაგიჟებულმა, სახეწაშლილმა დემეტრემ შემოანგრია. მის დანახვაზე სიხარული ვიგრძენი მაგრამ მალე გამახსენდა ბავშვის ამბავი და ცრემლებმა ლოყები დამისველეს. გოგოები გარეთ გავიდნენ, დემეტრე კი ნელა წამოვიდა ჩემკენ და თვალებში ცრემლები ჩაუდგა.
-დემე.-ამოვიტირე.-ჩვენი შვილი დემე.-უკვე ხმას ვეღარ ვაკონტროლებდი.
-დამშვიდდი ანიტა, ერთად კიდევ ბევრი შვილი გვეყოლება, გთხოვ დწყნარდი.-ცრემლებს იწმენდდა და მასაც ტკიოდა მაგრამ მაინც ცდილობდა მე გავემხნევებინე.-დამშვიდდი პატარავ კარგი? ერთად გადავიტანთ პატარავ, ერთად.-გულში ჩამიკრა და ვიგრძენი მხარზე მისი ცრემლები.
-დემე, როგორ ვერ ვიგრძენი? მე კარგი დედა ვიქნებოდი? მე ჩემი შვილი მუცელში ვერ ვიგრძენი.-გულამოსკვნილი ვტიროდი.
-შენ ყველაზე კარგი დედა იქნები, ერთად გავზრდით პატარებს გესმის? აქედან ჩემთან წამოხვალ და ერთად გადავიტანთ კარგი? გემუდარები ასეთს ნუ დამანახებ შენ თავს. კარგად ვიქნებით პატარავ.-ცრემლებს მწმენდდა. ცოტახანში დავწყნარდი და პალატაში ჩემი ძმა შემოვიდა. საწოლისკენ წამოვიდა და გვერდით მომიჯდა. უხმოდ ჩავეხუტე და უფრო დავმშვიდდი.
-კარგად იქნები ვიცი, შენ ძლიერი ხარ, ჩვენზე ბევრად ძლიერი.-მეჩურჩულებოდა და თავზე მკოცნიდა.
-აქედან ჩემთან მიმყავს ანიტა, მამაშენს ველაპარაკე, ჯვარს დავიწერთ და ხელსაც მოვაწერთ, აღნიშვნა გაზაფხულზე გადავდოთ.-თვალი ჩამიკრა და იკას გაუღიმა.
-მე საწინააღმდეგო არაფერი მაქვს. ერთ ტკივილს ერთად უფრო კარგად გაუმკლავდებით.-მზარზე ხელი დაჰკრა იკამ, მე შუბლზე მაკოცა და პალატიდან გავიდა.
-როდის გამწერენ?-ვკითხე დემეტრეს.
-ხვალ შუადღით და წოლით რეჟიმს გამოგიწერენ.-კალთაში ჩამიდო თავი და ხელზე მაკოცა.-წოლით რეჟიმს რომ დაამტავრებ ყაზბეგში ან სვანეთში წავიდეთ გინდა?
-სვანეთში წამიყვანე, დიდიხანია იქ არ ვყოფილვარ.-ამოვიოხრე.
-წაგიყვან პატარვ, წაგიყვან.-შუბლზე მაკოცა. მეორე დღეს შუადღეს საავადმყოფოდან პირდაპირ დემეტრესთან წამიყვანეს. მისაღებში წამომაწვინა და ცოტახანში მთელი სამეგობრო იქ გაჩნდა. ცდილობდნენ ჩემს გამხიარულებას და ყველაფრის მიუხედავად მაინც გამოსდიოდათ მაგრამ იმ ტკივილს რომელც სულში იარად დამაჩნდა ვერავინ მოაშუშებდა.-მოკლედ 2 კვირა წოლითი გაქვს ქალბატონო და მარტში ბარემ სვანეთში დავიწეროთ ჯვარი. გინდა?-მკითხა დემემ.
-მინდა.-ვუთხარი და გავუღიმე.
-ქორწილს არ იხდით?-იკითხა ნიამ.
-არა, ვიწროწრეში, მხოლოდ ახლობლები, ჩვენ და მშობლები.-თქვა დემემ.
-მასე ჯობია.-ამოთქვა იკამ.
-დასვენება უნდა ახლა და ჯობია წავიდეთ, ყველა!-მკაცრად თქვა თათამ და ყველა წამოყარა.
-ხვალაც მოვალთ.-თვალი ჩამიკრა სანდრომ დ ყველამ ერთად დატოვა სახლი. დავრჩით მხოლოდ მე, ნია, დემეტრეს დედა და დემეტრე.
-ზემოთ აგიყვანო?-მკითხა დემეტრემ და მეც თავი დავუქნიე. ხელში ამიტაცა და კიბეები ამატარა, ერთ-ერთ კართან გაჩერდა და ფეხით შეაღო, საწოლზე დამაწვინა და გარდერობის ოთახში შევიდა. იქედან ჩემი საღამურებით ხელში გამოვიდა. უჩუმრად გამხადა და ჯერ შარვალი ჩამაცვა შემდეგ კი ზედა. თან იცინოდა.
-რა გაცინებს?-მეც გამეღიმა.
-კვატებიანი საღამურები გიხდება.-ყელში მაკოცა.
-კარგი დემე რა.-მეც გამეცინა.-შენი ოთახია?-ვკითხე და ოთახს თვალი მოვავლე.
-ჩემია.-გამიღიმა.-რამე შევცვალოთ?-მკითხა და იქაურობას თვალი მოავლო.
-გემოვნებიანი მყავხარ.-გავუღიმე და ყბის ძვალზე ვაკოცე.-შენთან ერთად სოროშიც ვიცხოვრებ.
-ნუთუ ასე ძალიან შეგიყვარდი?-მკითხა და გაეღიმა.
-ჩემი გული შენმა გულმა მიიზიდა, სხეული სხეულმა, სული სულმა. მათ შეუყვარდათ ერთმანეთი და გამოდის რომ მე შემიყვარდი შენ და შენ მე. სადაც იქნები იქ მიმიზიდავს შენი გული, სული და სხეული.-მოწყვეტით ვაკოცე და ჩავეხუტე.
-ხვალ ქუთაისში მივდივარ დილით,შუადღისთვის ჩამოვალ.-თავზე ხელი გადამისვა და საფეთქელზე მომაკრო ტუჩები.
-გაიგო ხალხმა ყველაფერი არა?
-საავადმყოფოდან გაჟონა.-ამოიოხრა.-დაიკ*დე რა.
-ისედაც არ მაინტერესებდა.-ლოგინში ჩავწექი, დემეტრემ გაიხადა და ტრუსისამარა მომიწვა გვერდით.
-მიყვარხარ პატარავ.-შუბლზე მაკოცა, წელზე ხელები მომხვია და გულზე ამიკრა.
-მეც მიყვარხარ მინისტრო.-ყელშ ვაკოცე, თითები ჩემ თმაში ახლართა, გავიტრუნე და შეძლებისდაგვარად ტკბილად ჩამეძინა.



