შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

წარსულის ანარეკლი (სრულად)


11-05-2019, 01:39
ნანახია 6 974

წარსულის ანარეკლი (სრულად)

"ქვეყნად ადგილი ყველაფერს მოენახება, ადამიანის ადგილი კი არსად არის!"
ერიხ მარია რემარკი.

"-სიკვდილო, მიმიღე ისეთი როგორიც ვარ." -ალექსანდრა.

პროლოგი.
პალატის კარის შეღებვისთანავე საწოლზე მჯდომი შავკანიანი გოგონას ყვირილმა ფსიქიატრიულის ყოველ კუთხე-კუნჭულამდე მიაღწია. ოთახში შესულმა ექთანმა სწრაფად მიირბინა მასთან და ეცადა დამამშვიდებელი ნემსი ვენაში შეეყვანა, პირველივე ამაოდ ჩავლილ მცდელობაზე ოთახიდან გავარდა, მალევე უკან დაბრუნდა, ამჟამად კი ექიმთან ერთად, როგორც ჩანს საშველად ეხმო.
გოგონა საწოლზე იწვა და იგრიხებოდა. ვერ ახერხებდნენ მის გაჩერებას.
თითქოს მასში ეშმაკი ჩასახლებული.
თითქოს მისი სხეული მას აღარ ეკუთვნოდა.
უნდოდა, მთელი გულით უნდოდა რომ ნორმალური ადამიანი ყოფილიყო თუმცა სიტყვა ნორმალური მის პიროვნებას არ შეესაბამებოდა.
ყოველ დღეს მისთვის განკუთვნილ პალატაში ატარებდა. გარეთ გამოსვლას ვერ ბედავდა. ეშინოდა, გარე სამყაროსი ეშინოდა. ეშინოდა ადამიანების რომლებიც მის ირგვლივ ტრიალებდა. არავის ენდობოდა.
ექიმმა როგორღაც მოახერხა და გოგონა ერთ ადგილზე გააკავა, ექთანს ანიშნა რომ წამალი მალე შეეყვანა რადგან მის შეკავებას ვეღარ შეძლებდა. გოგონას სხეულში წამლის დიდმა დოზამ გაიარა, მწველმა წამალმა სახე დაუმანჭა, რამოდენიმე წამში კი სხეული მოუდუნდა და თვალები დაეხუჭა.
ოთახში მყოფ მამაკაცს და ექთანს ბაგეებიდან ოხვრა აღმოხდათ, თავი დანანებით გააქნიეს და პალატაში მშვიდად მწოლიარე გოგონა მარტოდ დატოვეს.
ასე გადიოდა წლები.
უაზროდ, უსიცოცხლოდ.
ყოველი დღის დასასრული დამამშვიდებელი აბებით ან ნემსებით მთავრდებოდა.
**********************
მისაღები ოთახის ცენტრში ვდგავარ და ახალ გარემოს მიუჩვეველი აქეთ-იქით ვიხედები.
-კარგად ხარ? -უცნობი მამაკაცი რომელმაც აქ მომიყვანა მხარზე ხელს მადებს, რაზეც დაფეთებული უკან ვიხევ.
-დამშვიდდი.- ანერვიულებურს ხელი უკან მიაქვს და მისი სახის შემხედვარე ვხვდები, ალბათ საკუთარ თავს გულში კიცხავს იმის გამო რაც წეxან მოხდა.
-კარგად ხარ? -კვლავ მისვამს იგივე კითხვას. თავს ვუქნევ.
-გინდა შენი ოთახი გაჩვენო? -მე კვლავ თავს ვუქნევ.
-აქეთ წამოდი.- ხელით კიბეებისკენ მანიშნებს, რამოდენიმე ნაბიჯს ვდგამ მაგრამ მერე უცებ ვჩერდები. გაკვირვებული მიყურებს, რამოდენიმე წამში კი ბაგეებიდან სწყდება "აჰ" და კიბეებზე იწყებს ასვლას, რაც იმის მიმანიშნებელია მიხვდა იმას რომ წინ თვითონ უნდა გამძღოლოდა. კიბეებზე ასვლისთანავე პირველივე ოთახის კარს აღებს.
-აი, დღეიდან ეს არის შენი ოთახი. -ოთახში მეც შევდივარ და ირგვლივ ვიხედები. ოთახის უმეტესი ნაწილი მუქ ლურჯსა და იისფერებში ჭარბობს, რაც ასე თუ ისე მომწონს.
-თუ რამის შეცვლა მოგინდება მითხარი. -საწოლთან ვდგავარ, ვუყურებ და არაფერ ვამბობ.
-კარგი მე წავალ... თუ რამე დაგჭირდება ქვემოთ ვიქნები. -იმედგაცუებული ენის ბლუყუნით მეუბნება და კარს აღებს.
-ჰო, ისე მე ბიძაშენი ჯონი ვარ.-გასვლამდე მეუბნება.
-ვიცი. -მთელი ამ დროის განმავლობაში პირველად ვიღებ ხმას, რაზეც ჩემკენ ღიმილით ტრიალდება, შემდეგ კი კვლავ ღიმილიანი სახით ტოვებს ოთახს რომლის ბინადარიც დღეიდან მე ვარ, მაგრამ არ ვიცი სანამდე.
ძილიდან წყურვილის დაუოკებელ სურვილს გამოვყავარ. როგორც ჩანს ჩამძინებოდა და უკვე დაღამებულიყო კიდევაც. ჩემს ამდენ ხნიან ძილზე გაკვირვებული ვდგები. ოთახის კარს ვაღებ.ირგვლივ სიბნელეა.ყველას უკვე ჩასძინებოდა.კედელზე ხელების ფათურით კიბეებამდე მივდივარ.კიბის მოაჯირს ვეყრდნობი და ამის მეშვეობით ჩავდივარ. ჩასვლისთანავე თვალს ოთახიდან გამოსული შუქი მჭრის. ღია კარიდან ვამჩნევ კედელთან მდგარ მაცივარს, რაც იმას ნიშნავს რომ იქ სამზარეულოა. ვყოყმანობ შევიდე თუ არა. გამობრუნებასაც კი ვაპირებ რომ არა ჩემი გამომშრალი ყელი. ფრთხილი ნაბიჯებით მივიწევ სამზარეულოსაკენ. შევდივარ, იქ არავინაა. შვებით ამოვისუნთქე. მაგიდიდან ჭიქას ვიღებ, ონკანს ვუახლოვდები და ვცდილობ ონკანის თავი მოვატრიალო.
-ამმ.. უკაცრავად, უბრალოდ შუქი დამრჩა და ჩასაქრობად ჩამოვედი.- ოთახში უცნობი ხმის გაგონებისთანავე მოულოდნელობისაგან ჭიქა ხელიდან მივარდება და ნიჟარაში ვარდება.
-მაპატიე თუ შეგაშინე. -სირბილით მიახლოვდება, მოახლოვებისთანვე კი გატეხილი ჭიქის ნატეხების ამოღებას იწყებს. გაუნძრევლად ვდგავარ. თავს ზემოთ ვერ ვწევ.
-ჰეი, კარგად ხარ? -ნამსხვრევებს სანაგვე ყუთში ყრის. საჩვენებელ თითს ნიკაპზე მკიდებს და თავს მაღლა მაწევინებს. თავის აწევისთანავე მის შიშველ ზედა ტანს ვეჩეხები. თავს ნელ-ნელა ზემოთ ვწევ რაზეც უკვე მის მწვანე თვალებს ვეჩეხები.
-არ შემეხო. -უხეშად ვიშორებ მის თითს და უკან მოუხედავად, გავრბივარ ოთახიდან.
საწოლზე ვწევარ, ამჟამად მხოლოდ საცვლების ამარა. მკერდამდე თხელი პლედი მაფარია, მაგრამ როდესაც ვგრძნობ რომ სიცხე პიკამდე აღწევს პლედს ვიშორებ და იქვე ვაგდებ. ვწრიალებ, ერთ ადგილზე ვერ ვწვები. ვგრძნობ თუ როგორ მასხამს ტანზე ოფლი. თვალები დახუჭული მაქვს მაგრამ არ მძინავს. უეცრად ოთახში შუქი ინთება. ვიღაც მხრებზე ხელებს მადებს და მანჯღრევს.
-რა გჭირს? ცუდად ხარ? -ნაცნობი ხმა მეკითხება.
-აქ რა ჯანდაბას აკეთებ? -ვყვირივარ, ხელებს აქეთ-იქით ვაქნევ და ვცდილობ რომ მოვიშორო. მაგრამ მისი ძლიერი მკლავები ადგილზე მაკავებენ.
-მომშორდი. -კვლავ ვყვირივარ, თუმცა ხელს პირზე მაფარებს და ხმის ამოღების უფლებასაც არ მაძლევს. ვიგრიხები, ხოლო როდესაც ვხვდები რომ მისი მარწუხებისაგან თავს ვერ დავიხსნი ვჩერდები, თვალში თვალს ვუყრი და წარბებ დაუხამხამებლად ვუყურებ.
-ახლა ხელს გაგიშვებ, ოღონდ არ იყვირო კარგი? -რამოდენიმე წუთიანი ყოყმანის შემდეგ თავს ვუქნევ.
-მპირდები? -პირობის დადების ნიშნად კვლავ თავს ვუქნევ. ორივე ხელს ნელა მაშორებს. პირიდან ხელი მოშორებისთანავე ღრმად ვსუნთქავ და გაბრაზებული გავჰყურებ.
-ნუ ბრაზობ, აქ იმისთვის ამოვედი რომ წყალი ამომეტა, წეღან წყლისთვის ჩამოხვედი მაგრამ ისე გაიქეცი რომ არ დაგილევია. -საწოლის გვერდზე მდგომ ტუმბოზე მდებ წყლით სავსე ჭიქაზე მანიშნებს, შემდეგ იღებს და მაწოდებს. ჯერ ჭიქას ვაშტერდები შემდეგ კი მას, ახლაღა ვამჩნევ რომ ამჟამად მაისურის ამარა ზის. ჭიქას უკანვე აბრუნებს როდესაც ხვდება რომ გამორთმევას არ ვაპირებ.
-კარგი, მე გავალ, შენ კი სჯობს ეს წყალი დალიო, ვიცი ახლა როგორც გწყურია. -ღიმილით მეუბნება, დგება და უკანმოუხედავად ტოვებს ოთახს.
დილის 5:00 საათია, სახლის უკანა ბაღის ჰამაკზე ვზივარ და უაზროდ მივჩერებივარ სივრცეს. გუშინ დილით ფსიქიატრიული საავადმყოფოს პალატაში გამეღვიძა, ამ დილით კი გაღვიძებისთანავე ოთახი მეუცნაურა. ვერ გავერკვიე, სად ვიყავი? მაგრამ მალევე აინთო გონებაში ნათურა. არასოდეს არ მიოცნებია მდიდრულ სახლში ცხოვრებაზე. ყოველთვის მინდოდა პატარა ქოხი მქონოდა სადმე ტყეში და მარტოდ მეცხოვრა. არც ახლა ვიტყვი ამაზე უარს. ფიქრებიდან ფეხების ხმას გამოვყავარ თუმცა გვერდით არ ვიხედები. მხოლოდ მაშინ ვაბრუნებ თავს როდესაც ჰამაკი იწევა და ზედ ვიღაც ჯდება.
-წყალი მაინც არ დაგილევია. -ღიმილით ცდილობს საუბრის წამოწყებას.
-ამ დილითაც ესტუმრე "ჩემს" ოთახს? -სიტყვა "ჩემს" ბრჭყალებში ვსვამ.
-რატომ ასე? -გაკვირვებული მეკითხება და თვალებში მაშტერდება. მისი მწვანე თვალები რომლებიც რაღაც არაამქვეყნიურს განეკუთვნება თითქოს მელაპარაკებიან.
-შენი აზრით? -კითხვას კითხვითვე ვუბრუნებ, ჩემს თვალებს კი მისას არ ვაშორებ.
-ეს შენი სახლიცაა.
-მე სახლი არ მაქვს. -მოკლედ ვეუბნები, თავს ვატრიალებ ისე რომ ის მხოლოდ ჩემს პროფილს ხედავს.
-რატომ ფიქრობ ასე? -არ მეშვება, ვგრძნობ მის მწველ მზერას.
-საერთოდ, შენ ვინ ხარ? -მოულოდნელად ვაბრუნებ თავს და მისი გამომეტყველებიდან გამომდინარე თუ ვიმსჯელებ, ყველაზე უადგილო კითხვა დავსვი ამ მომენტში.
თუმცა სულაც არა.
-გამარჯობა, მე აკაკი ჭიქაბერიძე ვარ, შენი ბიძაშვილის ძმაკაცი.-ცნობისმოყვარესთან ერთად ირონიულიც.
-გამარჯობა, მე ალექსანდრა ვარ, შენი ძმაკაცის ბიძაშვილი და გირჩევ, რომ ზედმეტად ცნობისმოყვარე ნუ იქნები.- უხეშად ვეუბნები, ჰამაკიდან ვდგები და გაოცებულს მარტოდ ვტოვებ.
***
-ალექსანდრა ძვირფასო უკვე ადექი? -სამზარეულოში შესვლისთანავე სიტყვა "ძვირფასო" ყურში უხეშად მხვდება.
-ძვირფასოს გარეშე გთხოვთ.-ვცდილობ უხეშად არ მომივიდეს ნათქვამი. ჯონის ღიმილი სახეზე ეყინება.
-უხეში ხარ. -მაგიდის თავთან მჯდომი აკაკი, რომელიც აქამდე ვერ შემემჩნია ჩვენს დიალოგში ერთვება. მის უეცარ გამოხმაურებას წარბაწეული ვეგებები.
-მაგრამ არა ზედმეტად ცნობისმოყვარე. -მკვახედ ვეპასუხები, პირს აღებს, რაღაცის თმას აპირებს მაგრამ ოთახში შემოსული აჩეჩილ თმიანი წითური ბიჭი პირზე ხელს აფარებს.
-აკაკიმ უკვე მოასწრო შენი გაცნობა, მე კი ჯერაც ვერ მოვახერხე ეს, მე ბერა ვარ, შენი..
-ბიძაშვილი. -წინადადების დამთავრებას არ ვაცდი და თვითონ ვასრულებ, შემდეგ კი მის გამოწვდილ ხელს ჩემსას ვაგებებ.
-შენ კი ალექსანდრა. -ღიმილით, სწრაფად მეუბნება, როგორც ჩანს უნდოდა რომ ჩემთვის დაესწრო. მე კი სულაც არ ვაპირებდი თავის წარდგენას, რადგან ვიცი, რომ მან ჩემზე ყველაფერი იცის. თავს ვუქნევ. მანიშნებს, რომ ჩამოვჯდე. ვჯდები, თვითონაც იგივეს იმეორებს. ისე ხდება, რომ აკაკის გვერდით ვზივარ ოღონდ მოშორებით. მე და ბერა ერთმანეთის წინ, ჯონი და აკაკი კი ერთმანეთის. ოთახში მხოლოდ ჩანგლების და დანის გასმის ხმა ისმის რაც ნერვულ სისტემამდე აღწევს და მასზე მოქმედებს.
-კარგად ხარ? -მეკითხება ბერა.ვერც კი ვხვდები თუ როდის დამეხუჭა თვალები და თითის ფალანგები მომემუშტა.
-კარგად ვარ. -თვალებს ვახელ, ირგვლივ ვიხედები, ვამჩნევ თუ როგორ დანანებით მიყურებს ჯონი, აკაკის მზერაში კი ეჭვს ვხედავ.
-დარწმუნებული ხარ? -ამჟამად ჯონი მეკითხება,თავს ვუქნევ და თეფშზე გადმოტანილ სალათს, რომლის ნახევარიც კი ვერ შევჭამე ოდნავ წინ ვწევ.
-მე და აკაკი ამ საღამოს კლუბში წასვლას ვაპირებთ, წამოხვალ? -იმედიანი თვალები შემომანათა ჩემ წინ მჯდომმა, ჯონიმ ჩაახველა, თუმცა მას არცერთი ყურადღებას არ ვაქცევთ. გაუაზრებლად თავს ვუქნევ, მერე კი როდესაც გახარებულს ეღიმება ვხვდები რომ ყველაზე დიდი სუსულელე გავაკეთე რაც კი ოდესმე. თუმცა არც არასდროს მომცემია რაიმე სისულელის გაკეთების საშუალება.
-მორჩით? -მთელი ამ დროის მანძილზე ჩუმად მყოფმა კულულთმიანმა ხმა ამოიღო და ჩვენი ყურადღების მიქცევის მიზნით ჩანგალს თეფშზე ერთი-ორჯერ აკაკუნებს.
-არანაირი ზედმეტი კომენტარები აკაკი. -საჭმლით პირგამოტენილი ბიძაჩემი ეპასუხება, შემდეგ კი ჩემკენ იხედება და თვალს მიკრავს.
***
-ესეიგი, როგორც კი წასვლა მოგინდება იმ წამსვე მეუბნები კარგი? -კლუბში შესვლამდე მეკითხება ბერა, ჩემი მხრიდან თავის დაქნევის შემდეგ კი კართან მდგომ დაცვას პირადობის მოწმობებს აჩვენებს. დაცვა თავს უქნევს, წითელ თოკს ხსნის და გვანიშნებს რომ შევიდეთ. კლუბში შესვლისთანავე დახუთული ნიკოტინით გაჟღენთილი ჰაერი თავბრუს მხვევს, მაგრამ არა იმდენად, რომ თავის შეკავება ვერ შევძლო. იქვე კუთხეში მდგომ დივანზე ვხსდებით მე და ბერა. აკაკი კი, რომელიც უკან მოგვყვებოდა თვალთა ხედვიდან უჩინარდება.
-იმედი მაქვს მთელი ეს დრო აქ არ იჯდები. -თავს ახლოს წევს და გამაყრულებელი მუსიკის გამო ყურში ჩამყვირის.
-იმედი ტყუილად გაქვს.-იგივეს ვიმეორებ.
-წადი, გაერთე. მე კი აქ ვიქნები. -მალევე ვამატებ.
-თუ რამე მოხდება მომწერე ან დამირეკე. მართალია ხმას ვერ გავიგებ მობილურისას, მაგრამ ყურადღება მექნება და ეგრევე შენთან გავჩნდები. -შუბლზე მკოცნის შემდეგ კი ისიც აკაკივით უჩინარდება. მაკვირვებს მისი ასეთი თბილი დამოკიდებულება ჩემდამი.
"ალბათ ეცოდები" შინაგანი 'მე' თავს იჩენს. რაზეც მას უყოყმანოდ ვეთანხმები. გულში თითქოს რაღაც მესრობა. არ მინდა, რომ ვინმეს ვეცოდებოდე. ხველა მიტყდება, როდესაც სახეზე სიგარეტის გამონაბოლი მეცემა. უცნობისკენ გაკვირვებული ვიხედები თუმცა სახის გარჩევას ვერ ვახერხებ, რადგან თვალები მიცრემლიანდება.
მახველებს, გამოსახულებას არეულად ვხედავ. ტახტიდან ვდგები და ვცდილობ გასასვლელ კარს მივაგნო. გარეთ ვერ გავდივარ, მაგრამ სავარაუდოდ საპირფარეშოში ვხვდები. კედელთან ვიკეცები. სუნთქვა მიძნელდება.
ასთმა.
ჯანდაბა, მაშინებს ის ფაქტი, რომ ასთმას შეიძლება შეტევაც მოჰყვეს. ხელები კისერზე მაქვს შემოხვეული. ვგრძნობ თუ როგორ მეწყება კრუნჩხვები. კივილის სურვილი მიჩნდება, მაგრამ საამისოდ ძალა არ შემწევს.
ორგანიზმში ჟანგბადის ნაკლებობა ეცემა, ლამისაა გავითიშო, მაგრამ ხელები, რომლებიც ირგვლივ მეხვევა და ინჰალატორის მეშვეობით ჩემ გადარჩენას ცდილობს ამის საშუალებას არ მაძლევს. ჰაერს ხარბად ვისუნთქავ, რამოდენიმე წამში კი სუნთქვა მირეგულირდება. ვმშვიდდები.
-დამშვიდდი, მე შენთან ვარ. -ბერას ხმა ჩამესმის, თმაზე მეფერება. თავს მკერდზე ვადებ და სუსტად ვხვევ წელზე ხელებს. დგება, ღია კარიდან გავყავარ შემდეგ კი კლუბიდანაც. ბოლოს მხოლოდ იმას ვგრძნობ თუ როგორ მაწვენს მანქანაში, შემდეგ კი თვალებზე ბინდი მაწვება.
"შეუძლებელი არაფერია! მთავარია ნებისმიერი რამ მიზნად დაისახო და მერწმუნე დარწმუნდები ამ ორი სიტყვისაგან შემდგარი წინადადების სისწორეში"
ხშირად მსმენია მსგავსი შინაარსის შემცველი წინადადებები, თითქოსდა იმედის მომცემი, მაგრამ ჩემნაირებისთვის ეს ფუჭი სიტყვებია. შეუძლებელია იმის დავიწყება რაც ამდენი წელია უკან დაგსდევს. წარსული, რომელიც თავს არ განებებს. თითქოსდა ცდილობს დაგეწიოს, ხელი მხარზე შეგახოს და მისი არსებობა შეგახსენოს.
დილით გვიან მეღვიძება.
საათი 11:15-ს მიჩვენებს.
ჩემდა გასაოცრად გადაწეულ საბანს ვიფარებ და ძილის შებრუნებას ვცდილობ, თუმცა ცდა ამაოა. ფარდა გადაწეული ფანჯრიდან გარეთ ვიხედები. ფანჯარას წვიმის წვეთები ეხეთქება.
მიყვარს წვიმა, წვიმის წვეთები სინქრონიულად, რომ ეხეთქებიან სახურავზე, მინაზე. მათი ხმა ტკბილად ჩამესმის და ვინაბები. თანდათან ზეციდან დედამიწაზე ნელი სვლით, რომ ეხეთქებიან, შემდეგ კი მოულოდნელად უჩქარებენ ტემპრს და სიოსთან ერთად საოცარ მელოდიას რომ ქმნიან. ეს ყველაფერი მამშვიდებს. ეს ისეთია თითქოს დიდი ხსნის უჟანგბადო ორგანიზმისთვის ჟანგბადი მიეწოდებინათ და სული შთაებერათ. ეს ის ერთადერთი რამაა, რომელსაც შეუძლია შესაშური სიმშივდე მომანიჭოს. ქვეყანაში არსებული ქაოსით გამოწვეულ ცეცხლს აქრობს და ირგვლივ ახალ სიცოცხლეს ჰბადებს. იმ ყველა ტკივილს ახშობს, რომელიც მოუშუშებელ იარად დამრჩენია. იმ ყველა დარდს მიქრობს რომელიც გულზე ლოდივით მაწვება. სრულ ნეტარებაში ვეშვები და წვიმის წვეთების გარდა არაფერი მესმის.
უეცრად ორგანიზმში უცნაური გრძნობა მეუფლება. მინდება, რომ ავდგე, გარეთ გავვარდე და წვიმის წვეთებს შევუშვირო სახე. არ ვეწინააღმდეგები ჩემს სურვილს, ვდგები. ტანზე მუხლებამდე მდგარ კაბას და მაისურს ვიცმევ. ოთახიდან გავდივარ, კიბეებზე ჩავდივარ და უკანა კარისკენ სირბილით მივიწევ.
თვალები ნეტარებისაგან მეხუჭება, წვიმის წვეთები, რომლებიც სახეზე ურცხვად მეცემიან და მთელს სახესა თუ ტანს მისველებენ ღიმილს მგვრის. ხითხითით ვტრიალდები. ვგრძნობ, რომ თავისუფალი ვარ, ამის შეგრძნებას კი ამ საოცარი ამინდის დახმარებით ვახერხებ. ერთ ადგილზე ვჩერდები. გძელ სველ თმას, რომელიც სახეზე მომწებებია და თვალთა ხედვას მიბინდავს სახიდან ვიშორებ.
გალუმპული უკანა ეზოში ვგდავარ, ხითხითით და მოჭუტული თვალებით ვეგებები წვეთებს. დიდი ხანია არ განმიცდია ასეთი სითავისუფლე, დიდი ხანია რაც არ ვყოფილვარ ასე. თითქოსდა სხეულზე მოდებული ცეცხლი ჩაახშო. კარის მიმართულებით ვტრიალდები, სახეზე ღიმილი მეყინება, როდესაც კართან მდგომ სილუეტს ვეჩეხები. გაშტერებული ერთი ადგილიდან ვერ ვიძვრი. მალევე კი მის სახეზე გამოსახული ღიმილი პირვანდელ ხასითზე მაბრუნებს. ხელით ვანიშნებ, რომ მოვიდეს. გაკვირვებული უკან იხედება, იმის გადასამოწმებლად დგას თუ არა მის გარდა იქ ვინმე. შემდეგ კი ნელი ნაბიჯებით მიახლოვდება.
-პირველად გხედავ მომღიმარს.-მისი ბოხი ხმა ხმამახლა გაისმის, ცდილობს ამ წვიმასა და სიოში ხმა ჩემამდე მოაწვდინოს.
-დაიმახსოვრე ეს დღე, ხშირად ვერც მნახავ მომღიმარს. -სერიოზული სახე იკავებს ჩემს ღიმილიან სახეს.
-რატომ?
-ოუჰ, აკაკი. ნუ სვამ ამდენ კითხვას! დატკბი ამ საოცრებით. -ხელებს ზეცაში აღვაპყრობ.
რამოდენიმე წამი გაუნძრევლად მომჩერებია. მოულოდნელად კი ხელებს წელზე მხვევს და გააზრებასაც ვერ ვასწრებ ისე მატრიალებს. მაისურზე ვეჭიდები, ჩემ შემხედვარე ეღიმება. ოდნავ შიში, რომელიც უეცარმა შეხებამ დამიბადა სადღაც ქრება. თავს უკან ვწევ, ხელებს ვშლი. აკაკის წელზე ხელები კვლავ შემოხვეული აქვს და ბზრიალასავით ნელა ტრიალებს. ცივი ჰაერი სახეზე მხვდება რაც ხითხითს მგვრის.
რამოდენიმე წუთიანი ტრიალის შემდეგ ჩერდება, თავს ვასწორებ რაზეც მის კაშკაშა მწვანე თვალებს ვეჩეხები. მისი ხელები წელს არ შორდება. ხელები ჩამოშვებული მაქვს და ორივე ერთმანეთს თვალებში მივშტერებივართ. სახეებს მილიმეტრებიღა თუ აშორებს, იმდენად ახლოს ვართ ერთმანეთთან რომ მისი ცხელი ამონასუნთქი ბაგეებზე მხვდება. ტანში უცნაური ჟრუანტელი მივლის. წვიმს მაგრამ ვიწვი. არ ვიცი ეს რისი ბრალია. ალბათ ამდენ მოზღვავებულ ენერგიას თუ დავაბრალებ. ეს თუ არა მაშ სხვა რა?
-დროა შევიდეთ, გავცივდებით. -ენის ბლუყუნით ვეუბნები. უხეშად ვიშორებ მის ხელებს, შემდეგ კი უკანმოუხედავად შევდივარ სახლში. თმის გაშრობას კარზე კაკუნის ხმა არ მაცდის. თმის საშრობს იქვე ტუმბოზე ვდებ. თმებს ვიჩეჩავ და კარს ვაღებ. კარს მიღმა მდგარი ხუჭუჭთმიანი მამაკაცი თვალებს ტანზე ურცხვად დაატარებს. შიშველ ტანზე შემოხვეულ პირსახოცს ვამოწმებ, არის თუ არა კარგად შემოხვეული. შემდეგ კი წარბებ აწეული პასუხის მოლოდინში ვუყურებ.
-ჯონიმ მთხოვა, რომ შენთვის დამეძახა.
-კარგი, მალე ჩამოვალ. - უცებვე ვპასუხობ და კარის მიხურვას ვცდილობ, მაგრამ მისი ფეხი ამის საშუალებას არ მაძლევს.
-უკაცრავად? -გაურკვევლობაში მყოფი სველ თმას უკან ვიყრი.
-"დაიმახსოვრე ეს დღე, ხშირად ვერც მნახავ მომღიმარს." -ჩემი სიტყვების ციტირებას ახდენს.
-რას ნიშნავს ეს? -მეკითხება და დაუკითხავად შემოდის ოთახში. თვალებს შეუმჩნევლად ვატრიალებ. უკან მივყვები და საწოლზე ვჯდები.
-მგონი უკვე გითხარი, რომ...
-ცნობისმოყვარე ნუ ვარ. -წინადადების დასრულებას არ მაცდის და ჩემს სათქმელს თვითონ ამბობს.
-მაგრამ ვალდებული ხარ, რომ შენი სიტყვები ახსნა. -მალევე ამატებს.
-ვალდებული ვარ? რატომ ვარ ვალდებული? -გაკვირვება მიპყრობს.
-არ ვიცი რატომ, მაგრამ ის ვიცი, რომ ვალდებული ხარ!
-არ ვარ ვალდებული არანაირად, ამიტომ შეგიძლია ადგე და ოთახიდან გახვიდე. -ირონიული ღიმილით ვეუბნები და კარისკენ ვანიშნებ.
-მაგრამ მე არ ვაპირებ აქედან გასვლას მანამ, სანამ არ ამიხსნი. -ხელებ გადაჯვარედინებული ჯდება ჩემ მოპირდაპირე მხარეს, საწოლზე.
-ნუ ელოდები გიჟისგან ახსნა-განმარტებას! -ჯანდაბა, რა შუაში იყო?
-გიჟისგან? -გაკვირვებას ვერ მალავს.
-ჰო. -თვალებს აქეთ-იქით ვაცეცებ და ამ სიტყვის გამო საკუთარ თავს გულში განუწყვეტლივ ვლანძღავ.
-რატომ უწოდებ საკუთარ თავს გიჟს?
-იმიტომ, რომ ეს ასეა! -მისი ამ კითხვების გადამკიდე ვღიზიანდები.
-შენ არ ხარ გიჟი! -მკაცრად მეუბნება.
-მორჩი! კარგი? -უკვე მოთმინება დაკარგული ვცდილობ თავი კონტროლში ავიყვანო.
-არა, შენ სრულიად ნორმალური ხარ! -თავისას მაინც არ იშლის.
-მოკეტე! ნუ ამბობ იმას რაც არ იცი! დიახ, მე გიჟი ვარ! 6 წელი ფსიქიატრიულ საავადმყოფოში ვიწექი ამის გამო. 6 წელი. გესმის ეს რამდენია? -საწოლიდან ვვარდები და კონტოლიდან გამოსული აქეთ-იქით ვიქნევ ხელებს.
-გიჟად შემრაცხეს, იცი რატომ?-ვუახლოვდები და თვალს თვალში ვუყრი.
-იმიტომ, რომ საუკეთესო მეგობარი თამაშისას ცოცხლად დავწვი, ვუყურებდი თუ როგორ იწვოდა, ვხვდებოდი თუ როგორ მეცლებოდა ხელიდან, მაგრამ მაშინ პატარა სულელი ბავშვი ვიყავი, რომელმაც არც კი იცოდა რას აკეთებდა, ხოლო როცა მივხვდი ეს რაც იყო, ის უკვე ცოცხალი აღარ იყო. -სწრაფად მივაყარე ყველაფერი. მოუშუშებელი წარსულის გახსენებისას ყელში ცრემლის ბურთულა მაწვება. ვცდილობ გადავყლაპო, მაგრამ არ გამომდის, ვგრძნობ თუ როგორ მისველდება სახე.
-მე ის ცოცხლად დავწვი. -ჩახლეჩილი ხმით ვაგრძელებ.
-ამ ყველაფრის შემდეგ როგორ შეგიძლია მიწოდო ნორმალური ადამიანი? იმის შემდეგ თავს ვერ ვაკონტროლები. ახლაც ვერ ვაკონტროლებ თავს. გიჟი ვარ, რომელიც არასოდეს იქნება ნორმალური ადამიანი! -ხელებს სახეზე ვიფარებ და ვქვითინებ. ვგრძნობ თუ როგორ მეხვევა გრძელი მკლავები და მიხუტებს.
-ჩშშშ... დამშვიდდი, მე შენთან ვარ. -ყურში ჩამჩურჩულებს და თმაზე მეფერება.
*********************
-ალექსანდრა, დარწმუნებული ხარ, რომ აქ მარტო ყოფნას შეძლებ? -შეწუხებული ჯონი მესამედ მისვამს მსგავსი შინაარსის კითხვას.
-კი. დარწმუნებული ვარ.
-არა, ის ვერ შეძლებს აქ მარტო ყოფნას, ამიტომ შემიძლია თქვენს ჩამოსვლამდე მასთან ერთად მე დავრჩე. -ტახტზე მჯდომი აკაკი საუბარში ერთვება.
-როდის აპირებ საკუთარ სახლში დაბრუნებას?-აგრესიულად ვეკითხები.
-ერთ კვირაში. -ღიმილით მპასუხობს.
-აკაკი მართალია, ის აქ დარჩება. -ვაშლის წვენი გადამცდა და ხველება მიტყდება.
-შემიძლია..
-არა, აკაკი რჩება! -მკაცრად მაწყვეტინებს, მე კი ვერაფრის თქმას ვერ ვასწრებ ისე სწრაფად გადის ოთახიდან. სახეზე გამარჯვებულის ღიმილით აკრული მიახლოვდება.
-მინდა გუშინდელზე დაგელაპარაკო. -მოსვლისთანავე კი სახე უმკაცრდება.
-არანაირი წარსული, გთხოვ, იცხოვრე აწმყოთი! -მკვახედ ვეპასუხები.ვდგები და გასარეცხ ჭიქას ონკანს ვუშვერ.
-მეც მიყვარს ვაშლის წვენი. -თემას ცვლის, რაზეც ცალყბად მეღიმება. უკვე გარეცხილ ჭიქას კი განკუთვნილ ადგილზე ვდებ.
-იმედია ეს პირველი და უკანასკნელი დამთხვევაა. -მაგიდაზე ვდებ, წვენის ქილას მაცივარში ვაბრუნებ და ოთახის გასასვლელისკენ მივდივარ, როგორც ჩანს გასვლა ოდნავ შემიფერხდება, რადგან ახლა ის ჩემ წინ დგას და გასვლის საშუალებას არ მაძლევს.
-შენი სიტყვები გულზე ეკალივით მხვდება, საყვარელო. -გულზე ხელს იდებს და ისე აკეთებს თითქოს გული სტკივა. ირონიამ მეც აქ ვარო. სიტყვა "საყვარელოს" ყურადღებას არ ვაქცევ. თვალები ავატრიალე, მხარზე ხელს ვადებ და განზე ვწევ, რის შედეგადაც სამზარეულოდან გასვლას ვახერხებ.

საღამოს 12 საათია, ბერა და ჯონიუკვე წავიდნენ.
ბათუმში სასწრაფოდ მოუწიათ წასვლა მე კი აკაკის მეთვაულყურეობის ქვეშ დამტოვეს, რაც ძალიან მაღიზიანებს. სერიოზულად? 1 კვირა მასთან ერთად?
ეს იქნება იმაზე საშინელი დღეები რაც კი აქამდე მქონია.

