შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მიზიდულობა მინისტრთან (ნაწილი 5)


11-05-2019, 19:51
ავტორი kesane123
ნანახია 1 133

მიზიდულობა მინისტრთან (ნაწილი 5)

უვე მეათე დღეა რაც დემეტრესთან ვცხოვრობ. დილით გაღვიძებულს დემეტრე წასული დამხვდა, საწოლზე კი წითელი ვარდების თაიგული იდო, გამეღიმა და ვარდებს დავყნოსე, სიამოვნებისგან თვალები მივნაბე. კარი ნიაკომ შემომიღო.
-რძალუკაა დილამშვიდობიის.-საწოლთან მოვიდა და ლოყები დამიკოცნა.
-დილამშვიდობის.-გავუღიმე.-სააბაზანოში მინდა შესვლა და რავქნა ნიაკო?-ტუჩები გავბუსტე.
-დემემ დაგიბარა მე რომ მოვალ წყალი მერე გადაივლოს და პირის დაბანისთვის მშვენიერი საშუალება მოგვიტანა დაცვამ.-გაიცინა და კარიდან ეტლი შემოაგორა. გამეცინა და ეტლში ძლივს გადავჯექი, სააბაზანოში შემაგორა, მოვწესრიგდი და ისევ გამომიყვანა, საწოლი შეძლებისდაგვარად გამისწორა და ისევ ზედ გადავჯექი, პლედი დამახურა და ვარდებისთვის ლარნაკი მოიტანა. ჩემი ბარგი ამოსალაგებელი იყო, ყველაფერი გამოუგზავნიათ, ღმერთმა იცის რამდენი ისეთი ჩაუცმელი ტანსაცმელი იდო იქ რასაც არასდროს ჩავიცვამდი. სახე დამემანჭა რაც ნიამაც შეამჩნია.-რამე გტკივა?-მკითხა შეშფოთებულმა.
-აუ ნიაკოო, ტანსაცმელი გადამარჩევინე რაა. ზოგი გაჭირვებულებს დავურიგოთ.-წამწამები ავუფახუნე.
-მაგაზე კარგს რასიზამ.-გამიღიმა.
-ქალბატონო ანიტა შეიძლება?-კარში თავი გიორგიმ შემოყო.
-ეე ჩემი ბიჭებიი.-გამეცინა და გიორგი და ნიკო გადავკოცნე.
-როგორ ხარ დეიდა?-გამიცინა ნიკომ.
-კარგად ვარ თქვენ როგორ ხართ?-გამეღიმა. გიორგი ნიას ეხვეოდა, ისეთი საყვარლები იყვნენ გამეღიმა რომ შევხედე. ნიკომ მხარი გამკრა და წარბები ამითამაშა.-რაიყო?-გამეღიმა.
-კარგია გათხოვილი ქალის ამპულაში ყოფნა?-გამიცინა.
-რაღაცნაირია.-გამეცინა. ნიაკო გვერდით მომიჯდა და მომეხუტა. გიორგი და ნიკო იქვე სავარძელზე ჩამოსხდნენ.-ისე უნივერსიტეტში არსწავლობ ნიკო?
-ვსწავლობ, იურიდიულის მესამე კურსზე ვარ. ხშირად ვერდავდიოდი და მხოლოდ გამოცდებზე მივდიოდი მაგრამ ახლა უმეტეს დროს უნივერსიტეტში ვატარებ.
-შენ ვაჟბატონო?-გიორგის გადავხედე.
-ფსიქოლოგია დაამთავრე.-გაეცინა, მე კი გავოცდი.-რა?
-კოლეგავ.-შევკივლე და ჩემზე მოხუტებულ ნიაკოს თმაზე მოვეფერე.
-მოვედიი.-კარი დემეტრემ შემოიღო და მეც ყურებამდე კავიკრიჭე. ბიჭებს მიესალმა, ნიაკოს თავზე აკოცა და ჩამეხუტა.-ნიაკო, ჰოარ ამდგარა?-კითხა ისე რომ არ მომშორებია.
-ეტლით დამყავდა, არამდგარა.-გაუღიმა და საწოლიდან წამოდგა.
-ძალიან კარგი.
