შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ჩანაცვლება {სრულად}


11-07-2019, 21:01
ავტორი ფ ე ფ ო
ნანახია 7 800

ჩანაცვლება {სრულად}

“მე მინდა რომ გავქრე!
მინდა, რომ შენც გაქრე.შენ რომ გაქრები ეგ თავისთავად ჩემს გაქრობასაც ნიშნავს.მე მინდა რომ უბრალოდ არ მახსოვდეს ის დღე,როდესაც შენი არსებობის შესახებ გავიგე.არსებობის, რომელიც თავისთავად ჩემი არსებობის წინამორბედიცაა...მე მინდა რომ უბრალოდ არ სუნთქავდე.შენი სუნთქვის შეწყვეტა,ჩემი სუნთქვის ავტომატურად შეწყვეტასაც ხომ ნიშნავს?!
სევდიანად გაეცინა და მოპირდაპირედ მჯდარ ქალს თვალი-თვალში გაუყარა. რომლის გაქობაც მისი არსებობის სრულიად გაუფასურებას და უბრალოდ იმ ნაგვის ყუთში გადაგდებას ნიშნავდა, მისდაუნებურად მჭიდროდ რომ დაახურა სახურავი.მზერა, ცრემლით სავსე თვალებში შეანათა და თითებს შორის მომწყვდეული სიგარეტის ღერი საფერფლეზე მიაგდო. თითები კი რომელსაც მანამდე უდანაშაულო ღერი ჰყავდათ დატყვევებული სახეზე ჩამოისვა.
-ახლა რა იქნება?-ხმა შესცვლოდა ქალს.
-აღარაფერი.-მხრები აიჩეჩა მამაკაცმა და ისევ ჩაეცინა.-შენ გაქრები...მეც გავქრები და აქ დაესმება წერტილი იმ დასაბამს შენი გაღიმებიდან რომ აიდგა ფეხი დღემდე და ავად თუ კარგად ამ მდგომარეობამდე მაინც მოვედით.-მამაკაცმა ასადგომად წამოიწია სკამიდან.
-ნუ იქნები ასეთი ლაჩარი-ათრთოლებული თლილი თითები, სახეზე აიფარა ქალმა.რამდენიმე წამის განმავლობაში იყო ასე.შემდეგ ჩამოსწია და ზემოდან დაჩერებულს ჩაწითლებული თვალებით ახედა.
-ლუკა,აღიარე რომ გამომიყენე.
მამაკაცს წამით გამომეტყველება შეეცვალა, მაგრამ მალევე დაუბრუნდა ჩვეულ მდგომარეობას.ღრმად ჩაისუნთქა და მტკიცედ წარმოსთქვა სულ რაღაც სამად სამი სიტყვა.
-მე, შენ, გამოგიყენე.
ეს მოწმენდილ ცაზე მეხის გავარდნას უფრო ჰგავდა ვიდრე დასაწყისის დასასრულს.წავიდა...ის,უბრალოდ წავიდა...
შემოდგომა იყო,წელიწადის ყველაზე სევდიანი და ნოსტალგიური დრო.სიო, ასფალტზე ჩამოყრილ ხმელ ფოთლებს ნაზად ეალერსებოდა,აქეთ-იქით დააქროლებდა ნარნარი რხევით და წინ და უკან მოსიარეულე ადამიანებს ფეხქვეშ ოქროსფერ ხალიჩად უგებდა. “

****************
"-განზრახ დამამძიმებელ გარემოებაში ჩადენილი დანაშაულისთვის, მიესაჯოს უვადოდ თავისუფლების აღკვეთა.განაჩენი საბოლოოა და გასაჩივრებას არ ექვემდებარება!-მოსამართლის მჭახე ხმამ,დარბაზში ჩაქუჩის ხმასთან ერთად ავის მომასწავლებლად იჭექა,კედლებს რეტიანივით მიაწყდა და მსჯავრდებულს დაუბრუნდა,რომელმაც ღრმად ამოისუნთქა და თავი ხელებში ჩარგო."
-შენი დედაც...-ყრუდ ამოილაპარაკა მამაკაცმა და ხელსაბან ნიჟარაზე დაყრდნობილმა საკუთარი გამოსახულება დაკვირვებით შეათვალიერა სარკეში.ოდნავ ჩაცვენილი ყვრიმალები,დაბალი წვერი,გამოკვეთილი ყბის ძვლები და მუქი შავი თვალები,რომლის მიღმაც ის ცისფერები იმალებოდა კაცმა არ იცის ოდესმე კიდევ თუ მოუწევდა დანახვა.არც ყბის ასეთი მოყვანილობა იყო მისი,არც ეს მოწესრიგებული თმა და წვერი.სიცილის დროს ლოყაზე გაჩენილი ფოსოებიც აღარსად ჩანდა და ახლა მას წვერი ფარავდა.ჰალსტუხი კისერში უჭერდა,პიჯაკში თავს არაკომფორტულად გრძნობდა და მაჯაზე მორგებული "როლექსიც" ნერვებს უშლიდა.ნერვებს უშლიდა საკუთარი სხეულიც, ადრინდელისგან ბევრად განსხვავებული,დახვეწილი მიხრა მოხრა და ეს ყველაფერი იმდენად ბევრი იყო...იმდენად პატარა სხეული მისი სულისთვის,ვეღარ ეტეოდა,აღარ ჰყოფნიდა და თითქოს მისგან გამოღწევას და უსასრულობაში გაჭრას სთხოვდა.ათრთოლებული თითები წყლის ჭავლს შეუშვირა და სახეზე შეისხა.კისერში წაჭერილი ჰალსტუხი ოდნავ მოუშვა და ღრმად სუნთქვა დაიწყო,თავის ხელში აყვანას ცდილობდა და ამღვრეული გულ-მუცელის დამშვიდებას, რის გამოც ყელში საშინელ ნაღვლის გემოს გრძნობდა.
კარზე ფრთხილად დააკაკუნეს.
-კარგად ხართ ბატონო ლუკა?-დაცვის უფროსის ბოხო ხმა იყო, რომელიც ყოველთვის ნერვებს უშლიდა.ონკანი გადაკეტა,ხელები შეიმშრალა,ჰალსტუხი შეისწორა და პიჯაკის შიდა ჯიბიდან მცირე ზომის წამლების შუშა ამოიღო. ათრთოლებულ ხელისგულზე ორი ციცქნა აბი გადმოაგდო და ენის ქვეშ მოითავსა.კიდევ ერთხელ შეხედა საკუთარ ანარეკლს და დაელოდა როდის ჩაუწყნარდებოდა წითლად ამღვრეული თვალის გარსი.გამშრალი ტუჩები გაილოკა და კარის მიმართულებით ზედმეტად დინჯი ნაბიჯებით გაემართა.
ერთი თავით მაღალი,დაცვისთვის დამახასიათებელი აღნაგობის მამაკაცის გვერდით მიაბიჯებდა და გონებაში ერთადერთი რაც უტრიალებდა ის იყო დროულად ემოქმედა წამალს...კიდევ ერთხელ შეისწორა ჰალსტუხი და ღრმად ჩაისუნთქა.
-ლევანი სად არის?-დაცვის უფროსისთვის არც კი შეუხედავს ისე ჰკითხა.
-დარბაზშია,თქვენს მეუღლეს ესაუბრებოდა...კარგად ხართ ბატონო ლუკა?
არ იყო კარგად,საშინლად გრძნობდა თავს.უჰაერობა გუდავდა და საკუთარი გულის ცემა ყურებში ესმოდა.ხელის გულები ისე გაუოფლიანდა, როგორც მოსწავლეს გამოცდაზე გასვლის წინ.ფეხს ითრევდა, მაგრამ ზედმეტად დაგვიანებაც არ ივარგებდა..ბოლოს და ბოლოს ეს წეყეული თავყრილობაც ხომ მის საპატივსაცემოდ იქნა გამართული?
როგორც იქნა შეძლი,თავი ხელში აიყვანა და დარბაზში წელში გამართულმა,დინჯად შეაბიჯა.მის გამოჩენას ოვაციებით და მქუხარე აპლოდისმენტებით შეხვდნენ...შემაღლებულ ადგილზე,ტრიბუნასთან მდგარი პეპელა ჰალსტუხით დამშვენებული მელოტი მამაკაცი, დიდი მონდომებით აცხადებდა დარბაზში შემოსული საღამოს ნამდვილი გმირის ვინაობას და აპლოდისმენტებიც არ წყდებოდა.
-აი,როგორც იქნა დღეს ამდენ თვიანი ლოდინის შემდგომ ის ისევ ჩვენთან არის...ჩვენს გვერდით,ჩვენს წრეში და ისევ და ისევ განაგრძობს ჩვენი, როგორც მისი ზედმეტად ახლო ადამიანების გაბედნიერებას.მაშ ასე,ძვირფასო მეგობრებო...ჩვენი საქველმოქმედო საღამოს მთავარი გმირი და ერთ- ერთი გამორჩეული სპონსორი, მეცენატი, ბატონი ლუკა გიგაური!
შუბლი მისდაუნებურად შეეჭმუხნა, მაგრამ მალევე შეძლო სახის გასწორება.ტრიბუნის მიმართულებით დაიძრა და მელოტის ადგილი მალევე დაიკავა.ათვალიერებდა ძვირფას სამოსში გამოწყობილი ხალხით დახუნძლულ მაგიდებს,სავარაუდოდ დაქირავებული დიზაინერების დიდი შრომის შედეგად ზედმეტად პომპეზურად რომ გაეფორმებინათ.უყურებდა: საღამოს კაბებში გამოწყობილ მანდილოსნებს,ჰალსტუხიან ბიზნესმენებს,გვერდს ცოლები,მეგობარი ქალები ან სხვისი ცოლები რომ უმშვენებდნენ.დარბაზის უცნაურ განათებას,მასზე მიშტერებულ უამრავ წყვილ თვალს და ახლა საკუთარი სიტყვა უნდა ეთქვა, დაეფიქსირებინა საკუთარი აზრი, რომლის ნასახიც კი არ უტრიალებდა გონებაში.ისეთი გამოფიტული იყო პირს თუ გააღებდა ღმერთმა არ იცის რა სისულელე შეიძლება ელაპარაკა...მაგრამ უნდა ეთქვა...ვალდებული იყო და აუცილებლად გააკეთებდა ამას მანამდე კი "ის"უნდა მოეძებნა....
და აი ისიც...როგორც იქნა მისი მზერა მომლოდინე სახით მჯდარი ხალხიდან №13 მაგიდასთან გადაცოცდა და მამაკაცის გვერდით მჯდარ ქალზე შეჩერდა...
გრძელი, შავი თმა კეფაზე რომ ჰქონდა აკეცილი.წელში გამართული იჯდა სკამზე და ფეხი ფეხზე გადაედო,შავ თვალებს არ აშორებდა ტრიბუნასთან მდგარს და ისე აკვირდებოდა, კაცი იფიქრებდა მისი აზრების წაკითხვას ცდილობსო.მაღალ კისერზე,ბრილიანტის თვლებით დამშვენებული იშვიათი ნაკეთობის ყელსაბამი ეკეთა.შავი კაბა კი ისე შემოტმასნოდა სხეულზე, როგორც მონატრებული საყვარელი,მრგვალ ფორმებს კვეთდა და სურვილს გიჩენდა უცნობი მოქანდაკის ერთ-ერთ საუკეთესო ნამუშევრად შეგერაცხათ.მათი მზერა,წამით გადააწყდა ერთმანეთს და იგრძნო გიგაურმა როგორ გაუშრა პირი.თითები ისევ გაუოფლიანდა და რატომღაც მაჯაზე მორგებულ საათს დახედა,წესით უკვე უნდა ემოქმედა წამალს...და აი მართლაც მოქმედებდა,ნელ-ნელა უკან იხევდა დაძაბულობა და აღარც ისე შებოჭილად გრძმობდა თავს, როგორც მანამდე.ეგ კი არა მკრთალმა ღიმილმაც კი გაუპო ბაგეები.თლილი თითებით, მიკროფონს წაეტანა და დაბლა დაწეული,გაასწორა და ისევ დარბაზს გადაეხად.
