შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

გეგმა "ბ"#11


12-05-2019, 11:13
ავტორი ფ ე ფ ო
ნანახია 2 857

გეგმა

ფეხები უკან რჩებოდა, მაგრამ მაინც შეძლებისდაგვარად მშვიდი სახით მიუახლოვდა საკლასო ოთახს და ნერვიულობისგან გაოფლილი თითებით,სახელურს ჩააფრინდა.კარი შეაღო და ზღურბლზე გაშეშებულმა საკლასო ოთახი მოათვალიერა. მისი ორი თანაკლასელი, დაფასთან იდგნენ და სერიოზული სახეებით მიცემულ დავალებას ასრულებდნენ.კლასის ნაწილი მათთან ერთად მუშაობდა და წიგნში ინიშნავდნენ სწორ პასუხებს.ნაწილი კი თუ არ მუშაობდა,ცდილობდა მაინც სხვისთვის არ შეეშალა ხელი.თავად მასწავლებელი,სულ ბოლო რიგში ერთადერთ თავისუფალ მერხთან მოთავსებულიყო და წინ გამოეშალა ძვირად ღირებული ბოდასებიანი ფეხები,შიგადაშიგ მშვიდი სახით ამოხედავდახოლმე დასქმებულ ბავშვებს, დანარჩენ დროს კი ტელეფონის ეკრანს არ აცილებდა თვალს.ლოლაშვილის დაგვიანებულმა შემოსვლამ ყველას ყურადღება მიქცია.უხერხულად აწურულმა ნეკამ,ბავშვებს გადახედა და მასწავლებლის ნებართვას არც დალოდებია ისე დაუწყო ცარიელ ადგილს ძებნა.ბოლოს ღრმად ჩაისუნთქა და მისი მიმართულებით დაიძრა,უჭირდა თავის ხელში აყვანა, მაგრამ არც საკუთარი სისუსტის ჩვენაბა სურდა,უხმაუროდ გამოსწია სკამი და ბუაჩიძის გვერდით სუნთქვა შეკრული დაეშვა.გული საშინელი სიჩქარით უცემდა და ნესტოებში დაუკითხავად შემძვრალი ირაკლის სუნამოს სურნელს ტირილამდე მიჰყავდა.ათთოლებული თითები ჩანთის ქვეშ შეაცურა და მასწავლებელს შეფარვით გადახედა,რომელსაც არანაირი ემოცია არ ეწერა სახეზე,მშვიდად იჯდა თითების სწრაფი მოძრაობით მოკლე ტექსტურ შეტყობინებას წერდა.გააგზავნა,ტელეფონი ეკრანით დადო მერხზე და დაფას გახედა.
-არჩილ,ზედმეტად მარტივია...ამდენ ფიქრს არ საჭიროებს.
-ცოტა ავირიე მას...-დამნაშავესავით ამოილაპარაკა ზემოდ ხსენებულმა არჩილმა.
-წინა წლის მასალაა,წესით გავლილი უნდა გქონდეთ...
-აშკარად, ამ გაკვეთილზე არ ვყოფილვარ-გაეცინა არჩილს და დაფას მიუბრუნდა.ირაკლიმ კი ისევ ტელეფონი მოიმარჯვა და სანამ ეკრანს გაანათებდა ნეკას გადმოხედა.
-გირეკავდი.-ამოიჩურჩულა ნეკამ და მისი. უენოციო სახის შენხედვარეს თვალები აემღვრა.
-საინტერესოა...შენი ზარები არ მინახია.ალბათ არ მეცალა..-წარბი აზიდა ირაკლიმ და ისევ ტელეფონს დაუბრუნდა.
-ნომერი გამოცვალე?
-ლაპარაკს თუ არ მორჩები ,კლასი დატოვება მოგიწევს!-ზედმეტად მკაცრი ხმით გამოსცრა ირაკლიმ და წარბიც არ შეუხრია მის სატირლად ათრთოლებული ნიკაპის დანახვაზე.
-სალაპარაკო გვაქვს...-ამოიჩურჩულა ნეკამ და დარჩენილი ოცი წუთის მანძილზე მისკენ ერთხელაც აღარ გაუხედია.არც ირაკლის მოუკლავს მისი ცქრეით თავი,მალევე ადგა სკამიდან და საკუთარ მაგიდას დაუბრუნდა,ზარის დარეკვამდე მშვიდად გამოუცხადა ჩანიშნული დავალებები და ზარის შემდგომ პირველმა დატოვა საკლასო ოთახი.დიდხანს არ გაჩერებულა სკოლაში, სამასწავლებლოში ათი წუთი დაჰყო და სწრაფი ნაბიჯით გაეცალა იქაურობას,ფიქრის არც თავი ჰქონდა და არც ნერვები,ნეკას დანახვა საშინლად აღიზიანებდა და წყენა ნარევი სიბრაზე, იმდენად ერეოდა მის ორგანიზმს თავს ძლივს იკავებდა საკადრისი პასუხი არ გაეცა გოგოსთვის.ის ცრემლებიც აღიზიანებდა,კარგად რომ იყენებდა ფარად ლოლაშვილი და ადრე თუ მისი ყველა ცრემლი სულს უხუთავდა, ახლა უბრალოდ აგიჟებდა.ისევ ისე სიგიჟემდე უყვარდა და ალბათ მთელი ცხოვრება ეყვარებოდა, რადგან კარგად იცოდა თავისი ხასიათი, თუ უყვარდა ბოლომდე უყვარდა თუ სძულდა...ნამდვილად არ უსურვებდა საკუთარ სიძულვილს არავის,რადგან სიყვარულივით უკიდეგანო იცოდა და საძულველ ადამიანს იმდენს გაუკეთებდა საკუთარი გაჩენის დღეს აწყევლინებდა.აქ კი თითქოს ზიზღის და სიყვარულის გზაგასაყარზე იდგა და დაბნეულმა არ იცოდა რომელ მხარეს გადაედგა ნაბიჯი..საით წასულიყო,ისევ დაეჯერებინა მისი გაუფასურებული ცრემლების თუ უბრალოდ გაეშვა და ცხოვრებაში აღარ დაინტერესებულიყო მისით.არც ეს გამოსდიოდა,აღარ ფიქრობდა,უფრო სწორად დროს არ იტოვებდა მასზე საფიქრალად და ის მონატრებაც ასე მწვავედ რომ მოსდებოდა და ნელ-ნელა ანგრევდა, თითქოს ტვინის ავტომატურ თავდაცვით სისტემას მიერთებოდა და ისე ბლოკავდა უფლებას არ აძლევდა მთელი გულით ეგრძნო,ისევ გაეგიჟებინა და ისევ შესძლებოდა ნეკა ლოლაშვილს მისთვის თავგზა აებნია,თავი შეეხსენებინა,იარები ხელმეორედ გაეხსნა და შემდეგ ისევ ისე ეტკინა, როგორც აქამდე.
სიგარეტს მოუკიდა და გზის მეორე მხარეს გადასული საკუთარი მანქანისკენ დაიძრა.
-ირაკლი!-ის იყო.
ყურადღება არ მიუქცევია, ისე გამოხსნა მანქანის კარი და ჩაჯდა.ძრავი ჩართო და ადგილიდან დაძვრას აპირებდა ნეკას წვრილი თითები რომ მიაწყდა შუშას.
-სალაპარაკო გვაქვს.-მანქანის უკანა კარი გამოაღო და პასუხს არ დალოდებია ისე შეხტა სალონში.
-გადადი მანქანიდან!-ძრავი ისევ გამორთო ირაკლიმ და სახე წაშლილ გოგონას სარკიდან გამოხედა.
-ჯანდაბა,მომისმინე...
-ნეკა,უბრალოდ გადადი!
-არსად არ ვაპირებ გადასვლას...რაიყო, ძალის გამოყენებით გადამაგდებ?-ჯიუტად გაუსწორა თვალი სარკიდან მომზირალს და წარბები შეკრა.
-ამის დედაც...-გასაღები ისევ გადაატრიალა ბუაჩიძემ და მანქანა ადგილიდან გიჟივით მოსწყვიდა,დაახლოებით ნახევარი კილომეტრით მოშორდა სკოლის ტერიტორიას და მაღალ ხეივანში გადაუხვია.გააჩერა და ნახევარი ტანით შეტრიალდა უკანა სავარძელზე მჯდარი ქალისკენ.
-გისმენ.
-ჯანდაბა,ესე აპირებ სამაგიეროს გადახდას?ღმერთო,არც კი მომისმინე რატომ გადავდგი ეს ნაბიჯი?გირეკავდი,არ მიპასუხე... შემდეგ კი ადექი და ნომერი შეიცვალე.-სახეზე ჩამოყრილი თმა უკან გადაიწია აკანკალებული ხელებით და ურეაქციოდ მომზირალ ბუაჩიძეს მიაშტერდა.
-სულ ეს იყო?მორჩი ხო? გადადი ეხლა...
-ირაკლი...-ხმა გაუტყდა ნეკას და ცრემლები ვეღარ შეიკავა.-მაპატიე...უშენობა ჯოჯოხეთია.იცი როგორ ვარ?სული მეხუთება...ძალიან მენატრები.ჯანდაბა, საშინლად მენატრები...-მოულოდნელად მისკენ გადაიხარა და ბუაჩიძის სახე ხელისგულებში მოიქცია.ცრემლიანი თვალებით აკვირდებოდა სახეზე და სუნთქვა შეკრული, თავს ვერ ერეოდა.ვერ ერეოდა ირაკლის გაყინულ თვალებს და უცვლელ გამომეტყველებას,ვერ ერეოდა მის უსიტყვო წყენას და პროტესტს.სისხლი ეყინებოდა ისე უნდოდა ძველებურად დაეკოცნა მისთვის ბაგეები და საკუთარი სხეულით ეგრძნო მისი სიახლოვე.ირაკლი შორს იყო მისგან,მიუხედავად ასეთი სიახლოვისა... ძალიან შორს იყო და წამითაც ვერ უსწორებდა რეალობას თვალს ნეკა ლოლაშვილი.იმ რეალობას, რომელიც საყვარელი ადამიანის დაკარგვა გახლდათ.საბოლოოდ დაკარგვა..სადღაც, გულის სიღრმეში მაინც კიაფობდა იმედის ნაპერწკალი და ამ ნაპერწკლის დამსახურება იყო რომ აიძულა და ბუაჩიძის ტუჩებს მისწვდა. ნაცნობი არომატი,კანის სირბილე და საბოლოოდ არეული თავგზა,ფრთხილად უკოცნიდა ურეაქციოდ მჯდარს ღვინისფერ ტუჩებს და მისი უმოძრაობა აგიჟებდა.
