შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ბაბნიკს შეუყვარდა (თავი 20)


13-05-2019, 15:52
ავტორი kiira
ნანახია 513

ბაბნიკს შეუყვარდა (თავი 20)

საკიდზე ჩამოკიდებულ ტანსაცმელს მოვკიდე ხელი. სარკის წინ დავდექი, იმდენად გრძელი მაინც იყო, რომ წელამდე დამენახა საკუთარი თავი.ჯერ შარვალი ამოვიცვი, ჩემდა გასაკვირად დიდად არც ფართე მქონდა და არც გრძელი.ნუ გრძელი ცოტათი.ყოველი შემთხვევისთვის წელზე თეთრი თასმები მაინც შევიკარი.ისე ჩავიწიე,რომ,,Calvin Klein,,-ის წარწერა გამოჩენილიყო.შავი მაისური გადავიცვი.რომ დავაკვირდი მოშვებული ძალიან მოძონძილი ჩანდა და წინ ტოპივით შევიკარი. უკეთესია. ჩემს ბრტყელ მუცელსაც კარგად კვეთს. თმა ავიწიე და წინ ცოტა ჩამოვყარე (ჩვევად მექცა უკვე) . ძირს დაგდებული თეთრი მაისური ავიღე , დავკეცე და გარეთ გასასვლელად რომ მოვემზადე მაშინ მომესმა ლეიას ძახილი.
-მია!!გამოეთრიე სად ხარ!!
ეს გავიგე თუ არა უცნაურად ავწრიალდი. გარეთ გავვარდი და ოთახში ახალშემოსული ლეია დავინახე, რომელიც გააფთრებული მეძებდა.შემამჩნია თუ არა ჩემთან მოვარდა.თვალები გამიფართოვდა.
-რამოხდა??
-ეს მე უნდა გკითხო .რამოხდა?! რა ჭირს სკაის?
დავიბენი, გული ამიჩქარდა.
-რ...რა ჭირს?
-გეკითხები რა ჭირს თქო.შენთან მოვდიოდი გარეთ გამოსული რომ დავინახე. კედელს იყო მიყუდებული და ღრმად სუნთქავდა. თავზე ხელს ისვამდა. გეგონება გამოფხიზლებას ცდილობსო. დაბნეული და აფორიაქებული ჩანდა. ხელში ტანსაცმელი ეჭირა. რომ ვკითხე რა მოხდა მეთქი ხელი დამიქნია არაფერიო და ქვევით წავიდა. კი არ წავიდა წაბანცალდა. არეული დადიოდა. ოთახიდან გამოაგდე თუ რა ჯანდაბაა???!!! ჯერ ეუბნები რომ მოგწონს და მერე მაგას აკეთებ?! სულ გამოშტერდი გოგო შეენ?
თვალები დავახამხამე, რომ გავრკვეულიყავი რას მეუბნებოდა.
-არ გამიგდია ოთახიდან რა სისულელეა. უბრალოდ აქ რომ შემოვედით რაღაც რაღაცები მოხდა და ალბათ მაგის გამო...
-უკაცრავად?
შემაჩერა
-აქ რაღაც მოხდა და მე არ ვიცი?
საჩვენებელი თითები კვევითკენ მიუთითა,რაც ,,ოთახს,, ნიშნავდა.
-ვთქვა თუ მაინც ვთქვა?
-თქვი .
-დაფქვი.
ხელები გულზე დაიკრიფა და ყურადღებად იქცა.
-აქ რომ შემოვედი სკაი არ დამხვდა.ჩემს მერე შემოვიდა და უკნიდან ჩამეხუტა. მითხრა არმინდა რომ ვინმემ ისე დაგიძახოს როგორც მე გეძახიო. არ დავიწყებ წინასწარ პირობების მოცემას, უბრალოდ ვამბობ რომ არვიცი რა მოუვა იმას ვინც რამე ისეთს გააკეთებს რაც ჩვენგან რომელიმეს არ მოეწონებაო. მერე მითხრა წასვლის დროაო, როცა ვუთხარი რომ ტანსაცმლის არ ქონის გამო ვერ მივდიოდი,თავისი მომაწოდა და მითხრა რომ გამომეცვალა. მაგრამ ოთახიდან არ გადიოდა. აბაზანაში შევედი და შემომყვა. თვალებში შეხედვა მაიძულა და მერე ერთმანეთს ისე ვკოცნიდით ლამის სე*სი გვქონდა. საწოლზე დამაწვინა ხელები თავს ზემოთ დამიჭირა, მანამდე სხეული დამიკოცნა,მერე ტუჩებთან მოვიდა და ეგრევე დამწვარივით მომშორდა.ოთახიდან,რომ გავიდა თვალი ჩამიკრა და გამიღიმა.
ლეია პირდაღებული მომშტერებოდა.
-შენ. მას. აკოცეეეეეე?????????????
დაიყვირა,უზომოდ გაფართოებული თვალები შუბლზე აუვიდა, ტუჩის კუთხეები კი ლამის გაეხია.
პირზე ხელი მივაფარე და თვალები დავუბრიალე.
-ჩუმად!ბიჭები გაიგებენ!
ხელი ჩამომგლიჯა და მითხრა.
