შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

თქვენო აღმატებულებავ +18 (4)


11-05-2019, 22:50
ავტორი ენ ჯეინი
ნანახია 2 487

თქვენო აღმატებულებავ +18 (4)

კაბინეტში ავედი. ქმართან მივიჭერი. სათვალე ეკეთა და რაღაცეებს ჩასცქეროდა. ქალს რომ სექსუალური მასწავლებლის შესახედაობა ენიჭება ლამაზ სათვალეში, ზუსტად ისე იყო ჰაიდენი ჩემთვის. ოღონდ მიზიდველ ლექტორს ჰგავდა.
- დააკაკუნე მაინც. იქნება პორნოს ვუყურებ.
- მე რომ სახლში ვარ, მაშინ თუ უყურე პორნოებს, კარგად ყოფილა ჩემი საქმე - ვნებიანად ვაკოცე და კალთაში ჩავუხტი. - რაღაც უნდა გითხრა, ოღონდ არ გაბრაზდე.
- ახლა რაღა დააშავე? - წინასწარ დაიძაბა.
- შენმა ტელეფონმა დარეკა, მე ვუპასუხე.
- მადლობა ღმერთს, თორემ რამე უარესს ველოდი.
- სხვაგან მოხვდნენ. უბრალოდ, უცხო ნომერი რომ დაეწერა, მაგიტო ვუაპასუხე.
- ჰო. ქალის ნაზი ხმა რომ გაგეგო, მერე ხომ უნდა გაგეყარა ჩემთვის ხანჯალი გულში?
- რატო უნდა გამეგო ქალის ნაზი ხმა?
- ხუმრობით ვთქვი ვივიენ, რა დაგემართა?
- მიდი, წარბები შეკარი და რამე ისეთი მითხარი რაა - მაისური დაბლა ჩამოვუქაჩე, რათა მისი კისრის ფართო ტერიტორია დამრჩენოდა და გემრიელად შევუდექი ტკბობას.
- გოგონა, რატომ მკოცნით? - მკითხა დაბღვერილმა.
- უკაცრავად სერ, ისეთი ოდეკოლონი გასხიათ, თავი ვერ შევიკავე.
- არაფერი მასხია. დილით გავიღვიძე, შხაპი მივიღე და ეგაა.
- ანუ თქვენი სურნელია სერ? ტანის ყველა ნაწილში ასეთი სურნელი გაქვთ?
- მაგას მნიშვნელობა არ აქვს. დღევანდელ ლექციაზე არაფერი იცოდით. მემგონი, ჩემს საგანში კარგი დღე არ გიწერიათ - ძალიან შეუვალი ტონით მომიგო.
- კი მაგრამ სერ... - დაბნეული გამომეტყველება მივიღე - სახლში მომკლავენ, ძალიან გაბრაზდებიან. იქნებ, კერძო გაკვეთილები ჩამიტაროთ?
- არ ვატარებ!
- ქულის მომატება არ განიხილება? - მაისური გავხადე, ხელები ზურგზე გადავუტარე და მისი მკერდი ძირფესვიანად გამოვწუწნე.
- არამგონია.
- ანუ მჭრით სერ? იქნებ, რაიმე გამოსავალი მოვიფიქროთ?
- ვფიქრობ - ცოტახანით გაჩუმდა, ვითომ მართლა ფიქრობდა. სინამდვილეში კი ჩემი ალერსით ტკბებოდა. ხელი შარვალში ჩავუცურე და ნელა დავუწყე ფერება მის ასოს.
- სერ... ძალიან დიდია - ჩავჩურჩულე ყურში - დიდი ხანია, რაც თქვენი ხანშიშესული ცოლი გარდაიცვალა? - ვკითხე. მის ყელს ნაყინივით ვწუწნიდი, ხელს კი ნელა, თუმცა შეუჩერებლად ვუსმევდი ღირსებაზე.
- რა ვიცი, აღარ მახსოვს. 5 წლის წინ მოკვდა - ისე მიაფუჩეჩა ეს წინადადება, მთელი სამსახიობო ოსტატობა ჩამიყარა წყალში, მაგრამ ეგ არაფერი. ზედმეტად ვიყავი როლში შეჭრილი.
