შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

თანახმა ვარ მოგიყვანო ცოლად( ნაწილი 7)


13-05-2019, 21:10
ავტორი zeinabi
ნანახია 1 110

თანახმა ვარ მოგიყვანო ცოლად( ნაწილი 7)

უცებ გადმოვიდა მანქნიდან და პირდაპირ მიეჭრა მაღალ გამხდარ ბიჭს.
-რა უფლებით წამოიყვანე?ვისგან აიღე ნებართვა?შენ არ გაქვს მისი წაყვანის უფლება.არ გაქვს მასთან მიახლოების უფლება.გვანცა ჩაჯექი მანქანაში მივდივართ.-გასძახა საქნელაზე მოწყენილ 4 წლის გოგონას.
ჩემი შვილის სანახავად არავის ნებართვა არ მჭირდება.ის ჩემი შვილია და სადაც მინდა და როცა მინდა მაშინ წავიყვან.
-მომესმა ხო? თორნიკე არ გადამრიო. როდის მერე რაჩ შვილი გაინტერესებს? მას შემდეგ ხო არა რაც წამოვიყვანე შენგან? რა აზრი აქ სად იქნება? შენ ხო ის არ გიყვარს? შენ ხო შენი და წამალი ყველაფერს გირჩევნია? ხოდა წადი და მასთან არ გნახო მიახლოებული.
-იქნებ მომისმინო?!
-არ გადამრიო თორე ყველაზე მწარე ადგილას დაგაბიჯებ ფეხს. არ მიუახლოვდე თორე გაგანადგურებ.
-ვერ შეძლებ.
-ვცადოთ.
-მომისმინე აქ სალაპარაკოდ დაგიბარე სად მიდიხარ?-უკვე ავტომობილში მჯდომს უკან გაეკიდა.მაგრამ ვერ დაეწია.ავტომობილს ნერვიულად ატარებდა, ხანდახან მის გვერდით მჯდომ პატარა გოგოს გადახედავდა რომელიც მოწყენილი იჯდა.
-გვანცუ?
-ლა?
-მებუტები?
-ალა.
-მაშ რატო ხარ მასე მოწყენილი?
-მამამს ვუბლაზდები.
-რატო?
-ასე ლო განელვიულა.
-ჩემი სიხარული ხარ შენ.მოდი ეხლა კაფეში წავიდეთ იქ რაღაცაები დამრჩა წამოვიღოთ და ნამცხვარიც შევჭამოთ. გინდა?
-კი.-მალევე მივიდნენ კაფეში. ბავშვმა შესლის თანავე მიუტრიალდა გოგონას.
-დედა?
-რა?
-სეიძლება ნაკინიც ლო ვწამო?
-ოხ გვანცა. კარგი მხოლოდ ერთი.
-ვულა.-გაუხარდა პატარა ქალბატონს.კაფეში შესული ბავშვი და გოგონა ყველამ დაინახა ზურგით მჯდომი ზურას გარდა.
-ქერა თმიანი ეშმაკი დაბრუნდა.-თქვა გიორგიმ.
-მართლა? სად არის? უნდა მოვთხოვო პასუხი რა უფლებით გადამიარა.
-კარგი ეხლა მოიცადე ბავშთან ერთად არის.-მანამ სანამ ესენი საუბრობდნენ გვანცა და გოგონა ნამცხვარს მირთმევდნენ და თან ჭორაობდნე იცინოდნენ, უცებ გვანცამ რო თქვა.
-მამა.
-რა მამა გვანცა წეღან არ ნახე? რამე ხოარ გითხრა?
-მამა სენს უკანაააა.
-სად?-უცებ შეტრიალდა.-აქ რას აკეთებ?
-იქ არ მაცადე საუბრის დასრულება და აქ მოვედი.
-თორნიკე კარგად იცი მოთმინება თუ დავკარგე ყველაფერს დავივიწყებ.-თანდათან ხმას უწევდა.ნინომ სწრაფად წამოდგა და წყვილთან მივიდა.
-ჩემთან ერთად არ წამოხვალ პრინცესა?-ჩაიმუხლა და კითხა გვანცასს.თორნიკემ და გოგონამ მათ შეხედეს.
-დედა?
-გაყევი საყვარელო.
-თოლნიკე დედას ალ აწკენინო.-უცებ მიაძახა და იქავრობას გაეცალა.
-მამა რატო არ დამიძახა?
-გიკვირს კიდეც?
-გამოსწორება მინდა.-ისეთი მოულოდნელი იყო ეს ყველაფერი რო გაოცებულმა შეხედა.-ალინა გეფიცები ყველაფერს გავაკეთებ თუ მეცოდინება რო ჩემს გვერდით ხართ და მაპატიებთ.
-თორნიკე.-გაუჭირდა ლაპარაკი ალინას.-არ ვიცი ასე უცებ ეს გადაწყვეტილება რატო მიღე მაგრამ მე და გვანცა შენს გვერდით ვიქნებით თუ მართლა მოინდომებ.მაგრამ ვერ დაგპირდები რო გვანცას ნახავ მანამ სანამ სრულად არ გამოჯამრთელდები. არ მინდა ლომკაში გნახოს კიდევ.
-მე ვიფიქრე და გადავწყვიტე რო რეაბილტაცის კურს საფრანგეთში გავივლი.
-ისევ იმ ქალაქში სადაც ეს ყველაფერი დაიწყო? რატო?
-მე ასე მინდა.-ალინამ კარგად მიხვდა თუ რატო უნდოდა იქ გავლა რებილიტაცის კურსის. უნდოდა საკუთარი თავი დაეტანჯა იმ ყველაფრისთვის რაც დაშავა.
-თორნიკე ამით მას სიცოცოხლეს ვერ დაუბრუნებ.