-ტყუილად მაჩუმებ, ან სკაი ეტყვის ან მე.ნუ უფრო მე.
-რას ეტყვი გოგო გადაირიე?
-არა. მაინც არ არიან წინააღმდეგი, ხომ ამჩნევ. არცერთი მისი მოქმედება არ გაუპროტესტებიათ. სკაი ერთადერთი ბიჭია რომელსაც შენთან მოახლოების უფლება მისცეს. ასეთი შანსი მილიონში ერთია და ხელიდან არ უნდა გაუშვა. არიცი იმათი ამბავი? სანამ ბოლომდე არ გადაჩხრიკავენ არავის მოუშვებენ, ისინი კი სკაის ბავშვობიდან იცნობენ და ენდობიან.რატომ გეშინია გამაგებინე.ცხოვრებაში პირველად მოხდა ასეთი რაღაც და თავს უფლებას არ აძლევ ბედნიერი იყო. ასეთი რამეც პირველად ვნახე. იცოდე არ გადამრიო და ბოლოს იმ მდგომარეობამდე არ მიმიყვანო რომ ძალით დაგაქორწინოთ! წავედით ეხლა ჰე აიღე ტანსაცმელი... თუ გაცვია უკვე. ხოდა ძალიან კარგი. მოიცა ეს სკაის ტანსაცმელია?
შემათვალიერა
-აჰამ.
თავი დავუქნიე.
-გიხდება შენ ხოიცი. არგინდა წაახიო?
გამეცინა.
-ნუ სულელობ.
კარისკენ ვუბიძგე და ტელეფონს ხელი დვავლე. გზად თეთრი ფერის ,,Fila''-ს ბოტასი ჩავიცვი .
-არ ვსულელობ სერიოზულად გეუბნები.
მე ზურგზე ვაწვებოდი ის კი მეწინააღმდეგებოდა.
-მოკეტე რა!
ოთახიდან სიცილით გამოვედით და კარი მოვიხურეთ.დერეფანი კი ჩხუბით გავიარეთ.კიბეებზე ლამის ერთმანეთი დავაგორეთ.
-დიდი ამბავი რომ თხოვო უარს გეტყვის თუ რა?
-არ მეტყვის მაგრამ არ მინდა.
-ხოდა თუ არ გეტყვის თხოვე.
-ვაიმეეე
ნერვიულად დავკრუნჩხე თითები.
კიბეზე ჩასვლის დროს შევნიშნე რომ ყველა აქ მოყრილიყო. წყვილებად იდგნენ.გოგონები მათ მეწყვილე ბიჭებზე იყვნენ აკრული.სკაი შემოსასვლელი კარების გვერდით კედელს აყუდებოდა, მარჯვენა ფეხი მოეხარა და კედელზე მიედგა, ხელები გადაჯვარედინებული ჰქონდა და ოდნავ თავდახრილი მიყურებდა. ტანსაცმელი გამოეცვალა. ბლუ და ჰანტერი კი დაცვის ბიჭებივით იდგნენ და მოშორებით მდგარ, მოცახცახე ალექსს თვალს არ აშორებდნენ. მისის გრეი სიას კითხულობდა.ბავშვები მათი გვარის გაგონებაზე იძახდნენ ,, ვარ!'' დამრიგებელმა ჩემამდეც მოაღწია.
-რაიდერები.
-ვარ!
-ვარ!
დავიძახეთ ერთდროულად მე და ჰანტერმა,თუმცა მას მზერა სამიზნისთვის არც კი მოუშორებია.
-რეივერები.
-ვართ!
დაიძახა ბლუმ. ალბათ გაგიკვირდებათ რა ესაქმება პირველკურსელს XII კლასის ექსკურიაზე. ბლუ ლეიას მარტო ვერ ტოვებს, მართალია ჰანტერი აქ არის,მაგრამ უნდა დარწმუნებული იყოს რომ არაფერი უჭირს დაიკოს და ხშირად ყოფილა შემთხვევები როცა სადაც ჩვენ წავიდოდით ისიც იქ მოდიოდა,თავის გაკვეთილებს აცდენდა და ჩვენ გვესწრებოდა, მასწავლებლებიც ნელ-ნელა შეეგუვნენ.
-დე-ლევინ.
-ვარ!
სკაის ხმა ჰოლში ექოსავით გაისმა. ან მე მომეჩვენა ასე. ისევ მე მიყურებდა. სახეზე უმიზეზოდ წამოვხურდი და თვალების ცეცება დავიწყე. სკაის ჩაეღიმა.
-რა გაწით...
შუა გზაში გაჩერდა და როცა მომღიმარი სკაი დაინახა, რომელიც მე მომშტერებოდა, მოუსვენრობა დაეტყო.
-მმმ- წკმუკუტებდა- ვაიმე გავგიჟდები ეხლაა, რა საყვარლები ხართ ღმერთო რაგავაკეთო.
ხელები აღმართა და დარჩენილი კიბეები ჩაიარა.ბლუს და ჰანტერს შორის ჩადგა და ორივეს ბეჭზე წამოარტყა და თვალები დაუბრიალა ეგრე ნუ უყურებთ შეამჩნევენ ყვეფერსო.( თუმცა ალექსს ისედაც ეტყობოდა ყველაფერი უკვე) მათაც უკმაყოფილოდ მაგრამ მაინც ღვარძლიანი მზერა მოაშორეს საცოდავ ალექსს, მან მადლიერების ნიშნად ამოისუნთქა და თავი დაუკრა. თუმცა ლეიამ, ბიჭების ზურგს უკან,გაშლილი ხელის ზურგი დაანახა და მანაც წამსვე გადაყლაპა ენა.