-ძალიან ბედნიერი ვარ, თქვენი ასეთი თბილი დახვედრით და თითოეული თქვენგანის სახეზე ასახული ემოცია, კიდევ ერთხელ და ალბათ უკვე მერამდენედ მარწმუნებს ჩემი გადადგმული ნაბიჯების სისწორეში.წლების წინ, ამ ფონდის დამაარსებელი ბატონი ბადრი არჩვაძე, ჩემთან მოვიდა და თავისი ფრთა შეუსხმელი იდეები გამანდო...-გაეცინა და არა თავის წარმოთქმულ ტექსტზე, არამედ სიხარულისგნა,რადგან საუბარი ნამდვილად შეეძლო და აზრებიც ერთმენეთს ისე ენაცვლებოდნენ ცოტა არ იყოს და თავადაც კი გაკვირვებული იყო-ლოზუნგი ყველასთვის ერთია,ყველასთვის უცვლელია და ყველასთვის მისაღები." ჯანსაღი ცხოვრება და ნათელი მომავალი პატარებს" პატარებს, რომელნიც საქართველოს მომავალია...ჩვენი,თქვენი და ყველა აქ შეკრებილის თუ შეუკრებლის მომავალი.მე მიხარია ამ პროექტის ერთ-ერთი თანადამფუძნებელი რომ გახლავართ.მიხარია, ამ პროექტის ერთ-ერთ მთავარ სპონსორად რომ მოვიაზრები და ამ ყველაფერს მე ნამდვილად ვერ მოვახერხებდი ჩემი გადატვირული რეჟიმისგან გამომდინარე, რომ არა ჩემი მეუღლე და მისი მხარში დგომა-მზერა ისევ მეცამეტე მაგიდასთან მჯდარ ქალზე გადაიტანა და გაუღიმა:-ძვირფასო,ჩემო ნინა, უღრმესი მადლობა შენ, მხარში დგომისთვის და ჩემი გაძლებისთვის.
გაეცინა და ხალხიც გააცინა,შემდეგ კი ისევ აპლოდისმენტებმა გააყრუა დარბაზი.მადლობა მოუხადა დამსწრე საზოგადოებას და ისევ ისეთი აუჩქარებლად დატოვა სცენა როგორც ავიდა,კუთვნილი მაგიდის მიმართულებით გაემართა და გზა და გზა რამდენიმე ადამიანთან შეჩერება,ხელის ჩამორთმევა და მათ კეთილ სურვილებზე ყალბი ღიმილით მადლობის გადახდა მოუწია.ვიღაც მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობით დაინტერესდა.ვიღაც, გაოცებული იყო მისი ასეთი რადიკალური ცვლილებით.
-ჯანდაბა,გიგაურო ისე გამოიყურები თითქოს ხუთი წლით გაახალგაზრდავდი.-იცინოდა თეთრი თმა წვერით დამშვენებული ქონის გროვა,თევზივით გაყინული,უემოციო თვალებით.
-ნუ გშურს...-სიცილითვე უპასუხა გიგაურმა და საკუთარი მარჯვენა გაჭირვებით გაინთავისუფლა მისი გაოფლილი მარჯვენისგან.ზიზღის გრძნობა, კისერში ღებინების შეგრძნებად მოაწვა მაგრამ მოახერხა და უკან გააბრუნა.ყალბად გაუღიმა და მოუბოდიშა, შემდეგ კი კუთვნილ მაგიდასთან მჯდარი წყვილისკენ შეტრიალდა.მაღალი,ხმელი პირისახის მამაკაცი გაცხარებით ელაპარაკებოდა ქალს და რატომღაც გამჭოლ მზერას არ აშორებდა გიგაურს,რომელმაც ქალის გვერდით სკამი გამოსწია და სანამ დაჯდებოდა ქვემოდან მომზირალს გალანტურად ემთხვია ხელზე.
-საყვარელო...- სკამზე დაჯდა და წამით თვალები დახუჭა.
-ცუდად ხარ?-ნინა დოლიძის ხმა იმდნად გაჟღენთილიყო მზრუნველობით და კიდევ რაღაც ამოუხსნელი ემოციით, ნერვებიც კი მოეშალა ლუკას. მოპირდაპირედ მჯდარ მამაკაცს თვალი-თვალში გაუყარა და ცხვირით ღრმად შეისუნთქა ჰაერი.
-უბრალოდ, დამღლელია ეს სიტუაცია.ცოტა სუსტად ვარ...
-გინდა წავიდეთ?
-თუ შეგიძლია ამ დარბაზიდან შეუმჩნევლად გამიყვანო, სიამოვნებით.სახლში მინდა...
დიდხანს მართლაც აღარ გაჩერებულან, ისედაც მალე აირია სიტუაცია.მაგიდებიდან წამოშლილმა სტუმრებმა,ვისკის და კოქტეილის ჭიქებით ჯგუფ ჯგუფად იწყეს სიარული.საუბრობდნენ ყველაზე და ყველაფერზე.მანდილოსნები მოდის ტენდენციებზე,მამაკაცები ბიზნეს გეგმებს განიხილავდნენ.სამომავლო გათვლებს აკეთებდნენ და ეს სიტუაცია იმდენად დამღლელი და მოსაბეზრებელი იყო საკუთარ თითებზე ჩავლებულ ნინას წვრილ თითებს საბოლოოდ დაჰყვა და ისე დატოვა ფუტკრის სკასავით აფუსფუსებული დარბაზი თავადაც ვერ მიხვდა.მანქანაში ხმა არც ერთს არ ამოუღია.თავი სავარძლის საზურგეზე ჰქონდა გადადებული და თვალებ დახუჭული ცდილობდა გონება დროებით გაეთიშა,რის საშუალებასაც არ აძლევდა გვერდით მჯდარი დოლიძე, რომელსაც მისი მარჯვენა ხელის თითები დაეტყვევებინა და ისე ძლიერად ჰქონდა ჩაბღუჯული თითქოს მის თავს ვინმე ართმევდა.მშვიდი იყო ნინა დოლიძე,მშვიდი და ზედმეტად ლამაზი,ჩაბნელებულ სალონში გამკრთალი გარე განათების შუქზე მისი ლამაზი ნაკვთები ისე ირეკლებოდა თვალი რამდენჯერმე აარიდა ლუკამ.თითებიც ფრთხილად დაიხსნა მისი თითების ტყვეობიდან და ორივე ხელი ატკიებულ თავზე მოიჭირა.რაღაცნაირი სურნელი ჰქონდა დოლიძეს,რომელიც მთელს სალონში გაჟღენთილიყო,გრილი და უცნაურად დამთრობელი,რასაც თმიდან სარჭების მოხსნის შემდგომ მხრებზე ჩამოშლილი თმების სურნელიც შეერწყა და ცხვირის წვერი აუწვა გიგაურს.მისთვის ვითომ და ზედმეტად ახლობელი ადამიანი,იმდენად უცხო იყო არანაირი ემოციებს არ გრძნობდა ამ ენით აღუწერელი მშვენიერების მიმართ და ის სურნელიც, რომელსაც მონატრებული ქმარი წესით უნდა გაეგიჟებინა, საერთოდ არ მოქმედებდა მასზე.იჯდა მშვიდად და საერთოდ არაფერზე ფიქრობდა.არც სახლის სასტუმრო ოთახში შესული ფიქრობდა რამეს.თვალს არ აშორებდა მის წინ, ტანის ნარნარი რხევით მიმავალ ცოლს,მოშიშვლებულ ზურგზე ტალღებად დაყრილი თმა რომ ეალერსებოდა.საშინლად უნდიდა დაელევა...
-ღემერთო, როგორ დავიღალე.-ქუსლიანი ფეხსაცმელები შესასვლელშივე გაიხადა ნინამ და ვრცელ დერეფანს,შიშველი ფეხებით გაუყვა ...
-რთული დღე იყო.
-ნამდვილად.-მისკენ მთელი ტანით შემობრუნდა ქალი და მომაჯადოებლად გაუღიმა.-მაგრამ რთული დღის სასიამოვნო დასაწყისი შენი დაბრუნებაა საყვარელო...დასასრული კი სახლში გხედავ,ჩემთან ასე ახლოს და მაბედნიერებ.-წვერიან ლოყაზე ფრთხილად მიეფერა ქალი და მისი ტუჩებისკენ პირველმა გაიწია.
-ახლა არა,ძალიან გთხოვ-თითქმის იგრძნო,მისი სავსე ბაგეების შეხება საკუთარ ტუჩებზე, მაგრამ მათ შორის ბარიერად საკუთარი თითები გამოიყენა და გაკვირვებისგან თვალებ დამრგვალებულ დოლიძეს ტუჩებზე ააფარა.-ლევანს ველოდები,საქმე მაქვს.
ცივად მოშორდა გიგაური და მათ შორის მანძილი ერთი ნაბიჯით გაზარდა.-შეგიძლია წყალი გადაივლო და დაიძინო...
-ჯანდაბა...-დოლიძის სახეზე გაკვირვება ნარევმა იმედგაცრუებამ გაიელვა.ხმის ამოუღებლად დაიხია უკან და ისე შეაქაცია ზურგი უკან აღარ მოუხედია.
-შენი დედაც...-ყრუდ ამოილაპარაკა ლუკამ,როდესაც ქალი თვალს მიეფარა და ორივე ხელი თავზე შემოიწყო.
-ცოტა რთულია მაგრამ...-ვერც კი მიხვდა როდის წამოადგა თავზე გაყინული სახით მდგარი ლევან ამილახვარი და თვალს არ აშორებდა როგორ გაავსო მუცელ განიერი ჭიქა ვისკის მუქი სითხით.-შეეჩვევი.
-მადლობა,დამამშვიდე.-ირონიულად გაეცინა გიგაურს და ჭიქა ნახევრამდე ჩაცალა.-შენ თუ შეგიძლია აუხსნა,ორი თვის უნახავ საყვარელ ცოლს,რატომ არ გინდა მისი კოცნა? რატომ არ აპირებ მის საძინებელში დაწოლას და რატომ უნდა დაანძ*რიოს ყველა შხაპის მიღების შემდეგ მის წარმოსახვაში ჩემს ვიზუალზე, როდესაც ფაქტიურად ის არ ვარ ვინც უნდა რომ ვიყო?იქნებ მეც მასწავლო
-ღმერთო ჩემო,რატომ მგონია რომ გინდა დამანახო როგორ ღელავ ქალბატონ ნონაზე.-გამომეტყველება არ შესცვლია ლევანს.
-ვღელავ?საერთოდ არ ვღელავ...-მხრები უდარდელად აიჩეჩა ლუკამ.-სახე გაასწორე და ნუ ცდილობ დამაჯერო როგორი "ვრედნი" ხარ!-ვისკი ბოლომდე ჩაცალა გიგაურმა და ჭიქა ხმაურით დადგა მაგიდაზე
-ესე ვერ შევეწყობით...
-სხვა კანდიდატურა გყავთ?!არ გყავთ...ასე რომ ჯობია ან შემეწყობი, ან არა და შენი უფროსი შენ უფრო ადვილად დაგთმობს ვიდრე მე...ხედავ რამხელა უპირატესობაში ვარ?-სავარძელზე მოწყვეტით დაეშვა და ფეხები წინ გამოშალა.
-ხვალ კომპანიაში მოგიწევს მისვლა...-მისი ცინიკური გამოსვლა მოთმინებით დააიგნორა სახე გაყინულმა ლევანმა და საქმეზე გადავიდა.
-კიდევ ერთი მასკარადი...კარგით ბატონო ლევან,იყოს ისე როგორც თქვენ გსურთ.
