შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

დეტექტივობანა - (9)


10-07-2019, 00:11
ავტორი omexi
ნანახია 149

დეტექტივობანა - (9)

ჯერ შუადღეც არ იყო სოფელში, რომ შევედით.
რუხი ღრუბლებით დაფარული ზამთრის ცა და მოჟამული ამინდი დღის სინათლეს აფერმკრთალებდა, ამიტომ საღამო ხანი გეგონებოდათ.
სანამ ნაასფალტარ გზას გავივლიდით, თავსხმა წვიმამაც დასცხო, მხედველობის არე ერთიორად შეიზღუდა, ლაშამ ავტომობილს სიჩქარეს დაუკლო და თეთრად შეღებილ ჭიშკართან ტაატით მივგორდით.
კაბინიდან გადმოვედი.
ჭიშკარი ალუმინის მავრთულით დამხვდა გამოკრული, ბებიაჩემის ამ უცნაურ ჩვეულებაზე გამეცინა, მართალია იცოდა, რომ სუსტი მავრთულით ვერაფერს დაიცავდა, მაგრამ როცა ურდულზე მავრთულს მოახვევდა, უფრო გულდამშვიდებულად გრძნობდა ხოლმე თავს.
გაყინული თითებით რის ვაი-ვაგლახით გავხსენი მავრთული, ჭიშკარი ფართოდ გავაღე, დაველოდე სანამ ლაშა ეზოში ავტოს შემოიყვანდა და კვლავ დავკეტე.
ამ პროცესს მხოლოდ ხუთი წუთი დასჭირდა, მაგრამ კოკისპირული წვიმის წყალობით, გემიდან გამოქცეული ვირთხასავით გავიწუწე.
სახლი, როგორც მოველოდი დაკეტილი დამხვდა, რა თქმა უნდა გასაღების საიდუმლო სამალავი ვიცოდი, არც დავფიქრებულმა ისე შევედი საზაფხულო სააბაზანოში, რომელიც სახლის გვერდით მოეშენებინათ, სამალავიდან გასაღები ამოვიღე და კარი გავაღე.
- კეთილი იყოს ჩემი ფეხი ამ ოჯახში, - ლაშამ ოთახში შესვლისთანავე რიხიანად წარმოსთქვა.
- მოშინაურდი, - მივმართე მეგობარს, სველი ქურთუკი გავიხადე და კედლის საკიდზე ჩამოვკიდე.
ელექტროენერგია როგორც ყოველთვის არ იყო, მოღრუბლული ამინდის წყალობით, ოთახში საკმაოდ ბნელოდა, ამიტომ ბუხრს თავზე მდგარი ლამფა ავანთე და თეთრ კედელზე ატოტმანებულ საკუთარ ჩრდილს მივაჩერდი.
- აი ეს მესმის, - ლაშა ჟურნალის მაგიდაზე მოთავსებულ ტელევიზორს მიაჩერდა, - «ბერიოზკა» გამოშვებული 1965 წელს, - წინა პანელზე მონიკელებული ასოებით მიწერილი დასახელება ხმამაღლა წაიკითხა და გაბმით დაუსტვინა, - ესე იგი შენზე თერთმეტი წლით უფროსია? - ირონიულად მკითხა, - ახლა არ მითხრა მუშაობსო.
- რა გაგიკვირდა შე კაი კაცო, სადაც შენი ჯაბახანა დაგორავს, ჩემმა ტელევიზორმა რატომ არ უნდა იმუშაოს? - ღიმილით ვუპასუხე, შემდეგ სამზარეულოდან პატარა პირსახოცი გამოვიტანე და წვიმისგან დასველებული სახე გავიმშრალე.
ლაშას ჩემი მოსწრებული პასუხისთვის ყურადღება არ მიუქცევია.
- «მალადეც» ძმაო ამ ტელევიზორს, ნაღდად ძეგლი უნდა დაუდგა.
- თუ ძმა ხარ ჯღანავს გირჩევნია, ცეცხლის დანთებაში მომეხმარო, - ხელი ავუქნიე მეგობარს, ბუხარს გარედან აფარებული თეთრად შეღებილი ფანერა მოვაცილე და ჟანგიანი საკეცეთი1 ერთად შექუჩული ნაცარი გავშალე.
ლაშამ ბუხრის გვერდით დაწყობილი შეშა გაქექილ ნაცარზე დაალაგა, ანთებული ლამფა ჩამოვიღე, თავი ფრთხილად მოხსენი და შეშას ცოტაოდენი ნავთი მივასხი.
რამდენიმე წუთში გვარიანი ცეცხლი გავაჩაღეთ.