-აბა!- ტაში შემოკრა მისის გრეიმ და ყველა გამოაფხიზლა- თუ ყველა მზადაა შეგვიძლია წავიდეთ
ხელები ერთმანეთს მოუთმენლად გაუხახუნა.
-ყველას აქვს თავისი კარავი?
-დიახ!
შესძახა ყველამ ერთხმად და ხელში მოქცეული ნაირ-ფერი ცილინდრის ფორმის კარვები ჰაერში აწიეს. ზოგმა აიქნია კიდეც. მხოლოდ სკაი არ იღებდა ხმას და შავი მძივები ისევ ჩემკენ მოემართა. თავიდან ფეხებამდე ამათვალიერ-ჩამათვალიერა. ისევ ჩაეღიმა.
-წავედით!
ამომძახა ლეიამ ქვემოდან. მეც გამოვფხიზლდი და უკვე კარებში გამავალ გუნდს შევუერთდი. როგორც კი სკაის გვერდით აღმოვჩნდი, კედელს მოშორდა და გვერდით დამიდგა. დამცხა.
-გიხდება.
უზომოდ თვითკმაყოფილი ხმა ჰქონდა.თვალები მისკენ გავაპარე მაგრამ არაფერი მიპასუხია. არ ვიცი რატომ, მაგრამ ძალიან მრცხვენოდა მისი.ალბათ იმის გამო, რაც რამდენიმე წუთის წინ მოხდა. გასაკვირი არც არის, არა?
გარეთ კარგი ამინდი იყო. გრილოდა. ალბათ იწვიმებდა კიდეც , მაგრამ არც ისე მალე, არვიცი რამდენად გამძლე კარვები წამოიღეს, წყალმა რომ შემოაღწიოს?
გარემო მოვათვალიერე. აქაურობა არაფრით გამოირჩევა. ირგვლივ ტყეებია. ცოტა წინ წავიწიე სასტუმროს შევხედე. 35 მეტრი სიმაღლის იქნებოდა. ვარდისფერი და წითელი ფერების შენარევი ფერის იყო. ბოლო სართულის სახურავზე კი ვერანდა ყოფილა, რომელიც ჟეშტით გადაეხურათ. საღამოს იქ ასვლა კარგი იქნება. გრილი ჰაერი და სიმშვიდე.
უცებ თვალებში მზემ შემომაჭყიტა და თვალები სწრაფად დავხუჭე, სხვადასხვა ფერებს ვხედავდი, სახეზე ხელები ავიფარე და თავი ოდნავ დავხარე.
-რა გჭირს?
გავიგონე ნაცნობი, სასიამოვნო ხმა და მის საპირისპირო მხარეს შევბრუნდი, თვალებს ვისრესდი.
-რა დაგემართა?
არ მეშვებოდა. მივხვდი რომ მომიახლოვდა. ამას გულით ვგრძნობდი.
-შემომხედე.
მკლავზე მომკიდა ხელი. მოულოდნელობისგან განზე გავხტი.
-არ შეგჭამ.
არ მომეშვა. ხელი მომკიდა და გვერდით გამიყვანა. მზის სხივებს ვეღარ ვგრძნობდი კანზე და მივხვდი ,რომ ჩრდილში დავდექით.
-მოიშორე ხელები. ნუ ისრეს.
ხელები ჩამოვწიე და თვალები სწრაფად დავახამხამე.მაგრამ ბოლომდე მაინც არ ვახელდი. თვალები მეწვოდა.
- შემომხედე.
შეგნებულად არ ვუყურებდი.
-შემომხედე მიაკო რა გემართება.
მითხრა აშკარად განაწყენებული ხმით.
შევხედე თუ არა წამში სახეზე ფერი ეცვალა. გაფითრდა და როგორც ჩანს ენა გადაყლაპა.
შემეშინდა და გაკვირვებული მზერა მივიღე. ჯერ კიდევ ვერ ვხედავდი კარგად მაგრამ მისი მიმიკის და სახის ფერის ცვლილება აშკარად შევნიშნე.
-შე...ნი...
სიტყვებს თავს ვერ უყრიდა. უეცრად მძიმედ ამოისუნთქა, თითქოს უზარმაზარი ტვირთი მოხსნესო.
-ოჰ ღმერთო ჩემო. ღმერთო.. ასე აღარ შემაშინო გთხოვ.
ჩემი სახე ხელებში მოიქცია, მომიახლოვდა და ორივე თვალის ქუთუთოზე მაკოცა. დამაჟრიალა.
-როგორ შემეშინდა.
გულში ჩამიკრა და ძლიერად მიმიხუტა.
ვერ ვხვდებოდი რას ბოდავდა. რა შევაშინე. იმის გამო შეეშინდა რომ მზის სხიებმა თვალი მომჭრა?
სანამ რამეს ვკითხავდი ხელი ჩამკიდა და კლასის შეკრების ადგილას გამათრია.
-თუ რაიმე გრჩებათ ახლავე გაიხსენეთ ,უკან ვერ დავბრუნდებით.
განაცხადა მისის გრეიმ. ჯიბეები შევიმოწმე. ტელეფონი ადგილზეა.