ტანისამოსი, საძინებელში შესვლისთანავე მოიშორა და დიდხანს ნებივრობდა სურნელოვან აბაზანაში,თვალები დახუჭული ჰქონდა და თავის ხელში აყვანას ამაოდ ცდილობდა.უცნაურად არეულ, ამოუხსნელ ემოციებს თავს ვერ უყრიდა და აბეზარი ფიქრებისგან თავის დაღწევას ცდილობდა, გონება რომ ჰქონდა გადატვირთული და თავს ატკიებდა.ორი თვიანი განშორების შემდეგ როგორც იქნა სახლში იყო,მასთან ძალიან ახლოს, მაგრამ მაინც შორს,რადიკალურად შეცვლილი და ცივი.თითქოს გამოცვალეს,ჰო, აი ესე ადგნენ და ლუკა გიგაური უბრალოდ გამოცვალეს...იმ წყეულ ქვეყანაში წასვლამდე თითქოს ყველაფერი იდეალურად იყო...ზედმეტად მზრუნველი და მოსიყვარულე ქმარი,რომელიც თავისი გადამეტებული ყურადღებით ხანდახან თავსაც კი აბეზრებდა, მაგრამ დღეს? უცნაური გაუცხოვების გრძნობა შეჰპარვოდა მთელს სხეულში მალულად და ავის მომასწავლებლად დაძაბულიყო.მაშინ როდესაც სიგიჟემდე ენატრებოდა მისი სურნელი,მისი შეხება,თუნდაც ალერსი,დღეს ამ ყველაფერზე ისე ცივად უთხრეს უარი თითქოს უმნიშვნელო,რიგითი ქალი ყოფილიყო იმ ადამიანისთვის რომელსც თუ მის სიტყვებს დავუჯერებდით მზე და მთვარე ერთდროულად ამოსდიოდა ნინა დოლიძეზე.ბუზებივით თავს დახვეული აბეზარი ფიქრები მოიშორა და ტანი ფუმფულა პირსახოცით შეიმშრალა.შიშველ სხეულზე ხალათი მოიცვა და თმა ხის სარჭით დაიმაგრა კეფაზე.შიშველი ფეხებით დატოვა აბაზანა და საძინებელში შესულმა ცარიელ საწოლს გადახედა.არ ამოსულა,ისევ იქ იყო...მისი საძინებლიდან შორს და კაცმა არ იცის რაზე საუბრობდა ლევანთან. ცნობის მოყვარეობამ თავისი გააკეთა, საძინებელი დატოვა და ფეხ აკრეფით გაემართა კიბის მიმართულებით რომლიდანაც ხელისგულივით ჩანდა უზარმაზარი სასტუმრო ოთახი.კიბის თავში მდგარი სიტყვებს ვერ არჩევდა,მაგრამ კარგად ხედავდა ოთახში რა ხდებოდა.გიგაურს თეთრი პერანგის სახელოები იდაყვებამდე აეკეცა,სავარძელში იჯდა და წინ გამოშლილი გრძელი ფეხებით ირონიულად უყურებდა მის სიახლოვეს მდგარ ლევანს,რომელიც გაცხარებით უხსნიდა რაღაცას...ეს კი თითქოს დასცინოდა,აგდებით უღიმოდა და შიგადაშიგ ზიზღნარევ ღიმილს,ირონიას ანაცვლებდა.ასეთს პირველად ხედავდა,ლუკა არასდროს ექცეოდა ლევანს ასეთი ზიზღით,მეტიც ყოველთვის სანდო ადამიანად მიიჩნევდა და მისდამი დამოკიდებულება პატივისცემას და რიდს უფრო ჰგავდა ვიდრე ზიზღს და ირონიას.დღეს კი...ორი თვის, შემდეგ თითქოს მისი ქმრის ტყავში გადაცმული სულ სხვა ადამიანი იჯდა საკუთარი სასტუმრო ოთახის შუაგულში.თვალს არ აშორებდა ნინა ქმარს და კისერში მოწოლილ გულს რომელიც ისეთი სიჩქარით უცემდა,ძალით აჩერებდა მკერდში.ერთ ადგილზე გაყინული მიშტერებოდა საყვარელ ადამიანს რომელიც ზედმეტად სხარტად წამოდგა სავარძლიდან, ვისკის ჭიქა რომელიც მანამდე ხელში ეჭირა ხმაურით დადგა მაგიდაზე და სიგარეტის კოლოფს დაუწყო ძებნა.ერთი ღერი ტუჩებს შორის მოიქცია და მოუკიდა.ისევ ეწეოდა,თვეების შემდეგ ისევ ეწეოდა.ფიქრის თავი აღარ ჰქონდა,საძინებელში დაბრუნდა და საწოლის მარცხენა მხარეს დაიკავა ადგილი,ზურგით ბალიშებს მიეყრდნო და ჩაბნელებულ ოთახში ისე აცეცებდა თვალებს როგორც სხვა განზომილებაში აღმოჩენილი ადამიანი.ვერ გაიგო როდის წაართვა ძილმა თავი,როგორ ჩაეძინა, არც ლუკას საძინებელში ამოსვლა უგრძვნია არც მისი თბილი ხელების სეხება მძინარეს ძლიერად რომ ხვევდა მკლავებს და მთელი ღამის განმავლობაში არ აძლევდა საშუალებას სანტიმეტრით მაინც მოშორებოდა მის სხეულს.დილით ფანჯრიდან შემოპარულმა მზის სხივებმა გააღვიძა,ღამით ფიქრებისგან გადაღლილს ფარდის დაშვება დავიწყებოდა,მაღალი შუშიდან შემოპარული სხივები სახეზე ეცემოდნენ და ნელ-ნელა ინაცვლებდნენ ზემოთ, ჯერ საწოლის თავზე შემდეგ კი კედელზე.გაჭირვებით დააშორა ქუთუთოები ერთმანეთს, საწოლიდან წამოიწია და მარჯვენა მხარეს გადახედა.ხელ უხლებელი იყო ყველაფერი,გიგაურს ღამე საძინებელში არ გაეტარებინა.დოლიძეს გული უცნაურად შეეკუმშა და საწოლიდან წამოდგა,თხელ პენურაზე ხალათი მოიცვა და ოთახი დატოვა.
************
სამზარეულოში იჯდა ლუკა გიგაური,მოშვებული ჰალსტუხით და სამ ღილზე გახსნილი შავი პერანგით.ყავას სვამდა კარის ზღრურბლზე ნინა რომ გამოჩნდა, რომელმაც ნაწყენი სახით გადახედა ჩაწითლებული თვალის გარსით მომზირალ ქმარს და ქურასთან მოფუსფუსე შუახნის ქალს მიმართა:
-მზიკო,ყავა თუ შეიძლება.
-დიახ ქალბატონო.-ზემოდ ხსენებულმა მზიკომ,სანდომიანი სახის ფუმფულა ქალმა, სხარტად გააწყო სუფრა საუზმით და მდუმარედ მყოფი ცოლ-ქმარი მარტო დატოვა.
-რა ხდება ლუკა?-გიგაურის ჩუმად ყოფნა ნერვებს უშლიდა ქალს,ვეღარ მოითმინა და პირველმა დაარღვია აუტანლად ჩამოწოლილი სიჩუმე.
ლუკამ ტელეფონიდან მზერა ცოლზე გადაიტანა და მხრები აიჩეჩა.
-ჯანდაბა...სალაპარაკო არაფერი გვაქვს?-კოვზი ხმაურით დააგდო დოლიძემ და ყავა მოსვა.
-რას ითხოვ ძვირფასო?-როგორც იქნა იკადრა ტელეფონისთვის თვალის მოშორება.მადიდაზე დადო და ქალს თვალი-თვალში გაუყარა.
-გაუცხოვდი...
-გეჩვემება,უბრალოდ ბევრი საქმეები მაქს...
-საქმე ყოველთვის ბევრი გქონდა, მაგრამ სხვა საძინებელში არასდროს დაწოლილხარ...ამ ორ თვეში რამე შეიცვალა?-თავის შეკავებას კი ცდილობდა ქალი, მაგრამ ხმა მაინც გაუტყდა.საშინლად უჭირდა სიმშვიდის ნიღბის მორგება,მაშინ როდესაც მთელი გულ მუცელი ეწურებოდა და უცნაირი შიში ისე უძვრებიდა თითოეულ უჯრედში თავადაც ვერ ხვდებოდა მიზეზს...
-დავიღალე და არ მინდოდა ჩემს დაძაბულ აურას შენზეც ემოქმედა,ამ ორ თვეში იმდენი საქმე დაგროვდა...ყველაფერი ყირაზე დამხვდა.არც კი ვიცი საიდან რისი მოგვარება დავიწყო..მაპატიე ძვირფასო, სათანადო ყურადღება თუ ვერ დაგითმე.-სკამიდან წამოდგა ლუკა და ტელეფონს წამოავლო ხელი.-ლევანი მოვიდა,მე კომპანიაში მივდივარ.-კარის მიმართულებით გაემართა ნინას ხმამ რომ შეაჩერა.
-ასე მიდიხარ?-წარბები შეეკრა ქალბატონ ნინას და გაოცებული უყურებდა ქმარს.
"შენი დედაც"-გონებაში გემრიელად შეუკურთხა ლუკამ და ღრმად ჩაისუნთქა შემდეგ კი ფართო ღიმილით შეტრიალდა ქალისკენ.
-დროებით საყვარელო.-მისკენ დაიხარა და სურნელოვან თმაზე ფრთხილად შეახო ტუჩები,აკოცა და გველ ნაკბენივით მოშორდა,სწრაფად შეტრიალდა და ჩქარი ნაბიჯით დატოვა ჯერ სამზარეულო,შემდეგ კი სახლი.
*********
მთელი გზა უმძრახებივით იმგზავრეს.ლუკა საკუთარ ფიქრებს ჩაღრმავებოდა,არც ლევანი ცდილობდა სალონში უსიამოვნოდ ჩამოწოლილი სიჩუმის დარღვევას.როგორც ყოველთვის წარბ გაუხსნელი,გაყინული სახით იჯდა და თევზივით გაყინული თვალებით ბურღავდა წინა სავარძლის საზურგეს.ქალაქში გადატვირთული მოძრაობის გამო,ნახევარი საათი მოუწიათ გზაში ყოფნა. როგორც იქნა შეჩერდა მანქანა,მრავალ სართულიანი შუშის შენობის წინ.მანქანიდან გადმოსვლამდე ღრმად ჩაისუნთქა გიგაურმა და ერთი ნაბიჯით დაწინაურებულ თანაშემწეს ფეხდაფეხ მიჰყვა.
-თათბირი ოც წუთში დაიწყება,დავაგვიანეთ.-ფოიეში შესულმა ლევანმა გეზი პირდაპირ ლიფტის მიმართულებით აიღო.-დირექტოთა საბჭო შენს დაბრუებას ელოდება,კითხვები ექნებათ და ალბათ ამომწურავი პასუხების გაცემა მოგიწევს.
-გასაგებია.-ლიფტის კაბინაში მის გვერდით დაიკავა ადგილი გიგაურმა.
-უცხოელ პარტნიორებზე გკითხავენ,შევეცადე დამეზუსტებინა თათბირის დღევანდელი თემა...მთლად ტყემალზე რომ არ აღმოვჩნდეთ.საზღვაო კურორტებზე მშენებარე სასტუმრო კომპლექსების თემასაც შეეხებიან...როცა მიხვდები რომ პასუხები აღარ გაქვს უბრალოდ მაცადე, მე ვილაპარაკო.
-ეს ყველაფერი შპარგალკასავით ფურცელზე რომ ჩამოგეწერათ და თათბირის წინ მოგეცათ არ ჯობდა?-გაეცინა ლუკას და ლიფტიდან პირველი გამოვიდა.
-სასაცილოდ ნამდვილად არ გაქვს საქმე...არეული სიტუაცია დატოვა შენმა წინამორბედმა...
-და მე მწმენდავის ფუნქცია მაკისრია...-მხრები აიჩეჩა ლუკამ-გავასუფთაოთ სხვისი მოჯმული ისე სუნმა რომ არ შეაწუხოს გერშემო მყოფნი...
-არც უმაგისობაა...
-ჰოდა გაიღიმე, შეჩ*ემა-სათათბირო ოთახის კართან შემდგარმა ლუკამ ირონიული ღიმილით შეხედა მამაკაცს-ცხოვრება მშვენიერია,როცა იცი რომ სადღაც არსებობს ტიპი, რომელიც შენს განავალს აასუფთავებს..ანუ მე...ზედმეტად სტრანი სიფათით მოძრაობ.
ლევანს პასუხი არ გაუცია მის ირონიულ ღიმილს წარბ შეუხრელად შეხედა,შემდეგ ღრმად ჩაისუნთქა და ოთახის კარი შეაღო.