დილას ქვემოდან ამოსული ხმაური მაღვიძებს. არა ხმაური გადაჭარბებული ნათქვამია. ვდგები, თავს ვიწესრიგებ, შავი შარვალისა და გრძელმკლავიანი მაისურის ამარა ჩავდივარ.
-დილა მშვიდობისა. -მისაღებ ოთახში შესვლისთანავე მესალმება აკაკი.
-მშვიდობიანი დილა შენით არ იწყება. -მკვახედ ვეუბნები. მის გვერდით მჯომ უცნობზე გადამაქვს ყურდღება, როდესაც მისი ჩუმი ჩაცინება მესმის.
-გამარჯობა, მე დათა ვარ. -როდესაც ამჩნევს, რომ მას ვუყურებ დგება და ღიმილით ხელს მიწოდებს.
-ალექსანდრა. -ხელს ვართმევ.
-სასიამოვნოა.
-ჩემთვისას.
-შენ გელოდებოდით, წავიდეთ.-აკაკის უეცარი ნათქვამი გაურკვევლობაში მტოვებს.
-ქალაქ გარეთ სახლში მივდივართ, მეგობრებთან ერთად. -მალევე ამატებს როდესაც ჩემს სახეს ამჩნევს.
-და მე რა შუაში ვარ?
-შენც მოდიხარ.
-არა, მე არ მოვდივარ. -ვეწინააღმდეგები.
-არა, შენ მოდიხარ! -მისი ტონი მბრძანებლურად მოისმის.
-აქ მარტო ვერ დაგტოვებ. -უეცრად ხმა ურბილდება.
-10 წლის არ ვარ, რომ ჩემი მარტო დატოვება არ შეიძლებოდეს. - არ მინდა, რომ მარტო დამტოვოს, მაგრამ არც მის მეგობრებთან არ მინდა წასვლა.
-წამოხვა...
-არა მეთქი. -დასრულებას არ ვაცდი და საჩვენებელი თითით კარისკენ ვანიშნებ.
-ჯანდაბა, თუ რამე მოხდება აუცილებლად დამირეკე კარგი? -დანებებული მანქანის გასაღებს იღებს და გამაფრთხილებელი ტონით მეკითხება. თავს ვუქნევ.
-დროებით ალექსანდა. -მემშვიდობება დათა.
-ნახვამდის. -ხელს ვუქნევ და სახლიდან გამავალ აკაკის და დათას შევჰყურებ. ამოვიოხრე, როდესაც სახლიდან გავიდნენ. მარტო დავრჩი. ტანში გამაჟრჟოლა იმის წარმოდგენაზე, რომ აქ მარტო უნდა ვიყო.
დღე უაზროდ გაიწელა, როგორც კი მოსაღამოვდა საწოლისაკენ გავეშურე დასაძინებლად. ადრე დავწვები და იმედია დამეძინება. სიმართლე, რომ ვთქვა ძალიან მეშინია. სიბნელის ყოველთვის მეშინოდა და ახლაც მეშინია. ვნანობ იმას, რომ აკაკი გავუშვი. ახლა აქ იქნებოდა და მიუხედავად იმისა, რომ გამაღიზიანებდა მაინც ჩემთან იქნებოდა და არ ვიქნებოდი საბანში შიშის გამო გახვეული.
მოდი, რადგან აკაკი ვახსენე დავახასიათოთ ის. ის არის: გამაღიზიანებელი, ცნობისმოყვარე იდიოტი, ჰმმ, მგონი საყვარელიც.
"სულ ეს არის?" მოულოდნელად ჩემი მეორე "მე", რომლის ხმაც წლებია არ გამიგია კითხვით მეხმაურება.
"კი?" ჩემი პასუხი კითხვასავით გაისმის, ჯერ კიდევ გაკვირვებული ვარ მისი გამოჩენით.
"სექსუალურიც, დებილო" დატუქსვით ამატებს.
"სექსუალური?" შეშფოთებული ვეკითხები. მიუხედავად იმისა, რომ უკვე ნანახი მყავს წელს ზემოთ შიშველი აკაკი, ჩემი მეორე "მე"-ს გამოჩენამდე არც მიფიქრია ამაზე.
და ახლა ვხვდები, რომ დიახ, ის სექსუალურია. უკაცრავად? ალექსანდრა რაზე ფიქრობ? ფიქრებიდან სახლის კარის გაღების ხმას გამოვყავარ. შეშინებული საბანს მთლიანად ვიფარავ. ვინ უნდა იყოს?
"რატომ გგონია რომ მხოლოდ ერთია? იქნებ ბევრნი არიან და გასაძარცვად შემოვიდნენ" მე-ს ნათქვამმა გამაკანკალა.
"გმადლობ, კარგად მამხნევებ" საბანს ვიხდი, საწოლიდან ვდგები და ნელი ნაბიჯებით ვუახლოვდები კარს. ჯანდაბა, შიში თავს არ მანებებს, ოთახიდან გასვლისთანავე კიბეებს სწრაფად ჩავრბივარ ამავდროულად კი უხმაუროდ.
შემოსასვლელი კარიდან შემოსვლისთანავე პირდაპირ მისაღებ ოთახში ხვდები, მის შემდეგ კი სამზარეულოა, მიმართლებს ჯერ შემიძლია სამზარეულოში შევიდე, ავიღო რაიმე ნივთი, შემდეგ კი გმირულად შევებრძოლო მას, ან მათ. ვაი თუ მართლა ბევრნი არიან.
ჩემს ფიქრებზე სიმწრისაგან მეცინება. ტაფას, რომელიც პირველი მომხვდა ხელში ზემოთ ვსწევ, სამზარეულოდან გავდივარ და მისაღებ ოთახს ვუახლოვდები. სილუეტს ვლანდავ. შიში მიძლიერდება, ძალ-ღონეს ვიკრებ და როდესაც ვაცნობიერებ, რომ უცნობი ჩემსკენ მოდის ტაფიან ხელს ვიქნევ და ბუხხ. მიზანში მოვარტყი.
-ჯანდაბა. -ამოიგმინა. ღმერთო ეს ხომ... წამში შუქის ასანთები ღილაკის ძებნას ვიწყებ.
ევრიკა!
ოთახი ნათდება და ჩემი ვარაუდი იმაზე, რომ ეს აკაკია, მართლდება. მის შემხედვარე პირზე ხელს ვიფარებ, მისი სასაცილო დგომის პოზა სიცილს მგვრის, მაგრამ თავს ვიკავებ და შეწუხებული ვუახლოვდები.
-აკაკი?
-აკაკი? -იგივეს იმეორებს.
-ჰო, აკაკი? -გაკვირვებული ვაკვირდები.
-პირველად დამიძახე სახელი. -ტკივილისაგან მოჭმუხნულ სახეზე მაინც ვამჩნევ ღიმილს. თვალები ავატრიალე.
-ბოდიში, ქურდი მეგონე. -გულრწფელად ვებოდიშები, თავზე შემოწვდილ ხელს ვაშორებინებ და ნატკენ ადგილზე დავჰყურებ.
-არა უშავს, მაგრამ ძალიან მტკივა. -წელში სწორდება.
-ყინულს მოგიტან. -წრაფად გავდივარ სამზარეულოში, რამოდენიმე წამში კი პატარა პარკში ჩაყრილი ყინულებით ხელში ვბრუნდები. ტაფას კი იქვე ვტოვებ. თავზე ვადებ.
-მაპატიე, მართლა არ...
-ჩშშ, მგონი უკვე გითხარ,ი რომ არა უშავს. -ღიმილით მაწყვეტინებს. მადლობის ნიშნად ვუღიმი და ტახტზე ვჯდები. თვითონაც იგივე იმეორებს. ერთმანეთის პირდაპირ ვზივართ.
-არ მეგონა თუ დაბრუნებას აპირებდი.
-ვიცოდი, რომ შეგეშინდებოდა, ამიტომ იქ ვერ გავჩერდი.
-არ მეშინოდა.- შევეკამათე.
-კარგი ჰო, მეშინოდა. -მისი მზერის შემხედვარე, რომელიც მეუბნება "ვიცი, რომ გეშინოდა ალექსანდრა, უარყობა არც კი სცადო" ვნებდები. იღიმის.
-მაპატიე, რომ მარტო დაგტოვე.- ხმაში სევდა ეპარება.
-მთავარია ახლა აქ ხარ. -მეღიმება.
"კარგი რა ალი, ნუ იღიმი ასე, იდიოტს ჰგავხარ"
ამაზე უეცრად ღიმილი მიქრება და ჩემი თავის წარმოდგენაზე, რომელიც იდიოტივით იღიმება ვიღაც ბიჭის ნათქვამზე საკუთარ თავს ვკიცხავ.
"ვიღაცა არა" "მე" ს შესწორებას ყურადღებას არ ვაქცევ და თავს ვაქნევ.
-არ გეძინება? ავიდეთ ზემოთ.
-უმმ... მირჩევნია აქ ვიყო შენთან ერთად, ვიდრე ზემოთ მარტო. -გაუაზრებლად სწყდება სიტყვები ბაგეებს. რას აკეთებ? ეპრანჭები? გთხოვ ოღონდ ახლა არ გაიღიმო. და აი ისიც, მისი თვითკმაყოფილი ღიმილი. მართლა იდიოტი ხარ ალექსანდრა!
-არ მოგიწევს მარტო ძილი.
-რას მთავაზობ? -წარბებ აწეულმა ავხედე.
-შემიძლია შენთან ერთად დავწვე.- წინადადება უცნაურად მხვდება ყურში, მაგრამ ისეთ მშიშარას როგორიც მე ვარ ამ სიტუაციაში ყველაფერზე დათანხმდება ოღონდაც მარტო არ მოუწიოს დაძინება.
***
-ანუ ჩემ გამო დაბრუნდი უკან?-საბანს ვწევ და შიგნით ვწვები.
-რამე, რომ დაგმართნოდა ჯონი და ბერა არ მაცოცხლებდნენ. -სხვა პასუხს ველოდი. უხერხულად ვიშმუშნები.
-ასე აპირებ ძილს? -მის ტანსაცმლებზე ვანიშნებ, რომლებიც ჯერ კიდევ აცვია.
-ასეც შევძლებ ძილს.
-ვერ შეძლებ, მიდი გაიხადე. - "საკუთარი მე-ს სიტყვებს ვერ ვუჯერებ" მეორე "მე" გაოცებას ვერ მალავს.
"სერიოზულად? აწი ყოველთვის, ყველგან უნდა გამომიხტე?" გაღიზიანებული ვეკითხები.
-დარწმუნებული ხარ? -საკუთარ "მე"სთან საუბარს აკაკის ხმა მაწყვეტინებს, რაზეც მისი დიდი მადლობელი ვარ. უკვე მაღიზიანებს, არადა მხოლოდ ნახევარი საათის წინ გამოჩნდა. თავს ვუქნევ. დგება, მაისურს იხდის. მაისურს კი შარვალს აყოლებს და ჯანდაბა. საპირისპირო მხარეს ვიხედები. როგორც ჩანს ჩემი ეს ჟესტი არ გამოპარვია, რადგან ეცინება. საწოლი ოდნავ იწევა, რაც იმას ნიშნავს, რომ გვერდით მომიწვა. დაწოლამდე კი შუქის ჩაქრობა არ დავიწყებია. სახლში სამარადისო სიჩუმე სუფევს, არცერთი არ ვიღებთ ხმას. ორივენი ჭერს მივშტერებივართ. ძაღლის დაყეფვის ხმა, რომელიც სავარაუდოდ მეზობლისაა მოულოდნელად მაშინებს. შევხტი და გაუაზრებლად ზურგით აკაკის მკერდს ვაწვები.
-მაპატიე, უბრალოდ არ ველოდი.- გამოწევას ვცდილობ, მაგრამ მისი დიდი ხელი, რომელიც წელზე მეხვევა და უფრო ახლოს მიზიდავს ამის საშუალებას ხელიდან მაშვებინებს.
-ყველაფერზე ნუ მებოდიშები. -მისი ცხელი სუნთქვა ლოყას მიწვავს. თვალები მეხუჭება.
-ტკბილი ძილი. -მის ტუჩებს ლოყაზე ვგრძნობ. არ მომწონს მასთან ასეთი სიახლოვე.
********************
ოთახში შესვლისთანავე სკამზე მჯდომი უცნობი მამაკაცისკენ მივიწევ.
-მომეცი. -ყოველგვარი მისალმების გარეშე პირდაპირ საქმეზე გადავდივარ.
-თანხა? -ღიმილით მეკითხება.
-თანხა ახლა არ მაქვს, მაგრამ ძალიან მჭირდება. - აკანკალებული ხელებით ვეყრდნობი მაგიდას.
-საყვარელო, მაშინ მოდი როცა საკმარისი თანხა გექნება.
-ჯანდაბა, ძალიან, რომ არ მჭირდებოდეს არც მოვიდოდი.- ხელების კანკალი იმდენად ძლიერია, რომ მაგიდაზე თითებს ერთ ადგილზე ვერ ვაჩერებ.
-ამის დედაც, ძალიან ცუდად ვარ. - გაღიზიანებული მაგიდაზე ხელს ვარტყამ, უცნობი სკამიდან დგება და რაღაცას მეუბნება, მაგრამ არაფერი მესმის, შფოთვით ვცდილობ ნელა ჩამოვჯდე, მაგრამ საკუთარ თავზე კონტროლს ვკარგავ და ცივ იატაკზე ვეცემი. მშრალ მიწაზე მოფართხალე თევზს ვგავარ, სხვისი თვალთახედვიდან საკუთარ თავს, რომ გადავხედო დარწმუნებული ვარ შემრცხვება, მაგრამ ახლა ვერაფერზე ვფიქრობ, გარდა იმისა რაც ყველაზე მეტად სჭირდება ჩემს ორგანიზმს.
გარე სამყაროს ვეღარ აღვიქვამ, გვერდიდან შემომავალი ხმაური ჩახშობილია. თითქოსდა ამ წუთისოფელში მხოლოდ მე ვარ დარჩენილი, არანაირი სხვა ცოცხალი არსება, მხოლოდ მე. ვგრძნობ თუ როგორ მჩხვლეტს ვენაში ნემსს, რამოდენიმე წამში კი სხეული დუნდება, თვალები სიამოვნებისაგან მეხუჭება, სუნთქვა მირეგულირდება, ცხოვრება ჩვეულ რითმს უბრუნდდება, კლუბური მუსიკების ხმა კვლავაც აღწევენ ჩვენამდე. რამოდენიმე წუთში დახუჭულ თვალებს ვახელ, ვახამხამებ შემდეგ კი ვდგები.
-ერთ კვირაში თანხას მოგიტან.-დამშვიდებული ხმით ვეუბნები და აბურდგნულ თმებს თითებით ვისწორებ.
-სამ დღეში! -მტკიცედ მეუბნება.
-კარგი. -ამოვიოხრე და ოთახიდან გავდივარ. კლუბიდანაც გავდივარ. გარეთ გასვლისთანავე მზის მცხუნვარე სხივები თვალს მჭრიან. მიუხედავად იმისა, რომ მზიანი ამინდია გარეთ მაინც ცივა. როგორც უწოდებენ ხოლმე: მატყუარა ამინდია. სახლისკენ მიმავალ ტროტუარს დავუყევი. ხელზე ჩაშავებულ ადგილს მეორე ხელით ვიფარავ. ხასიათი საოცრად გამიუმჯობესდა, მაგრამ ვეცდები ეს სახლში შესვლისას არ დამეტყოს, რადგან აკაკი ყველაფერს მიხვდება. ეზოში შევდივარ, სახლის კარს ფრთხილად ვაღებ. იმედია შინ არ არის. ჩუმი ნაბიჯებით შევდივარ და ასევე ჩუმი ნაბიჯებით ავდივარ კიბეზე, თუმცა იმედი იმისა, რომ ის აქ არ იქნებოდა მაშინ ქრება, როდესაც უკნიდან ჩახველების ხმა მომესმის.
-ალექსანდრა? -ჩემმა სახელმა კითხვასავით გაიჟღერა.
-ამმ, დიახ? -მისკენ ვბრუნდები, მანამ კი ხელებს გულმკერდზე ჯვარედინად ვილაგებ, ეს ერთადერთი საშუალებაა იმისა, რომ მკლავზე ნაჩხვლეტი დავფარო.
-სად იყავი?
-გავისეირნე.
"მატყუარავ! თუმცა შენგან არც მიკვირს." ჩემი უსაყვარლეს 'მე'ს იგნორირებას ვუკეთებ და ჩემს წინ მკაცრი გამომეტყველებით მდგომი მამაკაცისთვის თვალის არიდებას ვაპირებ, მაგრამ ეს, რომ გავაკეთო რაღაცას იეჭვებს.
-გაისეირნე? -მისი გამომეტყველება იმის მიმანიშნებელია, რომ მას ჩემი არ სჯერა. ან ტყუილი არ გამომივიდა ან კიდევ დებილია.
-ჰო, გავისეირნე. რამე პრობლემაა? -კიბის მოაჯირს ვეყრდნობი. ახლოს მოსვლას არ ვაცდი, ისე ვტრიალდები, კიბეებზე ავრბივარ და ოთახში შევდივარ. შესვლისთანავე კი ხელს, რომელიც მთელი ამ დროის განმავლობაში ხელზე ნაჩხვლეტის დაფარვაში მეხმარებოდა ვიშორებ. საწოლზე პირაღმა გადავწექი, თუმცა ერთ ადგილზე დიდი ხანი ვერ ვწვები.
-რამე უნდა გავაკეთო. -საკუთარ თავს შემოვუძახე, საწოლიდან ვდგები და ფიქრს ვიწყებ იმაზე თუ რა გავაკეთო. რამოდენიმე წამში კი თავში ნათურა ინთება. ტანსაცმლის კარადას ვაღებ, იქიდან გრძელმკლავიანი მაისური გამომაქვს და ვიცმევ. ჩაცმის შემდეგ კი მობილურს, რომელიც ჯონიმ აქ მოსვლის დღეს მიყიდა შარვლის ჯიბეში ვიდებ, მასთან ერთად კი საკმარის თანხასაც. კარს ვაღებ და ქვედა სართულისაკენ მივიწევ.
-კი... ყველაფერი კარგადაა... ხვალ დილით? კარგი.-ფანჯარასთან მდგომი აკაკი მობილურს ჯიბეში იდებს, ფეხის ხმაზე კი ჩემსკენ იხედება.
-ჯონის ველაპარაკე, ხვალ დილით აქ იქნებიან.
-ასე მალე რატომ?
-პრესკომფერენცია გადაიდო. -მხრების ჩეჩვით მპასუხობს.
-გასაგებია, გასართობად მივდივარ, წამოხვალ? -იმედიანად ვეკითხები. არ მინდა მარტო წასვლა.
-წამოვალ. -მის პასუხზე მეღიმება, კიბეებს ბოლომდე ჩავდივარ, შემდეგ კი ორივენი სახლიდან გავდივართ.
მანქანის მოსახვევში მოტრიალებისთანავე, პირველივე შენობასთან ჩერდება.
-ანუ ის რაც თქვი მომესმა? -ვეკითხებიმ როდესაც ნაცნობი შენობა იშლება ჩემ წინ და მანქანიდან გადავდივარ.
-არა, არ მოგესმა. -ისიც გადმოდის, მანქანის კარს კეტავს. მისი რამოდენიმე დიდი ნაბიჯი და უკვე ჩემს გვერდით დგას.
-ვერ ვხვდები, მაშინ რატომ მომიყვანე აქ? -გაურკვევლობაში მყოფი მისკენ ვიხედები, რაზეც ხელს მკიდებს და შენობისკენ მიმაქანებს. შენობასთან მდგომ დაცვას ესალმება და შიგნით შევდივართ. არანაირი პირადობის მოწმობების გარეშე. უცნაურია. კლუბში იგივე სიტუაცია გვხვდება როგორიც პირველ მოსვლაზე და მეორეზეც, რა თქმა უნდა. ეს ხომ კლუბია. იმის ნაცვლად, რომ სადმე ჩამოვსხდეთ სადღაც მივყავარ. როდესაც ვაცნობიერებ თუ სად მივყავარ ტანში ერთიანად მაცრის, იმედია იქ არ დაგვხვდება.
-ლუკა, გამარჯობა მეგობარო. -ოთახში შესვლისთანავე ხელს მიშვებს და მაგიდასთან მჯდომ ჩემთვის უკვე ნაცნობ მამაკაცს ეხვევა. ნერწყვს ხმაურიანად ვყლაპავ. იმედია ვერ მიცნობს.
-სად დაიკარგე ძმაო? -ლუკა ეკითხება, ჩვენი თვალები კი ერთმანეთს ეჩეხება. უხერხულად ვიშმუშნები. თვალებ მოჭუტული მათვალიერებს, როგორც ჩანს იხსენებს თუ საიდან ვახსოვარ.
"ჰეი, ლუკა, ეს მე ვარ რამოდენიმე წუთის წინ, აქ, იატაკზე თევზივით, რომ ვფართხალებდი" ახსენებს მეორე 'მე'
"მადლობა, ეგ არც კი მახსოვდა"
ვამჩნევ თუ როგორ გადაურბინა სახეზე ღიმილმა, რაც იმას ნიშნავს, რომ გაახსენდა. თვალებით ვანიშნებ, რომ არაფერი თქვას. ჯერ აკაკის შეხედა შემდეგ კი ჩემსკენ იხედება.
-საღამო მშვიდობისა მშვენიერო. -ჩემს ხელს მისსაში იქცევს და მსუბუქ კოცნას მიტოვებს ისე, რომ ღიმილი მის სახეს არ ტოვებს და არც მზერას მაშორებს.
-საღამო მშვიდობისა. -ნერვიულად უკან ვწევ ხელს, წამიერად აკაკისკენ გამირბის მზერა. ლუკას უკან დგას და უცნაურად გვიყურებს. გთხოვ არაფერს მიხვდე, გთხოვ.
-ლუკა. -უკვე ჩემთვის კარგად ცნობილი მეცნობა. მზერა აკაკიდან მასზე გადამაქვს.
-ალექსანდრა.
-ლუკა, ოთახი გვინდა სადაც ყოველგვარი ხმაურის გარეშე შევძლებთ გამოთრობას.
-ჩემს უცნაურ საქციელს აკაკი იგნორირებას უკეთებს და მისი მეგობრის ყურადღებას იქცევს.
-რა თქმა უნდა, წამოდით. -როგორც იქნა მზერას მაშორებს და ამის შემდეგ მისი მზერა ჩემსას არ შეჰხვედრია. ოთახი, რომელზეც საუბრობდნენ საკმაოდ მყუდროა, აკაკიმ ლუკასაც შესთავაზა ჩვენთან ერთად დარჩენა, რაზეც მისი გადაუდებელი საქმის გამო უარი განაცხადა და ოთახი დატოვა. ამოვისუნთქე.
-რას დალევ? -ფიქრებიდან აკაკის ხმას გამოვყავარ. ბართან დგას ჯეკ დენიელსის ბოთლით ხელში.
-იმას რასაც შენ. -ბოთლზე ვანიშნებ.
-კარგი. -ორ ჭიქით და ბოთლით ხელში აქეთ მოდის. ტახტზე ჯდება, ჭიქებს კი ტახტის წინ მდგომ შუშის პატარა მაგიდაზე დებს.
-ჩვენს გაცნობას გაუმარჯოს. -სასმლით სავსე ჭიქას მაწვდის. თვითონ კი ღიმილით გადაჰკრა. იგივეს ვიმეორებ მეც. ალკოჰოლის ორგანიზმში შეღწევისთანავე სახე მეჭყანება. მესმის თუ როგორ ეცინება ჩემ გვერდით მჯდომს.
-არ არის სასაცილო! -ოდნავ გაბრაზებული ცარიელ ჭიქას მაგიდაზე ვდებ.
-კარგი რა, ახლა მაინც ნუ ხარ უჟმური.
-დაასხი. -კვლავ გაბრაზებული ვეუბნები და ჭიქაზე ვანიშნებ.
რამოდენიმე ჭიქა და უკვე ირგვლივ ყველაფერი ტრიალებს, საპირფარეშოში მინდა გასვლა, მაგრამ ვერ ვდგები. არც კი მახსოვს რამდენი დავლიე, აკაკის ბევრი არ დაულევია, ამიტომ ჩემთან შედარებით ფხიზელ მდგომარეობაშია.
-უნდა გავიდე. -ჩემი მრავალი უშედეგო ცდის შემდეგ, მაინც არ ვნებდები და ადგომას ვლამობ. ჩემდა გასაკვირად ფეხზე ვდგები და ნელი ნაბიჯებით კარისკენ მივიწევ.
-სად მიდიხარ? -აკაკის ხელი, რომელიც მხარზე მაქვს შემოწვდილი მისკენ მაბრუნებს, მოულოდნელობისაგან კი წონასწორობას ვერ ვინარჩუნებ და ვეჯახები.
-საპირფარეშოში. -მოგუდული ხმით ვეუბნები და თავს მაღლა ვწევ.
-მარტო ვერ წახვალ. - მისი ხელები წელზეა შემოხვეული, ჩემი ხელებით კი მის კისერს ვებღაუჭები.
-ნამდვილად არ ვაპირებ იმის თხოვნას, რომ გამომყვე. -ენის ბლუყუნით ვეუბნები.
-არ მთხოვო, შეგიძლია მითხრა და გამოგყვები. -სიცილით მეუბნება.
-არა! -დატუქსვით ვეუბნები და გამოწევას ვცდილობ, მაგრამ მისი დიდრონი ხელები არ მიშვებენ.
-გაშვებას არ აპირებ? -ჩურჩულით ვეკითხები.
-არა. -მისი ხმა უცნაურად ჩამესმის. აღარ იცინის. მზერას არ მაშორებს, მზერას, რომელიც სახეს მიწვავს. ვჩუმდები. არ ვიცი რა ვთქვა, გონებას მასთან სიახლოვე მიფანტავს. მისი სუნამოსა და ალკოჰოლის ნაზავი ცხვირზე მეღუტუნება. შეხება, რომელსაც კეფაზე ვგრძნობ ტანზე ხორკლებს მაყრის. მზერას მის მწვანე თვალებს ვუსწორებ, გააზრებასაც ვერ ვასწრებ ისე ერთიანდება ჩვენი ტუჩები. მალევე კი ვერკვევი და კოცნაში ვყვები. მისი ვარდისფერი ტუჩები საოცრად მოძრაობენ ჩემთან ერთად. უცნაური გრძნობა მეუფლება, არ ვიცი ამას რა შეიძლება ვუწოდო. მის კოცნა მაფხიზლებს, მაჟრიალებს. უკმაყოფილო გრძნობა მეუფლება, როდესაც მისი ბაგეები მშორდება. ხელს თმაში ვუცურებ, ჩემკენ ვწევ და ამჟამად მე ვაერთებ ბაგეებს. ვგრძნობ თუ როგორ ეღიმება ამაზე. მისი ენა სინქრონიულად იყოლიებს 'ცეკვაში' ჩემსას. სუნთქვა მიძნელდება, ამიტომ თავს მალევე ვაშორებ. ოთახში მხოლოდ ჩვენი გახშირებული სუნთვა ისმის. ბაგეებს ილოკავს, თითქოს დაგემოვნებას ცდილობსო.
ჯანდაბა, ნუ აკეთებ ასე!
-წავიდეთ? -ვეკითხები, თმებს ყურს უკან ვიყრი და პასუხის მოლოდინში ხელებს ერთმანეთში ვხლართავ. ნერვიული წიკი.
-და საპირფარეშო?
-აღარ მინდა. -უცებვე ვპასუხობ.
*************************
დილას მზის უნებართვოდ შემოჭრით ვიწყებ. თვალებს ვახელ, მაგრამ მზის სხივები დახუჭვას მაიძულებენ. საპირსპირო მხარეს ვტრიალდები. თავის აწევისთანავე თავში უეცარი ტკივილი მივლის. ნაბახუსევის ბრალია. გავიფიქრე.
ტკივილს გუშინდელი საღამოს კადრები ჰფარავს. მე მას ვაკოცე. ვაკოცე.
გონებაში ექოსავით გაისმის ეს სიტყვა რომელიც მხოლოდ და მხოლოდ სამი ხმოვანისაგან და სამი თანხმოვანისაგან შედგება.
ვ ა კ ო ც ე.
არა, უფრო სწორი იქნება თუ ვიტყვი, რომ ჯერ მან მაკოცა შემდეგ კი მე.
ჯანდაბა.
ახლა, მაშინ როდესაც ვცდილობ, რომ ახალი ცხოვრება დავიწყო, არ მინდა, რომ ასეთი სახის ურთიერთობით დავკავდე და წარსულმა კვლავ გამოიჩინოს თავი.

"წარსული"
-შეხედე, ის ისეთი საყვარელი და კარგია. ძალიან მომწონს, რას იტყვი? ალექსანდრა? შენ რა, არ მისმენ? -ფიქრებიდან ნინის მწარე ხელმა გამომიყვანა, რომელიც თავზე წამომარტყა.
-ჰეეი, მეტკინა. -წამოვიბუზღუნე და უკან საკადრისი დავუბრუნე.
-შენ მე არ მისმენდი. -გაბრაზებულმა გადაიჯვარედინა ხელები.
-მაპატიე, რას მეუბნებოდი?
-იმას, რომ ახალი მოსწავლე ძალიან მომწონს.- წყენა იმ წამსვე გადაავიწყდა, როდესაც ეს ვკითხე და აღფრთოვანებულმა წამოიყვირა, შემდეგ კი, როცა მიხვდა, რომ ხმამაღლა მოუვიდა პირზე ხელი აიფარა. მის ამ საქციელზე გამეცინა და თვალი სკოლის ეზოში მეგობრებთან ერთად მდგომ ახალ მოსწავლეს შევავლე.
-ნინი მხოლოდ 12 წლის ხარ და უკვე 3 შეყვარებული გყავდა, გინდა ეს მეოთხე იყოს? -მობეზრებულმა და ამავდროულად გაოცებულმა ვკითხე, რაზეც უბრალოდ მხრები აიჩეჩა.
-სანამ აქ გადმოვიდოდა, სკოლის ბოი ბენდში მღეროდა.- გააგრძელა მასზე საუბარი, მე კი მას კვლავ არ ვუსმენდი, რადგან მთელი გონებით ახალ მოსწავლეზე ვიყავი გადართული.

"აწმყო"
მოგონებების ამოტივტივებისთანავე ცუდ ხასიათზე ვდგები, საბანს უხეშად ვიშორებ, ვდგები და მოსაწესრიგებლად სააბაზანოში შევდივარ. მოწესრიგებას არც თუ ისე ბევრი დრო მოუნდა მაგრამ ფიქრებმა რომლებმაც კვლავ გამიტაცა საკმაოდ დიდი დრო დამაკარგვინა. ახლა კი ფანჯარის რაფაზე ვზივარ და უსასრულოდ გადაჭიმულ სივრცეს თვალს ვერ ვაშორებ.
"ცხოვრება მშვენიერია" სისულელეა, როგორ შეიძლება, რომ ეს ზღაპარი დავიჯერო? დიახ! ზღაპარი, რომელსაც ყოველი მეორე მეუბნება და ჰქონიათ, რომ მათი სიტყვები ცხოვრებაზე აზრს შემაცვლებინებენ. სიმართლე კი ის არის, რომ ცხოვრება უსამართლოა!სასტიკი, დაუნდობელი. წუთისოფელი, რომლის დატოვებასაც შევჰხარი. ეს ახლაც, ამ წუთასაც შემიძლია გავაკეთო მაგრამ ამისთვის ზედმეტად უსუსური ვარ. მშვენიერი მხოლოდ მაშინ არის, როდესაც გაქვს მიზეზი იმისა რომ აქ დარჩენა გსურდეს. მე კი ამის სურვილი გადაკარგული მაქვს, რომ შემეძლოს დროის დაბუნება, 6 წლით უკან გადახვევა. გეფიცებით, არ დავუშვებდი იმ შეცდომას რაც დღესაც არ მასვენებს.
რაც მოხდა ის არ უნდა მომხდარიყო! სწორედ, ამიტომ არის უსამართლო ცხოვრება! მის ნაცვლად მე უნდა მოვმკვდარიყავი, მას უნდა გაეკეთებინა ჩემთვის ის რაც მე გავუკეთე მას. ცრემლები, რომლებიც ლოყებზე ჩამოგორებულნან აქამდის არც კი შემიმჩნევია, არ ვიცი უკვე რამდენი წუთია თუ საათია რაც გაუნძრევლად ვზივარ და ცხელ ცრემლებს წამოსვლის უფლებას ვაძლევ.
ის აზრი, რომ შემიძლია მეც იგივე გავუკეთო საკუთარ თავს რაც მას, არ მასვენებს. იგივეს ვერ გავაკეთებ, მაგრამ მთავარია, ბოლოს მეც შევწყვეტ სუნთქვას, ამით კი მეც მოვისვენებ და ადამიანებს რომლებიც ჩემს ირგვლივ არიან, თავს დააღწევენ პრობლემას, რომელიც ჩემი სახითაა წარმოქმნილი.
დაუფიქრებლად ვაღებ ფანჯარას, ფეხებს წინ ვწევ. სხეულის რაღაც ნაწილი მაიძულებს, რომ ნაბიჯი წინ გადავდგა და გავაკეთო ეს, მაგრამ მეორე ნაწილი კი საპირისპიროს ჩამჰყვირის ყურში. გონებაში ყველაფერი ერთად ირევა.
"არ გააკეთო ეს! გგონია ამით ყველაფერი მოგვარდება? იდიოტო! დროზე შემოიტანე ფეხები შიგნით და დახურე ფანჯარა! " დაპანიკებული მეორე 'მე' ლამისაა ჩემი სხეულიდან გამოძვრეს და წინ დამიდგეს.
მულტფილმებში მინახავს თუ როგორ აზის ადამიანს ერთ მხარზე ეშმაკი, რომელსაც წითელი ელფერი გადაჰკრავს, მეორე მხარზე კი თეთრ სამოსში გამოწყობილი ანგელოზი. ეშმაკი ყოველთვის მის სასარგებლოს ჩასჩიჩინებს ტვინში, ანგელოზი კი სცდილობს, რომ სიმშვიდე მიანიჭოს და ის რის გაკეთებასაც ეშმაკი აიძულებს მის გონებაში გააქროს.
ახლა კი ასეთი მდგომარეობაა ჩემთანაც, ნაწილი, რომელსაც შემიძლია ეშმაკი ვუწოდო იმისკენ მომიწოდებს, რომ ეს გავაკეთო, ხოლო ნაწილი, რომელსაც ანგელოზი დავარქვი პირიქით, როგორც ზღაპრებშია მეც ისე ვიქცევი და ანგელოზს ვუჯერებ, ანგელოზს, რომელიც მხოლოდ ჩემს წარმოსახვაშია.
ამას ვერ შევძლებ. ფეხები შიგნით შემომაქვს და სწორედ ამ დროს იღება ოთახის კარები. კარის ზღურბლზე მდგომი ადამიანი ადგილზე შეშდება, წამის მეასედებში კი სირბილით მოდის ჩემთან და ხელში ავყავარ.
-რის გაკეთებას აპირებდი?! -როგორც კი ფანჯარას მაშორებს და საწოლზე მსვამს, მისი გაბრაზებული და ამავდროულად შეშინებული ხმა დასადგურებულ სიჩუმეს არღვევს.
-არაფერს არ ვაპირებდი, დამშვიდდი. -ხელები მუხლებზე მაქვს შემოხვეული და მის ამღვრეულ თაფლისფერ თვალებს მზერას ვერ ვუსწორებ.
-გთხოვ, ამაზე არც იფიქრო. -ამღვრეული თვალები, ახლა კი ჩახლეჩილი ხმა, ეს ყველაფერი კი იმის მიმანიშნებელია რომ ის სადაცაა ატირდება.
-ამის გაკეთებას არ ვაპირებდი.-იგივეს ვიმეორებ, ვცდილობ მოვიტყუო იმდენად კარგად, რომ დამიჯეროს. მზერას ვუსწორებ და ვხვდები, რომ ეს შეუძლებელია.
-აღარ გაბედო ეს! გესმის? -მკაცრად მეუბნება და პასუხის მოლოდინში თვალებს არ მაშორებს. თავს ვუქნევ. მის მკლავებში მიქცევს და ძლიერ მიხუტებს. ისე თითქოს ვინმე ართმევდეს ჩემს თავს.
-როდის ჩამოხვედით? -ოთახში დასადგურებული რამოდენიმე წამიანი სიჩუმის შემდეგ ხმა ამომაქვს და ვეკითხები.
-ამ დილით, 5 საათზე. -მპასუხობს, მშორდება, მოკეცილ ფეხებს სიგრძეზე მაშლევინებს, თავს კი თეძოებზე მადებს ისე, რომ ქვემოდან ამომყურებს.
-ახლა რომელი საათია?
-9.- მაჯის საათზე დახედვის შემდეგ მპასუხობს.
-რატომ არ გამაღვიძე? -მხარზე მსუბუქად ვარტყამ.
-ტკბილად გეძინა, ამიტომ არ მინდოდა შენი გაღვიძება. -მიღიმის. მის ამ ნათქვამზე სიამოვნებისაგან მეღიმება.
-ჯონი სახლშია? თუ დღესაც წავიდა სამსახურში?
-წავდა. აკაკის რა სჭირს? როცა მოვედით საშინელ მდგომარეობაში დაგვხვდა.
-როგორც ჩანს ისიც ნაბახუსევზეა. -ჩემთვის ჩუმად ჩავიბუტბუტე.
-ნაბახუსევზე? ისიც? -თვალებ მოჭუტულმა ამომხედა, ჰოო... ხმამაღლა მომივიდა.
-მოიცა, თქვენ რა, გუშინ ერთად დალიეთ?
-ამმ, ჰო. -ქვედა ტუჩის კვნეტით ვპასუხობ. ნერვიული წიკი 2.
-ანუ საერთო ენა გამონახეთ? -ღიმილიმ რომელიც მის სახეზე ჩემი პასუხის შემდეგ დასთამაშებს მაღიზიანებს. კითხვას უპასუხოდ ვტოვებ, ვდგები რაზეც ბერას თავი საწოლზე ეცემა.
-ჰეი, ჰეი, მიხარია თუ ეს შეძელით. -მზერას ადამიანის მოკვლა, რომ შეეძლოს, ახლა ის ჩემ წინ აღარ იდგებოდა.
-იმედია, ზედმეტი არაფერი გაგიკეთებიათ. -მისი მომღიმარი სახე ქრება და სერიოზულად მეუბნება.
-ბერა! -ამის გაგონებაზე საწოლიდან ბალიშს ვიღებ და თავში ვარტყამ.
-კარგი, კარგი. ვიცი, რომ არაფერი, მაგრამ მაინც გადავამოწმე.- იცინის, მოხვედრილ ბალიშს კი იღებს და ჩემი მიმართულებით ისვრის, საბედნიეროდ ავიცდინე.
"არაფერიც არ იცი ბიძაშვილო, ამ ორმა გუშინ საღამოს იზასავეს. გესმიიიის? იზასავეს! რატომ არავის არ ესმის ჩემი ხმა შენს გარდა ჩემო გამოთაყვანებულო თავო?" მეორე 'მე'ს გამოხმაურებაზე მომენტალურად მეცინება.
"მადლობა ღმერთს, რომ არავის ესმის"
ვტრიალდები, კარს ვაღებ და გავდივარ.
-ეს აიცდინე, მაგრამ შემდეგს ვერ აიცდენ.- ამის გაგონებაზე მისკენ ვიხედები რაზეც მეორე ბალიში პირდაპირ სახეზე მხვდება, წონასწორობას ვერ ვინარჩუნებ, საბედნიეროდ ხელები, რომლებიც გარს მეხვევა დაცემის უფლებას არ მაძლევს.
იმედია ჯონია. გასწორებისთანავე სავარაუდოდ ჯონისკენ ვიხედები, მაგარამ ეს ის არ არის. უკვე მეორედ დამიჭირა.
-გმადლობ. -ჩუმად ვუხდი მადლობას და ოდნავ მოშორებით ვდგები.
-იმისთვის ამოვედი, მეთქვა, რომ მივდიოდი. -მზერას მაშორებს. მისი ხმა უცნაურად მხვდება ყურში.
-კარგი, მადლობა ძმაო, რომ ეს დღეები მასთან დარჩი. -ბერა მას ეხვევა, აკაკი კი ღიმილით უქნევს თავს. დარწმუნებული ვარ, რომ ღიმილი ყალბია.
რა სჭირს?
-დროებით. -ამბობს და ოთახიდან გადის, უკან ბერაც მიყვება მე კი გაუნძრევლად ვდგავარ ერთ ადგილზე.
***
ქუჩა, რომელზეც ახლა ვიმყოფები, სულაც არ არის საშიში. არ ვიცი, რატომ უჭოდებენ მას "საშიშ ქუჩას"? თუ არ ჩავთვლით იმას, რომ ყოველ მეორე კუთხეში, ალკოჰოლით გალეშილი მამაკაცების გროვაა. ჩემ პირდაპირ მომავალი მანქანის ფარების სინათლე თვალებს მჭრის, მარჯვენა ხელს სახეზე ვიფარებ. მანქანა ჩერდება, იქიდან კი მძღოლი გადმოდის.
-ალექსანდრა? -ნაცნობი ხმის პატრონი ჩემსკენ მოდის.
-დათა. -მშვებით ამოვიოხრე, როდესაც მისი სახის გარჩევა შევძელი.
-ასეთ დროს აქ რას აკეთებ? -მოახლოვებისთანავე მეხვევა და გაკვირვებული მეკითხება.
-ვსეირნობდი და შემომაღამდა.
-შემდეგისთვის ამ ქუჩის ახლო-მახლო ნუ ისეირნებ! -მისი მზრუნველი ხმა ტანში სასიამოვნო გრძნობას მიტოვებს, მაგრამ მაინც ვერ ვხვდები, რატომ არის ეს ქუჩა ასეთი საშიში? თავს ვუქნევ.
-წამოდი, მე წაგიყვან, ოღონდ ჯერ კლუბში უნდა შევიარო, მეგობართან და მერე გაგიყვან, კარგი?
-კარგი. -ვპასუხობ და მანქანაში, ვჯდები, თვითონ კი მძღოლის ადგილს იკავებს რა წამსაც მანქანა ადგილიდან წყდება.
-დიდი ხანია რაც აქ ცხოვრობ? -სიჩუმეს, რომელიც აქამდე მხოლოდ ძრავის ხმა არღვევდა, ახლა დათაც უერთდება.
-არა.
-დროებით ხარ ჩამოსული თუ აპირებ, რომ სამუდამოდ აქ იცხოვრო? -მისი თაფლისფერი თვალები, რომლებიც საოცრად ანათებენ, რაც საკვირველია გზას მზერას სწყვეტენ და ჩემსკენ იხედებიან.
-ზეგ პორტუგალიაში მივემგზავრები. -ვპასუხობ და მზერას ვუსწორებ.
-რამე საქმეზე? -კითხვების სმას აგრძელებს, რაც სულაც არ მაღიზიანებს.
-არა, საცხოვრებლად. -მოკლედ ვპასუხობ. დათაც წარბები ეჭმუხნება. არაფერს არ ამბობს. მანქანა ჩერდება, როდესაც კლუბს მივუახლოვდით.
-იმედია არ დაგვივიწყებ და ჩამოხვალ ხოლმე.- მისი დასევდიანებული ხმა ჩემში გაურკვევლობას იწვევს. როგორ შეუძლია რამოდენიმე დღის გაცნობილ ადამიანთან ასე კარგად იყოს?
-ვერ დაგპირდები.- როდესაც ვხედავ თუ როგორ გადადის მანქანიდან მეც გადავდივარ და გვერდზე ვუდგები. კლუბში უპრობლემოდ შევდივართ, რაც უკვე არ მიკვირს, რადგან თუ ლოგიკურად ვიმსჯელებთ, ადვილად მისახვედრია, რომ ლუკას დათაც იცნობს. ვიაიპ სექციაში შესვლისთანავე ხვეულთმიანი ბიჭის მზერას ვეჩეხები. მისი მზერა იმაზე იდუმალია ვიდრე ოდესმე მენახა. თვალს არ მაშორებს. დათაც აკაკის უცნაურ მზერას მისჩერებია.
-მე კი მგონია, რომ ხშირად შევხვდებით ერთმანეთს. -ღიმილით ყურში ჩამსჩურჩულებს, ვერაფრის თქმას ვერ ვასწრებ ისე სწრაფად მშორდება და მის მეგობრებს ესალმება. უფრო კონკრეტულად, რომ ვთქვა, ლუკას, აკაკის და კიდევ ერთ უცნობს როგორც წინათ ვახსენე ის მართლაც იცნობს ლუკას. დათას ნათქვამზე ვიბნევი, არ ვიცი ეს რას ნიშნავს. თვალებს აქეთ-იქით ვაცეცებ. უხერხულობა მკლავს. ქერათმიანი რაღაცის წერითაა გართული, აკაკი პუფზე ზის, მზერას კი კვლავ არ მაშორებს. ლუკა თავდაკვრით მესალმება, ამაზე მისთვის მისაცემი თანხა მახსენდება. ვანიშნებ, რომ გამომყვეს, როდესაც ვამჩნევ, რომ დგება, ოთახიდან გავდივარ.
-აი, აიღე.- არაფრის თქმას არ ვაცდი და ხელში 2,000€ მივაჩეჩე.
-ოუ, არა. აღარ მინდა ეს ფული.-უკან მიბრუნებს.
-რა? რატომ? არა, ეს ფული უნდა აიღო! -მბრძანებლურად ვეუბნები და ვაწვდი.
-უკვე გითხარი არა-მეთქი. -მკაცრად მეუბნება და ოთახში შედის. მე კი გაოცებულს მტოვებს. ფულს ჯიბეში ვიდებ, ლუკას მივყვები. ამჟამად აკაკის მზერა არა მხოლოდ ჩემზეა მომართული, არამედ უკვე ლუკაზეც.
-ბიჭებო, ჩვენ უნდა წავიდეთ. -დათა ჩემკენ ანიშნებს და სკამიდან დგება. მას ვუახლოვდები.
-მეც უნდა წავიდე. -ქერათმიანი ხმას იღებს.
-მეც მოვდივარ, რაღაც საქმეზე უნდა გავიდე. -ლუკა ქურთუკს იცმევს. ფულს მალულად ვიღებ ჯიბიდან და ვცდილობ, რომ შეუმჩნევლად დავდო თაროზე, რომელიც ჩემს ზურგს უკანაა. გულში მეღიმება, როდესაც ეს გამომდის. თაროს ვშორდები და დათასთან ერთად კლუბიდან გავდივარ.
-მას მე წავიყვან. -ბოხი ხმა, რომელიც ჩემ უკან მოისმის, წინ გადადგმულ ნაბიჯს უკან მაწევინებს და უკვე ღია მანქანის კარს მიხურავს, რაზეც ჩაჯდომა მიფერხდება.
მანქანის უცხო მოსახვევში შეხვევისთანავე ირგვლივ ვიხედები. ვცდილობ, რომ ადგილი ამოვიცნო, მაგრამ ვერ ვახერხებ, რადგან აქ არასდროს ვარ ნამყოფი. უზარმაზარი სახლის წინ ძრავა ირთვება. აკაკი მანქანიდან გადადის და სახლში შედის. ეს მისი სახლია? რატომ მომიყვანა აქ? მეც გადავდივარ. ღია კარში შედივარ, კარს ბოლომდე ვერ ვკეტავ რადგან ცივი ხელები, რომლებიც თეძოებზე მეხვევა ამის საშუალებას არ მაძლევს.
ვერ ვხვდები თუ რას აკეთებს, თუმცა როგორც კი მისი ტუჩები ჩემსას ეწებება გონება მინათდება. ტანზე ვყავარ აკრული, ცდილობს, რომ ჩემი მოკუმული ტუჩები მისი ენით გახსნას. ხელებს მკერდზე ვალაგებ და წინააღმდეგობას ვუწევ. მიუხედავად იმისა რომ ეს მეც მინდა, არ მინდა, რომ ეს მთვრალმა გააკეთოს. დილით გავიღვიძოს და გავიგო თუ როგორ ნანობს იმ ყოველივეს. ბოლოს კი ვნებდები
ხელებს ყელზე ვხვევ, ფეხებს კი წელზე. კარზე მაჯახებს, რის შედეგადაც დაუხურავი კარი იკეტება. ვნებიანად მოძრაობენ ჩვენი ტუჩები. მისი ცივი ხელები ჩემი მაისურის ქვეშ ხვდება. ხელს ზემოთ აცურებს. შიშველ კანზე ცივი ხელების შეხებაზე მაჟრიალებს. ბიუსჰალტერის შესაკრავს ხსნის და უხეშად მაშორებს, ახლა მის წინაშე ბიუსჰალტერის გარეშე ვარ, მკერდს მხოლოდ თხელი მატერია მიფარავს. თუმცა უკვე არც ეს მატერია. მაისურს უკან ისვრის. ფანჯრიდან შემოღწეული მთვარის შუქის მეშვეობით ვხედავ თუ როგორ უნათდება სახე შიშველი ზედა ტანის დანახვაზე. ენას მკერდებს შუა ატარებს. ჩუმი კვნესა, რომელიც ბაგეებიდან ოხვრით აღმომხდა მას ღიმილს ჰგვრის. ხელებს თეძოებზე მჭიდროდ მხვევს და კიბეებზე ავყავარ ისე, რომ მისი ტუჩები ჩემსას არ სწყდება. ასვლისთანავე პირველივე ოთახში შევყავარ და საწოლზე მანაცხებს.
არ ვიცი რას ვაკეთებ, რატომ ვაკეთებინებ ამას, მაგრამ ჯანდაბას, ეს მე მსიამოვნებს. ხელებს მხრებზე მადებს, ჩემს ზემოთ ექცევა და ჩემში შემოდის. თვალებიდან ცრემლები იკვლევენ გზას, როდესაც უცხო სხეული ჩემში უხეშად იწყებს მოძრაობას.
-მტკივა. -ჩამწყდარი ხმით ვცდილობ, რომ ჩემი ხმა მივაწვდინო, მაგრამ მას არაფერი ესმის, ან კიდევ ცდილობს, რომ არ მოისმინოს. ცრემლები კვალდაკვალ მინამავენ სახეს, ლამისაა ხმამაღლა ავქვითინდე. მოძრაობა უფრო ძლიერდება. მომუშტულ ხელებს გულმკერზე უსუსურად ვარტყამ, რაზეც საბედნიეროდ ერკვევა.
-ორსულობის საწინააღმდეგო აბების დალევა არ დაგავიწყდეს. -მგონია, რომ ბოდიშს მომიხდის იმის გამო რაც გააკეთა, მაგრამ არა, მისი ხმა იმდენად უხეში და მომთხოვნია, რომ ვერ ვხვდები რა სჭირს. ვცდილობ ცრემლები შევიკავო, მაგრამ ისინი თავისით, დაუკითხავად ცდილობენ გარეთ გამოღწევას.
-რატომ გააკეთე ეს? -ამოვიხავლე.
-შენც ეს არ გინდოდა?! -სააბაზანოს კარს აღებს.
-მე არ მინდოდა, რომ ასე უხეშად გაგეკეთებინა. -ნერწყვს ვყლაპავ.
-გთხოვ, არ გინდა იმაზე საუბარი თუ მე რა გავაკეთე, როდესაც შენ ჩემზე უარესი გაქვს გაკეთებული. -მისი სიტყვები ადგილზე მაშეშებს. არ მეგონა ამას თუ დამაყვედრიდა.
-რას გულისხმობ? -მიუხედავად იმისა რომ ვიცი რასაც გულისხმობს, მაინც ვეკითხები.
-გინდა გაგახსენო? არადა ვიცი, რომ ეს არ დაგვიწყებია.- კარს შორდება და ჩემკენ მოიწევს. შეშინებული ვიწევი, გვერდით მიგდებულ პლედს ვიღებ და ტანზე ვიფარებ.
-გთხოვ, არ გინდა.- ვხვდები, რომ ის ყველაფერს ხვდება.
-შენი მეგობარი სკოლაში ახლად გადმოსული ბიჭის გამო დაწვი.- თვალები მეხუჭება, რაზეც ცრემლის ახალი ნაკადი იწყებს სვლას.
-ჰო, ალექსანდრა, გიცანი. იმ წამიდანვე გიცანი, როდესაც კლუბში გაკოცე. ისევ ისეთი გემო გაქვს შემორჩენილი ბაგეებზე როგორიც 6 წლის წინ. - ის ჯერ კიდევ ნასვამია, არც კი იცის რას ამბობს. ვცდილობ თავი გავამხნევო, მაგრამ მის თვალებში ვხედავ იმას რისი დანახვაც არ მინდა.
-რაც მაშინ ვერ მიიღე, ის ახლა მიიღე. იმედია კმაყოფილი ხარ. ღირდა ამად მისი სიცოცხლე?- დამიყვირა, მუშტს კედელს ურტამს.
-ის მხოლოდ 13 წლის იყო, და მე ის მიყვარდა! შენ კი რა გააკეთე? უსუსური ადამიანი იმისთვის გაწირე, რომ საკუთარი თავი დაგეკმაყოფილებინა.- მისი ხელები მხრებზე მაქვს შემოხვეული და მანჯღრევს, თავს საშინლად ვგრძნობ, მინდა, რომ მოვკვდე.
-ამის შემდეგ კი რაც გააკეთე ის არ იკმარე, იცოდი ვინც ვიყავი, მაგრამ მაინც გაიტანე შენი.- მისი ხმა ზიზღითაა სავსე.
-მეცოდები, მძულხარ, იმაზე მეტადაც კი ვიდრე შენ წარმოგიდგენია.- აღარ მინდა მისი მოსმენა, საწოლიდან ვდგები. პლედს ტანზე ვიხვევ, იქვე მიდგებულ საცვალსა და შარვალს ვიღებ, სირბილით ვშორდები მას. გზის გაკვლევაში ცრემლებით სავსე თვალები მიშლიან ხელს. ქვედა სართულზე ჩავდივარ, ვიცმევ. ფეხსაცმელს ვერ ვპოულობ, ამიტომ იქაურობას ფეხშიშველა ვტოვებ. გარეთ გასვლისთანავე ცივი ჰაერი სახე მხვდება. ერთმანეთში არეულ გრძნობებს ვერ ვაკონტროლებ. მინდა ვიყვირო, მაგრამ არ გამომდის. ფიზიკურ ტკივილს სულიერი ტკივილი ფარავს. შუა გზაზე მუხლებით ვემხობი. კანკალი მიტანს. არ ვიცი ეს სიცივის ბრალია თუ მოსალოდნელი კრუნჩხვის. ხელის გულებით ვეყრდნობი მიწას და გამწარებული თავს ასფალტზე ვარტყამ. მანამ არ გავჩერდი სანამ შუბლიდან ჩამომავალი სითხე არ ვიგრძენი სახეზე.
-ჯანდაბა. - როგორც იქნა შევძელი და დავიყვირე.
-ჯანდაბა, ჯანდაბა, ჯანდაბა. -გიჟივით ვვარდები და სირბილით მივიწევ უსასრულობისკენ. ბოლოს, როდესაც ვგძნობ, რომ ვეღარ შევძლებ სირბილს, ერთ-ერთი ქუჩის კუთხეში ვიკეცები, შემდეგ კი აღარაფერი აღარ მახსოვს.