- იმის მერე, არავისთან გქონიათ კონტაქტი? - სიამოვნებისგან, თავი უკან გადაეგდო და სახეზე ღიმილი დასთამაშებდა.
- არ მინდა შენთან ამის გარჩევა!
- მე მინდა მისტერ სთარ - პირში ენა შევუცურე და მთელი ძალით გადავაფსკვენი მისას. - მინდა, რომ ჩემში შემოხვიდეთ სერ. თუნდაც ქულა არ მომემატოს.
- არ ვიცი - სიამოვნებისგან, ცხოველივით ქშინავდა. პირზე ღიმილი დასთამაშებდა და თავის თეთრ, მშვენიერ კბილებს აჩენდა. თეძოებში მწვდა, მაგიდაზე შემომსვა და ისე ოსტატურად გამხადა ტრუსი, სახტად დავრჩი.
- სერ, ერთი წუთით - უჯრიდან პრეზერვატივი ამოვიღე და ჩამოვაცვი. ფეხები გავშალე და უფლება მივეცი, მთლიანად დავეპყარი. საჯდომზე ხელები მომკიდა, სწრაფად ამიტაცა ხელში. გაუგებარი ბგერები აღმომხდა და ინსტიქტურად გაშლილი ფეხები მთელი ძალით შემოვხვიე წელზე.
- რას აკეთებთ სერ? - დაბნეული, სულელი სტუდენტის სახეს არ ვკარგავდი.
მისი პასუხი ჩემს ტუჩებზე გადაბმული მისივე ბაგეები და მხურვალე ენა გახდა. ერთიანად გაბრუებული, კისერზე მთელი ძალით ვეჭიდებოდი. უკანალზე ხელები ჩაევლო და ისე მიჭერდა, მეგონა მალე ჩემი ძვლები შერჩებოდა ხელში. ვგღძნობდი, თვალგახელილი მიყურებდა სახეზე, შემდეგ მკერდზე და ჩემით ვერ ძღებოდა. მე კი სადღაც, სხვა სამყაროში გადასული, თვალის გახელასაც ვერ ვაბამდი თავს. რითმულად, ზევიდან ქვემოთ მამოძრავებდა და პირიქით. მის პირში გაუაზრებლად ვკვნესოდი და უსუსურ კნუტს დავმსგავსებოდი, რომელიც მხოლოდ თავისი პატრონის იმედზე იყო დარჩენილი.
- ჰაიდენ! - საბოლოოდ შევკივლე მთელი ძალით.
ჰაერში ისეთები ჩამიტარა, ასე მეგონა, მიწაზე სიარულს ვეღარასოდეს შევძლევბდი... საერთოდ, ვეღარაფერს შევძლებდი მგონი.
მაგიდაზე დავეგდე და ხმამაღლა ქოშინს მოვყევი.
ჰაიდენია შარვალი აიწია და სკამზე მიესვენა.
- ეს რა იყო სერ? - ვკითხე ოფლიანმა.
- რამე ისე ვერ ვქენი? წლებია, ქალი არ მყოლია და...- ისევ როლში იყო ჩემი სათვალეებიანი პროფესორი.
- პირიქით მისტერ სთარ. საუკეთესო ხართ. გავიმეოროთ ხოლმე?
- რა იყო, სტიპენდიაზე გასვლა გინდა? - მკითხა სიცილით.
- მემგონი, მაგაზე მეტიც ვღირვარ - ტუჩზე ვნებიანად ვიკბინე.
- უნივერსიტეტის რექტორობა გინდა?
- თქვენი რექტორობა მინდა მისტერ სთარ.
- ჩემს ცოლობაზე რა აზრის ხარ?
- ზედმეტად დიდი ხართ. თან ორივეს გაგვრიცხავენ.
- მაშინ ზღვაში გავიდეთ გემით და მთელი ზაფხული, მხოლოდ ერთმანეთით დავტკბეთ.
- თამამი შემოთავაზებაა სერ. - ცალი წარბი ავწიე და მივუახლოვდი.