ყურადღება!!!!! წინა თავს ბევრი ნეგატიური შეფასება და კომენტარი მოყვა ამიტომ მინდა გკითხოთ გავაგრძელო ისტორიის წერა თუ შეწყვიტო? თუ არ მოგწონთ და ინტერესს არ აღძრავს თქვენში შევწყვეტ წერას, ან საიტზე აღარ დავდებ. <3 მადლობა თბილი კომენტარებისთვის და იმისთვისაც რომ მაკრიტიკებთ <3 დასასრულამდე დაახლოებით 2 თავია დარჩენილი <3 მართლა მინდა რომ თქვენი აზრი დააფიქსიროთ, ასე ვერ ვიგებ არის თუ არა ჩემი მოთხრობები სასიამოვნოდ საკითხავი <3 მადლობა ყურადღებისთვის, მიყვარხართ და გაფასებთ თითოეულს! <3скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1 წევრი Mariami^^)

რათქმაუნდა გააგრძელეეე ვართ ხალხი რომელიც კითხულობს და ელოდება შემდეგ თავს ❤️

 


№2  offline წევრი kesane123

Mariami^^)
რათქმაუნდა გააგრძელეეე ვართ ხალხი რომელიც კითხულობს და ელოდება შემდეგ თავს ❤️

მალე იქნება შემდეგი <3

 


№3  offline წევრი mia miako 15

რა თქმა უნდა გააგრძელო.მე ძალიან მომწონს და ველოდები შემდეგ თავს.❤

 


№4  offline წევრი kesane123

mia miako 15
რა თქმა უნდა გააგრძელო.მე ძალიან მომწონს და ველოდები შემდეგ თავს.❤

მადლობა <3

 


რათქმაუნდა უნდა გააგრძელო ვისაც არ მოსწონს არავინ ეხვეწება წაიკითხეო უბრალოდ გაიარონ

 


№6  offline წევრი kesane123

თამო ლელუაშვილი
რათქმაუნდა უნდა გააგრძელო ვისაც არ მოსწონს არავინ ეხვეწება წაიკითხეო უბრალოდ გაიარონ

<3 <3

 


№7  offline წევრი Morfeous

აუცილებლად უნდა გააგრძელო.
მე პირიდად ვერ ვიტან დაუსრულებელ ისტორიას და მითუმეტეს ჩემთვის საინტერესოა.
მაგრამ ერთ რაღაც მინდა გითხრა წინა სამ თავში გრძნობები მეტად იგრძნობოდა,ამაშI კიდევ "მარილი აკლდა".
--------------------
მორფეოსი

 


ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.