-მაგრამ მეც ისე დავიტანჯები როგორც ის იტანჯებოდა.
-ამით მას გულს უფრო ატკენდი.
-მაგრამ ვეღარ ვატკენ რადგან წავიდა და დამტოვა ამ წყეულ ადგილას.-ხმა ვერ გაკონტროლა და დაიყვირა.
-კარგი დამშვიდი. როდის აპირებ წასვლას?
-ერთ კვირაში.
-ისიც გაგაყვება?
-ნუ მაცინებ რა არა რათქმაუნდა ჩამოვშორდი.
-კარგი.
-შეიძლება ეს რამოდენიმე დღე გვანცასთან ერთად გავატარო?
-კარგი მაგრამ სარამოს სახლში მოიყვან და ძიძაც მასთან ერტად იქნება.
-არ მენდობი?
-შენ გენდობი მაგრამ მარტო ვერ დაგიტოვებ მართლა არ შემიძლია.
-ძალიან გავს ლიზას.
-კი თითქოს პატარა ლიზააა მის მსგავსთ იქცევა მისი მსგავს გემოვნება აქვთ და შენი თვალები.
-არასოდეს მპასუხობ ამ და კიდე მრავალ შეკითხვაზე მაგრამ, გკითხავ კიდე.რატო გეძახის დედას და არა მამიდას?
-თორნიკე.
-მხოლოდ ამ კითხვაზე მიპასუხე.
-ბაღში რო დაიწყო სიარული ერთ დღეს ატირებული მოიყვანა ძიძამ. რო ვკითხე რატო ტიროდა მიპასუხა რო მას არ ყავდა დედა და დედას ვერავის დაუძახებდა, მერე უცებ გაიცინა და მითხრა: „მაიდა იქნები ჩემი დედიკოვო?“. გული ძალიან მეტკინა და დავთანხმდი.
-მადლობა რო მითხარი. ეხლა ვაკოცებ და წავალ.
-კარგი.-ალინა ადგილიდან არ განძრეულა უცებ მისი ტუჩები შუბლზე იგრძნო და სიტყვებიც გაიგონა.
-შენი ძველი თოკა დაგიბრუნდება, და დაუძახებ ისევ ძამიკოს.-მალევე დატოვა კაფე.
მანამ სანამ, და ძმა აქ საუბრობდა ვნახოდ რა ხდებოდა ამ დროს დიდ სამეგობროსთან.
-ვა ნინოკო ეს რა საყვარელი ვინმე მოგვიყვანე რა ქვია?-თქვა ლაზრემ და ფეხზე წამოდგა ხელში აიყვანა და ლოყები დაუკოცნა.
-მე გვანცა მაისულაძე ვალ.
-ნახეთ რა მაგარი გოგო ყოფილხარ შენ. რამდენი წლის ხარ?
-მალე 4 გავქდები ლოგოლც დედამ მითქლა.
-რა საყვარელია ეეე მოდი რა გაკოცო.-გამოართვა მაშომ.-იცი რო ძალიან ლამაზი ხარ?
-დედას ვგავალ.-ყველას გაეცინა მის პასუხზე.-ლატო იცინით მალთლა მქოლოდ თვალები მაქვს მამასი.
-ეხლა მე მართლა შეგჭამ.-ხელიდან გამოართვა სოფიომ.
-ალა ლა მელე დედა იტილებს.-ყველას ძალიან მოეწონა და შეუყვარდა.კიდე ბევრი ისაუბრეს პატარა ჭინკას ნაყინიც აჭამეს.მალე გამოჩნდა ალინაც და გვანცაც მასთან გაჩნდა.
-დედა ძალიან გაველთე მომეწონა მათან.
-მართლა?
-ქო.
-სახლში არ წავიდეთ? ძიძა გელოდება შენი საყვარელი წვნიანი გაგიკეთა.
-წავიდეთ.
-მადლობა რო გამოიყვანეთ ნამდვილად არ მინდოდა მოესმინა ის ყველაფერი რაზეც ვსაუბრობდით.
-არაფრაის ძალიან საყვარელი შვილი გყავთ.-თქვა სოფიომ. ალინას გული შეკუმშა.
-მადლობა ჩვენ დაგტოვებთ.
-ცოტახანს დარჩით გაგვეცანით, ჩვენ საკმაოდ დიდი სამეგობრო გვაქ და ჩვენი რაოდენობა ნუ შეგაშინებს.-სოფიომ შესთავზა.
-არა აღარ შეგაწუხებთ.
-გაგვიხარდება თუ დარჩები.
-კარგით.
-ესეიგი დავიწყოთ წყვილებიდან და გადავიდეთ მარტო ხელებზე. ანა და ლექსო, ლილე, და ვახო, თიკო და ნიკოლოზი, მაგრამ ჯერ მთლად წყვილები არ არიან თიკო არ უტყდება სიყვარულში.
-სოფი.
-ხო გავაგრძელოთ. მაშო, ნინო მია ჩემი ტყუპისცალი. ბიჭები ლაზარე ლექსოს ძმა, ვახო, ჩვენი ძამიკო.გიორგი ლილეს ძამიკო, და ესეც ზურა რომელსაც დღეს მისი თქმით ქერა თმიანი ეშმაკი იყავი.
-ღმერთო ცოტა ხანს გაჩუმე.-ზურა
-სასიამოვნოა თქვენი გაცნობა ვცდები დავიმახსოვრო თქვენი სახელები. მე ალინა მქვია.
-ჩვენთვისაც სასიამოვნოა.-თქვა ნინომ.ცოტახანს ისაუბრეს შემდეგ ალინას დაურეკეს.
-გვანცუ წავიდეთ ხო? რო მე უნდა გავიდე.
