შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ზოი. მეორე ნაწილი. თავი 10


14-05-2019, 20:31
ავტორი guroo
ნანახია 229

ზოი. მეორე ნაწილი. თავი 10

ოდნავ მტვრიანი იყო მათეს ფეხსაცმლის ძირები და სახლში შესვლისთანავე წითლად მოლაპლაპე, მოკრიალებულ იატაკს ბუნტი, მაგრამ შესამჩნევი ნაფეხურები დაამჩნია. მტვრისგან მოხატული ახალი მოსართავი მანამდე ამშვენებდა მოკრიალებულ, სრულიად გადარეცხილ იატაკს, რომლის პიკანტური სისუფთავე არათუ სიღრმისეულად, ზედაპირულადაც კი არაფრისმომცემი იყო, ვიდრე უცნაური აღნაგობის მქონე მსახურმა არ გადააცალა და არ გააქრო. წვრილფეხება და მუცელგაბერილმა ქალმა უემოციოდ ჩაასველა მშრალი, მოყავისფრო ჩვარი წყლით სავსე ვედროში და ბეჯითად შეუდგა თავის საქმეს. ცოტახანში იატიკი კვლავაც წითელი, პრიალა, სუფთა და გადარეცხილი შეიქნა.
მსახური წელში გაიმართა, გაბერილ მუცელს მარცხენა ხელით მოეჭიდა, ჩვარი ვედროში ჩააგდო და თავისი ჭრელად შეფერილი თვალებით დაინახა, როგორ გამოჟონა მტვრის ნაწილაკებმა მოყავისფრო მატერიიდან. ქერა და გრძელი თმა დიდ, სქელ ნაწნავში ჰქონდა გადახლართული. ნაწნავი ზურგზე გადაიგდო და ვედრო მძიმედ ასწია. სახეზე წამოწითლდა ოდნავ. ზლაზვნით გაიარა გრძელი დერეფანი, რომლის ბოლოში გემოვნებიანად მოწყობილი მისაღები ოთახი იწყებოდა. იქაურობა ცხელი ჰაერის მასებით ზუსტად ისევე გავსებულიყო, როგორც ჭიქა ივსება წყლით და წყალივითვე იგივე ფორმა მიეღო, რა ფორმისაც ოთახი იყო მთელი თავისი ავლადიდებისა და იქ მყოფი ადამიანების სინთეზით.
თავი მოეყარათ მათეს, ზოისა და მის მშობლებს. ფორმაცვალებად ჰაერში თავისუფლად, მოხერხებულად და მოქნილად მოძრაობდნენ, ბგერებსაც დაუბრკოლებლად ანარნარებდნენ, რადგან იქ არსებული სივრცე უზადოდ მორგებადი ჰაერით გაჟღენთილიყო.
მუცელგაბერილი ქალი კედელს მიეყრდნო. თავბრუ დაესხა. ცდილობდა, არ წაიქცეულიყო. ერთი ხელი მუცელს გაუშვა და იმით კედელს მიეყრდნო, თუმცა, მუცელიც სტკიოდა და მეორე ხელი მჭიდროდ ამოსდო ქვემოდან, ისე, რომ ტკივილი გარედანაც ეგრძნო, თითქოს ეს გაუყუჩებდა შიგნიდან მომავალ ყრუ, სუსტ და ისტერიულად შემაძრწუნებელ ტკივილებს, რომელთაც მთელი არსებით გაურბოდა. გარბოდა, როგორც შეეძლო და გაურბოდა იმას, რაც უსაფუძვლოდ, მაგრამ მაინც ძალიან აშინებდა.
ოთახში საინტერესო სანახაობა შეიქმნა. კედელს მიყრდნობილმა ქალმა წყლით სავსე ვედროს ხელი გაუშვა, რათა მუცლიდან მომავალ ყრუ ტკივილს ძლიერად შებრძოლებოდა, ვედრო კი იატაკზე ხმაურით დაეხეთქა, იქიდან წყალი გადმოთხივლდა უეცარი ბიძგის გამო და ლამაზი ტალღასავით დახვეწილად მიაღწია უკიდურეს ნაპირს წითლად მოლაპლაპე იატაკზე, მის ტალღებს სერფინგის დაფაზე შემდგარივით მიჰყვა მოყავისფრო ჩვარი, რომელიც ამ ყველაფრის ფონზე მეფესავით გამოიყურებოდა და გვერდით ჭუჭყის ნაწილაკები დაცურაობდნენ ერთგული ქვეშევრდომებივით — ისინიც მოყავისფრონი. ქალი კედელს მიყრდნობოდა და წარმოდგენაც არ ჰქონდა, რა ხდებოდა მის გარშემო. შიგნით სტკიოდა და გარედან იტკიებდა. ზოგჯერ საკვირველ მეთოდებს იგონებს ადამიანი ტკივილთან ბრძოლაში, მაგრამ ბრძოლის დასაწყისშივე მარცხის კონტრაქტს აფორმებს, რადგან ერთადერთი რამ სურს და ეს მხოლოდ და მხოლოდ ტკივილის გაყუჩებაა.
უეცარი ხმაურით გულგახეთქილმა ელენემ კიდევ უფრო გაამძაფრა თავისი ბუნებრივი რეაქცია, ბატონი ირაკლი უკმაყოფილოდ მოიღუშა, ზოი კი მსახურის დასახმარებლად წამოდგა. მხოლო მათეს არ ადარდებდა არც მსახური და არც დაღვრილი წყალი.
ზოი დაჯდომაში დაეხმარა და წყალი დაალევინა. სასაცილოდ ხუჭავდა თავის ჭრელ თვალებს მუცელგაბერილი მსახური.
-რატომ არ გინდა, რომ სახლში დაჯდე და მშვიდად გაიარო ორსულობის პერიოდი, ძვირფასო ანასტასია? — მზრუნველი ხმით ჰკითხა ელენეს გვერდით წამოსკუპებულმა ბატონმა ირაკლიმ.
-ჯერ მეექვსე თვეში ვარ. ცოტახანს კიდევ შევძლებ მუშაობას.
-თავს თუ ფულის გამო იგდებ ასეთ გასაჭირში, შემიძლია დაგეხმარო. ჩემთვის არაფერი იქნება. ვერც კი შევამჩნევ, იმდენად მცირე თავის შეწუხება გამომივა; — მოპირდაპირე მხარეს მათეს გახედა და დარწმუნდა, რომ ყურადღებით უსმენდა; — რას იტყვი, ძვირფასო ანასტასია? ხვალ უკვე აღარ მოხვიდე სამსახურში. მე დაგეხმარები ყველანაირად. ბავშვის გასაზრდელად რაც დაგჭირდება, ყველაფერში ჩემი იმედი გქონდეს. მთხოვე და დაგეხმარები. მთავარია, შენ არ მოგერიდოს, თორემ მე გულუხვი კაცი ვარ. გაცემა მიყვარს ძალიან! შოთამ როგორა თქვა? “რასაცა გასცემ, შენია; რასც არა — დაკარგულია”.
თვალი მოავლო ყველას. სიხარული ჩუმად ჩაიგუბა გულში და მომღიმარი სახით დაელოდა, რას ეტყოდა მსახური ანასტასია.
-ვაიმე, ბატონო ირაკლი, ძალიან დიდი მადლობა. არ ვიცი, რა უნდა გითხრათ... მთელი ცხოვრება მემახსოვრება თქვენი ამაგი ჩემს ოჯახზე. არც ის დამვიწყებია, ჩემი ქმარი რომ იხსენით ციხიდან. გპირდებით ყოველ ღამეს თქვენზე და თქვენ ცოლ-შვილზე ვილოცებ... ვაიმე, მადლო-ლო-ბა! — ცრემლები ვერ შეიკავა ანასტასიამ. გული აუჩუყდა სიხარულისგან. უცებ ის ღამე გაახსენდა, საწოლთან დაჩოქილი ღმერთს რომ ევედრებოდა, უფალო ჩემთვის არაფერს გთხოვ, ამ ჩემი პატარებისთვის მაინც გამომიგზავნე საჭმელ-სასმელიო. მაშინაც ტიროდა. ღაპაღუპით მოსდიოდა ცხარე ცრემლები. ახსოვს, როგორ მიუფოფხდა უმცროსი შვილი და სლუკუნით უთხრა, მშიაო. ამიერიდან კი თვითონაც დაისვენებს და ოჯახსაც წესიერად გამოკვებავს, აღარ გაატარებს გრძელ და მტანჯველ ღამეებს ცრემლის უსასრულო სისველეში. ყოველი ღამე ახსენდება. კინო-კადრებივით თვალწინ ეხატება ლოთი ქმრის არეული გამომეტყველება და ყურში შვილების დაუსრულებელი ტირილი ჩაესმის. მაგრამ ახლა ყველაფერი შეიცვლება და ამაზე ფიქრი ნებადართულად იწყებს მის დახრჩობას სადღაც ღრმად, სადღაც უძიროდ — ბედნიერების ოკეანეში.
-კარგი, რა, ძვირფასო ანასტასია! რა საჭიროა ეს ცრემლები? ბავშვს გაუფრთხილდი. არაფერი ავნო.