სკაის გავხედე რომელიც უკვე სრულიად მშვიდად და აუღელვებლად იდგა. ხელში ცისფერი კარავი ეჭირა.
-მაშ. გავუდგეთ გზას.
ნაკადი დაიძრა და ტყის მიმართულებით წავიდა. ყველაზე ბოლოს მე და საკაი მივდიოდით. ერთმანეთს გვერდი-გვერდ მივუყვებოდით და ხმის ამოღებას არც ერთი ვაპირებდით. ყოველ შემთხვევაში მე-არა.
ტყის შუაგულს მივაღწიეთ. საოცარი სანახაობა იყო. ირგვლივ მხოლოდ სიმწვანე. ცაში ვიხედებოდი, საიდანაც წიწვებს შორის მზის სხივები ალაგ-ალაგ აღწევდა. სახეზე ახივები მხვდებოდა და სასიამოვნო შეგრძნებას მიტოვებდა. ისმოდა მხოლოდ ფეხის ტოტებზე დაბიჯების ხმა, რასაც უმნიშვნელო ტკაცანი მოჰყვებოდა, ამან კოცონი გამახსენა. ხომ იცით, როგორი ხმა აქვს როცა ფიჩხი იწვის. ხელები მუცელზე შემოვიხვიე, თვალები დავხუჭე და სახე ცას მივუშვირე. უაზროდ მეღიმებოდა, ძალიან სასიამოვნო იყო აქ თუნდაც მხოლოდ სიარული.
უეცრად ჩემს შემოხვეულ ხელებზე კიდევ ერთი ხელი ვიგრძენი რომელმაც უკან ძლიერად მომქაჩა და მეც წამში თვალები დავჭყიტე და წინ გავიხედე.
-ფრთხილად!
მომესმა შეძახილი ზურგს უკან და მეც სწრაფად გავჩერდი. უფრო სწორად გამაჩერეს.
ფეხქვეშ დავიხედე, მარჯვენა ფეხი ჯერ კიდევ ჰაერში მქონდა, მის ქვეშ კი მიწა გამოცლილიყო. საშუალო ზომის ღრმული, რომელშიც რომ არ გავეჩერებინე კარგა ხნის ჩავარდნილი ვიქნებოდი. წინ გავიხედე.ყველა გაოცებული შემომყურებდა, ლეიას გარდა, რომელსაც სახეზე აღტაცება ეწერა და გეგონებოდა მისი გეგმა სისრულეში მოიყვანაო ,სხვებს კი როგორც ჩანს ვერ გაეგოთ რა მოხდა. გაფართოებული თვალებით მოგვშტერებოდნენ. ირგვლივ სიჩუმე გამეფებულიყო და აღარც სარულის ხმა ისმოდა.
-წინ იყურე.
ყურთან ძალიან ახლოს,დახშული ხმით მითხრეს. ხმის ტონზე სხეულში ელექტროობამ დამიარა და ნერწყვი მძიმედ გადავყლაპე.
მკვრივი სხეული მომშორდა, გვერდით ჩამიარა და გზა გააგრძელა. უკან მისი სურნელი მიჰყვა, სურნელს კი მე გავყევი. გარშემომყოფების რეაქცია, უშედგოდ დავაიგნორე,ყველაფერი სახეზე მეწერა,ალეწილი და გაწითლებული ვიყავი. ამხელა გოგო ფეხქვეშ არ იყურება. გზა ,,ჩვეულებრივად,,გავაგრძელე. თავდახრილმა.
მივხვდი რომ უამრავი თვალი მომყვებოდა და გავწითლდი.
რა აზრი ჰქონდა იმ ღრმულში ჩამივარდებოდა ფეხი თუ რამდენიმე მეტრში გადამიბრუნდებოდა. დაახლოებით 5 სანტიმეტრის სიგანის და 3 სანტიმეტრის სისქის ქვას დავაბიჯე ტერფის კიდე და საკმაოდ მწარედ გადამიბრუნდა. წამოვიკივლე და სახე დავმანჭე. უმნიშვნელოა მაგრამ ძალიან მეტკინა, კოჭის ადგილას თითქოს რაღაც დამეჭიმა. მოვიხარე და ხელი ნატკენ ადგილას დავიდე. ცრემლები წამსკდა. ორჯერ ზეზიზედ!ორჯერ ზედიზედ მივიქციე ამდენი ადამიანის ყურადღება!
ელვის სისწრაფით, ისე რომ ვერც გავიაზრე, თბილ სხეულს ზურგზე ავეკარი, ფეხები ჰაერში გამომეკიდა.ნაცნობი სურნელი ვიგრძენი და ეგრევე დავმშვიდდი. თითქოს ტკივილიც შემიმსუბუქდა.ხელები კისერზე შემოვხვიე.
-ცოტა ფრთხილად რომ იყო და საკუთარ თავს გაუფრთხილდე არ შეგიძლია? ხომ შეიძლება ერთ დღეს შენს გვერდით არ ვიყო.
დავფქრდი.
-მაგას რატომ ამბობ?
-რას?
-რომ შეიძლება ერთ დღეს ჩემს გვერდით აღარ იყო.
პასუხის მოლოდინში გავისუსე. სკაი ისე მიაბიჯებდა უსწორმასწორო გზაზე, თითქოს მარტო დადიოდეს, ან ბუბმულის წონა ვიყო.
-რა იცი ცხოვრება რას გიმზადებს, მოუმზადებელი არ უნდა დახვდე.