-კალქი.კალგად.-ალინა და გავანცა წავიდა მას მიყვა მაშოც ნუცასთან მიდიოდა ლაზარემ მეც მინდა იმ პატარა წერტილის ნახვაო და გაგიყვანო და წაიყვანა. ნინო და ანა ბინაში წავიდნენ. ლექსომ გიორგიმ და ზურამ მშვიდობის ხიდთან ახლოს პარკში ჩამოჯდნენ.
-რაზე ფიქრობთ? -თქვა ლექსომ.
-არაფერზე ისე ჩავფიქრდი.-თქვა გიორგიმ.
-გოგონებმა მანამ სანმ სწავალა დაიწყება ერთი კვირით აგარაკზე ავიდეთო.
-ყველა წამოვა?
-შენ ვინ გაინტერსებს?
-არვინ ისე ვიკითხე.
-კარგი. მაშომ და ნინომ უარი თქვეს წამოსვლაზე.
-რატომ თქვა ნინომ უარი?-ბიჭებს ჩაეცინათ.
-მხოლოდ ნინო გაიგე?
-ააა ხო მაშომაც?
-შენ მგონი მოწონებას გაცდი.
-რაზე მელაპარაკები?
-გიორგი ჩვენ გვასულელებ თუ თავს ისულელებ?
-რა?
-მოგწონს ხო ნინოკო?
-რა სისულელეა.
-კარგი, დაფიქრდი.
-რატო არ მოდიან მაშო და ნინო?-იკითხა ზურამ.
-მაშომ ნუცას ვერ დავტოვებო. ნინომ მე უკვე გამოვიყენე ჩემი დასვენების ერთი კვირაო, და ვერ წამოვალო.
-ოოო რთული სიტვაცია.-თქვა ზურამ. და ჩაფიქრდა.-აუ იდეა მომივიდა შოკი. მთავარია გიორგიმ დაგვთანხმდეს.
-რა იდეა მოგივიდა გენიოსო ბიზნემენო?-კითხა გიორგიმ.
-შენ ხო გინდა რო ბარი გარემონტო?
-კი მერე?
-დაიწყე რემონტი თან უკვე ყველაფერი შერჩეული გაქვს მუშებს უცებ ნახავ.
-მერე მაგას ერთ კვირაზე მეტი დრო დაჭირდება.
-მერე რა სამაგიეროდ ნინო უნივერსიტეს შეჩვევა, და ჩვენთან ერთადაც წამოვა.
-კარგი.-ძალიან მოეწონა ეს იდა გიორგის. ისე უნდოდა ნინოს წასვლაც რო ყველაფერზე თანახმა იყო.-მაშო?
-მაშოსაც დავითანხმებთ ეგ საქმე მე მომანდეთ- თქვა ლექსომ.
-კარგი წავიდეთ რას ჩამოვჯექით აქ?
-ხო წავიდეთ.-მშვიდობის ხიდზე ძალიან ბევრი ხალხი ირეოდა. უცებ მუსიკა ჩაირთო.
-აქ რა ხდება?-იკითხა ზურამ.
-არ ვიცი წამო გავიაროთ რა.-თქვა ლექსომ.
-მოიცათ.-წამოიყვირა გიორგიმ.
-რა მოხდა?
-ეს ალინა არა დღეს რო გავიცანით?
-სად?
-აი იქ. მოიცა ეს ცეკვავს?-თვალებ გაფართოებული და მოჯადოებული უყურებდა ალინას ცეკვას ნამდვილად კარგად ცეკვადა. ცეკვდა სკოლის მოსწავლეებთან ერთად.თეზოებს ისე არხევდა და ისე კარგად ცეკვავდა გულ გეილს ნამდვილად არავის დატოვებდა.მუსიკა დამთავრდა და ერთ-ერთმა გოგონამ საყვირში ჩაყვირა.
-დიდი მადლობა გვინდა გადუხადო ჩვენს გორეოგრაფს ალინა მაისურაძეს.რომელიც ჩვენთან ერთად ცეკვავდა.-ყველამ ტაში დაუკრა და ოვაციები არ დაიშურეს.ზურა ისევ ისე იდგა და ალინას თვალს არ აშორებდა. ალინამ ერთი გამოხედა და აგრძნობინა რო დაინახა და მისი მზერა უკვე აწუხებდა, მაგრამ ზურამ ყურადღება არ მიაქცია.ალინამ ბიჭებთან მივიდა.
-გამარჯობათ ბიჭებო.თქვენს მეგობარს უთხარით მომაშოროს ეს მზერა თორე დავთხრი თვალებს.-მეტი არაფერი უთქვია პირდაპირ განაგრძო გზა.
-ეს რა იყო?-იკითხა ალექსმა.
-ეს იყო რაც იყო.-თქვა ზურამ.
-კარგით რა ეხლა?-ისეთი სახით თქვა ლექსომ ორივემ მას შეხდა.-ყველას ერთად ნუ მოგინდებათ ქორწილი.
-დავაი რა.-მიაძახა ზურამ და თავისი მანქნაში ჩაჯდა.
-შენი ჭირიმე რა ქორწილი თუ კაცი ხარ მაქვს ეხლა მაგის ნერვები?
-დედა გაქვთ მოტ***ლი,ზურას არა ჯერ, შენ კი ბევრი არ გაკლია.
-დავაი.
მეორე საღამოს ყველა აგარაკზე იყო.მხოლოდ ლაზარე არ ჩანდა.
-რა გჭირს მაშო?-კითხა ლექსომ მოწყენილ გოგოს.
-წამოსვლისას ნუცამ უცნაურად მელაპარაკა და მასზე ვფიქრობ. მგონი ეწყინა მარტო რო დავტოვე.
-არ მგონია სწყენოდა შენი მოყოლილი ამბებიდან კარგი ბავშვი უნდა იყოს.