***
დილას მზის სხივები მაღვიძებენ, ამას დამატებული მობილურის გაუთავებელი რეკვა. თვალებს ვახელ, ვერ ვაცნობიერებ თუ სად ვარ და აქ რა მინდა, მაგრამ როდესაც მახსენდება გუშინდელი საღამო ყველაფერი ირევა თავში. ცრემლებიც კი გამომიშრა, ვეღარ ვტირი. სხეულის ყოველი ნაწილი მტკივა, განსაკუთრებით კი თავი. ადგომა მინდა, მაგრამ ვერ ვდგები. მობილურს ჯიბიდან ვიღებ. ბერა რეკავს. რა უნდა ვუთხრა მას? რომ არ ავიღო ინერვიულებს.
-გისმენ.- სენსორს თითი გადავუსვი და ჩუმი ხმით ვპასუხობ.
-როგორც იქნა, სად ხარ? იცი რამდენი ხანია გირეკავ? პოლიციაშიც კი დავრეკე. მითხარი, სად ხარ?- ძალიან ანერვიულებული ჩანს.
-არ ვიცი სად ვარ, გთხოვ წამიყვანე აქედან.- ტკივილისაგან შეწუხებულს წარბები მეჭმუხნება.
-გიპოვი და წამოგიყვან. გპირდები. -ვერაფერს ვერ ვამბობ, ამიტომ მობილურს ვთიშავ, თავს კედელს ვადებს. მჯერა, რომ მიპოვის და წამიყვანს, ის დამპირდა. ფიქრის თავიც არ მაქვს. თვალები მეხუჭება და სიბნელეში ვეშვები.

***
-ის კარგად იქნება, დამშვიდდი.- გონს მოსვლისთანავე ჯონის ხმა ჩამესმის. თვალებს ნელ-ნელა ვახელ. სახლში ვარ. შვებისაგან ამოვისუნთქე. ჩემი გახელილი თვალების დანახვაზე ორივე ჩემკენ მოიწევს.
-როგორ ხარ? რა მოგივიდა? ეს ვინ გაგიკეთა?- გაბრაზებული ბერა კითხვებს მაყრის და მის ისედაც მომუშტულ თითის ფალანგებს ერთმანეთს უფრო ძლიერ უჭერს.
-გთხოვ დღესვე წამიყვანე პორტუგალიაში.

***
და აი დადგა ის დრო, როდესაც აკაკისაც გაეღვიძა, საათის ისარი 3 საათს უჩვენებს. თვალებ დახუჭული იწევა საწოლიდან და ამთქნარებს. თვალების გახელვისთანავე თითქოდა შვებისგან ამოიოხრაო. როგორც ჩანს ჰგონია, რომ ცუდი სიზმარი ნახა. საწოლიდან დგება. და როდესაც იაზრებს, რომ შიშველია გაკვირვება იპყრობს. სიზმარშიც შიშველი იყო. როგორც ჩანს წუხელაც გაჟიმა ვიღაც გოგონა და ამიტომ არის შიშველი.
ფიქრები ეფანტება, როდესაც დასისხლიანებულ ზეწარს ამჩნევს და ახლა, სწორედ ახლა ახსენდება წუხანდელი საშინელი ამბავი. გული ეკუმშება იმის წარმოდგენაზე თუ რა გააკეთა. ახსენდება თუ როგორ საშინლად მოექცა ალექსანდრას, ახსენდება თუ როგორ ესმოდა მისი კივილის ხმა გარედან, მაგრამ მაინც არ გადიოდა, საწოლზე იწვა და მის ხმას ისე უსმენდა როგორც ბახის რომელიმე სიმფონიას. ზეწარს ხელში იღებს და ისე ძლიერ უჭერს როგორც გუშინ საღამოს ალექსანდრა.
-ჯანდაბა, ეს რა გავაკეთე?! -სიმწრისაგან დაიყვირა. იქვე მიგდებულ გუშინდელ ტანსაცმელებს იცვამს და კინწისკვრით ჩამორბის კიბეებზე. გასაღებსაც უცებვე პულობს და სახლის დაუკეტავად ჯდება მანქანაში. ვერც კი იაზრებს თუ რა სიჩქარით მიდის დანიშნულების ადგილისკენ. 200სსაც კი სცდება. ბედი მისი, რომ კარგად იცის მართვა, თორემ სადმე შეასკდება. ადგილამდე 5 წუთში მივიდა. სწრაფად გადმოდის და მისი მეგობრის სახლზე გაუჩერებლივ აბრახუნებს.
-აკაკი? -კარს მეგობრის და უღებს, აკაკის წარბები ეჭმუხნება მის დანახვაზე, ის ხომ ძალიან იშვიათად მოდის აქ.
-ემილი? აქ ას აკეთებ? ალექსანდრასთან მინდა დალაპარაკება.- დიახ, მას მთელი გულით უნდა, რომ დაელაპარაკოს, ოღონდ არ იცის რა უნდა უთხრას მაშინ, როდესაც ნახავს, განა არსებობს ისეთი რამ, რასაც შეუძლია, რომ ასეთი შეცდომა გამოისყიდოს?
-ალექსანდრა? უი ჰო, ის გოგო დღეს დილით წაიყვანეს მამამ და ბერამ. -უპასუხა ახალგაზრდა გოგონამ.
-წაიყვანეს? სად?
-პორტუგალიაში, ხვალ მიდიოდა, მაგრამ დღესვე მოითხოვა წასვლა, ამ დილით საშინელ მდგომარეობაში მყოფი იპოვეს, არ ვიცი ეს ვინ გაუკეთა, მაგრამ ბერა იმდენადაა გამწარებული, რომ დარწმუნებული ვარ, როდესაც იმ ადამიანს იპოვის მოკლავს.- აკაკი აღარ უსმენს ემილის, მას მხოლოდ რამოდენიმე წინადადება ჩაესმის ყურში: "ამ დილით საშინელ მდგომარეობაში მყოფი იპოვეს", " ის გოგო დღეს დილით წაიყვანეს" განადგურებული, სიტყვის უთქმელად მანქანაში ჯდება და ადგილიდან წყდება.

5 წლის შემდეგ.
-ალექსანდა, გაგვიანდდება. -ხმა, რომელიც ქვევიდან მოისმის უკვე მერამდენედ მიმეორებს ერთსა და იმავეს აღარც კი მახსოვს.
-ვდგები. -დავიყვირე. საწოლიდან ვდგები. მოწესრიგებას სულ რაღაც 15 წუთს ვანდომებ, შემდეგ კი მოწესრიგებული, ისტორიის წიგნის ამარა ჩავდივარ. გაშლილ თმას ჰაერში ვიქნევ და დაუმშვიდობებლად გავდივარ კარიდან.
-წარმატებები.- მომაძახა. ბოლოს კი მესმის თუ როგორ ჩაიბუტბუტა "მეც წარმატებები, გმადლობ", როდესაც ხმა არ გავეცი. ამაზე ჩუმად მეცინება. სახლის ეზოში მდგარ მანქანას ვაღებ, ვჯდები და იქაურობას ვშორდები. შენობის პარკინგზე მანქანის დაყენებისთანავე სწრაფად გამოვდივარ, მანქანას ვკეტავ. გასაღებს ჯიბეში ვიდებ და პირდაპირ შენობისკენ მივდივარ. კოიმბრის უნივერსიტეტი. უკვე მეოთხე წელია რაც აქ ვსწავლობ. მეოთხე კურსელი ალექსანდრა. გასაკვირია, არა? ყველაფერმა რადიკალურად იცვალა გეზი.
-ალიი, ლამაზო, როგორც გავიგე დღეს ჩვენს სკოლას სტუმარი ეწვევა. -უნივერსიტეტის ეზოში შესვლას არც კი მაცდის მომღიმარი ემარიანა.
ის სკოლის ჭორიკანაა. შეიძლება ეს ზედმეტად უხეშადაც კი ჟღერს, მაგრამ ეს ასეა! ის იმდენად ცნობისმოყვარეა, რომ შეუძლებელია არსებობდეს ისეთი რამ, რაც მან არ იცის.
-დილა მშვიდობისა ემი. - მის ნათქვამს ყურადღებას არ ვაქცევ და ვესალმები.
-რა დროს დილაა ალექსანდრა? ნახე უკვე 11 საათი ხდება. - დატუქსვით მისწორებს. მიუხედავად იმისა, რომ მძულს ჭორიკანა ადამიანები, ის ერთადერთია იმ ჭორიკანათა შორის, რომელთანაც კარგი ურთიერთობა მაქვს.
-ჯერ კიდევ დილაა.- თვალებს ვატრიალებ, ამასობაში კი ისტორიის ოთახამდე მივაღწიეთ.
-რას იტყვი მოულოდნელ სტუმრობაზე?- ოთახში შევდივართ და გვერდი-გვერდ ჩვენს კუთვნილ ადგილს ვიკავებთ. გასაკვირია ის ფაქტი, რომ ლექციის დაწყებამდე 5 წუთით ადრე მოვედი. როგორც წესი ზუსტად თავის დროზე მოვდივარ, ან კიდევ ცოტა დაგვიანებით.
-რამე უნდა ვთქვა?- ვეკითხები და მისკენ ვტრიალდები, ახლა ერთმანეთის პირისპირ ვზივართ.
-არა, უბრალოდ გავიგე, რომ ის ძალიან სექსუალურია.- წარბების თამაშით მპასუხობს.
-ოჰჰ.- მისი სიტყვები სიცილს მჰგვრის.
-და თუ ასეა, ჰმმმ.- ჰო ეს ემარიანაა.
-დილა მშვიდობისა.- ოთახში შემოსული ლექტორი საუბარს გვაწყვეტინებს.
-შუა დღე მშვიდობისა.- ემი ისევე როგორც მე მასაც დატუქსვით უსწორებს, რაზეც სიცილის შეკავებას ვცდილობ.

***
ლექციამ მალევე ჩაიარა, ისტორია ჩემი საყვარელი საგანია, ამიტომ მსიამოვნებს ამ საგანზე დასწრება. არასდროს არ მიმაჩნდა ისტორია მოსაბეზრებელი, არც ახლა. პირიქით ვფიქრობ, რომ ძალიან საინტერესოა. სკამიდან ვდგები და კვლავ ემისთან ერთად გავდივარ ოთახიდან. ის როგორც ყოველთვის ახლაც ლაპარაკობს, აქ მოსვლის დღიდანვე ვიცნობ მას და რაც კი მახსოვს სულ ასეთია: პოზიტიური, ზედმეტად მოსაუბრე და აღვირახსნილი. და მომწონს მისი ასეთი დამოკიდებულება ყველაფრისადმი. უბრალოდ, ის ზოგჯერ ზედმეტად მომაბეზრებელიც კია.
-რა გეგმები გაქვს? -ფიქრებიდან მის მუჯლუგუნს გამოვყავარ. ვერც კი შევამჩნიე თუ როგორ გამოვსულვართ უნივერსიტეტის ეზოში. წიგნს "ვიხუტებ", ჩავახველე. არ ვიცი ჩემს დღევანდელ გეგმაში, ან თუნდაც გეგმებში რა შეიძლება, რომ შედიოდეს. დღეს პარასკევია, პარასკევს კი მხოლოდ ერთი ლექცია მაქვს, ანუ გამოდის, რომ თითქმის მთელი დღე თავისუფალი ვარ, ყოველთვის მიჭირს რამის დაგეგმვა. მირჩევნია, რომ სულ დაკავებული ვიყო ვიდრე მოცლილი.
-ჰო, რა თქმა უნდა. როგორც ყოველთვის წინასწარ არაფერს გეგმავ.- ის მართალია.
-მაგრამ მე ყოველთვის გამაჩნია გეგმები თავისუფალი დროსთვის. -ამატებს, ეზოს კარს აღებს. ორივენი პარკინგისკენ მივდივართ. ისევე როგორც მე, მასაც დღეს მხოლოდ ერთი ლექცია აქვს. უფრო გასაგები, რომ იყოს, ისიც იმავე ფაკულტეტზეა რაზეც მე. იურიდიულზე. რამოდენიმე თვე და 4 წლიან სწავლას მოვრჩებით, შემდეგ კი წინ, 2 წლიანი მაგისტრატურა გველის. მომავალი გამომძიებელი გახლავართ, ის კი მომავალი ადვოკატი.
-მაგრამ, შენი სექსუალური სტუმარი?
-მდააჰ. -ხელი ჩაიქნია.
-ჩემს სტილში არ ჯდება, მართალია სექსუალურია, მაგრამ როგორც უკვე გითხარი ჩემს სტილში არ ჯდება. -საუბრობს თან ჩვენს უკან იხედება, მეც მის მზერას ვაყოლებ თვალს სიცილი მიტყდება სავარაუდოდ ჩვენი სტუმრის დანახვაზე.
მოკლე კაბა, რომელიც თითქმის საჯდომს უჩენს, ამოყრილი მკერდი. სახეზე გადასმული ათასი უაზრობა, გახეთქვამდე დაბერილი ტუჩები. ჰო, ემი ბისექსუალია. და მას მოსწონს საქმიანი, ბუნებრივი ქალები, ისევე როგორც მამაკაცები, უარს არც ასეთებზე იტყოდა, მაგრამ როგორც ვიცი სერიოზულ ურთიერთობას მხოლოდ ისეთებთან დაიწყებს როგორებიც თავიდანვე ვახსენე. უცნობს მზერას ვაშორებ, მალევე კი პარკინგამდე მივდივართ. ჩემს მანქანაში ვჯდებით
-აბა? სად მივდივართ?- ინტერესიანად ვეკითხები.
-შენი აზრით?- ღიმილით კითხვას კითხვითვე მიბრუნებს.
-ესეიგი დღესაც ვერთობით.- გაზს ფეხს ვაჭერ და დანიშნულების ადგილისკენ მივისწრაფვით. მისვლისთანავე, მანქანას ვაჩერებ და გადმოვდივართ.
-იმედია დღეს იქნება რამე შემოთავაზება.- იმედიანად ვეუბნები ემის და სახლის კარზე ვაკაკუნებ.
-სულ მალე გამომძიებელი გახდები, შენ კი კვლავ ამ უკანონო საქმეში ხარ ჩართული. -სიცილით მეუბნება. რაზეც უბრალოდ მხრებს ვიჩეჩავ.
-ჩემი გოგოებიც მოსულან. -კარი იღება, ლოგანის ხმა ჩვენამდე აღწევს.
-ჰეი. -ემი მას განზე წევს და საჯდომის ქნევით შიგნით შედის.
მის ამ ჟესტზე ორივეს გვეცინება. ემი დიდი ხანია რაც ლოგანის დაკერვას ცდილობს, მაგრამ მცდელობა ჯერჯერობით უშედეგოა. ლოგანი ერთადერთია რომელიც ჯერ ვერ დაკერა. სიმართლე რომ გითხრათ ამის მიზეზი ის არის რომ ლოგანს არ მოსწონს ემისნაირი გოგოები, თუმცა ემი მაინც ჯიუტად აწვება მისას.
-შემოდი, შენთვის ახალი ამბავი მაქვს. -შევდივარ.
-ამ საღამოს ახლად ჩამოსულს უნდა შეეჯიბრო.
-ახალბედა? -სკამზე ვჯდები და პასუხის მოლოდინში მას ვაშტერდები.
-არა, არა, ის სულაც არ არის ახალბედა. ეგ კი არა მეშინია რომ მასთან არ დამარცხდე.
-გგონია, რომ ახლად ჩამოსულს გამარჯვების უფლებას მივცემ?-წარბებაწეული ვეკითხები.
-შენი იმედი მაქვს ალექსანდრა. -მხარზე ხელს მსუბუქად მირტყამს, შემდეგ კი ემის გვერდზე უჯდება.

* საღამოს *
-რამდენი ხანია რაც აქ არ ვყოფილვარ. -აჟიტირებული ემი მანქანაში ადგილს ვერ პოულობს, როდესაც ხალხით სავსე ადგილს ვუახლოვდებით. ჩვენს დანახვაზე ხალხი იშლება და მოედნისკენ წასვლის საშუალებას გვაძლევენ. ფინიშის ხაზთან ახლოს ვაჩერებ მანქანას და გადმოვდივარ, იგივეს აკეთებს ემიც. ხალხის შეძახილები ყველა მხრიდან მესმის. აი ეს მხდის ბედნიერს.
-ალი. -ლოგანის მიმართულებით მივდივარ.
-ჩვენი ვარსკვლავიც მოსულა. -მის გვერდზე მდგომი ჯეიკი მეგობრულად მესალმება და ლუდის ქილას მაწვდის, მაგრამ თავს ვაქნევ იმის ნიშნად, რომ არ მინდა.
-იმედია ჩვენს ახლად ჩამოსულს მიწასთან გაასწორებ.
-რა თქმა უნდა. -თვალს ვუკრავ და ჩვენსკენ მომავალი მანქანისკენ ვიხედები. სავარაუდოდ ამ ლამაზმანს ჩავიდგებ დღეს ხელში. არ მაინტერესებს, თუ ვის უნდა შევეჯიბრო, არც მისი მანქანა მინდა, ჩემთვის მთავარია გამარჯვება. ლოგანის მიერ გამოწვდილ ჩაფხუტს ვიღებ და პირდაპირ ჩემი მანქანისკენ მივდივარ. მანქანას ვქოქავ, სტარტის ხაზთან მიმყავს და ჩემს "მეტოქეს" ველოდები. ვხედავ თუ როგორ მიდგება გვერდით.მისკენ ვიხედები, ისიც მე მიყურებს. მასაც ჩაფხუტი აფარია, ამიტომ მის სახეს ვერ ვხედავ.
1... 2... 3... ჩვენს შუაში მდგომი გოგონა დროშას ქვევით უშვებს, რაც იმას ნიშნავს, რომ თამაში იწყება. გაზს ფეხს ვაჭერ და წინ ვიჭრები. პირველივე მოსახვევზე ვუსწრებ მას. არადა მეგონა, რომ ახალბედა არ იყო. ამის გაფიქრებაზე სარკედან ვხედავ თუ როგორ მეწევა, გაზს უფრო ვაწვები და კვლავ ვლიდერობ. მეორე მოსახვევზეც ვინარჩუნებ ლიდერობას. ორგანიზმში სიამოვნების ჟრუანტელი მივლის, აი ეს არის ის, რაც თავს თავისუფლად მაგრძნობინებს. ორიოდე მოსახვევიც და ფინიშის ხაზი, როდესაც მგონია, რომ ვეღარ დამეწევა სწორედ მაშინ მიდგება გვერდით. არც მისწრებს და არც ჩამომრჩება. ის ფაქტი, რომ გასწრებას არ ლამობს მაკვირვებს.
-მარცხს შეეგუე ლამაზო.- ხმის მოსაწვდენად ყვირის და წინ მისწრებს. მისი ხმა ჩაფხუტიდან მოგუდულად ისმის, მაგრამ მაინც ვარჩევ. ხმა გონებაში ექოდ გაისმის. ცუდი მოგონებები წამიერად თვალწინ გამირბიან. საჭე ხელიდან მისხლტდება. ვერაფერს ვერ ვაანალიზებ. მანქანა კონტროლს კარგავს, რამოდენიმეჯერ ტრიალდება, შემდეგ კი აღარაფერი მახსოვს.