ბედნიერი ანასტასია სამზარეულოში გავიდა, რათა ვახშამი მოემზადებინა საღამოსთვის.
-საწყალი... როგორ გაუხარდა. ძალიან კეთილი ხარ, ძვირფასო.
-მე ის მიკვირს, აქამდე რატომ ვერ მოვიფიქრე ეს. მაგრამ სჯობს გვიან, ვიდრე არასდროსო.
-ჰო, ეგრე ამბობენ. — უხალისოდ თქვა ზოიმ და შეეცადა უკმაყოფილება დაემალა.
ირაკლის არ უყვარდა მდუმარე პაუზები. ფიქრობდა, რომ საუბარი ყოველთვის ცოცხლად უნდა გრძელდებოდეს. თვალებში ჩახედა მათეს, მშვიდობიანი ღიმილი დაანახა და უთხრა:
-შენზე ხშირად მსმენია, ჭკვიანი ბიჭიაო. მიყვარს ჭკვიანი ადამიანები, საინტერესო ხალხია. რას მეტყვი, დავუჯერო სხვებს?
-ალბათ, სასოწარკვეთილებაში ჩავვარდებოდი ჭკუა რომ არ მიჭრიდეს.
-ჰმ! მომეწონა. კარგი პასუხი იყო.
-არა. უკეთესიც შეიძლებოდა.
-მე ნაკლების მოლოდინი მქონდა. რაკი მოლოდინს გადააჭარბე, მომეჩვენა, რომ ენამოსწრებულად მიპასუხე. შენც ხომ ხვდები? ობიექტური რეალობა აზრს კარგავს ამ კონკრეტულ შემთხვევაში.
-მაგრამ ეგ მხოლოდ შენთვის არის ასე. არა, მამა? შენი სუბიექტური გარემოებების გამო მათემ სულელი და ბრიყვი ადამიანივით არ უნდა შეიფეროს ის, რაც უთხარი.
-ზუსტად მაგიტომ მომეწონა ეს ბიჭი. შექებამ ილუზიებში არ გადაისროლა.
-თავმდაბლობა ჩემი სტილი არ არის. მაგრამ არცმცდარი წარმოდგენები მაქვს საკუთარ თავზე.
-მაგას დრო გვიჩვენებს, ჭკვიანო მათე.
თავისივე ნათქვამზე გახალისდა და კაკანი მორთო.
-ირაკლი ძია, ნუთუ თქვენც იმ ადამიანთაგან ერთ-ერთი ხართ, ვისაც სჯერა, რომ დრო ყოვლის შემძლეა?
-და რა? ასე არ არის? — გაკვირვებისგან თვალები დაჭყიტა ელენემ.
-არა, ჩემო ძვირფასო ცოლო. დრო ძლევამოსილია, მაგრამ არც იმდენად ყოვლის შემძლე, როგორც ადამიანებს ჰგონიათ. ეჰ, რა ვქნა? უნდა ვაღიარო, მათემ სიტყვაში გამომიჭირა. სიმართლე რომ ვთქვა, იმას ვგულისხმობდი, რომ ერთდროულად ბევრის მოხდენა შეუძლებელია, თანაც ისე, რომ ადამიანმა რომელიმე თავისი თვისება სრულყოფილად ანდა საკმარისად შთქმბეჭდავად გამოავლინოს. ამიტომ გარკვეული დროა საჭირო, რათა, ამ შემთხვევაში, მათემ რამდენჯერმე დაგვანახვოს, რამდენად ქედმაღალი ან თავმდაბალია. ამიტომ გითხარი, მათე ბატონო, მაგას დრო გვიჩვენებს-მეთქი.
-სხვანაირ განმარტებას არც ველოდი. მეც დაახლოებით მსგავსი აზრები მაქვს.
-ზოი, საყვარელო, დაღუპულები ვართ. აწი მამაშენს ვეღარავინ და ვეღარაფერი გააჩუმებს. თავისნაირი იპოვნა.
-მე შენსავით ბრმად არ მჯერა, მამაჩემის ნათქვამისა. დრო არცთუ ძლიერიაო... მამიკო, შეგიძლია მითხრა, რა სისუსტეა აქვს მას?
-ასეთი კონკრეტული პასუხები არ მაქვს, შვილო. უბრალოდ არ მწამს მისი განუზომელი ძლიერებისა. სულ ესაა.
-ძალიან მარტივი დასანახია დროის სისუსტეები. თუნდაც ის, რომ ხელოვნების უამრავმა ნიმუშმა საუკუნეებს გაუძლო, დროის მარცხი არ არის?
-ჰეჰ! ჭვიანია ეს ბიჭი, აბა რა!
-მეგობარს ესხმი თავს?
-არა... ჩემს პოზიციას ვიცავ.
-კარგი, დაიცავი. გგონია ბევრი რამ იცი? შენი აზრით, ყველაფერზე გაქვს პასუხი? ძალიან შემცდარხარ, უტვინო!
-სულაც არმაწუხებს იმის ილუზია, რომ ყველაფერი ვიცი. უსამართლოდ მექცევი, ზოი.
-აზროდ ნუ იკამათებთ, ახალგაზრდებო. მოდი, სერიოზული საუბარ გავაგრძელოთ.
-კიბატონო, ირაკლია ძია, გავაგრძელოთ.
-უარყოფთ, მაგრამ მაინც გგონიათ, რომ ყველაფერზე შეგიძლიათ პასუხის პოვნა. ორივე თავდაჯერებული მოფილოსოფოსე ხართ — აი, ეს არის თქვენი რეალური სახე!
-შვილო, დროთაგანმავლობაში მიხვდები რა განსხვავებაა ჯანსაღ თავდაჯერებასა და საკუთარი შესაძლებლობების გაღმერთებას შორის. ახლა კი ამაზე ნუღარ ვილაპარაკებთ. რაკი მათესაც ჩემსავით ყვარებია ყველაფერზე საკუთარი შეხედულებების ქონა, მაშინ ძალიან მაინტერესებს, რას იტყვის ცხოვრებაზე. აბა, გისმენ...
-ასე უცებ რა უნდა ვთქვა? წინასწარი შეხედულებები იშვიათად მაქვს ხოლმე.
-ამას ხუმრობად ჩაგითვლი. ოღონდ, იცოდე, ძალიან უკბილო ხუმრობაა. არ გაქვს ნაფიქრი? ახლა დაფიქრდი!
-სხვათაშორის ამ ზაფხულს ერთ სპექტაკლს დავესწარი, რომლის მთავარი მესიჯი ის იყო, რომ სიკვდილი ყველაფერს ამთავრებს და სიკვდილამდე ცხოვრება კი ერთი დიდი უაზრობაა. გაწბილებული და უკმაყოფილო წამოვედი იქიდან. ოდნავადაც არ ვეთანხმები რეჟისორის ჩანაფიქრს. ვერ წარმომიდგენია, როგორ უნდა დავიჯერო, რომ სიკვდილამდე უბრალოდ ვცხოვრობთ და მეტი არაფერი. ჩემი ღრმა რწმენით, თითოეული ჩვენგანი სამყაროზე გარკვეულ კვალს ვტოვებთ, რაც მის დეფორმირებას იწვევს და შესაძლოა ამის გამო მნიშვნელოვნად შეიცვალოს. ანუ ჩვენ მონაწილეობას ვიღებთ სამყაროს გარდაქმნაში. მაგრამ ამ იდუმალ ფერხულში ყველა როდი ერთვება საკმარისად მძლავრი და მძიმე ნაბიჯებით, რომ იმ ადგილას, სადაც ფეხს დადგამს, მართლაც დატოვოს მკვეთრი თუ არა, შესამჩნევი კვალი მაინც. თუნდაც ყველაზე ბუნდოვანი ილუზია იყოს, მე მაინც ვიტყვი, რომ ადამიანები სიკვდილამდე, გარდა ცხოვრებისა, კიდევ ბევრ რამეს ვასწრებთ. აი, სიკვდილი კი ძალიან ბევრ რამეს ვერ ასრულებს. ასწლეულების წინ მოღვაწე ადამიანები უმოწყალოდ გადაყლაპა სიკვდილმა, მაგრამ ისინი დღემდე ცოცხლობენ ჩვენს გონებაში. და, ვინ იცის, შეიძლება უფრო ენერგიულადაც კი ცოცხლობენ... იცით, ახლა რას მივხვდი? ანუ სიკვდილი დასასრულის ასოციაციას რატომ იწვევს, იცით? მოდი, სიკვდილს აბსტრაქტულად შევხედოთ. ბოლოს და ბოლოს მასზე მყარი ცოდნა არც გვაქვს. თუმცა, არა! ჯერ იმას გეტყვით ჩემთვის რა არის ცხოვრება. შეიძლება სულაც ერთგვარი პერფორმანსია, რომელსაც უამრავი ადამიანი უყურებს. გინდა-არ გინდა, მაყურებლის გარეშე ვერ დარჩები კაცი. ეს ასეა! რაც უფრო მეტი კულმინაციაა შენს პერფორმანსში, მით უფრო დაძაბულები და აღტაცებულები შემოგყურებენ. ერთი ესაა, რომ დასასრული ყველაფერს სჭირდება. ასე რომ, იძულებული ხარ ძირს დავრდე — უგონოდ, უძლურად — და ფეხზე ვეღარ წამოდგე: დასასრული უნდა იყოს დასასრული! ტაშსა და ოვაციებს მხოლოდ ამის შემდეგ დაიმსახურებ. გარდაცვალება, ალბათ, ყველაზე მეტად არის უგონოდ და უძლურად (უსულოდაც კი) ძირს დავრდნა, რის შემდეგაც ფეხზე ვეღარასდროს წამოდგები. ამგვარი ფინალი შენი ცხოვრების მაყურებელთათვის უტყუარი ნიშანია იმისა, რომ ტაშის დაკვრის დრო დადგა. ისინიც უმალ ასრულებენ თავიანთ საქმეს. ჩემი აზრით, აი ამიტომ იფიქრა თუნდაც იმ რეჟისორმა, რომ სიკვდილი დასასრულია.