ოთახში შედარებით დათბა, ლაშამ ჩემი რჩევა გაითვალისწინა - მოშინაურდა, გაცრეცილი ქურქი გაიძრო და ბუხარს ფეხებგაჩაჩხული მიუჯდა, მეც მის გვერდით მდგომ ჯორკოზე მოვკალათდი.
ცოტა ხანი უხმოდ ვიჯექით, მოგიზგიზე ალს თვალისდაუხამხამებლად მივჩერებოდით, ასე თუ ისე ვირთობდით თავს.
შემდეგ შიმშილლმა შემაწუხა, ფეხზე წამოვდექი და საათს გავხედე... ოთხი სრულდებოდა.
- აუ მომშივდა ბიჭო, - ლაშას გასაგონად ჩავილაპარაკე, ბეჭებში გავიჯგიმე და სამზარეულოში გავედი.
კარადა გამოვაღე, მაგრამ სასუსნავი ვერაფერი ვნახე, მაცივარიც ცარიელი აღმოჩნდა, ალბათ ბებიაჩემმა წასვლის წინ სულ დააცარიელა ზამთრის მარაგი, ან მამაჩემმა გააყოლა ხელს.
მოკლედ ამისთვის არსებითი მნიშვნელობა არ მიმინიჭებია, გაწბილებული კვლავ ბუხართან დავბრუნდი და გაბრაზებულმა ჩავიბურდღუნე.
- საჭმელი მაინც დაეტოვებინათ რამე.
- ე ბიჭო რა დროს საჭმელია, უმჯობესია იმაზე ვიფიქროთ რა ვქნათ, რით გამოვძვრეთ ამ ჩახლართული მდგომარეობიდან, - ლაშამ ისე ჩაილაპარაკა, ცეცხლისთვის თვალი არ მოუშორებია.
- შენი არ ვიცი, მაგრამ მე მშია, - კვლავ ფეხზე ავდექი, ცარიელი კუჭი აშკარად დომინირებდა ჩემს ნერვულ სისტემაზე.
საკუჭნაოში გავედი, საწნახელის გვერდით, კოხტად მიწყობილი ხუთი დამტვერილი კეცი გამოვიტანე.
- ლაშა სულ გადამავიწყდა მეთქვა, რომ სახლში არავინ არი, ამიტომ კაციც ჩვენ უნდა ვიყოთ და ქალიც, - როცა ამას ვეუბნებოდი კეცებს გახურებულ ნაკვერჩხლებზე ვაწყობდი.
- იმედია პირდაპირი გაგებით არ ამბობ, - ღიმილით მითხრა.
მეგობარს ავხედე, ეშმაკური თვალებით მიმზერდა, წამით წეღანდელ სიტყვებს ჩავუფიქრდი და ხმამაღლა გადავიხარხარე.
- სულ ჯღანაობ რა, - აგდებულად ვუპასუხე და დაფიქრებულმა განვაგრძე, - ერთხელ ვუყურე, როგორ აცხობდა ბებიაჩემი მჭადებს, თუ შენც მომეხმარები, სულ ცოტა ხანში გემრიელად ვივახშმებთ, - ცეცხლს შეშა შევუკეთე, რათა კეცები სწფარად გახურებულიყო, - ახლა ცომიც მოვზილოთ, - თითქოს სხვათაშორის ჩავილაპარაკე.
სამზარეულოდან უზარმაზარი ჯამით მჭადის ფქვილი გამოვიტანე, ცივი წყალი დავასხი, ხელები იდაყვებამდე დავიკაპიწე და მოუქნელად შევუდექი ცომის ზელას.
- მზარეულის კარიერაზე არ გიფიქრია? - ლაშა თავს დამდგომოდა და იღრიჭებოდა.
- რაღაც იუმორი გაგიათკეცდა, ალბათ სოფლის ჰაერი მოგიხდა, - ცალი თვალით ავხედე მეგობარს, - თუ ძმა ხარ მაიმუნობას გირჩევნია ფქვილი მომიტანო, ბევრი წყალი მომივიდა.
- არა ძმაო, მზარეულობამდე ჯერ კიდევ ბევრი გაკლია, - ლაშამ თავი მცოდნე კაცის იერით გადაიქნია, ჩემს ავ მზერას რომ წააწყდა, ხელები გაასავსავა და მობოდიშებით მითხრა, - კარგი, კარგი მოგიტან, სად დევს?
- სამზარეულოს კუთხეში ფქვილით სავსე დიდი ქვაბი დგას, იქვე პატარა ჩამჩასაც დაინახავ და იმით ამოიღე.
ლაშამ ფქვილი მოიტანა, ჯამში ჩაყარა, ცოტა ხანი უმზირა, როგორ გადაიქცა ფხვიერი მასა სქელ ცომად, ტუჩები ხმაურით გააწკლაპუნა და ხუმრობის ხასიათზე დამდგარმა, მომართა.