-ფეფოსთან უნდა წავიდე მე, საღამოს ერთად მოვალთ.-შუბლზე მაკოცა.-სხვათაშორის დაცვა და მძღოლი მჭირდება.-ბიჭები წამოყარა და დამშვიდობების შემდეგ გარეთ გავიდნენ, დემეტრემ და ხელები უფრო მომხვია და ყელში მაკოცა.
-მომენატრე.-ჩამჩურჩულა და ტუჩები დამიკოცნა.
-მეც მომნატრე.-ხელები მაგრად მოვხვიე.
-გამოვიცვლი და დაბლა ჩავიდეთ, დედაჩემი გასულია მალე მოვა.-საწოლიდან წამოდგა, სპორტულები ჩაიცვა და ხელში ამიტაცა. მისაღებში დამსვა და თვითონ სამზარეულოში შევიდა.-არ გშია?-მკითხა და წარბები ამითამაშა.
-ტკბილი მინდა რამე.-ცხვირი შევჭმუხნე.
-ვიცოდი რო მოგინდებოდა.-გაიცინა და ცოტახანში სამზარეულოდან ტკბილეულით გატენიილი პარკით გამოვიდა.
-აუ როგორ მიყვარხაარ.-გავუცინე და ლოყაზე ვაკოცე.
-ლოყაზე გემეტება მარტო?-დაიბუზღუნა და თვითონ მაკოცა.-დღეს ექიმს ველაპარაკე.-წარბები ამითამაშა.
-მერე რაო? ადგომა შემიძლია?-თვალები გამიბრწყინდა.
-ოთახიდან სააბაზანომდე შეგიძლია გასვლა და გამოსვლა.-გაეღიმა და ყელში მაკოცა, მერე ყურთან მიმიტანა ტუჩები.-ჰო და კიდევ იცი რამითხრა?-ყურის ძირში მაკოცა.
-რაა?-ვნებისგან დახშული ხმით ამოვიჩურჩულე ხმის გასაწმენდად ჩავახველე.
-რაო და შეგიძლიათ ერთმანეთის სხეულით მშვიდად დატკბეთო.-ლავიწზე მაკოცა და მომშრდა.
-ახლა აღარ მომასვენებ ჰო?-გამეცინა.
-ჩემგან დასვენება გინდა ქალბატონო?-თვალებმოჭუტულმა გამომხედა. გამეცინა.
-დემე, ჩამეხუტე რა, ძალიან, ძალიან მაგრად ჩამეხუტე.-ხელები პატარა ბავშვივით გავიწვდინე წინ და მანაც არ დააყოვნა და გულში ძლიერად ჩამიკრა.-კარგია რომ მყავხარ.
-ჩემი პატარა.-თბილი ხმით ჩაილაპარაკა და თავზე ხელი ჩამომისვა.-ერთ კვირაში წვეულებაა, მანამდე განვაცხადებ რომ პოსტს ვტოვებ, მერე ჩემ კომპანიებს გადმოვიფორმებ ისევ და სამუდამოდ დამთავრდება ეს სიბინძურე.-მებუტბუტებოდა.
-ვინ დაიკავებს შენ ადგილს?-ვკითხე და ყელში ვაკოცე.
-არვიცი, მე ჩემი გავაკეთე, ახლა ჩემით შემეძლება ბევრ გაჭირვებულს დავეხმარო, გზებს გავაკეთებ მთებში და მეტნაკლებად მოვაგვარებ ყველაფერს.
-მეამაყები იცი?-გავუღიმე და ისევ ჩავეხუტე.
-ბავშვებო მოვედიი.-კარი დიანამ გააღო, დემეს დედამ და ასე რომ დაგვინახა გაიღიმა.
-აუ დეე, მშია.-გაუცინა და შუბლზე აკოცა.-ახლა სულ სახლში ვიქნები.-ხელი გადახვია და საფეთქელზე აკოცა.
-მოვედიიით.-კარი ფეფომ შემოანგრია და პირდაპირ ჩემს გვერდით დაეცა.-რავახარ რძალო?-გამიცინა.
-შესანიშნავად.-გავუცინე.-დემეეე.-წამწამები ავუფახუნე.
-რაღაც უნდა დამავალო?-მკითხა გაღიმებულმა.
-მარტო შენ არა.-ენა გამოვუყავი.-ჩემი ჩემოდნები ჩამოატანინე ბიჭებს რა.