რას მიმანიშნებს ამ სიტყვებით? რისი თქმა უნდა და ვერ მეუბნება?
-იქნებ სათქმელი პირდაპირ მითხრა?
ვკითხე დაბნეულმა.
-სათქმელი არაფერი მაქვს.
წარბები შევკარი და მის თავს დავაკვირდი. *რა გინდა შვილო? * გავიფიქრე.
-ფეხი გტკივა?
-არ ვიცი. ვერ ვგრძნობ.
ვუპასუხე გულწრფელად. ჰაერში ჩამოკიდებულ ფეხზე რა უნდა ვიგრძნო?
ამ სულელმა ნატკენ ფეხზე ხელი მომიჭირა. მართალია ოდნავ მაგრამ იმდენად მეტკინა ყურში მთელი ძალით ჩავჩხავლე. მუცელში უსიამოვნო, ცხელმა ტალღამ დამიარა,გავმწარდი.
-იდიოტო! ხომ იცი რომ მტკივა!
ზურგზე გაშლილი ხელები დავუშინე მაგრამ ამით უფრო ამტკივდა ფეხი.
-საიდან ვიცოდი, გკითხე და მითხარი არ ვიციო, ხოდა გადავწყვიტე გემერკვია.
-რაქენი გაარკვიე?!
-კი.
-მერე?!
-არაფერი პასუხი მივიღე, კმაყოფილი ვარ.
-ოხ შე!!
ჩუმად ვლანძღავდი რომ ვინმეს არ გაეგო.
სკაი გულიანად იცინოდა და გზადაგზა ჩერდებოდა. არვიცი რატომ,მაგრამ ჩემდა უნებურად ავყევი.იმდენი ვიცინე სულს ძლივს ვითქვამდი.
-რა გაცინებს სულელო, ფეხი მტკივა!
დავტუქსე.
-მე კი არ მტკივა მერე , შენ იცინი და
-მერე ვისი ბრალია რომ ვიცინი?
-ჩემი.
-გამარჯობა შენი.
-გინდ გიცინია გინდ მომკვდარხარ სიცილით,ოღონდ ჩემ გამო ნუ იტირებ.
ეს სიტყვები ისე მითხრა თითქოს ძალით ექაჩებოდნენ რომ ამოელაპარაკაო.
მესიამოვნა.
-რატომ?
-არც ერთ ბიჭს არ მოსწონს როცა მისი საყვარელი გოგო მის გამო ტირის.
გავჩუმდი, დავდუმდი, ჩავდნი, ავხურდი, გადავიწვი. გულს ბაგა-ბუგი გააქვს. ალეწილი სახე ჩემს მკლავებში ჩავმალე. მარჯვენა ხელი სკაის ლოყასთან ახლოს მქონდა და მშვენივრად ვიგრძენი როგორ ჩაეღიმა. ამაზე უფრო გადამიხურდა სახე.
-როგორი ბავშვური ხარ.
მითხრა ღიმილშეპარულმა.
-სწორედ ამიტომ არ დამვიწყებიხარ დღემდე. არ შეცვლილხარ. ისევ ისეთი დარჩი როგორც წლების წინ იყავი. მხოლოდ ჩემი გრძნობა გაძლიერდა შენს მიმართ და ყველაფერს ვიზამ რომ შენში არ არსებული გრძნობა გავაღვიძო და გვერდიდან არ მომშორდე.
-ხოდა ეგ უნდა გაირკვეს ვინ ვის არ მოშორდება.
ჩავილაპარაკე ისე, რომ სკაისთვის ეს სიტყვები მხოლოდ გაუგებარი ბურტყუნი ყოფილიყო.
-რამე მითხარი?
-მეძინება თქო.
თვალები დავხუჭე და გუშინდელი გათენებულის გამო ჩამეძინა. ან არც ჩამძინებია. როგორც ჩანს სავალი გზა ძალიან დიდი იყო. სკაი ისე ჯანჯღარებდა, როგორც მანქანა უსწორმასწორო გზაზე. ალბათ ზედმეტად გაუსწორმასწორდა გზა.
მიკვირს ამდენი ხანი როგორ არ დაიღალა.
თვალები ზანტად გავახილე, ჯერ კიდევ მეძინებოდა, მზე სადაცაა ჩავიდოდა, სკაი აღარ დადიოდა, ადგილზე გაჩერებულიყო და იქეთ-აქეთ იხედებოდა, მეც მიმოვიხედე და ახლა გავაანალიზე,რომ ჩვენს გარდა აქ აღარავინ იყო. შემეშინდა. შიშშეპარული ხმით ვკითხე სკაის და ზურგზე უფრო ავეკარი.
-რა ხდება? სად არიან?
გული ამიჩქარდა.
-არვიცი. მივდიოდით წინ, მე თავჩახრილი ვიყავი და უცებ რაღაცაზე ჩავფიქრდი,ეტყობა ისე ჩამითრია ვერ გავიგე როდის დავკარგე ისინი. არ მიკვირს რომ არავინ წამოვიდა ჩვენს საძებნელად, ამდენ ხალხში როგორ უნდა შეამჩნიო რომ ვიღაც დაიკარგა.
საწყალი სახე მივიღე. ავნერვიულდი.
-დავიკარგეთ?
-რამეს მოვახერხებთ. შეგიძლია გაიარო?
-არ ვიცი. ვცდი.
ზურგიდან ფრთხილად ჩამოვხოხდი და მარცხენა ფეხზე დავდექი. სკაი გვერდით მედგა და მიჭერდა.