-რა ბედნიერი იქნებოდა ადამიანი, მაყურებლები მაშინაც რომ უკრავდნენ ტაშს, როცა მის პერფორმანსში ამაღელვებელი მომენტები დგება; — ნატვრასავით თქვა ელენემ; — ძალიან დავიღალე. უნდა წავიდე. ამდენი ფილოსოფია თავს მატკიებს. უკაცრავად.
ადგა. დაღლილი ჩანდა. ხმაურით აიარა კიბეები. “ბრახ-ბრახ, ბრუხ-ბრუხ.... ბრახ-ბრუხ, ბრახ-ბრუხ!” — ელენეს რაღაც უხაროდა განუზომლად.
მსუქანი, დრამატული, ყალბი ელენე...
თავის ოთახში მხეცივით შევარდა. სარკის წინ დადგა. ანარეკლი შეათვალიერა. შეიცვალა... სარკემ მსუქანი, დრამატული და ყალბი მათე აირეკლა. ბიჭის სიტყვებით შთაგონებული ელენემ თავი შემოქმედების მწვერვალზე იგრძნო. საწოლის წითელ გადასაფარებელს ჩააფრინდა, მობღუჯა, მოქაჩა და საწოლიც უმალ გაშიშვლა. ქოშინით ჩანაცვლებული სუნთქვა, აკანკალებული ხელები, მრავალფეროვანი მიმიკები და მათეს როლი... ელენე სხვაგან, კოსმიურ რელსებზე შემდგარიყო.
ამ დროს კი ერთი სართულით დაბლა დედამიწისეული რეალობა დაძრწოდა.
-საინტერესო მოსაზრებები გქონია. თუმცა ძალიან ბევრი კითხვა გამიჩნდა. კონკრეტულად რა წარმოდგენის ხარ ცხოვრებაზე, მაინც ვერ გავიგე. შენი თქმისა არ იყოს, აბსტრაქტულად მსჯელობ. ერთადერთ რამეს მივხვდი შენი ნათქვამიდან: მიგაჩნია, რომ ცხოვრება დაბადებასა და გარდაცვალებას შორის არსებული დროა. ასევე იგი არის სამყაროს გარდაქმნის მექანიზმი.
-დიახ, დაახლოებით მაგავსი რამ ვთქვი.
-ჰომ... გასაგებია ეს ყველაფერი, მაგრამ პერფორმანსთან შედარება ზედმეტად ფანტაზიური ხომ არ არის? ეს ხომ იგივე სანახაობაა, რომელსაც, რა თქმა უნდა, მაყურებელი სჭირდევა, მაგრამ მაინც რითი ჰგავს ეს უკანასკნელი ცხოვრებას?
-მსგავსება იდეალურიც კია. მინდა რაღაც გკითხოთ, ირაკლი ძია. როცა სიკვდილის დრო დაგიდგებათ, რა სურვილი გაგიჩნდებათ — ცხოვრებაში განვლილი გზის მიხედვით დაგაფასონ, თუ იმ მდგომარეობის მიხედვით, როგორშიც სიკვდილის ჟამს იქნებით?
-რა სისულელეა! როგორი ბრიყვი უნდა იყოს ადამიანი, რომ იმისთვის იცხოვროს? რათა ბოლოს სხვებმა დააფასონ, ან შეაფასონ... ან რაიმე მსგავსი კიდევ.
-ცდებით, ირაკლი ძია. მაყურებლები მაინცჰყავს ადამიანს, მიუხედავად იმისა, უნდა თუ არა. ადამიანები თვალს ყურადღებით ადევნებენ სხვის ცხოვრებას და, როგორც კი კუბოში ჩასვენების დრო დადგება, რაღაც დაუწერელი კანონისგან ვალდებულებას იღებენ, რომ გარდაცვლილს საბოლოო შეფასება მისცენ. ხვდებით რას ვამბობ? — ირაკლიმ თავი დაუქნია თანხმობის ნიშნად; — ახლა კი მითხარით, რომელი გსურთ იმ ორიდან წეღან რომ გკითხეთ.
-ალბათ, ცხოვრებაში განვლილი გზის მიხედვით... იმიტომ, რომ ყველაზე მთავარი და მნიშვნელოვანი გარდატეხები სწორედ მასში აისახება.
-ძალიან კარგი. აბა, დაფიქრდით, როგორ ჰგავს ეს ყველაფერი იმას, რაც პერფორმანსზე ვთქვი. ადამიანებს, ანუ მაყურებლებს, თქვენი დაცემა სჭირდებათ, რათა ტაში დაუკრან, ანუ საბოლოოდ “დაგაფასონ”. კიდევ ფიქრობთ, რომ ფანტაზიურია ჩემი მოსაზრებები?
-უკვე მერამდენედ დავმარცხდი შენთან. მომწონხარ, ჭკვიანო მათე, ძალიან მომწონხარ. აღარ ვფიქრობ, ბატონო. ან კი რაღა მაფიქრებინებს ეგრე. ჰმ! უი, რა დრო გასულა. სასიამოვნო იყო შენი ახლოს გაცნობა და შენთან საუბარი. ამიერიდან ჩემი ყველაზე სასურველი სტუმარი ხარ.
-ოჰო, დიდი პატივია.
-დროებით, ახალგაზრდებო.
-რა სულელი ხარ. ძალიან გინდოდა, რომ მოსწონებოდი?
-რატომაც არა? თან თავი მოვაწონე, თან მხოლოდ ის ვილაპარაკე, რასაც ვფიქრობდი.
-ჰო, მაგრამ მაინც ძალიან გაკნინებს ის, რომ მისთვის თავის მოწონება გიდოდა.
-წეღან რომ შეგეპასუხე, მაგიტომ მელაპარაკები ასე?
-არა, შენ ხომ შენს პოზიციას იცავდი და წამითაც არ გიცდია, დაგემტკიცებინა, რომ ჩემზე ჭკვიანი ხარ... კი არადა, ყველაზე ჭკვიანი!
-დიდი ონავარია ამბიციები.
-სულელო, ნუ მაცინებ. სულ მომწონდა, როცა გულწრფელად აღიარებდი ყველაფერს. მაგრამ ახლა აღარ მომწონს. გულწრფელობაც გაგიხუნდა, იცი? ამ ბოლო დროს ზედმეტად უფერული მეჩვენები. უკვე აღარ მაინტერესებს რას იტყვი ხოლმე, რადგან უეჭველია, მხოლოდ იმ თემებზე ლაპარაკობ, რაც ძალიან მომწყინდა. ხანდახან მგონია, რომ ფიქრი რუტინად გექცა. ჰმ! ფიქრსაც კი ერთ მიმართულებას აძლევ და აკონტროლებ. ზუსტად ამიტომ გახდი უინტერესო!
-თურმე რამხელა ბოღმა დაგიგროვებია ჩემს მიმართ და ახლა, როგორც იქნა, მისი გადმონთხევის საშუალება მოგეცა. არ უარვყოფ შენ სიტყვებს. ზუსტად ეგრეა. უფროსწორად, შენი მხრიდან ეგ დასკვნები მართებულია, რადგან შენს გვერდით მართლა ასეთი ვარ. ისეკი დიდ და მსუქან ორიანს გიწერ იმაში, რომ ამდენხანს არ მეუბნებოდი, რა არ მოგწონდა ჩემში.
-რომ მეთქვა, გამოასწორებდი? შეცვლიდი რამეს?
-კი, აბა რა!
-ანუ მომერგებოდი... გეუბნები, მაგარი უინტერესო გახდი.
-კარგი, კარგი. აღარ შეგეპასუხები.
-იცი, რატომ გთხოვე მოსვლა?
-მითხარი, რა გინდა.
-როგორც მე გამზარდე პიროვნულად, ზუსტად ისე უნდა გაზარდი ლიკაც. თავის დროზე ბევრი გაიღე ჩემთვის... ძალიან გთხოვ, ლიკასაც მიხედე. მე ნუ მკითხავ რა პრობლემები აქვს. არც ის აგრძნობინო, რომ წინასწარი განზრახვები გაქვს.
-ამას თხოვნას ეძახი? ბრძანებას უფრო ჰგავს.
-ხოდა იყოს ბრძანება.
-არც თხოვნა და არც ბრძანება მჭირდება შენგან. ისედაც ვაპირებ, რომ ლიკას მივხედო.
-მაშინ შედეგებს მოუთმენლად დაველოდები.
скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