-ეხლავე.-შუბლზე მაკოცა და ბიჭებთან ერთად 15მდე ჩემოდანი ჩამოიტანეს კიბიდან.
-რადგინდა შვილო ესენი?-გაოცებული უყურებდა დიანა.
-გადავარჩევ და ნაწილს გაჭირვებულებს მივცემ.-თბილად გავუღიმე.
-დავიწყოთ?-მკითხა ნიაკომ.
-აი ის ჩემოდანი არარის გდასარჩევი.-საცვლების ჩემოდანზე ვანიშნე.
-კარგი ეს გადავდოოთ.-გაიცინა ნიაკომ და ერთი დიდი ჩემოდანი ფეხებთან მომიტანა. გახსნა და გაოცებულმა შეხედა.-კაი რაა, ამ კაბებს ასე როგორ იმეტებ?-ახალთახალ კრემისფერ კაბაზე მითხრა.
-მაგას არვიმეტებ.-გამეცინა.-მაგრამ არც ჩაცმა მინდა, ადრე მომეწონა და იმიტომ ვიყიდე, არ მცმია.-მხრები ავიჩეჩე.-გინდა?-წარბები ავუთამაშე.
-ვითომ მომიხდება?
-მიდი ჩაიცვი და ვნახოთ.-ფეხზე წამოვაგდე ისიც ოთახისკენ წავიდა.-მოიცა ნიაკო, ის ჩემოდანიგახსენი, ფეხსაცმელებია, კაბის შესაფერისი, ოქროსფერი ნახე.
-ეს?-მკითხა და ფეხსაცმელი დამანახა. თავი დავუქნიე და ვანიშნე წადითქო. სიხარულით გავარდა და ცოტახანში ჩაცმული გამოვიდა. ისე უხდებოდა, დემეტრემაც კი ჩაუშტვინა.
-აურაგოგო ხაარ.-ჩემსავით გაოცებული იყო ფეფო.
-მადლობაა ფეფ. წავალ გამოვიცვლი, მადლობა რძალუუკ.-ლოყაზე მაკოცა და ოთახისკენ გაიქცა. მალე ისევგამოვიდა და ტანსაცმლ;ის მესამედი აღმოჩნდა რომ ჩაცმულიც არ მქონდა ამიტომ რაღაცები დავიტოვე და რაღაცები ბიჭებს დავავალეთ რომ წაეღოთ და გაჭირვებულებისთვის დაერიგებინათ. ამასობაში გვარიანად დაღამდა კიდეც, ფეფოც წავიდა და ნიაკოც ბაღში გავიდა გიორგის სანახავად. დიანა დასაძინებლად წავიდა და დემეტრემაც ხელი დამავლო და ოთახში ამიყვანა. საწოლზე დამაწვინა და ზემოდან მომექცა. მაისური გადამაძრო და მკერდზე დამექაფა, სიამოვნებისგან ამოვიგგმინე და თმაში ჩავავლე თითები. მალე მთლიანად შიშველი ვიწექი მის წინ და სიამოვნების შეძახილებს არ ვერიდებოდი. ზემოდან მოვექეცი და რითმული მოძრაობები დავიწყე, სიამოვნებისგან ლამის ტუჩები დავიჭამე, მისი ხელები ჩემ სხეულზე, თეძოებზე, მკერდზე, წელზე და საერთოდ ყველგან მწვავდნენ. მის ა*ოზე შემომძდარმა წრიული მოძრაობები დავიწყე რომ უკეთესად მეგრძნო მისი სხეული ჩემში.
-მიდი პატარავ, გაა*ავე.-ვნებიანი ხმით ამოიჩურჩულა დემეტრემ, წამოჯდა და ყელი დამიკოცნა. ჩემი თმა მუჭში მოიქცია, დაქაჩა და თავი უკან გადამაწევინა. საბოლოოდ ამოვიკვნესე და მთელი სხეულით ავკანკალდი, თბილი სითხეც ვიგრძენი ჩემში და ძალაგამოცლილი დავეცი მის გულზე. რღმად ვსუნთქავდი, მისით და ბედნიერებით ვივსებოდი და შიგადაშიგ მეღიმებოდა.-იცი როგორი ლამაზი ხარ?-მკითხა და თმაზე ხელი დამისვა. თავი ავწიე თვალებში ჩავხედე და გავიღიმე.