- არა შენი სტილი აშკარად გაქვს.
მუშაობაში გართულს მისი ხუმრობისთვის ყურადღება არ მიმიქცევია. ხუთ წუთში ცომი უკვე მოზელილი მქონდა, ახლა ჯერი კეცებზე მიდგა, საკეცით ფრთხილად გადმოვიღე ნაკვერჩხლებიდან, ბუხართან მიყუდებული პატარა ცოცხით კი ნაცარი ამოვხვეტე.
ლაშამ უქმად ჯდომას დახმარება ამჯობინა, მოზელილი ცომის გაბრტყელებას მიჰყო ხელი, ნახელავი მოვუწონე და გაბრტყელებული ცომი ფრთხილად დავაკარი გახურებულ კეცებზე, შემდეგ ერთმანეთს შევაწყვე, სულ ზედას მრგვალი თუნუქის ფირფიტა დავაფარე, რომელსაც ზემოდან ნაკვერჩხლების გროვა დავაყარე, მთელი ეს «რიტუალი» იმ თანმიმდევრობით შევასრულე, როგორც ბებიაჩემი აკეთებდა ხოლმე.
- ესეც ასე, - როგორც კი საქმეს მოვრჩი, კმაყოფილმა ხელები მოვიფშვნიტე და ბუხარს მივუჯექი.
- შენი ოსტატობით მოხიბლული ვარ, - ლაშა ჩემს გვერდით იჯდა და ერთმანეთზე შეწყობილ კეცებს შესცქეროდა, - უკვე ნერწყვიც მომადგა.
- სადაცაა გამოცხვება, - ვუთხარი მეგობარს.
რამდენიმე წუთში, ფრთხლად წამოვწიე თუნუქის ფირფიტა, როცა მოლაპლაპე ლითონს ქვემოთ წითლად შებრაწული მჭადის ზედაპირი დავინახე, ფეხზე წამოვხტი, ბუხართან პაწაწინა ტაბლა მივდგი, ზედ თეფშები და ერთი ბოთლი არაყიც დავალაგე, შემდეგ ლაშას ვუთხარი, რომ «კეცებიდან მჭადები აერეკა», საკუჭნაოში გავედი და ხალამიდან კარგა მოზრდილი წველა ყველი დავითრიე.
ოთახში რომ დავბრუნდი, ლაშა ისევ ჯორკოზე იჯდა გაუნძრევლად და ცეცხლის ალს მოჯადოებული უმზერდა.
- რა ქენი ბიჭო, - საყვედურით ვკითხე, როცა დავინახე, რომ კეცები ხელუხლებელი იყო, მაგიდა კი ცარიელი.
- რა უნდა მექნა? - გაოცებულმა შემომხედა.
- ხომ გითხარი მჭადები არეკე მეთქი.
- მე ძმაო შენს არეულ ლაპარაკს ვერ ვხვდები, რაა ეს «არეკე», - ლაშამ ჯორკო მაგიდასთან მიაჩოჩა.
- ვაი შენს პატრონს, - ხელი ჩავიქნიე, - სხვათა შორის «მჭადების არეკვა», სუფთ ქართული სიტყვაა, - ყველი თხელ თეფშზე დავჭერი, შემდეგ კეცები გადმოვაწყვე და მჭადები სათითაოდ ავრეკე.
- ნაღდად მეფური სუფრა გააწყვე, - ლაშამ ერთი მჭადი, რომელსაც ოხშივარი ასდიოდა, ლოთიანად გატეხა და თეფშზე გადაიდო.
- მეფური ცოტა გადამეტებითაა ნათქვამი, მაგრამ რაც არის ეგაა, ხომ გაგიგია «ყველი, პური და კეთილი გულიო», - მაგიდას მივუჯექი, მჭადი დავითრიე და მადიანად ჩავკბიჩე, მართალია ცხელი იყო, მაგრამ ამას ყურადღებას არ ვაქცევიდი, რადგან მგელივით მშიოდა.
სულ მალე სმის აზარტშიც შევედით, ბებიაჩემის გამოხდილი ჭაჭის არაყი ცეცხლივით იყო, ყოველ ას გრამს, ნახევარ მჭადს ვაყოლებდით, სიმწარე რომ გაგვენელებინა.
მესამე ჭიქას ვსვამდით, ჭიშკრიდან ვიღაცამ, რომ დაიძახა.
საკმაოდ შეზარხოშებული გახლდით.
- ვინ უნდა იყოს? - ფრთხილად იკითხა ლაშამ.