-მიდი.
ფეხი ფრთხილად დავდგი მიწაზე.
-მგონი არამიშავს.
ძალის დატანებას ვერიდებოდი.
-კარგად დადგი.
სულ ოდნავ დავდგი და მარჯვენა ტერფიდან საშინელმა ტკივილმა დამიარა მთელს სხეულში. მივხვდი რომ რაღაც რიგზე ვერ იყო. მიწას ფეხი დამწვარივით მოვაშორე და სკაის დავეყრდენი.
-არა.არ შემიძლია. ტელეფონი არ იჭერს?
-არა. შევამოწმე უკვე. კარგი მოდი თუ ვერ დგები, წვალება მოგიწევს ეგრე.
ხელი გამომიწოდა და მანიშნა რომ ისევ ზურგზე უნდა შემოვესვი.
-არა დაღლილიხარ ისედაც.
-არ ვარ.
-ამდენი ხანი მატარე და დავიჯერო არ დაღლილხარ? რა სისულელეა.
-რომ გეუბნები არ დავღლილვარ- თქო ესეიგი არ დავღლილვარ. მოდი.
მითხრა მომთხოვნი ტონით და თვალები დამიქაჩა. ზოგადად ადამიანებს ჩვევა გვაქვს, რომ როცა ვინმე პირისპირ გველაპარაკება, მას თვალებში უნდა ვუყუროთ, ხოდა მეც შევხედე. ჩამითრია.ამ სიბნელეშიც კი, მისი თვალები გამოკვეთილად ჩანს.
-ოხ ღმერთო ჩემო.სულელი გოგო.
ამოიოხრა. თავი დახარა რომ გოგონა აზრზე მოსულიყო, მაგრამ შემოხვეული ხელები არგაუშვია მისთვის.
-ცოცხალიხარ?
მომესმა მზრუნველი ხმა, თვალები დავახამხამე. თავი გავაქნიე რომ აზრზე მოვსულიყავი.
-მგონი კი. ჯობია ლინზები გაიკეთო.
-რატომ?
გაკვირვებული როჟა დავკერე.
-რატომ? სერიოზულად? ვერ ხედავ რა მემართება? ადამიანისთვის თვალებში ვერ ჩამიხედავს.ეს ნორმალურია საერთოდ?
-ჩემი რა ბრალია. როგორიც დაბადებიდან მქონდა ისეთი თვალები მაქვს, შენი პრობლემაა ასე რომ გემართება. სხვას რეაქცია არ აქვს.
მართალი იყო მაგრამ მაინც მეშლებოდა ნერვები.
უცებ გამახსენდა სად და რა პირობებში ვიყავით.არც საჭმელი არც სასმელი, არც ის ვიცით სად წავიდეთ, არც ის თუ საიდან მოვედით, შუაგულ ტყეში ღამე!
-დავიკარგეთ არა?ვიცი რომ დავიკარგეთ. გთხოვ რამე გააკეთე სანამ გავგიჟდი.
ამოვიწუწუნე.
-არ დავკარ...
-დავიკარგეთ, ვერ ხედავ?! არავინაა.ხომ ხედავ, სულ მარტო ვართ, საჭმელ-სასმელის გარეშე.ახლა საით უნდა წავიდეთ.
არ ვჩერდებოდი.
-მომის...
-უფრო დაბნელდება, არ მინდა სიბნელეში.შუაგულ ტყეში ვართ, ხომ შეიძლება სადმე გარეული ტახი ან უარესი იყოს.
რომ წარმოვიდგინე ტყეში, სიბნელეში, მარტო ვიყავით ლამის გავრეკე.
სკაიმ უკან დაიხია, თავი გადაატრიალა და თქვა.
-ჯანდაბას.
-აქ რომ დავრჩეთ ალბათ...
სიტყვა შუაზე გამიწყდა.ჩემი სახე ხელებში მოიქცია და ვნებიანად მაკოცა. სხეულში სასიამოვნოდ დამიარა. სითბო ჩამეღვარა და ერთიანად მოვდუნდი. აღარც ფეხის ტკივილი მახსოვდა და აღარც მოსალოდნელი სიბნელე. მხოლოდ ორ რამეს შეუძლია დამავიწყა ყველაფერი. ერთი სკაის თვალებმა, მეორე მისმა კოცნამ. თუმცა ორივე ერთი ადამიანისგან მოდის.ასერომ სკაი ჩემი დამამშვიდებელი ნარკოტიკია.
თითქოს ადრენალინის გადაჭარბებული დოზა მიმაღებინეს. გულმა ერთი დიდი დარტყმა გააკეთა და შემდეგ აჩქარებულად განაგრძო ცემა. საოცარი შეგრძნებაა. ყოველ ჯერზე, როცა მის ტუჩებს ვეხები, თითქოს ეს პირველად ხდება, უფრო და უფრო მიმძაფრდება გრძნობები და მისი შეგრძნების სურვილი.ის ისეთია,რომ გულგრილს არავითარ შემთხვევაში არ დაგტოვებს, მოგინდება მისი ბოლომდე შეცნობა, კოცნა, ჩახუტება, მოფერება. ერთდროულად გხიბლავს და გაბნევს,აღგაგზნებს და გამშვიდებს.ვერასდროს გამოიცნობ ,როდის რას გააკეთებს.ეს არის არსება, ადამიანი, რომლის ბოლომდე შეცნობის სურვილიც ცხოვრების ბოლომდე გამაწამებს.