- თამამი და რეალური. მართლა გთავაზობ. ერთი თვით, გემით გავიდეთ. თუ რა თქმა უნდა, მზად ხარ, რომ მთელი დღეები არ მოგბეზრდეს მხოლოდ ჩემი ყურება.
- შენი ყურება არ მომბეზრდება და ეგ მშვენივრად იცი - კალთაში ჩავუჯექი, როგორც მჩვეოდა - მაგრამ წყალი ჰაიდენ - საცოდავად ამოვიოხრე.
- ცდილობ იმითი გაამართლო შენი უარი, რომ წყალი არ გიყვარს?
- წყალი ძალიან მიყვარს, მაგრამ გემზე ცუდად გავხდები. იქნებ ისეთი ადგილი ვიპოვოთ ზაფხულის გასატარებლად, სადაც ზღვა და მიწა ერთმანეთს გაათანაბრებს?
- ჩემი სანაპირო სახლი.
- სადაც დედაშენია.
- რით ვერ შეეჩვიე იმ ფაქტს, რომ დედა მყავს?
- დედაშენი ვერ შეეჩვია იმ ფაქტს, რომ ცოლი გყავს. შეფარვით, სულ უსვამს ხაზს, როგორი პატარა ვარ, როგორ არ შევეფერებით, როგორ განსხვავდებით და თავის დროს, სად იყვნენ ჩემნაირი განებივრებული, გათამამებული, ამპარტავანი გოგოები.
- ნუ აჭარბებ. ცოტა ძველმოდურია და ბევრ რამეში არ ეთანხმებით ერთმანეთს, მაგრამ შენზე ცუდი წარმოდგენა ნამდვილად არ აქვს - დამიწყო მტკიცება.
- მართლა? კარგი, მაშინ დაიფიცე, რომ ყველა კითხვაზე მიპასუხებ, რასაც დედაშენზე დაგისვამ!
- გეფიცები.
- ჩვენი მომავალი შვილი დაიფიცე!
- რომელი?
- რა რომელი? სულ რამდენი გყავს?
- ჯეიმი, ლოლა და მესამე სახელი აღარ მომიფიქრებია.
- მადლობ, რომ ერთი წარმოსახვითი ბავშვის სახელს მე მიტოვებ ასარჩევად.
- არაფრის. რა ერქმევა მესამეს? - მკითხა ცნობისმოყვარე თვალებით. არც კი ვიცი, როგორ მეთქვა, რომ არც ერთის სურვილი არ მქონდა.
- ნიკი. - ვუთხარი წარბშეკრულმა.
- ჯეიმის, ლოლას და ნიკს გეფიცები, ყველა კითხვაზე გიპასუხებ.
- აღარ მაქვს კითხვები! - კაბინეტიდან გაბრაზებული გავედი. არადა, მაინტერესებდა, დედამისს რა რეაქცია ჰქონდა, როცა პირველად შეიტყო, რომ ჩემზე აპირებდა დაქორწინებას.
- რაზე გაბრაზდი? - გამომეკიდა გაოგნებული.
- არ გავბრაზებულვარ.
- სამივე ბავშვს შენ დაარქვი სახელი - ისე თქვა, გეგონება დიდი მსხვერპლი გაეღო. მე ვერც ერთი ბავშვის არსებობაზე ვერ დავდებდი თავს. მითუმეტეს, ჰაიდენის გამოჩენამდე, ქორწინებაზე ფიქრიც არასოდეს გამევლო გონებაში. ამიტომ არც კი მინდოდა ბავშვების წარმოდგენა. რამდენჯერაც თავს ძალას ვატანდი, რომ ეს პატარა სულიერი რომელიმე წარმოსახვაში ჩამეტია, იმდენჯერ ცივად უკუვაგდებდი ფიქრს. ალბათ ერთადერთი, რაც მართლა ვიცოდი, სახელები იყო.
აი ბედის ირონია. ბავშვები არ მინდოდა, მაგრამ ზუსტად ვიცოდი, რა ერქმეოდათ.
- გოგოს ილიზი ერთქმევა, ბიჭს ნიკი - წარმოვთქვი მტკიცედ.
- ძალიან ლამაზად ჟღერს. ლოლა ახლოსაც ვერ მივა. ანუ ჯეიმი მე მრჩება?