- არ ინაღვლო, - უდარდელად მივუგე მეგობარს, - პოლიცია, რომ იყოს დაუძახებლად მოგვადგებოდა, აქაური იქნება, ალბათ დაგვინახა რომ მოვედით.
ფეხზე წამოვდექი, დღევანდელმა დაძაბულობამ ახლა იჩინა თავი, შევამჩნიე რომ ფეხი მერეოდა, არადა მხოლოდ სამი ჭიქა მქონდა დალეული.
სანამ კართან მივიდოდი, უკან მოვტრიალდი და ლაშას ვკითხე.
- მაგარია ხო ბუხართან ქეიფი?
- «იასნა» მაგარია, - დამეთანხმა მეგობარი.
- ერთი ლექსი გამახსენდა.
- აბა თქვი.
წამით დავფიქრდი, ალკოჰოლიდან არეული გონება მოვიკრიბე და სვენებ-სვენებთ გავლექსე.

«ბუხარი და ორი კაცი,
თუ გაჭირდა სამი კაცი,
მეოთხეც თუ მიემატა,
მასპინძელო კარში გადი»

ლაშა აღფრთოვანებული მისმენდა, ფეხზე წამოდგა, რაღაცის თქმა დააპირა, მაგრამ სიტყვა კვლავ უცნობის ძახილმა შეაწყვეტინა.
ჭიშკარს მომდგარი სტუმარი კინაღამ გადამავიწყდა, კარი გავაღე, საკმაოდ დაბნელებულიყო, მოქუფრულ ცაზე ერთი ვარსკვლავიც არ ჩანდა, სიბნელეს ჩავაკვირდი და ლამფის მოცახცახე შუქზე, რომელიც ოთახიდან ფართე ზოლად აღწევდა, დაბალი მამაკაცის ფიგურა დავლანდე.
პირველად ვერ ვიცანი. სანახევროდ სიბნელეს შერწყმულ, ჩია კაცის სილუეტს, დაჟინებით ჩავაცქერდი, შემდეგ სპეციფიური ფხუკუნი მომესმა - «ფხიკ, ფხიკ», რომელსაც კითხვის აღმნიშვნელი ჩიფ-ჩიფა სიტყვები მოჰყვა - «ნაი, ნაი»?
სწორედ ამ დამახასიათებელი ფხუკუნისა და ჩიფ-ჩიფის წყალობით, ვიცანი ჩემი გალოთებული მეზობელი, ერთი ჭიქა არაყის ხათრით, კარ და კარ რომ დაწანწალებდა, სამეზობლოში არ მოიპოვებოდა კაცი, მისთვის სასმელი დაემადლებინოს, ამიტომ მუდამ მთვრალი იყო.
- მობრძანდი ამბაკო, - კარი ფართოდ გავაღე და სტუმარს გზა დავუთმე.
ამბაკომ გრძელი, გაცრეცილი ტყავის პიჯაკიდან წვიმის წვეთები ჩამოიბერტყა, აკანკალებული ხელით რის ვაი-ვაგლახით მოიხადა ქუდი და თავის კანტუნით შემოვიდა ოთახში.
ჯერ კართან დადგა, სახლი დინჯად მოათვალიერა, თან ტუჩებს კმაყოფილი აცმაცუნებდა და ხმადაბლა რაღაცას ჩიფ-ჩიფებდა.
ამბაკო ერთ დროს სოფელში განთქმული ოსტატი გახლდათ, ყველაფერი ეხერხებოდა, თითქმის ყველა სახლი რაც კი ოდესმე სოფელში აუშენებიათ, მისი ნახელავი იყო, ჩემი სახლის მშენებლობაშიც მიუძღვოდა წვლილი, ახლაც კმაყოფილი ათვალიერებდა თავის ნამოღვაწარს, თუმცა უკვე დაჩაჩანაკებული და გალოთებული მოხუცი გახლდათ, მაგრამ მაინც შესწევდა ძალა კრიტიკა გაეწია ადრინდელი ნამუშევრისთვის.
- აქეთ მობრძანდი ამბაკო, ბუხართან, - მოხუცი მაგიდასთან მივიპატიჟე.
- ფხიკ... რავა გეკადრება, - ამბაკომ მისთვის დამახასიათებელი ფხუკუნით მომმართა და მადლიერი თვალებით შემომხედა.
შემდეგ ნელი ნაბიჯით წამოვიდა ბუხრისკენ, ჯორკო დავუდგი, ისიც ზედ მოკალათდა, ლაშას მიაცქერდა, ცოტა ხანი უმზირა, ვერ იცნო.
- აი ბაღანა ვისია? - იკითხა ბოლოს.