ამ თავმა განსაკუთრებული შეგრძნებები დამიტოვა.
დავიწყოთ პირველი და თვალშისაცემი წინადადებით:"წითლად მოლაპლაპე, მოკრიალებულ იატაკს ბუნტი, მაგრამ შესამჩნევი ნაფეხურები დაამჩნია" -იგივე "მტვრისგან მოხატული ახალი მოსართავი"...-იგივე ცხოვრებისგან მოყოლილი მტვერი, რომელიც ფეხსაცმელზე აგვყოლია და ჩვენებურ ნაკვალევებს გვამჩნევინებს . სხვა საქმეა, ვინ რად გადააქცევს მტვერს. იგი შეიძლება სამყაროს არშიაც აღმოჩნდეს, ან უბრალოდ ჭუჭყი.
ნეტავ მე რას ვამჩნევ სამყაროს?.. რომელ ერთს?... :)))
მგონი ვიცი პასუხი :)))
ჰო, რაც შეეხება მათეს, ესოდენ გულგრილი დამოკიდებულება ყველაფერში შორს ვერ წაიყვანს... დამანახოს რა, რომ სიყვარულიც შეუძლია... უდავოდ ჭკვიანია, მაგრამ გაყინული. მეტი მინდა მისგან...
ზოიში არის რაღაც თბილი. ამაზე მაფიქრებინებს მისი დამოკიდებულება მსახურისადმი, რომელსაც თანაუგრძნობს. ღმერთს მადლობა, რომ არის მასში რაღაც ადამიანობის მარცვალი და მთლად მათეს პრინციპით "მაინც უნდა მოვკვდეთ და არაფერს აზრი არ აქვს" ისე არ ცხოვრობს :)))
მომეწონა : "ცხოვრების პერფონმანსი", "ცხოვრების შემდგომი დაფასება, ან შეფასება" და საუბარი დროის "ყოვლის შემძლეობაზე", რომელიც სულაც არ არის
ყოვლის შემძლე.
P.S. ვედრო-სათლი
ბრახ, ბრუხ - ასეთი ტიპის გახმოვანებას მოერიდე ხოლმე, არაა საჭირო. მკითხველი ისედაც აღიქვამს ხმებს, რაც ხმაურით ავლილ კიბეებს მოჰყვება.
სუპერ ბიჭი ხარ შენ.
მადლობა ამ თავისთვის ❤️❤️❤️