- მესამეს სერსეის დავარქმევთ.
- გინდა, რომ ჩვენს შვილს შეშლილი ტირანი დედოფლის სახელი დავარქვათ სერიალიდან?
- შენ თუ ჯეიმის არქმევდი, მე არ შემიძლია სერსეი დავარქვა? თან სერსეი შეშლილი არ არის. ცოტა მკაცრი ქალი.
- ნუ გამაგიჟე გოგო. სახელი ჯეიმი უბრალოდ მომწონს, სერიალამდეც მომწონდა. საერთოდ არ გამხსენებია, ვინმე პერსონაჟს თუ ერქვა.
- სერსეი ლამაზი სახელია. აი წარმოიდგინე, სერსეი სთარი - ვთქვი გამოთქმით.
- აირჩიე ან ილიზი, ან სერსეი.
- მაშინ ილიზი და შარლიზი - დავნებდი.
- კარგი - ისიც წამოვიდა კომპრომისზე. - მაგრამ ბიჭისთვისაც გვქონდეს მოფიქრებული სახელი.
- იყოს ჯეიმი და ნიკი, ჯანდაბას - სამზარეულოში ჩავედით - შეჭამ რამეს? ლანამ ყველიანი და სალიამიანი ბრუსკეტები გაგვიკეთა ლანჩზე.
- ვარჯიში მინდოდა. ცოტას შევჭამ და ერთ საათში გავალ მაშინ.
- უნდა ირბინო თუ მუშტები იქნიო?
- მუშტების ქნევას ვაპირებ სირბილის შემდეგ.
- ისედაც ნახევარი ენერგია დამახარჯე და ისე ნუ იზავ, ხელში ასაყვანი რომ გამიხდე.
- ნეტა მანახა, როგორ ამიყვან ხელში.
- შენ როგორც ამიყვანე, ისე ვერა, ფაქტია - თვალი თვალში გავუყარე და ტუჩები ენით მოვილოკე.
- ბოლოს მომიღებ!
საღამოს, ჰაიდენი ბარში წავიდა მეგობრებთან ერთად დასალევად. მე დრო ვიხელთე და რესტორნის მეპატრონესთან მივედი. ალბათ, ძალიან გამიბრაზდებოდა ქმარი. იფიქრებდა, რომ მის ზურგს უკან ვხლართავდი ინტრიგებს, მაგრამ სინამდვილეში, ეს ყველაფერი ძალიან მჭირდებოდა. რაც დავქორწინდით, ყველგან ისმოდა სიტყვა „ჩვენ“. მე კი ჯერ ისევ ვერ ველეოდი იმ „მეს“, რომელიც მთელი ცხოვრება ერთგულად დამყვებოდა თან. მამაჩემი მუდამ იმას მიმეორებდა, რომ დადგებოდა დრო, როდესაც საკუთარი თავის იმედზე ყოფნა მომიწევდა. ვფიქრობ, ბავშვობიდან იმისთვის მამზადებდა, რომ ცხოვრებაში, არასოდეს გამჭირვებოდა მარტოობა.
დედაჩემის დაღუპვა მეხის გავარდნას ჰგავდა. მაშინ 15 წლისა ვიყავი და მამაჩემს მწარე რეალობასთან მოუწია პირისპირ დაჯახება. ის მარტო იყო, მარტო უნდა გავეზარდე, დედაჩემი შეეცვალა, ქალურ პრობლემებზეც კი მან ითავა ჩემთვის რჩევების მოცემა და ალბათ, ამ ყველაფრის შემდეგ გაიაზრა, რომ ადამიანი ყოველთვის პარტნიორთან ერთად ვერ მიიღებდა მნიშვნელოვან გადაწყვეტილებებს. ახლა მე მჭირდებოდა ეს ყველაფერი. მჭირდებოდა მეგრძნო, რომ პატარა გავლენა მაინც შერჩენოდათ ჩემს სიტყვებს.
იმ კაცს რესტორანი დაეხურა და მელოდებოდა დათქმულ დროს.