-რა ჯანდაბას აკეთებ?-ორივე ხელით მხრებში ჩააფრინდა ირაკლი და ატირებული ქალი, უკან გასწია.-რის მიღწევა გინდა ნეკა?გაინტერესებს ისევ ისე ვგიჟდები თუ არა შენს შეხებაზეე?! გაინტერესებს, ისევ ისე მინდიხარ თუ არაა?!კარგი,ვნახოთ...მეც არ ვიცი...შეიძლება გვესიამოვნოს.-თვალებში ბოროტი ნაპერწკლები უელავდა ბუაჩიძეს და ნეკას შეეძლო დაეფიცა, ცხოვრებაში პირველად ხედავდა ასეთს.-გაიხადე,მიდი თავად გაიხადე...გაიხადე ეს წყეული ზედა.-ხელი უხეშად ჰკრა და სავარძელზე ზურგით გადავარდნილისკენ გადაიხარა.უკანა სავარძეკზე მოხერხებულად გადაძვრა და დუტის ქურთუკი ლამის შემოახია.
-ხო,მიდნდიხარ...საშინლად მინდიხარ პატარავ.-უხეშად წაეტანა ტუჩებზე და იმდენად მჭიდროდ დაიჭირა თავის ადვილად დაღწევა რომ არ შესძლებოდა.-მიდი მიპასუხე კოცნაზე,რატომ არ მპასუხობ?არ გინა სექ*სი?-კისერზე გადაიტანა ტუჩები და თეთრი პერანგის ქვეშ თითებით შეუძვრა.მკერდამდე მიღწეული, მტკივნეულად ჩააფრინდა და ტკივილისგან მოხეთქილი კვნესა ტუჩებით ჩაუხშო.ამოსუნთქვის საშუალებას არ აძლევდა,ისე ჰკოცნიდა და თავადაც ვერ ხვდებოდა რა ჯანდაბა ემართებოდა,ეს სიბრაზეც აღარ იყო...არც ზიზღი.ვენებში სისხლი აუდუღდა და გონება სრულიად გაეთიშა.ნეკამ, წინააღმდეგობა შეწყვიტა და მონატრებული თავადაც აჰყვა,მის ფეხებს შორის მოქცეულს. აკანკალებული თითებით გაუსხნა ქამარი და ყოველგვარი სიფრთხილის გარეშე შეერთებულს სხეულების გამო წამოიკივლა.საჯდომზე თითებით ჩააფრინდა ირაკლის და შეეცადა გონება არ გასთიშვოდა.
-მტკივაა..
-მეც ესე მტკივა ნეკა...-ირონიულად გაეცინა ირაკლის და უკან გაწეულმა, იმდენად ძლიერი ბიძგით უპასუხა ნეკას პროტესტს, ისევ წამოიკივლებდა ლოლაშვილი რომ არ მოესწრო ირაკლის და ტუჩებზე თითები არ აეფარებინა,რომელზეც კბილებით ჩააფრინდა ქალი. გამწარებულმა ირაკლიმ,თმაში ჩაავლო თითები და თავი უკან გადაუწია.
-მორჩი..უბრალოდ მორჩი.მოდუნდი და ისიამოვნე...ამის მეტი არაფერი გაგვიკეთებია მაინც...
-მაშინებ...
-რატომ? აღარ მოგწონს ჩემთან სექსიი?! თუ არ გეუბნები ორ წუთში ერთხელ რომ მიყვარხარ?
-ნაბიჭვა*რივით იქცევი...
-შენ კი *ვით რომელსაც მარტო ჩემს უბეში ჩაძვრომა სურს...ხო გინდივარ? ხოდა შენთან ვარ,შენში ვარ პატარა ნეკა...ნებისმიერ დროს შენს სამსახურში მიგულე საყვარელო.
-მეზიზღები-ამოიტირა ნეკამ და თვალები დახუჭა.
-მეც მეზიზღები, მაგრამ ეს სექსთან არაფერ შუაშია...მოდუნდი...და შეგიძლია გაათავო.
-არ გიყვარვარ ხოო..
-არასდროს მიყვარდი...-ზედ მის ტუჩებზე ჩურჩულებდა ირაკლი, უხეში ბიძგები შეერბილებინა.სიბრაზის მიუხედავად,მაინც გიჟდებოდა მასზე,მისი სურნელი თავბრუს ახვევდა და სრულყოფილი სხეული, რომელიც წვავდა თავისი სიმხურვალით სრულიად აცლიდა საღად აზროვნების უნარს...მაინც ხედავდა ნეკას ცრემლიან თვალებში სიყვარულში არეულ უდაზღვრო ვნებას,მაინც თრთოდა მისი თითების,ტუჩების შეხებაზე ლოლაშვილო და მაინც მიაღწია კულმინაციამდე.განცდილი ორგაზმისგან,ცრემლიანი თვალებით, დიდხანს თრთოდა და საერთოდ არ უყურებდა მას.
-რა ჯანდაბას მიკეთებ ესეთს? ყოველი აქტის დროს მინდა უბრალოდ მოგკლა...მეზიზღები...ჯანდაბა,ესეთი როგორ ხარ?-მოშორდა, სავარძლის საზურგეზე კეფით მიყრდნობილ ქალს და თავის სავარძელს დაუბრუნდა.შარვალი შეიკრა და წინ ჩამოშლილი თმა უკან გადაიწია.-აღარ გაბედო და აღარ ეცადო ჩემთან დაბრუნებას...
-ირაკლი...-ნერწყვი ხმაურით გადაყლაპა ნეკამ და გამშრალი,შესიებული ტუჩები გაილოკა.
-დამთავრდა პატარავ...უკვე დამთავრდი.მე შენთვის აღარ ვაპირებ ბრძოლა...შეგიძლია შარვალი გაისწორო და მანქანიდან გადახვიდე.დროულად,მელოდებიან...
ნეკამ,უსიტყვოდ შეისწორა ტანისამოსი და მანქანიდან გადავიდა,ძლივს იკავებდა ქვითინს.როგორც კი ბუაჩიძის მანქანა იქაურობას გაეცალა,თავი ვეღარ შეიკავა,ტალახიან მიწაზე მუხლებით დაეშვა და კივილით გამოდევნა სხეულიდან წყენა,შეურაცყოფა და საშინელი მრისხანება.რომელიც მუცელს ისე უმღვრევდა ნაღვლის გემოს ყელშიც კი გრძნობდა.კიოდა და ფეხებზე ეკი*და ყველა და ყვეკაფერი,საბოლოოდ დაცლილი მიწაზე დაჯდა და ხელებში სახე ჩარგული აქვითინდა.
***********
ტაქსიდან გადმოსული, სირბილით შევარდა სახლში და ერთი სული ჰქონდა საკუთარი საძინებლისთვის შეეფარებინა თავი,კარი დაეკეტა და ხმამაღლა,მოთქმით აქვითინებულიყო.კისერში გაჩხერილი სიმწრის ბურთი,ახრჩობდა და აგიჟებდა. კიბეებზე ჩამომავალი ქეთათო,რომ შეეფეთა და თავი ძლივს შეიკავა რომ არ შესჯახებოდა.გვერდის აქცევა გადაწყვიტა,მაგრამ წარბ შეკრულმა ქალმა, არ მისცა ზემოთ ასვლის საშუალება.შუა კიბეზე გაიხიდა და გერი, თავით ფეხამდე ამრეზით შეათვალიერა.
-ღმერთო, რას ჰგავხარ?-ტალახში ამოსვრილ ტანისამოსზე, უაზროდ დაიხედა ნეკამ და ჩაწითლებული თვალები შეანათა არამკითხე მოამბეს.
-რა შენი საქმეა?!-უკმეხად მიახალა.
-სკოლიდან მძღოლს უნდა წამოეყვანე,სად არის ვაჟა?
-ადრე წამოვედი.მორჩა, გამატარე!-გვერდზე გადგა,მაგრამ ქეთამ ხელი ჰკრა და არ მისცა კიბეზე ასვლის საშუალება.
-როგორ იქცევი?!-ხმას აუწია ქეთათომ და კიდევ რაღაცის თქმას აპირებდა კარის ზღურბლზე გამოჩენილმა ივამ რომ შეაწყვეტინა პირზე მომდგარი სალანძღავი სიტყვა.
-რა ხდება?
-შეხედე რას ჰგავს?-ხელით ნეკაზე მიუთითა, რომელმაც ღრმად ამოისუნთქა და სამზარეულოს მიმართულებით წავიდა.
-რას ჰგავს?-ვერ მიხვდა ივა.
-ღორივით ტალახშია ამოგანგლული და ყველა ბედნიერებასთან ერთად სკოლიდან, თავად მობრძანდა...
-ნეკა!-უკან მიჰყვა ივა და წყლით სავსე ჭიქით ხელში მდგარ ნეკას,შეკრული წარბებით მიაჩერდა, რომელმაც წყალი ბოლომდე ჩაცალა და მამას გაოცებული სახით გადახედა.
-რა ჯანდაბაა? მართლა პატიმარი ვარ? სკოლიდან ჩემით წამოვედი, იმიტომ რომ იქ აღარ მინდოდა გაჩერება.ტველა ჩწმი გადადგმული ნაბიჯის შესახებ შენს წარმოდგენილ მოადგილესთან უნდა დავრეკო და ნებართვა ავიღოო?!
-და სახლში მოსვლამდე ტალახში იგორავეე?!
-არა...-ჭიქა, ხმაურით დაახეთქა მაგიდაზე ნეკამ და ზიზღით სავსე ხმით გამოსცრა.-ირაკლი ბუაჩიძესთან ვიჟიმავე ტალახში...მოგწონს პასუხიი?!