***********************
თვალებს ვახელ, მაგრამ ვერაფერს ვერ ვხედავ. სად ვარ? ბნელა, ვერაფერს ვერ ვხედავ. მედიკამენტების სუნით და აპარატის წრიპინით თუ ვიმსჯელებ, გამოდის რომ საავადმყოფოში ვარ. მომხდარის გახსენება არ მინდა, ამიტომ ფიქრებს გონებაში ვფანტავ. საწოლიდან ოდნავ ვიწევი, მაგრამ თავის ადგილს ვუბრუნდები, რადგან ტკივილი მთელს ტანში მივლის.
-თავს როგორ გრძნობ? -ხმა, რომელიც არც კი ვიცი აქ რანაირად გაჩნდა, მაშინ როდესაც რამოდენიმე წამის წინ სრულ სიჩუმეს მხოლოდ აპარატის ხმა არღვევდა თბილად მეკითხება. სავარაუდოდ ექიმი.
-პირდაპირ მითხარით სამუდამოდ დავბრმავდი თუ ეს დროებითია?- ვეკითხები, არც კი ვიცი საით უნდა გავიხედო. ამიტომ თვალებს ვხუჭავ. პასუხის მოლოდინი იმაზე საშიშია, ვიდრე ოდესმე მეგონა.
-ანუ ამით იმის თქმა გინდა, რომ ვერ ხედავ? -თავს ვუქნევ.
-ანალიზები უნდა აგიღოთ, შენი კითხვის პასუხი კი ამ ყოველივეს შემდეგ იქნება. -მეუბნება, კარის ხმა იმის მიმანიშნებელია, რომ გავიდა, მალევე კი უკან ბრუნდება. რამოდენიმე წუთიანი პროცედურის შემდეგ, პალატაში კვლავ მარტო ვრჩები.
მიყვარს მარტო ყოფნა. ეს სულაც არ არის აუტანელი, მაგრამ გაუსაძლისი მაშინ ხდება, როდესაც შენს ირგვლივ ყველაფერს უცნაური სიჩუმე ისაკუთრებს. თითქოს აქაურობას შთანთქავს. დრო ჩერდება. გგონია, რომ სადაცაა რაღაც მოხდება, ვიღაც დაიყვირებს, რაღაც დაიბრახუნებს და ა.შ... შიში გიპყრობს ამის წარმოდგენაზე. საბედნიეროდ, ასეთი მომენტისაგან თავის არიდებას აპარატის წრიპინის ხმით ვახერხებ.
-არ მეგონა ასე მალე თუ იქნებოდა პასუხი. -როგორც კი მესმის თუ როგორ იღება პალატის კარი, მოუთმენლობისაგან ენას პირში ვერ ვაჩერებ.
-დროებით დავბრმავდი თუ სამუდამოდ? -იგივე კითხვას ვუსვამ. ირგვლივ ვიხედები, ვცდილობ ოთახში შემოსული ექიმის სუნთქვის ხმას მივყვე, მაგრამ დუმილი, რომელიც პალატაში სუფევს მაფიქრებინებს, რომ ეს ექიმი კი არა, სულ სხვა პიროვნებაა. ვდუმდები, აღარ ვსვამ არანაირ კითხვას. უბრალოდ უცნობის გახშირებულ გულისცემას ვუსმენ. ჩემს ხელმარჯვნივ ვატრიალებ თავს, სავარაუდოდ ის აქ დგას. მარცხენა ხელს, რომელიც გადასაფარებელი მიფარავს ნერვიულად ვათამაშებ. როგორ ძალიან მინდა, რომ ახლა ვხედავდე. ოთახში მისი გულისცემა და სუნთქვა იმდენად ხმაურიანია, რომ ალბათ კარს გარეთაც ისმის. ან უბრალოდ ეს მე მეჩვენება ასე.
-გადი. -როდესაც გონება მინათდება და ვხვდები ვინც არის, ჩურჩულით ვეუბნები.
-გითხარი გადი- მეთქი. -ის კვლავ ჩუმადაა, არ გადის, ამიტომ ამჟამად ხმამაღლა ვუმეორებ. ამოიოხრა, მესმის ჩუმი ნაბიჯების ხმა, შემდეგ კი კარის გაღება-დახურვის ხმა. ახლა კი ოთახი ჩემი ჩუმი ოხვრის ხმამ დაისაკუთრა.
-ალექსანდრა, შენი პასუხი მზადაა.- ეს კი მართლა ექიმია.
-ყველაფერი არც ისე რთულადაა, თვალის...
-არ მაინტერესებს რა როგორ არის, ან რა დამიზიანდა და ა.შ. მხოლოდ ერთადერთი კითხვის პასუხი მაინტერესებს: ეს დროებითია თუ სამუდამო? -დასრულებას არ ვაცდი, ჩემი წინანდელი სტუმრის გამო ისედაც გაფუჭებული სახიათი უარესში გადამივიდა.
-დროებითი. -მისი ეს პასუხი შვებისაგან ამოსუნთქვის მიზეზი ხდება.
-ხვალისთვის, სავარაუდოდ კი დილისთვის მხედველობა დაგიბრუნდება, მაგრამ ამის შემდეგ იმ წამლებს რასაც გამოგიწერ ყოველ დილა-საღამოს მიიღებ. -მალევე ამატებს.
***
-არ მეგონა ეს რბოლა აქამდე თუ მიგიყვანდა, თორემ მონაწილეობის მიღების უფლებას არც მოგცემდი.- ემი, რომელმაც ხვალამდე თავის სახლში დარჩენის უფლება მომცა, ახლა გვერდით მიზის და უკვე მომხდარზე საუბრით თავს მატკიებს.
-ემი, ემი დამშვიდდი, კარგი? ეს უკვე მოხდა.
-როგორ შეგიძლია იყო ასეთი მშვიდი, მაშინაც კი როდესაც ეს შენ გეხება? -შეიცხადა.
-ჯესიმ, რომ გაიგოს, ძალიან ინერვიულებს.
-ვერ გაიგებს! -მკაცრად ვეპასუხები. ჯესი, ადამიანი, რომელიც ამ 4 წლის განმავლობაში ჩემ გვერდით იყო, და ახლაც არის. ის ჯონის თანამშრომელია მან დატოვა ჩემთან იმისთვის, რომ ჩემთვის მოეხედა. ამ დროის განმავლობაში კი ძალიან დავუახლოვდით ერთმანეთს. ის სულ რაღაც 30 წლისაა. ის რაც დამემართა, რომ გაიგოს როგორც უკვე ემიმ თქვა ძალიან ინერვიულებს, სწორედ ამიტომ ვრჩები დღეს ემისთან. იმედია ხვალისთვის უკვე ჩემით შემეძლება გადაადგილება.
-დღეს, ჩემთან პალატაში, ვინმე უცხო ხო არ შემოსულა?- მოულოდნელად თემას ვცვლი.
-მწვანეთვალება, მაღალი აღნაგობის, ხუჭუჭთმიანი.- მიუხედავად იმისა, რომ ახლა არ ვიცი მას კვლავ ხუჭუჭა თმები აქვს თუ არა, მაინც ვამატებ და პასუხის მოლოდინში იმ მიმართულებით ვიხედები სადაც ის მეგულება.
-შენ ახლა ის ბიჭი აღწერე, რომელსაც ეჯიბრებოდი.- მისი სიცილის ხმა მესმის, წარბები მეჭმუხნება.
-არა, ასეთი არავინ შესულა.- როგორც ჩანს ჩემს ასეთ რეაქციას ამჩნევს და სერიოზული ხმით მპასუხობს.
-ისე, სწორედ მან მოგიყვანა ჩვენამდე. უცნაურად იყურებოდა, თითქოს რაღაცას ვერ იჯერებდა.
-ჩაფხუტი მეფარა?
-არააა... -სიტყვას წელავს.
-გასაგებია.- ოხვრით ვამბობ. მან უკვე იცოდა, რომ ის მე ვიყავი, რატომ მოვიდა დღეს ჩემთან? ზარის ხმა, რომელიც კარზეა ფიქრებიდან მწყვეტს.
-ახლავე მოვალ.- მეუბნება ემი და სკამის ხმით თუ ვიმსჯელებთ, გამოდის, რომ ადგა.
-არა, ჯერ მე მომეხმარე შენს ოთახში ასვლაში.- ტახტიდან ვდგები და ხელების ფათურით ვცდილობ ემიმდე გზის გაკვლევას.
-ჩემი ბიძაშვილი იქნება, გაგაცნობ.- არაფრის თქმას არ მაცდის. მისი ფეხის ხმა მშორდება, კარი იღება.
-საცობის გამო დამაგვიანდა ასე ძალიან- უნობის ხმა ყურში უცნაურად ჩამესმის, მისი ხმა თითქოსდა ნაცნობია, მაგრამ ვერ ვიხსენებ იმას თუ საიდან მეცნობა. მათი ფეხების ხმა მიახლოვდებიან, სავარაუდოდ ორივე ჩემს წინ ჩერდება.
-გაიცანი ეს ჩემი მეგობარი ალექსანდრაა, ალი ეს კი ჩემი ბიძაშვილი ნიკუშაა. ის საქართველოდან ჩამოვიდა -ემი მას მაცნობს, მე კი უხერხულად ვდგავარ. არც კი ვიცი საითკენ გავიხედო. შეუმჩნევლად ამოვისუნთქე.
-სასიამოვნოა.
-ჩემთვისაც. -ვპასუხობ, ხელზე თბილ შეხებას ვგრძნობ. ეს ემია. როგორც ჩანს ნიკამ ხელი გამომიწოდა, ემი კი იმაში მეხმარება, რომ ჩამოვართვა. ხელს ვართმევ.
-დღევანდელი უბედური შემთხვევის გამო დროებით დაბრმავდა, ხვალისთვის უკვე კარგად იქნება. -იმისთვის, რომ მას ენა წინ უსწრებს მზად ვარ ერთი კარგად ვუთავაზო.
-უბედურ შემთხვევაში კი იმას ვგულისხმობ, რომ დრიფტაობის დროს მისი მანქანა რამოდენიმეჯერ ამოტრიალდა. -ამატებს, მოვკლავ.
-არადა ის სულაც არ არის ცუდი მოდრიფტავე, პირიქით ის ამ ქალაქის ვარსკვლავია. უბრალოდ, არ ვიცი დღეს რა მოუვიდა. -მისი ყურადღების მოსაქცევად ჩავახველე.
-ბოდიში. -მებოდიშება.
-ანუ მოდრიფტავე ხარ? -ნიკა მეკითხება, თმებს, რომლებიც მაწუხებენ ვისწორებ.
-ჰო.
-ჩემი მეგობარიც მოდრიფტავეა, ისიც დღეს იღებდა მონაწილეობას ერთ-ერთ დრიფტშოუში. შეიძლება იცნობდე კიდევაც, აკაკი ჭიქაბერიძე ნაცნობია შენთვის? -და აი სწორედ ახლა იხსნება გონება, მისი სახელის ხსენებისთანავე მახსენდება ის საღამო, როდესაც დათამ ქუჩაში მიპოვა და კლუბში წამიყვანა. იქ იყო ქერათმიანი, რომელმაც მხოლოდ ის თქვა, რომ ეჩქარებოდა, მისი ხმა დამამახსოვრდა. წარსული კვალდაკვალ მომყვება. ნერწყვს ხმაურიანად ვყლაპავ.
-არა.
-მე ვიცი.- ემის პასუხი საგონებელში მაგდებს, საიდან იცის მან ვინ არის აკაკი?
-ეს ის ბიჭია, რომელსაც დღეს ეჯიბრებოდი. -ამატებს.
-გავიგე თუ როგორ ეძახდა ვიღაც მას აკაკის.-დარწმუნები ვარ ახლა უდარდელი გამომეტყვებით დგას და მხრებს იჩეჩავს.
-არა, არ ვიცი. მე მისი სახელიც კი არ ვიცოდი. -ნერვიულად ვამბობ.
-ხუჭუჭა თმით, მაღალი, დაკუნთული აღნაგობის მამაკაცი. -ემი არ წყვეტს მასზე საუბარს.
-კი, სწორედ ის არის. -ნიკა უდასტურებს. მინდა მათ მოვშორდე.
-ემი, შეგიძლია, რომ ოთახში ამიყვანო? -არ მაინტერესებს ჩემი ეს საქციელი რამდენად არასწორია. ემის ხელი, რომელიც მკლავზე მეხვევა იმის ნიშანია, რომ მზადაა ამიყვანოს. დივანს ვშორდებით, კიბეებზე ფრთხილად ავყავარ, შემდეგ კი მის ოთახში შევყავარ, რომელიც ამ საღამოს მე დამითმო. ჩემივე თხოვნით მარტო მტოვებს და ოთახიდან გადის. წარსული, რომელიც დაღად მამჩნევია, ფეხდაფეხ დამყვება. ო, როგორ არ მინდა, რომ ის ტკივილი კვლავ განვიცადო, რაც წლების წინ. მეორედ დავიწყე ახალი ცხოვრება, პირველმა მცდელობამ უშედეგოდ ჩაიარა, ადამიანმა, რომელმაც თითქოსდა ჩემი ნდობა დაიმსახურა პირდაპირ გულში დანა ჩამასო, ახლა კი მაშინ, როდესაც შევძელი მეორედ, ახალი ცხოვრების დაწყება ის კვლავ გამოჩნდა.
წვას, რომელსაც თვალებში ვგრძნობ მაფხიზლებს. საწოლიდან ვდგები. თვალებს ვახელ, საბედნიეროდ სიბნელის ნაცვლად ნივთების ბუნდოვნად გარჩევას ვახერხებ, სიმწრისაგან ხელი მემუშტება, წვა გაუსაძლისი ხდება მაშინ, როდესაც დიდი ხნით ხვდება თვალის გუგებს ჰაერი. საწოლს ვშორდები და სააბაზანოში შევდივარ, მზის ხსივები, რომლებიც ფანჯრებიდან შემოდიან იმის მიმანიშნებელია, რომ დილაა. სარკეში ვიხედები და გული მეკუმშება ჩასისხლიანებული თვალების დანახვაზე. თვალის გუგებს, გარშემო სისხლის წვრილი კაპილარები შემოჰხვევია, ფიზიკურ რუკაზე აღნიშნულ მდინარეებს მახსენებს.
თითი გუგის ქვეშ ფრთხილად ამოვისვი, თითს ვაკვირდები, მასზე ოდნავ ემჩნევა სისხლის ლაქა. რა ჯანდაბა მჭირს? ალბათ მხედველობა, რომ დამიბრუნდა იმან გამოიწვია უკუჩვენება. იმის იმედით, რომ ეს ამის გამო მჭირს შვებით ამოვისუნთქე, ონკანთან ოდნავ გადავიხარე, რაზეც მუცლის ტკივილი მახსენებს თავს. მაისურს, რომელიც ემიმ მათხოვა ზემოთ ვიწევ. სისხლმა გაჟონა. მაისურს უცებ ქვემოთ ვიწევ. ხელ-პირს ვიბან, თმას ვიწესრიგებ და ემის ტანსაცმელს: შარვალსა და გრძელ მაისურს ვიცმევ, ფეხზე კი ჩემს ესპადრელებს. მობილურს ვიღებ და ოთახიდან გავდივარ. ბუნდოვანი ხედვა ოდნავ მირთულებს სიარულს, ამას ჭრილობაც ემატება, მაგრამ არ ვჩერდები და ვცდილობ, რომ კიბეზე ფრთხილად ამავდროულად კი სწრაფად ჩავიდე. მობილურის სენსორს თითი გადავუსვი, დილის 8 საათია, რაც იმას ნიშნავს, რომ ემი ჯერ კიდევ შუა ძილში იქნება.
კიბის საფეხურებს ჩავდივარ ისე, რომ მოაჯირს ხელს არ ვუშვებ. ჩასვლისთანავე გასასვლელი კარისკენ მივიწევ. ემის აუცილებლად დავურეკავ. კარს ვაღებ, თავს მაღლა ვწევ. თვალები ერთ წერტილზე მიშეშდება. ვერ ვრეაგირებ. მხოლოდ და მხოლოდ ერთადერთ ადამიანს ვხედავ, ხელი, რომელიც მაღლა აქვს აწეული ერთ ადგილზე ეყინება. ორგანიზმში ყველაფერი ერთად ირევა, ახლა ის ჩემ წინ დგას, ვგრძნობ თუ რამდენად დაძაბულია. მინდა, რომ ნაბიჯი გადავდგა და წავიდე, მაგრამ ფეხები თითქოს იატაკზე მიმეწება, ფიქრებში უკვე ტაქსისაც კი ვაჩერებ, მაგრამ რეალურად მე ისევ მის წინ ვდგავარ, გაუნძრევლად. ბოლოს, როგორღაც ვერკვევი. მას აღარ ვუყურებ, კარს ვცდები და გვერდს ვუვლი. გულში, ღმერთს ვევედრები, რომ ისე მოვშორდე აქაურობას, მასთან ლაპარაკი არ მომიწიოს. გთხოვ ხმა არ ამოიღო.
-ალექსანდრა. -მისი ბოხი ხმა ტანში უსიამოვნოდ მივლის, ყველაფერი ჩემს წინააღმდეგ ხდება. მიუხედავად იმისა, რომ უკვე მესამედ მეძახის მაინც არ ვჩერდები.
-გთხოვ, გაჩერდი. -ამჟამად ადგილიდან ვერ ვიძვრი, რადგან ის ახლა ჩემ წინ დგას. მის თვალებში სევდას ვხედავ.
-უნდა მომისმინო. -როდესაც ხმას არ ვიღებ, აგრძელებს. რა ნამუსით მეუბნება, რომ უნდა მოვუსმინო? მის ამ ერთგვარ თხოვნას ყურს არ ვუგდებს და კვლავ ვახერხებ გვერდის ავლას, მაგრამ მისი ხელი, რომელიც ცდილობს, რომ შემაჩეროს, ზუსტად ჭრილობაზე მხვდება. სიმწრისაგან ბაგეებიდან ოხვრა აღმომხდა, ტკივილი მაიძულებს, რომ ჩავიკეცო. ახლა მის წინ მუხლებზე ვდგავარ, ხელები ჭრილობაზე მიკიდია და ლამისაა ავტირდე.
-რა მოგივიდა? -მეჩვენება თუ მართლა აფორიაქდა? რა სისულელეა, მე მახსოვს ბოლოს როგორიც იყო ის, ამიტომ შეუძლებია, რომ ის ჩემზე ღელავდეს. ჩემ წინ იმუხლება, ხელს ხელზე მკიდებს. მისი შეხება უსიამოვნო გრძნობას იწვევს ჩემში. ხელს უხეშად ვაწევინებ. თვალები უფართოვდება, როგორც ჩანს მან დაინახა სისხლი, რომელიც მაისურზე დამეტყო.
-მაჩვენე. -მისი ხმა იმაზე თბილია ვიდრე ოდესმე. იმის ნიშნად, რომ ეს გამორიცხულია, ხელებს კვლავ ვიქნევ და ადგომას ვლამობ.
-გითხარი მაჩვენე მეთქი. -ახლა კი მისი მბრძანებლური ტონი მაოცებს. რა უფლებით ბედავს? შეწინააღმდეგებას ვლამობ, მაგრამ ტკივილი ნერვებამდე აღწევს და თავში ისეთ ტკივილს განვიცდი, თითქოსდა შუშის კედელს ბზარი გაუჩინესო. თავში თითქოს რაღაც განუწყვეტლივ მიკაკუნებს. აღარ შემიძლია. ხელებს თმებში ვიცურებ.
-ალექსანდრა, რა ჯანდაბა გჭირს? -მისი ხელები გარს მეხვევა და მაყენებს. შემდეგ კი ჰაერში მწევს და სადღაც მივყავარ, რომ არა ეს გაუსაძლისი ტკივილი შევეწინააღმდეგებოდი, მაგრამ ახლა, ერთადერთი რამ მინდა, ტკივილმა გამიაროს. კარზე აბრახუნებს, პიჟამოების ამარა მყოფი ემი გვიღებს კარს. კარის გაღებვისთანავე კი შიგნით შევყავარ.
-რა? რა მოუვიდა? ან შენ? -აფორიაქებული ემი უკან მოგვყვება. ტახტზე მაწვენს, ემის კითხვებს იგნორირებას უკეთებს. მაისურს მხდის. ახლა მის წინაშე მაისურის ამარა ვარ, მაგრამ ეს ყველაზე უმნიშვნელო რამაა, ახლა.
-რატომ არ მითხარი? -ემიმ წამოიკივლა სისხლიანი ნაჭრის დანახვაზე.
-უბრალოდ, მომხსენით ეს ბინტი და ახალი გამიკეთეთ. -ძლივს ამოვილუღლუღე.
-არა, საავადმყოფოში მივდივართ. -მისი ხელები კვლავ მეხვევა და ზემოთ მწევს.
-არა, გააკეთე ეს. გთხოვ. -მის მაისურს ვეჭიდები, თავს მაღლა ვწევ და ვედრებით აღსავსე თვალებს მის თვალებს ვუსწორებ.
-წარმოიდგინე, რომ ეს იგივეა, რაც თითზე პატარა ჭრილობა. -მოგონებებს ვიხსენებ და ნიშნის მოგებით სწრაფად ვეპასუხები.

"წარსული"
-რა მოუქნელი ხარ.- როგორც კი იქვე მდგომ სკამზე ჩამომსვა ხუმრობით მითხრა და სპირტიანი ბამბით სისხლი მომწმინდა. წამოვიკივლე, როდესაც სითხემ ჭრილობა ამიწვა.
-ჩშშ. -ტუჩზე თითი მომადო და გაჩუმებისკენ მომიწოდა. ჭრილობაზე სული ოდნავ შეუბერა. მაგიდაზე მდები ბინტი აიღო და თითი შემიხვია.
-გავითვალისწინებ, რომ სამზარეულოში შენ აღარ უნდა შეგიშვა. -მითხრა, როცა ყველაფერს მორჩა ნატკენ თითზე მსუბუქი კოცნა დამიტოვა და ქვემოდან ღიმილით ამომხედა. ფოსოები რომლებიც ლოყაზე ღიმილისას უჩნდებოდა სასიამოვნო გრძნობას მიბადებდა ორგანიზმში. საშინლად უხდებოდა.
-გმადლობ. -მორცხვად გამოვწიე თითი.
-და გეთანხმები, ნამდვილად აღარ უნდა შემიშვა სამზარეულოში. მომავალში შეიძლება შენც დაგაზიანო. -მადლიერი იმაზე, რომ აღარ მომიწევდა რამის მოსამზადებლად იქ შესვლა კმაყოფილმა ვუთხარი. ჩემს მიერ ნათქვამს გაეცინა, თავი დანანებით გააქნია და სასწრაფო დახმარების მედიკამენტების ყუთი თავის ადილას დააბრუნა.

"აწმყო"
-სასწაფო დახმარების მედიკამენტების ყუთი მომიტანე. -ემის ისე ეუბნება, რომ მე თვალს არ მაშორებს. უკან მაბრუნებს. ტკივილს, რომელიც წამის წინ მანადგურებდა ახლა ყურადღებას არ ვაქცევ. მის გამჭოლ მზერას თვალს ვარიდებ. თვალი აღარ მეწვის, მაგრამ ჯერ-ჯერობით კარგად ვერ ვხედავ. ემი სირბილით მოდის ჩვენამდე, ხელში კი ყუთი უჭირავს.
ხმის ამოუღებლივ ართმევს ყუთს. ჩემკენ იხრება. ნაჭერს ფრთხილად მხსნის და გვერდზე დებს. თავს უკან ვწევ და საკუთარ თავს ვანდობ მას, ადამიანს, რომლის გამოც ვარ ახლა ასეთ დღეში. არ ვუყურებ თუ რას აკეთებს. თითის ფალანგები ძლიერ მეკუმება, როდესაც ჭრილობაზე წვას ვგრძნობ. ვცდილობ, რომ არ წამოვიკივლო, მაგრამ ბაგეებიდან მაინც მწყდება ხმამაღალი ოხვრა. ემი თავზე მადგას. სახის ყოველ კუნთს ეხება, ცდილობს, რომ დამამშვიდოს. წვას კიდევ რამოდენიმე წამი ვგრძნობ, შემდეგ კი მხოლოდ მისი თითების შეხებას. ფრთხილობს. თავს ვწევ და ჭრილობას ვაკვირდები. 5 ნაკერი მადევს. ჭრილობას სისხლისაგან წმენდს. ჯანდაბა, არ მეგონა თუ ასეთი დიდი იყო. ახალ ბინტს მადებს და სანტავიკით მაკრავს კანზე. შვებისაგან ამოისუნთქა, მომშორდა და გარეთ გავიდა. წარბებ შეკრულმა გავაყოლე მზერა. მახარებს ის ფაქტი, რომ წავიდა.
-ძალიან შემაშინე. -ემის ხმა ყურადღების გადატანას მისკენ მაიძულებს. ის უკვე ჩემ გვერდით ზის, პატარა სკამზე. იმის ნიშნად, რომ არაფერია ვუღიმი.
-შენი თვალები. - თვალებში მაშტერდება.
-წითელია, თითქოს ჩასისხლიანებული. ალი რა გჭირს? ტიროდი? -ნერვიულად ამატებს და ჩემს ხელებს მისსაში ხლართავს.
-არა, ვფიქრობ, რომ მხედველობის დაბრუნებამ უკუჩვენება გამოიწვია. -სუსტი ხმით ვპასუხობ.
-ექიმს აუცილებლად უნდა გაესინჯო, წვეთები, რომელიც ექიმმა გამოგიწერა ჩაიწვეთე? -
-გადამავიწყდა.
-ნუ მაიძულებ, რომ ის რაც მოგივიდა ჯესის ვუთხრა.
-არა, გპირდები, აღარ დამავიწყდება. - ვპირდები, ხელზე მსუბუქად მოვუჭირე.
-მაისური მომაწოდე. -ტახტიდან ოდნავ ვიწევი და იქვე მიგდებული დასისხლიანებული მაისურისკენ ვანიშნებ.
-ახალს მოგიტან. -დგება.
-არა, ის მომეცი.
-ალი ის სისხლიანია, ახალს მოგიტან. -თბილად, ამავდროულად კი მკაცრად მეუბნება და კიბეებზე ადის. მას თვალს ვაშორებ, ვდგები. ტკივილს, რომელსაც ვგრძნობ, ვაიგნორებ. ოდნავ მოხრილი წელით და ნელი ნაბიჯებით ფანჯარასთან მივდივარ. თითქოს შვებისაგან ამოვისუნთე, როდესაც ეზოში მდგომს ვამჩნევ. ვიცოდი, რომ არ წავიდოდა. სიგარეტი ტუჩებს შორის აქვს მოქცეული. ბოლო ნაპასი დაარტყა და ჭიშკართან მდგარ ნაგვის ურნაში ჩააგდო. ჩემკენ ტრიალდება, ჩვენი თვალები ერთმანეთს ხვდება, წამის მეასედებში თავს ვატრიალებ და ფანჯარას ვშორდები, ჩემი ნელი ნაბიჯების გადამკიდე ვერ ვასწრებ ოთახიდან გასვლას.
-უნდა ვილაპარაკოთ.- მისი ხმა მომთხოვნია, ერთ ადგილზე ვჩერდები, მაგრამ მისკენ არ ვბრუნდები.
-სალაპარაკო არაფერი გვაქვს.- მკვახედ ვეუბნები.
-გვაქვს, დღეს დაისვენე. ხვალ დავილაპარაკებთ. - მისკენ ვტრიალდები. ხელი თმაში აქვს შეცურებული, თვალებზე დაღლილობა ეტყობა.
-ეს არ მოხდება აკაკი იმიტომ, რომ ჩვენი დღევანდელი შეხვედრა უკანასკნელია. - ვხედავ თუ როგორ ეჭიმება ყელზე სისხლძარღვები, ჩემს წინ დგას, არაფერს ამბობს.
-აკაკი, არა? -სიჩუმეს ემის ხმა არღვევს, მაისურს მაწოდებს. ვიცმევ.
-ემი. -ხელს ართმევს.
-ნიკას ახლავე გავაღვიძებ.- ამატებს და ოთახიდან სირბილით გადის. იმ კითხვის პასუხი, რომელიც მისი დანახვისთანავე მაწუხებდა, პასუხს ახლა ვღებულობ. ის ნიკასთან მოვიდა. სიტყვის უთქმელად ვტოვებ მას.

***********************
" უეცრად ბრახუნი და წკრიალი გაისმა. ჟოანმა ლარნაკს ხელი სტაცა და იატაკზე დაანაცხა.
-გმადლობ, -უთხრა რავიკმა, -ჭირივით მძულდა ეს ნივთი. ფრთხილად, ნამსხვრევებზე ფეხი არ გაიჭრა." როგორც კი ამ სტროფის კითხვას ვამთავრებ, მეღიმება. რამდენჯერაც არ უნდა წავიკითხო ყოველთვის მეღიმება. წიგნის ფურცელს ცოტაზე ვკეცავ და წიგნს ვხურავ. "ტრიუმფალური თაღი" არც ისე დიდი ხანია რაც კითხვა დავიწყე მაგრამ უკვე ნახევრამდე ჩავამთავრე. შეუძლებელია მოსწყდე ამ წიგნს, საოცრებაა.
-ალი, შენი საყვარელი სალათი გავაკეთე. -ქვევიდან ჯესის ხმა მომესმა. საწოლიდან ავხტი. ფეხზე სახლის ფეხსაცმლებს ვიცმევ და სირბილით გავდივარ, ასევე სირბილით ჩავდივარ კიბეებს. სამზარეულოში შესვლისთანავე მაგიდასთან ვჯდები. ჯესი მესალმება, სალათით სავსე ჯამს წინ მიდებს.
-უუმმ, ძალიან გემრიელი ჩანს.- ხორცის სალათს, რომელიც მოკლე მაკარონებითაა გაკეთებული თეფშზე ვიდებ. ჯესის ეცინება და ისიც უჯდება მაგიდას. ჩანგალს ვიღებ და გემრიელად შევექცევი. მალევე ვასუფთავებ თეფშს, ვდგები. ხელებს ვიბან.
-ჯეს, დღეს გვიანობამდე ვერ მოვალ. -დღეს კვირაა, ამიტომ ვაპირებ, რომ გავერთო, მიუხედავად იმისა, რომ ჭრილობა ჯერ არ მომირჩა და ასევე თვალებიც მეწვის ხოლმე.
-ალექსანდრა, თავს გაუფრთხილდი. -ჯესის ხმა მეუცნაურება. იმედია არ იცის რაც დამემართა. იმის ნიშნად, რომ გავითვალისწინებ მის ამ ნათქვამს ღიმილით თავს ვუქნევ. გავდივარ სამზარეულოდან და ნივთების ასაღებად ოთახში ავდივარ. თბილ მოსაცმელს ვიღებ, ნოემბრის თვეა და საკმაოდ ცივა. მობილურს შარვლის ჯიბეში ვიდებ და ოთახის კარს ვაღებ. უცებ მახსენდება, რომ წვეთები კვლავ დამავიწყდა, ამიტომ უკან ვბრუნდები, უჯრიდან ამომაქვს და ორ-ორ წვეთს თვალებში ვიწვეთებ.

*საღამოს*
-არა, არა ალექსანდრა არ მოგცემ იმის უფლებას, რომ ახლა, ასეთ მდგომარეობაში შეჯიბრზე გახვიდე. -თვალებ ანთებული ემი, რომელიც ახლა ჩემ წინ დგას გაცხარებული მეუბნება.
-ემი კარგად ვარ. -ხელს მხარზე ვადებ.
-არა მეთქი. - ასეთი სერიოზული არასოდეს მინახავს.
-არ მაინტერესებს გინდა თუ არა გასვლა, ეს არ მოხდება. -ოდნავ წამოიკივლა, როდესაც მის საპირისპირო მხარეს ვიწყე სიარული.
-ვინ ხარ, რომ რამეს მიკრძალავ? -გაღიზიანებული ვტრიალდები მისკენ. სახეზე აღბეჭდილი ემოცია ეცვლება. მისი ნეწყვის გადაყლაპვის ხმა მეც კი მესმის, როდესაც ვერაფერს ამბობს ჩემს გზას ვაგრძელებ. საკუთარ თავზე გაბრაზებული ჩემი მანქანის სახურავზე მსუბუქად ვარტყამ.
-შენ რა, გასვლას აპირებ? -გაოცებული კასანდრა მიახლოვდება. ის ლოგანის ერთ-ერთი ძუკნაა.
-არა. -მოკლედ ვეუბნები, მანქანაში ვჯდები და სასტარტო ხაზიდან გამყავს. როგორც კი მანქანას სხვაგან ვაყენებ, გადავდივარ და ემისკენ მივდივარ. გვერდით ვუდგები.
-ბოდიში. -დიდ ხნიანი დუმილის შემდეგ ვებოდიშები, თითებს ნერვიულად ვხლართავ ერთმანეთში. ის ხმას არ მცემს.
-მევე შემიძლია გიპასუხო იმ კითხვაზე, რაც ამის წინათ დაგისვი. -რადგან ის დუმილს ამჯობინებს, მაშინ სჯობს, რომ მე ვილაპარაკო.
-შენ იმაზე მეტი ხარ ჩემთვის ვიდრე ჩანხარ. -მიჭირს, ძალიან მიჭირს ასეთ თემებზე საუბარი. არც კი ვიცი როგორ ვახერხებ ახლა ამას.
-მეგობარი? არა, უფრო მეტი ხარ. არ ვიცი როგორ გითხრა. შენ აქ მოსვლის დღიდანვე ჩემს გვერდით ხარ. ის პირველი ერთი წელი შენი წყალობით გადავიტანე, თორემ ახლა აქ არ ვიქნებოდი. ემი მართლა არ ვიცი რა გითხ...
-მორჩი, ვიცი ეს შენთვის უცხოა. არ გიყვარს გრძნობებზე საუბარი, ამიტომ შეგიძლია მოკეტო. ის რასაც ამბობ მე ისედაც ვიცი. -აი რატომაც არის ის კვლავ ჩემთან. მისი ხელები მეხვევა და მიხუტებს. საოცარი ადამიანია.

"წარსული"
აკანკალებული სახლიდან გამოვვარდი და ქუჩას სირბილით დავუყევი. მესმოდა თუ როგორ მეძახდა ბერა, რომ გავჩერებულიყავი, მაგრამ მაინც არ ვჩერდებოდი. იმ დღის შემდეგ კოშმარები არ მასვენებს, კოშმარებიდან გამომდინარე კი ღამე არც კი მძინავს. ყველაფერზე ვბრაზდები, შემდეგ კი კონტროლიდან გამოვდივარ. ახლაც, სახლიდან გამოსვლამდე ბერამ ისეთი რაღაც მითხრა რამაც ამანერვიულა.
"ერთ კვირაში ჩემი ბიჭები ჩამოვლენ და რამოდენიმე დღე შენთან იქნებიან." ახლაც ჩამესმის ყურში მისი სიტყვები. ვუთხარი, რომ არ მჭირდებოდა არცერთის ჩამოსვლა, მაგრამ მან მაინც დაიჟინა. როგორც ჩანს ჰგონია, მათი ჩამოსვლა იმიტომ არ მინდა, რომ თვითონაც შევძლებ აქ მარტო ყოფნას. არა და ეს სულაც არ არის ამის მიზეზი. არ მინდა, რომ ის აქ ჩამოვიდეს, მითუმეტეს რამოდენიმე დღით.
-ჰეი, ჰეი. -უკნიდან მომესმა უცნობი გოგონას ხმა. მისკენ მივტიალდი.
-დააგდე ის, სისხლი მოგიდს. -ხელზე მიმანიშნა. დავიხედე, ვერც კი ვიაზრებ თუ როდის მოვახერხე სარკის ნატეხის აღება. სარკის ნატეხი მუჭაში მომექცია და მაგრად ვუჭერდი, ამიტომ კანი გაიჭრა. ნატეხი ძირს დავაგდე და ხელზე დავიხედე. ღრმა ჭრილობაა. ირგვლივ მიმოვიხედე, ადგილი ვერ ვიცანი. ფიქრში იმდენად გავერთე რომ გზისთვის არ დამიკვირვებია. როგორ უნდა დავბრუნდე ახლა უკან? ან არც დავბრუნდები.
-რატომ გააკეთე ეს? -უცნობმა მისი ქერა თმა უკან გადაიყარა და მომიახლოვდა. ამაზე უკან დავიხიე, როგორც კი მიხვდა რომ შევკრთი თვითონაც დაიხია უკან.
-ნუ გეშინია, ყველაფერი კარგად იქნება. -ნელ-ნელა მომიახლოვდა და მხარზე ხელი დამადო. მეორე ხელით კი ჩემი გაჭრილი ხელი აიღო.
-უჰჰ. -ამოიკვნესა, როდესაც ჭრილობას ახლოდან დააკვირდა.
-საშიშია არაფერია, დიდი ჭრილობა არ არის, მაგრამ ღრმაა. -ჭრილობას თვალიერება დაუწყო.
-როგორ ვერ იგრძენი ეს? -ინტერესიანი მზერით ამომხედა და პასუხის მოლოდინში მომაჩერდა. მას გაკვირვებული ვუყურებდი.
-წამოდი დაგიმუშავებ. უფროსწორად ჩემი ძმა დაგიმუშავებს. -გზისკენ მიბიძგა მაგრამ მე ადგილიდან არ ვიძროდი.
-ჰეი, უბრალოდ გამომყევი კარგი? -არ ვიცი თუ რატომ, მაგრამ მას ვენდე და უკან გავყევი. სავარაუდოდ მის სახლში მალევე მივედით. რამოდენიმე წუთში კიბეებზე წელს ზემოთ შიშველი მამაკაცი ჩამოვიდა. შეუმჩნევლად ამოვიოხრე, როდესაც მის სექსუალურ ტანს მოვკარი თვალი.
-ოუჰ, არ უნდა გეთქვა, რომ სტუმარი გვყავდა? -მკაცრი მზერით მიუბრუნდა თავის დას. მე კი ღიმილით მომიახლოვდა.
-მე მაიკლი ვარ. -ხელი გამომიწოდა.
-ალექსანდრა. -მარჯვენა ხელი ავწიე ჩამოსართმევად, მაგრამ, როდესაც გამახსენდა, რომ გაჭრილი მქონდა უკანვე ჩავწიე. ხელზე სისხლის დანახვაზე წარბებ შეკრულმა შემომხედა.
-მაიკლ, მას ხელი ღრმად აქვს გაჭრილი. -გოგონამ ხმა ამოიღო.
-ყუთი მომიტანე. -მაიკლმა უთხრა. მე კი მანიშნა, რომ ჩამომჯდარიყავი.
-ასე ღრმად როგორ გაიჭერი? -როგორც კი მორჩა დათვალიერებას, კოპებშეკრულმა მკითხა.
-არ ვიცი. -მხრები ავიჩეჩე. მართლა არ ვიცი თუ როგორ მოვახერხე ეს. ურწმუნოდ თავი გააქნია.
-ემარიანა. -დაიძახა მაიკლმა. როგორც ჩანს იმ გოგოს ემარიანა ჰქვია.
-მოვდივარ. -გამოსძახა მანაც და უცებვე ჩვენთან გაჩნდა.
-ახლა ოდნავ აგეწვება. -მითხრა თუ არა ეგრევე ვიგრძენი წვა ხელის გულზე. თვალები დახუჭული მქონდა და ვერ ვხედავდი თუ რას აკეთებდა.
-ამოსაკერია, საავადმყოფოში უნდა წავიდეთ. ამას მე ვერ ამოვკერავ. -თავი გააქნია მაიკლმა და წამოდგა.
-არა, შეგიძლია, რომ შემიხვიო? აუცილებელი არ არის ამოკერვა. -წამოვდექი. არ მიყვარს საავადმყოფო. ის ყოველთვის ცუდ მოგონებებთან მაკავშირებს.
-კი, მაგრამ.
-უბრალოდ შემიხვიე. -წინადადების დამთავრება არ ვაცადე და თხოვნით აღსავსე თვალებით გავხედე.
-კარგი, კარგი. -დამთანხმდა და ხელის შეხვევა დამიწყო.
სწორედ ამ დღიდან დავმეგობრდით მე და ემი. მისი ძმა? ო, ის რთული თემაა.