ხელი ჩამოვართვით ერთმანეთს. თავიდან ბოლომდე ამათვალ-ჩამათვალიერა და რაღაც მომენტში, გამეხარდა კიდეც რომ ჰაიდენი არ ჩავრიე ამ საქმეში. ასეთი მზერის გამო, სახით ახოხიალებდა მიწაზე და მერე შარში გაეხვეოდა.
- მემგონი დიდი ფიქრი არ სჭირდება, რა თემაზე სალაპარაკოდაც შევიკრიბეთ და ბარემ, პირდაპირ გადავიდეთ საქმეზე - გამოვუცხადე საქმიანად. გეგონება, ზინესზე ვსაუბრობდით. - ოღონდ ჯერ ერთი ჭიქა ვისკი მომიტანონ რა.
სურვილი უსიტყვოდ შემისრულა და ნახევარ წუთში, ოფიციანტმა ღიმილით დამიდგა სასმელი.
- ქეროლი შეშინებულია, თან ძალიან. - მითხრა შეწუხებული სახით.
- არაჩვეულებრივი გვირილის ჩაი მაქვს, შემიძლია გავუგზავნო - არ დავაყოვნე.
- ირონია არაა საჭირო. მითუმეტეს მაშინ, როცა თქვენ ხართ დამნაშავე.
- იცი რაა? მოდი შენობით ვილაპარაკოთ. შენი სახელი? - ვკითხე სასხვათაშორისოდ.
- კოლი.
- კოლ, პირველ რიგში, წარმოიდგინე რომ შენს ცოლთან ერთად ზიხარ სადმე სავაზშმოდ, ვიღაცა გარეწარი კი თვალს არ აშორებს.
- მივხვდი, რაზეც საუბრობ. - გაეცინა. - ძალიან დიდ ამბავს ავტეხდი, ჩემს გვერდით მყოფ ქალს რომ ვინმე გამომწვევად მიშტერებოდა, მაგრამ ეგ მხოლოდ შენი მხრიდან ჩანს ვივიენ. ჩვენ ყველამ კარგად ვიცით, რომ ზოგჯერ ძალიან აჭარბებ ხოლმე სიტუაციის აღქმისას.
- ბატონო? - წარბი მაღლა ავზიდე.
- იმას ვგულისხმობ, რომ შეიძლება, მოგჩვენებოდა.
- გიჟს ვგევარ? - საკმარისი ძალა რომ მქონოდა, ალბათ ჭიქა ხელში შემომეფშვნებოდა.
- ცუდად არ გამიგო. უბრალოდ... ერთი სიტყვით, ბოდიშის მოხდა გვინდა. - მომმართა მან.
- იცით ჩემმა ცოლმა ბოდიში ბოლოს როდის მოიხადა? - მოულოდნელად, ზურგსუკან ჰაიდენის ხმა შემომესმა. ელდანაცემი შევტრიალდი. არ მინდოდა, კოლთან შემტყობოდა, რომ ქმრის დანახვამ ერთიანად ამაცახცახა და დამნაშავედ მაგრძნობინა თავი, თუმცა ფაქტია, ისე ავღელდი, ხმას ვეღარ ვიღებდი.
- როდის? - გვკითხა ზრდილობის გამო.
- არასოდეს. ვივიენი არასოდეს იხდის ბოდიშს - კოლს მიუახლოვდა. ზედმეტად ახლოსაც კი მივიდა მასთან და ხმადაბლა, ღიმილით უთხრა: - თუ კიდევ ერთხელ გაბედავ იმის ირიბად თქმას, რომ ვივიენს რამე ელანდება, უბრალოდ მოგკლავ. თან მე კი არ მოგკლავ, ძილში გაიპარები ან გაურკვეველ სიტუაციაში გარდაიცვლები.
თვალით მანიშნა რომ წავსულიყავით.
უსიტყვოდ გავედი მასთან ერთად. ასევე უსიტყვოდ ჩავსხედით მანქანაში.
- რამე თქვი - ვთხოვე ჰაიდენს. ხმა არ გაცდა. ალბათ სჯობდა, ცოტახანს მართლა არ დამლაპარაკებოდა. - რატომ ჰგონია ხალს, რომ შეიძლება რაღაც მომეჩვენოს? - ვიკითხე თითქმის ჩურჩულით.
- ალბათ ჩვენს გამო - მიპასუხა უკან მჯდომმა წითურმა.