-მომნატრებიხარ.-გამეღიმა.
-ჩემო პატარა.-გამიცინა და შუბლზე მაკოცა.
-დემე, შენი აზრით კარგი დედა ვიქნები?
-შენ ყველაზე საყვარელი დედა იქნები.-ხელები მაგრად მომხვია.-დავიძნოთ.
-ჩავიცმევ.-წამოწევა ვცადე.
-არა, ასე უფრო კარგია.-გამიცინა და მალე ორივეს ჩაგვეძინა. დილით რო გავიღვიძე, დემეს ისევ ეძინა. ფეხებსშორის დისკომფორტი ვიგრძენი და მერე მივხვდი რომ ჯერ ისევ ერთმანეთში ახლართულებს გვეძინა. ისე ჰქონდა შემი სხეული ხელებით შემოჭილი რმ განძრევასაც ვერ ვახერხებდი. მარცხენა ხელი მისი სახისკენ წავიღე და მის გაღვიძებას შევეცადე.
-დემე, გაიღვიძე.-ყელში და ყბის ძვალზე ვაკოცე, ეს ჰორმონები მაინც თავისას შვრება.
-რატო ვერისვენებ პატარავ?-მკითხა და ცალი თვალი გაახილა.
-იქნებ იმიტომ რომ შენი ერეგირებული მამაკაცური ღირსება ისევ ჩემშია?-კისკისით ველაპარაკებოდი და მანაც თვალები ჭყიტა და მერე მის ქვემოდან ისე მომიქცია თვალის დახამხამება ვერ მოვასწარი.-დემე რასაკეთებ?-გავუღიმე და ყელში ვაკოცე.
-ჩშშშ.-გამაჩუმა და ძლიერი ბიძგი მომცა. მალე ისევ ძალაგამოცლილი ვესვენე მის მკერდზე. მის სხეულს მე მოვშორდი და გვერდით გადავწექი. სხეული მთლიანად მოდუნებული მქონდა, ის კი საერთოდ არ ჩანდა მოთენთილი. უცბათ მაკოცა, წამოხტა, სააბაზანოში შევიდა და იქიდან მალე გამოვიდა, ხელში ამიტაცა და წყლით სავსე აბაზანაში ჩამაწვინა. უკან მომიჯდა და მეც მას მივეყრდენი, ხელი უკან წავიიღე და მის ჯერ კიდევ დაუწყნარებელ ა*ოს შევეხე.
-კიდე ვერ დაწყნარდა?-ვკითხე თითქოს სულიერი ყოფილიყო, რღმად ამოისუნთქა მე კი ხელის მოძრაობას არ ვწყვეტდი.
-ხელს თუ არ გააჩერებ ცუდი დღე გელის.-ვნებიანი ხმით მითხრა და ყელში მაკოცა. მისკენ შევბრუნდი მთელი სხეულით და ტუჩები დავუკოცნე ხელი კი მაინც არ გამიჩერებია.-ანიტაა.-ამოიგმინა და სუნთქვა აუჩქარდა.-ჯანდაბა!-ამოიოხრა და ისევ თავის ა*ოზე მომათავსა. ბოლოს საშხაპეში დამაყენა, ქაფი ჩამომბანა და გაიცინა. ასე სიცილით გამიყვანა სააბაზანოდან და პირსახოცშემოხვეული დამსვა საწოლზე. გარდერობში შევიდა, საცვლები და ტანსაცმელი გამომიტანა, ისევ იცინოდა.
-რა გაცინებს მინისტრო?-მეც გამეცინა.
-მოუსვენარი და გაუმაძღარი ქალი ხარ ანიტა.-თვალი ჩამიკრა და საცვალი ამომაცვა. ჩაცმის შემდეგ თმა გამიშრო და თვითონაც გაიშრო, მერე ჩამიწნა და დაბლა ჩამიყვანა.
.............................