"აწმყო"
-აღარ ხარ ჩემზე გაბრაზებული?
-არც ვყოფილვარ, ვიცი როგორიც ხარ, ზოგჯერ გიჭირს სიბრაზის კონტროლი. არა უშავს ამასაც ვისწავლით, ერთად. -სახეზე ღიმილი ესახება. მის ღიმილზე მეც მეღიმება.
-მართალია, ის ვიცი რასაც ამის წინათ ყვებოდი, მაგრამ ის არ ვიცი თუ რა გაკავშირებს მომხიბვლელ აკაკისთან. -წარბების თამაშით მეუბნება.
-ოღონდ გთხოვ არ მითხრა, რომ არაფერი. -მალევე ამატებს. სახეს მისკენ ვატრიალებ და გაკვირვებული ვუყურებ.
-შენ გუშინწინ სწორედ ის აღწერე, შემდეგ კი ნიკასთან უარყავი, რომ მას არ იცნობდი. გუშინ კი ერთმანეთს უცნაურად უყურებდით. ასევე თუ გავითვალისწინებ იმას, რომ რბოლის საღამოს გაოცებული თვალს არ გაშორებდა, აშკარაა, რომ რაღაც მოხდა თქვენს შორის.- ჰო, ახლა რა უნდა ვუთხრა? სიმართლე? გავიჭედე.
-ჩვენ უბრალოდ ძველი ნაცნობები ვართ, რომლებსაც წარსულში უთანხმოება მოუვიდათ. - შელამაზებულად ვეუბნები. ტყუილი საკმაოდ კარგად გამომდის, თუმცა ეს სულაც არ არის ტყუილი. ასეც მოხდა, უბრალოდ მას ამაზე ზოგადად ვუყვები და არა კონკრეტულად.
-ეს უთანხმოება შენს აქაურ პირველ წელს უკავშირდება?
-კი.- ვეთანხმები.
-კარგი, აღარ გვინდა მასზე საუბარი. არ მაინტერესებს თუ რა მოხდა, ნუ რა თქმა უნდა მაინტერესებს, მაგრამ გატყობ, რომ ამაზე საუბარი არ გინდა, ამიტომ. -ამბობს და ტუჩის შუა ხაზის ერთი დასაწყისიდან მეორე დასაწყისამდე თითით ხაზს ავლებს, თითქოსდა ელვა შეკრა. თავს ვუქნევ.
-მაგრამ, იცი? ის აქ არის. -ნაწყვეტ-ნაწყვეტ მეუბნება და წინ თვალებით მანიშნებს. იმ მიმართულებით ვიხედები. თავის მანქანასთან დგას და კასანდრას ესაუბრება. ვამჩნევ თუ როგორ ეკეკლუცება კასანდრა. ნამდვილი ა. არ ვიცი რატომ, მაგრამ სხეული ცახცახს იწყებს, ეს მხოლოდ მაშინ მემართება, როდესაც ვბრაზდები, ან როცა ასთმის შეტევა მეწყება, მაგრამ უფრო ხშირად მაშინ, როდესაც ვბაზდები. იმედია აქ და ახლა არ დამემართება ასთმა.
და თუ ასთმის ბრალი არ არის მაშინ რაღატომ ვბრაზობ? ან ვისზე? თუმცა ვიცი ვისზეც, კასანდრა. ნერვები მეშლება მასზე. ყოველთვის ყველას დაკერვას ცდილობს. ჰო, ის სექსუალურია და მისი სულაც არ მშურს. უბრალოდ ის თავისი საქციელებით ძალიან ამაზრზენია. საბედნიეროდ აკაკი არ მამჩნევს, ამით კი იმ უხერხულ მომენტს ვირიდებ, რომელიც მისი შემოხედვით შეიქმნება.
-ალი, ის მოგწონს? -ემის ჩურჩული ჩამესმის. მისკენ გაოცებული ვაბრუნებ თავს. ის რა, მეხუმრება?
-არა. -შევიცხადე.
-ალი, შენ მათ უყურებ და სიბრაზისგან თითები გემუშტება. -კვლავ ჩუმად მეუბნება, მისი ხმით თუ ვიმსჯელებ ის ჩემზე ღელავს, არ უნდა რომ მომწონდეს და არც მომწონს. ღმერთო, ეს როგორ იფიქრა? მომუშტულ თითებს ვშლი.
-კასანდრა, ის ხომ იცი როგორი გამაღიზიანებელიცაა? -მათკენ ზურგით ვდგები და აღარ ვუყურებ. ემი თავს მიქნევს, ურწმუნოდ. ჩემი არ სჯერა.
*************
ხელს მხარში ვავლებ და ჩემი მანქანისკენ მივაქანებ. ორივენი ვჯდებით და იქაურობას ვშორდებით.
-პირდაპირ კლუბში? -როგორც კი კლუბის გზას ვადგებით, მეკითხება. მობეზრებული მზერა მივანათე.
-ეს რიტორიკული კითხვა იყო. -მხრების ჩეჩვით მეუბნება.
-უნდა გადაეჩვიო. -თვალებს ვატრიალებ და კლუბის შესასვლელთან ახლოს ვაყენებ მანქანას. გაჩერებისთანავე გადმოვდივართ. სხვათაშორის გახარებული ვარ იმ ფაქტით, რომ მუცელი არ მტკივა. თვალის ოდნავ წვას კი ყურადღებას არც კი ვაქცევ. და ჰო, არც იმასაც რომ ამ საღამოს წამლის ჩაწვეთება დამავიწყდა.
-მოიცა. -ემი შესვლას არ მაცდის, მხარზე ხელს მადებს და მაჩერებს.
-წამალი ხო არ დაგვიწყებია? ამ საღამოს ჩაიწვეთე? -ის რა ჩემს გონებაში ზის?
-ემი, ამ დილით გავიკეთე. ესეც საკმაისია. -ჩემს პასუხზე მძიმედ ამოიოხრა.
-მე შენზე ვღელავ, ამან შეიძლება სამუდამო სიბრმავეც კი გამოიწვიოს. -ის მართლაც ღელავს ჩემზე, მე ამას ვხედავ.
-ყველაფერი კარგად იქნება. -ვეუბნები იმას რისიც არასდროს არ მჯეროდა და არც ახლა. ვიცი, მიხვდა, რომ ვატყუებ. არაფრის თქმას არ ვაცდი. კლუბთან მდგომ დაცვას პირადობის მოწმობას ვაჩვენებ და შევდივარ. ალკოჰოლითა და მოსაწევით გაჟღენთილი ჰაერი. სასმელი კარგია მაგრამ მოსაწევი? არა, ის მე მკლავს.
-ყველაზე ძლიერი რაც კი გაქვთ. -ბარმენს ვცდილობ რომ ხმა მივაწვდინო ამ ხმაურში, ამიტომ მიწევს რომ დავიყვირო. თავს მიქნევს და პატარა ჭიქაში მისხამს ჩემთვის უცნობ სითხეს.
ვიღებ და დაუფიქრებლად გადავჰკარი. პირს ვაღებ, როდესაც ალკოჰოლი მუცელზე მეკიდება. საშინლად მწარეა. ბარმენი ლიმონს მაწვდის, მაგრამ არ ვართმევ. წვა ქრება, ამის შემდეგ კიდევ ვანიშნებ რომ ისევ დაასხას. სულ რაღაც ორი ჭიქა და უკვე ვგრძნობ თუ როგორ მოქმედებს ალკოჰოლი. თუმცა იმდენადაც არა, რომ ნორმალურად ვერ ვიაზროვნო და ვერ ვიარო.
არ ვიცი თუ როგორ ვახერხებ მაგრამ მოცეკვავეთა ხალხის ბრბოში ვყვები. გასვლა მინდა მაგრამ ვერ გავდივარ, ბოლოს ვნებდები და მეც ვყვები მათ. წელზე შეხება მაიძულებს რომ მისკენ მივბუნდე. უცნობს ხელებს ყელზე ვხვევ და ცეკვაში ვყვები. მისი თეძოები ჩემსას ეხება. ჩემი მკერდი კი მისსას. მისი ერთი ხელი თანდათან წელს სცდება და ქვემოთ მიდის თუმცა ამას იგნორირებას ვუკეთებ. მაგრამ მაშინ როდესაც მას სახეზე სინათლე ეცემა, ვკრთები. ჯანდაბა.
-ოდესმე აპირებ, რომ შემეშვა? -ვცდილობ მისი მკლავებისაგან დავიხსნა თავი.
-არა ალექსანდრა, კარგად იცი რომ ძალიან მინდიხარ. -ხელებს უფრო ძლიერ მხვევს, ვერ ვინძრევი.
-შემეშვი. -ფეხს ვწევ და მუხლი ფეხებს შუა ამოვარტყი.
ხმამაღლა შეიკურთხა და ჩაიკეცა. გზას ვიკვლევ, გოგო-ბიჭებს განზე ვწევ. ერთადერთი რამ მინდა. აქედან გასვლა. ემის მოსაძებნად დრო არ მაქვს ამიტომ როგორც კი ვახერხებ გარეთ გასვლას სირბილით მანქანისკენ მივიწევ. ხელი რომელიც მკლავზე მეხვევა მაჩერებს. ისე რომ სახეზე არ შემიხედავს მომუშტულ ხელს ვიღებ და პირდაპირ სახეში ვარტყამ. მის ჩუმ ამოკვნესაზე ტანში ერთიანად მაყრის.
-ღმერთო, მაპატიე არ მეგონა თუ შენ იყავი. -ქოშინით თან ხელების ქნევით ვეუბნები, მანქანის კარს ვაღებ. ჩაჯდომას ვერ ვასწრებ, მანქანის კარს კეტავს.
-დაგინახე როგორ მორბოდი, რამე მოხდა? -მეკითხება, მარჯვენა ხელი ლოყაზე უდევს. როგორც ჩანს ლოყა დავუზიანე.
-ლოყისთვის ბოდიშს გიხდი, მაგრამ ეს შენი საქმე არ არის.
-ალექსანდრა. - 'ღრიალის' ხმა, რომელიც ჩვენამდე აღწევს შიშს მგვრის. თვალებს ვხუჭავ, მანქანას ვშორდები და მისკენ მივდივარ. ფეხები კი უკან მრჩება. აზრი არ აქვს გაქცევას, არც მანქანით და მითუმეტეს არც ფეხით. ის ყველა შემთხვევაში დამეწევა.
-რა ჯანდაბა გინდა? -ჩუმად ვეკითხები, არ მინდა, რომ ჩემს უკან რამოდენიმე ნაბიჯით შორს მდგომმა აკაკიმ გაიგოს ჩვენი საუბარი.
-ამას განანებ. -მისი თითები მაჯაზე მეხვევა და ძლიერ მიჭერს.
-ხელი გამიშვი, თორემ გეფიცები ამჯერად ეს ამორტყმა უშვილოდ დაგტოვებს. -სახე შეჭმუხნული ვეუბნები. მტკენს.
-შე პატარა ძუკნავ. -ხელს მაღლა სწევს და დასარტყმელად მოაქვს, მაგრამ ვერაფერს ვერ ახერხებს, რადგან იმის მაგივრად, რომ მისი ხელი მე მომხვედროდა, ძლიერი მუშტი მას ხვდება. თავს ვერ იკავებს და ძირს ეცემა. შეშინებული უკან ვიხევი და იმ ადამიანისკენ ვიხედები ვინც ეს გააკეთა. მისი მწვანე თვალები, რომლებიც გაშავებოდა მეუცნაურება. რამოდენიმე წამით მიყურა, შემდეგ კი ძირს დაგდებული დეივიდისკენ გაიწია. წამოაყენა, მთვრალ დეივიდს ურტყამს და არ ჩერდება, მას კი იმის თავიც არც აქვს, რომ შეეწინააღმდეგოს. დეივიდი ღირსია, მაგრამ არ მინდა, რომ ჩემ გამო ვინმე მოკვდეს. აკაკის წინ ვუდგები, მხრებზე ხელს ვხვევ და დაწევისკენ ვუბიძგებ, თუმცა მცდელობა უშედეგოა.
-აკაკი, შეეშვი მას. -დავუყვირე, ხელებით თუ არა ხმით მაინც ვცდი მისი ყურადღების მოქცევას.
-მან შენ ძუკნა გიწოდა და დარტყმას აპირებდა.- განრისხებულმა შემომხედა.
-არა უშავს, ის პირველი არ არის, რომელმაც თავი ძუკნად მაგრძნობინა.- ნიშნის მოგებით ვეუბნები. მას შორდება, თვალს არ მაშორებს. მზერა ხელებზე გადამაქვს, ვერ ვხდები მისი ხელები დეივიდის სისხლითაა დასვრილი თუ მისი სისხლით. საბედნიეროდ თუ საუბედუროდ ის ცოცხალია.
-წეხან ლოყა, ახლა კი ეს. მაპატიე არ მინდოდა ვინმეს ამ საქმეში გარევა, მითუმეტეს კი შენი. -არც კი ვიცი მერამდენედ ვებოდიშები.
-ვინ იყო ის ? -ჩემს ბოდიშს ყურადღებას არ აქცევს და პირდაპირ მეკითხება.
-დეივიდისკენ ვიხედები, მაგრამ ის იქ აღარ არის, ვერც კი შევამჩნიე თუ როგორ წავიდა.
-ის არავინაა. -მოკლედ ვეუბნები, გვერდს ვუვლი და მიდივარ.
-სერიოზულად? ის არავინაა? ის შენ შეურაცყოფას გაყენებდა, სიტყვიერსაც და ფიზიკურსაც. - ისეთი ხმა აქვს, ლამისაა გაცოფდეს.
რა სჭირს?
-ვერ ვხვდები, ეს შენ რატომ გაღელვებს. -დაინტერესებული ვტრიალდები მისკენ.
-მართალია, შენ არ აყენებ სხვებს ფიზიკურ შეურაცყოფას, მაგრამ მასზე ნაკლები არც შენ ხან. - 'ღრენით' ვეუბნები.
-ამაზე უნდა დავილაპარაკოთ. - მკლავზე მწვდა და სადღაც მიმაქანებს.
-უკაცრავად? -ხელი გამოვგლიჯე და მისგან შორს ვდგები.
-გგონია, რომ შენ გამოგყვები? -ოდნავ ხმას ვუწევ და ისე ვეკითხები.
-უნდა გამომყვე. -სისხლიან ხელებს თმაში იცურებს. ვერც კი აანალიზებს რას აკეთებს, რომ აანალიზებდეს ახლა სისხლიან ხელს თმაში არ შეიცურებდა. მას უყვარს მისი თმა.
-რატომ? გინდა ძველი დრო გაიხსენო? გინდა იგივე გააკეთო რაც მაშინ? -ირონიულად ვეკითხები.
-ალექსანდრა. -ჩემი სახელი ბაგეებიდან ოხვით აღმოხდა. ჩემ წინ მდგომი ანერვიულებული აკაკი ჩემსთვის უცნობია ამავდროულად კი ნაცნობიც. ის ჩემზე ღელავდა მაშინ, როდესაც არ იცოდა ვინ ვიყავი, როცა გაიგო იმის შემდეგ კი სულ სხვანაირი აკაკი შევიცანი.
-გთხოვ გაჩუმდი. -ხელებს აქეთ-იქით ვიქნევ.
-უნდა მომისმინო. -მიახლოვდება.
-არა, არა, არა აკაკი, არა. -თავს ნერვიულად ვაქნევ.
-ჩვენ სალაპარაკო არაფერი გვაქვს.- მას ვშორდები და ჩემი მანქანისკენ მივდივარ.
-არა, გვაქვს. -უკნიდან მეწევა, ხელებს მხვევს და ჰაერში მწევს.
-დამსვი. -შოკირებული ვყვირივარ და მხარზე ვარტყამ მუშტებს. ჰო, სწორედაც, რომ მხარზე შემომისვა. მანქანაში მსვამს. საჭეს უჯდება და ისე, რომ გადასვლას ვერ ვასწრებ ადგილიდან სწყდება.
-გააჩერე. -მისკენ ვიხედები, ის ყუადღებას არ მაქცევს. საშინელი სისწრაფით ატარებს.
-აკაკი, გეფიცები გადავხტები თუ არ გააჩერებ. -ხელი კარისკენ მიმაქვს და ვაღებ, როდესაც რწმუნდება, რომ ამას მართლა გავაკეთებ მანქანას ამუხრუჭებს. ინექციით წინ ვიხრები, მაგრამ თავს ვიკავებ. უკვე დახურული კარის გაღებას ვცდილობ, მაგრამ მან ჩაკეტა.
-რა ჯანდაბა გინდა? -მოთმინება დაკარგულმა დავიყვირე.
-მინდა მომისმინო ისე, რომ არ შემაწყვეტინო. -მშვიდი, გაწონასწორებული ხმით მპასუხობს.
-კარგი, გისმენ. -ღრმად ამოვიოხრე, საზურგეს ვაწვები.
-ალექსანდრა, არც კი ვიცი საიდან დავიწყო. -წამიანი დუმილის შემდეგ იწყებს. ნასვამი არ არის. ეს მახარებს, მაგრამ როცა ნასვამია ყოველთვის იმას ამბობს და აკეთებს რასაც ფიქრობს და რაც უნდა. ამ მომენტში მინდა რომ ნასვამი იყოს.
-ვიცი, ის რაც გავაკეთე უპატიებელი შეცდომაა. მაშინ ნასვამი ვიყავი და ვერ ვფიქრობდი იმაზე, რომ ამით შენ გაგანადგურებდი. ის ამბავი დიდი ხანია რაც დავივიწყე, მაგრამ მაშინ, როდესაც შენ გამოჩნდი რაღაცით მეცნობოდი, როდესაც მომიყევი ის რაც მოხდა მივხდი ვინც იყავი, მაგრამ არ ვიჯერებდი, ხოლო როდესაც გაკოცე სწორედ მაშინ დავრწმუნდი.- ნერწყვს ხმაურიანად ყლაპავს. ფანჯარის მინას ქვემოთ სწევს და ჰაერს ხარბად ისუნთქავს.
-მაშინ ვერ ვაზროვნებდი, არც კი ვიცი რა დამემართა. ყველაზე დიდი ვარ. -ხელი საჭეს ძლიერ ჩამოსცხო. ვერაფერს ვერ ვამბობ. უბრალოდ ვზივარ და თვალის დაუხამხამებლად მას ვაკვირდები. შემიძლია დავიფიცო, რომ ის გულრწფელად მეუბნება, მაგრამ რაც არ უნდა გულრწფელი იყოს მაინც შეუძლებელია ამის დავიწყება.
-პატიებას არ გთხოვ, ამის არანაირი უფლება არ მაქვს, მაგრამ მინდა გჯეროდეს იმის, რომ მთელი გულით ვნანობ.- ამდენი ხნის შემდეგ პირველად შემომხედა.
-აქ სწორედ ამისთვის ჩამოვედი.- მისი სიტყვები შოკში მაგდებს. გაურკვევლობაში მყოფი მას თვალს ვერ ვაშორებ. ის აქ ჩემს გამო ჩამოვიდა? საკუთარ თავს რამოდენიმეჯერ ვუსვამ ამ კითხვას. არა, ის აქ იმისთვის ჩამოვიდა რომ სინდისი აწუხებს, უნდა რომ მისი მჯეროდეს. ესაა და ეს. მაგრამ მაინც, გამოდის რომ ის ჩემს გამო ჩამოვიდა. მინდა, რომ რამე ვუთხრა, მაგრამ ვერაფერს ვამბობ. მზერას ვარიდებ და წინ ვიყურები. ადგილი არ მეცნობა. თითებს ნერვიულად ვათამაშებ. მანქანაში დასადგურებული სიჩუმე ნერვებზე მოქმედებს. ლამისაა გავსკდე.
-გთხოვ, მითხარი რამე.- მისი ხმა სიჩუმეს არღვევს. თუ რამეს ვიტყვი, ვიცი, რომ რაც გულში მაქვს დაგროვილი ყველაფერს ვიტყვი, ვეღარ მოვითმენ.
-იცი იმ საღამოს როგორ ვიყავი?- მშვიდი ხმით ვიწყებ საუბარს. არ მინდა, რომ კონტროლი დავკარგო.
-რა თქმა უნდა არა. ან საიდან უნდა იცოდე?- მისკენ ვიხედები, ის მე მომჩერებია.
-მაშინ, როდესაც მე საშინელ დღეში ვიყავი, შენ ნასიამოვნები, იმით რაც გამიკეთე ალბათ საწოლზე იწექი და მშვიდად სუნთქავდი.- ირონიულ ღიმილს ვერ ვიკავებ.
-კარგია არა? როდესაც იცი რომ სამაგიერო გადაუხადე, როდესაც იცი რომ ის სრულიად გაანადგურე. -ხმა ჩამეხლიჩა. ჩავახველე, პირს ვაღებ რათა საუბარი გავაგრძელო მაგრამ მის თითს ტუჩებზე მადებს. უნდა რომ გავჩუმდე.
-შენს ადგილზე ამით ვიამაყებდი. -თითს ვაწევინებ და ვაგრძელებ.
-მორჩი.- მის ამ ნათქვამს ყურს არ ვუგდებ.
-იმ დღის შემდეგ ერთი წელი კვლავ ფსიქიატრიულში გავატარე, ბედის ირონიაა, არა? უკან მომიწია დაბრუნება. საბედნიეროდ კი ახლა, აქ ვარ. მეგონა მოვშორდი საქართველოს, მის ცუდ მოგონებებს და შენ, მაგრამ ახლა ჩემ გვერდით ზიხარ და მისმენ.- თავს სარკისკენ ვატრიალებ.
-არ მინდა, საიდანაც მოხვედი იქ წადი. ჩათვალე, რომ გაპატიე. ოღონდ გთხოვ, ნუ დარჩები აქ იმის გამო, რომ ნანობ.- საუბარს ვერ ვაგრძელებ, რადგან ერთ სიტყვასაც თუ დავძრავ მის წინაშე ავტირდები. მე კი ეს არ მინდა. არ მინდა, რომ ვიტირო. ამით კი არ მინდა იფიქროს, რომ თავს ვაცოდებ. მიუხედავად იმისა, რომ ფანჯარა ღიაა, მანქანაში დახუთულობას ვგრძნობ.
-უკან დავბრუნდეთ.- ყელში გაჩხერილი ბურთულის გადაყლაპვის შემდეგ ჩემდა მოულოდნელად ვეუბნები. ის უსიტყვოდ ქოქავს მანქანას, აბრუნებს და იმ გზას ადგება, რომლითაც აქ მოვედით. არცერთი არ ვიღებთ ხმას. საჭეს ცალ ხელს აშორებს, ჯიბიდან სიგარეტის კოლოფს და ასანთს იღებს, სიგარეტი თავისი კოლოფიდან ამოაქვს და პირში იდებს, როგორც ჩანს ჩემ მზერას ამჩნევს ამიტომ ჩემკენ ბრუნდება შემდეგ კი სიგარეტი პირიდან გამოაქვს და ღია ფანჯრიდან აგდებს. მადლობის ნიშნად ოდნავ ვუღიმი. მანქანა ჩემი სახლის წინ ჩერდება, გაკვირვებული ჯერ სახლს ვუყურებ შემდეგ კი მას.
-საიდან იცოდი?
-მე იმაზე მეტი ვიცი, ვიდრე გგონია.- მისი სიტყვები გაურკვევლობაში მტოვებს. მანქანიდან გადმოვდივარ და უკან მოუხედავად მივიწევ სახლის კარისკენ. ის ადგილიდან არ იძვრის. სანამ კარს გავღებ, მანამ მისკენ ვიხედები, ვხედავ თუ როგორ მიყურებს.
-გმადლობ.- ჩუმად ვუხდი მადლობას, მისი გამომეტყველებიდან ვხვდები, რომ გაიგო. კარს ვაღებ და შიგნით შევდივარ, ამაზე მესმის მანქანის ძრავის ხმა. წავიდა. სახლში ჯესის ხმა არ ისმის. როგორც ჩანს ძინავს, კარი კი კვლავ ღიად დატოვა. ბევრჯერ ვუთხარი, რომ არ დაეტოვებინა, ისედაც შევძლებდი შესვლას. ჯიბეში ჩავიყავი ხელი.
ო, არა. სად არის ჩემი მობილური?
-ჯანდაბა. -ვარაუდი იმისა, რომ შეიძლება მანქანაში დამრჩა საშინელ ხასიათზე მაყენებს. აკაკის სახლი ნამდვილად არ ვიცი, ამიტომ ხვალ ემის ვთხოვ, რომ ნიკას დახმარებით მობილურის დაბრუნებაში დამეხმაროს. მეორე სართულზე ავდივარ, ჩემს ოთახში შევდივარ და ისე, რომ არ ვიხდი, ძალა გამოლეული ვწვები.

*დილით*
-ალი, გაიღვიძე. შენთან სტუმარია.- ჯესის ხმა ძილს მწყვეტს. ზლაზვნით და ბუზღუნით ვდები. სარკეში ჩახედვისას დაეჭვებული შევყურებ საკუთარ თავს. ეს მე ვარ? საშინლად გამოვიყურები. არეული თმა, ჩაწითლებული თვალები. დასიებული ტუჩები. კარზე კაკუნის ხმის შემდეგ კარი იღება. იქითკენ ვიხედები. გაკვირვება მიპყრობს.
-აქ რას აკეთებ? -ახლა უკვე ოთახში შემოსულს ვეკითხები და სარკეს ვშორდები.
-მობილური დაგრჩა ჩემს მანქანაში და მოგიტანე.- ჩემს მობილურს მაწვდის. სერიოზული სახის გამომეტყველება, რომელიც სახეზე აკრავს არ შორდება. მობილური მისი ხელიდან ჩემს ხელში გადმოდის. თითი სენსორზე გადავუსვი.
-ესემესები ნახე, არა?- ამ კითხვის პასუხი უკვე ვიცი, მაგრამ მაინც ვეკითხები.
-რატომ იკეთებ ამას?- კითხვას კითხვითვე მიბრუნებს.
-ეს არ უნდა გენახა, ამის უფლება არ გქონდა.- თმებს ყურს უკან ვიწევ და მობილურს საწოლზე ვაგდებ.
-რატომ აკეთებ მეთქი?- იგივე კითხვას მისვამს. ოღონდ ამჟამად მისი ხმა მკაცრი და მომთხოვნია.
-რატომ აძლევ საკუთარ თავს ამდენის უფლებას?- ვუახლოვდები.
-რა უფლებით იქექები ჩემს მობილურში?- ხელებს გულ-მკერდზე ვადებ და ოდნავ ვუბიძგებ.
-უნდა შეეშვა!- ხელებს მხრებზე მხვევს და მაჩერებს.
-შევეშვები თუ არა, ეს უკვე ჩემი საქმეა.- ხელები მოვაშორებინე და უკან ვიხევი.
-რამდენი ხანია, რაც ამაზე ხარ დამოკიდებული?
-არ არის შენ...
-უბრალოდ მიპასუხე.- მისი მკაცრი ხმა მაწყვეტინებს.
-იმაზე მეტი ხანია ვიდრე წარმოგიდგენია.- საწოლზე ვჯდები.
-მაშინაც იღებდი როდესაც მე გამიცანი?
-კი.
-აი თურმე...- ოხვრით ამბობს, ხელები შუბლთან მიაქვს და ისრესს.
-თურმე? რა?- ვდგები და წარბებ შეკრული ველოდები მის პასუხს.
-როდესაც დათა, კლუბში მოგიყვანა, ლუკას უცნაურად უყურებდი. ლუკასგან იყიდე წამალი, არა?- მის ამ კითხვაზე ყელი მიშრება.
-ჰო.- მოკლედ ვპასუხობ, მზერის არიდებას ვცდილობ მაგრამ არ გამომდის, რადგან მისი თითი ჩემს ნიკაპქვეშ ხვდება და მაიძულებს, რომ მას შევხედო.
-რატომ არ მითხარი მაშინ?- მისი თვალები სიბრაზისაგან გიზგიზებს, როგორც ჩანს ლუკაზეც ბრაზობს.
-ვალდებული ვიყავი?- ჩემს კითხვაზე პირს აღებს, შემდეგ კი ხურავს, თითს მაშორებს და სიტყვის უთქმელად ოთახიდან გადის. ესეც ასე. ის იმაში ერევა რაც მისი საქმე არ არის.
*********************
-რამე ისეთი მინდა, რომელიც დამაძინებს, ღრმად.- ფარმაცევტს ხელის ოდნავ შესამჩნევი კანკალით ვაწვდი 100€.
-კარგად ხართ?- დაეჭვებით მეკითხება.
-კარგად ვარ.- თვალები მეხუჭება, მაგრამ ძალას ვატან და დახუჭვის უფლებას არ ვაძლევ. წამალს პარკში მიდებს, უცებ ვიღებ.
-ხურდა დაიტოვეთ.- სწრაფად ვეუბნები და აფთიაქიდან გამოვდივარ. მანქანამდე მივდივარ. გასაღების კარზე მორგებას ვცდილობ, მაგრამ ხელი იმდენად მიკანკალებს, რომ ამას ვერ ვახერხებ.
-შემიძლია რამით დაგეხმაროთ?- ჩემი მანქანის გვერდით მდგომი მანქანის მძღოლი ფანჯარას წევს და მეკითხება.
-არა.- არ ვნებდები, მიუხედავად იმისა, რომ წინა ცდებმა უშედეგოდ ჩაიარა, მე მაინც ვაგრძელებ.
-მე შემიძლია შენი დახმარება.- წინასგან სრულიად განსხვავებული ხმა მიახლოვდება.
-გითხარით არა მეთქი. - გაღიზიანებული მისკენ ვტრიალდები.
-მაიკლ? - გაკვირვება მიპყრობს, როდესაც მას აქ ვხედავ. ის ემის ძმაა.
-დიახ და შენ მართლა გჭირდება დახმარება. - ახლოს მოსვლისთანავე ხელს ხელზე მკიდებს. დარწმუნებული ვარ ის არ გულისხმობს დახმარებას საკეტის მორგებაში.
-დამშვიდდი. - აკანკალებურ ხელზე მსუბუქად მიჭერს, გასაღებს მართმევს და კარს აღებს.
-ჩაჯექი, მე წაგიყვან. -მძღოლის გვერდითა ადგილზე მსვამს. არ ვეწინააღმდეგები, რადგან ვიცი, რომ მანქანის წაყვანას ასეთ მდგომარეობაში ვერ შევძლებ.
-ეს არ გიშველის. -როგორც კი საჭეს უჯდება პარკზე მანიშნებს.
-მაინც ვცდი. - პარკს მუხლებზე ვიდებ. ხელებს ვასავსავებ.
-გამომძიებლობა და ნარკომანობა. სიგიჟეა. მეგონა შეეშვი.
-ეს ასე ადვილი გგონია? - მისკენ კითხვით ვტრიალდები.
-არა. - მპასუხობს, მანქანას ქოქავს და ნელი სიჩქარით მიდის.
-მაგრამ, რასაც აკეთებ ის არასწორია. უკანონო შეჯიბრებებზე გასვლა, ნარკოტიკი. -ამატებს.
-ნარკოტიკს ვერ ვეშვები, რამოდენიმე დღეა რაც არ გამიკეთებია და ლომკა მეწყება, ახლავე უნდა დავლიო.- პარკიდან წამალს ვიღებ, პირში ვიდებ და ვყლაპავ.
-იმედია ჩამეძინება და გადამივლის.- ღრმად ვსუნთქავ. ჯერ კიდევ გზაში ვართ.
-მიკვირს, რატომ არ იკეთებ?- საჭეს ატრიალებს და მოსახვევში უხვევს.
-არ მინდა, რომ მივიღო.- მხრები ავიჩეჩე. საზურგეს გვერდულად ვაწვები ისე, რომ მას ვუყურებ. მარჯვენა ხელი ჩემკენ მოაქვს, წინ გადმოყრილ თმას უკან მიწევს და ლოყაზე მეფერება. ვგრძნობ როგორ მაწვება თვალის ქუთუთოებზე სიმძიმე, მალევე კი თვალები მეხუჭება.
***
ძილიდან ირგვლივ დასადგურებულ სიცხეს გამოვყავარ. თვალებს ვახელ და ირგვლივ ვიხედები. როგორც ჩანს მაიკლმა თავის სახლში მომიყვანა. საწოლიდან ვდგები. შუბლზე ხელი მივიდე. ცხელი ვარ. მთელ ორგანიზმში თითქოს ცეცხლი მიკიდია. ოთახიდან გავდივარ და კიბეებზე ჩავდივარ. უკვე დაღამებულა. ჯიბიდან მობილური ამომაქვს. 7:55. ხუთ წუთში ლექცია მეწყება. ჯანდაბა.
-სწორედ ახლა ვაპირებდი ამოსვლას.- კიბეებზე ჩასვლისთამავე ემი ამესვეტა წინ.
-ემი გვაგვიანდება.- პირდაპირ ვეუბნები და კარისკენ მივდივარ.
-მეგონა არ წამოხვიდოდი.- მეუბნება თან წიგნს იღებს და გვერდით მიდგება.
-მოვდივარ, სახლში შესვლას და წიგნის აღებას ვერ ვასწრებ, ამიტომ უწიგნოდ მომიწევს წასვლა და ვერც ტანსაცმლის გამოცვლას .- ამოვიოხრე. მანქანის კარს ვაღებ და ვჯდები. ემიც ჯდება.
-ეგ არაფერია.- ხელი ჩაიქნია. მანქანას ვქოქავ და უნივერსიტეტისკენ მიმავალ გზას გავუყევი. მისვლისთანავე საათს დავხედე. ზუსტად 8:00 საათია. ღრმად ამოვისუნთქე. მანქანიდან გადავდივართ. სწრაფი ნაბიჯებით შედივართ უნივერსიტეტში. კარზე დაკაკუნების შემდეგ ვაღებ და ოთახში შევდივართ.
-დაგაგვიანდდათ. -სრულიად უცნობი ლექტორის დანახვა მაფიქრებს. სხვა ოთახში მოვხვდი? სტუდენტებისკენ ვიხედები.
-ოთახი არ შეგშლიათ. მე თქვენი ახალი ლექტორი ვარ.- ახალგაზრდა ლექტორი ასე 27-28 წლის თუ არის.
-შეგიძლიათ დაბრძანდეთ.- მკაცრი ხმით გვეუბნება, როდესაც ადგილიდან არ ვიძვრით.
-დიახ, რა თქმა უნდა.- ჩავიბუტბუტე. კარს ვშორდები და კუთვნილ ადგილზე ვჯდები. ემი ჩემს გვერდით ჯდება.
***
ლექციამ მალევე ჩაიარა. ოთახიდან სირბილით გავდივარ. უნდა გავიკეთო, ვეღარ ვითმენ. უკან ემი მომსდევს. მანქანის კარს ვაღებ და ვჯდები.
-ალი, უნდა მოითმინო. -ემი მხარზე ხელს მადებს.
-ვეღარ ვითმენ, ცუდად ვარ.- აკანკალებური ხმით ვეუბნები, როდესაც ვხვდები, რომ საკეტის გადატრიალების ძალაც არ მაქვს იქვე ვაგდებ და სუნთქვა გახშირებული საზურგეს ვაწვები. ემის ხელებს სახეზე ვგრძნობ. თვალები დახუჭული მაქვს. ემი კი სახეზე ხელებს მიტყაპუნებს და ცდილობს, რომ გამომაფხიზლოს.
-ჯანდაბა ალექსანდრა, საერთოდ რატომ დაიწყე ამის გაკეთება? -ხმაზე ნერვიულობას ვატყობ. მინდა, რომ რამე ვთქვა, მაგრამ ვერაფერს ვამბობ.
-რა სჭირს? -მამაკაცის ხმას ვარჩევ. ის მისტერ ტომლინსონს ეკუთვნის.
-არ ვიცი ცუდად არის. -მადლობა ემის, რომ არ უთხრა.
-მე ვიცი რაც სჭირს. -დიალოგში სრულიად სხვა ადამიანის ხმა ერთვება. ის აკაკია. აქ რას აკეთებს? ხელებს მხვევს, მწევს და სავარაუდოდ მეორე მხარეს გადავყავარ. მანქანის ძრავის ხმა მესმის. უკვე მთელი სხეული მიკანკალებს, ხელს დიდი ძალისხმევის შემდეგ ზემოთ ვწევ, ვცდილობ მისი ხელი ვიპოვო, მაგრამ ვერ ვპოულობ. როგორც ჩანს მიხვდა რასაც ვეძებ, რადგან მისი ხელი ჩემსას ეგებება. ჩემს თითებს მისსაში ხლართავს.
-ყველაფერი კარგად იქნება.- არ ვიცი რატომ, მაგრამ მისი მზრუნველი ხმის გაგონებაზე ტანში სასიამოვნო გრძნობა მეუფლება. მანქანა ნელდება. კარის გაღების და დაკეტვის შემდეგ აღარაფერი მესმის. რამოდენიმე წუთიანი სიჩუმის შემდეგ კარის გაღების ხმა კვლავ მესმის და ასევე დახურვის. კვლავ ძრავის ხმა. მერე კი ვგრძნობ თუ როგორ ავყავარ ხელში და სადღაც მივყავარ. რბილზე მაწვენს, სავარაუდოდ ტახტზე.
-კარგად იქნები. - მეუბნება, ხელზე ჩხვლეტას ვგრძნობ, ტანში ერთიანად მივლის სიამოვნების ჟრუანტელი, ხმადაბლა ამოვიკვნესე. მეღიმება. კარგად ვარ. თვალებს ნელა ვახელ და პირველი რასაც ვხედავ ალკაკის სახეა.
-გმადლობ.- გულრწფელად ვეუბნები, თავს მაღლა ვწევ და ვჯდები.
-ნუ მიხდი მადლობას, ამის გაკეთება არ მინდოდა, მაგრამ ვერ დავუშვებდი, რომ უარესად გამხდარიყავი.- მისი ასეთი დამოკიდებულება ჩემდამი მაფიქრებს. რა აქვს ჩაფიქრებული? მზერას ვარიდებ, გარემოს ვაკვირდები.
-სად ვარ? -როდესაც ვაცნობიერებ, რომ სრულიად უცხო გარემოში ვარ მისკენ ვიხედები და ვეკითხები.
-ჩემს სახლში ხარ.- ამის გაგონებაზე ტანზე ერთიანად მაყრის.
-ნუ გეშინია, არაფერს დაგიშავებ. -მისი პირიდან ამოსული ეს სიტყვები ვხვდები, რომ მას სტკენს.
-არ მეშინია. -შიშს, რომელიც რამოდენიმე წამის წინ გამიჩნდა ვფარავ. არაფერს ამბობს, გვერდით მიჯდება.
-რატომ აკეთებ ამას? -სრულიად მოულოდნელად ვეკითხები. მისი მზერა ჩემზე გადმოდის.
-ამას, რას? -კითხვას კითხვითვე მიბრუნებს.
-იცი რასაც. -გაღიზიანებული თვალებს ვატრიალებ.
-არ ვიცი.
-თავს ნუ იდებილებ. -დარწმუნებული ვარ, რომ იცის.
-ალბათ იმიტომ, რომ ჩემს ადგილას იქ სხვაც არ დაგტოვებდა ასეთ მდგომარეობაში.- მხრების ჩეჩვით მეუბნება. სხვა პასუხს ველოდი, მაგრამ ვერ ვხვდები რატომ ველოდი? ან რას ველოდი?
-ჰო, ალბათ ასეა.- იმედგაცრუებულმა ხმადაბლა ამოვილაპარაკე.
-უნდა წავიდე.- ვდგები, ტანსაცმელს ვისწორებ და კარისკენ მივდივარ. კარს ვაღებ, მაგრამ მის ბოლომდე გაღებას ვერ ვასწრებ. მისი ხელი კარს ეხება და იკეტება. საპირისპირო მხარეს ვტრიალდები. ვკრთები, როდესაც მას ასე ახლოს ვხედავ. მისი ერთი ხელი კარზეა მიდებული მეორე კი ჯიბეში უდევს.
-სტუმარს ველოდები, ის უკვე კართან დგას. მე კი მინდა, რომ მას მე გავუღო.- მის ამ სიტყვებზე წარბები მეჭმუხნება. კარს მაშორებს და აღებს.
-საღამო მშვიდობისა ანგელოზო.- აკაკის ოდნავ ვშორდები, რათა "ანგელოზის" დანახვა შევძლო. ყელი მიშრება, როდესაც ანგელოზად კასანდრა მევლინება. სიბრაზისაგან ყბა მეჭიმება.
-ალექსანდრა? - აკაკის ბაგეებს სწყდება და მზერა ჩემსკენ გადმოაქვს.
-გამიკვირდა შენი აქ დანახვა. მეგონა ამ საღამოს მაიკლთან გაატარებდი.- მიღიმის და მისალმების ნიშნად მეხვევა. ცდილობს, რომ დამკბინოს. აფერისტი ძუკნა. გაუნძრევლად ვდგავარ. მშორდება.
-ჯერ მხოლოდ ათის ნახევარია. ყველაფერი წინ გვაქვს.- ღიმილით ვპასუხობ. იმას, რომ აკაკი ახლა ჩვენს გვერდით დგას ყურადღებას საერთოდ არ ვაქცევ. მათ გვერდს ვუვლი და კარიდან გავდივარ.
-გამიხარდა შენი ნახვა ძვირფასო.- კასანდა ირონიას უხმობს.
-ასევე მეც.- მისკენ ვტრიალდები და იგივენაირად ვეუბნები. აკაკის გაურკვეველ მზერას ყურადღებას არ ვაქცევ. მანქანის კარს ვაღებ, ვქოქავ და მათ ვშორდები.
*******************
"წარსული"
-ნინიიი, მორჩი! - დაღლილმა დავიწუწუნე, როდესაც შევამჩნიე, რომ მეხუთე კაბის მოსარგებად შევიდა სააბაზანოში.
-რას უწუნებ იმ კაბას?- წინა კაბაზე ვკითხე, რომელიც რიგში მეოთხე იყო იმ კაბებთა შორის რომლებიც ამ 10 წუთის განმავლობაში ჩაიცვა.
-ძალიან გრძელი იყო. -სააბაზანოდან გამომძახა, მალევე კი გამოვიდა და მისი რიგით მეხუთე კაბით, ასევე მეხუთედ დატრიალდა ჩემს წინ. ვარდისფერი ძალიან მოკლე კაბა, მკერდზე მაქმანებით მოწყობილი.
-ძალიან გიხდება და არ გაბედო იმის თქმა რომ ესეც არ მოგწონს. -საჩვენებელი თითის ქნევით ვუთხარი.
-ახლა კი სჯობს ქვემოთ ჩავიდეთ. -წამოვდექი. ჩემი შავი ძალიან უბრალო კაბა გავისწორე. უბრალო შავი ან თუნდაც ლურჯი კაბა. ეს ჩემი სადღესასწაულო სტილია. დღეს მიმი 12 წლის გახდა. მიუხედავად იმისა, რომ ჯერ კიდევ პატარაა, თავს ყველას დიდად აცნობს.
"მე უკვე 12 წლის ვარ, ეს ფრიად სასიამოვნო და დიდი ასაკია და ნუ ცდილობ რომ ჭკუა მასწავლო." მისი ეს წინადადება ყოველ ჩემს მიერ მიცემულ შენიშვნაზე მოისმის მისი ბაგეებიდან.
-კარგი, კარგი. -დამნაშავესავით ხელები მაღლა აწია, სარკეში კიდევ ერთხელ ჩაიხედა.
-ნინი, შენთან სტუმარია. ის კი დიდი ხანია რაც გელოდება. -ოთახში გოგონას დედა ამანდა შემოვიდა და შვილი ღიმილით დატუქსა.
-დედა, ვინც არ უნდა იყოს მოიცდის. -მობეზრებულმა აატრიალა ნინიმ თვალები ისე რომ დედისთვის არც შეუხედავს.
-და თუ ეს მე ვარ? -ოთახში ნაცნობი ბოხი ხმა გაისმა თუ არა ნინიმ ღიმილით თავი სასწარფოდ მიატრიალა მისკენ. სტუმრის დანახვაზე ოდნავ შევიშმუშნე და სხვა მხარეს გავიხედე რათა მათი თბილი მისალმება არ დამენახა.
-გამარჯობა ალექსანდრა. -ბიჭმა ცივად მომმართა, შემდეგ კი თავის საყვარელ იუბილარს კვლავ მიუბრუნდა.
-გამარჯობა აკაკი. -ჩურჩულით მივესალმე მეც, ჩურჩულით იმიტომ, რომ ამის ხმამაღლა თქმას აზრი არ ჰქონდა. ის უკვე გართული იყო სხვა რამით. არც კი მისმენდა.
-მე გავალ. -როდესაც თავი ზედმეტად ვიგრძენი ოთახიდან გასვლამდე მაინც დავიბარე მაგრამ ყურადღება არავინ მომაქცია. გაბრაზებულმა კარები მივიჯახუნე და კიბეებზე სირბილით ჩავედი. ცრემლები რომლებიც ლოყაზე ჩამომიგორდა უხეშად მოვიშორე, რადგან გზის გაკვლევაში ხელს მიშლიდა. სახლში უამრავ ადამიანს მოეყარა თავი. ნინი მეგობრები თუ მისი მშობლების მეგობრები. ახლობლები თუ უბრალოდ მეზობლები. მათ ყურადღება არ მივაქციე და სახლის უკანა კარიდან გავედი. უკანა კარიდან გასვლისთანავე თვალი პატარა სახლს მოვკარი. მიმის მამის სახელოსნო. ბენი ყოველთვის მაძლევდა იმის უფლებას, რომ მის სახელოსნოში შევსულიყავი და დამეთვალიერებინა. მე კი ამ სიამოვნების მიღების შანსს ხელიდან არ ვუშვებდი და ყოველთვის შევდიოდი. მომწონდა მისი ნამუშევრების თვალიერება. ყოველთვის მამშვიდებდა. ახლაც არ გავუშვი შანსი ხელიდან და პირდაპირ სახელოსნოსკენ გავემართე. კარი შევაღე, შუქის ანთების ნაცვლად ლამპა ავანთე და ლამპის შუქზე აცრემლიანებულმა დავუწყე მის საოცარ ქანდაკებებს თვალიერებას. იმდენად ვიყავი გაბრაზებული, რომ ესეც კი არ მეხმარებოდა დამშვიდებაში. მინდოდა რამე გამეკეთებინა. რაიმეს დალეწვა მინდოდა. ვორჭოფოდი, დამელეწა თუ არა ბენის რომელიმე ნამუშევარი. ისე, რომ არც კი გავაანალიზე რას ვაკეთებდი მის ერთ-ერთ ქალის ქანდაკებას რომელიც ჩემს წინ იდგა ფეხი ვკარი, რაზეც მოხდა ის რაც მინდოდა. სიამოვმებისაგან ჩამეღიმა თითქოს ამით ნინის გადავუხადე სამაგიერო. რა დამიშავა მან? მან ის ადამიანი წამართვა, რომელიც მთელი გულით შემიყვარდა. მართალია მას მე არ ვუყვარვარ ეს კი ნინის ბრალია. მათ ერთმანეთი უყვართ. განა რამის გაკეთება შემიძლია? არაფრის. უბრალოდ დარდს ვიქარწ....ბ, იმით რომ თითქოსდა ბენის ნივთის გატეხვით მიმის ვტკენ.
-რა ჯანდაბა გააკეთე? -ფიქრებიდან ნინის წიკვინა ხმამ გამომიყვანა. მისკენ მივტრიალდი. დავინახე როგორი შოკირებული სახე ჰქონდა.
-შენ ახლა მამაჩემის ერთ-ერთი ნამუშევარი დალეწე. მას მთელი ერთი წელი მოანდომა. -შეშფოთებულმა მკრა ხელი და ნატეხებისკენ გაიწია.
-რაზე ფიქრობდი? -გაბრაზებულმა დამიყვირდა.
-მამა ძალიან გაბრაზდება შენზე. -ნატეხი, რომელიც ხელში ეჭირა ქვემოთ დააგდო.
-მოკეტე, კარგი? -ამდენი ხნის ხმის ამოუღებლობამ გამაღიზიანა და ჩუმად ვუთხარი.
-არა, ამის გამო უნდა დაისაჯო. -სახე გაუწითლდა.
-გითხარი მოკეტე მეთქი. -მობეზრებულმა სრულიად გაუანალიზებლად იქვე მიგდებული დიზელით სავსე ბოთლი, რომელსაც ბენი შუქის ჩაქრობის შემთხვევაში ლამპისთვის იყენებდა ხელში ავიღე, თავსახური მოვხსენი და სახეში შევასხი.
-აააა, მეწვის. -გამწარებულმა ხელები თვალებზე აიფარა და აქეთ-იქით იწყო სიარული.
-ღმერთო, მაპატიე. -როგორც კი გავაანალიზე თუ რა გავაკეთე მასთან მივირბინე.
-შემეშვი ნუ მეხები. -თვალებდახუჭულმა ხელი მკრა, ამჟამად თავი ვერ შევიკავე, წავბორძიკდი და ძირს დავეცი. ნინი ზურგით ლამპას შეეხო, რაზეც შუშა მოძვრა და ცეცხლის ალი მის გრძელ თმას მოედო. შეშინებულმა დავიყვირე, ადგომა ვერ მოვასწარი. მას უკვე მოედო თავზე ცეცხლი. მესმოდა როგორ ყვიროდა. გაშეშებული ვიდექი, ვერაფერს ვაკეთებდი. ვხედავდი როგორ იწვოდა. სიმწრისაგან კივილს არ წყვეტდა. ბოლოს კი უსულოდ დაეცა ძირს. მხოლოდ მაშინ გამოვერკვიე და აცრემლიანებული მივვარდი მას. ცეცხლის ჩაქრობას ხელით ვცდილობდი, მაგრამ არ გამომდიოდა. უკვე მთელ სხეულზე მოდებულ ცეცხლს ვერ ვაქრობდი. ქვითინით გამოვვარდი სახლიდან და აუზისკენ გავიქეცი, რომელიც იმავე ეზოში იყო. ირგვლივ მიმოვიხედე, მაგრამ ვერაფერი ვნახე ისეთი რითაც წყლის ამოტანას შევძლებდი. კვლავ იმ პატარა სახლში დავბრუნდი. საბედნიეროდ იქვე ლარნაკს მოვკარი თვალი. ლარნაკს, რომელშიც ახალი ვარდები ეწყო. ვარდები ამოვაცალე. რაც წყალი ესხა ის ნინის თავზე გადავასხი. სირბილით გამოვედი. ლარნაკი წყლით ავავსე და გიჟივით გავქანდი ნინისკენ. მთელ ტანზე გადავასხი საბედნიეროდ ცეცხლი ჩაქრა, მაგრამ მისი სხეული საშინლად გამოიყურებოდა. სიცოცხლის ნიშან-კვალი არ ეტყობოდა.
-ნინი.- ქვითინით აღმომხდა მისი სახელი პირიდან. ხელის კანკალით შევახე თითი ყელზე. პულსი აღარ ესინჯებოდა. მისი უკვე ცხედრის წინ განადგურებული ჩავიკეცე. მინდოდა ავმდგარიყავი და ვინმესთვის დახმარება მეთხოვა, იქნებ მე ვცდებოდი და მას ჯერ კიდევ, სადღაც უცემდა პულსი, მაგრამ ვერ ვდგებოდი. ერთ ადგილზე მქონდა თვალები გაშტერებული. მიმის დამახინჯებულ სახეს შევჰყურებდი. უკვე აღარ ვქვითინებდი მაგრამ ცრემლები ღვარღვარით ჩამომდიოდა.
-ნინი. -მოთმინება დაკარგულმა განწირული ხმით დავიყვირე. წამოვხი და გიჟივით ვიწყე აქეთ-იქით ბოლთას ცემა. ხელი სხვა ქანდაკებებსაც ვკარი და ყველა დავამსხვრიე. ხელები თმაში შევიცურე და თმის წიწკვნა დავიწყე.
-აქ რა ხდება? -ნაცნობი ხმის მოახლოვებამ შემაკრთო. უკან გავიხედე. ეს აკაკი იყო. ის ხმას ვეღარ იღებდა რადგან ის ძირს მწოლიარე დამწვარ მიმის გაშეშებული დასცქეროდა.
-ეს მე არ გამიკეთებია. -ნერვიულად გავაქნიე თავი. ამომხედა. თვალებში ცრემლი ჩასდგომოდა.
-ეს მე არ გამიკეთებია. ეს უბედური შემთხვევა იყო. გეფიცები, მას შემთხვევით მოეკიდა ცეცხლი. -მივუახლოვდი, მის კოსტიუმს მოვკიდე ხელები და მოვქაჩე.
-გთხოვ დაუძახე ვინმეს, ის ცოცხალია.-თავი სწრაფად გავაქნიე და თითით ნინიზე მივანიშნე. ხელები შევუშვი, როდესაც მის თვალებში ზიზღი ამოვიკითხე. სწორედ ამ დღემ შეცვალა ჩემი ცხოვრება. დღემ, როდესაც მე ჩემი ბავშვობის მეგობარი მოვკალი. მე ის დავწვი.