 


№2  offline მოდერი guroo

ქეთი იმერლიშვილი
ამ თავმა განსაკუთრებული შეგრძნებები დამიტოვა.
დავიწყოთ პირველი და თვალშისაცემი წინადადებით:"წითლად მოლაპლაპე, მოკრიალებულ იატაკს ბუნტი, მაგრამ შესამჩნევი ნაფეხურები დაამჩნია" -იგივე "მტვრისგან მოხატული ახალი მოსართავი"...-იგივე ცხოვრებისგან მოყოლილი მტვერი, რომელიც ფეხსაცმელზე აგვყოლია და ჩვენებურ ნაკვალევებს გვამჩნევინებს . სხვა საქმეა, ვინ რად გადააქცევს მტვერს. იგი შეიძლება სამყაროს არშიაც აღმოჩნდეს, ან უბრალოდ ჭუჭყი.
ნეტავ მე რას ვამჩნევ სამყაროს?.. რომელ ერთს?... :)))
მგონი ვიცი პასუხი :)))
ჰო, რაც შეეხება მათეს, ესოდენ გულგრილი დამოკიდებულება ყველაფერში შორს ვერ წაიყვანს... დამანახოს რა, რომ სიყვარულიც შეუძლია... უდავოდ ჭკვიანია, მაგრამ გაყინული. მეტი მინდა მისგან...
ზოიში არის რაღაც თბილი. ამაზე მაფიქრებინებს მისი დამოკიდებულება მსახურისადმი, რომელსაც თანაუგრძნობს. ღმერთს მადლობა, რომ არის მასში რაღაც ადამიანობის მარცვალი და მთლად მათეს პრინციპით "მაინც უნდა მოვკვდეთ და არაფერს აზრი არ აქვს" ისე არ ცხოვრობს :)))
მომეწონა : "ცხოვრების პერფონმანსი", "ცხოვრების შემდგომი დაფასება, ან შეფასება" და საუბარი დროის "ყოვლის შემძლეობაზე", რომელიც სულაც არ არის
ყოვლის შემძლე.
P.S. ვედრო-სათლი
ბრახ, ბრუხ - ასეთი ტიპის გახმოვანებას მოერიდე ხოლმე, არაა საჭირო. მკითხველი ისედაც აღიქვამს ხმებს, რაც ხმაურით ავლილ კიბეებს მოჰყვება.
სუპერ ბიჭი ხარ შენ.
მადლობა ამ თავისთვის ❤️❤️❤️


ვედროს შევცვლი...
მაგრამ “ბრახ-ბრუხ...” მსიამოვნებს და ვიდრე სრულად არ დავდებ მეორე ნაწილს, იქამდე ასე დავტოვებ.

მგონი, პირველ ფრაზებს განსაკუთრებულ მუღამს ვუჭერ :დ
სულ მინდა, რომ მეამაყებოდეს მათი წაკითხვა. ხანდახან ამდენსაც ვახერხებ...

ხომ იცი, ვერ ვიტან სიყვარულს.
ვიდრე სიყვარულში (ჩემთვის) მიმზიდველ რაღაცას არ აღმოვაჩენ, მათეს არაფერი ეშველება :დდ
ვხუმრობ.
მათეც ზოისავით აბურდულია.
აცადე,” საყვარლობა” მოირგოს...
მალე დადგება ეგ დროც.

ზოი ჭრელზე ჭრელია. თვითონაც არ იცის, როდის, რას და რატომ აკეთებს. დაელოდე მის გაცნობიერებულ ქმედებებს.

მადლობააა,❤️❤️❤️
ზედმეტად ადამიანური ხარ... ბრმად კეთილი❤️

 


guroo
ქეთი იმერლიშვილი
ამ თავმა განსაკუთრებული შეგრძნებები დამიტოვა.
დავიწყოთ პირველი და თვალშისაცემი წინადადებით:"წითლად მოლაპლაპე, მოკრიალებულ იატაკს ბუნტი, მაგრამ შესამჩნევი ნაფეხურები დაამჩნია" -იგივე "მტვრისგან მოხატული ახალი მოსართავი"...-იგივე ცხოვრებისგან მოყოლილი მტვერი, რომელიც ფეხსაცმელზე აგვყოლია და ჩვენებურ ნაკვალევებს გვამჩნევინებს . სხვა საქმეა, ვინ რად გადააქცევს მტვერს. იგი შეიძლება სამყაროს არშიაც აღმოჩნდეს, ან უბრალოდ ჭუჭყი.
ნეტავ მე რას ვამჩნევ სამყაროს?.. რომელ ერთს?... :)))
მგონი ვიცი პასუხი :)))
ჰო, რაც შეეხება მათეს, ესოდენ გულგრილი დამოკიდებულება ყველაფერში შორს ვერ წაიყვანს... დამანახოს რა, რომ სიყვარულიც შეუძლია... უდავოდ ჭკვიანია, მაგრამ გაყინული. მეტი მინდა მისგან...
ზოიში არის რაღაც თბილი. ამაზე მაფიქრებინებს მისი დამოკიდებულება მსახურისადმი, რომელსაც თანაუგრძნობს. ღმერთს მადლობა, რომ არის მასში რაღაც ადამიანობის მარცვალი და მთლად მათეს პრინციპით "მაინც უნდა მოვკვდეთ და არაფერს აზრი არ აქვს" ისე არ ცხოვრობს :)))
მომეწონა : "ცხოვრების პერფონმანსი", "ცხოვრების შემდგომი დაფასება, ან შეფასება" და საუბარი დროის "ყოვლის შემძლეობაზე", რომელიც სულაც არ არის
ყოვლის შემძლე.
P.S. ვედრო-სათლი
ბრახ, ბრუხ - ასეთი ტიპის გახმოვანებას მოერიდე ხოლმე, არაა საჭირო. მკითხველი ისედაც აღიქვამს ხმებს, რაც ხმაურით ავლილ კიბეებს მოჰყვება.
სუპერ ბიჭი ხარ შენ.
მადლობა ამ თავისთვის ❤️❤️❤️