-მიბრძანდით.
მოზრდილი ოთახის შუაგულში, რგვალ მაგიდასთან,დაახლოებით ათიოდე პიჯაკიან მამაკაცს დაეკავებინა ადგილი და მისი გამოჩენისთანავე თითქმის ყველამ ერთ დროულად შეწყვიტა ერთმანეთთან საუბარი.ათმა წყვილმა თვალმა გადაინაცვლა კარის ზღურბლზე მდგარი გიგაურისკენ და შემდეგ ათივე სანიმუშო მოსწავლესავით წამოიშალა ფეხზე.
-დილა მშვიდობისა!-მშრალად მიესალმა დამხვდურთ გიგაური და მაგიდასთან მდგარი ორი თავისუფალი სკამიდან ერთ -ერთზე დაიკავა ადგილი. მათ გულითადად ფარისევლურ მოკითხვებს ყალბი ღიმილით გასცა პასუხები და მალევე მოუწოდა საქმეზე გადასვლისკენ.
-დღეის მდგომარეობით ბირჟაზე, საკმაოდ მყარად გვაქვს დაკავებული ადგილი და ჩვენი აქციების ფასიც ადრინდელთან შედარებით ხუთი პროცენტით არის გაზრდილი.-მსუქანმა მამაკაცმა,ღიმილით ახარა და ამ დროს ისეთი გამომეტყველება ჰქონდა, გიგაურს სურვილი გაუჩნდა ხმამაღლა დაეცინა მისთვის,თუმცა მალევე მოთოკა სურვილები და ისევ ისეთი მშვიდი სახით განაგრძო თითოეულის შესწავლა.მის გამიცდილ თვალს არ გამოჰპარვია იქ შეკრებილთაგან რომელი წარმოადგენდა მლიქვნელების კატეგორიას,რომელს სანიმუშოდ ჰქონდა მორგებული ნიღაბი და რომელი ვერ ახერხებდა თავისი ნამდვილი სახის დამალვას.კამათში ჩართვას დიდად არ ჩქარობდა,ისმენდა მათ არგუმენტებს პასუხებს კი ლევანისგან იღებდნენ, რომელიც ზედმიწევნით კარგად იგერიებდა მათ შემოტევებს.ყველას ერთი კითხვა აწუხებდა,ბოლოს და ბოლოს გააგრძელებდა გიგაური მუშაობას თუ ახალი გენერალური დირექტორის არჩევა მოუწევდათ.
-ჩემს არ ყოფნაში საქმე ნამდვილად არ გაფუჭებულა, ყველაფერი მშვენივრად მიდის და რატომ მრჩება ისეთი შთაბეჭდილება თითქოს პირი შეკარით ჩემს გადასაყენებლად?-წინ გადმოხრილი იდაყვებით მაგიდის ზედაპირს დაეყრდნო და სათითაოს მოავლო ინტერესიანი მზერა.
-ეს ყველაფერი ჩვენი მუხლ ჩაუხრელი შრომის შედეგია, ბატონო ლუკა!-კისერში წაჭერილი ჰალსტუხი ოდნავ მოუშვა ჟღალი თმა წვერის მქონე მამაკაცმა და უცნაური,მოწითალო ფერის თვალები შეანათა გენერალურ დირექტორს.
-სწორედ ამ მუხლჩაუხრელი შრომის გამო იღებთ მოგების იმ ნაწილს, რითაც ყველა თქვენგანს ნელ-ნელა უსქელდება ჯიბე.-მხრები აიჩეჩა ლუკამ და სავარძლის საზურგეს მიეყრდნო.
-ეს უპატივცემულობაა კოლეგების მიმართ...-აღშფოთდა შუახანს გადაცილებული მამაკაცი.
-ბატონო პეტრე.-ხმამაღლა გაეცინა ლუკას.-ალბათ გავიწყდებათ აქციების 75 პროცენტის მფლობელი ვინ არის...მაინც რომელი თქვენგანი აპირებთ ჩემი ადგილის დაკავებას?-სავარძლიდან წამოდგა და ყველას ცინიკურად გადახედა.-საქმეს დაუბრუნდით,მომდევნო სხდომა ერთ კვირაში გაიმართება და იქ დაწვრილებით მოვისმენ თქვენს მიერ წამოყენებულ კანდიდატურის თაობაზე ინფორმაციას.მანამდე კი იქნებ დროა საუბრის ნაცვლად საქმე გავაკეთოთ და რომელიმე თქვენგანმა მაინც მიხედოს სასტუმრო კომპლექსების მშენებლობის საქმეს, რომელიც ცოტაც და კრახით დაასრულებს თავის ჯერ არ დაწყებულ მოღვაწეობას,იქნებ რომელიმე თქვენგანმა უცხოელ პარტნიორებთან იაროს შეხვედრებზე და დიდი რუდუნებით მოზიდული ინვესტიციები გააკონტროლოს..მაგრამ არაა?! თქვენ რას აკეთებთ? არც არაფერს-გაეცინა და ხელები ფართოდ გაშალა.-დილის ათ საათზე მინიშნავთ არაფრისმომცემ საბჭოს კრებას, რომელზეც ერთ-ერთი ტვინნაღრძობი ადგება და სიტყვით გამოვა იმის შესახებ როგორ "საჩკაობს" ბოსი...და მისი უსაქმურობიდან გამომდინარე მაინც მყარად რომ გვაქვს ბირჟაზე ფეხი მოკიდებული...მერე აჰყვება მეორე მისნაირი და იტყვის, რომ ამ დედამოტყნულ ბოსს არ აქვს რეალურად ტრ*აკი მართოდ ათი სირ*ით შემდგარი დირექტორთა საბჭო, რომელთაც ჩემი კომპანიის თითო ოროლა აქცია აქვთ თავის სახელზე და ეს აძლევთ უფლებას მეე..საკონტროლო პაკეტის მქონეს...მეე, ამ ბიზნესის დამაარსებელს და სულის ჩამდგმელს მონთხოვოს გადადგომა, რათა ვიღაც ჯერ არ გამოჩენილი მეორე სი*რი დასვას გენერალურ დირექტორად.იცი რას გეტყვით ბატონებოო?!-ხმას აუწია და ხელი ძლიერდა დაარტყა მაგიდის ზედაპირზე..-წადით თქვენიც! შეგიძლიათ ადგეთ და ათივემ მიჩივლოთ ნაკლებკორექტულობისთვის.დღეს კი სხდომა დამთავრებულია.
პასუხს არ დალოდებია,გაოგნებული,ყბა დაღებული საბჭოს წევრები დატოვა და ისე გაუჩინარდა შუშის კარს მიღმა.
*******
-მათთან ასეთი საუბრით ფონს ვერ გახვალ-კაბინეტის კარი ზურგს უკან ხმაურით მიკეტა ლევანმა და სავარძელში მჯდარ გიგაურს,წარბ შეკრული მიაჩერდა.-წლებია დირექტორთა საბჭოს გადაწყვეტილებაზეა ყველაფერი და შენ,მათ წინაღმდეგ წასვლის მაგივრად უნდა იზიარებდა მათ აზრს...კომპანია ერთი მთლიანი მანქანაა რომელიც უმნიშვნელო დეტალის გარეშეც ვერ იფუნქციონირებს.
-მაგრამ ზედმეტად მარტივი მოწყობილობაა, რომლის ერთი დეტალს მეორეთი ჩანაცვლებაა ადვილად შესაძლებელია და როცა აქ გადამწყვეტი სიტყვა მაინც საკონტროლო პაკეტის მქონნეს ანუ მე,მეკისრება თამამად შემიძლია დავშალო ეგ შენი მანქანა და ჩემს ჭკუაზე ავაწყო.
-შეგიძლია, მაგრამ გარისკვად არ ღირს.-მხრები აიჩეჩა ლევანმა და მის წინ ,თავისუფალ სავარძელში მოთავსდა.-შენს ზურგს უკან დაახლოებით სამიათასი ადამიანი დგას თავიაანთი უფლება მოვალეობებით.ამდენი წლის შემდეგ არ შეგიძლია ესე ჰარი ჰარალოზე შეცვალო ის რაც წლებია მუშა მდგომარეობაშია და ზედმეტად კარგად ასრულებს თავის მოვალეობას.დირექტორთა საბჭოს, ვერ გააუქმებ..ვერც რომელიმე მათგანს გადააყენებ...
-მაგრამ არც ერთ მუშტად შეკვრა გამოგვივა და მაშინ როდესაც მმართველ გუნდში მელიების მთელი ხროვაა შემოპარული, მფლობელი უბრალოდ იძულებულია მათ ფონზე მგელივით გამოიყურებოდეს.-სიგარეტს მოუკიდა ლუკამ და ღრმად ჩაისუნთქა კვამლი.
-მე ვიცი შენი შესაძლებლობები.-ლევანმაც მოიმარჯვა სიგარეტის კოლოფი, მაგრამ არ გაუხსნია.თითებს შორის ატრიალებდა და მზერას არ აშორებდა გიგაურს.-მაგრამ მე ამავდროულად ისიც ვიცი რა გევალება შენ რეალურად...მაშინ როდესაც ეს მდგომარეობა შენ არანაირ მოგებას არ გაძლევს...და მარტივად რომ ვთქვათ, უბრალოდ შავი მუშის მდგომარეობაში ხარ...უნდა მოდუნდე და ჩვეულებრივად დაიკიდო.
-ცოტა არ იყოს და მაბნევ-სიგარეტის ღერი საფერფლეზე მიაგდო გიგაურმა და ლევანს გამომცდელად დააკვირდა.-ვერ ვიგებ რეალურად რომელ მხარესდ დგახარ...ჩემი, უბრალოდ შავი მუშის თუ, შენი უფროსის...ეს სიტუაცია როგორც უფროსის ერთგულ ხელქვეითს არ უნდა გაწყობდეს, რადგან ფაქტია ეს ყველაფერი მას აზარალებს...
-სადღაც შუაში ვარ.-გაეცინა ლევანს და როგორც იქნა ერთ ღერს მოუკიდა.-მაშინ როდესაც კომპანიის მდგომარეობა ჩვეულ რიტმში მიდის და იმდენად დახვეწილი სისტემა აქვს, ჩვეულებრივად რელსებიდან აცდენა რაღაც სასწაულით თუ მოხდება..იქ საჭირო აღარ არის აუმხედრდე შენი გუნდის იმ მუშა ფუტკრებს, რომელნიც რეალურად შენს გამო კანიდან ძვრებიან.
ნუ, თუნცა ამ ყველაფრიდან თავადაც კარგად ითბობენ ხელს, მაგრამ მთლიანობაში მოგებული მაინც შენ რჩები.
-მე არა..შენი უფროსი..მე უბრალოდ რაღაც გარკვეული დროით განტევების ვაცის ფუნქცია მეკისრება...აწყობილს საქმეს, რომელც შესაძლოა საქმის მწარმოებლის გარეშე უბრალოდ ჩავარდეს..მიმართულებას ვაძლევ, რათა მოსალოდნელი კრახისგან თავი დავიცვათ...შემდეგ გამოჩნდება ის ვინც წესით აქ უნდა იყოს და ჩემს მაგივრად თავად ძვრებოდეს კანიდან..მოითხოვს იმას, რასაც მე საათივით ავაწყობ და კაცმა არ იცის მე რა შემრჩება...-გაეცინა ლუკას და სავარძლიდან წამოდგა,დინჯი ნაბიჯებით მიუახლოვდა ფანჯარას და ბოლომდე გამოაღო.
-არ იცის, მაგრამ შენს პირვანდელ მდგომარეობას ახლანდელი რომ სჯობს..ამაში ვერ შემეკამათები.-ნიშნის მოგებით უპასუხა ლევანმა და ღრმა ნაფაზი დაარტყა.