"აწმყო"
დღეს სწორედ თორმეტი წელი გავა იმ დღის შემდეგ. თორმეტი წელი ნინის გარეშე. ჩემი განსჯის თორმეტი წელი. ლოყაზე ჩამოგორებულ ცრემლებს საბნით ვიმშალებ. საწოლიდან ვდგები და პიჟამოების ამარა პირველ სართულზე ჩავდივარ. ფეხის ხმაზე ჯესი, რომელიც ტელევიზორს უყურებს ჩემსკენ აბრუნებს თვალს.
-ო, ალი. -დამწუხრებული დგება, როდესაც ასეთ მდგომარეობაში მყოფს მამჩნევს.
-ნუ ტირი საყვარელო. -თითებით კვლავ ჩამოგორებულ ცრემლის ბურთულებს მაშორებს სახიდან. მისი ხელები გარს მეხვევა და ძლიერ მიხუტებს.
-თორმეტი წლის წინ მას მე სიცოცხლე წავართვი. -ქვითინით ვეუბნები და ჩემს ხელებს მას ვხვევ.
-არა, ეს შენ ძალით არ გინდოდა. -მკაცრად მეუბნება. მიუხედავად იმისა, რომ მას არ ვეთანხმები, მე მაინც ხმას არ ვიღებ. რამის თქმის სურვილი არ მაქვს.
-ჩამოჯექი. -ოდნავ მშორდება და ტახტისკენ მიბიძგებს. ვჯდები.
-ნუ ტირი, კარგი? -ისიც გვერდით მომიჯდა. მისი ხელები ლოყაზე აქვს მოდებული და ცერა თითით ყოველ ცრემლის ბურთულას იგერიებს.
-ეს შენი ბრალი არ იყო. მართალია გაუაზრებლად მას ის სითხე შეასხი, მაგრამ მის თმასთან ცეცხლის ალი შემთხვევით გაჩნდა. ეს არცერთის ბრალი არ არის. ეს უბედური შემთხვევა იყო. -ჰო, მე მას ყოველი დეტალი მოვუყევი. გაცნობიდან მეორე წელს მომიწია ამის მოყოლა, რადგან ფსიქიატიულიდან გამოწერის შემდეგ დაებადა კითხვები. რაც მოსალოდნელი იყო, რადგან ის ჩემთან მანამ უნდა დარჩენილიყო სანამ კარგად არ გავხდებოდი.
-ეს მხოლოდ და მხოლოდ ჩემი ბრალი იყო, ჯესიკა. -მის სახელს სრულად წარმოვთქვამ. ამას კი მხოლოდ მაშინ ვაკეთებ როცა მასზე ვბრაზობ. არ ვიცი რატომ ვბრაზობ მასზე. ეს ალბათ იმის ბრალია რომ დღევანდელმა დღემ ზედმეტად ცუდ განწყობაზე დამაყენა.
-ალექსანდრა, გასაგებია, განიცდი, მაგრამ არ გაქვს უფლება, რომ ასე უხეშად მომექცე. - განაწყენებული ჯესი ცდილობს, რომ მკაცრად მომმართოს, მაგრამ ბოლოში ხმა ებზარება.
-მაპატიე ჯეს. -თავს ხელებში ვრგავ და ხმამაღლა ქვითინს ვერ ვიკავებ. მის ხელს თავზე ვგრძნობ.
-იტირე მოგეშვება. -წამიერი ჩახველების შემდეგ მეუბნება.
***
არ მახსოვს როდის, მაგრამ ფაქტია, რომ ტირილში ჩამძინებოდა. თვალებდაჭყეტილმა წამოვყავი თავი როდესაც ბარქელის სილუეტს მოვკარი თვალი. თვალებს მომუშტული თითის ფალანგებით ვისრესს და ვცდილობ გამოსახულების გარჩევას. კვლავ ბუნდოვნად ვხედავ. შესაძლოა ტირილმა ისედაც დაზიანებულ თვალებს კვლავ დაუმატა.
-ბერა? -ჩურჩულით აღმომხდა სიტყვები როდესაც სახეზე ღიმილი შევამჩნიე.
-ჰო, პატარავ. -მისი ხმის გაგონებაზე ვრწმუნდები, რომ ის მართლა ბარქელია. ტახტიდან ვიწევი და მის მკლავებში ვექცევი.
-დღეს არ გელოდი. -მის მკლავებში მოუქცეულმა ამოვიჩურჩულე.
-დღეს თუ არა სხვა დროს, როდის უნდა ვიყო შენს გვერდით? -თავზე მკოცნის. ხელს ნიკაპქვეშ მადებს და თავს მაწევინებს ზემოთ.
-არ იტირო, გთხოვ. -მის თხოვნაზე თავს ვუქნევ და კვლავ ვეხვევი.
-ძალიან მომენატრე, მაგრამ ჯერ კიდევ ვერ გპატიობ იმას, რომ ამდენი ხანი ვერ ჩამოხვედი. -ოდნავ გაბრაზებული მუცელზე ვბრწკენ.
-ოუჩ, მაპატიე ალი. ჰო იცი ეს ბიზნესი როგორიცაა, არა? -დამწუხრებული მეუბნება, ხელს კი ნაბრწკენზე ისმევს.
-ვიცი, მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს რომ ნათესავები უნდა დაივიწყო. -გაბუსულმა ავხედე.
-პატარავ გგონია რომ დამავიწყდი? -ღიმილით მეკითხება.
-ნუ არა, შენ ხომ თითქმის ყოველ საღამოს მწერდი და მელაპარაკებოდი სკაიპით. მაგრააამ მაინც არ გეპატიება. -ბოლოს მეც ღიმილით ვეუბნები და ვშორდები.
-გპირდები ამას გამოვასწორებ. -შუბლზე მკოცნის.
-ბიძაშვილები არა, სწორი იქნება, რომ ვთქვა და-ძმა. -დიალოგში მომღიმარი ჯესი გვერთვება.
-კარგი რა ჯეს, ასე გძულვარ? -დაჭყანული სახით ვეკითხები.
-ის ფაქტი, რომ ეს იდიოტი ჩემი ბიძაშვილია გულს მიწუხებს და ძმად მტენი? -ბარქელის სახის შემხედვარე სიცილს ვერ ვიკავებ.
-აჰა, ესეიგი მე იდიოტი ვარ, ჰო? -თითქოსდა გაბრაზებული მეუბნება, მაგრამ ტუჩის კუთხეში ღიმილი ეპარება. თან მიახლოვდება
-დიახ. -სიცილით ვდგები ტახტიდან და იქაურობას ვშორდები ვიცი რის გაკეთებასაც აპირებს ამიტომ წინასწარ თავს ვიზღვევ. და აი არც შევმცდარვარ. ის მე მომსდევს და ჩემ დაჭერას ცდილობს. მოვიტყუებ რომ ვთქვა ვერ დამიჭირა მეთქი. უცებვე დამეწია. ჰაერში ამიტაცა და მატრიალებს.
-ახლა ზედ დაგარწყევ. -ხუმრობით ვეუბნები. არ ჩერდება იცის, რომ ეს არ მჩვევია. როდესაც იღლება ქვემოთ მსვამს. ოდნავ წავბარბაცდი ამიტომ ხელით ბარქელის მხარს ვეყრდნობი. თავბრუ დამახვია ამ შეშლილმა.
-ორად გხედავ. -ღიმილით ვეუბნები.
-მე კი ოთხად. -დარწმუნებული ვარ სულაც არ ეხვევა თავბრუ, იტყუება.
-აღარ გაბედო ეს მეორედ. -თითის ქნევით ვეუბნები.
-გახსოვს, ბოლოს როდესაც ეს მითხარი რა მოხდა? -სიცილით მეკითხება.
-ჰო, როდესაც ეს გითხარი ხელში ამიტაცე ტრიალ-ტრიალით გარეთ გამიყვანე. ბოლოს კი ორივენი აუზში აღმოვჩნდით. -მოგონებებზე ღიმილს ვერ ვიკავებ.
-ახლაც მახსოვს როგორი ცივი იყო ის წყალი. ყინავდა. შენ კი შუა ზამთარში აუზში ამომაყოფინე თავი.- ხელები გავასავსავე, ისეთი გრძნობა მივლის თითქოსდა ახლა ჩავეგდე იმ ცივ წყალში.
-გითხარი, რომ ჩემი დამალული მანქანის გასაღები დაგებრუნებინა, შენ კი არ დამიბრუნე, ამიტომ მომიწია ეს გამეკეთებინა.- მხრების ჩეჩვით მპასუხობს.
-სამაგიეროდ არც შენ დაგტოვე მშრალი.- თვალი ჩავუკარი და სანამ კიდევ რაიმეს მოვიწევდი ოთახიდან გავედი. კიბეებზე სირბილით ავდივარ რათა პიჟამოები გამოვიცვალო. ოთახში შესვლისას პირველი რასაც ვეძებ მობილურია. ზედა ღილაკზე დაჭერით უკვე ნაპოვნი მობილური ნათდება, რაზეც საათის გაგებასაც ვახერხებ. 14:35. გარდა იმისა, რომ საათს ვიგებ, ასევე ვამჩნევ, რომ სამი შეტყობინება მაქვს და პლიუს ორი შემოსული ზარი. სენსორზე თითი გადავუსვი. ორივე ზარი ემისგანაა შემოსული და სამივე წერილიც ემის ეკუთვნის. ის მწერს რომ სასწრაფოდ გადავურეკო.
-ალექსანდრა? როგორც იქნა გაიღვიძე. -ორი ზარის გაშვებისთანავე ყურმილი აიღო.
-მომწერე, რომ სასწრაფოდ გადმომერეკა. რამე ხდება?
-ამ საღამოს წვეულებააა...
-მე არ მოვდივარ. -დასრულებას არ ვაცდი ისე ვეუბნები. მობილურს საწოლზე ვდებ ლაუსფიქერზე ვაყენებ. პიჟამოებს ვიხდი, შესაფერის ტანსაცმელს ვეძებ.
-არ მაინტერესებს, წამოხვალ. ამ საღამოს რვაზე გამოგივლი და მზად დამხვდი. -ისე, რომ ვერაფრის თქმას ვერ ვასწრებ საუბარს ამთავრებს. შეუძლია მოვიდეს, მე მაინც წასვლას არ ვაპირებ. მუხლებამდე მთლიან ფართხუნა კაბას ვიცმევ. სახლის ფეხსაცმლებს ფეხებზე ვირგებ და ოთახიდან გავდივარ.
სიტუაცია, რომელიც ჩემ ირგვლივაა უკვე მაღიზიანებს, გამაყრუებელი მუსიკის ხმა ნერვებზე მოქმედებს. დიახ, სწორად გამოიცანით, მე ახლა სწორედ იმ წვეულებაზე ვარ, რომელზეც ემი მელაპარაკებოდა. როგორ შეძლო ჩემი დათანხმება? შეძლო, მაგრამ თუ როგორ, ამ კითხვაზე პასუხი არ მაქვს. ოთახის კუთხეში მდგომ დივანზე ვზივარ. ჩემ გვერდით მჯდომ წყვილს ვცდილობ, რომ ყურადღება არ მივაქციო, რადგან ის ფაქტი, რომ ისინი ასე ურცხვად უტრიალებენ ერთმანეთს ენას პირში ამაზრზენია. ბიჭი, რომელიც ალკოჰოლიან ჭიქას მაწვდის სექსუალურად გამოიყურება, მაგრამ მისი ზედმეტად დაკუნთული მუცელი მაისურიდანაც აღწევს. მე კი არ მომწონს ასეთი ბიჭები. მხოლოდ პრესი კი არა ლამისაა მკლავიდან ამოუხტეს კუნთები. მის მიერ გამოწვდილ ჭიქას უკან ვაწევინებ და თვალებით ვანიშნებ, რომ წავიდეს. როგორც ჩანს ამან გაჭრა, რადგან ის უკან ტრიალდება და მოცეკვავეთა ხალხს უერთდება. ირგვლივ ვიხედები, მაგრამ ნაცნობს ვერავის ვხედავ. ვერ ვიტყვი, რომ აქ მოსვლას ვნანობ, მართალია მაღიზიანებს აქაურობა, მაგრამ არ მინდა, რომ წავიდე. დივნიდან გველნაკბენივით ვდგები, ეს კი იმით შემიძლია ავხსნა, რომ იქ სადღაც კუთხეში დავინახე თუ როგორ გაიარა ემიმ. გოგო-ბიჭებს განზე ვწევ და იმ კუთხისკენ მივიწევ. მასზე არ ვარ გაბრაზებული, იმის გამო, რომ მარტო დამტოვა, მაგრამ მაინც ვუსაყვედურებ.
-ემი? - გოგონას, რომელიც ემი მგონია ვეძახი, და სწორედაც, რომ ეს ემია. ახლა უკვე ტანსაცმლით ვიცანი.
-ალექსანდრა, ახლა სწორედ შენ გეძებდი.- ოხვრით ტრიალდება ჩემკენ, მის გვერდით მდგომზე გადადის ჩემი ყურადღება. შავი ტყავის მოსაცმელი, შავი შარვალი და ასევე შავი ბოტასები. მისი სტილი ძალიან მაგონებს ვიღაცას. უცნობი წარბებშეკრული ტრიალდება ჩემსკენ. ჰო, ვინ თუ არა დათა ქოჩიშვილი. როდესაც ერკვევა მის წინ მდგომის ვინაობაში, სახეზე ღიმილი ესახება.
მიახლოვდება და მისალმების ნიშნად მეხვევა, მისი ასეთი მისალმება მაკვირვებს. ის ყოველთვის ასეთი თბილი იყო, მაგრამ არ მეგონა ამდენი წლის შემდეგაც ასე თუ შემხვდებოდა. წამიერი ყოყმანის შემდეგ მეც ვხვევ ხელებს.
-ხო გითხარი შევხვდებით მეთქი ერთმანეთს.- მისი თავდაჯერებული ხმა მის ნათქვამს მახსენებს. "-მე კი მგონია რომ ხშირად შევხვდებით ერთმანეთს." მართალია ხშირად არა, მაგრამ ამდენი ხნის მერე შევხვდით.
-სხვათაშორის იმ უცნაურ მზერაზე დღესაც კი მეფიქრება. - მზერა რომელიც იმ სიტყვების თქმისას ჯერ აკაკის მიანათა შემდეგ კი მე.
-ცუდია, იმედია მალე მიხვდები. -მშორდება, თვალს მიკრავს, ჩემს ინტერესით აღსავსე სახეზე მსუბუქად ეცინება.
-უკაცრავად, რომ ხელს გიშლით, მაგრამ სჯობს წავიდეთ. -ემი ბუზღუნით გვაწყვეტინებს და საჩვენებელი თითით კიბისკენ გვანიშნებს. და აი ახლა მებადება კითხვა: რატომ არ მითხრა ემიმ, რომ დათას იცნობდა? ან თუნდაც ნიკაზე რატომ არ მომიყვა არაფერი? თუმცა მეც არ მითქვამს მათზე არაფერი.
-წავიდეთ.- დათა თავს უქნევს. მისი ხელი წელზე მხვდება და მიბიძგებს, რომ მათ გავყვე, რადგან მე, ადგილიდან არ ვიძვრი.
-ლუდი არ დამიტოვეთ? -ემი განწირული ხმით ეკითხება იქვე მხდომებს, როდესაც მეორე სართულზე ერთ-ერთ ოთახში შევედით.
-შეგიძლია ქვემოდან ამოიტანო. -პირგამოტენილი ნიკა პასუხობს ისე, რომ მისკენ არც კი იხედება.
-ღმერთს ვთხოვ, რომ ერთ დღესაც გასკდე.- ემიმ ხუმრობით თავზე ხელი წამოარტყა და ადგილიდან დატყდა, ალბათ ლუდის ამოსატანად ჩავიდა.
-ამას არ გაპატიებ.- ნიკა ჩვენკენ ტრიალდება, მაგრამ ემის ვერ ამჩნევს, ჩემს დანახვაზე კი მიღიმის და ხელს მიქნევს. დათა კვლავ მიბიძებს, ოღონდ ამჟამად დივნისკენ, რომელიც ცარიელია, მაგრამ მის გვერდით აკაკი ზის, შემდეგ კი ლუკა. ის ჩემ დანახვაზე დგება, მიახლოვდება, მოახლოებისას კი გადამკოცნა. მისი ეს ჟესტი გასაკვირია. ის პირველად მომესალმა ასე.
-მიხარია შენი კვლავ დანახვა. -ტუჩის კუთხეში ეღიმება.
-ასევე მეც. -უხეშად, რომ არ გამომივიდეს ამიტომ მეც ვუღიმი. პირვანდელ მდგომარეობას უბრუნდება. აკაკის ყურადღებას არ მაქცევს. მისი ეს საქციელი რაღაც მხრივ უსიამოვო გრძნობას მიუფლებს ორგანიზმში. დივანზე ვჯდები, ჩემი მოკლე ლურჯი კაბა დაჯდომისას ოდნავ ზემოთ იწევა. მაგრამ არა იმდენად. რომ საცვალი გამომიჩნდეს, ამიტომ ამას ყურადღებას არ ვაქცევ.
-ჩვენთან ერთად ითამაშებ?- ამჟამად ნიკას პირი ცარიელია. ამიტომ მისი ხმა ნორმალურად ისმის.
-გააჩნია რას?
-სიმართლე თუ მოქმედება?
-ო, არა. ვერ ვიტან ამ თამაშს.- გულრწფელად ვეუბნები.
-ჩვენთან ერთად ითამაშე. -დათა, რომელიც ჩემს წინ ზის ღიმილით მეუბნება.
-მას უბრალოდ ეშინია იმის რისი გაკეთებაც მოუწევს, ესაა და ეს. -ჩემს გვერდით მჯდომი, ჩემი მოსვლის შემდეგ პირველად იღებს ხმას. წარბებაწეული მისკენ ვიხედები. ის მე არ მიყურებს, პირდაპირ იყურება.
-უკაცრავად? -გაოცებული სწყდება სიტყვა ჩემს ბაგეებს.
-ჰო, რა გაგიკვირდა? ასე არ არის? -მისი მზერა ჩემსას ხვდება. თვალები უცნაურად უკაშკაშებს.
-როდის ვიწყებთ თამაშს? -რამოდენიმე წუთიანი დუმილის შემდეგ ისე რომ სხვებისკენ არ ვიხედები ვამბობ. აკაკის ოდნავ შესამჩნევად ეღიმება.
-ახლა შენი ჯერია ლუკა, დაატრიალე ბოთლი. -იატაკზე, წრეზე ვართ შემომსხდარნი. მე, ემი, დათა, ლუკა, ნიკა და აკაკი. ის ჩემ წინ ზის. ეს თვითონ მოითხოვა.
ახლა ლუკას ჯერია, რომ ბოთლი დაატრიალოს, მანამდე ნიკამ და ემიმ დაატრიალეს. ცოტა არ იყოს მათზე წარმოდგენა შემეცვალა.მეგონა ყველა მათგანი ზედმეტად სერიოზული იყო, მაგრამ შევცდი, რადგან ძალიან სასაცილო აზრები მოსდით თავში, რაც კვლავ მაოცებს. მაგალითად, როდესაც ნიკამ დაატრიალა ბოთლი ლუკასა და დათას შორის გაჩერდა. ლუკა ეკითხებოდა დათას. მანკი მოქმედება აირჩია რაზეც სტრიპტიზის ცეკვა მოუწია, ეს ისეთი სასაცილო იყო, რომ სიცილისაგან ყბები ახლაც მტკივა.
-აკაკი და ალექსანდრა.- ლუკამ ეშმაკურად გაასავსავა ხელები. ნერწყვს ხმაურიანად ვყლაპ როდესაც ვხედავ რომ ბოთლის წვერი ჩემსკენაა მომართული. ის მე მისვამს კითხვას: სიმართლე თუ მოქმედება? და რომელი უნდა ავირჩიო მე? სიმართლე რომ ავირჩიო ალბათ ისეთ რამეს მკითხავს რაც დამამცირებელი იქნება, ეს ხო აკაკია, მაგრამ მოქმედება, რომ ავირჩიო შეიძლება სიმართლეზე უარესი აღმოჩნდეს. სწორედ ამიტომ არ მიყვარს ეს თამაში.
-სიმართლე.- კითხვის დასმას არ ვაცდი ისე ვპასუხობ.
-რამდენ კაცთან გქონია სექსი, 10თან, 20თან, თუ უფრო მეტთან?- მისი ეს კითხვა შოკში მაგდებს. რა თქმა უნდა მას ვგონივარ. სხვა რა უნდა ვიფიქრო?
-ვინ გგონივარ?- ეს სხვას, რომ ეკითხა უბრალოდ ვუპასუხებდი თუ რამდენთან, მაგრამ ეს აკაკიმ მკითხა, მისი მხრიდან კი ვიცი როგორადაც ჟღერს ეს კითხვა. პირდაპირ მეკითხება: ხარ?
-სწორედ ის რაზეც ახლა ფიქრობ.- აგდებულად მეუბნება. ყელში ბურთულა მეჩხირება. დარწმუნებული ვარ აქ ვინც არის ყველა ხვდება ის რას გულისხმობს.
-აკაკი! -ლუკას მკაცრი ხმა მას მიმართავს, ამით კი ის რასაც ვვარაუდობდი მიხვედრილობასთან დაკავშირებდით მართლდება. უსიტყვოდ ვდგები და იქაურობას უკანმოუხედავად ვტოვებ. კიბეებზე ჩასვლისთანავე პირველი სადაც შევდივარ საპირფარეშოა. კარს ვკეტავ. დაფარულ უნიტაზზე ვჯდები და თავს ხელებში ვრგავ. როდის უნდა შემეშვას? უნდა, რომ ცხოვრების ბოლომდე მაწამოს? ცრემლებს, რომელიც კვლავ ყელში მაქვს გაჩხერილი გარეთ გამოსვლის უფლებას არ ვაძლევ. სივრცეს უაზროდ მივშტერებივარ. ხმაური, რომელიც სახლშია საერთოდ არ მიშლის ხელს იმაში, რომ თავი წყნარ ადგილას წარმოვიდგინო. კარზე კაკუნის ხმა მაკრთობს.
-კარი გააღე. -ხმა, რომელიც კარის მიღმა მოისმის აკაკის ეკუთვნის.
-გინდა, რომ შემოვამტვრიო?- ჩემი მხრიდან უმოქმედობის გამო ხმას უწევს და კარზე ძლიერ ატყამს. ვდგები. ტანსაცმელს ვისწორებ. კარს ვაღებ და ისე, რომ მას არც კი ვუყურებ გავდივარ, მაგრამ მისი ხელები მაჩერებენ და უკან მაბრუნებენ. კარს კეტავს, ახლა ჩემს წინ დგას.
-უნდა წავიდე, გამიშვი.- მშვიდი ხმით ვეუბნები.
-ჯერ უნდა მომისმინო.- მეწინააღმდეგება.
-არა.- კარისკენ ვიწევი გასაღებად, მაგრამ მისი ხელები წელზე მეხვევა მისკენ მატრიალებს და კარზე მაჯახებს. ჩუმად ამოვიკვნესე.
-მოგიწევს, რომ მომისმინო.- ის იმდენად ახლოსაა ჩემთან, რომ მისი ამონასუნთქი კანზე მეცემა.
-არ ვარ ვალდებული, რომ მოგისმინო. -ჯიუტად ვიკავებ ჩემს პოზიციას. თავს მაღლა ვწევ და თვალს თვალში ვუყრი.
-მე კი ვალდებული ვარ, რომ გითხრა. -მისი ამონასუნთქიდან თუ ვიმსჯელებ, ნასვამია.
-არ გინდა, რომ შეეშვა ჩემი დამცირების შემდეგ ახნა-განმარტებებს? -მისი ხელებიდან განთავისუფლებას ვლამობ მაგრამ არ გამომდის.
-შენ კი არ გინდა რომ შეეშვა სიჯიუტეს? -თვალებს ატრიალებს.
-თუ ეს გაწუხებს, შეგიძლია, რომ გამიშვა. -'ღრენით' ვპასუხობ.
-გაგიშვებ, ყოველ შემთხვევაში მხოლოდ იმის, შემდეგ როდესაც მომისმენ.
-რა გინდა ჩემგან? -მობეზრებული ვეკითხები.
-მინდა, რომ მომისმინო.
-გისმენ უკვე დიდი ხანია.
-ახლაც მომისმინე.
-კარგი, ოღონდ მალე თქვი რაც გაქვს სათქმელი. მეჩქარება.- ვნებდები.
-გეჩქარება? სად?- დაეჭვებით მიყურებს.
-ზედმეტი კითხვებისაგან თავი შეიკავე, და იქნებ მომშორდე, არა? ძალიან ახლოს დგახარ.- მიკვირს როგორ ვინარჩუნებ ასეთ სიმშვიდეს.
-მე კი მინდა, რომ უფრო ახლოს მოვიწიო.- როგორც კი ამას ამბობს, ის უფრო ახლოს იწევა. იმდენად ახლოს, რომ მთელი სხეულით მეხება. ხელებს უხეშად ვაშორებინებ და ვშორდები. ჩაკეტილ კარს ვაღებ და საპირფარეშოში მას მარტო ვტოვებ. ღრმად ვსუნთქავ, როდესაც იქაურობას ვშორდები. კიბეებზე ავრბივარ. ოთახის კარს ვაღებ და ემის ვეძებ.
-ემი, წავიდეთ.- სწრაფად ვეუბნები როდესაც ვამჩნევ.
-უკვე?- ბუზღუნით წამოყო თავი.
-დიახ, უკვე.- მასთან მივდივარ, იქვე მყოფთაგანს ყურადღებას არ ვაქცევ. ემის მხარში ვწვდი და წამოვაყენე.
-რატომ ხარ სულ უჟმურ ხარიათზე?- ჩურჩულით მეკითხება, მას ყურადღებას არ ვაქცევ. კარს ვაღებ, ამ დროს კი ვიღაცის სხეულს ვეჯახები. თავს მაღლა ვწევ. ჩემ წინ აკაკი დგას.
-მე გაგიყვანთ.- გვეუბნება და ემის ხელს კიდებს. ემი საკმაოდ ნასვამია, ამიტომ თავისუფლად ვერ გადაადგილდება.
-თვითონაც შევძლებთ წასვლას.- უხეშად ვეუბნები.
-ვიცი, მაგრამ როცა გეუბნები, რომ მე წაგიყვანთ მაშინ უბრალოდ არაფერი თქვა! -ემის ჰაერში იტაცებს და კიბეებზე ჩადის. დანებებული უკან მივყვები. ხალხი აქა-იქ თუ არის შემორჩენილი. სახლიდან გავდივართ. აკაკის ვაჩერებ და ემის ჯიბიდან გასაღები ამომაქვს. კარს ვაღებ.
-მე დავჯდები საჭესთან.- გასაღებს მართმევს. ემი უკვე დაეწვინა უკანა სავარძელზე. უსიტყვოდ ვშორდები და უკანა კარს ვაღებ.
-იქ ადგილი აღარ არის.- მეუბნება და საჭეს უჯდება. რამოდენიმე წუთის წინ მისი ხმა თავხედური იყო, ახლა კი სრულიად განსხვავებული. როგორც კი ვჯდები მანქანას ქოქავს, აბრუნებ და იქაურობას ვშორდებით.
-რატომ ხართ ასე ჩუმად? -ბლუყუნით წამოყო ემიმ თავი. ამოვიოხრე. შევამჩნიე როგორ ჩაეღიმა აკაკის.
-გთხოვ, დაიძინე. - ემისკენ ვიხედები და თვალებს ვუბრიალებ.
-შენ ხარ უჟმური. - ამბობს და წვება. ამის შემდეგ კი ემის ხმა არ გამიგია. მანქანაში დასადგურებულ სიჩუმეს კი მხოლოდ ძრავის ხმა არღვევს. არცერთი ხმას არ ვიღებთ. ეს სიჩუმე მკლავს მაგრამ ამავდროულად მსიამოვნებს კიდევაც. დროდადრო მისი მწველი მზერა ლოყას მიწვავს. მანქანიდან სწრაფად გადავდივარ როდესაც ემის სახლის წინ ჩერდება. თვითონაც გადმოდის და უკვე მძინარე ემი გადმოჰყავს. კარზე ვაკაკუნებ, მალევე კარს წელს ზემოთ შიშველი მაიკლი გვიღებს.
-ემი ნასვამია. - ვეუბნები და აკაკის ვანიშნებ, რომ შეიყვანოს. შიგნით შეჰყავს. მაიკლი უკან მიჰყვება, როდესაც აკაკი ემის დივანზე აწვენს უკან ბრუნდება.
-ამ საღამოს აქ დარჩები? -მაიკლი მეკითხება.
-არა, მას მე გავიყვან სახლში. -სიტყვის თქმას არ მაცდის აკაკი. ის ჩემ მაგივრად პასუხობს.
-შემიძლია მე გაგიყვანო.- მაიკლი აკაკის ყურადღებას არ აქცევს, მე მიყურებს.
-შენ ემისთან დარჩი.- ღიმილით ვეუბნები და მას ვშორდები. გავიგონე როგორ ამოისუნთა აკაკიმ შვებისაგან. რა სჭირს? მანქანის კარს ვაღებ და ვჯდები. ისიც უჯდება საჭეს და ადგილიდან სწყდება.
-ეს ის მაიკლია, არა?- გზას თვალს აშორებს და ჩემსკენ იხედება.
-გააჩნია რომელს გულისხმობ?- მზერას ვუსწორებ.
-იცი რომელსაც.- თვალების ბრიალით მპასუხობს.
-კი, რამე პრობლემაა?
-არა, არანაირი. -თავის ქნევით მპასუხობს, თავს გზისკენ აბრუნებს. ფანჯრისკენ ვიხედები, ცალყბად მეღიმება. ჩემს სახლამდე მალე მივდივართ. მანქანა ჩერდება.
-შეგიძლია მანქანა წაიყვანო, ემის ხვალ მოუყვანე.- ისე ვეუბნები, რომ მისკენ არ ვიხედები.
-ლუკას დავურეკავ და ჩემს წასაყვანად ის მოვა.- თითებს კარის სახელურზე ვათამაშებ.
-როგორც გინდა.- მხრების ჩეჩვით ვპასუხობ. მობილური ჯიბიდან ამოაქვს, სენსორზე თითს უსვამს.
-ლუკა, ალექსანდრას სახლთან ვარ. მანქანით გამომიარე.- მობილურის ყურთან მიდებიდან რამოდენიმე წამის შემდეგ ეუბნება და თიშავს. მანქანიდან არ გადავდივარ. არც აკაკი გადადის. არ მინდა გადასვლა, თითქოს მისგან რაღაცას ველი. მაგრამ, რას?
-ის მოგწონს?- სიჩუმეს აკაკის ხმა არღვევს. მისკენ გაკვირვებული ვიხედები. ვის გულისხმობს?
-მაიკლი.- ამატებს როდესაც სახეზე გაურკვევლობას მამჩნევს.
-ოჰ, არა.- ჩუმი სიცილით ვპასუხობ.
-მაგრამ მას მოსწონხარ.- ხელებით წინ გადმოწეულ თმას უკან იყრის.
-ჰო, მას ჯერ კიდევ მოვწონვარ.- არ ვმალავ ამას.
-ჯერ კიდევ?
-ჩვენ ერთად ვიყავით.- რატომ ვეუბნები ამ ყოველივეს მას? არ ვიცი უბრალოდ მსიამოვნებს მასთან საუბარი.
-ოუ, გასაგებია.- თავს აბრუნებს. მანქანის ფარები, რომელიც უკნიდან გვიახლოვდება მაფიქრებინებს, რომ ეს ლუკაა. ეჭვი მართლდება, როდესაც მანქანას ჩვენს გვერდით აჩერებს.
-კიდევ ერთხელ გამარჯობა ალექსანდრა.- როგორც ყოველთვის ღიმილით მესალმება. თავს ვუკრავ და მეც ვუღიმი. აკაკი ლუკას თვალს აშორებს და ჩემს ხელს იღებს. მის ყოველ მოქმედებას სულმოუთმენლად ვაკვირდები, არ ვიცი რატომ, მაგრამ იმედები მიცრუვდება, როდესაც ხელზე ცივ ნივთს მიდებს. გასაღებს.
-ძილი ნებისა ალექსანდრა.- მეუბნება. მანქანიდან გადადის, ლუკას მანქანაში ჯდება, მანქანა კი თვალის დახამხამებაში გზას ადგება. მე კი ასე მარტოდ მტოვებს.