-შენი დედაც...-იფეთქა შვილის ასეთი ტონით შეურაცყოფილმა ივამ და მისკენ გაიწია, მაგრამ ნეკა უკან გახტა და მაგიდაზე, ხის სპეციალურ ჩასაწყობში მოთავსებული დანებიდან ყველაზე დიდს წამოავლო ხელი.
-მოდი აბა...ფეხებზე გკიდ*ივარ ხოო?! მეც ფეხებზე მკიდ*იხარ..ერთი გაბედე და თითი დამაკარე, ისე გაგიყრი მაგ დამპალ გულში წარბს არ შევიხრი.
ივა ლოლაშვილს,თითქოს ცივი წყალი გადაასხესო ერთ ადგილზე გახევდა და გაოგნებული,ცარცივით გაფითრებული სახით მიაჩერდა მრისხანებისგან არეულ შვილს, რომელიც სხეულს ვერ იმორჩილებდა და ბრაზისგან აკანკალებული, ცხვირ წინ უტრაილებდა პურის საჭრელ დანას.
-მოეშვი სისულელებს და დადე ეგ დანა მაგიდაზე.
-რას იზამ მამიკო?!-ირონია გაურია ხმაში ნეკამ და დანის ტარი უფრო ძლიერად ჩაბღუჯა.-არა,შენ არ გაგიყრი...მაგ ბედნიერებას არ მოგანიჭებ,შენისთანა დამპალი ადამიანისთვის სიკვდილი შვებაა...რა გატკენს ყველაზე მეტად? შვილის სიკვდილიი?! -გაიცინა ნეკამ და ხმას აუწი? არა..შვილის არა. ისედაც არასდროს გადარდებდა...აბა რაა?! ააა თანამდებობა და კარგი რეპუტაცია,ხოო კარგი რეპუტაცია მამიკო...სუფთა და შეუბღალავი...უკვე წარმომიდგენია: ხვალ დილით როგორ გამოაჭენებენ შენს სურათს..აი,იმ ყველაზე საყვარელ პიჯაკში რომ გაქვს გადაღებული...შენ ხომ ბუნებით მაქსიმალისტი ხარ?...ყველაფერი გინდა:ოღონდ მოწესრიგებული,სუფთა,შეუბღალავი...ჯანდაბა, ბატონო ივა შენი სახელი უკვე მძღრენში ამოსვრილი, რადგან შენი შეუბღალავი კარეიერა დასამარების პირზეა მისული.ხვალ, ყვწლა ჟირნალი სათაურშივე გაგჭირავს დიდი ასოებით."რატომ გადაწყვიტა საგარეაო საქმეთა მინისტრის ერთადერთმა შვილმა ?" "რატომ მივიდა მდიდარი მამიკოს, უძღები შვილი ამ ზომამდეე?!" გაგაქილიკებენ,გაგჭორავენ,დაგცინებენ...ზურგს უკან ბატონო ივა. ზურგს უკან მეც დაგცინე,თავზე და-ხმამაღლა კიოდა ნეკა.-ხოო ,ფეხებზე დაგი*კიდე,პირობა არ შეგისურულე.ჩემით გავეკიდე ირაკლი ბუაჩიძეს და იმან რა ქნა იციი?! სამადლოდ გამჟიმა..ხოო სამადლოდ...სულში ჩამაფურთხა...შენც ჩაგაფურთხა...
-რას ამბობ?!-ლოლაშვილის სახეზე ერთმანეთსი მონაცვლეობით გადადიოდა ფერები.გაოგნებული,უკან გადაქანდა და ამწვარ გულზე ძლიერად მიიჭირა გაშლილი ხელისგული.
-რა იყო?! კვდებიი?!-გიჟივით ახარხარდა ნეკა, დანიან ხელს წინ და უკან უმისამართოდ იქნევდა და სახეზე წამოწითლებულს ლურჯი კაპილარები დასკდომამდე მისვლოდა,თვალებიდან ზიზღნარევ ნაპერწკლებს ისროდა და ერთიანად იღებდა მთელი წლების დაგროვილ ბოღმას და გაოგნებული,ფერ დაკარგული ივიკო ლოლაშვილის წინ ანთხევდა.-ეხლა არ მოკვდები.ჯანდაბა, ნამდვილად არ მოკვდები იმიტომ რომ უნდა მოსიმინო რასაც შენზე ვფიქრობ...ხოო,მთელი ცხოვრება მინოდა ესეთი გატეხილი და დაჩოქილი მენახე...ელლა რომ ხარ,შეურაცყოფილი,განადგურებული...თუ ეხლაც თავს მაჩვენებ მამიკო?! ხოო,შენს შვილს დედის გენებმა სძლია,ცოლიან კაცს გაეკიდა და ხოო,დღესაც გაეკიდა,ხვალაც და შეიძლება ზეგაც...ხოო, ყოველ დღე დაიმცირებს თავს,რათა შენ დაგამციროს...შენ ჯერ დედა წამართვი,მერე ოჯახურის სითბო და მამაც მას მიაყოლე.შენ, სიყვარულის უფლებაც წმართვი..ყველაზე მაგარი რა იქნება იციი?!-ისევ იცინოდა ნეკა.-ცხრა თვეში ნაბიჭვ*არი რომ გავაჩინო...ხოო, წარმოიდგინე როგორ დაგიძახებს წლების შემდეგ ბაბუას...მაგრამ იმ ნაბიჭვარმა ბუაჩიძრმ პრეზერვატივი გამოიყენა...არ გაგიმართლა მამიკო...კიდევ რა გინდა რომ გითხრა, რა გავაკეთო? ბოლომდე რომ მიგახვედრო როგორ მეზიზღები,როგორ ვერ გიტან და რამდენად არარაობა ხარ ჩემს თვალში...ტრა*კში გაიკეთე შენი ქონებაც,სახელიც, შენი ავტორიტეტიც...და ბოზების არმიაც..შენ მე დამასამარე.შენ, შვილი აღარ გყავს ,რადგან სამი კვირის უკან საკუთარი ხწლით მიაყარე მიწა მამა...მე გეუბნები ამას,შენი მშიშარა და მორჩილი შვილი.. კიდევ რითი დამაშანტაჟებ?-ახლოს მიიწია ნეკამ და მაგიდაზე დაყრდნობილ ივას თვალი- თვალში გაუყარა.-რითი მამა?
-ნეკა,მამიკო-ამოიხრიალა სასოწარკვეთილმა ივამ და ხელი მისკენ გაწია, მაგრამ ნეკა უკან გახტა და დანა ისევ მისკენ შემართა.
-ამან შეგაშინა და გაგტეხა თუ სიმართლემ?!-გაეცინა ისევ.-ის ხომ არც იმდენად მწარეა მამა,როგორც შენი მოყენებული ჭრილობები...ეს არაფერია, იმასთან შედარებით რასაც მთელი ცხოვრება ვგრძნობ...
-მა...
-არ გყავს შვილი ბატონო ივა...სამი კვირის უკან მოკვდა.ხო, მაშინ მოკვდა როდესაც კიდევ ერთხელ ვუთხარი ირაკლის მაპატიეთქო...ჯანდაბა,მერამდენედ ვკარი ხელი მამა?! -ხმა გაუტყდა ნეკას და ტირილის ნოტებმა გაიჟღერა მასში.-აი, განადგურებული ვარ შენს წინაშე და მიდი გაიცინე,გაიხარე..მიდიი...მიდი დამცინე..მითხარი როგორ გკი*დია ფეხებზე ჩემი გრძნობები..რომელიც შენ არასდროს გაგაჩნდა,შენ საკუთარი თავის მეტი არავინ გიყვარს..არც ციკო.ეხლა რას იზამ? წახვალ და ბუაჩიძეს მოთხოვ პასუხს შენი ერთადერთი ქალიშვილი *ვით რომ გაჟიმაა?! თუ ვერ მოსთხოვ?რადგან მამამისის გეშინია...ჯანდაბა...-იკივლა ბოლო ხმაზე და წელში მოხრილმა,ხელი მთელი ძალით გაჰკრა მაგიდაზე მოთავსებულ ბროლის ვაზას.-ჯანდაბაა...როგორ მეზიზღები ნაბიჭ*ვაროო...მეზიზღები და მინდა რომ მოკვდე!მოკვდი, ოღონდ წამებით ...მოკვდი ივა ლოლაშვილოო..-ღრიალებდა. ხელში ჩავღუჯული დანა, გაუვარდა რომელიც წკრიალით დაეცა იატაკზე.ივა კი წელში გასწორდა და ისტერიკაში ჩავარდნილ შვილს მივარდა.რომელიც ხმამაღლა კიოდა,ტირიდა და შიგადაშიგ ჭკუიდან გადასულივით ხარხარებდა.თვალებს აქეთ-იქით შეშლილივით აცეცებდა და იატაკზე დავარდნილი, თითებით ჩაჰფრენოდა საკუთარ თმებს --მეზიზღებიიიი!!!!
-ჩემო ერთადერთო -იატაკზე დაეშვა ივა და შვილს ძლიერად მოხვია მკლავები.აღრიალებული, გულში ჩაიკრა და ფრთხილად გააშვებინა თმებიდან თითები.
-უნდა მოკვდე...შენ უნდა მოკვდე...-კივილიდან ჩურჩულზე გადავიდა ნეკა, მაგრამ ქვითინს მაინც ვერ წყვეტდა და მამის კისერში სახით ჩარგული შეშლილივით ბუზღუნებდა
-მოვკდები მა...აუცილებლად მოვკვდები, ჩემო პატარავ...-ცრემლი მორეოდა ივას და მის დამალვას არც კი ცდილობდა, თავზე ჰკოცნიდა და ხელის წამით გაშვებასაც არ აპირებდა.მაგიდას ზურგით მიყრდნობილი, დისხანს ეხუტებოდა შვილს და დამამშვიდებლად უსვავდა თავზე მარჯვენა ხელს.ნეკაც დაიღალა,მოდუნდა და ტირილი შეწყვიტა,მაგრამ ამომჯდარ გულს ვერ იმშვიდენდა და შიგადაშიგ სლუკუნებდა.
-რა გავაკეთო მამიკო,შენ ესე რომ აღარ იყო?!-ამოიოხრა ივამ და ცრემლები შეუმშრალა ნეკას.
-შემეშვი...მომეცი თავისუფლად სუნთქვის უფლება...-ტირილის მეორე ტალღამ შემოუტია ნეკას.