- შენ არ იცნობ, ჩემი ამხანაგია, - ავუხსენი მოხუცს, შემდეგ კარადიდან ჭიქა გამოვიღე, არაყით შევუვსე, - დაგვლოცე ამბაკო, - სასმისი მივაწოდე.
- ფხიკ... გაგიმარჯოს ბიძიკო, - ამბაკომ ჭიქა ჩამომართვა და სიტყვა წარმოსთქვა, - ეს მწარეა, ჩვენ ტკბილად ვიყოთ, - ჭიქა ასწია, აკანკალებული ხელით არაყი სულმოუთქმელად გადაუსვა ხახაში, შემდეგ ბრტყელი, მოძრავი ცხვირი მოიწმინდა და მჭადი მიატანა.
რამდენიმე წუთი უხმოდ ვაკვირდებოდი ამბაკოს, რომელიც ჩვეულების თანახმად სახლს ათვალიერებდა, სოფელში ერთი ნახევრადზრაპრული ამბავი დადიოდა მოხუცის შესახებ, ხალხი ამბობდა რომ ამბაკოს ცოლი ჩაის პლანტაციაში მუშაობისას მოულოდნელად ჩამოვარდნილმა მეხმა იმსხვერპლა, თურმე საწყალმა კაცმა საკუთარი თვალით ნახა ჩაის ბუჩქებს შორის დავარდნილი ქალი, რომელსაც თავიდან შავი კვამლი ასდიოდა.
ამ ამბის შემდეგ ამბაკო გალოთდა, მეუღლის დაკარგვიდან მიყენებულ ტკივილს სასმელით იყუჩებდა, დრო გადიოდა, ის კი სასმელს უფრო ეძალებოდა, ბოლოს და ბოლოს დრომ თავისი გაიტანა, მოხუცებულს უკვე შრომაც არ შეეძლო და დარჩა ავი ბედისწერისგან დაჩაგრული, დაბეჩავებული.
- ფხიკ, - მოულოდნელად ამბაკომ თავი შეგვახსენა და სავსე ჭიქა აიღო, - კარგი კაცი იყო ბაბუაშენი, - მომმართა მოხუცმა, - ვაჟკაცი, ღმერთმა გაანათლოს მისი სული, რამდენი ვიხინდიკეთ ამ სახლის აშენებაზე, - ამბაკო წამით გაჩუმდა და ეშმაკურად ჩაიქირქილა, - მაგრამ ჯინიანიც იყო, აი ის «პლანკები» კარს რომ აქვს მიჭედებული, მე მოვაჩუქურთმე, ოღონდ ბაბუაშენი ბათუმში რომ წავიდა მაშინ, მანამ მეუბნებოდა რად უნდა მოჩუქურთმება ისეც კარგიაო, მარა შეხედე ახლა ამას და მითხარი თუ ვარ შტერი... ჰე, ჰე, - მოგუდულად ჩაიცინა მოხუცმა და მისთვის დამახასიათებელი ფხუკუნით განაგრძო, - ფხიკ... «მასკვაა, პეკინი» რად გინდა ამბაკო ამდენი ტლიკინი... დავლიო დროზე.
მოხუცმა ჭიქა გამოცალა, სასმელმა წამით თვალები აუწყლიანა, მაგრამ მჭადიც არ მიუყოლებია ისე ახედა ჭერს.
- ბაბუაშენის ხსოვნა და არდავიწყება იყოს ბექა, - ლაშამ ხსოვნის სადღეგრძელო ლაკონურად წარმოსთქვა.
- ამბაკო ამ მთავრობაზე რას იტყვი, გამოსწორდება ვითომ მდგომარეობა? - სტანდარტული, ბანალური შეკითხვა დავუსვი მოხუცს, ისეთი რომელსაც დღეში უთვალავჯერ უსვამდა საქართველოს მოსახლეობა საკუთარ თავს.
- ნაი, ნაი? - ამბაკომ ხელი ჩაიქნია, - მაგათ იმედზე მტერი იქნა... ფხიკ, სულ არ ვეფეთები... რა უნდათ კოსმოსში, ის არ იციან მიწაზე რა ხდება, აბა მითხარი რამდენი ვედრო წყალია ზღვაში... ჰიჰ თუ ვთქვი ტყული დოუგდე ყური.
- ეს რა კარგი ტიპია, - ლაშამ გულიანად გაიცინა, ცოტა ხანი უმზირა მოხუცს, რომელსაც ხელები ისე უკანკალებდა, თითქოსდა ახლახან ვიბრობურღი ეჭირაო და ბუხარს შეშა შეუკეთა.