ვედროს შევცვლი...
მაგრამ “ბრახ-ბრუხ...” მსიამოვნებს და ვიდრე სრულად არ დავდებ მეორე ნაწილს, იქამდე ასე დავტოვებ.

მგონი, პირველ ფრაზებს განსაკუთრებულ მუღამს ვუჭერ :დ
სულ მინდა, რომ მეამაყებოდეს მათი წაკითხვა. ხანდახან ამდენსაც ვახერხებ...

ხომ იცი, ვერ ვიტან სიყვარულს.
ვიდრე სიყვარულში (ჩემთვის) მიმზიდველ რაღაცას არ აღმოვაჩენ, მათეს არაფერი ეშველება :დდ
ვხუმრობ.
მათეც ზოისავით აბურდულია.
აცადე,” საყვარლობა” მოირგოს...
მალე დადგება ეგ დროც.

ზოი ჭრელზე ჭრელია. თვითონაც არ იცის, როდის, რას და რატომ აკეთებს. დაელოდე მის გაცნობიერებულ ქმედებებს.

მადლობააა,❤️❤️❤️
ზედმეტად ადამიანური ხარ... ბრმად კეთილი❤️


ბრმად არა, მაგრამ მგონი, კეთილი მართლა ვარ :))) ყველასთან ვერ და არ იქნები კეთილი...
❤️❤️❤️

 


№4  offline მოდერი guroo

ქეთი იმერლიშვილი
guroo
ქეთი იმერლიშვილი
ამ თავმა განსაკუთრებული შეგრძნებები დამიტოვა.
დავიწყოთ პირველი და თვალშისაცემი წინადადებით:"წითლად მოლაპლაპე, მოკრიალებულ იატაკს ბუნტი, მაგრამ შესამჩნევი ნაფეხურები დაამჩნია" -იგივე "მტვრისგან მოხატული ახალი მოსართავი"...-იგივე ცხოვრებისგან მოყოლილი მტვერი, რომელიც ფეხსაცმელზე აგვყოლია და ჩვენებურ ნაკვალევებს გვამჩნევინებს . სხვა საქმეა, ვინ რად გადააქცევს მტვერს. იგი შეიძლება სამყაროს არშიაც აღმოჩნდეს, ან უბრალოდ ჭუჭყი.
ნეტავ მე რას ვამჩნევ სამყაროს?.. რომელ ერთს?... :)))
მგონი ვიცი პასუხი :)))
ჰო, რაც შეეხება მათეს, ესოდენ გულგრილი დამოკიდებულება ყველაფერში შორს ვერ წაიყვანს... დამანახოს რა, რომ სიყვარულიც შეუძლია... უდავოდ ჭკვიანია, მაგრამ გაყინული. მეტი მინდა მისგან...
ზოიში არის რაღაც თბილი. ამაზე მაფიქრებინებს მისი დამოკიდებულება მსახურისადმი, რომელსაც თანაუგრძნობს. ღმერთს მადლობა, რომ არის მასში რაღაც ადამიანობის მარცვალი და მთლად მათეს პრინციპით "მაინც უნდა მოვკვდეთ და არაფერს აზრი არ აქვს" ისე არ ცხოვრობს :)))
მომეწონა : "ცხოვრების პერფონმანსი", "ცხოვრების შემდგომი დაფასება, ან შეფასება" და საუბარი დროის "ყოვლის შემძლეობაზე", რომელიც სულაც არ არის
ყოვლის შემძლე.
P.S. ვედრო-სათლი
ბრახ, ბრუხ - ასეთი ტიპის გახმოვანებას მოერიდე ხოლმე, არაა საჭირო. მკითხველი ისედაც აღიქვამს ხმებს, რაც ხმაურით ავლილ კიბეებს მოჰყვება.
სუპერ ბიჭი ხარ შენ.
მადლობა ამ თავისთვის ❤️❤️❤️


ვედროს შევცვლი...
მაგრამ “ბრახ-ბრუხ...” მსიამოვნებს და ვიდრე სრულად არ დავდებ მეორე ნაწილს, იქამდე ასე დავტოვებ.

მგონი, პირველ ფრაზებს განსაკუთრებულ მუღამს ვუჭერ :დ
სულ მინდა, რომ მეამაყებოდეს მათი წაკითხვა. ხანდახან ამდენსაც ვახერხებ...

ხომ იცი, ვერ ვიტან სიყვარულს.
ვიდრე სიყვარულში (ჩემთვის) მიმზიდველ რაღაცას არ აღმოვაჩენ, მათეს არაფერი ეშველება :დდ
ვხუმრობ.
მათეც ზოისავით აბურდულია.
აცადე,” საყვარლობა” მოირგოს...
მალე დადგება ეგ დროც.

ზოი ჭრელზე ჭრელია. თვითონაც არ იცის, როდის, რას და რატომ აკეთებს. დაელოდე მის გაცნობიერებულ ქმედებებს.