***********
მეგობრების გარემოცვაში სახე წაშლილი იჯდა და სვამდა.ხმას არც ერთი სცემდა,რადგან არ უდოდათ მისი მდგომარეობა,რომელიც მის სახეზე გადაშლილი წიგნივით იკითხებოდა,უფრო დაემძიმებინათ.ბოლოს სიჩუმე ისევ ტიტემ დაარღვია და ღრმად ამოისუნთქა.
-მოდი,ქალებს გაუმარჯოთ ძმაო!აი,მომენტში რომ გვაგიჟებენ,მეორე მომენტში გვახარებენ,უსაზღვრო ბედნიერების მოტანა სეუძლიათ,უბედურებისაც...თავს რომ გვატვარებენ,ჭკუიდან რომ გვწევენ..რომ გინდა მიხვიდე და მოკლა მაგრამ მისვლა,ერთი სეხედვა,ერთი შეხება და ჩათვალე რომ დაგენძრა..მორჩა ტრა*კში ხარ.ფქტიურად გაები,ორივე ფეხით..-ჭიქა ასწია და ბიჭებს გადახედა.
-რაიყო შეყვარებული ხარ შე ჩე*მაა?!-ახარხარდა სანდრო და თავისი ჭიქა მიუჭახუნა.
-მე სულ შეყვარებული ვარ სანდრექს.-ტიტემ,ბოლომდე გამოსცალა არაყი და ირაკლის მიუბრუნდა.-რა ხდება ეხლა ამოღერღავ?
-არაფერი...ვაბშე ტო.გაუმარჯოთ ქალებს.-ჭიქა ასწია და თავადაც დალია.შემდეგ კი ფეხზე წამოდგა.-მე წავალ,ხვალ შეგეხმიანებით!
-ბუჩი,ძმობას გაფიცებ...-სავარძლუდან კაკიც წამოდგა.-ნასვამი ხარ,მე გაგიყვან.
-ნუ გეშინია არ დავიმტვრევი,არც იმდენად მომძულებია თავი პირველივე შემხვედრ ბოძს რომ დავეჯახო.-გაეცინა ირაკლის.
-მე წავიყვან...-მანამდე ჩუმად მჯდარი სალომე, წამოდგა და პასუხს არ დალოდებია ისე დაიძრა ქურთუკის ჩასაცმელად.
-სალო...
-რა გჭირთ?!-აკისკისდა სალომე.-არ მანდობთ თუ რა ხდება? არ შევჭამ...მივიყვან სახლში და დავბრუნდები.
-ძიძა ხოდზეა.-ახარხარდა ირაკლი და უკვე ქურთუკში გამოწყობილ სალომეს,მხარზე მოხვია ხელი.ღამის პირველი საათი დაწყებულიყო და ქუჩაში მოძრაობაც შეთხელებულიყო,ოსტატურად მართავდა საჭეს ფანგანი და გვერდით სავარძელში მჯდარი ირაკლისკენ, ქურდილად აპარებდა მზერას.
-არ დაიწყო სალომე.-მისკენ არც გაუხედია ისე ამოილაპარაკა ირაკლიმ და ქურთუკის ჯიბეში სიგარეტი მოიძია.
-არ ვიწყებ...უბრალოდ,შემიძლია გითხრა რომ ასეც ვფიქრობდი...
-როგორ?-სიგარეტს მოუკიდა ირაკლიმ და მისკენ შეტრიალდა.-როგორ ფიქრობდი?ვერც ეს გამიძლებდაა?
-ეგ, რა შუაშია?-წარბი აზიდა სალომემ.
-ეს შენ გგონივარ იდეალური..რადგან სიყვარულმა დაგაბრმავა.ჩემთვისაც იდეალური იქნებოდი რომ მიყვარდე,მაგრამ ეხლა არ ხარ..ჯანდაბა,არ ხარ იდეალური და ვფიქრობ იდეალური ადამიანები არ არსებობენ.ყველას გვაქვს დედამოტყნული ნაკლი,ზოგი კარგად ვნიღბავთ, მაგრამ ადრე თუ გვიან მაინც ვაჩენთ ჩვენს რეალურ სახეს...ნაგავი ვარ,ნაბიჭ*ვარი...შენთან ხო ვაჩენ ჩემს რეალურ საეხეს სალომე...რატომ გიყვარვარ?
-არ მიკითხია საკუთარი თავისთვის...
-ჰოდა ერთხელ ჰკითხე.
-მე არაფერს არ გართმევ ჩემი სიყვარულით და არც რამის მოცემა შემიძლია-ხმა გაუტყდა სალომეს და ირაკლის კორპუსის წინ შეაჩერა მანქანა.
-ჰოდა ეგ არ არის სიყვარული...როცა საყვარელი ადამიანისთვის არაფრის მიცემა არ შეგიძლია, არ არის ეგ რეალურად სიყვარული...
-და შენ რა მიეცი ნეკას?-ნიშნის მოგებით გადმოხედა სალომემ და თვალი-თვალში გაუყარა.
-საკუთარი სიცოცხლე...საკუთარი გული...
-რომელიც ფეხებზე დაიკიდა.-გაეცინა სალომეს.
-შენ არ დამიკიდებდიი?!-მისავე ტონალობაში გაიმეორა ირაკლომ.-მაგიტომ ვეღარ ვუგებთ მე და შენ,შენ ჩემში კაცს ხედავ რომელიც უნდა გიყვარდეს..გინდოდეს...მე კი უბრალოდ ქალს,ჩემი ბავშვობის მეგობარ ქალს.
-ვიცი..-ხმა გაუტყდა სალომეს
-ძალიან ვწუხვარ სალომე...ჩემი ბრალი ნამდვილად არ არის თუ ვერ შეგიყვარე.
-არ გიცდია.-მოღალატე ცრემლი გაეპარა სალომეს და თავი დახარა.
-ეგაც მართალია...მისმინე.ჰეი...კარგი რაა,ჩემს გამო ტირილი შეიძლება გოგოო?!-ნიკაპში თითები ამოსდო ირაკლიმ და თავი ააწევინა.-ვაბშე არ გიხდება ცრემლები...
-მამშვიდებს...-ამოიჩურჩუოა სალომემ და ახლოდან დააკვირდა,-როგორ მინდა რომ გიყვარდე იციი?!მე მეკუთვნოდე..ჯანდაბა, იკო..საშინლად მინდა მე მერქვას შენი ქალი...შენი ცოლი და ...დავაგვიანე.მაშინ დავაგვიანე როდესაც თიკას უბრალოდ უფლება მივეცი ჩვენს შორის ჩამდგარიყო...
-არ მინდა ყველა შეხვედრაზე ასეთს გხედავდე სალომე.-ლოყაზე ფრთხილად მიეფერა ცერით და გაუღიმა.-არ მინდა,ჩემს მეგობარს გულს ვტკენდე მხოლოდ იმიტომ რომ ვერ ვუყურებ როგორც სხვა რიგით ქალს...
-იმ პატარა გოგომ შეგცვალა...-გაეცინა სალომეს და შუბლზე შუბლით მიეყრდნო.-ვაბშე სხვა ხარ.ჯანდაბა,სად წავიდა ჩემი იკო?
-ჯადოების გჯერაა?-მოშორდა სალომეს და ახარხარდა ბუაჩიძე.-რაღაც მაგდაგვარი მაფიაა...ჩვეულებრივად გამოვყ*ლევდი...ჯანდაბა,ხო გაბრაზებული ვარ...მინდა ავიდე და უბრალოდ დავახრჩო, მაგრამ არ გამომივა.ვერ გამომივა, რადგან ერთი გაღიმება,ჩახუტება ან კოცნა და ჩვეულებრივად მაფრენინებს...-სახეზე ორივე ხელი ჩამოისვა ირაკლომ და მეგობარს გადახედა რომელიც თბილი და გულწრფელი ღიმილით უღინოდა.-ტიტეს ევასები...
-აუ,გადაშენდით-აკისკისდა სალომე და თვალებზე ხელი აიფარა.-აკლია მაგ ადამიანს...საერთოდ ვერ დავუშვებ რომ ტიტეს მე მართლა ვევასები,ესეთი ატეხილი ლაპარაკი აქვს თითქოს შენ არ იცნობდე.
-ქალი რომ ვიყო უეჭველი მივცემდი
-ვაიმე,რა დებილი ხარ ირაკლი...-სიცილს არ წყვეტდა სალომე და მანქანაში,მანამდე ჩამოწოლილი წუთიერი დაძაბული აურა წამებში გაიფანტა.
-რატო ტო!მაგარი კაცია...აუ, რაებს მალაპარაკებ სალომე რაგინდაა?!
-შენ არ ჩუმდები...
-კარგი პატარავ,ეხლა შეგიძლია დაუბრუნდე ჩვენს ტიტიკოს და ჩემგან კოცნა გადასცე.
-დროებით იკო-გაიცინა სალომემ და ლოყაზე ხმაურით აკოცა.
-კარგად...-მანქანის კარი მიხურა ირაკლიმ,ხელი დაუქნია და კოცნის იმიტაცია გააკეთა. სალომე მალევე მიეფარა თვალს.ირაკლიმ კი ღრმად ამოისუნთქა და შავად ასვეტილ კორპუსს ახედა.მხოლოდ მერვე სართულის ფანჯრებში არ ენთო შუქი,მხოლოდ იქ არ ელოდებოდა არავინ...სახლში მისულს ჩვეული სიმყუდროვე შეეფეთებოდა სახეში და მწარე რეალობისკენ შებრუნებილს კიდევ ერთხელ ჩამოჰგლეჯდა ფერად სათვალეს.
********
სკოლის წინ გადმოვიდა მანქანიდან და ეზოში შესულმა სტადიონთან შეკრებილი მეგობრების დაიგნორება გადაწყვიტა.მაგრამ დეამ მის დანახვაზე მხარზე მოხვეული დაჩის ხელი მოიშორა და ნეკას მიმართულებით დაიძრა.
-სალაპარაკო გვაქვს.-ნაწყენი ჩანდა რაზმაძე.
-გისმენ.-მხარზე მოგდებული ზურგჩანთა შეისწორა ნეკამ და წარბ შეკრულ, ინტერესიანი მზერით დააკვირდა.
-მე და დაჩი ერთად ვართ.-ნიშნის მოგებით შეხედა დემა და ნეკამ, თავის ძლივს შეიკავა მის ასეთ ტონზე ხმამაღლა არ გაეცინა.
-მერე?დაჩის დედა ვარ და მის ხელს მთხოვ თუ რა ჯანდაბაა?!
-ვაბშე არ გადარდებს ეს ფაქტიი?!-წარბი აზიდა დეამ.
-არა.
-რატომ? ჩვენი მასწავლებელი უფრო კარგად გჟიმავს?-ირონიულად გაიცინა დეამ და კიდევ რაღაცის თქმას აპირებდა ნეკას გაშლილი, მარჯვენა ხელის გული მთელი ძალით რომ მოხვდა სახეში.მოულოდნელობისგან თავი გვერდით შეატრიალა დეამ და ამწვარ ლოყაზე ხელის გული იტაცა.