*****************************
ნოემბრის თვემ ისე მიილია, რომ გააზრებაც ვერ მოვასწარი. დღეები უაზროდ გადიოდა. უნივერსიტეტი, სახლი და გართობა. თითქოსდა ცხოვრება ერთფეროვანი გახდა. ახლა 24 დეკემბერია, ხვალ შობაა. მიყვარს შობის დღესასწაული. ამიტომ დილიდანვე დავიწყე მზადება. საღამოსკენ ემის და მაიკლს ველოდები. ჯესი ღიმილს ვერ იშორებს სახიდან, ეს კი დამდეგი საშობაო განწყობაა. თავისთვის რაღაცეებს საუბრობს. სამზარეულოდან კი ვერ გამომყავს. ის ყოველთვის ასეა მაგრამ დღეს იმაზე მეტადაა საჭმლის მომზადებაზე გადართული როგორც ჩვეულებრივ დღესასწაულებზე. შესაძლოა ეს იმიტომ რომ სტუმრები გვეყოლება ემის და მაიკლის სახით მაგრამ გასულ წელსაც გვესტუმრნენ თუმცა თავი ასე დიდად არ შეუწუხებია.
-ალი, რომელი საათია? -ჯესის ხმა სხვენამდეც აღწევს.
-სამის ოცდახუთი წუთია. -ვპასუხობ. ნაძვის ხის მოსართავებს ვიღებ და სხვენიდან ჩამოსასვლელ კიბეებზე ჩამოვდივარ. პირველ სართულზე ჩამოსვლისთანავე დიდი ნაძვის ხე მხვდება თვალებში რომელიც გუშინ ავარჩიე. უკვე მოეტანათ. ღიმილით შევავლე თვალი. ყუთს იქვე ვდებ და ჯესისკენ მივდივარ.
-მგონი დროა, რომ მორჩე, ნაძვის ხე უნდა მოვრთოთ. - დატუქსვით ვეუბნები.
-ჰო, უკვე მოვრჩი. - ონკანს უშვებს და ხელებს იბანს, დაბანის შემდეგ კი წინსაფარს იშორებს. სამზარეულოდან მისაღებ ოთახში გადავდივართ.
ნაძვის ხის მორთვამ საკმაოდ დიდი დრო წაიღო, იმდენად დიდი დრო რომ უკვე საღამოს თორმეტის ნახევარია. ნაძვის ხის მორთვასთან ერთად სახლის მორთვაც დაემატა. საბოლოო ჯამში ძალიან კმაყოფილი ვარ. ჯესიმ დიდ მაგიდაზე სუფრა გააწყო.
-ერთი, ორი, სამი, ოთხი.....შვიდი? - გაოცებულმა წამოვიძახე, როდესაც მაგიდაზე მდები თეფშები გადავთვალე.
-დიახ. - ახალი ტანსაცმლით შემოსილი ჯესი კიბეებზე ჩამოდის. კაბა, რომელი მას აცვია საოცრად ელეგანტურს ხდის. აი მე კი უბრალო შავი შარვალი და სვიტერი მაცვია. ჯესის თხოვნის მიუხედავად კაბა მაინც არ ჩავიცვი. რა აუცილებელია?
-კი მაგრამ ვინ...- წინადადებას კარზე ზარის ხმა მაწყვეტინებს.
-მოვიდნენ. - ჯესი ტაშის კვრით მიდის კარისკენ, მე კი უკან მივყვები. ბრაზისაგან ლამისაა გავსკდე როდესაც კარის მიღმა მდგომ ხალხს შორის აკაკისაც ვამჩნევ.
***
-შობას გილოცავთ. - ემიმ როგორც კი საათის ისარმა თორმეტს ჩამოჰკრა ხმამაღლა დაიყვირა. ნაილმა და მისტერ ტომლინსონმა შამპანიურის ბოთლებს სახურავი მოხსნეს რაზეც სახურავმა ჰაერში იფეთქა. დიახ, მისტერ ტომლინსონი. ლუი ტომლინსონი. ჩემი ლექტორი, როგორ გავიგე ის ამ ოთხეულის ძმაკაცია. ამ ოთხეულში კი, აკაკის, ლუკას, ნიკასა და დათას ვგულისხმობ. ახლა კი ოთხეულის ნაცვლად გამოდის, რომ ხუთეული. მაგიდასთან ვართ შემომასხდარნი. ჩემს გვერდი-გვერდ ემი და ნიკა სხედან, ჩემს წინ კი არც მეტი არც ნაკლები აკაკი ზის. ყველანი ერთმანეთს ულოცავენ, მე კი ხასიათ გაფუჭებული ერთ წერტილს მივშტერებივარ.
-გასაგებია, რომ მისი მოსვლა არ გაგიხარდა, მაგრამ ალექსანდრა ეცადე, რომ ეს არ დაგემჩნეს. - ემი თავს ახლოს წევს და ყურში მეჩურჩულება.
-ვეცდები. - ტუჩების ნელი მოძრაობით ვეუბნები და აკაკისკენ ვიხედები. ის მე მიყურებს. არაფერს ამბობს, რაც მოვიდა იმის შემდეგ მხოლოდ ერთი სიტყვა თქვა "გამარჯობათ". ამის შემდეგ კი მისი ხმა არ გამიგია. თუ ასე ჩუმად აპირედა ჯდომას მაშინ არ ჯობდა რომ საერთოდ არ მოსულიყო? ეს იქნებოდა ყველაზე კარგი საჩუქარი ჩემთვის. შობის ყველაზე კარგი საღამო, შობის ყველაზე საშინელ საღამოდ იქცა. ყოველ შემთხვევაში ჩემთვის.
-უკაცრავად. - სკამიდან ვდგები. ყველა ჩემკენ იხედება.
-სად მიდიხარ? - ჯესი ხელს მაჯაზე მკიდებს და მეკითხება.
-თავს ცუდად ვგრძნობ. - ვტყუი, მე უბრალოდ მინდა, რომ აკაკის გავშორდე. ჩემს ამ პასუხზე ჯესი დაფეთებული სკამიდან დგება.
-ჯეს, სანერვიულო არაფერია. უბრალოდ, თავი ამტკივდა. ჩემს ოთახში ავალ. -მეორე ხელს ხელზე ვადებ და მშვიდად ვეუბნები.
-კარგი. - შვებით ამოისუნთქა.
-წამალი დალიე. - ამატებს. ღიმილით თავს ვუქნევ და ოთახიდან გავდივარ. ვიცი, არასწორად ვიქცევი, რადგან მათ ვტოვებ, მაგრამ ეს ახლა არ მანაღვლებს. კიბეებზე სირბილით ავდივარ. ჩემს ოთახში შედივარ. შესვლისთანავე თითქოს დაძაბულობა რომელი იმ ოთახში შემექმნა მეხსნება. თმებში ვიცურებ ხელებს. აივნისკენ მივდივარ. კარს ვაღებ, გავდივარ და აივნის მოაჯირზე ვჯდები. აივნიდან არც თუ ისე ლამაზი ხედი იშლება მაგრამ აქ ჯდომა ყოველთვის მომწონდა და ახლაც არ ვიწუნებ. მობილურს ჯიბიდან ვიღებ. სენსორს ცერა თითი გადავუსვი. პირველის 28 წუთია.
-შობას გილოცავ ალექსანდრა. - ქვემოდან პატარა ბავშვის ხმა მომესმის. მოაჯირს ხელს მაგრად ვკიდებ და ქვემოთ ვიხედები. ჩემი გვერდითა მეზობლის 7 წლის ბავშვი აარონია. აქ, რომ გადმოვედი 2 წლის იყო. აარონს და მის ოჯახს გადმოსვლის დღიდანვე დავუახლოვდი.
-გმადლობ პატარავ, შენ გილოცავ. - ღიმილს ვერ ვიშორებ,ის ერთადერთი ბავშვია, რომელიც ძალიან მიყვარს. ოდნავ ჩაპუტკუნებული ლოყები მას საოცრად საყვარელს ხდის. ხელებს მიქნევს დამშვიდობების ნიშნად და სირბილით შედის სახლში როდესაც ესმის თუ როგორ ეძახის დედამისი ლორენი მას.
-უზრდელობაა ასე წასვლა.- ბოხი ხმა, რომელიც ზურგს უკან მომესმის, მაშინებს. მოულოდნელობისაგან მოაჯირს ხელს ვუშვებს და ვვარდები მაგრამ საბედნიეროდ ამ ბოხი ხმის პატრონი ხელებს მხვევს და მიჭერს.
-და კიდევ, შეიძლება აქედან გადავარდე. მართალია ეს შენ არ მოგკლავს, მაგრამ საშობაოდ რომელიმე ნაწილის მოტეხვით დასაჩუქრდები.- მობეზრებული თავს მაღლა ვწევ და კვლავ მის მწვანე თვალებს ვეჩეხები. სახეზე თავდაჯერებული ღიმილი გადაჰკრავს. ხელებს ვაშვებინებ, მოაჯირიდან ჩამოვდივარ.
-მადლობას არ მივიღებ? -პატარა ბავშვივით ქვედა ტუჩი გადმოაგდო.
"ღმერთო, ახლა ვუკბენ." ჩავთვლი, რომ ის რაც ახლა წამოვროშე სხვამ თქვა და არა მე.
-რამე თქვი? - ო, არა. ხმამაღლა მომივიდა.
-არა, არაფერი. -ნერვიულად ვპასუხობ. ვამჩნევ თუ როგორ ეღიმება. რატომ იღიმის? ჯანდაბა.
-როდესაც კბენა მოგინდება შეგიძლია ეს პირდაპირ მითხრა. - ჯანდაბა, ჯანდაბა და კიდევ ერთხელ ჯანდაბა.
-უკაცრავად? - შევიცხადე. ვიცი რომ გაიგონა მაგრამ მაინც ვცდი.
-გავიგონე თუ როგორ ჩაიჩურჩულე "ღმერთო, ახლა ვუკბენ." -ჩემს სიტყვებს ციტირებას უკეთებს. თავდაჯერებული ღიმილი რომელიც სახიდან არ შორდება მაღიზიანებს.
-ექიმთან უნდა მიხვიდე, სმენასთან პრობლემები გაქვს. -ჯიუტად ვუარყობ.მაგრამ, რა აზრი აქვს ამას?
-შემიძლია დავიფიცო, რომ ეს გავიგე. -ნერწყვს ხმაურიანად ვყლაპავ, არ ვიცი რა უნდა ვთქვა. მისთვის შეხედვასაც ვერ ვბედავ. სირცხვილისაგან ვიწვი. სანამ რამეს წამოვროშავ მანამ რატომ არ ვფიქრობ ამაზე? ჩემზე დიდი სულელი არავინ არსებობს.
-უნდა წავიდე. -სწრაფად ვეუბნები, განზე ვიწევი რათა მას გავშორდე მაგრამ მისი ორივე ხელი მოაჯირს ეხება ისე რომ შუაში მოქცეული მე ვრჩები.
-აღარ გტკივა თავი? -ნიშნის მოგებით მეკითხება. უკვე მაღიზიანებს. გადაჯვარედინებულ ხელებს ერთმანეთს ვაშორებ და გულ-მკერდზე ვადებ. ოდნავ ვუბიძგე, მაგრამ ის ადგილიდან არ იძვრის. მის კითხვას უპასუხოდ ვტოვებ. მის სახეზე ადგილი ახლა სერიოზულობამ დაიკავა. თავს ახლოს წევს. არ ვიცი, რა უნდა გავაკეთო. გაშტერებული ვდგავარ ერთ ადგილზე. მის ყოველ მცირე მოძრაობასაც კი ვაკვირდები. ახლა ჩვენი თავები სულ რაღაც მილიმეტრებით არის დაშორებული. ისე, რომ გააზრებას ვერ ვასწრებ მის ბაგეები ჩემსას ეხება. ინსტიქტურად თავს უკან ვწევ, მაგრამ მისი მარჯვენა ხელი მოაჯირს შორდება და ჩემს კეფაზე ხვდება. თავს ახლოს მაწევინებს და ამჟამად ყოველგვარი შეწინააღმდეგების გარეშე კოცნაში ვყვები. მისი ბაგეები ჩემს ბაგეებთან ერთად ნელა მოძრაობს. სიამოვნებისაგან თვალები მეხუჭება. მუცელში რაღაც უცნაური გრძნობა მეუფლება. გულს ბაგა-ბუგი გაუდის. ალბათ აკაკისაც კი ესმის ეს. ასეთი გრძნობა არც მაშინ დამუფლებია, როდესაც კლუბში მაკოცა. ეს რაღაც უცნაურია. აუღწერელი. მე კი არ მინდა რომ ეს ასე იყოს.
-შობას გილოცავ ალექსანდრა. -ფიქრებიდან მის ხმას გამოვყავარ. თვალებს ნელა ვახელ. სახეზე კვლავ ღიმილი აკერია. ოღონდ არა თავდაჯერებული. უფრო სხვანაირი, მაგრამ არ ვიცი როგორი.
"არა, ალექსანდრა ეს არ უნდა მოხდეს!" საკუთარ თავს შემოვუძახე. ახლა მისი ერთი ხელი აღარ არის მოაჯირზე, ამიტომ გასვლას ვახერხებ. სიტყვის უთქმელად ვშორდები მას. ოთახში შევდივარ. შემდეგ კი ოთახიდან გავდივარ და კიბეებზე ჩავდივარ.
-საღამო მშვიდობისა ალექსანდრა. - ხმა, რომელიც მისაღებ ოთახში შესვლისას ჩამესმის ყურში ერთ ადგილზე მყინავს. ამ ხმის პატრონისკენ ვიხედები და გულის რევის შეგრძნება მებადება. არა მისადმი არამედ იმის მიმართ ვინც ეს მოიყვანა. მე კი დარწმუნებული ვარ, რომ ეს იმან გააკეთა ვინც აივანზე დავტოვე.
მეზიზღები...
წითელ კაბაში გამოწყობილ კასანდრას ყურადღებას არ ვაქცევ, მხოლოდ მკვლელი მზერით ვასაჩუქრებ, როდესაც უკნიდან ნაბიჯების ხმა მესმის, მისკენ ვიხედები.
-მეზიზღები.- ტუჩების ნელი მოძაობით ვანიშნებ. ის ჯერ გაკვირვებული მიყურებს, შემდეგ ჩემს უკან მჯდომი კასანდრასკენ იხედება და როგორ ჩანს ხვდება ამას რატომაც ვეუბნები. ღიმილი სახიდან უქრება. მისაღებ ოთახში მჯდომ სტუმრებს გვერდს ვუვლი და სამზარეულოში შევდივარ.
-ალექსანდრა მე...
-მოკეტე.- აკაკი, რომელიც უკან გამომყვა საუბარს იწყებს, მაგრამ ვაწყვეტინებ.
-აგიხსნი ყველაფერს. -სამზარეულოს კარს კეტავს.
-არაფრის ახსნა არ მინდა. უბრალოდ ერთი კითხვა მიღრღნის ტვინს: რა უფლებით მოათრიე ის ძუკნა აქ?- გაბრაზებულს ოდნავ ხმამაღლა მომივიდა ამის კითხვა. თუმცა არ მადარდებს გაიგებენ თუ არა ისინი ამას.
-ის ძუკნა არ არის. -'ღრენით' მპასუხობს. გაკვირვებისაგან თვალები მიფართოვდება, შემდეგ კი ნერვიულად მეღიმება.
-ჰო, რა თქმა უნდა. ძუკნა მე ვარ.- ვცდილობ, რომ მის წინაშე არ ავტირდე. არ შეიძლება მასთან ერთმა დღემ ჩემი შეურაცყოფის გარეშე ჩაიაროს?
-ეს არ მიგულისხმია.- ხმა ურბილდება, მიახლოვდება. ხელებს სახეზე მკიდებს.
-არ გაბედო მეორედ შეხება.- გაბრაზებულმა ხელი ვკარი.
-შენი ანგელოზი, ეს ის ადამიანია, რომელიც მძულს. ის კი ჩემს სახლში მოგყავს. - ანგელოზს, თითებით ბრჭყალებში ვსვამ. ჭკუიდან მშლის ის ფაქტი, რომ ჩემს სახლში უსირცხვოდ მოჰყავს. შემდეგ კი ეს ისე იქცევა თითქოს არაფერი.
-თუ ვინმედ მიგაჩნივარ, ორივე წადით აქედან.- ისე, რომ მას არ ვუყურებ ვეუბნები. ჩემს ამ სიტყვებზე დუმილი ჩამოვარდა. არც გვერდითა ოთახიდან რომელიც მისაღები ოთახია ხმა არ ისმის. რამოდენიმე წუთიანი დუმილის შემდეგ აკაკი ტრიალდება და უხმოდ გადის ოთახიდან.
-კასანდრა, მივდივართ.- მისი ხმა მკაცრია. ამის თქმის შემდეგ კარის გაღების და მიჯახუნების ხმა მესმის. ამას კასანდრას უკმაყოფილი დამშვიდობება და ქუსლების ხმა მოსდევს. თვალის ბუდიდან ცრემლის ბურთულა მიგორდება. ცრემლებს ვეღარ ვიკავებ.
-ჯეს, მას მე დაველაპარაკები.- დათას ჩუმი ხმა ჩემამდეც აღწევს. ვხვდები, რომ ის აქ აპირებს შემოსვლას ამიტომ სწაფად ვიმშრალებ ცრემლებს.
-აპატიე მას -როგორც კი შემოდის ხელს მხარზე მადებს და მისი თბილი ხმით მომმართავს. ის ყოველთვის ასეთია.
-ის ყველაზე დიდი იდიოტია. - ამატებს, როდესაც ხვდება, რომ ხმის ამოღებას არ ვაპირებ.
-გეთანხმები. -ჩურჩულით ვეუბნები.
-ცრემლები შეიმშრალე. -თითს ლოყაზე მადებს.
-მე არ ვტირი. -თავს მაღლა ვწევ.
-შენ ტირი. -თავის ცერა თითს მაჩვენებს რომელიც ჩემს ლოყას ეხებოდა, თითი სველია. ხელებს ლოყაზე ვისმევ. ისე რომ არც მიგვრძნია ცრემლები კვლავ ჩამოგორებულან.
-მისთვის ბევრს ნიშნავ ალექსანდრა. -მისი ეს წინადადება მეუცნაურება. ცრემლების შემშრალებს თავს ვანებებ და მისკენ ვიხედები.
-დამიჯერე ეს ასეა. - როგორ უნდა დავიჯერო ეს? ის საშინლად მექცევა.
-უბრალოდ, ის ძალიან რთულია. -წინ გადმოყრილ თმის ღეროს უკან მიწევს. ვერაფერს ვამბობ. ან რა უნდა ვთქვა? დათას სიტყვები მუნჯად მტოვებს.
შუბლზე მკოცნის, შემდეგ კი გაურკვევლობაში მოცულს სამზარეულოში მარტო მტოვებს.
რა ჯანდაბა ხდება აქ?!
***
შუა ღამეა, ყველა წავიდა. ჯესი იმდენად დაღლილი იყო, რომ მაგიდის ალაგების შემდეგ პირდაპირ დაწვა. გამაკვირა იმ ფაქტმა, რომ არაფერი მკითხა, მაგრამ ამავდროულად გამახარა კიდევაც. მაინც არ ვაპირებდი სიმართლის თქმას და ტყუილის თქმა მომიწევდა. რაც არ მინდოდა.
ტანსაცმელს ვიხდი და საცვლების ამარა საწოლში ვწვები. დათას ნათქვამზე მეფიქრება. რატომ საუბრობს ის ყოველთვის გამოცანებით? ამას უკვე მოთმინებიდან გამოვყავარ. ფაქტია რომ აკაკის ვძულვარ, მაგრამ რატომ ლაპარაკობს ასე დათა? ეს მაბნევს. იმდენად, რომ ძილსაც ვერ ვახერხე. აკაკის საქციელს კი უბრალოდ დავიწყებას ვაძლევ. ის ამოუცნობია, არ ვიცი როდის რას ფიქრობს, როდის რა უნდა. ერთ წამს კარგ ხასიათზეა, მეორე წამს კი საშინელ ხასიათზეა. მამცირებს, უცებ კი თბილად მექცევა. არ ვარ დარწმუნებული ამას თბილად მოქცევა დავარქვა თუ არა. მაგრამ ის, რომ აკაკი ჩემთვის ამოუცნობი ფენომენია, მგონი ახალი ამბავი არ უნდა იყოს. რაღაც მხრივ მის მიმართ სიძულვილი გამქრალი მაქვს. სიძულვილი, რომელიც იმის მერე გამიჩნდა რაც გამიკეთა. თითქოსდა რაც გამიკეთა იმას ვპატიობ კიდევაც, მაგრამ გულის სიღრმეში მაინც მძულს და ვერ ვივიწყებ იმ ღამეს.
მობილურის ზუზუნის ხმას ფიქრებიდან გამოვყავარ.
ტუმბოზე დადებულ მობილურს ვიღებ. ახალი შეტყობინება.
"მაპატიე"
ესემესში მხოლოდ ეს წერია. ნომერი უცნობია, მაგრამ ვხვდები ვინც არის.
რა უნდა ამ ბიჭს ჩემგან?
***********************
ფიქრი იმაზე თუ ბედი როდის რას გიმზადებს ტვინში განუწყვეტლივ გიკაკუნებს. დღეები, თვეები თუ წლები ამაზე ფიქრში უაზროდ გადის. როდესაც ხვდები, რომ ყველაფერმა ცუდმა უკვე ჩაიარა, სწორედ მაშინ იჩენს რაღაც თავს და ცხოვრება თავდაყირა გექცევა. ცდილობ ამ ყველაფერს გაუმკლავდე, მაგრამ ამისთვის საკმარისი ძალა არ შეგწევს. რა არის ცხოვრება? თითქოს არაფერი, მაგრამ ამავდროულად ყველაფერი. გეტყვიან: შენ უკვე დიდი ხარ იმისთვის რომ დაბრკოლებებს გაუმკლავდე. მაგრამ განა მართლა იციან თუ რაოდენ რთული გადასალახია ეს წყეული დაბრკოლებები? ამას მხოლოდ გაჭირვებას მოკლებული ადამიანი იტყვის. მე კი ამ კატეგორიას არ მივეკუთვნები. ჩემს ძველ ცხოვრებას რომ გადავავლო თვალი ვიცი რომ საკუთარი თავი იმაზე მეტად შემზიზღდება ვიდრე ახლა. ამიტომ ჭკვიანურ ხერხს მივმართავ და თავს ვიკავებ. ერთი თვალის შეხედვით თითქოს მარტივია, მაგრამ ვინმემ თავი ჩემს ადგილას რომ ამოყოს, მერწმუნეთ ის ერთი კვირა ვერ გაძლებს. მე კი რამდენიმე წელია რაც ასე ვარ, მიუხედავად ასეთი სასტიკი ცხოვრებისა მე მაინც მყარად ვდგავარ. და მე მგონია რომ ძლიერი ადამიანი ვარ. დიახ, ეს როგორც არ უნდა ჟღერდეს ჩემი მხრიდან მე ვიცი რომ ძლიერი ვარ! და ასეთად დავრჩები. მართალია, ზოგჯერ გრძნობების ულევი ტალღა მიტევს და ჩემს ჩაძირვას ლამობს. წყალი ყელამდე აღწევს მაგრამ ტალღისაგან თავის დაღწევას ვახერხებ და ნაპირზე სრულიად მშრალი გამოვდივარ. ყოველი დღე ტკივილით იწყება მაგრამ მას ვუგულებელყოფ.
თვალის გუგები ცრემლებით მევსება, მაგრამ ეს ხო მე ვარ? ალექსანდრა მიჩელი. გოგონა რომელსაც ცრემლები სისუსტის გამოხატვად მიაჩნია. ეს ასეა! თუ ცრემლებად დაიღვრები, ეს იმას ნიშნავს რომ ფარ-ხმალს ყრი. მე კი ეს არ მაწყობს. მახსოვს ერთხელ იმის გამო ვიტირე რომ მიყვარდა ადამიანი რომელიც ვერ მიტანდა, მე კი ის სიცოცხლესაც კი მერჩივნა. მართლაც, რა არის სიყვარული? ეს ის კითხვაა რომლის პასუხიც არ მაქვს. ვერ ვიტყვი რომ სიყვარულის არ მჯერა რადგან მყვარებია. სიყვარულის მჯერა, ოღონდ არა ორმხრივის. ამას იმიტომ არ ვამბობ რომ ახლაც შეყვარებული ვარ. არა! არავინ მიყვარს ახლა, მაგრამ არ გაგიკვირდეთ თუ რამოდენიმე დღის შემდეგ ბალიშში თავჩარგობილს, აცრემლებულს მიპოვნით.
ახლა ჩემს ოთახში, საწოლზე ვზივარ. გაუძრევლად. არ ვიცი რატომ ვარ ასე, რისი გაკეთება მინდა. თითქოს რაღაც მაკლია, ან თუნდაც ვიღაც. მაგრამ ვინ? თავში ქაოსურად მოძრაობენ კითხვები. ხვალ ორშაბათია, უნივერსიტეტი იწყება. სიმართლე, რომ ვთქვა წასვლა საშინლად მეზარებ,ა მაგრამ იძულებული ვარ, რომ წავიდე. სულ რაღაც ორი წელი და სწავლას ვამთავრებ. ჩემს მიზნამდე ორი წელი მაშორებს. დრიფტს შევეშვი, არ ვიცი რატომ მაგრამ ამ ხნის განმავლობაში სურვილი არ გამჩენია რომ მონაწილეობა მიმეღო, რაც შეეხება ნარკოტიკს. ვერ ვეშვები. ეს არ არის ადვილი. გუშინ გავიკეთე, ვცდილობდი რომ მომეთმინა მაგრამ უკიდურეს მდგომარეობამდე მივედი ამიტომ ვეღარ შევძელი მოთმენა. გამიჭირდება გადაჩვევა, ან საერთოდ ვერ გადავეჩვევი. თვალები ამეწვა, ხელებს სახეზე ვიფარებ და თვალის გუგებს ვისრესს. მაფიქრებს ის რომ თვალი ჯერ კიდევ არ მომირჩა, ნუთუ საქმე სერიოზულადაა? არ ვიცი. თვალების სრესვით საწოლიდან ვდგები. მობილურს შარვლის ჯიბეში ვიდებ და ოთახიდან გავდივარ. კიბეებზე ჩასვლისას მობილუტი ტელეფონი რეკვას იწყებს. ჯიბიდან ვიღებ. უცხო ნომრის დანახვისას ვთიშავ. არ მაქვს არავისთან საუბრის სურვილი. მობილურის ჯიბეში ჩადებას ვერ ვასწრებ რომ მობილურის ხმა კვლავ იქცევს ჩემს ყურადღებას.
-გისმენთ. - გაღიზიანებულმა, მაგრამ ამავდროულად თავაზიანად ვუპასუხე უცნობს.
-შეგიძლია შემხვდე? -აკაკის ბოხი ხმის გაგონებისთანავე ყელი მიშრება. ტანში უცნაური გრძნობა მივლის. პულსი მიჩქარდება.
-რა გინდა? -დაბნეულმა ვკითხე. მარჯვენა ხელით კიბის მოაჯირს ვეყრდნობი, მეორეს კი ნერვიულად ვმუჭავ.
-შენი სახლის წინ კაფე რომ არის იქ გელოდები. -ისე რომ ვერაფრის თქმას ვასწრებ მითიშავს. დაბნეული ირგვლივ ვიხედები. დარწმუნებული არ ვარ იმაში რომ ღირს მასთან შეხვედრა. მოუხედავად ჩემი არათავდაჯერებულობისა მაინც სირბილით ჩავდივარ კიბეებზე.
-ჯეს მალე მოვალ. -ლეპტოპთან მჯდომ ჯესის ყოველგავრი მისალმების გარეშე ვტოვებ. გარეთ გასვლისთანავე სიცივე მიტანს. ხელები მხრებზე შემოვიწვდინე. თვალები მეხუჭება. წვა უფრო ძლიერდება. თავს ვაქნევ და თვალებს ვახელ. ვცდილობ დავაიგნორო ის ტკივილი რომელიც უფრო ძლიერდება. გზაზე მაშინ გადავდივარ როდესაც შუქნიშანზე წითელი ინთება. თვალში აკაკის მანქანა მხვდება, ის სწორედ იმ კაფის წინ დგას რომელზეც ის მელაპარაკებიდა. დაუფიქრებლივ ვაღებ კაფის კარს. თვალებს აქეთ-იქით ვაცეცებ და მის პოვნას ვლამობ. ნერვიულად მეღიმება მის დანახვაზე. ის დგება და ჩემკენ მოდის. თვითონაც იღიმის. როდესაც მიახლოვდება ხელებს მხვევს და მიხუტებს. მისი ამ ჟესტისაგან გაკვირვებული მაგრამ ამავდროულად ნასიამოვნები მეც ვხვევ ხელებს.
-მახსოვს, რომ ყავა არ გიყვარს ამიტომ ვაშლის წვენი შევუკვეთე შენთვის. -მშორდება და კეფის სრესვით მაგიდაზე მდგომი წვენისკენ მანიშნებს.
-ოუ, გმადლობ. -ის ფაქტი, რომ მას ახსოვს ეს, მახარებს. პატარა მაგიდისკენ მივდივარ და ვჯდები. აკაკი წინ მიჯდება. ის საოცრად გამოიყურება. მისი შავი "საროჩკა", გახსნილი ღილები რომლებიც ნახევარ გულ-მკერდს უჩენეს, მოტმასნული ასევე შავი შარვალი და ო, ღმერთო. სიცილი მიტყდება მისი ფეხსაცმელების დანახვისას. აკაკი თვალს ჩემს მზერას აყოლებს და როდესაც ხვდება ჩემი სიცილის მიზეზსს თვალებს მიბრიალებს.
-ვიცი, არაფერი თქვა. -არაფრის თქმას არ მაცდის და თითის ქნევით მაფრთხილებს. თავს ვუქნევ და სიცილის შეკავებას ვცდილობ, მაგრამ როგორც კი შევხედავ მის წვეტიან ფეხსაცმლებს ეგრევე მეცინება.
-მოვრჩი. -ღრმად ამოვისუნთქე და ვუთხარი, მაშინ როდესაც მის კიდევ უფრო შეჭმუხნულ სახეს შევეჩეხე.
-რისთვის დამიბარე აქ? -სერიოზული ტონით ვკითხე. მას სახე უმკაცრდება როდესაც ამ კითხვას ვუსვამ. ჩვენს შორის სიჩუმე ისადგურებს. ხელებს ნიკაპქვეშ ვიდებ და მაგიდას იდაყვებით ვეყრდნობი. მის სახის ნაკვთებს თვალს ვერ ვაშორებ.
-ჰოოო. -საუბარს იწყებს, მაგრამ როდესაც ვერ აგრძელებს ნერვიულად ხელს თმებში იცურებს და თმას უკან იყრის. თვალის გუგები კვლავ მეწვის. თვალებს ვახამხამებ. თავს ოდნავ დაბლა ვხრი. ცრემლის ბურთულა მიგორდება და მაგიდაზე ეცემა. შეუმჩნევლად ვწმენდ მაგიდაზე დაცემულ ცრემლს.
-ალექსანდრა? -აკაკი ჩემი ყურადღების მისაქცევად ოდნავ ხმამაღლა მომმართავს, როგორც ჩანს აქამდეც დამიძახა მაგრამ ვერ გავიგონე.
-ამ, დიახ. -თავს მაღლა ვწევ.
-თვალებზე რა გჭირს? -შეშფოთებული ჰარი დგება და ჩემთან მოდის.
-თვალის გუგები ჩაწითლებული გაქვს. -სკამს ახლოს წევს და ჯდება. ჩვენი ფეხები ერთმანეთს ეხება.
-ისეთი არაფერია. -ძალით ვუღიმი.
-ნუ მატყუებ! - მისი ცერა თითი ლოყაზე მეხება, შემდეგ კი მარცხენა თვალის ყვრიმალზე.
-რა გჭირს? - კვლავ მიმეორებს.
-მაშინ როდესაც ავარიაში მოვყევი, თვალი დამიზიანდდა. არ ვიცი რა მჭირს, მაგრამ იმ დღის შემდეგ თვალის გუგები ხშირად მიწითლდება და მეწვის. - სიმართლის თქმა ვამჯობინებ. მზერას ვარიდებ. კაფის კარისკენ ვიხედები, მაგრამ აკაკის თითი, რომელიც ნიკაპზე მეხება თავს მისკენ მაწევინებს.
-ახლავე წავალთ ექიმთან. -მეუბნება თუ არა ეგრევე დგება.
-არა, არა აკაკი. საშიში არაფერია. -ვეწინააღმდეგები, მკლავზე ვკიდებ ხელს და ჩემკენ ვქაჩავ.
-ალექსანდრა, ნუ მაიძულებ რომ ძალით წაგიყვანო. - მკაცრად მეუბნება. ირგვლივ იხედება. ალბათ იმის დასარწმუნებლად გვიყურებს თუ არა ვინმე. მისი მზერა მე მიბრუნდება როდესაც რწმუნდება რომ არავინ გვიყურებს.
-კარგი. -დანებებული ვდგები. ისე რომ ჰარის არ ველოდები კაფიდან გავდივარ.
მისი ასეთი უეცარი დამოკიდებულება ჩემს მიმართ მაბნევს. ერთი კვირა საერთოდ არ ჩანდა, მანამდე ასე, რომ ვთქვათ სიცოცხლე გამიმწარა. ახლა კი ისე მექცევა თითქოს კარგი მეგობრები ვიყოთ.
-იმედია ფეხით წასვლას არ აპირებ.- მეწევა, ხელს მკლავზე მკიდებს და მისკენ მაბრუნებს. იმდენად დავიბენი, რომ აკაკის მანქანას ავცდი.
-არა.- მკვახედ ვეუბნები, ხელს ვაშვებინებ. მის მანქანას ვუახლოვდები, უკანა კარს ვაღებ და ვჯდები. ექიმთან წასვლა უკვე დიდი ხანია, რომ მინდა, მაგრამ მაინც ვერ მივდიოდი რადგან იქაურობა ცუდად მხდის.რომ არა ჩემი სურვილი აკაკიმ რომც გამკოჭოს მაინც ვერ წამიყვანს.
-შეგიძლია წინ გადმოხვიდე. -მანქანის დაქოქვამდე მეუბნება. როდესაც უარის ნიშნად თავს ვაქნევ, მას ეცინება. მანქანას ქოქავს და ნელი სიჩქარით საავადმყოფოს გზას ადგება. საავადმყოფოში მალევე მივდივართ. კარს ვაღებ და გადავდივარ. ჰარიც უცებ გადმოდის.
-არ არის აუცილებელი წამოხვიდე. -ვეუბნები, იმ იმედით რომ ის არ დამთანხმდება. არაფერს ამბობს. ხელს წელზე მხვევს და შესასვლელისკენ მიბიძგებს. შეუმჩნევლად მეღიმება.
-ექიმი მილინგტონი თავისუფალია? -აკაკი ერთ-ერთ ექთანს მიმართავს.
-ახლავე გავიგებ. -გოგონა მობილურ ტელეფონთან მიდის, ნომერს კრიფავს და რეკავს.
-ექიმო თავისუფალი ხართ? თქვენთან პაციენტია... დიახ... კარგით. -პაუზებით საუბრის შემდეგ საუბარს ამთავრებს და ჩვენთან მოდის.
-გაგიმართლათ, ორ საათამდე თავისუფალია. -საათისკენ გვანიშნებს. ორის ნახევარია. არა უშავს ნახევარი საათიც არ არის საჭირო. ყოველ შემთხვევაში მე ასე მგონია.
-გმადლობთ. -აკაკი თავს უკრავს. ლიფტისკენ მივყავარ. როგორც კი იღება ორივე შედივართ.
-მძულს აქაურობა. -ჩურჩულით ვამბობ. აკაკი ხელს წელიდან მაშორებს, ჩემს ხელს მისაში იქცევს და მსუბუქად მიჭერს. ეს ერთგვარი გამამხნევებელი ჟესტია. ლიფტი მეხუთე სართულზე ჩერდება. გამოდვივართ და ექიმის კაბინეტისკენ მიდივართ.
ერთი-ორჯერ დაკაკუნების შემდეგ ექიმის ხმამაღალი ხმა ნებას გვრთავს რომ შევიდეთ. შევდივართ. ეს ის ექიმი არ არის რომელმაც ოპერაცია გამიკეთა. მისალმების ნიშნად ორივეს ხელი ჩამოგვართვა.
-გისმენთ. -ქაღალდებს რომლებიც წინ უდეს განზე წევს.
-მინდა რომ გამოკვლევა ჩაუტაროთ, თვალის. -როდესაც ხმა არ ამოვიღე ჰარიმ დაიწყო საუბარი.
-კარგით, წამობრძანდით. -ექიმი სკამიდან დგება და კარისკენ გვანიშნებს. როდესაც ექიმი გადის მას ჩვენც უკან მივყვებით.
-თქვენ აქ დაგველოდეთ. -აკაკის მიმართავს მაშინ როცა სპეციალურ ოთახის კარებთან მიდივართ. ის ხელს მიშვებს და ღიმილით თვალს მიკრავს. შიშისაგან მუცელი მტკივდება. მაგრამ ამას არ ვიმჩნევ და ექიმთამ ერთად ოთახში შევდივარ.

აკაკის თვალთახედვა:
მათი კოლიდორიდან გაუჩინარებისთანავე ჯიბიდან სიგარეტს და ასანთს ვიღებ. სიგარეტს ტუჩებს შორის ვიქცევ, ვუკიდებ. სიამოვნებისაგან მეხუჭება თვალები როდესაც სიგარეტის კვამლი ორგანიზმს ედება. უეცრად მახსენდება ის თუ სად ვარ ამიტომ სიგარეტს სანაგვე ყუთში ვადგებ. იქვე მდგომ სკამზე ვჯდები. მათი შესვლიდან ათი წუთიც არ იქნება გასური როდესაც ექიმი გამოდის. მხოლოდ ექიმი.
-ვერც კი ვიფიქრებდი თუ საქმე ამდენად ცუდად იყო. -მის სიტყვებზე თავზარი მეცემა.
-რა სჭირს მას? -გაურკვეველ მდგომარეობაში მყოფი ვეკითხები.
-თვალის ორივე გუგა დაზიანებული აქვს. მას სასწრაფო ოპერაცია ესაჭიროება. დღესვე. თუ თანახმა იქნებით ჩემს დასვენების საათებს მისი ოპერაციისთვის გამოვიყენებ.
-გაუკეთეთ მას ოპერაცია. -უყოყმანოდ ვუქნევ თავს.
-მაგრამ, ოპერაციამ შეიძლება არასასურველი შედეგი გამოიღოს. ის ამ ოპერაციის შემდეგ, ან იხილავს მზის სინათლეს ან ვერ იხილავს. -ექიმის ამ სიტყვებზე ტანში ისეთი გრძნობა მივლის თითქოს მდუღარე წყალი გადამასხეს, ახლა კი ვიწვი. ხელებს თმაში ვიცურებ.
-ყველანაირად ეცადეთ, რომ მან კვლავ შეძლოს დანახვა. -როგორც კი ვეუბნები ეგრევე ვტოვებ იქაურობას. ლიფტის ნაცვლად კიბეებზე ჩავრბივარ. მობილურს ჯიბიდან ვიღებ და დათას ნომერს ვკრიფავ.
-ექიმი მილინგტონის საავადმყოფოში, ახლავე! -არაფრის თქმას არ ვაცდი და ვუთიშავ. როგორც იქნა ჩამოვაღწიე პირველ სართულამდე.
-უკაცრავად თქვენ. -მესმის თუ როგორ მეძახის ვიღაც უცნობი. ქალის ხმაა, მაგრამ ყურადღებას არ ვაქცევ და გარეთ გავდივარ. გარეთ გასვლისთანავე ვიღებ სიგარეტს, ვუკიდებ და რამდენიმე ნაპასს შეუსვენებლად ვარტყამ.
ჯანდაბა, ჯანდაბა, ჯანდაბა.
ის არ უნდა დაბრმავდეს.
-აკაკი? -ათი წუთის შემდეგ დათას ხმა ჩემამდე აღწევს.
-ალექსანდრას ოპერაციას უკეთებენ, ოპერაციის შემდეგ კი მან შესაძლოა მხედველობა დაკარგოს. ამის დედაც. - შევიკურთხე, სიგარეტის დამწვარ ნამცეცს ნაგვის ურნაში ვადგებ.
-დამშვიდდი, ყველაფერი კარგად იქნება მაგრამ რა მოუვიდა მას? -ზეინი მხარზე მადებს ხელს.
-გახსოვს ის დღე როდესაც გითხარი, რომ რბოლაში ვიღებდი მონაწილეობას?