ერთ კვირაში იმ წვეულებაზე წავედით დემემ რომ მითხრა. წინა დღეს პოსტიდან გადადგა და წვეულებაზე მაინც წავედით. მოკლე შავი კაბა მეცვა, ოქროსფერი დეტალებით, წინ ლამაზი სადა დეკოლტით უკან კი დახურული ზურგით.ოქროსფერი მაღალქუსლიანები ჩავიცვი და ჩემ სიმპატიურ ქმართან ერთად ამაყად შევაბიჯე დარბაზში. ყველა ჩვენზე ლაპარაკობდა, ისევ. ცოტახანს ვიდექით და ვუღიმოდით ვითომ კეთილმოსურნე ხალხს სანამ ის ია არ მოვიდა დემეტრეს სურვილი რომ კლავდა წლების განმავლობაში.
-დემეტრეე, საყვარელო, გილოცავთ გავიგე დაქორწინებულხართ.-ამრეზით გადმომხედა.
-დიახ, ხელი მოვაწერეთ, ჯვრისწერა მარტისთვის გადავდეთ.-თავაზიანად უპასუხა და საფეთქელზე მაკოცა.
-ბავშვის ამბავი გავიგე, ვწუხვარ მართლა მეწყინა.-ვითომ დამწუხრებული სახე მიიღო. ჰო, მოატყუე ბებიაშენს!-ალბათ რაიმე დაავადების ან გენეტიკის გამო დაკარგე ბავშვი არა?-ღმერთო რა უტაქტოა!!
-იცით, მე ვფიქრობ რომ ეს თქვენი საქმე სრულებით არ არის.-ნაგლად გავუღიმე.-მაგრამ ცნობისმოყვარეობა რომ დაგიკმაყოფილოთ გეტყვით რომ არანაირი გენეტიკური დაავადება არ გვჭირს არცერთს და ნერვიულობამ იმოქმედა, იმედია კარგად აგიხსენით, ქალბატონო ია.-ისევ გავუღიმე და დემეტრესთან ერთად ავუარე გვერდი.
-კარგად ხარ?-მკითხა დემეტრემ და წვენი მომაწოდა.
-კარგად ვარ.-გავუღიმე და წვენი მოვსვი.-მალე წავალთ?
-ჰო, გიორგი წამოვიდა სახლიდან და ნახევარ საათში წავიდეთ. ხვალე თეკლას გაგაცნობ, წამომყვა ისიც და ახლა ცემი ასისტენტი კომპანიაში იქნება.
-რამდენი წლისაა?
-ნიკოს ტოლია.-გაეღიმა. ნახევარ საათში იქიდან წამოვედით და სახლში წავედით. მხურვალე სექსისს შემდეგ, ჩაგვეძინა და მეორე დღეს სვანეთისკენ დავიძარით, ყველა. მესტიაში ჩავედით და დემეს სახლში დავბინავდით. დათოვლილი მთები და სვანური კოშკები ულამაზეს კონტრასტს ქმნიდნენ. 1 კვირა გართობაში გავიდა მიუხედავად იმისა რომ ვერთობოდი და ძალიან ბედნიერი ვიყავი მაინც მჭამდა ის ტკივილი რასაც შვილის სიკვდილი ჰქვია. 1 კვირის თავზე, 4 მარტს ჯვარი დავიწერეთ მესტიაში. თეთრი თოვლი და ჩემი ცისფერი კაბა რომლის ბოლოებიც ვარდისფერში გადადიოდა ულამაზესი სანახავი იყო. ამას დამატებული ჩოხა რომელიც ჩემი მოთხოვნით ჩავაცვი ყველას. ყველას თეთრი ჩოხა ეცვა კარდა დემეტრესი, მის შავ თვალებს შავი საოცრად უხდებოდა. ტაძარში ვიდექი ღმერთის წინ და ფიცს ვდებდი რომ მის გვერდით ვიქნებოდი ჭირშიც და ლხინშიც, სულ. მეორე დღესვე დაბრუნდნენ დანარჩენები თბილისში და დავრჩით მხოლოდ, მე, დემეტრე და სვანეთი. ბედნიერებისთვის განა მეტია საჭირო? ჩემი აზრით არა! ან იქნებ იმიტომ ვფიქრობ ასე რომ დემეტრეა ჩემთვის ბედნიერება? შესაძლოა!скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1  offline წევრი mia miako 15

ძალიან მომწონს შინაარსიც და საერთოდ ეს ისტორია.ველოდები შემდეგ თავს

 


ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.