-კი ასეც აის.კარგი მე გოგონებს მაგიდიდს გაშლაში დავეხმარები.-მაშო გავიდა გიორგიმ გამომცდელად შეხედა.
-რა ხდება? ან ლაზრე სად არის?
-მოვა მალე.
-რაღაც მოიფიქრეთ ხო?
-არა არფერი.
-კი როგორ არა დავიჯერე.
-როგორც გინდა.-გოგონებმა კერძები გაკეთეს მაგიდა გაშალეს. მაშო ბიჭებთან გავიდა რო ეთქვა მზად არისო.ლაზრეს მანქანა გაჩერდა. არ შეუხედავს ისე წავიდა ბიჭების მიმართულებით.
-მაშენკა?შეგიძლია დამეხმარო?-არ შეჩერებულა ბიჭებთან მივიდა უთხრა რო მზად იყო და გავლისას ლაზარესთან მივიდა.
-რაში დაგეხმარო?
-იცი მე ცოტა უხეში ვარ, გზაში ჩაეძინა და არ მინდა გაიღვიძოს შეგიძლია ზევით აიყვანო?
-ვინ?-ლაზარემ მანქნის კარი გამოაღო და მძინარე ნუცას დანახვაზე შეყვირა.-ნუციკო?
-რა გაყვირებს გოგო არ გაღვიძო.
-ვაიმე დიდი მადლობა ლაზარე.-ეს უთხრა და გახარებულმა ვერც კი გაიაზრა რო ჩაეხუტა.ლაზარეს თითქოს ეს უნდოდა რო საკუთარ თავში დარწმმუნებულიყო. მიხვდა რო რაც არ უნდა მომხდარიყო მაშოსთვის ყველაფერს გაკეთებდა.მაშო უცებ მოშორდა. -ბოდიში.-თქვა თავ დახრილმა.
-აიყვან?
-რათქმაუნდა.-ნუცა ხელში აფრიალა და თავის ოთახში შეიყვანა.ძალიან უხაროდა მისი იქ ყოფნა. საჭმელად არარც ჩასულა. ლაზარემ ჩუმად გამოვიდა და მაშოს ოთახის კარში შეიხედა რომელიც ღია დარჩენოდა. მაშო ნუცას ეფერებოდა თმაზე და ტან რაღაცაებს საუბრობდა.იგრძნო ლაზარეს მზერა.არც კი შეტოკებულა ისე უთხრა.-შემოდი კარში რატო დგახარ?
-მაპატიე არ მინდოდა შენთვის ხელის შეშლა უბრალოდ რო არ ჩამოხვედი ვიფიქრე გაიღვიძა თქო.
-მოდი დაჯექი.
-რამხელა იყო ბავშთა სახლში რო მოიყვანეს?
-რამოდენიმე დღის.
-ასე პატარა როგორ გაიმეტეს მშობლებმა ასე?
-არ ვიცი. როცა მოიყვანეს კართან დატოვეს. მე წყლის დასალევათ გავედი ხმა რო გავიგონე კარი რო გავაღე პატარა კალათში იყო ძიძა გავაღვიძე. კალათში წერილი მედალიონი და ფული იდო. წერილის წაკითხვა მინდა მინდა დედა ვუპოვო მაგრამ ვერ ვბედავ.იმ წერილში ისეთი არაფერი რო ეწეროს? რაც მისი მშობლების პოვნაში დამეხმარება?-რატომღაც მოუნდა რო ლაზარესთვის ეთქვა.-ნუცა რო გამიბრაზდეს რო გაიზრდება?მედალინზე მისი სახელი იყო ამოტვიფრული,ნუცა და ამიტო ჩვენი ნუცა გახდა არავისთან არ ჩერდებოდა მხოლოდ ემთან ჩემი ხელიდან ჭმდა ჩემს ხელებში იძინებდა.
-მე ვფიქრობ რო უნდა წაიკითხო ის წერილი.
-შენც ასე ფიქრობ?
-ხო.
-მანამ სანამ აქ ვიქნებით ნუცას მაინც ვკითხავ.
-როგორც შენ გინდა....-კიდე აპირებდა რაღაცის თქმას ნუცამ რო გახილა თვალები.
-მასო.
-მე გაგებუტე.
-ლატო?
-იმიტო რო არ მითხარი თუ მოდიოდი.
-მელე სულპლიზი ლო აგალ იქნებოდა?
-კარგი მაშ შეგირიგდები.
-ვულა.აუ ლა გემლილი სუნია.
-გშია ხო შე მსუნაგო?
-კი მსია.ლაზალე მადლობა ლო წამომიკვანე.
-არფრის პრინცესა.მოდი აბა ეხლა ქვევით ჩავიდეთ. იქ იცი რამდენი არიან.
-ცავიდეთ.მასო წამოდი.
-მოვდივარ.-ქვევით ჩასულს უკვე ყველა გარეთ იყო. ანას და ნინოს ხმა ისმოდა სამზარეულოდან.მაშო იქ შევიდა.
-გაიღვიძა?-იკითხა ნინომ.
-კი ლაზარემ გარეთ გაიყვანა.ყველაფერი დაგილაგებიათ მე არაფერში გჭირდებით?
-არა. შენ ეხლა ლაზრეს და ნუცას აჭამე.
-ლაზარეს არ უჭამია?
-არა.-მაშომ ყველაფერი შეათბო მაგიდაზე დალაგა და გარეთ გავიდა ლაზარესთან მივიდა.
-წამოდი ჭამე ნუცას ერთად.
-მადლობა არ მინდა.
-ხო მაგრამ არც წეღან გიჭამია როგორც გოგონებმა მითხრეს.-ლაზრემ გოგონებს გახედა და თვალი ჩაუკრეს.