ფრთხილად მომშორდა და შუბლი შუბლზე მომადო. რაც შეგვეძლო ჩუმად ვსუნთქავდით.
-დამშვიდდი. არაფერი მოგვივა. აქედან გავალთ. გპირდები. კარგი?
თავი დასარწმუნებლად ნელა დამიქნია.
მეც საპასუხო ჟესტი გავიმეორე.
-კარგი.
-კარგი გოგო ხარ. ახლა ისევ ზურგზე უნდა მოგისვა.
გულწრფელად მეცოდებოდა რომ ამდენი ხანი მისი სათრევი ვიყავი. არ მინდოდა კიდევ უფრო დამეტვირთა.
-არა. მე თვითონ წამოვალ. ისედსც დაიღალე.
პირი გააღო რომ შემწიააღმდეგებოდა.
-არ მაინტერესებს რას მეტყვი. როგორმე გავიჭირვებ.
-გტკივა და არ ვაპირებ გიყურო როგორ იტანჯები.
-და მე ვაპირებ არა?
-მე არაფერი მიჭირს. ბიჭი ვარ და შესაბამისაც უნდა შემეძლოს.
-გოგო ვარ მაგრამ ჩემითაც უნდა გავართვა სირთულეებს თავი. ასე არ მითხარი?
შევხედე კრავის თვალებით.
-ნუ მიყურებ ასე.
მზერა მომარიდა და განზე დაიწყო ყურება.
-ხოდა წავედით.
დიდი გაჭირვებით, ძლივს ვხედავდი მაგრამ მაინც წინ წავედი. მარჯვენა ფეხს მინიმალურ დატვირთვას ვაძლევდი და მარცხენაზე ვხტოდი.
ზურგს უკან მომესმა ხმამაღალი ოხვრის ხმა.
-ერთი გითქვამს დამეხმარეო და მერე მე ვიცი.
-არგეტყვი ნუ გეშინია.
გავძახე ისე, რომ არც მივტრიალებულვარ მისკენ და ჩემთვის ვაგრძელებდი გზას.
-დავნაძლევდეთ.
ეს მომესმა თუ არა გავჩერდი. ჩამეღიმა. დარწმუნებული ვარ მასაც.
-ვხედავ შემოთავაზებამ დაგაინტერესა.
შევტრიალდი. ჩემგან ოციოდე მეტრში მდგარი სკაი შემომყურებდა, რომელმაც ხელები გულზე დაიკრიფა.
-რაზე ვთამაშობთ?
-იდეებზე უარს არ ვიტყოდი.
-მე არ ვიცი ჯერ, ნაძლევს მაშინ მოვითხოვ როცა მოვიგებ.
-ჰმ. ჭკვიანურია. თუმცა მე უკვე მაქვს ჩემი პირობა.
-აბა?
შევხედე. ვიცოდი რაღაც სასწაულს დააფერთხებდა.
-იმ შემთხვევაში ,თუ მე მოვიგებ, რაშიც დიდად დარწმუნებული ვარ.
წარბები ავზიდე.
-თუ მოვიგებ, მინდა ჩემი კამერის ობიექტივის ცენტრში იყო.
თავი უკან გადააგდო და მაცდურად შემომხედა.
თვალები დვაწვრილე.
-და მეტი არაფერი?
-შიშველი.
თვალები ლამის ბუდიდან ამომიცვივდა.
-კარგი კარგი ვხუმრობ. მთლად შიშველი არა.
ამოვისუნთქე.
-სანაძლეო მიღებულია.
ვუთხარი დარწმუნებულმა.
ჩაეღიმა
-გეტყობა რომ რისკიანი ხარ. მითუმეტეს როცა იცი, რომ წაგების შანსი უფრო დიდია ვიდრე მოგების.
სიჩუმე ჩამოვარდა . არაფერი მიპასუხია.
-მგონი ახლა სხვა რამეს უნდა ვაკეთებდეთ. ჯობია წინ წავიდეთ და რამე გავაკეთოთ თუ არ გინდა რომ ჭკუიდან გადავიდე.
-მართალიხარ.
ჩემკენ წამოვიდა, მომიახლოვდა თუ არა მივტრიალდი და გზა ისევ კოჭლობით გავაგრძელე. გზადაგზ ხეებს ვეყრდნობოდი რომ არ წავქცეულიყავი.ვხედავდი ყოველ ჯერზე, როცა წავიბორძიკებდი როგორ მოუწევდა ჩემკენ ფეხები, მაგრამ თავს იკავებდა.
უარესად ჩამობნელდა, აცივდა კიდეც , არსაიდან მესმოდა მგლების ყმულის და სხვადასხვა ცხოველების შარიშურის ხმა. ყურებზე ხელი ავიფარე და წინდუხედავად დავდიოდი. არც კი ვუყუებდი ფეხს სად ვადგამდი. შიშისგან ფეხის ტკივილიც გადამავიწყდა და გამწარებული ვაბიჯებდი მარჯვენა ფეხს. რაც უფრო მტკიოდა მით უფრო ვმწარდებოდი და ძალას მეტად ვატანდი. ბოლოს მორიგ ხესთან რომ მივედი მთელ სხეულში აუტანელმა სიცხემ,შემდეგ სიცივემ დამიარა, ამოვიბღავლე და ხეზე მიყრდნობილმა ჩავიკეცე. მოვთქვამდი, ვყვიროდი, არა მარტო ტკივილის გამო, არამედ გამეფებული სიბნელის. ოფლში ვიწურებოდი. ციებ-ცხელება დამეწყო.
