შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ერთად ყინულზე [ დასასეული ]


13-05-2019, 15:08
ავტორი Swaswi
ნანახია 278

ერთად ყინულზე [ დასასეული ]

როცა იცი რომ მოკვდები რატომ უნდა გაატარო შენი სიცოცხლის ბოლო წუთები აქ, ამ თითქოსდა ღმერთით დავიწყეებულ ადგილას. შენობაში სადაც ყველაფერი ისეთი ნაცრისფერია, ისეთი უსიცოცხლოა. აქ იწვნენ განწირულები! და მართლაც უფრთიხლდებოდნენ თავს, რომ სიკვდილს უვნებლები შეხვედრილიყვნენ. ექიმები სიკვდილის მსახურებს გავდნენ, უვლიდნენ და უფრთხილდებოდნენ მორიგ სიკვდილის მსხვერპლს, ყოველ შემთხვევაში ანდრია ახლა ზუსტად ამ სურათს ხედავდა.
კარებში ახლაგაზრდა ექთანი შემოვოვიდა, ხელში რაღაც ბლოკნოტი და კალამი ეჭირა.
- რაიყო? უნდა მითხრა რომ ჩემი სიკვდილისთვის მზადება წარმატებით მიდის? - ანდრიამ ცალყბად ჩაიცინა. დაბნეული ექთანი თავიდან ვერ მიმხვდარიყო რა ეპასუხა, მერე თავი მოაჩვენა თითქოს ვერაფერი გაეგო.
- დილა მშვიდობისა, პაციენტო ანდრიან. - თვალები ჩახარა და ბლოკნოტში ჩაიხედა - მინდა გითხრათ რომ ოპერაციამ წარმატებით ჩაიარა - ექთანმა ანდრიას გახედა და რომ ვერ შეამჩნია ვერანაირი ემოცია გააგრძელა - სასიხარული კი ისაა რომ ერთ თვეში შეძლებთ სახლში დაბრუნებას. მართალია ისევ ისე ვეღარ დაუკრავთ, სამაგიეროდ ჯანმრთელი იქნებით. - და ისევ არანაირი ემოცია. ექთანს სახე დაემანჭა, არ ესიამოვნა ასეთ უემოცი პაციენტთან რომ მოუწია შემოსვლა და ოთახიდან გავიდა. მაგრამ ვისღა შერჩა ამ შენობაში გრძნობები? ანდრიასთვის ისეთი უმნიშვნელო იყო ყველაფერი. სიცოცხლე იყო მისთვის უმნიშვნელო. ახლა იმაზეც დაფოქრდა, რა ტყუილში ცხოვრონდა აქამდე. გამოგონილი ბედნიერება, გამოგონილი სიყვარული. ანდრიაც უბედური იყო, ოღონდ აქამდე რეალობას არ იღებდა. ახლაკი მიხვდა რომ სიმართლეს ვერსად გაექცეოდი. ახლა შიგნიდან ღრღნის ეს რეალობაა, თითქოს სჯის იმისთვის რომ აქამდე ვერ ხედავდა. და კარები ისევ გაიღო. ახლა ანდრიას ყველა ჩალექილი ემოცია ერთდროულად მოაწვა. ისევ ის მოვლილი, მოწესრიგებული ქალი.
- სასიხარულო ამბავი მაქვს შენთვის - სკამზე ჩამოჯდა და ძვირადღირებული ჩანთა მაგიდაზე შემოდო
- და რაარი მაგაში სასიხარულო? შენთან რომ დავბრუნდები?
- ანდრია! - თვალები დაჭყიტა ქალმა. მერე ეს თითქოსდა სიძულვილით სავსე თვალები აუცრემლიანდა. ყელზე ხელი მოიჭირა და ღრმად ჩაისუნთქა
- მეც დავიღალე ანდრია. იმედი არ კვდებოდა ჩემში. იმის იმედი რომ ყველაფერი კარგად იქნება. ყველანაირად ვცდილობდა შენი ამბავი არ შემემჩნია. გგონია რომ ხალხის აზრზე გადარეული და პოპულარობაზე დახამებული ქალი ვარ? რატო არ უნდა ვიყო? ვინმემ რამე მაჩუქა? სიმწრით მივაღწიე ყველაფერს რაც მაქვს! რატო არ უნდა გავუფრთხილდე? ვიცოდი რომ ყველაფერი კადგად იქნებოდა ამიტომაც არ ვიმჩნევდი არაფერს! თუ გგონია რომ არ ვნერვიულობ? გგონია ჩემთვის სულერთიხარ!? - ქალი ქვითინებდა, მომდგარ ცრებლემს უკვე ვეღარ იკავებდა და ყელში ჩაფრენილ თითებს უფრო და უფრო უჭერდა.
- მკვდარია. - წყნარი ხმით გასძახა ანდრიამ - იცი რომ ის გაწირე? უფლება არ მიეცი დარჩენილი დრო ბედნიერად ეცხოვრა. ვინ ხარ რომ სხვის სიცოცხლეს ასე დაუნდობლად წყვეტ!? - ქალმა მუხლებში ჩარგო თავი. კარგად ხვდებოდა ვიზეც ელაპარაკებოდა ანდრია. თითქოს და იაზრებდა იმ სისულელეს რაც ჩაიდინა.