-კიდევ ერთი სიტყვა და ენას ამოგაცლი ძირში.-თითი გამაფრთხილებლად დაუქნია ცხვირწინ და კბილებში ზიზღით გამოსცრა.-მიმიფურთხებია შენისათანა მეგობრუსთვის,ზუსტად ერთნაირები ხართ შენ და ერთ უჯრედიანი დიდებულიძე.-ცხვირი აიბზუა და გაოგნებულს ზურგი აქცია და სკოლის შენობაში გაუჩინარდა.
დეას, საქციელი გულთან მისატანიც კი არ იყო მისთვის.თავიდანვე იცოდა დიდებულიძის მიმართ გაჩენილი მისი გრძნობების შესახებ და არც გაუკვირდებოდა ერთხელაც რომ გამოეცხადებინა მე და დაჩი ერთად ვართო.ის ფაქტი აგიჟებდა მის ცხოვრებაში ესე დაუკითხავად რომ აფათურებდა ხელებს და რა ჯანდაბისთვის ცდილობდა მისთვის გულის ტკენას ვერ ხვდებოდა. რა მიზანი ამოძრავებდა მის ვითომ დაქალს? ამ არეული ფიქრების გამო თავი საშინლად სტკიოდა და ირაკლის გაკვეთილი რომ არა ერთი სული ჰქონდა ფეხზე წამომხტარიყო და იქაურობას გასცლოდა.ზარი, ალბათ ათი წუთის დარეკილი იქნებოდა კარი რომ შემოაღო ბუაჩიძემ და ჩვეული,დინჯი ნაბიჯებით გაემართა მაგიდის მიმართულებით.სკამზე არ დამჯდარა,მაგიდის კიდეს მიეყრდნო და მოსწავლეებ უცნაურად ამღვრეული თვალებით გადმოხედათ.
-დღეს, ჩემი გაკვეთილი არ ჩაგიტარდებათ...ხვალ კი ალბათ ახალი მასწავლებელი გააგრძელებს თქვეს მეცადინეობას, იქიდან სადაც გავჩერდით.
ხმას არავინ იღებდა.გასუსულები, გაკვირვებული სახით მისჩერებოდნენ ოთახის ცენტრში მდგარ მასწავლებელს.გაყინული,სუნთქვა შეკრული იჯდა ნეკა და თითები ისე უკანკალებდა, მერხის ქვეშ დამალა.
-სამწუხაროდ,თქვენი დატოვება მიწევს და წარმატებები ეროვნულ გამოცდებზე.
თბილად გაუღიმა ბავშვებს და დიდხანს აღარ გაჩერებულა, სწრაფად დატოვა საკლასო ოთახი.არ ბრაზობდა,არც გული სწყდებოდა, რადგან ეს სამსახური არასდროს მიაჩნდა საოცნებო სამსახურად.არ იყო მისი საქმე ბავშვებთან მუშაობა და ალბათ არც არასდროს გაუჩნდებოდა სურვილი ხელმოცარულ მასწავლებლად ემუშავა, რომ არა პაატა,რომელიც კიდევ და კიდევ გაიცინებდა და ნიშნის მოგებით ეტყოდა:"ხომ გეუბნებოდი"-ო
ზურგიდან, აჩქარებული ნაბიჯების ხმა მოესმა და აიძულა შებრუნებულიყო.შებრუნებულს კი ხელში სახე წაშლილი ნეკა ლოლაშვილო შერჩა. ამღვრეული,ცრემლიანი თვალებით და ყელში ამომჯდარი აჩქარებული გულით.
-რა მოხდა?-ნაწყვეტ ნაწყვეტ ამოიტირა ნეკამ და ალბათ ქვითინსაც მალე დაიწყებდა რომ არა ირაკლის თითები რომელიც კეფაზე შემოეხვივნენ და მთელი ძალით თავისკენ მიზიდულს ველურივით დააცხრა ბაგეებზე.რამდენიმე წამის განმავლობაში ჰკოცნიდა სუნთქვა შეკრულს,შემდეგ კი ერთიანად მოშორდა და ტუჩები გაილოკა.
-აი,ამისთვის გამიშვეს.
-მე...მე,არაფერ შუაში ვარ-სასოწარკვეთილი ტონით უხსნიდა ნეკა და ხელებსაც იშველიებდა.
-ვიცი პატარავ.
-იკა...
-კარგად იყავი ნეკა.- გულიდან ამოხეთქილი ხმით უჩურჩულა ირაკლიმ და სწრაფი ნაბიჯით გაემართა გასასვლელი კარისკენ.ეზო გადაჭრა და უკვე მანქანასთან იყო მისული, უკნიდა მკლავში რომ ჩააფრინდა ნეკა და თავისკენ შეტრიალებულს სახეში მთელი ძალით მოუქნია ხელი,მაგრამ მოასწრო ირაკლიმ და მაჯაში ჩააფრინდა.
-რას აკეთებ?!
-ლაჩარო..გარბიხარ?აბა, რაა..გარბიხარ და ამის გამო როგორ მეზიზრები რომ იცოდე.
-არსად არ გავრბივარ,უბრალოდ თავს გარიდებ რადგან შენი ნახვის სურვილიც კი აღარ მაქვს.-ხელი უხეშად შეუშვა და მანქანის კარი გამოაღო.
-რაღაც არ გეტყობა.-კარს ხელი ჰკრა ნელამ და მიუხურა
-რა გინდა ნეკა?რატომ ცდილობ თავიდან ამიბნიო თავგზა,რა ჯანდაბა გინდა, შეგიძლია ამიხსბაა?!-ხმას აუწია ირაკლიმ და ხელის კვრით მიახეთქა მანქანის კარებზე,ძარას აქეთ იქიდან დაეყრდნო და მკლავებს შორის მომწყვრდეულ ქალს დახედა.-გქონდა ბედნიერება გრქმეოდა ჩემი..ხელი მკარი ნეკა.მეორედ განომყევი, მაგრამ ისევ ადვილად დამთმე და ისევ მკარი ხელი,ეხლა რაღას ელპდები პატარავ? ეხლა რატომ ცდილობ ხელახლა დამიხვიო ხელზე და მერე ისევ მკრა ხელიი?!რა გინდა?ვარდებით და ბეჭდით მივადგე მამაშენს და შენი ხელი ვთხოვოო?! რა გინდა? შეგიძლია ჩემი გერქვას,ჩემთან იყო და მხოლოდ ჩემთვის და ჩემს გამო სუნთქავდეე? შეგიძლია მიაფურთხო ყველას და ყველაფერს და ეხლავე,აქედანვე გამომყვე? შეგიძლიაა კიი ..მარტივად მოდიხარ და ხელსაც ესევე მარტივად მკრავ და გარბიხარ.შენი სათამაშო არ ვარ,შენ ვერ შემოგწირავ ჩემს გრძნობებს, რომელიც შენივე დამსახურებით გაჩნდა ნეკა და შენვე მოკალი პატარავ...რა გინდაა? ხოო... მიყვარხარ, ამის დედაც,მინდიხარ სიგიჟემდე,ჩემი ხარ, ჩემი სულის და გულის ნაწილი...ჩემი კანის ქვეშ ხარ,ჩემს ვენებში სიხლთან ერთად მოძრაობ,ჩემს ტვინში ხარ მყარად დალექილი, მაგრამ ამავდროულად არ მინდა რომ ჩემი იყო..არ მინდა, რომ ამ ყველაფერს ვგრძნობდე..არ მინდა..ჯანდაბა...ჩამოუყალიბებელი ხარ,სექსი თუ მომინდა აუცილებლად მოვნახავ ვინმეს.შენ მაგ საქმისთვის არ მჭირდები..ასე რომ არ გაცდე და გაკვეთილებს დაუბრუნდი...
-როგორ დაგიმტკიცო რომ შენთან მინდა?!
-ვერ დამიმტკიცებ...ბევრჯერ გამიცრუე იმედი და უკვე აღარ გენდობი.ეხლა უნდა წავიდე,მელოდებიან.
-ვინ გელოდება?-ამოიჩურჩულა ნეკამ და ატირდა.
-ქალი რომელსაც გავჟიმავ...შენ ფუნქცია დაკარგე.-მის ცრემლიან თვალებს მზერა აარიდა და კბილებში გამოსცრა ირაკლიმ.ხელით გვერდით გასწია და მანქანაში ჩაჯდომას აპირებდა ძარაზე მიყრდნობილი ნეკა მიწაზე რომ ჩაცურდა და სახეზე აიფარა ორივე ხელი.
-ჯანდაბა,ნეკა მართლა მელოდებიან და ...ამის დედაც.მამჩემი უნდა ვნახო!-ამოიოხრა ირაკლიმ და მიწაზე ჩამჯდარისკენ დაიხარა,მკლავებში ჩაავლო ხელები და მიწიდან წამოაყენა.-სახლში წადი ხოო...
უხმოდ შეტრიალდა ნეკა და გზას ფეხით გაუყვა.ირაკლი დიდხანს უყურებდა ბეღურასავით მობუზულს თავ დახრილი როგორ მიდიოდა,სახე ორივე ხელით მოისრისა და მანქანაში ჩაჯდა.ადგილიდან დაძრა და ნელი ნაბიჯით მიმავალი ნეკას ფეხებთან შეაჩერა.
-დაჯექი.-ნეკას მისკენ არც გამოუხედია, ჯიუტად იხედებოდა წინ და ყვრიმალებზე ჩამოგორებულ ცრემლებს ყურადღებას არ აქცევდა.-ნეკა,ჩაჯექი მანქანაში!
-შემეშვი,ძალიან გთხოვ..ფეხით მინდა გავლა.-მთელი ტანით მისკენ შემოტრიალდა და ხელისგულებით ცრემლები გაიწმინდა.
-ჯანდაბა -ამოიოხრა ირაკლიმ და მანქანიდან გადმოვიდა.-გამაგებინე, რატომ არასდროს არ აკეთებ იმას რასაც გეუბნები?
-ღმერთო ჩემო...არ შემიძლია შენთან ერთად ამ წყეულ მანქანაში ჯდომა, როცა ვიცი რომ მიმიყვან სახლში და ისე გაქრები ჩემი ცხოვრენიდან თითქოს არც არსებობდი ოდესმე...არ შემიძლია გავიგო შენი მოთხოვნა უბრალოდ კარგად ვიყო დ შეგეშვა...ასეთი ძნელია შენთვის ამის გაგებაა?!
-აბა რა გინდა ნეკა? გამაგებინე რა ჯანდაბა გინდა და გავაკეტებ...
-თავი დამანებე!
-რა გატირებს? რა ჯანდაბა გატირებს გამაგებინე?!-ყბები დაეჭიმა ირაკლის და ორივე ხელი თავზე მოიჭირა.-არ შემიძლიხარ...ამის დედაც...არ შემიძლიხარ,ცუდად ვარ.რაც გინდა ის ქენი.-ზურგი შექაცია,მანქანაში ჩაჯდა და ადგილიდან გიჟივით მოსწყვიტა.