-გააკეთო ის რაც არ გევალება,ებრძოლო მათ, ვისთვისაც რეალურად შენი პიროვნება იმდენად უცნობია, მეეჭვება ქუჩაში მაინც გადავყროდით შემთხვევით და მოირგო უამრავი ნიღაბი, რომელიც ისე შექმნეს არც კი უკითხავთ ჩემთვის და კითხვა იქით იყოს ეს ნიღბები უბრალოდ მიჭრეს...ჩემი არ არის..ჩემს სახეს არ ერგება და ეს სხეულიც რომელიც დაბადებიდან მაქვს...იმდენად მეპატარავება,სულს მიხუთავს.
-სენტიმენტალური როდის გახდი?რამე გამომრჩა?
-სენტიმენტები არაფერ შუაშია...უბრალოდ გამზადებდნენ იმისთვის რაც ცხოვრებაში არ გიფიქრია და დილით სამზარეულოში შემოსულ ჩემს ნახევრად შიშველ "ცოლოს" რომ გადავაწყდი უბრალოდ სურვილი გამიჩნდა ჯანდაბაში გამეშვა ყველა და ყველაფერი და იქაურობას გავცლოდი.
-იმედი მაქვს სერიოზულად არ ამბობ.-ხმაში შეშფოთება გაერია ლევანს.-იცი ალბათ ისე ვერ მოიქცევი როგორც გსურს და შენი ამ საქმიდან გასვლა არ გასვლაც კი სხვისი გადასაწყვეტია.კარგი, გავალ გავარკვევ რახდება და ცოტა ხანში დავბრუნდები-სიგარეტი ჩააქრო და სავარძლიდან წამოდგა.-რატომღაც აყეფებული "მელიების" დაშოშმინება არამგონია მარტივი საქმე იყოს...უწყინარი ცხოველები აიმხედრე და ამ ყველაფრის შემდეგ უბრალოდ მოდუნებაც კი შენს საწინააღმდეგოდ შეიძლება შემოტრიალდეს.გზა ისე აირჩიე ჩემთვის არ გიკითხია, ახლა იძულებული ხარ ამ გზით იარო,მე კი ფეხდაფეხ გამოგყვე და თვალყური ვადევნო არაფერი შეგეშალოს.-ღრმად ამოისუნთქა ლევანმა და კარისკენ დაიძრა.
-ძიძა, როგორც ასეთი...-ლევანისკენ ზურგით მდგარმა გიგაურმა ისე ამოილაპარაკა არ შემოტრიალებულა,ფანჯრიდან ხელის გულივით გადაშლილ ქალაქის ხედს უყურებდა თვალმოუშორებლად და კაცმა არ იცის რა ცეცხლი ტრიალებდა მის გულში.
************
ესთეტიკური მედიცინის ცენტრში,როგორც ყოველთვის უამრავი ხალხი ირეოდა.დილიდან არ წყდებოდა გამაჯანსაღებელი პროცედურების მსურველთა რიგი, რაშიც დიდი წვლილი სეზონური ფასდაკლების ვაუჩერებს მიუძღვოდა.რეგისტრატურაში მდგარი ახალგაზრდა გოგონა ყალბი ღიმილით, უკვე გადაღლილი ძლივს აბამდა ორ სიტყვას ერთმანეთზე.პარალელურად კი როგორც კი დროს იხელთებდა მოზრდილი ფინჯნიდან ყავის მოზრდილ ყლუპებს სვამდა ცოტა აზრზე მოსასვლელად.
-ჯანდაბა,რა უბედურებაა აღარ მივიდა შვიდი საათიი?!-თეთრ ხალათიანი ახალგაზრდა ქალი, პრეტენზიული ტონით გამოვიდა კუთვნილი კაბინეტიდან და გადაღლილი სახით მჯდარ გოგონას გადახედა.-ნუცა,თუ ღმერთი გწამს ჩემთან აღარავინ ჩაწერო...რა უბედურებაა, რომ კითხო ამ ხალხს ფული არ აქვს...
-სილამაზე მსხვერპლს და საკმაო ხელგაშლილობას მოითხოვს, ქალბატონო ლეა.-გაეცინა ნუცას.
-ღმერთმანი მე რაღა დავაშავე?! ჩემო ხელგაშლილო, ლამაზო გოგოოვ? დილიდან ადამიანის სახე აღარ მაქვს,ვის რამდენი პრიშიკი აქვს სახეზე და ეს გამონაყარი, მესტუალური ციკლის დარღვევის ბრალია თუ კუჭნაწლავის არასწორად ფუნქციონირების მაგას ვარკვევ...აღარც სილამაზე მინდა,აღარც ჭამა და აღარც ციკლიიი...ჯანდაბა,შემშლიან ეს უპატრონოები.-ხელები სასოწარკვეთილმა გაშალა და თითით ჭერის მიმართულებით ანიშნა.-აქ არის უფროსი?
-კი, დაბრუნდ ...თქვენ ბოლო პაციენტი გყავდათ,რომ დაბრუნდა.-გაეცინა ნუცას და აწკრიალებულ ტელეფონს დასწვდა,ლეამ კი მეორე სართულისკენ აიღო გეზი და ისე სწრაფად აირბინა კიბეები თითქოს მანამდე მას არ ეწუწუნა დაღლილობის შესახებ.დერეფანი გადაჭრა და ერთ-ერთი კარი ისე შეაღო არც კი დაუკაკუნებია.
-ქალბატონო ნინა!-კომპიუტერის მონიტორს მიშტერებულმა დოლიძემ, წამით მზერა კარის მიმართულებით გადმოიტანა და როდესაც დაუკითხავად შევარდნილის ვინაობა გაარკვია, ისე კომპიუტერს მიუბრუნდა.-ღმერთო ბოს, დაღამდა და იქნებ დროა სადმე წავიდეთ... საშინლად მშია და კუჭი ისეთ დღეში მაქვს მალე დებოშს მომიწყობს.-შეუსვენებლად მიაყარა ლეამ და თან ხელებს აქტიურად იშველიებდა.ბოლოს ღრმად ამოისუნთქა და სავარძელში მოწყვეტით ჩაეშვა.-ნიინ...
-დიეტაზე არ ხარ?-ცალი თვალით გადმოხედა ნინამ და გაეცინა.
-რა დიეტა, ღმერთი გიშველის..მეც ეხლა გაუთხოვარი არ დავრჩე..შეხედე ჩამომდნარი ვარ ისედაც.
-კი,ვარაუდით დადიხარ...
-ღმერთმანი...დამცინი ხო? აბა რაა.. რათქმაუნდა დამცინი..აუ,კარგი რაა ნინა..წავიდეთ გეხვეწები, მართლა სასტიკად მშია.
-კარგი, ხუთი წუთით მაცადე და წავიდეთ...
-მართლა ქალბატონო..შენც დაქალი გქვია რაა...ვიღაცეებისგან უნდა ვიგებდე შენი ქმარი ბოლოს და ბოლოს თბილ ბუდეს რომ დაუბრუნდაა?!
-გუშინ დაბრუნდა.-წარბები მისდა უნებურად შეეკრა დოლიძეს.-ეს ხალხი მაოცებს, ისეთი რამეები იციან ჩემზე რაც თავად მე არ ვიცი...-კომპიუტერი გამორთო და სავარძლდან უკმაყოფილოდ ტუჩებ დაბუშტული წამოდგა.
-რას იზამ საყვარელოო?! როდესაც ზემოდ ხსენებული ელიტის სრულფასოვანი წევრი ხარ რაღაც რაღაცეებზე უარის თქმაც გიწევს, მაგალითად უკანა პლანზე უნდა გადასწიო შენი ზიზღი ჭორიკანა ხალხთან დაკავშირებით და მორჩილად შეეგუო ფაქტს, რომ ჩვენ,ჩვეულებრივ მოკვდავებს სხვისი ცხოვრდბით ცხოვრება გვიყვარს და ცხვირს იქ ვყოფთ სადაც ქალბატონ ნინას ნერვები ეშლება...
-უიმე,ნეტავ არ გაკლდეს რა.-თვალები სიცილით აატრიალა ნინამ და გამოღებულ კარში პირველი ლეა გაატარა.-გამოადგი ფეხი, მშიაო და მოზოზინობს.
-თქვენც მოგშივდაათ?!-ეშმაკურად გაიცინა ლეამ და ხმას დაუწია.-რაიყო ორთვიანი მონატრების შემდეგ ქმარმა სრულიად გამოწრიტა თქვენი უშრეტი ენერგია ამ ანგელოზივით სხეულიდან?!
-ლეაკო?-პირზე ხელი აიფარა ხმამაღალი სიცილის ჩასახშიბათ ნინამ, მაგრამ ლეამ მოაღო პირი და ბოლო ხმაზე აკაკანდა.
-კარგი..კარგიი...-სულს ძლივს ითქვამდა ლეა.-ვჩუმდებიი...
-ნუციკო..ჩვენ გავდივართ საყვარელო-მიმღებში მისი გამოჩენით გაბადრულ გოგონას მიუბრუნდა დოლიძე.-შვიდზე შეგიძლიათ დაკეტოთ...გოგონები გააფრთხილე...
-ორშაბათამდე ქალბატონო ნინა.
კლინიკა ერთ დროულად დატოვეს,ავტო სადგომამდე მისასვლელი გზა ხმამაღალი სიცილით გაიარეს და ის ის იყო დოლიძემ კუთვნილი მანქანის საჭესთან დაიკავა ადგილი.მისი მობილუტი რომ ამღერდა.ღვედს თავი მიანება და მოზრდილ ხელჩანთაში ტელეფონს დაუწყო ძებნა,როგორც იქნა მიაგნო და ეკრანს დახედა თუ არა წარბები შეიკრა.ოდნავ შესამჩნევად ათრთოლებული თითი, სწრაფად გადაუსვა სენსორზე და მხარსა და ლოყას შორის მოიქცია აპარატი.
-ძვირფასო...-გიგაურის დაბალი,ოდნავ ჩახლეჩილი ხმა თრთოლვით გაუჯდა მთელს სხეულში და გულის ცემის რიტმმა უმატა.-რა გეგმები გაქვს დღეს?
-ლუკა,როგორ ხარ?-მომღიმარ ლეას გადახედა ნინამ და შეუბღვირა, რომელიც სახეზე სიცილით ინიავებდა ხელს.
-კარგად საყვარელო,შენ როგორ ხარ?მისმინე, დღეს საღამოს კერესელიძესთან ვართ მიწვეული ვახშმად...ნინა,მაპატიე აქამდე რომ ვერ გაგაფრთხილე.ერთ საათში გამოგივლი, იმედი მაქვს მოასწრებ მომზადებას.
-ჯანდაბა...-ტუჩები უკმაყოფილოდ დაბრიცა დოლიძემ.-მეზიზღება ეს დაუგეგმავი წვეულებები...
-უბრალოდ საქმეს სჭირდება...მესმის შენი, მაგრამ იმედი მაქვს გამიგებ.
-კარგი...ჩემი გეგმები მქონდა,მაგრამ რა გაეწყობა.ერთ საათში გელოდები...-პასუხს არ დალოდებია ტელეფონი გათიშა და უკმაყოფილო სახით მიაგდო ტორპედოზე.
-რა ხდება, მშვიდობაა?
-ჩვენი გეგმების გადადება მოგვიწევს...ლეაკო, მაპატიე რაა...
-აუუ...ჯერ არ ჩამოსულა შენი ქმარი და უკვე მართმევს შენთან ყოფნის ბედნიერებას.-აწუწუნდა ლეა და გაბუტული ბავშვივით გაბზიკა სავსე ტუჩები.
-კარგი რაა...-მის გამომეტყველებაზე ხმამაღლა გეცინა ნინას და მანქანა ადგილიდან დაძრა.-სახლთან გაგიყვან,შემდეგ კი უნდა მოვემზადო...-ისე ამოიოხრა თითქოს მთელი გული ამოაყოლაო,ცენტრალურ გზაზე ოსტატურად გაიყვანა მანქანა და ორ მიკრო ავტობუსს შორის გამძვრალმა სიჩქარეს მოუმატა.