- ფხიკ... ბაბუებო, ახლანდელ ცხოვრებას სტალინი უნდა, - ამბაკო არაყს დასწვდა, - მე რომ სტალინმა ჯარში ხელი ჩამომართვა, ფხიკ... კაცია კაცური, ორი ხელი აქვს და ორი ფეხი, მაგრამ ისეთი გამოხედვა ჰქონდა... ნაი, ნაი? ვეფხვებს დაუფრთხობდა ანგელოზებს.
- ამბაკო შენ სტალინი ნანახი გყავს? – გაოცებულმა ვკითხე.
- ჯარში ვნახე, ორმოცდახუთში, ომი ახალი დამთავრებული იყო, დემონსტრაციაზე შევხვდი, ხელიც ჩამომართვა, სოფელში ჩამოსული ძალიან ვამაყობდი ამით, მაგრამ ფხიკ... ჩემთვის ვის ეცალა, სწორედ მაშინ იყო მალვინე გოგავას სახლში ქვები რომ ცვიოდა.
- რა ქვები ცვიოდაო? - ლაშამ გაოცებიდან პირი დააღო.
- ფხიკ... ის სახლი ახლაც დგას ბოლაიას წისქვილის წინ, მიტოვებულია, ყველას ეშინია შიგ შესვლა, ამბობენ ეშმაკები ცხოვრობენო, მაშინაც ეშინოდათ, მარა მე... ნაი, ნაი? სურ არ დავფეთებულვარ, ოთახში შევედი და ვნახე ქვები როგორ ცვიოდა, პირდაპირ ჩნდებოდნენ და «პოლზე» ვარდებოდნენ... სასტაული იყო პირდაპირ, - ამბაკომ ცარიელ ჭიქას დახედა, დაუზარლად შევუვსე.
- მერე რა მოხდა? - ვკითხე.
- ფხიკ... მერე ჩეკისტები მოვიდნენ, ამბობდნენ ვიღაც დივერსანტი ჩადის ამას, ცხოვრების მუწუკიო, ჭერზე აძვრნენ... მარა ფხიკ... რავა გეკადრება... ვერავინ ნახეს, ქვები რომ შეაგროვეს, ყველაზე სასტაული მერე მოხდა, ქვები გაქრა, - ამბაკომ არაყი გამოცალა, - ფხიკ... ბოლოს ჩეკისტებიც შეშიდნენ, თქვეს აქ უწმინდური ძალის ხელი ურევიაო.
- პოლტერგეისტზე2 არ უთქვამთ რამე? - ლაშამ დაფიქრებით ჰკითხა მოხუცს.
- ნაი, ნაი? - ამბაკო მოიღუშა, - პოლ... პოლგესტები არ ვიცი მე, მაი კი არა ჩეკისტებმა ისიც არ იციან რამდენი ვარსკვლავია ცაზე,,, ფხიკ... თუ ვარ შტერი დოუგდე ყური, - ამბაკო ფეხზე წამოდგა, ჭიქა ხელში აიღო, - წავალ ახლა მე ბაბუებო, - არაყი გადაყლუნწა და კარისკენ გაემართა.
- მოგეცადა ამბაკო ცოტა ხანი, - შევაჩერე.
- ფხიკ... რავა გეკადრება, - ფხუკუნით მომიბოდიშა მოხუცმა.
ოთახიდან ნელი ნაბიჯით გავიდა, შევამჩნიე ხელები არ უკანკალებდა, სამაგიეროდ ფეხი ერეოდა, მაგრამ ეს სულაც არ იყო სიბერის ბრალი.
ჭიშკრამდე გავაცილე მოხუცი.
გადაღმა გადასვლითანავე ფეხებთან თეთრი ძაღლი მიელაქუცა, ამბაკომ თავის კანტუნით დახედა ოთხფეხა მეგობარს.
- რატომ დადიხარ ჯეკია ფეხშველე ამ წვიმაში? - ხმადაბლა ჩაიჩიფჩიფა და ბოგირზე3 გადააბიჯა.
- კარგად ბრძანდებოდე ამბაკო, - დავემშვიდობე მოხუცს.
- ფხიკ... კარგად იყავი ბაბუა, - ამბაკომ თავზე ქუდი ჩამოიფხატა და სველ, ტალახიან შარაგზას შეუყვა.
თვალს რომ მიეფარა ჩემს ყურთასმენას მისი ხმამაღალი შეძახილი მისწვდა: - «სოროკ პიატომ, ვაინა კანჩალსია, კტო ჟივოი ასტალსია, ჟივიტე დოლგო ი სჩასტლივო», - ცოტა ხანი ყურს ვუგდებდი მოხუცის ამ შეშლილ ქადაგს, შემდეგ ეზოში შევედი, ჭიშკარი ურდულით ჩავკეტე და სახლისკენ გავემართე.