-კარგი ნუცას წამოვიყვან და მოვალ.-მაშო შიგნით შევიდა. ლაზარემ ანასთან და ნინოსთან მივდა.-რატო მოატყუეთ?
-შენს გამო ლაზო გვინდოდა გაგვეხარებინე.-უთხრა ნინომ.
-თუ არ გინდა წავალ და ვეტყვი ეხლავე რო ჭამე.-ფეხზე წამოდგა ანა და წასვლა დაპირა.
-დაეტი მანდ. ნუცა მოდი ჩემთან შევიდეთ ვჭამოთ.-ნუცამ სწრაფად მივიდა ხელში აიყვანა და ის ლამაზი ლოყები დაუკოცნა.მშვიდად მირთვეს მაშომ ალაგება რო დაიწყო ლაზრემ დახმარე გადწყვიტა.
-არ არის საჭირო მე მივხედავ.
-დაგეხმარები მაშ თეფშებს გავამშრალებ.
-კარგი მაშო რეცხავდა ლაზარე კი სასცილოდ წმენდდა. ნუცამ წყლის დასალევად შევიდა და ეს რო დაინახა პატარა ონავარმა ბოლო ხმაზე აკისკისდა.ლაზარემ გეკიდა სთხოვდა არვიშთვის ეთქვა.
-ნუცა გთხოვ დამინდე.
-ალა ალა.
-შენი საყვარელი შოკოლადი მაქვს. ერთს მოგცემ.
-ან სამი ან ალაფელი.
-აუ მერე მაშო ჩემთან რო აღარ დაგტოვებს?
-მას ოლი.
-პატარა ვაჭარი.კარგი.-ის ისიყო შოკოლადი უნდა მიეცა ლექსო რო წამოადგა თავზე.
-ნუციკო ამით გატყუებს? მე შენ მაგარი გოგო მეგონე?
-აბა ლა ვქნა?
-მე მითხარი და რო აგრილდება აუზში ჩაგსვავ.
- მე ლო ცულვა ალ ვიცი?
-მე გასწავლი.
-ალა მაინც ალ მინდა ლაზალეს ველ ვუგალატებ.-უცებ ცამოუსრიალდა ხელიდან ლექსოს და ლაზარეთან აიტუზა.
-აი ძმაო ერთგული ბავშვი.
-მე მასომ მითქლა ალ სეიზლება გალატიო.
-მართალი ხარ პატარა ონავრო მაინც ჩაგსვავ აუზში, და იცი რატო?
-ლატო?
-ასეთი კარგი რო ხარ იმიტო.
-სად წახვედი ნუცა წყალი არ გინდოდა შენ? ლაზარე ის თეფშები დავწმინდე შეგიძლია დაისვენო.-თქვა უცებ რასეც ლექსოს და ნუცას სიცილი მოყვა.-რა გაცინებთ?
-ნუ მიაქცევ ამათ ყურადღებას. წადი სადაც მიდოდი ნუცა ჩემთან იქნება.-მაშო წავიდა ლაზარემ იმ ორს მიუტრიალდა.-იცოდე რო ვინმეს უთხრათ და დამცინონ ვერ გადამირჩებით.
-სამალე ვალ.-თქვა ნუცამ და მაშოს გაყვა.
-შენ?
-რა მე?
-ლექსო შენი ძმა ვარ ნუ გამიკეთებ ამას.
-კარგი ხო სიფხიზლეში არ ვიტყვი და სიმთვრალეში არ ვიცი. ისე მენახე როგორი იყავი თეფშების წმენდის ამპულაში.
-ლექსო.
-კარგი ვჩუმდები.

არაჩვევლებრივი დრო გატარეს. უნივერსიტეტამდე რამოდენიმე ორი დღით ადრე დაბრუნდნე.გოგონები საყიდლებზე დადიოდნენ ემზადებოდნენ და ერთ ამბავში იყვნენ.მომავალი ექიმი ნინო ძალიან ნერვიულობდა. მაშოც ექიმობას აპირებდა მაგრამ ქირურგობას.და აი დადგა დღე რომელსაც ელოდნენ ანა და ნინო ერთად გავიდნენ, ბიჭები გაფრთხილეს რო თვითონ მივიდოდნენ ხოლო დასრულებიდ დროს გამოვლოთ.ნინომ გაიცნო კურსელები გამონახა საერთო ენა.იმ დღემ ჩვევლებრივად ჩაიარა გაცნობა და ამბები. გამოსვლისას გოგონები ერთად მოდიოდნენ ექვსივე და თან ლაპარაკობდნენ არც შეუმჩნევიათ ეზოში მდგომი ბიჭები ნელა ჩადოდნენ კიბეზე.მათი ყურადღება გოგონების წამოყვირებამ მიპყრეს და გოგონების მზერას მათაც თვალი გაყოლეს.
-სერიოზულად?-იკითხა თიკამ.-ყველა აქაა?
-ღმერთო გამძლეობა მომეცი.-თქვა ანამ.
-რატო რა იყო ანა?-იკითხა ნინომ რომელმაც ვითომ ვერ მიხვდა რატო თქვა ის წინადადება.
-ეხლა დადგამენ ლექსოს თვალს.
-იმედია არ ფიქრობ რო....-კიდე რაღაცის თქმას აპირებდა ნინო ანამ რო შეჩერა.
-არა რათქმაუნდა.-უკვე ბიჭებთან იყვნენ. ბიჭები უკან რაღაცას მალავდნენ.
-რა გაქვთ უკან დამალული?-ლილე ვახოს ეხვეოდა დათან ცდილობდა დაენახა რა იყო.უცებ რო ფერადი კვამლი გაუშვეს და დაიყვირეს.