ვერასდროს იტანდა საზოგადოების იმ ნაწილთან ერთად საღამოს გატარებას, რომელთაც თავი ცისფერსისხლიან არისტოკრატებად მოჰქონდათ და მთელი საღამოს განმავლობაში ვისკის ჭიქით ხელში, წინ და უკან დაბოდიალობდნენ და ქვეყნის ჭორებს ისე განიხილავდნენ თითქოს თავად არ წარმოადგენდნენ საზოგადოებსი იმ ნაწილს, ქვეყნის ბედ იღბალს საკუთარი სურვილების შესაბამისად რომ განაგებდნენ.ესენი იყვნენ: ბანკირები,ბიზნესმენები,პოლიტიკოსები და ყველაზე მეტად რაც აბრაზებდა ის იყო რომ თავადაც ქმართან ერთად მათ ნაწილს მიეკუთვნებოდა. სურდა ეს თავად დოლიძეს თუ არა.
რამდენჯერ ყოფილა ყალბი ღიმილით მჯდარა იმ წვეულებაზე სადაც საერთოდ არ უნდოდა წასვლა, მაგრამ გიგაურს აწყობდა იქ ყოფნა და ისიც როგორც მისი საყვარელი მეუღლე, ძვირადღირებულ კაბაში გაკვეხილი,კისერზე იშვიათი ბრილიანტის ყელსაბამით და თვალებში ჩაბუდებული ზიზღით იჯდა და ყოველი სახლში დაბრუნების შემდეგ გრძნობდა როგორ სტკიოდა სახის კუნთები.როგორ ერეოდა გულ მუცელი და როგორ ბრაზობდა ლუკაზე,იმის გამო რომ მისთვის არც ერთხელ უკითხავს სურდა თუ არა იქ ყოფნა,სადაც თავად ისე გრძნობდა თავს როგორც თევზი წყალში.დღესაც იგივე მეორდებოდა,იძულებული იყო ჩაეცვა საუკეთესო კაბა,გაეკეთებინა დახვეწილი მაკიაჟი და თავი ეიძულებინა რამდენიმე საათი ისე ეფრქვია ფართო ღიმილი, თითქოს ძალიან ბედნიერი იყო რადგან კვლავ წილად ხვდა იმ გაზულუქებულ ხალხთან ერთად ჯდომის ბედნიერება.ესეთ სიტუაციებში ვერ იტანდა გიგაურს და სურვილი უჩნდებოდა მიუხედავად მისდამი დიდი სიყვარულისა საკუთარი ხელით გამოეჭრა მისთვის ყელი, რადგან თავს გამოფენაზე გასატან უიშვიათეს რელიქვიად უფრო გრძნობდა ვიდრე ცოცხალ ადამიანად,ლამაზ ქალად ან თუნდაც საყვარელ ცოლად.
სარკეში კიდევ ერთხელ შეათვალიერა საკუთარი გამოსახულება და თავის ხელში ასაყვანად ღრმად ჩაისუნთქა.შავი,ტანზე მოტმასნილი მუხლს ჩაცდენილი კაბა ეცვა,მოშიშვლებული ზურგით და მკერდთან ღრმა ჭრილით.გრძელი თმა სადად ჰქონდა კეფაზე შეკრული და სადა მაკიაჟით ნამდვილად მოსჭრიდა თვალს საღამოს სტუმრებს.სექსუალური ფორმები შავ კაბას ზედმეტად მიმზიდველად გამოეკვეთა და ფეხზე მორგებული ქუსლიანი ფეხსაცმელებით, ნაზად მიარხევდა მოხდენილ სხეულს.ეზომდე მისასვლელი გზა ამაყი ნაბიჯებით დაფარა და კართან გაჩერებული ჯიპის უკანა სავარძელზე მჯდარ ქმარს მომაჯადოებლად გაუღიმა.რომელიც დაჭიმული ყბის ძვლებით თვალს არ აშორებდა დოლიძეს და თითებს შორის მოქცეულ ტელეფონს ნერვიულად ატრიალებდა.თეთრი პერანგის სახელოები იდაყვებამდე ჰქონდა აკეცილი და მოშვებული შავი ჰალსტუხით,იმდენად სექსუალური მოეჩვენა დოლიძეს ვენებში უნებურად გაეყინა სისხლი,სალონში ჩამოწოლილი სიბნელე სახის ნახევარს უჩრდილავდა გიგაურს.იმდენად დაღლილი ჩანდა,ღიმილისთვის ძლივს დააშორა ტუჩები ერთმანეთს.
ჯიპის გამოღებულ კართან მომლოდინე ლევან ამილახვარმა, დაჯდომისას ღიმილით შშეაშველა ხელი და სავარძელზე მოთავსებულს,ფრთხილად მიუხურა კარი.
-საღამო მშვიდობისა პატარავ-მომღიმარი ქალის თლილი თითები, ფრთხილად მოიქცია მუჭში გიგაურმა და ტუჩებთან მიტანილს ნაზად აკოცა.
- როგორ ხარ?-ხმა ვერ დაიმორჩილა ნინამ და წინ გადახრილი მამაკაცის მკერდს შუბლით მიეყრდნო.ღრმად შეისუნთქა ნაცნობი სუნამოს სურნელი და ცხვირით მამაკაცის კისერს შეეხო,ლარივით დაჭიმულს ნაზად შეახო ტუჩები და გრილ სურნელს შერეული კანის სასიამოვნო არომატზე თვალები ძლიერად დახუჭა.მონატრებულს წამში გაეთიშა გონება და ცხვირში შემძვრალმა არომატმა მთელი სხეული ისე მოუდუნა თავადვე გაუკვირდა.
-დღემ როგორ ჩაიარა?-წარბ შეკრულმა გიგაურმა სარკიდან მომზირალი თანაშემწის თვალები დააიგნორა და ფრთხილად მოიშორა ქალი.
-ნორმალურად,შენთან რა ხდებოდა?-სავარძლის საზურგეს დაუბრუნდა ნინა და კალთაზე დაკრეფილ თითებს დაბნეულმა დახედა.
-ცოტა დამღლელად...ნამდვილად არ ვგეგმავდი დღეს საღამოს სადმე სტუმრად წასვლას, მაგრამ უარის თქმაც არ გამოდიოდა.
-მესმის...-ჩაეცინა დოლიძეს და შემდეგ მთელი გზა ხმა არცერთს აღარ ამოუღია.შიგადშიგ აპარებდა თვალს სავარძლის საზურგეზე კეფით მიყრდნობილი ქმრისკენ, თვალები რომ ჰქონდა დახუჭული და საკუთარ ფიქრებში ჩაძირული თანაბრად სუნთქავდა.მათ სხეულებს შორის გაჩენილი სიშორე მარცხენა მხარეს ისე უყინავდა ქალს, სუნთქვა ეკვროდა...ამღვრეულ ფიქრებს თავს და ბოლოს ვერ უძებდნიდა და ამდენ ხნიანი მონატრებისგან მთელი სხეული უთრთოდა,ერთი სული ჰქონდა შებრუნებულიყო,თავად დაეფარა ის მცირე მანძილი, მიუხედავად თავისი სიმცირისა ზედმეტად დიდი რომ იყო,მოხვეოდა საყვარელ სხეულს და კიდევ ერთხელ აევსო ფილტვები მისი საყვარელი სურნელით ახლა ზედმეტად რომ ეუცხოვებოდა.ხელი არ გაეშვა არასდროს და ბოლოს და ბოლოს აენაზღაურებინა ის მონატრება ზედმეტად მძიმე გადასატანი რომ იყო მისთვის.ხარბად დაეკოცნა ტუჩები,მენთოლის არომატს შერეული სიგარეტის სურნელი რომ დაჰკრავდა და ყოველთვის აგიჟებდა.აგიჟებდა მისი თლილი თითები, ურცხვად რომ დათარეშობდნენხოლმე მის სხეულზე და ყოველი შეხებით გულს ისევ და ისევ უჩერებდნენ,კანს უწვავდნენ და ისე აიძულებდნენ სამყაროს მოწყვეტილიყო და სხვა არარეალურ სამყაროში გადაენაცვლა,თავადაც რომ ვერ ხვდებოდა.უყვარდა ლუკა..სიგიჟემდე უყვარდა და ეს მაშინ მოხდა როდესაც 25 წლისამ პირველად შეამჩნია მამაკაცი,პირველად იგრძნო მისი თითების სიმხურვალე,მისი ტუჩების არომატი და პირველად გადაეშვა მასთან ალერსით ირეალურ სამყაროში.ახლა კი?! ჯანდაბა,ახლა ფიქრიც კი არ უნდოდა მათ შორის მოულოდნელად ჩამოწოლილ სიცივეზე.თვალები აემღვრა დოლიძეს,კისერში გაჩხერილი ბურთი უხმაუროდ გადააგორა და კიდევ ერთხელ გადახედა გიგაურს.შუშიდან გაელვებული გარე განათების სინათლე, შიგადაშიგ მის სახეს გამოკვეთილად რომ აჩენდა და ჩამოწოლილ სიბნელეს დაუკითხავად სწყვეტდა. მამაკაცს , თვალები ისევ დახუჭული გქონდა.მისი მარჯვენა მტევანი, მათ შორის სავარძელზე ესვენა და იმდენად მოუნდა ქალს კიდევ ერთხელ შეხებოდა თავის შესაკავებლად თითების მუჭებად შეკვრა მოუწია.გრძელი,მოვლილი ფრჩხილები ხელისგულებში მტკივნეულად ჩაესო და აიძულა ააზრზე მოსულიყო.

მანქანამ გზიდან გადაუხვია,რამდენიმე მეტრი გაიარა და მაღალი გალავნის ღია ჭიშკარში შეუჩერებლად შესრიალდა, ბაღის სიღრმეში მდგარი სამ სართულიანი შენობა ნაგებობამდე მისასვლელი,მაღალ ხეივანში გაჭრილი სამანქანო გზა წამებში დაფარა და სახლის წინ უზარმაზარ შადრევანთან შეჩერდა.
-მოვედით.-ლევანის ხმამ უხეშად დაარღვია სალონის სიმყუდროვე,გიგაურმა ზანტად გაახილა თვალები და წელში გასწორებულმა ღრმად ამოისუნთქა.
*********
ვახტანგ კერესელიძე, როგორც ყოველთვის დღესაც არ ჰღალატობდა ორ კვირაში ერთხელ გამართული წვეულების ტრადიციას.რომელზეც ყოველთვის უხვად იყრიდნენ თავს დედაქალაქის ნაღები საზოგადოების წარმომადგენლები.აქ ნახავდით ბიზნესმენებს,პოლიტიკოსებს და შოუბიზნესისი წარმომადგენლებს.იმათ ვისი ჯიბეც არასდრო განიცდიდა ფულის ნაკლებობას.სვამდნენ,ეწეოდნენ და დროს კლავდნენ ერთმანეთთან მნიშვნელოვან თუ არც იმდენად მნიშვნელოვან თემებზე საუბარში.ამ წვეულებაზე შეიძლება გაგეგოთ,ეკონომიკურის კრიზისის დაძლევის მრავალი სქემა,აყვავებული დედაქალაქისთვის სამომავლო გეგმები,ბიზნეს გარიგებები,ერთმანეთის გაცნობა.ცხელ ცხელი ჭორები,სპორტული ამბები,მოდის ტენდენციები და მოკლედ თემები, ყველაზე და ყველაფერზე.აქ ამზეურებდნენ ქალბატონები ახალ სამოსს,ძვირადღირებულ სამკაულებს და აქ ჭორავდნენ ზურგს უკან ერთმანეთს.ეს ყველაფერი საშინლად აღიზიანებდა ნინა დოლიძეს, მაგრამ მაინც ღიმილით უგდებდა ჭორაობაში გაქაფულ ქალბატონებს ყურს და ნაკლებად ერთვებოდა მათთან დიალოგებში.დარწმუნებული იყო არც დღევანდელი საღამო იქნებოდა რამით გამორჩეული და სახლისკენ მიმავალს ფეხები უკან რჩებოდა.თვალს არ აშორებდა მის წინ მიმავალი გიგაურის გაშლილ მხრებს და ცდილობდა ფსიქოლოგიურად შემართული შეხვედროდა კარში მდგარ ყურებამდე გაბადრულ მასპინძელს და მის ოცი წლით ახალგაზრდა მოდელ მეუღლეს, რომელიც ორი თავით მაღალი გახლდათ ქონიან ქმარზე და გრძელ ფეხები კიდევ უფრო დაეგრძელებინა ქუსლიანი ფეხსაცმელების დახმარებით,წითელი სხეულზე შემოტმასნილი,მუხლს კარგად აცილებული კაბა ეცვა,მკერდთან დიდი ჭრილით, ძუძუსთავებს ძლივს რომ უფარავდა,ლამაზი თვალები მკვეთრი მაკიაჟით უფრო გაელამაზებინა და მსხვილი,კაცმა არ იცის რამდენად ბუნებრივი ტუჩები წითელი ტუჩსაცხით შეეღება.