********
-რა გჭირს ბე?-საწოლთან, იატაკზე მჯდარ ნეკას, თავზე ფრთხილად გადაუსვა ხელი ციკომ და როდესაც ნეკას აწყლიანებულ თვალებს შეეფეთა წარბები შეიკრა.-რა მოხდა?
-ციკო,მართლა ამდენად ცუდი და უპასუხისმგებლო ვარ?!
-ეხლა რაღა მოიგონე?-გაეცინა ქალს და თმები მოუჩეჩა.
-ჯანდაბა,ჩემი არსებობით ყველას ტკივილს რატომ ვაყენებ?-უფრო საკუთარ თავს ჩაეკითხა ნეკა და ღრმად ამოისუნთქა.
-შენი არსებობით მე მაბედნიერებ დედა...ეგ მეორედ აღარ თქვა.-სახე მოექუფრა ქალს
-მაგრამ მაინც მიგიყვანე ინსულტის ზომამდე-სიმწრით გაეცინა ნეკას და მოვლილ თითებზე ფრთხილად აკოცა.
-შენ რატომ მიმიყვანე დედიკო?!მოიცადე...შენ რა გგონია რომ ინსულტი შენს გამო დამემართაა?!-წარბები შეკრა ქალმა და წყრომით იკითხა.-რა სისულელეა ნეკა,შენი ბედნიერება რატომ დამმართებდა ინსულტს?
-აბა რა მოხდა?!-გული ამოუჯდა ნეკას და ქალისკენ მიიწია რომელიც წამოჯდა და შვილიშვილს მოეხვია.
-მანამდე ვიკამათეთ მე და იმ ძაღლმა...-თავით კარისკენ ანიშნა.-გავბრაზდი ბები და წნევამ ამიწია,შემდეგ კი ინსულტის ნიშნებით გადამიყვანეს საავადმყოფოში...ხომ ხედავ კარგად ვარ,ვერც ინსულტი მომერია და ვერც "აშარაშკა ქეთინო"-ციკოს თავადვე გაეცინა და ნეკას თავზე აკოცა.
-ივამ იციის?
-ივამ ყველაფერი იცი პატარავ...-ამოიოხრა ციკომ.-კარიერას უფრთხილდება, არ უნდა განქორწინება.მოკლედ არ ვიცი ბებია..ჩემთვის მთავარია შენ იყო კარგად.მე ისედაც წავალ ჩემს სახლში და მშვიდად ვიქნები,აქ შენს გამო ვარ ხომ იცი დედიკო...შენც ჩემს გამო ხარ-გაეცინა.-არ ჯობია ყველა თავისი გზით წავიდეთ და შემდეგ ერთი კონკრეტული შეხვედრის ადგილამდე ვიაროთ ჩვენი გზიით?
-აღარ მიმიღებს-სუნთქვა შეეკრა ნეკას.
-რატომ ბებია,აღარ უყვარხარ?გადაგიყვარაა? ესე სამ კვირაში ადგა და ამოგშალა თავისი ცხოვრებიდან?
-გაბრაზებულია...
-პატარა ხარ დედიკო, მაგრამ მე მინდა რომ კარგად იყო...ბედნიერს გხედავდე და რაც მთავარია აქ და ამათთან აღარ იყო...თუ მასთან არ ან, ვერ წახვალ ავდგები ფეხზე ბებიკო და მე და შენ წავალთ ჩემს სახლში,აღარ მივცემ ივას უფლებას ამიკრძალოს იმის კეთება რაც მე მსურს...ეხლა ვნანობ ნეტა ბავშვობაში რატომ არ გავლახე კარგად -გაეცინა ქალს.
-შენთან რომ დავწვე შეიძლებაა?!
-მოდი ჩემო ბარტყო...-გვერდით გაიწია ქალმა და საბნის ქვეშ შემძვრალ შვილიშვილს ძლიერად მოხვია მკლავები.
-სიყვარული,ღმერთია დედიკო,ღმერთის სიყვარული კი თავად სიცოცხლე...სიციცხლე უღმერთოდ წარმოუდგენელია და ცხოვრება უსიყვარულოდ, რადგან თავად სიყვარულსაც ღმერთი წარმოადგენს.ასე რომ ვერასდროს გადავწყვეტთ მე და შენ როდის შეგვიყვარდება, ან რამდენ ხანს ვიცოცხლებთ...-ჩურჩულებდა ქალი და თავზე რიტმულად უსვამდა ფაფუკ,მოვლილ ხელს.ნეკასთვის სიცოცხლეც და სიყვარულიც ნამდვილად ღმერთი იყო ამ ღმერთს კი ციკო წარმოადგენდა.მისი ღმერთი...
მობილურის ზარმა გააღვიძა და იძულებული გახდა საწოლიდან ამდგარიყო.ოთახი დატოვა ციკოსაც რომ არ გაჰღვიძებოდა და თავისი საძინებლისკენ გაემართა.უცხო ნომრის დანახვაზე სუნთქვა შეეკრა და წამით გულმაც კი შეწყვიტა ფეთქვა,სენსორს ათრთოლებული თითით შეეხო და ხაზის მეორე ბოლოს გაგებულმა ხმამ, რეალობაში დააბრუნა და მწარედ დაახეთქა მიწაზე.ის მცირედი იმედის ნაპერწკალიც კი ჩაქრა და მინავლდა უცხო ნომერი ბუაჩიძის ნომერთან რომ დააკავშირა.
-ნეკა
-რაიყო დაჩიი?! საღამოს იმიტომ მირეკავ რომ დილანდელი სილის გამო პასუხი მომთხოვოო?!-ირონიულად ჩაეცონა ნეკას და ფანჯარა გამოაღო.
-ჯანდაბა,ფეხებზე ...რა დეა,ღადაობ?! ვაბშე საიდან მოიტანა რომ ჩემი გოგოა?!
-შენ თუ არ იცი, მე სულ არ მადარდებს დაჩი....შენთან ლაპარაკს არ ვაპირებ.. კარგად.
-მოიცა,არ გამითიშო გთხოვ...-დიდებულიძის ხმაში დიდი დოზით გაიჟღერა მუდარამ.-მიყვარხარ...აზრზე არ ვარ, რატომ მოჩმახა დეამ ეგ სისულელე...
-კარგად დაჩი
-ჯანდაბა,რა გაგიკეთა იმ ახვა*რმა?!-სასოწარკვეთილი ტონით წამოიყვირა დაჩიმ.
-ის რაც შენმა გოგომ მითხრა...-ჩაეცინა ნეკას-კარგად გამჟიმა.
-ერთად იწექით?
-ღმერთო,საბავშვო ბაღიაა?!-თვალები აატრიალა ნეკამ.-ჩემი ინტიმური თემების შენთან განხილვას არ ვაპირებ..როგორც მახსოვს არ ვდაქალობთ...შემეშვი და შეეცადე შენი გოგო როგორმე დააოკო.
-მე შენი სქმრო ვიყავი და ჩემთან არ დაწოლილხარ..ამის დედაც, იმ ახვარს კარგად ჩააბარე "ნალოლიავები ქალწულობა"-საყვედურნარევი ტონით ამოილაპარაკა დაჩიმ.ნეკას საკუთარ ფრაზაზე ხმამაღლა გაეცინა და ნამდვილად აღარ ჰქონდა დაჩისთან საუბრის გაგრძელების სურვილი.ისე გათიშა ტელეფონი არც დამშვიდობებია და საწოლზე მიაგდო.
********
მანქანა,მოხერხებულად დააპარკინდა და კარი გაღო თუ არა ლამის გადმოვარდა ისეთი მთვრალი იყო.საკუთარ თავზე გაეცინა და წინ გაქანებულმა დაუსტვინა.არეული ნაბიჯებით მიაღწია ლიფტამდე და ლიფტის კედელს მიყრდნობილი, საკუთარ სართულამდე ერთი ფეხიდან მეორეზე ინაცვლებადა. კარი გაიღო თუ არა გავარდა და ღრმად ჩაისუნთქა სადარბაზოს ჰაერი.საკეტში გასაღები მოარგო და სახლში შესულმა მისაღებ ოთახშივე გაიძრო ტანსაცმელი.შუქი არ აუნთია, ბარბაცით გაემართა საძინებლისკენ.საწოლზე, მარჯვენა მხარეს დაეხეთქა და თავალები დახუჭა.
-შენი დედაც ბუაჩიძე.-ამოიბუზღუნა და გვერდით გადატრიალებულმა სახე ბალიშში ჩარგო.რამდენიმე წამის განმავლობაში უმოძრაოდ იწვა და ღრმად სუნთქავდა,ბოლოს თავი წამოსწია დაბნეულმა -ეხლა გამოვყ*ლევდები.-ხელი, მარცხენა მხარეს მოაფათურა და თხელ საბანი გახვეულ სხეულს შეახო თუ არა დენ დარტყმულივით წამოჯდა-არ არსებობს,მართლა გამოვყ*ლევდი?-ორივე ხელი სახეზე აიფარა და გაეცინა.-რამდენი დავლიე? ჯანდაბა...ჯანდაბა...ჯანდაბა.- კედლის სანათს ხელი აარტყა და ჩაბნელებული ოთახი განათდა თუ არა მარცხენა მხარეს შეტრიალდა და საწოლს დააკვირდა,თვალები წამით დახუჭა და ორივე ხელი თავზე იტაცა.-ჯანდაბა,ჯანდაბა,ჯანდაბა...ეხლა თუ მეჩვენება,დაგენძრა სირო...-გატეხილი ხმით ამოილაპარაკა და ისე ფრთხილად გადახადა საბანი თითქოს ეშინია არ გაქრესო.საცვლების ამარა,საბანში გახვეულ ნეკას ეძინა და ტუჩები გაბუტული ბავშვივით გამოებზიკა. ფრთხილ შეხებაზე ზანტად გაახილა თვალები და ზემოდან დაჩერებულ ირაკლის, წყლიანი თვალები შეანათა.
-ჯანდაბა,აქ რას აკეთებ პატარავ?-ყბის ძვლები დაეჭიმა ირაკლის და სახე უცნაური ემოციებისგან შეეჭმუხნა.-აქ ხარ ხო? ღმერთო, აქ ხარ...აქ, ხარ...ჩემს სახლში, ჩემს საწოლში და ნაგლად გძინავს?!მე კი მგონია რომ მეჩვემები და ამის გამო მინდა რომ მოგკლა...ღმერთო,რა დაგიშავე ამისთანაა?!-იკითხა სასოწარკვეთილმა და ნეკას შუბლს შუბლით დაეყრდნო.-რა დაგიშავე ნეკა?-ცხვირის წვერზე აკოცა,მერე ტუჩის კუთხეში და ბოლოს ქვედა ტუჩი მოიქცია საკუთარ ტუჩებს შორის.
-ერთმა მასწავლა...თუ გეგმ ა -მ არ გაამთლა ყოველთვის უნდა გქონდეს სახელოში დამალული გეგმა ბ -ო.
-მაგალითად მკვრივი საჯდომიი?!-მის ტუჩებზე გაეცინა ირაკლის.
-მიყვარხარ...
-ანუ, დარჩები?!
-დღეს,კიი...-კისერზე შემოხვია მკლავები ნეკამ და გაიცინა
-ხვალ?-თვალები დააწვრილა ბუაჩიძემ და მთელი ტანით მის ზემოდან მოექცა.
-ხვალაც...შეიძლება ზეგაც...მასზეგაც...
-ატრაკებ...
-შემიძლია წავიდე.-მოჩვენებით მოწყენილი სახე მიიღო ნეკამ და ოდნავ წამოიწია ირაკლის თითებისთვის გზა რომ გაენთავისუფკებინა, რომელიც მის ზურგზე ბიუსგალტერის შესაკრავს ებრძოდა.
-შეგიძლია,მაგრამ ამჯერადაც თუ წაცვალ პირობას გაძლევ ნამდვილად მოგკლავ...თავიდან ერთხელ და სამუდამოდ რომ მოგიშორო და აღარ დაბრუნდე,აღარ ამირიო თავგზა და აღარ შემომიძვრე ხელმეორედ გონებაში.
-მაგიჟებ, იციი?!
-ეხლა,უკვე ვიცი...-სიამოვნებისგან გაეღიმა ირაკლის და ნეკას ტუჩებისკენ გაიწია.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1  offline წევრი ქეთათო4