* * *

ყველაზე საშინელი დღევანდელ დღეში ის იყო, რომ ჰაიდენი აღარ მელაპარაკებოდა. ვიცოდი, მისთვის რბოლაში მონაწილეობის მიღებაზე უარესი, ის ფაქტი იყო, რომ მის გარეშე ვეცადე ისეთი საკითხი გადამეჭრა, რაც ორივეს ერთად უნდა მოგვეგვარებინა.
სახლში მოვედით. მანქანის გასაღები მაგიდაზე დააგდო და სხვა ოთახში გავიდა. ზედაც არ მიყურებდა. ერთი საათი ისე გავიდა, ცდილობდა არ დავენახე. სხვა ოთახში გადიოდა, როცა მასთან მივიპარებებოდი. რაღაც პერიოდი, საერთოდ წავიდა სახლიდან და მერე ჩემ გასაკვირად, ფხიზელი დაბრუნდა უკან.
- სად იყავი? - ვკითხე დასჯილი ბავშვივით.
- არსად.
- არსაიდან მოხვედი?
- კი.
- მაშინ ფეხები გაიწმინდე შემოსასვლელის ხალიჩაზე. ტალახიან არსადში გივლია.
- ბოდიშიც ხო არ მოგიხადო ბარემ?
- არა ჰაიდენ. თუ გაბრაზებული ხარ, ადექი და მეჩხუბე. ჩხუბი უცნაური რამაა და არც ისე პოზიტიური, თუმცა ზოგჯერ საჭიროა ადამიანებმა რომ დაალაგონ ურთიერთობა.
- ყელში მაქვს ამდენი უაზრო ჩხუბი. შენ უბრალოდ თავი უნდა დაგანებოს კაცმა. როგორი ლექციებიც არ უნდა გიკითხო პარტნიორობაზე, პრობლემების ერთად გადაწყვეტაზე და მეორე ნახევართან საიდუმლოს არქონაზე, მაინც ვერასოდეს გაიგებ. - ისეთი ცივი იყო, ასე მეგონა, ჰაიდენში ჩასახლებული სხვა სული მელაპარაკებოდა - ირონიული და უგრძნობი.
- კარგი - შევტრიალდი და კაბინეტში ავედი. ისე მეშლებოდა ნერვები, გეგონება მე ფრთებშესხმული ანგელოზი ვყოფილიყავი, ჰაიდენი კი ტირანი ქმარი.
დაკვრაც აღარ მშველოდა. რამდენჯერმე კი ვცადე, მაგრამ ისე გამომივიდა, ვიღაცას პატარა ბავშვი ვეგონებოდი,. ყველა კლავიშს რომ ჩამოუვლის და თითებს უმისამართოდ აბათქუნებს. ცოტახანს კი ვიფიქრე, ეს რა უბედურებებს ვუკრავ-თქო, მაგრამ მერე მშვენიერი იდეა მომივიდა თავში და უარესად ავიკელი არე-მარე შოკისმომგვრელი ჭყიპინით.
ეტყობა, ვეღარ აიტანა ამ ჩემმა ქმარმა და შემომიღი კარი.
- რას შვრები? - მკითხა გაოგნებულმა.
- ვუკრავ.
- სმენა დაკარგე?
- აქ მთავარი კითხვა იმაშია, ქმარი თუ დავკარგე.
- რა გინდა ვივიენ? ხომ ხედავ, ვცდილობ, რომ თვალში ცუდად არ მომხვდე, თორემ ზედმეტად გამწარებული ვარ და არ მინდა, რამე ცუდად ვთქვა ან ვქნა.
- ცუდად რა უნდა ქნა? წიხლქვეშ გამიგდებ?
- ნუ ცდილობ ყველაფერი იუმორში გაატარო. არ მეცინება.
- არც მე მეცინება. უბრალოდ, აქეთ-იქით ბოდიალით და გაბრაზებით ვერაფერს უშველი.
- არცაა საჭირო, რომ რამე ვუშველო. უკვე ძალიან გვიანია. თავის დროზე, ყველა იმას მეუბნებოდა, რა დიდ შეცდომას ვუშვებდი შენი მოყვანით და ყური არავის ვათხოვე. აი, ახლა ვხვდები, რომ რაც შენი არაა და რაც სამყარომ არ გაიმეტა, ძალით არ უნდა მიიღო, თორემ მაგრად გაგამწარებს.
- მართალი ხარ. სხვებისთვის უნდა დაგეჯერებინა ალბათ - წამოვდექი. გული ისე ჩამწყდა, რომ ცალი თვალი ამითამაშდა წყენისგან.
- შენ გათხოვება არასოდეს გინდოდა. მანდ უნდა მივმხვდარიყავი, რომ შეცდომა იქნებოდა ჩვენი ქორწინება. უნდა მივმხვდარიყავი, რომ ადამიანის დაშლა და თავიდან აწყობა შეუძლებელია.
- ჰაიდენ, მაგას მართლა ამბობ?
- კი - უარესად გაამწვავა სიტუაცია.
ვიგრძენი, ტირილს ვაპირებდი და ამაყი სახით დავტოვე მისი გარემოცვა, სანამ საბოლოოდ ამიკანკალდებოდა ქვედატუჩი. უკან არ ვიხედებოდი. ალბათ ზურგიდან ჩვეულებრივი შესახედი ვიყავი, მაგრამ თვალებიდან უკვე მომდიოდა ცრემლები და მაქსიმალურად ვცდილობდი, ხმითაც არ ავყოლოდი ემოციებს.
საწოლოთახში შევედი, დავწექი. თავიდან მინდოდა, კარი ჩამეკეტა და მაგრად მეღნავლა, მაგრამ ჰაიდენის ოთახიც იყო, ამიტომ ჩაკეტვა ცუდი ტონი გამოვიდოდა. ამ ცოლქმრობას რა ვუთხარი, ყველაფერი ერთი რომ აქვთ ადამიანებს, მერე სატირალ ადგილსაც ვეღარ პოულობ კაცი.