-გილოცავთ უნივერსიტეტის დაწყებას ყველას.-მერე მუსიკა ჩაირთო და უცებ გაჩნდა ალინა და მისი მოსწავლები იქ. როგორც ყოველთვის არაჩვევლებრივად ცეკვდა და ზღვარსაც არ გადადიოდა რო გამომწვევი არ ყოფილიყო.ზურა უკვე ვეღარ ხედავდე ვერაფერს.ისევ ისე უყურებდა.ალინამ ცეკვა დასრულა გოგონებს მიულოცა სასაწავლო წელის დაწყება და ბიჭებთან მივიდა.
-კიდე გიმეორებთ თქვენს ძმაკაც თვალებს დავთხრი ცეკვის მერეც რო ასე მიყუროს კიდე.-უცებ გამოფხიზლდა ზურა და შეტევაზე გადავიდა.
-ყველა და**ლევებული უყურებს და ჩემი ყურება არ სიამოვნებს ქალბატონს. კარგი ნახვამდის ქალბატონო ეშმაკო.-ბოლო წინადადება გაბრაზებულმა წარმოთქვა მანქანაში ჩაჯდა წავიდა.ალინაც წავიდა არ გაჩერებულა.
-ამას რა ეტაკა?-იკითხა მიამ.
-რაც ჯერ შენ არა.-უთხრა ვახომ. რასაც ყველას გაცინება მოყვა.-რა გაცინებთ? აუ რა სულ გაფიჭდით ეს ღლაპები.
-დავაი ერთი თუ ძმა ხარ.აბა ვინ სად მივდივართ?-იკითხა ლექსომ.
-მე ფეხით გავივლი გავისეირნებ და თან რაღაცაებს ვიყიდი.-თქვა ნინომ.
-მოიცა რატო ფეხით გიორგი გაგიყვანდა სადც გინდა.-თქვა ლილემ და ძამას უბიძგა ხმა ამიღეო.
-არა ფეხით გავლა და გასეირნება მირჩევნია ლილუ.
-კარგი.-ნინოს მარტო უნდოდა ყოფნა.დადიდა და ფიქრობდა განვლილ რამოდენიმე კვირაზე.ძალიან კარგად გრძნობდა მათთან თავს მაგრამ მაინც ეზედმეტებოდა საკუთარი თავი. ფიქრობდა რა მოხდებდა მასც რო ისეთი მოსიყვარულე მშობლები როყოლოდა როგორიც მის მეგობრებს.ასე მიყვებოდა გაზას ფიქრით უცებ რო დაინახა პატარა გოგონა როგრო აირებდა გადსვლას გზაზე სადც პატარ ფისუნია დაინახა, ნინომ სწრაფად გადადგა რამოდენიმე ნაბიჯი რადგან შენიშნა შორიდან მომავალი მანქანა რომელიც გაჩერებას ვერ მოასწრებდა. გოგონას ხელზე დაგაჩა და გულზე მიხუტა თვალები ისე დაჭირა ერთმანეთს ალბათ გახელას ვეღარ შეძლებდა დაჯახებას ელოდა მაგრამ გადარჩა. თვალები ნელა გახილა და ჯერ გოგონას დახედა რომელსაც ცრემლები ღაპა-ღუპით მოდიდოა,გოგონა იცნო და შემდეგ ირგვლივ მიმოიხედა. უამრავი ხალხი შეკრებილიყო და დაყურებდა მათ. ნინომ წამოდგომა სცადა როცა გიორგის ხმა გაიგონა.
-ნინ კარგად ხარ?-იკითხა საკმაოდ აფორიაქებულმა.
-კი მეც კარგად ვარ, და გვანცაც ხო? აქ მარტო ხარ?
-ალა მამიდასთან ვიკავი მამიდა ცეკვავდა და მალტო გამოვედი ვიფიქლე პალკსი გაველთობი თქო ლოცა იქ ფისუნია დავინახე.-ტიროდა და ისე ლაპარაკობდა.
-შენ არ გიყვარს ცეკვა? რატო არ ცეკვავდი?-ნინოს უნდოდა არ ეფირა მომხდარზე და საუბარი გადაიტანა.
-კი ლოგოლ ალა მიკვალს დგეს ბევლი ვიცეკვე და დავიგალე.მე წავალ დედა ალბათ მეძებს.
-მოდი ჩვენ წაგიყვანთ.-თქვა გიორგიმ და ხელში აიყვანა.-ასე აღარასოდეს მოიქცე ხო? ხომ ნახე შენი ნინოს სიცოცხლე საფრთხის ქვეშ დადგა შემდეგში შეოძლება ვერვინ მოვიდეს და დედამ გადარჩინოს და მას დაეჯახოს მანქანა.
-ალა ალ მინდა მისი დაკლგვაც ალა ის სულ ცემთან იქნება.ისიც ალ დამტოვებს.-ისევ აუვარდა ტირილი გვანცას ნინომ გამოართვა და ჩაეხუტა.
-მოდი აქ ჩამოვჯდეთ.გვანცა უბრალოდ გეხუმრა.
-მალთლა?
-ხო ნახე როგორ მოიწყინა შენ რო იტირე მას კიდე შენი გამხიარულება უნდოდა.
-კალქი მოდი მივიდეთ და ბოდის მოუხდი.
-არა საჭირო უბრალოდ მიდი ჩაეხუტე გაუღიმე და აკოცე.-გვანცამ ნინოს მოშორდა და გიორგისთან მივიდა.
-ალ ამიკვან ხელსი?
-რათქმაუნდა.-დაიხარა და აიყავნა. გვანცამ აკოცა და გაუღიმა მერე კი უთხრა.
-ძალიან კალგი ხალ სენ ცემი გამხიარულება გინდოდა მე კი ალასწოლად გავიგე.
-ეგ ნინომ გითხრა?
-ქო.