- დავასაფლავეთ. - ანდრიას სახე შეცვალა, იცოდა რომ დარინე ვერ გადარჩებოდა, მაგრამ ასე აშკარად მისთვის ეს ამბავი არავის უთქვამს. თვალებზე ცრემლები მოადგა.
- მეორე დილით მთელი სანაპირო ქალაქი შემოვატარე ბიჭები, იმედი მქონდა ცოცხალს ვიპოვიდი. ნაპირზე იპოვეს, მუკუნტული. სიცივემ გაყინა - ქალმა ანდრიას გახედა რომელსაც სახეზე ფერი არ ედო. - მაპატიე, მაშინ მეგონა რომ სწორად ვიქცეოდი. - ანდრიას ცრემლები გადმოსცვივდა და დაჭმული ტუჩები ისევ აუწვა, მაგრამ ტკივილს ვეღარ გრძნობდა. ქალი ადგა და წავიდა, იცოდა ახლა მისი იქ ყოფნა ზედმეტი იყო. ანდრია ისევ მარტო დარჩა. ჩაეცინა, გაახსენდა თავის სურვილები. გაახსენდა როგორ ნატრობდა , ოდნავ მაინც ეგრძნო ის ტკივილი რასაც დარინე გრძნობდა. ახლაკი იჯდა მარტო, მასაც სტკიოდა, მასაც არ ჰყავდა არავინ. ახლა გრძნობდა, მთელი არსებით გრძნობდა იმ ტკივილს რასაც დარინე განიცდიდა და ახლა გული უფრო ეკუმშებოდა. აუტანელი ეგონა ის ფაქტი რომ მისთვის საყვარელი ადამიანი ამდენ ტკივილს იტანდა. და კარი ისევ გაიღო.ანდრიამ თვალები გადაატრიალა.
- რას შვრები აბა? - ოთახში მთავარი ექიმი შემოვიდა. ანდრიას არაფერი უთქვამს
- მისმინე არვივი რა მოხდა.. მაგრამ ლაპარაკი თუ გინდა შეგიძლია დამელაპარაკო. - ისევ სიჩუმე
- ახალ ამბავს შეგატყობინენდნენ, ალბათ - ექიმმა ღრმად ჩაისუნთქა.
- მისმინე არვიცი რას გრძნობ, მაგრამ ის ვიცი რომ ასეთ მდგომარეობაში შენი ნახვა არ ესიამივნებოდა. ცხოვრებაში ყველაფერი ხდება ანდრია, მაგრამ ძლიერი უნდა იყო როგორც დარინე. უნდა გაუმკლავდე. - მეტი არაფერი უთქვამს გაბრუნნდა და ოთახიდან გავიდა. ერთი თვე არც დასჭირდა, ორ კვირაში ანდრია სახლში გაწერე. სანამ სახლში მივიდოდნენ ანდრიამ სთხოვა მშობლებს მისს საფლავზე წაეყვანათ. დარინე ბათუმში დაასაფლავეს დაა მშობლებმა შესთავაზეს ჯერ სახლში მისულიყბნენ, მაგრამ ანდრიამ დაჟინებით მოითხოვა და კლინიკიდან პირდაპირ ბათუმში ჩავიდნენ. დარინე სიკვდილის შემდეგაც არავის გახსენებია, სასაცილოაა არაა? როგორი მიტოვებული ცხოვრებაც ჰქონდა ისეთივე მიტოვებული საფლავიც. არც ყვავილები, არც სანთლები. მიტოვებული და დავიწყებული საფლავი. ანდრიამ წარბები შეკრა, არც ყვავილები და არც სანთლები გახსენებია. დიდიხანი საფლავზე არ გაჩერებულა, ზედმეტად ემძიმა იქ ყოფნა და წამოვიდა. როგორი გასაკვირიც არ უნდა იყოს იმ დღის მერე ადნრია საფლაბზე არასდროს მისულა. ბევრჯერ უფიქრია იმაზე რომ საფლავი მიტოვებულია მაგრამ მისვლას ვერ ნედავდა, რცხვენოდა იქ გამოჩენა. და ვითომ რა? ყველაფერს ეჩვება ადამიანი. ის ტკენა რომელიც სტანჯავდა სადღაც გაუქრა. ის სიმარტოვეც ამოივსო. რამოდენიმე წელში ანდრიამ ცოლი მოიყვანა. ბევრი რამ შეიცვალა მის ცხოვრებაში თუმცა გონებას ყვეაფერი ახსოვდა. ორი უმშვენიერესი შვილი გაუჩნდა თოკო და დარინე.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1  offline წევრი izabella

ძალიან მძიმე იყო. გამიხარდა ბოლოს ანდრია მაინც რომ გადარჩა და შეძლო ცხოვრების გაგრძელება. წარმატებები.

 


№2  offline წევრი Swaswi

izabella
ძალიან მძიმე იყო. გამიხარდა ბოლოს ანდრია მაინც რომ გადარჩა და შეძლო ცხოვრების გაგრძელება. წარმატებები.

მადლობა დიდი <3

 


ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.