ლაშა სავარძელში მოკალათებულიყო, ლამფა ახლოს მოეჩოჩებინა, ხელში რაღაც რვეული ჩაებღუჯა და ინტერესით კითხულობდა, წამსვე ვიცანი ჩემი ტექსტები, რომელშიც ჩემს ნააზრევს, ტყუილსა თუ მართალ ამბებს ვწერდი.
- «მალადეც» შენ ძმაო, - ლაშამ გაოცებით ამომხედა, - ფანტაზიის უნარი მაქვსო შენ უნდა თქვა, ახლა კი აღიარე, რომელი წიგნიდან გადაიწერე ეს? - რვეული ცხვირწინ ამიფრიალა.
- შეეშვი თუ ძმა ხარ, რა დროს კითხვაა, - ლაშას რვეული გამოვსტაცე და კარადაში შევინახე, - უმჯობესია კვლავ სუფრას მივუჯდეთ.
- არა ბექა, გვეყო უკვე ქეიფი, - ლაშამ არაყიან ბოთლს საცობი დააცო, - ვინ იყო ის მოხუცი? - მკითხა.
- მეზობელია, აქვე ცხოვრობს ორი მოსახლის შემდეგ.
- მერედა რეებს ბოდავდა ქვებზე და ეშმაკებზე?
- სხვათა შორის სიმართლეს ამბობდა, - ტაბლადან მორჩენილი მჭადი ავიღე და ბუხარში შეწყობილ კეცებში ჩავაწყვე.
- ცუდადაა შენი საქმე «ბრატ», გირჩევ იმ კაცთან ურთიერთობას მოერიდო, თორემ მალე შენც დაიწყებ ლაპარაკს ეშმაკებზე.
- ის სახლი მართლაც დგას წისქვილთან, - ლაშას ირონიულ სიტყვებს ყურადღება არ მივაქციე და არაყიანი ბოთლი კარადაში შევდგი, - ადრე მართლა ცვიოდა ქვები, ხალხი ამბობდა მეზობლის ქალი ეკვირინე ყრისო, სხვენზე იმალება და სახლის პატრონს მოსვენებას არ აძლევსო, ერთხელ მეზობლებმა შეისწრეს კიდეც სხვენზე დამალული ეკვირინე, შეპყრობა მოინდომეს, მაგრამ ქალი კატად იქცა და გაიქცა.
- მერედა შენ გჯერა ამ სისულელეების? - ლაშამ მხრები აიჩეჩა.
- რა თქმა უნდა არ მჯერა, - ტაბლა ოთახის კუთხეში მივდგი, - სამაგიეროდ ადგილობრივებს სჯერათ.
- დიდი ამბავი, გაუნათლებელი ადამიანი ყველაფერს დაიჯერებს.
- აქედან გამომდინარე კი ერთი აზრი დამებადა, - თვალებმოჭუტულმა წარმოვსთქვი, - თუ პოლიციამ მოგვაგნო, ღმერთმა გვაშოროს ის დღე, მაგრამ ჩვენ ყველა ვარიანტი უნდა გავითვალისწინოთ და ზომები წინასწარ მივიღოთ.
ლაშა შუბლშეჭმუხნული მისმენდა.
- ვფიქრობ, მალვინე გოგავას სახლი არაჩვეულებრივი თავშესაფარი იქნება, - ჩამოვაყალიბე აზრი, - მისი ცუდი რეპუტაცია, ჩვენს წისქვილზე დაასხამს წყალს.
- ჭკუის კოლოფი ხარ, - ლაშა დაიმანჭა, - ის თუ გაითვალისწინე, რომ პოლიციელები, შენი სოფლელებივით მიამიტები არ არიან, არ ჯერათ ბნელი ძალების და თუ სოფელში მოგვაგნეს, პირველ რიგში საეჭვო რეპუტაციის სახლს «დაშმონავენ».
ლაშა გამარჯვებული სახით მიმზერდა, მეგობრის სიტყვებს ჩავუფიქრდი, სწორად აზროვნებდა, თუმცა პოლიციას ჩვენამდე რომ მოეღწია, მთელი რიგი მოვლენების ჯაჭვი თანმიმდევრულად უნდა აწყობილიყო: - მხატვარ-კრიმინალისტებს ჯერ ფოტორობოტი უნდა შეექმნათ, ეჭვმიტანილების იდენტიფიცირება მოეხდინათ, შემდეგ ჯერი გამომძიებლებზე მიდგებოდა, მათ ავტომობილის ნომერი უნდა დაეზუსტებინათ, მარშრუტს გაჰყოლოდნენ და მხოლოდ ამ პროცედურების გავლის მერე ჩამოაღწევდნენ სოფლამდე, ესეც იმ შემთხვევაში თუ ჩვენ გულხელდაკრეფილი ვიჯდებოდით.