ასე ჩუმად ვიწექი, ბალშში ჩამერგო სახე, ცრემლებით ვასველებდი მტელ საწოლს და თან ხმამაღლაც ვქვითინებდი. შუქი ჩამქვრალი მქონდა. თუ ჰაიდენი შემოვიდოდა და აანთებდა, თავს მოვიმძინარებდი.
ნახევარსაათიანი კნავილის შემდეგ, კუჭი ამტკივდა. საშინლად გავხდი. გულის რევის შეგრძნება მქონდა და უცებ შემეშინდა, რომ ტუალეტამდე ვერ მივასწრებდი.
წამოვხტი. ჰაიდენი კაბინეტიდან გამოდიოდა და ძალიან საქმიანი მზერით მიდიოდა სადღაც, როცა ცხვირწინ ჩავურბინე და საპირფარეშოში შევვარდი.
ტკივილი, გულისრევა... ყველაფერი ერთად დამსხმოდა თავს.
კარზე მომიკაკუნა.
- კარგად ხარ? - მკითხა შეშინებულმა.
ცოტათი თავი მოვიწესრიგე და გამოვედი. ისეთი არეული სახე მქონდა, ორმაგად გაუსკდა გული.
- ძალიან კარგად ვარ - ვუპასუხე გაბრაზებულმა. ახლა თავის ტკივილიც დაემატა ყველაფერს ერთად. მაგისი დამპალი სიტყვების ბრალი იყო, რომ გამოსახულება მიორდებოდა თვალებში და ნერვიულობისგან, რომელ კედელს ვეჯახებოდი, ვერ ვარჩევდი.
- გული აგერია?
- ჰო.
- ორსულად ხარ? - ეგრევე თვალები გაუფართოვდა.
- არა და არც ვიქნები იმ კაცისგან, რომელიც ფიქრობს, რომ ჩვენი ქორწინება შეცდომა იყო - წარმოვთქვი მტკიცედ.
ღრმად ჩაისუნთქა.
იმედია მიხვდა, რომ ძალიან ნაწყენი ვიყავი.
- დღეს ბრძოლაა.
- რისი ბრძოლა?
- ბოქსი. მე და ედგარი ვიქნებით.
- რა საყვარლები ხართ - გავუღიმე - როგორც ჩანს, შენც ბევრ რამეს არ მითანხმებ.
- იცი, აქამდე უარს ვამბობდი. არადა ძალიან მომენატრა ადამიანებთან ჩხუბი. ჰოდა დღეს რომ დამიკავშირდნენ, ვიფიქრე, რატომაც არა? იმდენი ემოცია დამიგროვდა, რამენაირად ხომ უნდა გამოვუშვა.
- ჰო, რა თქმა უნდა. აბა, მე ვერ ჩამარტყამ და ვინმეზე ხომ უნდა გადაიტანო ჩემთან დაგროვილი აგრესია. - წავკბინე - რომელზეა?
- უკვე გავდივარ - ცოტათი შერცხვა.
- კარგი, მეც წამოვალ. 5 წუთი დამელოდე.
- რაა? - არ მოელოდა. იცოდა, მერჩივნა შინ მოსულისთვის, ჭრილობები დამემუშავებინა, ვიდრე იქ ვმჯდარიყავი და ამ ჭრილობების მიყენების პროცესითვის მეყუებინა.
- ჰო, წამოვალ. ვინმემ ხომ უნდა გადაგიყვანოს საავადმყოფოში.
- თუ ძაან მოგინდება, ედგარი გადაიყვანე - გამომძახა უკმაყოფილოდ.
ერთ საათში, ჩემი ქმარი რინგზე იდგა თავისზე 7 წლით უმცროსი კაცის წინააღმდეგ. მე პირველ რიგს ვამშვენებდი. ამ ყველაფერში, ერთი პოზიტიური ამბავი ის იყო, რომ გვერდით მარსელი მეჯდა და დროდადრო, ცდილობდა რამენაირად გავერთე.
ხვდებოდა, ჰაიდენზე მეტად, მე მჭირდებოდა გამხნევება.
- როგორ გამოუშვი აქ? - მკითხა, როდესაც რამდენიმე მუშტის აცილების შემდეგ, ერთ-ერთი მაგრად მოხვდა.
- ვიჩხუბეთ და თვითონ გამოიქცა - თვალები დავხუჭე. არ შემეძლო იმის ყურება, ვიღაცა როგორ ცდილობდა, ჰაიდენისთვის თავ-პირის გაერთიანებას.
თავბრუ მესხმოდა. ვიჯექი, თუმცა მაინც მარსელს დავეყრდენი რამდენჯერმე.
- იმიტომ ხარ ასეთი არეული? - მკითხა დამფრთხალმა. ხელი ხელზე დამადო რომ უკეთესაც მოვჭიდებოდი. - რა გემართება?
- არ ვიცი მარსელ...
ერთხელ კიდევ რიგიანად მოხვდა ჰაიდენს.
მერე მეორედ.
არ ვიცი, თვითონ რამდენ მუშტს უშენდა მოწინააღმდეგეს. შეძახილების მიხედვით ვხვდებოდი, რომ იმარჯვებდა, თუმცა მე მხოლოდ იმ დალურჯებულ თვალს და სისხლს ვხედავდი, რომელიც სახის სხვადასხვა ნაწილიდან მოსდიოდა.
- ვივიენ! - დაიყვირა ჰაიდენმა.
ვიფიქრე, რა უნდა, ასეთ დროს რატომ მეძახის-თქო, მაგრამ კიდევ რამდენიმე მხრიდან რომ მაჯანჯღარეს და შეჰკივლეს, მაშინ მივხვდი, გული მიმდიოდა.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1  offline მოდერი Moonlight17