-კარგი წამოდი ეხლა დედასტან შეგიყვანოთ თორე შენიშნავს რო არ ხარ და ინერვ......-წინადაება არ ქონდა დასრულებული გარეთ რო გამოვარდა ალინამ, და გვანცას ძახილს მოყვა.
-გვანცა სად წადი გვანცა.
-წამოდი მივიდეთ.-უთხრა ნინომ.
-ალ უთქლათ ლა ლაც მოქდა გთქოვთ.
-ესე ხო არ შეიძლება?
-გთქოვთ გპილდებით ასე არ მოვიქცევი.
-კარგი.-ნინომ და გირგიმ სწრაფად გაჩნდნენ ალინასთან.
-გვანცა როგორ შემაშინე? სად წამოხვედი გარეთ რა გინდოდა?
-ალაფეკი დედა პალკსი ვიკავი.
-ასე ღარ მოიქცე ხო?
-კალქი.-ნინომ ალინას ანიშნა რაღაც.
-გიორგი თუ არ შეწუხდები წვენი მოგვიტანე რა და მაგ ონავარსაც წამოუღე რამე.-უთხრა ნინომ და ფულის მიცემა დაპირა რასაც გიორგის გაბრაზება მოყვა.
-არ არის საჭირო.-გიორგი და გვანცა გავიდნენ.
-ნინო რამე მოხდა?
-იცი გვანცამ კი მთხოვა რო არ მეთქვა მაგრამ არ შემიძლია ეს უნდა იცოდე.-ყველაფერი უამბო ნინომ.
-რა? ესეიგი შენ გადარჩინე?და შენ რო არა? ღმერთო ჩემო წარმოდგენაც არ მინდა. მადლობა ნინო.
-ალინა გთხოვ ნუ ეტყვი რო გითხარი.
-კარგი.-გიორგი და გვანცაც დაბრუნდნენ გვანცა დედასთან დატოვეს ხოლო გიორგი მანქანაში ჩაჯდა და ნინოს ელოდა მაგრამ ნინომ მის მანქანას გვერდი აუარა.უკან გაყვა და დაუძახა.
-ჩაჯექი გაგიყვან.
-არა გმადლობთ საქმე მაქვს. არ შეწუხდეთ.
-ნინო ჩაჯექი და გიგიყვან სადაც გინდა.
-არ მინდა.
-ჩემი ბედის დედაც.- შეიკურთხა და მანქანა ადგილს მოწყვიტა. ნინოს არ მოეწონა მისი უხეში ლაპარაკი და ნაწყენი იყო გიორგიზე.რაც სჭურდებოდა იყიდა და ბინაში დაბრუნდა მისდა გასაკვირად არავინ იყო ბინაში. სიმარტოვით ისარგებლა და რაღაც რაღაცაებს გადახედა წარმოდგენა რო ქონოდა მერე.მისი მობილური ამღერდა ანა იყო.
-ხო ანა.
-რას შობი?
-ბინაში ვარ, რა მოხდა?
-არაფერი ლილესთან ვართ არ გამოხვალ?
-აუ მეზარება.
-ლაზარეა მანდ ახლოს და ვეტყვი და გამოგივლის.
-კარგი.-მობილური დადო ტანსაცმელი გამიცვალა მოკლე ტოპი და შავი ჯინსის მაღალ წელიან შარვალი ჩაიცვა და დაელოდა ლაზარე, მალევე დაურეკა. ქვევით ჩასულს ლექსო და გიორქიც იქ დახვდნენ. წინ ლექსო იჯდა უკან გიორგი, ნინომ გვერდით მიუჯდა.
-აბა ნინაჩკა როგორ ჩაიარა შენმა პირველმა დღემ უნივერსიტეტში?-კითხა ლაზარემ.
-ლაზარე მოაშორე ეს ჩკა,და უცა, ჩემს სახელს რა.
-რატო მე მომწონს.
-სამაგიეროდ მე არა.
-მერე შენ რაც გინდა ის დაუძახე შენს თავს მე ნინუცის, ნინაჩკას დაგიძახებ.
-აზრი არაა აქვს ხო?
-ნწ.
-ვიზიარებ ნინო.-თქვა ლესომ.-ერთ დროს მეც მეძახდა ლექსუს ლექსას და ათას რაღაცას. მერე ერთი მივტყიპე და მოვიდა ჭკვაზე.
-არ მაცემინებ ლექსო?-კითხა ნინომ.
-ვის? ამას?
-ეხლა აქეთ მცემს.
-რატო იტყები ლექსო?
-ლაზარე მოკეტე.
-მე დავიწყე?
-არა მე და აღარ გეუბნები არაფერს და არც შენ თქვა.
-არა რაკი დაიწყე დავასრულოთ.
-გიორგი უთხარი რამე.
-რამე.
-აუ კარგი რა.რა გჭირს შენ რა სახით დაიხარ?-იკითხა ლექსომ
-არფერი.-გიორგის ვიღაცამ დაურეკა და გაჩუმდნენ.
-გისმენ
-............... ...... ...........
-ააა ხო გიცანი ტაისია ხარ ხო?
-............ ........
-გამეხარდა რო დამბრუნდი. ეხლა არ მცალია მერე შევხდეთ და ვილაპარაკოთ.-ნინოს არ ესიამოვნა, მაგრამ ვერ მიხვდა რატო.მანქანა გაჩერდა და იქედან სწრაფად გადავიდა.
-სად გარბიხარ რამ გაგაბრაზა?-კითხა ლაზარემ.
-არვინ ვის უნდა გავებრაზებინე?
-რავიცი.შენ და გიორგი იჩხუბეთ?
-არა საიდან მოიტანე ლაზარე?
-ისე მოვედით ერთხელაც არ შემოუხედია სენთვის და არც შენ.
-მერე ამიტო ნაჩხუბრები უნდა ვიყოთ? ჩვენ უბრალოდ ვიცნობთ ერთმანეთს და რატო უნდა ვუყუროთ უმიზეზოდ ერთმანეთს?