მადლობააა,❤️❤️❤️
ზედმეტად ადამიანური ხარ... ბრმად კეთილი❤️


ბრმად არა, მაგრამ მგონი, კეთილი მართლა ვარ :))) ყველასთან ვერ და არ იქნები კეთილი...
❤️❤️❤️


უკან მიმაქვს ჩემი სიტყვა.
მაგრამ უნდა აგიხსნა, ასე რატომაც გითხარი...
შენში გულწრფელ სიკეთეს ვხედავ, ყოველთვის ბუნებრივი სითბო და პოზიტივი მოდის შენგან.
კეთილი ადამიანი სიკეთის იდეით სულ ოდნავ გატაცებული ხომ მაინც არის?
იდეის რწმენა.
არ აქვს მნიშვნელობა როგორია — ბრმა თუ კრიტიკულ-ანალიტიკური... იდეა იმონებს!
წეღან შემეშალა “ბრმა”.
უნდა დამეწერა “გულწრფელად კეთილი”.
❤️

 


guroo
ქეთი იმერლიშვილი
guroo
ქეთი იმერლიშვილი
ამ თავმა განსაკუთრებული შეგრძნებები დამიტოვა.
დავიწყოთ პირველი და თვალშისაცემი წინადადებით:"წითლად მოლაპლაპე, მოკრიალებულ იატაკს ბუნტი, მაგრამ შესამჩნევი ნაფეხურები დაამჩნია" -იგივე "მტვრისგან მოხატული ახალი მოსართავი"...-იგივე ცხოვრებისგან მოყოლილი მტვერი, რომელიც ფეხსაცმელზე აგვყოლია და ჩვენებურ ნაკვალევებს გვამჩნევინებს . სხვა საქმეა, ვინ რად გადააქცევს მტვერს. იგი შეიძლება სამყაროს არშიაც აღმოჩნდეს, ან უბრალოდ ჭუჭყი.
ნეტავ მე რას ვამჩნევ სამყაროს?.. რომელ ერთს?... :)))
მგონი ვიცი პასუხი :)))
ჰო, რაც შეეხება მათეს, ესოდენ გულგრილი დამოკიდებულება ყველაფერში შორს ვერ წაიყვანს... დამანახოს რა, რომ სიყვარულიც შეუძლია... უდავოდ ჭკვიანია, მაგრამ გაყინული. მეტი მინდა მისგან...
ზოიში არის რაღაც თბილი. ამაზე მაფიქრებინებს მისი დამოკიდებულება მსახურისადმი, რომელსაც თანაუგრძნობს. ღმერთს მადლობა, რომ არის მასში რაღაც ადამიანობის მარცვალი და მთლად მათეს პრინციპით "მაინც უნდა მოვკვდეთ და არაფერს აზრი არ აქვს" ისე არ ცხოვრობს :)))
მომეწონა : "ცხოვრების პერფონმანსი", "ცხოვრების შემდგომი დაფასება, ან შეფასება" და საუბარი დროის "ყოვლის შემძლეობაზე", რომელიც სულაც არ არის
ყოვლის შემძლე.
P.S. ვედრო-სათლი
ბრახ, ბრუხ - ასეთი ტიპის გახმოვანებას მოერიდე ხოლმე, არაა საჭირო. მკითხველი ისედაც აღიქვამს ხმებს, რაც ხმაურით ავლილ კიბეებს მოჰყვება.
სუპერ ბიჭი ხარ შენ.
მადლობა ამ თავისთვის ❤️❤️❤️


ვედროს შევცვლი...
მაგრამ “ბრახ-ბრუხ...” მსიამოვნებს და ვიდრე სრულად არ დავდებ მეორე ნაწილს, იქამდე ასე დავტოვებ.

მგონი, პირველ ფრაზებს განსაკუთრებულ მუღამს ვუჭერ :დ
სულ მინდა, რომ მეამაყებოდეს მათი წაკითხვა. ხანდახან ამდენსაც ვახერხებ...

ხომ იცი, ვერ ვიტან სიყვარულს.
ვიდრე სიყვარულში (ჩემთვის) მიმზიდველ რაღაცას არ აღმოვაჩენ, მათეს არაფერი ეშველება :დდ
ვხუმრობ.
მათეც ზოისავით აბურდულია.
აცადე,” საყვარლობა” მოირგოს...
მალე დადგება ეგ დროც.

ზოი ჭრელზე ჭრელია. თვითონაც არ იცის, როდის, რას და რატომ აკეთებს. დაელოდე მის გაცნობიერებულ ქმედებებს.

მადლობააა,❤️❤️❤️
ზედმეტად ადამიანური ხარ... ბრმად კეთილი❤️


ბრმად არა, მაგრამ მგონი, კეთილი მართლა ვარ :))) ყველასთან ვერ და არ იქნები კეთილი...
❤️❤️❤️


უკან მიმაქვს ჩემი სიტყვა.
მაგრამ უნდა აგიხსნა, ასე რატომაც გითხარი...
შენში გულწრფელ სიკეთეს ვხედავ, ყოველთვის ბუნებრივი სითბო და პოზიტივი მოდის შენგან.
კეთილი ადამიანი სიკეთის იდეით სულ ოდნავ გატაცებული ხომ მაინც არის?
იდეის რწმენა.
არ აქვს მნიშვნელობა როგორია — ბრმა თუ კრიტიკულ-ანალიტიკური... იდეა იმონებს!
წეღან შემეშალა “ბრმა”.
უნდა დამეწერა “გულწრფელად კეთილი”.
❤️

"გულწრფელად კეთილს" მივიღებ, რადგან ჩემი სიკეთის კონტროლიც არაჩვეულებრივად გამომდის და ის ვერასოდეს იქნება ბრმა :)))

 


№6  offline წევრი Friorelo

გურო
დაიგვიანე...ძალიან.
თუმცა ღირდა.
ჩემდა გასაოცრად, ყოველ ჯერზე სულ უფროდაუფრო მანცვიფრებს იდეალურობამდე აყვანილი სიტყვათა კომბინაცია. თითქოს მხოლოდ "საგრძნობი", "სანახავი" სურათების იმდენად რეალურად გადმიცემა რომ ხელშესახები გახდეს.
აზრთა საოცარი დისონანსიდან მიღებული შეთანხმება და ისე მოტანა რომ უბრალოდ წავიკითხო, გავიაზრო და მივხვდე რომ უბრალოდ კი არ წერ...გრძნობ.
რთულად იკითხები.
მითუმეტეს როდესაც ვხვდები რომ ეს უბრალოდ კარგად "შეფუთული" გადაღეჭილი ნააზრევი არაა, პერსონაჟების ენით ნათქვამი.
შენი ნაწილია, შენი გონება და ღრმად დალექილი ემოციების სრული კასკადი.
კიდევ და კიდევ გიქებ სიტყვათა მარაგს, წერის სტილს და ზღვარსგამცდარ (თუმცა არადამღლელ) ფილოსოფიას.
ახლა რაც შეეხება ისტორიას.
ზოისა და მათესა შესახებ (საკუთარი მოსაზრება) ბევრჯერ გამიზიარებია.
ცირკის მსახიობებივით სხვადასხვა ტყავით მოსილნი და უბრალოდ საბრალონი.
არაჩვეულებრივი ფსიქოლოგიური ტრაგიზმი და მძიმე ტბინით გადაწონლი აუტანელი სიმსუბუქე სულისა.
ძალიან მძიმე, ჭუჭყიანი სულის სიმსუბუქე.
დაცარიელებული ბუტაფორია და გამოხრული ძვლები.
ერთადერთი რაც გამოსაცნობი რჩება, დასასრულია.
ვინ ვის მოკლავს.
ვინ ვის მოუგებს.
ვინ უფრო დიდი ფსიქოპატია და ვის გააჩნია ბზარები.
ბეწვის ხიდზე გადიხარ.
იმდენად "დიდს" (მოცულობით არა) წერ.
იმდენად ღრმას.
იმდენად მძიმეს.
ერთი არასწორი ემოცია...სიტყვა...სიტუაცია.
ხუხულასავით ჩამოგინგრევს ნაშენებს.
არ იმსახურებს ეს ისტორია ბანალურ დასასრულს.
...და ისინი მოკვდნენ...
სიცოცხლე ისედაც დაცემაა, მთელი ცხოვრების განმავლობაში...უწყვეტად და თანმიმდევრულად.
ჯერ თვალების დახრას სწავლობ, მერე თავის. მერე ბეჭებზე სიმძიმეს გრძნობ, მერე ხერხემალი გტკივა და ხელებს აშველებ, ფეხები გიკანკალებს.
განადგურება უბრალოდ დროის ამბავია.
განა ვინ ასცდენია მიწას?!
აპლოდისმენტები სიკვდილის დასასრულიც არის და დასაწყისიც.
რადგან კულისებში ისევ ფეთქავს სიცოცხლე.
სცენაზე კი რაც მოხდება რეჟისორის
ნებაა.
სიკვდილი მხოლოდ მათთვის არსებობს ვისთვისაც მხოლოდ ხელშესახები მატერია ფასობს.
უბრალოდ (ჩემი აზრით)
მტკივნეულია დაჩოქილი "მე" -ის ყურება, თუმცა არცდილი წამოდგომა-გარდაცვალება.
წარმატებები.
ბრავო!