"წარსული"
როგორც კი მობილური გამოვრთე, ეგრევე ჯიბეში ჩავიდე. გასაღები ავიღე და პირველ სართულზე ჩამოვედი.
-დარწმუნებული ხარ რომ მონაწილეობას მიიღებს? -ზეინმა რომელიც ტახტზე ჩამომჯდარიყო და ლეპტოპში თავით ჩამძვრალიყო, თავი ამოყო და სერიოზული ტონით მკითხა.
-დარწმუნებული რომ არ ვიყო, იქ არ დავაპირებდი წასვლას. - მაგიდაზე მდები სიგარეტი ავიღე და მოვუკიდე.
-მონაწილეობას მხოლოდ იმიტომ ვიღებ, ვიცი რომ იქ იქნება. ეს ჩემი შანსია. - ერთი-ორი ნაპასი დავარტყი, შემდეგ კი ურნაში მოვისროლე.
-ნუ იქნები . -სანამ სახლიდან გამოვიდოდი მომაძახა.
"ნუ ვიქნები !" საკუთარ თავს გონებაში შემოვუძახე, ჩემს მანქანაში ჩავჯექი. დავქოქე და ადგილიდან მოვწყდი.დათქმულ ადგილამდე ხუთ წუთში მივედი. ხალხის ბრბო ჩემს დანახვაზე განზე გაიწია და გზა დამითმეს. თავდაჯერებულს გამეღიმა როდესაც კუთხეში ნაცნობი სილუეტი დავლანდე. გამხდარი სილუეტი ჩემკენ ზურგით იდგა და მის წინ მდგომს რაღაცაზე ელაპარაკებოდა.
ეს ჩემი შანსი იყო. შანსი იმისა რომ წლების წინ დაშვებული შეცდომა გამომესწორებინა. შანსი იმისა რომ დამებრუნებინა ადამიანი, რომელმაც მოსვენება დამაკარგვინა.

"აწმყო"
ალექსანდრას თვალთახედვა"
*ოპერაციის შემდეგ*
ტანში სისუსტეს ვგრძნობ, თვალებში ოდნავ წვას. თვალებს არ ვახელ, მეშინია.
ხელები ფრთხილად მიმაქვს თვალებსთან. თითები ნაჭერს ეხება, ვხვდები რომ თვალები ახვეული მაქვს. იმ ღილაკის ძებნას ვიწყებ რომლის მეშვეობითაც ექთნის გამოძახებას შევძლებ. საბედნიეროდ ამას ვახერხებ, ღილაკს თითს ვაჭერ. მალევე კი პალატის კარი იღება.
-საღამო მშვიდობისა. -ესეიგი უკვე მოსაღამოვდა. საწოლზე ოდნავ ვიწევი.
-საღამო მშვიდობისა, სახვევს როდის მომხსნით? -პირდაპირ იმ კითხვით გადავდივარ რომელიც მაინტერესებს.
-გაწერიდან მეორე დღეს. -ექთანი მპასუხობს.
-და როდის გამწერთ?
-ხვალ საღამოს, ახლა კი გთხოვთ დაისვენეთ. თუ რამე დაგჭირდებათ შეგიძლიათ ღილაკზე ერთხელ თითის დაჭერით მიხმოთ. - ამის თქმიდან რამდენიმე წამში კარის გაღების და დახურვის ხმა მესმის. წავიდა. ბალიშს ვისწორებ. საწოლზე კომფორტულად მოვკალათდი მაგრამ ამ საწოლს ნამდვილად ვერ ვუწოდებ კომფორტულს. ქვასავით უხეშია. სიმართლე რომ ვთქვა ვაზვიადებ, ქვასავით არა, ხესავით. ამას ყურადღებას არ ვაქცევ, ახლა მხოლოდ იმაზე მეფიქრება თუ რა მოხდება ზეგ.
იმედია ის არ მოხდება რისიც ყველაზე მეტად მეშინია.
ვერ ვიტყვი დილა როგორ დაიწყო. რადგან არც კი ვიცი დილით გამეღვიძა თუ ღამით. ამის გარკვევასაც არ ვცდილობ. გუშინ საავადმყოფოდან გამომწერეს, დღეს კი სახვევები უნდა მომხსნან. ახლა ჩემს საწოლზე ვზივარ და ვფიქრობ იმაზე თუ როგორ ჩაივლის დღევანდელი დღეს. სახვევებს მომხსნიან. გამიმართლებს და კვლავ ვიხილავ სინათლეს, ან არ გამიმართლებს და დავბრმავდები. მოვიტყუები რომ ვთქვა არ ვღელავ მეთქი. ვღელავ, მაგრამ არა იმდენად რომ ამის გამო თითები ამიკანკალდეს და მუცლის არეში ტკივილი ვიგრძნო. თუ დავბრმავდები ჩემს ბედს შევეგუები. მაგრამ როდესაც ყველაფერს ვუღრმავდები, ვაანალიზებ იმას რომ სიბრმავის შემთხვევაში იმ ადამიანებს ვეღარ ვიხილავ რომლებიც ჩემს გულში დიდ ადგილს იკავებენ. იმას ვერ გავაკეთებ რასაც აქამდე ვაკეთებდი და მომავალში ვაპირებ. ვეღარ ვისწავლი იურიდიულზე და ოთხწლიანი შრომა წყალში ჩამეყრება. მახსოვს უნივერსიტეტის პირველი დღე, არც თუ ისე საშინელება იყო. მიუხედავად იმისა, რომ ერთი წელი გამირთულდა მე მაინც არ ვნებდებოდი და ის დაკარგული წლები ერთ წელიწადში ავინაზღაურე. დღე და ღამე არეული მქონდა. სწავლა, სწავლა და სწავლა. შრომამ შედეგი გამოიღო, მეორე კურსზე უკვე სხვა მეორე კურსელებს დაწეული ვიყავი, ამაში კი ის ნასწავლი დამეხმარა რომელიც საგიჟეთში თავის ამოყოფამდე ვისწავლე. ძალიან ნიჭიერი ვიყავი, მეტიც, სკოლაში პირველი ვიყავი სწავლით. ჩემს კლასელებს ყოველთვის წინ ვუსწრებდი, როდესაც მეორე კლასში ვიყავი და ჩემი თანაკლასელები წიგნის შუა ნაწილამდე იყვნენ მისულნი მე უკვე მესამე კლასის წიგნს ვამთავრდები. ამას დამატებული კი კლას გარეშე საკითხავების მთელი ტომი თუ ნაწილი მქონდა ჩამთავრებული. სწავლა ის ერთადერთი რამ იყო, რაც ოდესღაც ჩემთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი იყო. არც ახლა ვაყენებ სწავლას უკანა პლანზე. რადგან გაუნათლებელი გოგონა თუ ბიჭი ჩემს თვალში არაფერს ნიშნავს. მე კი არ მინდა რომ ვინმემ ჩემზე ისე იფიქროს როგორც მე ვფიქრობ იმ გაუნათლებელ თაობაზე. აქ გადმოსვლის დღიდანვე იმისთვის ვისწრაფვი რომ მე, საკუთარი თავით ვიამაყო. მაგრამ ახლა იმის წარმოდგენაზე რომ შეიძლება შესაბრალისი გავხდე, ეს კი სიბრმავეს ბრალი იქნება გული მეკუმშება. მირჩევნია მომკლან ვიდრე ჩემზე თქვან თუ რაოდენ საწყალი გავხდი.
კარზე კაკუნის ხმა იმის, ეს კი იმის მიმანიშნებელია რომ ექიმი მოვიდა. ჯესის ვთხოვე, რომ ჩემს ოთახში მხოლოდ მაშინ შემოსულიყო როდესაც ექიმი მოვიდოდა. ექიმი კი მოვიდა, ესეგი უკვე მოსაღამოვდა.
-მობრძანდით. - კარისკენ თავს ოდნავ ვატრიალებ. კარი იღება, კარს მიღმა მდგომ ადამიანს ან თუნდაც ადამიანებს ვერ ვხედავ მაგრამ წარმოვიდგენ თუ როგორი მოწყენილი სახით დგას ჯესი და თვალს ვერ მწყვეტს. ამაზე თავს ოდნავ ვაქნევ.
-მისტერ მილინგტონი მოვიდა. - ჯესის ხმა საშინლად ჟღერს, ისე თითქოს მთელი ერთი თვე ქვითინს მოჰყოლოდა და ამის გამო ხმა ჩაეხლიჩა.
-საღამო მშვიდობისა ალექსანდრა, თავს როგორ გრძნობ? -კარის მიხურვის შემდეგ ექიმი მილინგტონის ნაბიჯების ხმა მიახლოვდება. საწოლი ქვემოთ იწევა, როგორც ჩანს ის საწოლზე ჩამოჯდა.
-არ ვიცი. -გულრწფელად, მხრების ჩეჩვით ვპასუხობ.
-კარგი, ახლა სახვევს მოგხსნი და იმ შემთხვევაში თუ... -წინადადებას წყვეტს.
-ნუ დაპანიკდები, კარგი?- მთავარ სათქმელს აღარ ამბობს. მისი ხმა მზრუნველი და თბილია. მისი სათქმელის დასრულება არც არის საჭირო, ეს ისედაც ვიცი.
თანხმობის ნიშნად თავს ვუქნევ. ჩემი თანხმობის შემდეგ მისი თითები სახეზე მეხება, რაზეც ვკრთები რადგან თითები ცივი აქვს. სახვევს ნელ-ნელა მხსნის. ალბათ ფიქრობს რომ მეტკინება ამიტომ ფრთხილობს მაგრამ მე სულაც არ მტკივა. ეს წუთები საუკუნედ იწელება. მოუთმელობისაგან ლამისაა ავხტე და სახვევის დარჩენილი ნაწილი მოვიგლიჯო. თვალებზე ცივი ჰაერი მეხება. სახვევი აღარ მაქვს შემოხვეული. ახლა მხოლოდ თვალების გახელა მაშორებს ტკბილ თუ მწარე რეალობას. ვორჭოფობ. მინდა რომ გავახილო მაგრამ ამის ძალა არ შემწევს. ვაი თუ გავახილო და ჩემი ოთახის ნაცვლად სრულ სიბნელეს შევეჩეხო. ნერწყვს ხმაურიანად ვყლაპავ.
-უნდა სცადო. - ექიმი ჩემს ასეთ რეაქციას ამჩნევს ამიტომ ხელს ხელზე მადებს და გამამხნევებლად მეუბნება.
"ერთი, ორი, სამი" გულში გადავითვალე და თვალებს ვახელ. ირგვლივ ვიხედები და ნერვიულად მეცინება. მწარე რეალობას ვიხსენებ და ყელში ცრემლის ბურთულა მეჩხირება. ჩემს მომავალს წარმოვიდგენ და მინდა რომ გავიქცე, სადმე გადავიკარგო. მწარე რეალობა, დიახ! ეს მწარე რეალობაა. მე დავბრმავდი, ამჟამად არა დროებით არამედ სამუდამოდ.
-ალექსანდრა? -ექიმის ხმა ყურში ბუნდოვნად ჩამესმა.
-შეგიძლიათ წახვიდეთ. -უხეშად არა მაგრამ ჩემი ხმა მაინც განსხვავებულად მოისმის მთელს ოთახში.
-ძალიან ვწუხვარ ალექსანდრა. -ჩურჩულით აღმოხდა მისტერ მილინგტონს. ნაბიჯების ხმას კარის ხმა მოსდევს. ახლა კვლავ მარტო ვარ, ოღონდ ახლა მეწყვილე გამომიჩნდა, სახელად მწარე რეალობა. მეწყვილე რომელიც ჩემი მუდმივი თანამგზავრი უნდა იყოს. ემოციებისაგან აღელვებული ღრმად სუნთქვას ვიწყებ, არ მინდა რომ სისუსტემ მძლიოს და ახლა ასეთ მდგომარეობაში ეს გამოვავლინო მაგრამ ახლა ამაზე დიდად არ ვღელავ. როდესაც ცრემლის ბურთულა თვალის გუგიდან ლოყაზე გორდება, მას მეორე მოსდევს, მეორეს მესამე, მესამეს კი მეოთხე და ასე უსასრულოდ აგრძელებენ სვლას.
არ ვიცი ეს რამდენ ხანს გრძელდება მაგრამ ბოლოს დაღილობისაგან თვალის ქუთუთოები მიმძიმდება.
***
ძილისგან სახეზე ხელების შეხება მწყვეტს, დაფეთებული ვიწევი. ირგვლივ ვიხედები მაგრამ ამ სიბნელეში ვერაფერს ვერ ვხედავ. ვიბნევი, ვერ ვხვდები თუ რა ხდება. ასე მალე დაღამდა?
საკუთარ თავზე ხმამაღლა მეცინება მაშინ როდესაც ყველაფერი მახსენდება.
-ძალიან ვწუხვარ. -ჯესის ხმა მაშინებს ამიტომ გულს ბაგა-ბუგი გაუდის. ეს მოულოდნელი იყო. მის ხმას ახლა საგრძნობლად ვარჩევ. ის ახლაც ტირის.
-დამშვიდდი ჯეს. -ხელების ფათურით მის მხარს ვეძებ, როგორც კი ვპოულობ ოდნავ ძლიერ ვუჭერ.
-ყოველთვის მშურდა შენი სიმშვიდის. - ჩემს ამ ზოგჯერ კარგ მაგრამ ზოგჯერ ცუდ თვისებას ხაზს უსვამს. ჩემი თავის მე თვითონვე მიკვირს. როგორც არ უნდა გავცეცხლდე ეს მხოლოდ წამიერია, ამის შემდეგ ყოველთვის სიმშვიდეს ვინარჩუნებ. ჩემი ამ სიმშვიდით ძალიან ბევრს ვაღიზიანებ. მე კი მსიამოვნებს როდესაც მათ მოქუფულ, დაბღვერილ სახეებს ვუყურებ. მაგრამ დღეიდან ეს ყოველივე წარსულს ჩაბარდება. ადამიანების სახის ნაკვთების დანახვას ვერ შევძლებ. მხოლოდ შემეძლება შევიგრძნო. მათ ღიმილს მხოლოდ ჩემს წარმოსახვაში თუ წარმოვიდგენ.
-ალი, ყველაფერი კარგად იქნება. იმკურნალებ, ეს კი გაამართლებს. -ჯესის ხელები გარს მეხვევა.
-შენთან ემია, შენი ნახვა უნდა, მაგრამ კიდევ ერთი ადამიანია აქ, რომელსაც შენი ნახვა არანაკლებ უნდა. -ჯესიმ დაამატა.
-არ შემოუშვა ის. -ვხვდები ვინც არის, ამიტომ გარკვეული მიზეზების გამო არ მინდა რომ მან ასეთ მდგომარეობაში მნახოს.
-უკვე შემოვედი, ამიტომ არა მგონია, რომ ჩემი გაგდება შეძლო.-ბოხი, ხრიწიანი ხმა ჩემს ყურთა სმენას მისკენ იქცევს. ვერც კი ვხვდები თუ როდის შემოვიდა. კარის ხმა არც კი გამიგია.
-მშვიდად ალი, დაელაპარაკე მას. -ჯესი ჩურჩულით მეუბნება, საწოლიდან დგება და ოთახიდან გადის. საწოლზე ვჯდები. ოთახში სიჩუმე ისადგურებს რომელიც თავს უხერხულად მაგრძნობინებს.
-თავს როგორ გრძნობ? - იმედია ამას საუბრის წამოწყების მიზნით მეკითხება.
-მშვენივრად. -ირონიულად ვუთხარი. დარწმუნებული ვარ მან იცის რაც მჭირს.
-მინდა, რომ წახვიდე. -რამდენიმე წამიანი დუმილის შემდეგ დავამატე. ახლა ყურადღების გასაფანტად თმის სამაგრს ხელების ფათურით საწოლზე ვეძებ, თუმცა მახსენდება რომ ის მაჯაზე მიკეთია. ვიხსნი და თმას მაღლა ვიმაგრებ.
-რატომ? - რატომ არ უნდა, რომ შეეშვას ამ რიტორიკულ კითხვებს?
-არ მინდა ასეთს მხედავდე. -სწრაფად ვუპასუხე. თავს კარისკენ ვატრიალებ. სავარადოდ ის ჯერ კიდევ იქ დგას.
-ჩემთვის ამას არ აქვს მნიშვნელობა. - ალბათ ახლა მხრებს იჩეჩავს. არ გამიკვირდება თუ რამდენიმე ნაბიჯს გადმოდგამს და ამით ის ჩემთან აღმოჩნდეს. სწორედ ასე ხდება. საწოლი ოდნავ ქვემოთ იწევა. თვალებს ვატრიალებ და უკან ჩოჩვით ვიხევ.
-მოდუნდი ალექსანდრა! ნუ ხარ დაძაბული! - დაძაბული? ჰო ის მართალია, მთელი ამ ხნის განმავლობაში დაძაბული ვზივარ. მისი სიტყვები ჩემზე არ მოქმედებს.
-აკაკი, რისთვის მოხვედი? - წეხანდელ ნათქვამს ვაიგნორებ.
-კაფეში დაწყებული საუბრის გაგრძელებას ვაპირებ. უფრო სწორად, რომ ვთქვა ვერ დაწყებული საუბრის.
-კარგი, გისმენ. - ძალიან მაინტერესებს თუ რისი თქმა უნდოდა მაშინ. წამით სიჩუმე ჩამოვარდა. არ ვიცი ახლა ჰარი როგორ გამოიყურება. ძალიან მინდება ეს დანახვით თუ ვერა შევიგრძნო მაინც. მისკენ ჩოჩვით მივდივარ, როდესაც ვრწმუნდები რომ მასთან ახლოს ვარ, დაუკითხავად ვკიდებ სახეზე ხელებს. პირველი რაც მხვდება ცხვირია. მისი პატარა და წვრილი ცხვირი მახსენდება. თითები ზემოთ ამაქვს, თან ისე რომ ვფრთხილობ. ამჟამად თითი თვალებზე მხვდება. გულში მეღიმება მისი მწვანე თვალების გახსენებისას. როდესაც ხელი შუბლზე ხვდება, მაშინ ვრწმუნდები რომ ახლა კოპებშეკრული მიყურებს ამიტომ შემკრთალი ხელებს უკან ვწევ მაგრამ ჩემდა გასაკვირად ხელებს უკან მაბრუნებინებს. არ არის წინააღმდეგი რომ სახეზე შევეხო.
-კოპები გახსენი. -ჩურჩულით ვუთხარი. ამაზე ის მართლაც ასრულებს ჩემს მითითებას.
-Good Boy. -ბრიტანული აქცენით ვეუბნები და მეღიმება. თითი მოულოდნელად ბაგეებზე მხვდება. ცერა თითს ქვედა ტუჩზე დავატარებ. ძალიან ფაფუკია.
-მიყვარხარ ალექსანდრა. -ახლა რაც გავიგონე ის გაოგნებული მტოვებს. ალბათ მომესმა, რადგან შეუძლებელია ეს აკაკის ეთქვა.
-ჰო, ალექსანდრა მიყვარხარ და ეს არ მოგესმა. - მისი სიტყვები დასადგურებულ სიჩუმეს აღვევენ. მისი ამჟამინდელი სიტყვები კი მარწმუნებს მისი წინა წინადადების სისწორეში. ვუყვარვარ? ეს მართლა შეუძლებელია. ის, ისე საშინლად მექცეოდა. ვერ ვხვდები როგორ ვუყვარვარ. ხელებს სახიდან ვაშორებ.
-ამას იმიტომ მეუბნები, რომ გეცოდები? -შეშფოთებულს აღმომხდა სიტყვები.
-არა, ამას იმიტომ გეუბნები რომ მიყვარხარ. ხუთი წელია რაც ამის თქმას ვლამობ მაგრამ დღემდე ვერ გავბედე. არავისთვის არასდროს მითქვამს ეს, ალბათ ამიტომ გამიჭირდა ასე ძალიან. - როგორც კი წინადადებას ასრულებს ღრმად სუნთქვას იწყებს.
-შეუძლებელია გიყვარდე, შენ საშინლად მექცეოდი. ყოველთვის მამცირებდი. -ენის ბლუყუნით ვუთხარი. ხელებს ნერვიულად ვიქნევ აქეთ-იქით.
-მე ასეთი ვარ ალექსანდრა და მე შენ მიყვარხარ. - უკვე მესამედ მეუბნება ამას. ჩემს ხელებს მისსაში იქცევს. მისი ბაგეები ჩემს ხელებს ეხება. მსუბუქ კოცნას მიტოვებს.
-წადი აქედან. -იმის გახსენებაზე თუ როგორ გამამწარა სიბრაზე მიპყრობს. ვუყვარდი, მაგრამ ამას მაინც აკეთებდა? ღმერთო. არ მჯერა. ის მე მატყუებს. უნდა რომ ამის შემდეს შემიყვარდეს, და როდესაც ეს მოხდება გამანადგურებს.
-მატყუებ.
-არ გატყუებ ალექსანდრა. მიყვარხარ იმაზე მეტად ვიდრე ამის წარმოდგენა შეიძლება. - ისე, რომ ვერაფრის გაანალიზებას ვერ ვახერხებ, მშორდება და კარის ხმით თუ ვიმსჯელებ ოთახიდან გადის.
***
დრო ისე სწრაფად გადის, რომ თვალის დახამხამებას ვერ ვასწრებ. დრო ლიანდაგზე შემდგარ მატარებელს მაგონებს. არ ვიცი საით მიიჩქარის ასე და რატომ, იქნებ რაღაცას ან თუნდაც ვიღაცას გაურბის. ფაქტია რომ გაჩერებას არ აპირებს. ზოგჯერ მინდება რომ დრო გაჩერდეს და იმის გაანალიზება შევძლო რაც ჩემს ირგვლივ ხდება. დაახლოებით ერთმა თვემ განვლო იმის შემდეგ რაც ჰარი ვნახე. მის ნათქვამზე დღესაც ვფიქრობ. ჩემს ოთახში გაუნძრევლად ვზივარ და ფიქრში დროს ფუჭად ვხარჯავ. გაუნძრევლად ჯდომა, რომ არა რამეს შევეჯახები. ამიტომ ვამჯობინებ, რომ მხოლოდ ჩემს ოთახში ვიყო. რაც შეეხება აკაკის. ის მე კვლავ მაფიქრებს. მისმა სიტყვებმა ჩემზე ძალიან იმოქმედა, რაც დამეტყო კიდევაც. მასზე ფიქრისას გული ადგილზე ვერ ჩერდება. მაშინებს ამის მიზეზი. ჯერ კიდევ მგონია რომ მან მომატყუა. მთელი ამ ხნის განმავლობაში ორჯერ მოვიდა ჩემს სანახავად, ორივეჯერ კი ისე გავაშვებინე ჯესის რომ არც მინახავს. ამას დამატებული მობილურზე ყოველთვის მირეკავდა და მწერდა მაგრამ მისი მცდელობა ამაო აღმოჩნდა. როგორც ჩანს მობეზრდა, რადგან 5 დღეა რაც არ გამოჩენილა. არ ვიცი მის სიტყვებს უნდა დავუჯერო თუ არა, არც ის ვიცი ამ ხნის განმავლობაში შემიყვარდა თუ არა. მაგრამ როდესაც თითოეულ უკვე მომხდარ დეტალს ვუკვირდები ორივე კითხვას მე თვითონ ვცემ პასუხს. ბავშვობისას აკაკი მიყვარდა, ხუთი წლის წინანდელმა შეხვედრამ სიმპათიები დამიბრუნდა მაგრამ ლონდონიდან წამოსვლის შემდეგ ის მძულდა, მთელი ჩემი არსებით, მეზიზღებოდა. რომ მენახა დაუფიქრებლად მოვკლავდი. თუმცა დრომ ყველაფერი თან წაიღო. მართალია რომ ამბობენ : "დრო ყველაფრის მკურნალიაო." დრო ყველაფერს კურნავს. უცებ თუ არა თანდათან მაინც. მისი აქ ჩამოსვლის დღიდან მისადმი იგივეს არ ვგრძნობდი. ჩემს თავში ცვალებადობას ვგრძნობდი. რაღაც იცვლებოდა, ისეთი რაღაც, რასაც ვერ ვხვდებოდი. აკაკის მიმართ გაჩენილ გრძნობის იმ ნაპერწკალს სახელს ვერ ვუძებნიდი. ახლა კი ვიცი ეს ყოველივე რა იყო. მე ის მიყვარდა, მთელი ამ დროის განმავლობაში მიყვარდა, მაგრამ ამას ვერ ვხვდებოდი. ვერ ვხვდებოდი იმიტომ რომ საკუთარ თავს იმას ვეუბნებოდი რომ აკაკი მძულდა და ეს არ უნდა შეცვლილიყო. იმის გაფიქრებაზე რომ მიყვარს, გულში სითბო მეღვრება და მახარებს ეს ფაქტი იმიტომ რომ როდესაც ვიღაც გიყვარს, როდესაც ხვდები რომ სიყვარულის უნარი გაგაჩნია, გიხარია. შენც შეგეძლება იეჭვიანო და ბომბივით გასკდომამდე ცოტა დაგრჩეს. გაიგებ ამ გრძნობას. როდესაც იკითხავენ თუ რა არის სიყვარული. დაუფიქრებლად წამოყოფ თავს და ამაყად ჩამოაყალიბებ შენს აზრს სიყვარულზე. ამაყი იქნები იმით რომ გიყვარს, თუნდაც ის ადამიანი რომელსაც არ უყვარხარ, თუნდაც ის ადამიანი რომელსაც სძულხარ. შენ მაინც კმაყოფილი იქნები იმით, რომ როგორც იქნა შეიგრძენი ის გრძნობა რომელსაც ჰქვია სიყვარული. მაგრამ მხოლოდ ცალმხივი სიყვარულით დროებით დაკმაყოფილდები. დროდადრო უფრო მეტი მოგინდება. მოინდება რომ მასაც შეუყვარდე. და თუ ეს ასე არ მოხდება დაიტანჯები, ღამეებს თეთრად გაათევ, ტირილში, მოგონებების გახსენებაში, ოცნებებში რომელიც მართლაც რომ ოცნებად დარჩება. ყოველი დღე დასიებული თვალებით დაიწყება. მაგრამ დრო ამასაც განკურნავს, თუ ამ დრომდე ცოცხლად მოაღწევ.
-ალი. - ჯესის დამწუხრებული ხმა ფიქრებიდან მწყვეტს. მისი ხმა კარიდან მოისმის.
-დიახ? -თავს ნელა ვაბრუნებ.
-ის საქართველოში ბრუნდება, არ ვიცი დროებით თუ სამუდამოდ, მაგრამ წასვლამდე უნდა ნახო. -ჯესიმ როგორც კი მითხრა ღრმად ამოიხრა, ისე თითქოს ისეთი რაღაც ეთქვას რასაც ვერ მეუბნებოდა.
-რა? -შევყვირე. საწოლიდან ვდები და ხელების ფათურით ჯესიმდე ვცდილობ მიღწევას. ჯესი ხელს მხარზე მკიდებს.
-ჯეს, მართლა მიდის? -ხმა ჩამწყდარი ვეკითხები.
-ჰო. -მის თანხმობაზე სუნთქვა მიძნელდება. იმის წარმოდგენაზე რომ ის წავა, თან სამუდამოდ ცუდად ვხდები. მართალია ის როცა აქ იყო მაშინ არ მინდოდა მისი ნახვა. მაგრამ ახლა ის მიდის, შეიძლება ეს წასვლა სამუდამო აღმოჩნდეს.
-სად არის? წამიყვანე მასთან. -ჩემს გადაწყვეტილებაში დარწმუნებულმა ვუთხარი.
-ის ახლა აეროპორტშია, გაფრენამდე კი ნახევარი საათია.
-ეცადე, რომ მას მივუსწროთ. - ხელს ხელზე ვუჭერ.
ჯესი ოთახიდან გასვლაში მეხმარება შემდეგ კი კიბეებზე ჩასვლაში. სახლიდან გავდივართ. ჯესი მანქანაში მსვამს და ადგილიდან ვწყდებით. ხელის გულები მიოფლიანდება, მუცელში ტკივილს ვგრძნობ, ნერვიულობა მიტევს იმაზე მივუსწრებ თუ არა მას. ან როდესაც მივალ რა უნდა ვუთხრა? ამაზე ახლა არ მეფიქრება. მთავარია მას მივუსწრო.
-მოვედით. -ალბათ ხუთი წუთიც არ იქნება გასული. წინ ოცდახუთი წუთი მაქვს. ჯესი გადმოსვლაში მეხმარება, მანქანის ჩაკეტვის შემდეგ აეროპორტში შესვლაში მიწყობს ხელს.
-ჯეს მიკროფონი მინდა. -როგორც კი ამას ვეუბნები, მას სადღაც მივყავარ. მისი თქმით კი იმ გოგოსთან რომელიც ჩასხდომას ამცნობს აქ მყოფ მგზავრებს. ალბათ მთელი შენობა გადაჭედილია ხალხით.
-აი. -ჯესი ხელში სავარაუდოდ მიკროფონს მაკავებს, ჰო ეს მიკროფონია.
ჩავახველე, არ ვიცი როგორ დავიწყო. ნევიულობისაგან ხელები კანკალს იწყებს.
-დამშვიდდი ალი, მე აქვე ვიქნები თუ რამე ისე არ მოხდება როგორიც გინდა მაშინ უბრალოდ დამიძახე და უცებ შენთან გავჩნდები. -ჯესის მის ნათქვამზე თავს ვუქნევ. მე კი ძალას ვიკრეფ და მიკროფონს ხელში მყარად ვიკავებ.
-ამმ... წინასწარ გიხდით ბოდიშს ჩემი ამ განცხადებით, მაგრამ მინდა საქართველოსკნ მიმავალ ერთ-ერთ მგზავრს მივმართო. - ვაპაუზებ.
-აკაკი ისე არ მინდა წახვიდე, რომ რაღაც ისეთი რამ არ გითხრა რაც ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანია, ამიტომ გთხოვ, რომ სულ რაღაც ხუთი წუთით მოიცალო ჩემთვის, იმედია გესმის ჩემი.- იმედიანად ვამატებ, მიკროფონს ტუჩებიდან ვიშორებ. ვიღაც მიკროფონს მართმევს.
-გმადლობთ. - ღიმილით ვუხდი მადლობას ადამიანს, რომელიც არ ვიცი ვინ არის მაგრამ ჩემი ვარაუდით ეს სწორედ ის გოგოა. იმედია აკაკი მოვა, მაგრამ , რომ არ მოვიდეს? ჯანდაბა.
ხელებს ნერვიულად ვხლართავ ერთმანეთში და ჰარის მოლოდინში ადგილზე ვცქმუტავ.
რამდენიმე წუთი გავიდა, ის კი მაინც არ ჩანს. ყელში ცრემლის ბურთულა მეჩხირება. სახეს ხელებში ვრგავ.
-ჰეი. - ყურებს ვერ ვუჯერებ, როდესაც მისი ხმა ჩემამდე აღწევს. ხელებს დაფეთებულივით ვიშორებ. ხმის მიმართულებით ვიხედები.
-არაფერი თქვა და მომისმინე, მხოლოდ რამდენიმე წუთს წაგართმევ. ვიცი, რომ გეჩქარება ამიტომ ვეცდები სწრაფად გითხრა. არ ვიცი როგორ დავიწყო. უბრალოდ მინდა გითხრა რომ რაღაცას მივხვდი. მივხვდი, რომ მთელი ამ ხნის განმავლობაში მიყვარდი მაგრამ ამას ვერ ვხვდებოდი, თუმცა რამდენიმე დღიანი ფიქრის შემდეგ ყველაფერს მივხვდი. მიუხედავად იმისა რაც მოხდა, მაინც მიყვარხარ. არ ვიცი ეს სხვანაირად როგორ აგიხსნა. თითქოს ადვილია ამის თქმა, მაგრამ თითოეულ ასო-ბგერას მთელ ძალას ვატან. ამის შემდეგ წახვალ, შენ საქართველოში იქნები მე კი აქ. ჰო, ეს მტკივნეული იქნება, მაგრამ არ შემეძლო ისე წასულიყავი, რომ ეს არ მეთქვა. ეს შიგნიდან შემჭამდა. - როგორც კი დავასრულე ღრმად ამოვისუნთქე. მთელი ამ საუბრის განმავლობაში ხელებს აქეთ-იქით ვიქნევდი. წეხანდელი სიმამაცე მავიწყდება, ახლა ამის მრცხვენია.
-ასე წასვლას არ ვაპირებდი. მე მხოლოდ ორი დღით მივდიოდი რაღაც საქმეზე, მაგრამ ახლა ვფიქრობ, რომ ამ საქმის მოგვარებას სხვაც შეძლებს. -ის უკვე ჩემთან ახლოს დგას, მისი თითები ჩემს ლოყას ეხება.
-აკაკი, მგზავრ...
მისი ბაგეები დასულებას არ მაცდიან და მაჩუმებენ. ჰო, ჩვენი ბაგეები შეერთებულია. მან მაკოცა. მისი რბილი ტუჩები სიამოვნებას მგვრის. ხელებს კისერში ვუცურებ და მისკენ უფრო ახლოს ვიწევი. კოცნაში ვყვები. ეს ყველაზე განსხვავებული კოცნაა. ვკოცნი იმ ადამიანს, რომელიც მიყვარს. ის წელზე ხელს მიცურებს და ძლიერ მაკრობს მის ტანს.
-მიყვარხარ.- როგორც კი მშორდება მეუბნება. მე კი სიამოვნებისაგან მეღიმება. წარმოვიდგენ თუ როგორ იღიმის. ღიმილისაგან ლოყები ეჩხვლიტება. თვალები უციმციმებს. მისი გრძელი თმა კი წინ ეყრება. თუნდაც როგორ ილოკავს ბაგეებს.
აკაკის სახე თვალწინ მიდგება. ახლა ის არ არის უბრალოდ ბიჭი, რომელთანაც ცუდი მოგონებები მაკავშირებდა, ახლა ის არის ბიჭი რომელიც მიყვარს.
ცხოვრება არც თუ ისე უსამართო აღმოჩნდა. თუმცა ეს ვისთვის როგორ. ზოგი უიმედო ადამიანი ჯერ კიდევ შესტირის ამას. როგორც ადრე მე, მაგრამ მათგან განსხვავებით ამის გამო ცრემლებს არ ვღვრიდი. ახლა კი თვალის გუგიდან ცრემლის ბურთულა მიგორდება. ეს კი სიხარულის ცრემლია. ჰო რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს სიხარულისაგან მეტირება. თუმცა ზედმეტად არ ვყვები ემოციებს და როგორც ზღაპრებშია მომავალზე რომელიც ვარდისფერია არ ვოცნებობ. არ ვიცი მომავალი რას მიმზადებს, რა მოხდება. ამიტომ მე ისევ რეალისტ, უიმედო, ალექსანდრად ვრჩები. ძველსა და ახალ ალექსანდრაში კი მხოლოდ ის არის განსხვავება, რომ ახალი ალექსანდრა ბრმა არის.

გამარჯობათ ჩემო გვრიტებო <3 სულ რაღაც სამ საათ ნახევარი ვწერდი ამ ისტორიას. პატარა გამოვიდა და ვიცი, რომ არაფრის მომცემი არ არის. ვიცი, რომ ერთი არაფრით გამორჩეული ისტორიაა, ვიცი რომ უფრო მეტის დაწერა იყო შესაძლებელი და ვიცი, რომ ისეთი არაა როგორიც უნდა იყოს, მაგრამ მე ის მიყვარს. თავს უფლება მივეცი, რომ საიტის სინათლე ეხილა. იმედია ცოტათი მაინც მოგეწონებათ აკაკის და ალექსანდრას ჩვეულებრივი სიყვარულის ისტორია. ვიცი, რომ არაფრით არაა გამორჩეული და არც რამე არის მასში განსაცვიფრებელი, უბრალოდ მინდა,რომ ვინც ახლა აქ ხართ ნებისმიერ დროს, დღის ნებისმიერ მონაკვეთში, ადამიანები, რომლებიც მას წააწყდებით და წასაკითხად გახსნით, მინდა, რომ ისიამოვნოთ და ერთი ან თუნდაც ნახევარი საათი დაუთმოთ ამ ისტორიას. შთაბეჭდილების დაწერას კი სულ რაღაც ორი წუთი. მიყვარხართ და გელი <3 скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



ვაიმეეეე, ეს რა იყო, როგორ მომეწონა ეს ისტორია რომ იცოდე

 


№2  offline მოდერი მარტო სახლში

სიყვარული გულს გვტკენს
ვაიმეეეე, ეს რა იყო, როგორ მომეწონა ეს ისტორია რომ იცოდე

მადლობა საყვარელო <3

 


№3  offline მოდერი zia-maria

მიხარია რომ ამდენი ტანჯვის შემდეგ,როგორც იქნა რეალობას გამოუტყდა და ორივე ერთად დარჩა,მაგრამ მეწყინა რომ მხედველობა დაკარგა ალექსადრემ,თუცა მისი თვალები ალა აკაკია kissing_heart

 


№4  offline წევრი anamaria♡

ძალიან კარგია მაგრამ დანაკლისი განვიცადე ალექსანდრას სიბრმავის გამო ისე დანარჩენი შესანიშნავია
პ.ს ერთ რამეს ვერ მივხვდი აკაკის ჰარის რატო ეძახდა მომენტებში?

 


№5  offline მოდერი მარტო სახლში

anamaria♡
ძალიან კარგია მაგრამ დანაკლისი განვიცადე ალექსანდრას სიბრმავის გამო ისე დანარჩენი შესანიშნავია
პ.ს ერთ რამეს ვერ მივხვდი აკაკის ჰარის რატო ეძახდა მომენტებში?

მადლობა დიდი <3 მე შემეშალა რაღაც მომენტებში და მაგიტოო <3
zia-maria
მიხარია რომ ამდენი ტანჯვის შემდეგ,როგორც იქნა რეალობას გამოუტყდა და ორივე ერთად დარჩა,მაგრამ მეწყინა რომ მხედველობა დაკარგა ალექსადრემ,თუცა მისი თვალები ალა აკაკია kissing_heart

მადლობა მიხარია თუ მოგეწონათ <3

 


ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.