“- გული აგერია?
- ჰო.
- ორსულად ხარ? - ეგრევე თვალები გაუფართოვდა.
- არა და არც ვიქნები იმ კაცისგან, რომელიც ფიქრობს, რომ ჩვენი ქორწინება შეცდომა იყო.”

ამ ნაწყვეტით ჩემს ემოციას ისედაც გაიგებ. ❤️ვივის არავინ აწყენინოს თორემ ოოოო

 


№2  offline ახალბედა მწერალი ენ ჯეინი

Moonlight17
“- გული აგერია?
- ჰო.
- ორსულად ხარ? - ეგრევე თვალები გაუფართოვდა.
- არა და არც ვიქნები იმ კაცისგან, რომელიც ფიქრობს, რომ ჩვენი ქორწინება შეცდომა იყო.”

ამ ნაწყვეტით ჩემს ემოციას ისედაც გაიგებ. ❤️ვივის არავინ აწყენინოს თორემ ოოოო


გოგო ეწყინა ვივიკოს :(
ვიცი მე შენი ემოციები <3

 


№3  offline წევრი დარინა

ასეთი გიჟები და გადარეულები რომ არიან სწორედ მაგიტომ მომწონს ეს წყვილიი ყველაზე მეტად, ჰაიდენი მეცოდება ამ გიჟის ხელში, ნიკი მაინტერესებს ძალიანვინ არის, ერთი პატარა ჯეიმი არ გვაწყენს ????????

 


№4  offline წევრი Ninuciusi

ჰაიდენს მე წავიყვან თუ შეიძლება.

 


№5  offline ახალბედა მწერალი ენ ჯეინი

დარინა
ასეთი გიჟები და გადარეულები რომ არიან სწორედ მაგიტომ მომწონს ეს წყვილიი ყველაზე მეტად, ჰაიდენი მეცოდება ამ გიჟის ხელში, ნიკი მაინტერესებს ძალიანვინ არის, ერთი პატარა ჯეიმი არ გვაწყენს ????????

გაიხარე დარინა <3
კი არ აწყენდათ, მაგრამ ვივიენია ვირი და ჯიუტი :დდ

 


№6  offline წევრი მაია❤

რა საყვარლები და ტკბილები არიან,ორი ჩურჩუტი :D :D
ენ ჯეინ ,როგორც ყოველთვის არაჩვეულებრივი ხარ ❤❤

 


№7  offline ახალბედა მწერალი ენ ჯეინი

Ninuciusi
ჰაიდენს მე წავიყვან თუ შეიძლება.

ნუ მომტაცებ, მეც მინდა.

მაია❤
რა საყვარლები და ტკბილები არიან,ორი ჩურჩუტი :D :D
ენ ჯეინ ,როგორც ყოველთვის არაჩვეულებრივი ხარ ❤❤

დიდი მადლობა მაია <3

 


№8  offline წევრი Timi.TR

საცემი ხარ ჰეიდენ;)

 


№9  offline ახალბედა მწერალი ენ ჯეინი

Timi.TR
საცემი ხარ ჰეიდენ;)

შეგიძლია გაროზგო :დდ

 


№10  offline წევრი Hickie

აი საუკეთესო ხარ რაგავაკეთოოოო. ხოდა, მალე დადებ? :(

 


ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.