-გიგაუროო... Сколько лет, сколько зим...-ხელები ფართოდ გაშალა ვახტანგმა და ლუკას გაწვდილ მარჯვენას, თავისი კოტიტა თითები შეაგება.ძლირად ჩამოართვა და შემდეგ მის გვერდით მდგარი დოლიძე თავით ფეხამდე შეათვალიერა.-მშვენიერო ნინა...
დოლიძეს ხელზე ემთხვია და ისევ ლუკას მიუბრუნდა.-არ ბერდები...
-რა დროს დაბერებაა ჩემო ვახტანგ-გაეცინა ლუკას და მისმა ხელმა გვერდით მდგარი დოლიძის წელზე გადაინაცვლა.თითები, მჭიდროდ შემოეჭდო და ქალი ფრთხილად მიიხუტა გვერდზე.-თან როდესაც გვერდს ჩემი მეუღლის მსგავსი ანგელოზი გიმშვენებს.-ზემოდან დახედა დოლიძეს და თავზე ფრთხილად მიაკრა ტუჩები.
-გიმარათლებს...-გაიკრიჭა კერესელიძე.-მართლაც რომ გიმართლებს...
-მიყვარს, შენი გამართული წვეულებები.-მზერა მამაკაციდან ურცხვად მიშტერებულ ქალზე გადაიტანა და თვალი ღიმილით ჩაუკრა, შემდეგ კი შესასვლელისკან გაემართა და ნინაც ისე გაიყოლა გვერდით წელიდან თითები არ მოუშორებია.
-კარგი დროის გატარებას გისურვებ.
სასტუმრო ოთახში, რომლის კარიც პირდაპირ სახლის უკან ბაღში გადიოდა, წინ და უკან უაზროდ დაბოდიალობდნენ საღამოს სტუმრები.კერესელიძეს დაქირავებული დიზაინერების დახმარებით ვეებერთელა ბაღი წვეულებისთვის გაეფორმებინა და ბაღის შუაგულში განეთავსებინა "ალაფურშეტის" მაგიდა.ჯუჯა ხეები ფერადი ნათურებით მოერთოთ,სახლიდან გამოჭიმულ თოკებზე კი იისფერი ფარნები დაემაგრებინათ, რომელიც ზედმეტად რომანტიულ ერფერს სძენდა გარემოს.ბაღის ბოლოში, სპეციალურად გამართულ სცენაზე ცოცხალი ბენდი კლასიკურ მუსიკას ასრულებდა.რამდენიმე წყვილი კი ნაზად არხევდა მუსიკის ჰანგებზე სხეულს.ნაცნობებთან მოკითხვა, დიალოგების გაცვლის შემდეგ ისე გაქრა გიგაური მის ასავალ დასავალს ვეღარ მიაგნო დოლიძემ და დიდად არც მოუკლავ თავი ქმრის ძებნით,შუშხუნა ღვინოს ფუჟერით ხელში ბაფთებით გაწყობილ სავარძელზე წელში გამართილი იჯდა და ფეხი ფეხზე გადადებული გულგრილად ადევნებდა თვალას ხმამაღალი საუბრით და სიცილით დაკავებულ ქალებს.
-ღვინოს დაიმატებთ?-ვერც კი მიხვდა როდის მიუჯდა ლევან ამილახვარი და ღვინით სავსე ფუჟერი ღიმილით გაუწოდა.
-გმადლობთ-ღიმილიზე ღიმილითვე უპასუხა ნინამ და ფუჟერი ჩამოართვა,ცარიელი კი მაგიდაზე დადგა.-ვერ ვიტან ესეთ თავყრილობებს.
-ხო, მოსაბეზრებელია-გაეცინა ლევანს და ხმას შეთქმულივით დაუწია-ხანდახან ვფიქრობ რა დავუშავე თქვენს მეუღლეს ისეთი, მეც რომ მაიძულებს ამ სიტუაციის ატანას.
-როგორც ყოველთვის გაქრა-გაეცინა ნინას,სასმელი ოდნავ მოჰკიდებოდა და თვალები უბრწყინავდა.-თქვენს შორის ყველაფერი რიგზეა?
-რატომ მეკითხებით?-წარბები შეეკრა ლევანს.
-მომეჩვენა რომ კამათობდით...-ღვინო მოსვა დოლიძემ და გამომცდელად მიაშტერდა ქმრის მარჯვენა ხელს.
-არა..ესეთი არაფერი მომხდარა...უბრალოდ პატარა პრობლემებია და...ცოტა ხნით დაგტოვებთ.-უცებ წამოდგა ფეხზე ლევანი და ისე გაეცალა ქალს გაოცებულმა ნინამ ვერაფერის თქმა ვერ მოახერხა,ტუჩები დაბრიცა,ღვინო ბოლომდე ჩაცალა და სავარძლიდან წამომდგარმა გიგაურის მოსაძებნად ბაღი მოათვალიერა.

***********
სახეზე აკრული ყალბი ღიმილით ესაუბრებოდა მმართველი პარტიის დეპუტატს, რომელიც ინტერესით სავსე მზერით ეკითხებოდა ბიზნესის დღევანდელ მდგომარეობას.როგორც აღმოჩნდა ბატონი შალვა, რაღაც მცირე ბიზნესის წამოწყებას აპირებდა და აინტერესებდა ბაზარზე რა მდგომარეობა იყო.ძლივს დაიძვრინა თავი მისგან და სახლში შებრუნებულმა გეზი საპირფარეშოს მიმართულებით აიღო.საშინლად ჰღლიდა ეს სიტუაცია,პირმომთნე ღიმილი და ვითომ გულწრფელი ინტერესი იმ თემების მიმართ რომელიც სასაცილოდ არ ჰყოფნიდა მარტო დარჩენილს. არასდროს უოცნებია ამ კუთხით წარემართა თავისი ცხოვრება და მაშინ როდესაც ფაქტის წინაშე წარსდგა, სურვილი ჰქონდა მიეფურთხებინა ყველაფრისთვის და ისე გამქრალიყო კაცის შვილს ვერ დაედგინა მისი ასავალ დასავალი.ზედმეტად ფიცხს, თავის გაკონტროლება უწევდა და ეს იმდენად ანგრევდა ნამდვილად არ იყო დარწმუნებული რომ დიდხანს გაძლებდა ამ მდგომარეობაში.დერეფანში ჩაფიქრებული მიაბიჯებდა და ის იყო საპირფარეშოს კარის შეღებას აპირებდა მოპირდაპირე ოთახის კარი რომ გაიღო და ზღურბლზე მდგარმა კერესელიძის ეშხიანმა მეუღლემ ფართოდ გაუღიმა.
-ლუკა...
-გამარჯობაა-კარის სახელურს ხელი ცივად შეუშვა გიგაურმა და ქალისკენ მთელი ტანით შეტრიალებული, კელედს ზურგით მიეყრდნო.
-აქ, არ გელოდი.
-და რატომ?-თვალები დააწვრილა მამაკაცმა და ოდნავ მარცხნივ გადახრილი თავით, ირონიულად შეათვალიერა ქალი.
-ბოლოს, არც ისე კარგად დავასრულეთ და...-ქვედა ტუჩი კბილებს შორის მოიქცია ქალმა.
-რა მოხდა ბოლოს? არ ამიდგაა?-გაეცინა გიგაურს და დერეფანს გახედა,ქალამდე მისასვლელი გზა ორ ნაბიჯში დაფარა და მსუბუქი ხელის კვრით ოთახის შუაგულში შეაგდო.კარი კი ზურგს უკან მიიხურა.
-ეს თამაში მომწონს-კეკლუცად გაეცინა ქალს.
-აქ,შენი ქმარია...
-შენი ცოლიც აქ არის...-კაბა, წვრილი თითების დახმარებით ფრთხილად ააცურა ზემოთ ქალმა და მოშიშვლებული, თეთრი ბარძაყები ბოლომდე გამოაჩინა.-მომენატრე...
-შეგიძლია რამე ისეთი შემომთავაზო მეც რომ მომენატროო?!-გაიცინა ლუკამ და მკლავში ფრთხილად ჩაავლო თითები,თავისკენ დაქაჩა და ზედმეტად ახლოს მყოფს მოშიშველბულ საჯდომზე წაეტანა.
-ჯანდაბა...-გაპობილი ბაგეებიდან ყრუ ოხვრა წასცდა ქალს და ჰაერში აღმოჩენილმა გრძელი ფეხები მჭიდროდ შემოხვია წელზე.გიგაურის ტუჩებისკენ გაწეულმა მის უარზე პრეტენზიულად აიბზუა ცხვირი და როდესაც მამაკაცის კბილები უკვე მოშიშვლებულ მკერდზე წაეტანა წამის წინანდელი უარი უკვე აღარც კი ახსოვდა.სავარძლის საზურგეზე შემომჯდარი ცალი მკლავით მამაკაცის კისერს შემოხვეოდა,მეორე ხელის თითებით კი შარვლის საქამრეს ხსნიდა.ხარბად წაეტანა შარვლის მიღმა შეგრძნობილ სიმაგრეს და სიამოვნებისგან თვალებ მინაბულმა ურცხვი კრუტუნით უფლება მისცა ხელით შეგრძნობილი მთელი ორგანიზმით ეგრძნო.ძლიერ ბიძგზე კბილებს შორის მოიქცია ქვედა ტუჩი და ისე მწარედ იკბინა საკუთარი სისხლის გემო იგრძნო, თუმცა არაფრად დაგიდევდათ,მასზე საფიქრალი დრო ნამდვილად არ ჰქონდა. მამაკაცის მოძრაობას აყოლილი ხარბად ითხოვდა იმაზე მეტს რაც ეძლეოდა და უხეში აქტით განცდილ ტკივილნარევი სიამოვნებისგან, სრულიად საღი აზრიდან გადასული მთელი სხეულით ისე თრთოდა სურვილი ჰქონდა ბოლო ხმაზე კივილით გამოეხადა ეს ყოველივე.
-ჯანდაბა...ჩვეულებრივად მაგიჟებ.-არეული ჩურჩულებდა ქალი და შუბლით გიგაურის შუბლს მიყრდნობილი, წვრილი თითებით ჩაფრენოდა მხრებზე.
-პერანგზე,ტუჩსაცხის კვალს თუ არ დამიტოვებ დიდად დამავალებ.-ქალის სახეზე გაეცინა გიგაურს.
- რატომ,ეჭვიანი ცოლი გყავს?-გამომწვევად გაიცინა ქალმა.
-არა,ეს პერანგი მიყვარს.

ხუთ ფუჟერ ღვინოს, თავისი საქმე გაეკეთებინა,კარგად გრძნობდა თავს დოლიძე და ოდნავ შემთვრალს ჯანდაბაში გაეშვა მთელი დღის დაღლილობა,ეჭვი და უაზროდ არეული ფიქრები, გზა კვალს რომ უბნევდნენ.სასტუმრო ოთახის მიმართულებით მოხდენილად მიარხევდა ტანს და ცდილობდა გაუჩინარებული ქმრისთვის თვალი მაინც მოეკრა.
-ქალბატონო ნინა.-სახლის შესასვლელთან დაბარებულივით აესვეტა ლევანი და თბილად გაუღიმა ქალს.
-ლუკა არ გინახავს?
-ლუკა?-ოდნავ დაიბნა მამაკაცი, მაგრმ თითქოს მალევე მოეგო გონს და ზედმეტად მშვიდი ტონი დაიბრუნა.-თვალი სასტუმრო ოთახში მოვკარი,საპირფარეშოს მიმართულებით მიდიოდა.