 


№7  offline მოდერი guroo

Friorelo
გურო
დაიგვიანე...ძალიან.
თუმცა ღირდა.
ჩემდა გასაოცრად, ყოველ ჯერზე სულ უფროდაუფრო მანცვიფრებს იდეალურობამდე აყვანილი სიტყვათა კომბინაცია. თითქოს მხოლოდ "საგრძნობი", "სანახავი" სურათების იმდენად რეალურად გადმიცემა რომ ხელშესახები გახდეს.
აზრთა საოცარი დისონანსიდან მიღებული შეთანხმება და ისე მოტანა რომ უბრალოდ წავიკითხო, გავიაზრო და მივხვდე რომ უბრალოდ კი არ წერ...გრძნობ.
რთულად იკითხები.
მითუმეტეს როდესაც ვხვდები რომ ეს უბრალოდ კარგად "შეფუთული" გადაღეჭილი ნააზრევი არაა, პერსონაჟების ენით ნათქვამი.
შენი ნაწილია, შენი გონება და ღრმად დალექილი ემოციების სრული კასკადი.
კიდევ და კიდევ გიქებ სიტყვათა მარაგს, წერის სტილს და ზღვარსგამცდარ (თუმცა არადამღლელ) ფილოსოფიას.
ახლა რაც შეეხება ისტორიას.
ზოისა და მათესა შესახებ (საკუთარი მოსაზრება) ბევრჯერ გამიზიარებია.
ცირკის მსახიობებივით სხვადასხვა ტყავით მოსილნი და უბრალოდ საბრალონი.
არაჩვეულებრივი ფსიქოლოგიური ტრაგიზმი და მძიმე ტბინით გადაწონლი აუტანელი სიმსუბუქე სულისა.
ძალიან მძიმე, ჭუჭყიანი სულის სიმსუბუქე.
დაცარიელებული ბუტაფორია და გამოხრული ძვლები.
ერთადერთი რაც გამოსაცნობი რჩება, დასასრულია.
ვინ ვის მოკლავს.
ვინ ვის მოუგებს.
ვინ უფრო დიდი ფსიქოპატია და ვის გააჩნია ბზარები.
ბეწვის ხიდზე გადიხარ.
იმდენად "დიდს" (მოცულობით არა) წერ.
იმდენად ღრმას.
იმდენად მძიმეს.
ერთი არასწორი ემოცია...სიტყვა...სიტუაცია.
ხუხულასავით ჩამოგინგრევს ნაშენებს.
არ იმსახურებს ეს ისტორია ბანალურ დასასრულს.
...და ისინი მოკვდნენ...
სიცოცხლე ისედაც დაცემაა, მთელი ცხოვრების განმავლობაში...უწყვეტად და თანმიმდევრულად.
ჯერ თვალების დახრას სწავლობ, მერე თავის. მერე ბეჭებზე სიმძიმეს გრძნობ, მერე ხერხემალი გტკივა და ხელებს აშველებ, ფეხები გიკანკალებს.
განადგურება უბრალოდ დროის ამბავია.
განა ვინ ასცდენია მიწას?!
აპლოდისმენტები სიკვდილის დასასრულიც არის და დასაწყისიც.
რადგან კულისებში ისევ ფეთქავს სიცოცხლე.
სცენაზე კი რაც მოხდება რეჟისორის
ნებაა.
სიკვდილი მხოლოდ მათთვის არსებობს ვისთვისაც მხოლოდ ხელშესახები მატერია ფასობს.
უბრალოდ (ჩემი აზრით)
მტკივნეულია დაჩოქილი "მე" -ის ყურება, თუმცა არცდილი წამოდგომა-გარდაცვალება.
წარმატებები.
ბრავო!


გაგიჟება შეიძლება შენზე❤️❤️
ამდენი კომპლიმენტი და თან ასეთი საოცარი... აქამდე კომენტარების კითხვისას ხელი მიკანკალებდა სიხარულისგა, ახლა დამშვიდება შევძელი. არადა, გული ასე გამალებით ჯერ არასრდოს ამძგერებია❤️❤️
დიდიიი მადლობა, ლილეე❤️ უზარმაზარი და ცამდე აწვდენილი მადლობა❤️
სიკვდილ-სიცოცხლეზე რაც მითხარი, ყველაფერში გეთანხმები.
სუულ მაბედნიერებ.
ბოდიში რაა, დაგვიანებისთვის.
ეს თავი ბოლოა. მეორე ნაწილი სრულდება. უბრალოდ რახანია დაწერილი მქონდა, მაგრამ კიდევ აქვს ამ თავს გაგრძელება. დიდხანს ვერ მოვიცალე გაგრძელების დასაწერად. მერე ქეთიმ მითხრა, ზოი მინდაო:დდდ თორემ ჯერაც არ დავდებდი.
მადლობა❤️
ძალიან ბევრი მადლობა❤️❤️❤️

 


№8 წევრი izabella

საკმაოდ კარგი თავი იყო. ეს აღწერები ხომ შესანიშნავად გამოგდის. ძალიან მაინტერესებს რას უმზადებ ბოლოს ზოის და მათეს. აღარ დააგვიანო.

 


№9  offline მოდერი guroo

izabella
საკმაოდ კარგი თავი იყო. ეს აღწერები ხომ შესანიშნავად გამოგდის. ძალიან მაინტერესებს რას უმზადებ ბოლოს ზოის და მათეს. აღარ დააგვიანო.


ვაიმეეე!!!! დამიბრუნდი?! ❤️❤️ ერთხელღა დავაგვიანებ. 25 მაისის მერე სულ მცალია.
მადლობააა❤️❤️

 


ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.