ორგა*მზე მაგარი გრძნობები და ემოციები მივიღე ამ თავისგან!
ყველა შემიყვარდა წაკლა ქეთათოც კიი! (ეხლა მოვწვი ჩემი სეხნიუშაა :დდ)
ჩემი ერთადერთი და განუმეორებელი ,,ბუჩი" ისევ ფორმაშია და დაეტყოთ გვრიტებს.
მანქანის სცენა იყო გასაგიჟებელი!
გავგიჟდი ამ კაცის ქცევებზს და სადმე თუ შემხვდა აი ასე ურცხვად გავაშიშვლებ საკუთარ ქვეცნობიერში.
რაც შეეხება ზოგადად ნეკას...
ნეკა ემოციების დედოფალია....
ამ თავში უფრო მეტად მომეწონა მისი ეს გამბედაობა...
პირველად მიიღო სწორად გადაწყვეტილება და ზუსტად ვიცი სულ, რომ ქვეყანა გადატრიალდეს იკოს თბილი საწოლიდან არ ადგება და არ წავა.
სასწაულებს შვრება ეგ კაციი...
ნუ პრინციპში ამ ღამეს ისეთი ამბები ექნებათ ძაანაც რომ მოუნდეს წასვლა ვერ გაივლის :დდდ
რა დამპალი აზროვნება მაქვს :დდდ
ციკოო უსაყვარლესი ქალიაა.
დაშეენ ფეფო?
შენ ხარ ყოვლისშემძლე ყველაზე მაგარი ადამიანი. აი ასე შემიძლია წავიკითხო შენი მოთხრობა და ვთქვა, რომ იდეალური ხარ ამ დამპალი სამყაროსთვის.
ყველა თავიდან რაღაც ახალს ვსწავლობ და მადლობა ამისთვის <3
მიყვარხარ ძალიან ძალიან ოღოდ მართლაა დაა მინდა სულ სუულ სულ ჩვენთან ერთად იყო...
მახარებ, მაგიჟებ და ჟკუას მაკარგვინებ...
პს არც ბიჭი ვარ და არც ლეზბიი :დდდდ