-კარგი ეხლა ნუ ცდილობ რო დამალო კარგად დავინახე როგორ გაბრაზდი გიორგიმ გოგს სახელი რო ახსენა.
-ლაზარე მოგეჩვენა.
-კარგი იყოს მასე.-უკვე შიგნით იყვნენ.გოგონებთან ერთდ ათას თემაზე ისაუბრეს მერე თამაში გადდწყვიტეს.
-რა ვითამაშოთ?-იკითხა ანამ
-სიმართლე თუ მოქმედება.-წამოაყენა იდეა ლაზრემ ყველამ მოუწონა გადწყვეტილება.
-მე გავალ ბოთლს მოვიტან.-ანა გავიდა და მალევე დაბრუნდა ბოთლით ხელში ყველა ძირს ჩაჯდა და დიწყეს თამაში.მაშოს უსვამდა კითხვას ლექსო.
-სიმართლე თუ მოქმედება?
-სიმართლე.
-არის ისეთი რამ რაც ჩვენ არ ვიცით?
-კი.-ყველა გაკვირვა მისმა პასუხმა.
-რა?
-ეს მეორე კიღხვა უკვე.-შემდეგ ბევრი ითამაშეს ბოლოს გიორგის მოუწია ნინოსთვის შეკითხვის დასმა.
-ს/მ?
-სიმართლე
-რას ვერ აპატიებდი საყვარელ ადამიანს?
-უნდობლობას, და ტყუილს.-შემდეგ ზურას მოუვიდა ნინო.
-ს/მ?
-მოდი იყოს მოქმედება.
-გიორგის ჩაეხუტე.
-რა?
-მე ეს მოქმედება მინდა.
-კარგი.-ნელა წამოდგა გიორგისთან მივიდა და ჩაეხუტა, რაღაც უცნაური იგრძნო და მალევე მოშორდა.
-ეს არ არის ჩახუტება გაჩვენო როგორ უნდა? მოდი ლილუ.-ლილუ მიყვანა და მაგრად ჩაეხუტა.-აი ესე.
-რა ესე გავიგუდე.-წამოიყვირა ლილემ.
-ჩავეხუტე შევასრულე უკვე მე ჩემი.-თქვა და თავის ადგილას დაჯდა. ლაზარემ გიორგის ხელი მიკრა და გადაულაპარაკა.
-ჰე ეხლა მოწყდი ოცნებებს.
-ოხ ლაზარე ერთ დღეს მართლა ვერ გადამირჩები.
-მეც მიყვარხარ წრუწუნ.
-მოგკლავ ეგ რო ვინმემ გაიგოს.
-მხოლოდ მე და შენ ვიცით და ლექსუსმა.
-ოხ გაგიგონოს ეხლა.
-მომკლავს.
-ნამდვილად.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



ისტორიის სახელი მომეწონა და წავიკითხე, მაგრამ შემდეგ კითხვის სურვლი გმიქრა. შენს პროფილს სპეციალურად გადავხედე, აღმოჩნდა, რომ პირველიი ისტორიაა არ არის. იდეა ისტორიის ცუდი არაა, მაგრამ იმდეად გაუმართავი ნაწერია, რომ კითხვის სურვილი მიქრება. პირველ რიგში ძალიან ხშირად იყენებ სიტყვა რო, მაშინ როდესაც სწორი ფორმაა რომ. ამავდროულად ხშირად იწყებ წინადადებას რომ კავშირით და ეს არაა სწორი. რამდენიმე და არა რამოდენიმე; მარტოხელა და არა მარტო ხელა; ხო არა ხომ.გეშლება ასევე კრებით სახელებთან მრავლობითი რიცხვი, ანუ დავჯდეთ კი არა დავსხდეთ. ასეთი კიდევ ბევრი შეცდომა გაქვს.ზოგადად მთელი კითხვის პერიოდში შეგრძნება მქონდა, რომ ისტორიას კი არ წერდი მეგობარს უყვებოდი ამბავს. ეცადე არ წერო ისე როგორც ლაპარაკობ. ასე მთელ ისტორიას ხიბლი ეკარგება. რამდენადაც მომეწონა სახელი ისტორიის იმდენად აღარ მინდა წაკითხვა, ისე უხეშად ხვდება თვალს და ყურას არასწორად დაწერილი სიტყვები ვეღარ ვაგრძელებ კითხვას.
კიდევ ერთი რჩევა; სწორია ტიპური და ამპლუა და არა ტიპიური და ამპულა.
წარმატებებს გისურვებ და აუცილებლად გავეცნობი შენს შემდგომ ნაწერებს.

 


№2  offline აქტიური მკითხველი La-Na

პირველი ისტორიაც წავიკითხე და საგრძნობლად გაქვთ გამოსწორებული შეცდომები,რაც ძალიან კარგია.წარმატებები შენ heart_eyes შეიძლება კომენტარი ხშირად ვერ დავწერო,მაგრამ აუცილებლად წავიკითხავ ბოლომდე
--------------------
ლანა

 


№3  offline წევრი Morfeous

რამდენი ხანია ვკითხულობ,მაგრამ ვერცერთჯერ ვერ მოვახერხე,რომ ჩემი აზრი დამეფიქბენია.
მინდა გითხრა,რომ საინტერესოა,მაგრამ მეჩვენება,რომ რაღაც მომენტებეს ზედმეტად სწრაფად ახტები.
არის ლექსიკური შეცდომებიც,მაგრამ დიდი არაფერი.
სიმართლე გითხრა ეს თავი უფრო მსუყე და საინტერესო მომეჩვენა ვიდრე წინეები.
წარმატებები!
--------------------
მორფეოსი

 


ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.