გავიგონე სკაიმ სიარულს როგორ უკლო, გაჩერდა და როცა შემამჩნია მთელი ძალით გამოიქცა გზადაგზა ძახილით.
-მიაკო!!!
მომვარდა და გვერდით ჩაიმუხლა. თავზე ხელს მისვამდა.
შუბლზე ხელი მომადო.რამდენიმე წამი გააჩერა.
-სიცხე გაქვს.
ღრმად ვსუნთქავდი. მთელი სხეული მიხურდა.
-აბები სად გაქვს.
და აი აქ გავჭედე.სად მაქვს აბები? სასტუმროში!
-არა. არ მითხრა რომ დაგრჩა.
ჯანდაბა ჯანდაბა ჯანდაბაა!!!
-კარგი, არაუშავს. აბების გარეშეც გაძლებ.
ნერვიულად მეფერებოდა და დამშვიდება იმ მომენტში მე კიარა მას უფრო სჭირდებოდა.
-ორი წუთი დამელოდე. ახლავე დავბრუნდები.
მცხელა. მცივა. მცხელა. მცივა. არ მინდა რომ წავიდეს. მინდა ჩემთან დარჩეს.მასთან თავს კარგად ვგრძნობ. ძალიან კარგად.
მომშორდა და სადღაც, მიწაზე დაგდებულ კარვს დაავლო ხელი. სწრაფად გახსნა, გაშალა და მიწაში ჩაარჭო კიდეები. რკალისებურ გუმბათს გავდა, ოღონდ გვერდზე კუთხეებით.
-კარგი.ახლა კარავში შევიდეთ. აქ ვერ დავრჩებით. შეიძლება გაწვიმდეს.
მომიახლოვდა,ერთი ხელი წელზე მომხვია, მეორე ფეხებ ქვეშ ამომიდო და ხელში ამიყვანა. უფრო დამცხა.
წელში მოიხარა,მიწას მივუახლოვდი,კარავში შევედით, დამაწვინა,შემოსასვლელი ელვით დაკეტა.მოვიკუნტე.მომიახლოვდა და შარვლის ბოლო ამიწია. დააშტერდა. არ ვიცი მეჩვენა თუ ნამდვილად თქვა.
-ჯანდაბა.
ფეხს მოშორდა.
-აქ ვარ.არ შეგეშინდეს. ვიცი სიბნელე არ გიყვარს მაგრამ აქ ვარ.
გვერდით ფრთხილად მომიწვა. ხელები მომხვია,ცხვირი ჩემს ყელში ჩარგო,უფრო და უფრო მეტად მიზიდავდა მისკენ.
რამდენიმე წუთი სკაი გაუჩერრბლად ბუტბუტებდა.
-კარგად ხარ. ყველაფერი კარგადაა. აქედან გავალთ.
რაღაც დროის განმავლობაში მდგომარეობიდან ვერ გამოვდიოდი, არანაირი ცვლილება არ იყო, ხან ვკანკალებდი,ხან ოფლში ვიწურებოდი. ცოტა ხანში ვიგრძენი, როგორ შეჩერდა კანკალი,გული შედარებით დამშვიდდა,აღარც მცხელოდა, ტემპერატურა ნორმას დაუბრუნდა, მოვდუნდი.მართალია ფეხი ისევ მტკიოდა, თუმცა საყვარელი ადამიანის სიახლოვე ყველა ტკივილს გავიწყებს.
კარავი მისი სურნელით გაიჟღინთა, ვცდილობდი რაც შემეძლო ღრმად და ხშირად მესუნთქა, რომ მისი სურნელი უფრო კარგად შემეგრძნო.
მისი სიახლოვით გაბრუებული მალევე გადავეშვი მორფეოსის სამყაროში.სადღაც შორიდან კი სკაის ხმა მომესმა.
*აქ ვარ,არ დაგტოვებ,არასოდეს*


მეგობრებო, დიდი ბოდიში რომ დაპირებულ დროს გადავაცილე. დაუგეგმავი პრობლემები შემექმნა და ისტორიამაც დაიგვიანა. ვეცდები აღარ განმეორდეს ❤❤скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1  offline წევრი famous in love

საყვარლებიიიი მომეწონა ძაან kissing_heart kissing_heart

 


№2  offline წევრი kiira

famous in love
საყვარლებიიიი მომეწონა ძაან kissing_heart kissing_heart

❤❤❤❤❤❤❤❤

Paqsadze Tako
შეიძლება ❤❤❤❤

 


№3  offline წევრი Lurjtmiani

Dzan magari a. Miyvarxar shemdeg tavs velodebi. Male dadeb?

 


№4  offline წევრი kiira

Lurjtmiani
Dzan magari a. Miyvarxar shemdeg tavs velodebi. Male dadeb?

მადლობაა დიდი. ლავ იუ თუუ❤❤❤ ზეგისთვის მზად მექნება ალბათ

 


ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.