 


№2  offline ახალბედა მწერალი ფ ე ფ ო

ქეთათო4
ორგა*მზე მაგარი გრძნობები და ემოციები მივიღე ამ თავისგან!
ყველა შემიყვარდა წაკლა ქეთათოც კიი! (ეხლა მოვწვი ჩემი სეხნიუშაა :დდ)
ჩემი ერთადერთი და განუმეორებელი ,,ბუჩი" ისევ ფორმაშია და დაეტყოთ გვრიტებს.
მანქანის სცენა იყო გასაგიჟებელი!
გავგიჟდი ამ კაცის ქცევებზს და სადმე თუ შემხვდა აი ასე ურცხვად გავაშიშვლებ საკუთარ ქვეცნობიერში.
რაც შეეხება ზოგადად ნეკას...
ნეკა ემოციების დედოფალია....
ამ თავში უფრო მეტად მომეწონა მისი ეს გამბედაობა...
პირველად მიიღო სწორად გადაწყვეტილება და ზუსტად ვიცი სულ, რომ ქვეყანა გადატრიალდეს იკოს თბილი საწოლიდან არ ადგება და არ წავა.
სასწაულებს შვრება ეგ კაციი...
ნუ პრინციპში ამ ღამეს ისეთი ამბები ექნებათ ძაანაც რომ მოუნდეს წასვლა ვერ გაივლის :დდდ
რა დამპალი აზროვნება მაქვს :დდდ
ციკოო უსაყვარლესი ქალიაა.
დაშეენ ფეფო?
შენ ხარ ყოვლისშემძლე ყველაზე მაგარი ადამიანი. აი ასე შემიძლია წავიკითხო შენი მოთხრობა და ვთქვა, რომ იდეალური ხარ ამ დამპალი სამყაროსთვის.
ყველა თავიდან რაღაც ახალს ვსწავლობ და მადლობა ამისთვის <3
მიყვარხარ ძალიან ძალიან ოღოდ მართლაა დაა მინდა სულ სუულ სულ ჩვენთან ერთად იყო...
მახარებ, მაგიჟებ და ჟკუას მაკარგვინებ...
პს არც ბიჭი ვარ და არც ლეზბიი :დდდდ

ვაიმეე...პოსკრიპტუმზე გამეცინა :დ:დ:დ როგორ მიხარია რომ მოგეწონაათ...მთელი სული და გული ჩავდე მაგრამ როგორი გამომივიდა კი არ ვიციი...ჯანდაბა,არ წამიკითხია.ჩემს ისტორიებს მეორედ ვერ ვკითხულობ...იმდენი ემოცია,იმდენი თბილი სიტყვები და იმხელაზე გავიბერეეე...მეამაყებით,მიყვარხართ და მაბედნიერებთ სასწაულად.დღის ყველაზე კარგი დასაწყისი მაშინ არის ჩემთვის ეოდესაც თქვენგან ასეთ თბილ სიტყვებს ვკითხულობ...ტუჩებს თავს ვერ ვუყრი მთელი დღე და დავდივარ გაღიმებული...ძალიან მაბედნიერებთ :*:*

 


№3  offline წევრი დარინა

მხოლოდ შენ შეგიძლია ასე ერთ თავში ყველაფრის შემობრუნება, ამიტომ მიყვარს შენი გმირები რომლებიც არასდროს ნებდებიან, სულ იბრძვიან საკუთარი ბედნიერების მოსაპოვებლად, წინა თავში კიმომეშალა ნეკას გამოჩენილ სისუსტეზე მაგრამ ამ თავში მომეწონა რომ არ დანებდა და ჯიუტი ირაკლიმისკენ მოიბრუნა, ნეკა პატარაა, ირაკლის უფრო ბევრი მოეთხოვება, ამიტომ იმედია აღარ მისცემს მისგან წასვლის უფლებას, მართლა ისეთი ავტორი ხარ სულ მინდა რომ გიკითხოოო, შენი არსებობა მიხარიაა.

 


№4  offline ახალბედა მწერალი ფ ე ფ ო

დარინა
მხოლოდ შენ შეგიძლია ასე ერთ თავში ყველაფრის შემობრუნება, ამიტომ მიყვარს შენი გმირები რომლებიც არასდროს ნებდებიან, სულ იბრძვიან საკუთარი ბედნიერების მოსაპოვებლად, წინა თავში კიმომეშალა ნეკას გამოჩენილ სისუსტეზე მაგრამ ამ თავში მომეწონა რომ არ დანებდა და ჯიუტი ირაკლიმისკენ მოიბრუნა, ნეკა პატარაა, ირაკლის უფრო ბევრი მოეთხოვება, ამიტომ იმედია აღარ მისცემს მისგან წასვლის უფლებას, მართლა ისეთი ავტორი ხარ სულ მინდა რომ გიკითხოოო, შენი არსებობა მიხარიაა.

ჩემი გოგოოო...მე მკითხე როგორ მიხარიხარ.მადლობაააა :*

 


№5  offline წევრი kora

წარმოუდგენლად ძლიერი ემოციებით სავსე თავი იყო, შენს გარდა არ მეგულება ვინმე ვინც ასე რადიკალურად ახერხებდეს მკითხველის ემოციის მართვას. თითოეულ დეტალში იგრძნობა თუ რამხელა გრძნობა და სითბო ჩადე, სხვანაირად ასე ვერ მოვიდოდა. ვიტირე და თან ძალიან ბევრ ეპიზოდზე, ფაქტობრივად ეს თავი იყო გადატრიალება და ამის მერე იმაზე მეტად შემიყვარდა ვიდრე აქამდე ❤️
ივაც კი შემეცოდა, ბევრ რამეში არც ვამტყუნებ, მშობელია და არც არავის ესიამოვნება ცოლიანი კაცი შვილისთვის, ერთადერთი იმ ქეთათოს ამბებში ვამტყუნებ და იმაშო რომ არაა სამაგალითო მამა...
ნეკაზე და ირაკლიზი შეგნებულად არ ვწერ არაფერს, იმდენად ოქროები არიან რომ ახლა ემოციები ამიფეთქეს და მართლა ვერ ვწერ მეტს ვერაფერს ❤️
ოქრო გოგო ხარ და ძალიან, ძალიან მიხარიხარ! ❤️
--------------------
kira.G

 


დიდი კომენტარის წერა არ მიყვარს, ამიტომ დავიჭერ რომ, ჩემსავით ნუ იქნები და არ დაიგვიანა ხოლმე, და ძალიან მაგარი იყო, ურაააააა

 


№7  offline წევრი მარუსიკა

უუუუფ, კარგია როგორც ყიველთვის. აი ძალიან კარგი, ველოდები ამასაც და ნიკოლოზსაც❤️

 


№8  offline წევრი BvBArMy

შენს ისტორიებზე ვარ შეყვარებული. ცოტაც და ვიქორწინებ...
--------------------
I Hate Everything About You

 


№9  offline წევრი kasssi

ოხ,რა საოცრება ხარ)რა ღმერთმა გშობაა ))გამოცანებით ხარ აღსავსე )ისეთი ემოციური იყო ეს თავი,რომ გამაგიჟე პირდაპირი გაგებით )ირაკლი ჩემი კაცია რაა )ფეფო შენ ხარ ამ საიტის და საერთოდ ყველას საოცრება გოგო )მიხარია რომ აღმოგაჩინე )

 


№10  offline წევრი Marryam

მოვკვდი ..♡ კარგია რომ ირაკლიმ მარტივად არ აპატია ...ღმერთო რა წყვილია ^_^♡

 


№11 წევრი რუსკიმარუსია

აი, ეს ნეკა უკვე მომწონს :) სად იყო აქამდე? ცოტა ადრე ვერ დაამხო მამიკოს თავზე ყველაფერი? ახლა უკვე ქვეყნიერება რომ დაიქცეს ბუაჩიძის მიმტოვებელი ეგ აღარაა.
ხოდა ახლა ისღა დარჩენიათ საბოლოოდ დაახვევინოს თიკას თავისი ცხოვრებიდან და მიაყოლოს პაატა მამიკოც :)

 


№12  offline წევრი აბლაბუდა

რა “მიასვა” მამამისს სად იყო კაცო აქამდე, ჩაუტარა გაკვეთილი რა:((

 


№13  offline წევრი Timi.TR

მგონი მოეგო ივა გონს

 


ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.