- მართალს ამბობ შენ ხომ იცი, - დავეთანხმე მეგობარს, - ყველა წვრილმანამდე უნდა გავიაზროთ, მომავლის სამოქმედო გეგმა.
- ეეჰ, - ლაშამ გულიანად ამოიოხრა და დინჯად დაუმატა, - ამ ოთახში ცოტა რომ თბილოდეს, უფრო რაციონალურად ვიაზროვნებდით.
- ხვალ ღუმელს დავდგამ, - გავამხნევე მეგობარი, შემდეგ ჯორკოდან წამოვდექი და ვუთხარი, - მოდი ჭადრაკი ვითამაშოთ, სიცივეც დაგვავიწყდება, ცოტა ხნით რეალობას მოვწყდებით და თან დროსაც მოვკლავთ.
სხვათა შორის ჭადრაკს ხშირად ვთამაშობ, პოლ მორფივით4 ფენომენი არ ვარ, მაგრამ საშუალო მოთამაშეს ვჯაბნი ხოლმე, ამიტომ იმ ხუთი პარტიიდან, რომელიც ლაშას ვეთამაშე ოთხი მოვიგე.
შემდეგ ელექტროენერგია მოვიდა, მე და ლაშა ტელევიზორთან მოვკალათდით, იმედი გვქონდა ახალ ამბებს მოვისმენდით.
როგორც ადრე მოგახსენეთ, ტელევიზორი ძველი იყო, ეკრანი დაჯდომოდა, გამოსახულება ბუნდოვნად მოჩანდა, ოთახის ჩაბნელება მოგვიხდა, რათა ჩვენება გაუმჯობესებულიყო, მაგრამ საინფორმაციო გადაცემები დასრულებულიყო, ყველა არხზე ჰოლივუდურ თრილერებს აჩვენებდნენ.
ფილმის ყურების არც დრო გვქონდა და არც განწყობა, რადგანაც შუაღამე კარგა ხნის გადასული იყო, მეორე სართულზე ავედით და დასაძინებლად გავემზადეთ.
ზამთარში ზედა სართული არ თბებოდა, ამიტომ იქ ჯოჯოხეთურად ციოდა, ლაშას სტუმრების ოთახში ლოგინი გავუმზადე, მერე ჩემს საწოლს მივუბრუნდი და მარმარილოსავით გაყინულ თეთრეულში შევგორდი.

1 საკეცე - ხის ან ლითონის მაშა, რომლითაც პურის ან მჭადის გამოცხობისას თიხის კეცებს ცეცხლს უფიცხებდნენ. საკაცედ ნედლი თხილისა და ლეღვის ხეს იყენებდნენ. გათლიან ერთ ზომაზე, მერე მოკეცავენ, ცოტას შერუჯავენ, შეახმობენ და მიტყუპებულ ბოლოებს ერთმანეთს გაუსწორებენ. ბუხრის საკეცე უფრო მოკლეა, ვიდრე თონისა.
2 პოლტერგეისტი (გერ: Poltern - ხმაური, Geist - მოჩვენება, სული) - ფენომენი, რომელიც მისტიკურ და პარანორმალურ ხასიათს ატარებს, არ არის დაკავშირებული კონკრეტულ მისტიკურ არსებასთან (ჭინკა, კიკიმორა) როგორც წესი ის გამოიხატება ხმაურით, ობიექტების გაუჩინარებით ან სპონტანური გადაადგილებით.
3 ბოგირი - ხის პატარა ხიდი.
4 პოლ მორფი - ამერიკელი მოჭადრაკე, პირველი არაოფიციალური მსოფლიო ჩემპიონი. მას ხშირად ჭადრაკის "სიამაყე და წუხილი" ეწოდება, რადგან ბრწყინვალედ თამაშობდა ჭადრაკს, მაგრამ სამწუხაროდ მისი კარიერა ცოტა ხანს გაგრძელდა. მსოფლიო ჩემპიონმა ბობი ფიშერმა მას ჭადრაკის ისტორიაში "ყველაზე ზუსტი მოთამაშე" უწოდა. პოლ მორფი საუკეთესო წარმომადგენელია ჭადრაკის რომანტიკული ერისა - მაშინ როდესაც დაცვაზე ნაკლებად კეთდებოდა აქცენტი და ფიგურების შეწირვით ლამაზ კომბინაციებს აკეთებდნენ.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1  offline წევრი Rania

Ise mominda shqerit gaketebuli kecis mchadebi da dergis yveli. Survilisgan nerwyvebs vylapavdi. Imeretidan var da rom arvicode sircxvili iqneba. Gamaxsene sofeli da mteli bvshvobaaa
--------------------
Q.qimucadze

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent