შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ერთად ყინულზე [3]


12-05-2019, 12:00
ავტორი Swaswi
ნანახია 231

ერთად ყინულზე [3]

ზღვა პირველ რიგში თავისი სიდიდით ხიბლავს, ყოველ შემთხვევაში დარინე ზუსტად ამით მოიხიბლა. ეს წითელი ბურთი, რომლის სხივები წყალზე ირეკლება, ამ არაჩვეულებრივ სურათს კიდევ უფრო ლამაზს ხდის.
- მსგავსი არაფერი განმიცდია - აღფრთოვანებული თვალებით შეჰყურებდა გოგონა ზღვას.
- მსგავსი?
- ჰო, არ ვიცი როგორ აღვწერო. მაგრამ იმ ემოციებისგან, რაც აქამდე მქონდა განცდილი, ძალიან განსხვავდება.
- და რას განიცდიდი აქამდე?
- ყველაფერს, კარგის გარდა. - გოგონამ ანდრიას გახედა - ერთადერთი აყვავებული მცენარეები თუ გამახარებდა და კიდევ შენი მუსიკა. - დარინემ ანდრიას კალთაში მოათავსა თავი და უშფოთველად ჩაეძინა. ისე გადაიყვანა ანდრიამ ნომერში გოგონა არც კი განძრეულა. უყურებდა დარინეს და ფიქრობდა იმაზე რაც აქამდე არასდროს მოსვლია თავში. აქამდე არასდროს უფიქრია როგორ შეიძლება ეცხოვრათ სხვებს, არასდროს უფიქრია რომ სხვებს უჭირდათ. მთელი ამ ხნის განმავლობაში ანდრია თავის სივრცეში იყო გამოკეტილი, რომლის იქით აღარაფერს ხედავდა. ანდრია უყურებდა გოგონას , პატარა ნაზ არსებას. უნდოდა წარმოედგინა ის რაც მას აქვს გადატანილი, მასაც უნდოდა ეგრძნო ის ტკივილი რასაც დარინე გრძნობდა. თითქოს იმასაც ნანობდა რომ აქამდე არ გამოჩენილა. ანდრია უყურებდა გოგონას და გული ეკუმშებოდა , არ შეიძლება ამ ცხოვრების მთელი სიბინძურე ერთ ადამინმა გადაიტანოს.
დილით დარინე საწოლში არ დახვდა. ანდრიამ იცოდა სად იქნებოდა დარინე თუმცა იმ დროს, სანამ ზღვასთან გავიდოდა, მაინც ათასი რამ წარმოიდგინა , ვაი და იქ არ დახვდეს. ანდრიამ იგრძნო როგორ შეიცვალა წნევა მის ორგანიზმში, ტანზე უსიამოვნო ჟრუანტელმა დაუარა და გიჟივით გავარდა ნაპირისკენ.
- გოგო სულ გაგიჟდი!? ახლავე ამოდი დარინე!
რამდენს ნიშნავს დრო. თითქოს და რა აქვს დასაკარგი დარინეს , მაგრამ ანდრიას ისე ეშინოდა რამე არ მოსვლოდა. ადამიანი იქამდე ვერ იაზრებს თავისთვის სასიამოვნო ან უსიამოვნო ფაქტს სანამ ის დროს გაძლევს. ანდრიაც ასე იყო,არ ჰქონდა მნიშვნელობა რა მოხდებოდა ერთ თვეში , ოღონდ ახლა დარინეს არაფერი მოსვლოდა.
- დარინე გაცივდები! - გოგონამ გულიანად გადაიხარხარ
- კაიიი დამცინიი!?
- დარინე გეხვეწები ამოდი წყლიდან, ცივა!
- კაი ამოვდივარ
- სულელო ტანსაცმლით რომ შეხვედი.
- ვიფიქრე გავცივდებოდი და აღარ გავიხადე - დარინემ ისევ ჩაიცინა.
ნომერში ასვლისთანავე დარინემ ტანსაცმელი გაფინა ანდრიამ კი ჩაი მოუდუღა.
- ასე რატომ იქცევი? - სერიოზული სახით გახედა დარინეს
- როგორ? - ისე უპასუხა გოგონამ ვითომ არაფერი მომხდარა. ასეთ პასუხმა კიდევ უფრო გააღიზიანა ანდრია
- ნუ გაქვს ყველაფერზე ხელი ჩაქნეული! ეგრე არ შეიძლება დარინე!
- რა გინდა ჩემგან!? მაინც მოვკვდები! - დარინემ აცრემლიანებული თვებით გახედა ანდრიას - ვიჯდე და თავს ვუფრთხილდე რომ სიკვდილს უვნებელი შევხვდე?
- დარინე!
- რა!? რატო არ მაძლევ უფლებას ამ ერთ თვეში მაინც დავტკბე ცხოვრებით? შენ თვითონ არ შემომთავაზე?
- დარინე ცხოვრებით სხვანაირადაც შეიძლება დატკბე, არ არის აუცილებელი გაყინულ ზღვაში შესვლა
- და რა მაქვს დასაკარგი? - დარინემ ჩაი მოსვა და ფანჯრიდან ზღვას გადახედა.
- შეიძლება ძალიან ეგოისტი ვარ - მშვიდი ტონით დაიწყო ანდრიამ
- მაგრამ არ მინდა შენი დაკარგვა გესმის? - ანდრიამ ღრმად ჩაისუნთქა და ყელში მომდგარი ბურთი უკან გადაყლაპა - მიყვარხარ დარინე. ნერვები მეშლება აქამდე რომ არ გიცნობდი. ნერვები მეშლება იმაზე რომ აქამდე არ ვიყავი შენს ცხოვრებაში, გვერდში არ გედექი როცა გჭორდებოდი. არმინდა შენი გაშვება, არც იმაზე მინდა ფიქრი რომ სულ ერთი თვე დარჩა და ნუ მახსენებ. მინდა რომ ჩემთან ერთად დატკბე, არ გაბედო და ჩემს გარეშე არსად წახვიდე გაიგე!? შენთან ერთად მინდა ცხოვრება, მომეცი უფლება შენით დავტკბე. - დარინე უსმენდა და თვალებიდან ღაპაღუპით წამოსულ ცრემლებს ვერ იჩერებდა. არასდროს ყოფილა ასე საჭირო, არავის ჰყვარებია ისე როგორც ანდრიას უყვარდა. ანდრიამ ცრემლები მოუწმინდა და მთელი სახე დაუკოცნა. თავი მის კათაში ჩარგო
- მომეფერე და დამპირდი რომ ჩემს გარეშე არსად წახვალ.
დარინებ პასუხად მხოლოდ თავი დაუქნია. ფიქრებიდან კარზე კაკუნის ხმამ გამოიყვანა. გოგონამ ფრთხილად ასწია ანდრიას თავი და ბალიში შეუყუდა თვითონ კი კარისკენ წავიდა. კარებში ორი, შარვალ-კოსტუმში გამოწყობილი მამაკაცი დახვდა.
- დარინე თქვენ ბრძანდებით? - ბოხი ხმით შეეკითხა ერთ-ერთი
- დიახ, რაშია საქმე - დაბნეულმა უპასუხა გოგონამ
- წამობრძანდით - ერთმა გაიწვია დარინე, მეორე ოთახში შევიდა.

გაღვიძებულ ანდრიას ოთახში დარინეს მაგივრად ვიღაც უცხო მამაკაცი დახვდა. ანდრია მიხვდა რომ თავისი მშობლების ერთ- ერთი გამოგზავნილი ძაღლი უნდა ყოფილიყო. ტანში ზიზღმა დაუარა და ადგილიდან გიჟივით წამოხტა
- დარინე სადაა!? - მბრძანებლური ტონით შეჰყვირა ანდრიამ
ოთახში კარგად მოვლილო,მოწესრიგებული ქალი შემოვიდა. თვალები ზიზღით უციმციმებდა.
- შენგან მსგავს სისულელეს არ მოველოდი - ირონიით დაიწყო ქალმა
- დარინე სადარის დედა!?
- ჰაჰ დარინე - ჩაიცინა ქალმა - რას დაეძებ? ისედაც ცალი ფეხი კუბოში აქვს. - ანდრიამ სიმწრისგან მუშტები შეკრა.
- შენნაირები უნდა კვდებოდნენ ! უგულო, ამაზრზენი ადამიანები! ისინი არ უნდა კვდებოდნენ ვისაც სიყვარული შეუძლია! არ მიგაჩნია უსამართლოდ შენნაირები უზრუნველად რომ ცხობრობენ!?
ქალმა თვალები დაჭყიდა და შუბლზე ძარღვებმა ამოაყარა. უსიტყვად გავიდა ოთახიდან. დერეფანში კიდევ იდგნენ მისი ძაღლები და რამოდენიმეს ანიშნა ოთახში შესულიყვნენ.
უკვე ბნელდენოდა, ანდრია ძალით ისევ თბილისში რომ ჩაათრიეს.
- ერთი-ორო დღე სახლში იქნები. მერე ისევ კლინიკაში დაგაწვენთ.
თუმცა ორი დღე სახლში არ გაჩერებულა.მშობლები იძულებულები გახდნენ ისევ კლინიკაში დაეწვინათ რადგან ანდრია არაფერს ჭამდა და ზედმეტი თავის ტკივილი მშობლებს არ უნდოდათ.
ყოველ ვიზიტზე ანდრია ერთსა და იმავეს უმეორებდა დედამისს
- გეხვეწები მითხარი ცოცხალია!? მომიყვანე დედა ! გეხვეწები მომიყვანე! - ექიმები იმასაც ფიქრობდნენ ფსიქიატრიულ განყოფილებაში ჰომ არ გადაეყვანათ , მაგრამ მშობლები კატეგორიულ უარზე იყვნენ , ვერ დაუშვებდნენ ხალხს გაეგო რომ მათი შვილი გიჟია.
თუმცა ფაქტია ანდრია იმდენს ფიქრობდა დარინეზე ჭკუიდან შეიშალა. ცოცხალია ახლა დარინე? სად არის? სცივა? შია? ათასი კითხვა უტრიალებდა ანდრიას თავში. თითოეული აგიჟებდა რადგან იცოდა რომ პასუხი მხოლოდ " არა " იყო.
- მშიერიი!? - ანდრია გიჟივით იცინოდა და ცრემლები ტაჭმულ ტუჩებს უწვავდა - მკვდრეებს არშიააათ ანდრია ! -უყვიროდა საკუთარ თავს. იჯდა და თმაში ჩაფრენილ მუშტებს უფროდაუფრო უჭერდა. - არ შიათ! არ სცივათ!
დარინე მხოლოდ მის გონებაში და სიზმრებში ცხობრობდა. მოვიდოდა სიზმარში და დაენახებოდა , მომღომარი და უვნებელი.
- სად ხარ დარინე!? როგორ ხარ!? - ერთსადაიმავეს უმეორებდა დარინეს მაგრამ პასიხს ვერ იღებდა. იდგა დარინე და უღიმოდა.

დარინე იჯდა ზღვის პირას და სიცივისგან მოკუნტული კანკალს ვერ აჩერებდა. ეცინებოდა, საკუთარ თავზე ეცინებოდა. ცხოვრებამ ნორმალურად სიკვდილიც ვერ აცადა, თითქოს ენანებოდა ის ერთი თვე რომ დაეთქომ, თითქოს უნდოდა რომ დარინე უფრო მალე მოშორებოდა ამ ცხოვრებას. აღარ ეტირებოდა. იმდენად შეეგუა საკუთარ დაუნდობელ,ტკივილით სავსე ცხოვრებას რომ მისთვის უკვე სულ ერთი იყო. არ ჰყავდა არავინ, ერთადერთი ადამიანი რომელსაც უყვარდა დაკარგა. ვისთვის ეცხოვრა? ეცინებოდა ასე გულუბრყვილოდ რომ დაიჯერა, მასაც რომ შეეძლო ბედნოერად ცხოვრება. ზუსტად ისე მოკვდებოდა როგორც ყველაზე მეტად არ უნდოდა სიკვდილი, მარტო. ის იყო მარტო და არავინ იცოდა ვინ იყო, სად იყო. არავინ ჩაკიდებდა ხელს და ეტყოდა რომ მარტო არ იყო. ისევ სიკვდილს მარტო ელოდა. იცოდა რომ მარტო შეხვდებოდა მაგრამ არც ახლა ეტირებოდა. რისთვის ვიცხოვრო? ეს კითხვა უტრიალებდა თავში და თითქოს ერთადერითი იყო რაც ამშვიდებდა. არაფერზე ჰქონდა საფიქრალი. როდესაც სადღაც მიდიხარ ყოველთვის გენანება იმ ადგილის დატოვება სადაც ცხოვრობდი , რადგან იმ ადგილს ბევრი კარგი მოგონება უკავშირდება. მაგრამ დარინეს არაფერი კარგი ახსენდებოდა. დაუჯერებელია ადამიანის ცხოვრება რომელშიც ერთი პატარა სიკეთეც, ერთი პატარა ბედნოერებაც არ არსებობს გასახსენებილი. დარინე მოკეცილი სანაპიროზე წამოწვა. ვეღარაფერს გრძნობდა. მთელი სხეული დაუბუჟდა. ერთადერთი რასაც გრძნობდა , როგორ ეპარებოდა სიკვდილი. როგორ ამოდიაოდა ფეხებიდან ზევით. უკამასკმელად არა ცხელი, ტკივილით სავსე ცრემლი,.არამედ გაყინული, უემოციო ცრემლი მოსწყდა მის წამწამებს.
მეორე დილით მთელი სანაპირო ქალაქი გარდაცვლილ გოგონაზე ლაპარაკობდა. ღამე სიცივეში გაყინულაო.

“მეორე დღით კი ამოვიდა მზე, ოღონდ იქიდან კი არა, საიდანაც ამოდიოდა ხოლმე, გუშინდელი საფლავიდან ამოვიდა, აიწია, აიწია და საშუადღეოდ დაჯდა ცაზე” გ.რჩეულიშვილი.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1  offline წევრი izabella

შემეცოდა დარინე, თანაც ძალიან. სიკვდილის ბოლო წუთებში მაინც ყოფილიყო ბედნიერი, რა უსამართლობაა. მაგ დაავადებაზე მეტად ანდრიას მშობლების სიცივე და უსულგულობა მოუღებს ბოლოს.

 


აუუუ sob მეცოდება ახლა ორივე და უფრო მეტად ამ ბიჭის მშობლები ასეთი საშინელი ადამიანები რომ არიან და ვერც კი ხვდებიან რამდენად საშინელ რაღაცას აკეთებენ მითუმეტეს თავიანთი შვილისთვის smirk შემდეგს ველოდები მაინტერესებს ძალიან heart_eyes

 


ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.