-მადლობა ლევან.-გვერდი მშვიდად აუქცია ქალმა და დერეფნის მიმართულებით გაემართა,წელში ამაყად გამართული მიაბიჯებდა და მისი ფეხსაცმელის კაკუნი ყურს ზედმეტად იდუმალი ხმით სწვდებოდა.ის იყო საპირფარეშოს მოძებნას აპირებდა ერთ-ერთი კარი ხმაურით რომ გაიღო და იქიდან გამოსულმა მასპინძლის ახალგაზრდა მეუღლემ, არეული მზერა შეანათა დოლიძეს.წამით მიაშტერდა, შემდეგ კი თითქოს დაიბნაო და ჭრელი თვალები აქეთ -იქით გააცეცა.უკან ერთი ნაბიჯით დაიხია და იმ კარს საიდანაც წუთის წინ თავად გამოვიდა, ზურგით მიეყრდნო.
-ნინა?
-საპირფარეშოს ვეძებდი..კარგად ხარ?-დოლიძის ხმაში მზურუნველი ტონი გაკრთა.
-კი, კი...იცით...ჯანდაბა, მეორე სართულზე წამობრძანდით უკეთესი საპირფარეშოა.
-არაუშავს,მნიშვნელობა არ აქვს.-გაიღიმა ნინამ და კიდევ რაღაცის თქმას აპირებდა ამღერებულმა მობილურმა რომ მიიქცია მისი ყურადღება.სწრაფად ამოაძვრინა ხელჩანთიდან და ეკრანს დახედა,ლამაზად ამოქნილი წარბები შეიჭმუხნა და უკან გატრიალებულმა უპასუხ.
-ჯანდაბა...-მიმავალი დოლიძისთვის თვალი არ მოუშორებია ქალს, ისე ამოიოხრა და მოასწრო სწრაფად მოშორებოდა კარს, რომელიც გაიღი და წარბშეკრული გიგაური გამოჩნდა.უსიტყვოდ,ირონიული სიცილით აუქცია გვერდი ფერ წასულ მასპინძლის მეუღლეს და სწრაფი ნაბიჯით გაემართა სასტუმრო ოთახისკენ.
-გადარჩი.-წარბ შეკრული ლევანი ისე უყურებდა ლუკას, როგორც ბავშვს რომელმაც დააშავა და კუთხეში დადგომას კი იმსახურებდა, მაგრამ მშობელი ჰყავდა ზედმეტად ლოიალური.
-ბეწვზე-ირონიულად გაუცინა ლუკამ და ოთახში გამოჩენილ ცოლს ღიმილით დაუქნია ხელი.-არ წავიდეთ პატარავ?-მიახლოვებულ ქალს თბილად გაუღიმა და მის გამომცდელ მზერას თვალი აარიდა.
-გეძებდი...
-აქვე ვიყავი-მხრები უდარდელად აიჩეჩა და ხელით კარის მიმართულებით ანიშნა.-წავიდეთ,ეს სიტუაცია უკვე მომბეზრდა.
-მასპინძელს არ დავემშვიდობოთ?
-უკვე დავემშვიდობე...წამოდი.-უდარდელი ტონით ამოთქვა და წელზე ფრთხილად შეახო გაშლილი ხელისგული,რითაც საშუალება მისცა კარში პირველი გასულიყო.

****



ღამის პირველი საათი უკვე შესრულებულიყო, უხალისოდ რომ შეაბიჯა დოლიძის ფეხდაფეხ მიმავალმა გიგაურმა სახლში და სანახევროდ მოშვებული ჰალსტუხი ბოლომდე მოიხსნა.სავარძელზე მიაგდო და სახეზე ორივე ხელისგული ჩამოისვა.საშინლად იყო დაღლილი და თავიც ისეთი დამძიმებული ჰქონდა, ეგონა კისერზე მძიმე წონიანი გირები ეკიდა.ტელეფონი,ჟურნალების მაგიდაზე მიაგდო და სიგარეტს დასწვდა,ერთი ღერი ტუჩებს შორის მოიქცია და სასმელების ბართან მისულმა ჭიქა პირთამდე შეავსო ვისკით.ერთ ყლუპად ჩაიყვანა ნახევრამდე და შემდეგღა შეხედა ოთახის ზღურბლზე მდგარ დოლიძეს, ფეხშიშველი რომ იდგა იატაჯზე და ჩამოშლილი თმა მხრებზე ისე ეფინა,სუნთქვის შეკვრამდე მომხიბლავი ეჩვენა.წამით თვალი აარიდა და ჭიქა ბოლომდე გამოცალა.
-შეგიძლია დაისვენო,ძვირფასო.
-შენ?-სახე მოექუფრა ქალს -ლუკა
-საქმეები მაქვს...რასაც ვერ გადავდებ.
-კარგი-მხრები აიჩეჩა ქალმა და ერთ ადგილზე მდგარს ჰაეროვანი ნაბიჯებით მიუახლოვდა.მის წინ,ზედმეტად ახლოს მყოფმა თვალი-თვალში გაუყარა და ისე გამომცდელად დააკვირდა, თითქოს რედგენში ატარებსო.-ღამე მშვიდობისა, საყვარელო...-მომხიბლავად გაუღიმა და ზედ მამაკაცის ტუჩენთან ამოიჩურჩულა.სუნთქვა შეკრული გიგაური, ერთ ადგილზე გაყინულიყო და ურეაქციოდ მიშტერებოდა ქალს, რომელმაც მისი ბაგეებისკენ გაიწია და ის იყო უნდა ეკოცნა,ლუკას ძლიერი თითები მხრებში რომ ჩააფრინდნენ და უკან გაწიეს.
-უბრალოდ,ადი და დაიძინე ნინა...
-შენი დედაც,გიგაურო!-ხელის უხეში კვრით მოიშორა ქალმა და უკან დახეულმა ზიზღნარევი ირონიით შეათვალიერა თავით ფეხამდე.-რა ჯანდაბას აკეთებ?! ღმერთო, მეორე დღეა თავს ისე მარიდებ თითქოს ტიფი მჭირდეს!რა ჯანდაბა გემართება? საყვარელი გყავს?აღარ გინდივარ?
-რა სისულელეს ამბობ?უბრალოდ დავიღალე ნინა და საქმეები მაქვს.
-ფეხებზე მკი*დია შენი წყეული საქმეები!-ხმას აუწია დოლიძემ და სახე იმდენად მრისხანე გაუხდა მისდა უნებურად შეეკრა წარბები მამაკაცს.არ ყვიროდა დოლიძე,სიტყვებს მკაფიოდ და გამოთქმით ამბობდა,რომელიც ბრაზით,წყენით და იმედგაცრუებით გაჟღენთილიყო. ანთებული თვალებით ბურღავდა გახევებულ გიგაურს და ეს მრისხანებაც კი იმდენად უხდებოდა,წამითაც კი არ უკარგავდა მშვენიერების იმ ენით აღუწერელ ელფერს,მხრებში გაშლილი,ამაყად ყელმოღერებული ამბობდა თავის სათქმელს და მამაკაცს ვენებში სისხლს უყინავდა.ერთი ორად იზრდებოდა დოლიძის ფასი და ალბათ რომ არა ეს ზედმედატ ტრაგი კომიკური სიტუაცია, რაშიც მისდაუნებურად გაჰყო თავი,ღიმილით მთელი სახე გაებადრებოდა,თავისუფლად გამოთქვამდა საკუთარ აზრს და შთაბეჭდილებებს ქალის შესახებ და წამითაც კი არ ინანებდა რაოდენ შეასხამდა ხოტბას მის სახელს.სასმელიც თავისას აკეთებდა და ბრაზისგან აკიაფებული თვალები ოდნავ აწყლიანებოდა ნინას, მაგრამ ეს უფრო ალამაზებდა და გიგაურს შეეძლო ხმამაღლა დაეფიცა, რომ ასეთი ლამაზი განრისხებული ქალი მის ცხოვრებაში არასდროს უნახავს.აზრზე ისევ ნინას ხმამ მოიყვანა და გაშტერებული მზერა აარიდა.
-საქმე ყოველთვის გქონდა, მაგრამ ჩემზე,შენს ცოლზე უარი არასდროდ გითქვამს.რა გემართება? რა მოხდა ამ ორ თვეში ისეთი ჩემდამი ინტერესი რომ გაგიქრო.
-ნინა...
-არც კი გაბედო თავის მართლება-თლილი თითი ცხვირ წინ გამაფრთხილებლად გაუბზიკა და ტუჩები დაბრიცა.-შენი ატანაც კი არ მაქვს...ესეთი როდის გახდი? რა ჯანდაბა მოხდა იქ?
-შენი დედაც...-თავზე ორივე ხელი მოიჭირა ლუკამ და ქალს ზურგი აქცია,უმწეო თვალებით მთელი ოთახი მოათვალიერა და მზერა ბრტყელ ეკრანიანი ტელევიზორზე გაუშტერდა,-შენი დედაც!
სიმწრით ჩაეცინა, ისევ ქალისკენ შეტრიალდა და მშვიდი,გაწონასწორებული ხმით გაიმეორა:-ნინა,უბრალიდ წადი და დაიძინე.ღამე მშვიდობისა...
იმედ გაცრუებულმა ქალმა,მის სახეს კიდევ ერთხელ შეავლო მზერა და ერთ ნაბიჯში დაფარა მათ შორის მანძილი.გიგაურის სახე ხელებს შორის მოიმწყვრდია და სანამ რამის თქმას მოასწრებდა მამაკაცი, ველურივით დაეტაკა ტუჩებზე.სუნთქვა შეეკრა მამაკაცს და სახის უკან გაწევა დააპირა, მაგრამ ქალის თითებმა არ გაუშვა,მოკუმული ტუჩებით,ურექაციოდ იდგა და ალბათ რომ არა ის კამერა ტელევიზორის თავთან პატარა,შეუმჩნეველი წერტილივით რომ იყო მაგრამ გიგაურის დაკვირვებულ თვალს არ გამოჰპარვია მისი არსებობა,სიამოვნებით აჰყვებოდა კოცნაში,მწყურვალესავით დაუკოცნიდა სავსე,რბილ, ბაგეებს დოლიძეს და შესაძლოა მეტადაც კი გაგიჟებულიყო.მაგრამ ფაქტი ჯიუტი იყო ოთახში მესამე თვალი მკაცრად აკონტროლებდა სიტუაციას და ამის გამო იდგა ურეაქციოდ,ამის გამო უყურებდა ამღვრეულ, იმედგაცრუებულ,ცრემლიან თვალებში და ამის გამო კიდევ ერთხელ ჩააფრინდა მხრებში თითებით,კიდევ ერთხელს გასწია უკან და კიდევ და კიდევ თქვა უარი მასზე.
-ჯანდაბა-გველნაკბენივით გახტა უკან დოლიძე,ტუჩებზე გაშლილი ხელისგული აიფარა და კბილებით შეუმჩნევლად ჩააფრინდა კანს.სიბრაზე რომ ჩაეხშო,ქვითინად მოვარდნილი იმედგაცრუება რომ დაეოკებინა და კიდევ ერთხელ მყარად ფეხზე მდგარი,ამაყად და გმირულად დახვედროდა საყვარელი ადამიანის უარს.ორ დღეში უკვე მეორედ...
-ნინა-ხმა წამით გაუტყდა გიგაურს
-ღამე მშვიდობისა ლუკა.-ამოიჩურჩულა და ზურგისკენ შეტრიალებული,აუჩქარებლად დაიძრა მეორე სართულზე ასასვლელი კიბეებისკენ,ამაყად აიარა ხის კიბეები,დაერეფანს გაუყვა და საძინებელში შესულმა მშვიდად მოიშორა წყეული კაბა, სუნთქვაში რომ.უშლიდა ხელს.სრულიად შიშველმა შეაღო აბაზანის კარი,თვალი აარიდა საკუთარ ანარეკლს სარკეში და ონკანი გადახსნა.ისე რომ არც დალოდებია გათბობას,დუშიდან წამოსული წყლის ჭავლის ქვეშ თვალებ დახუჭული დადგა და წინ დახრილი თავით ღრმად სუნთქავდა თავის ხელში ასაყვანად,გონებაში ითვლიდა და ცდილობდა აჩქარებული გულისცემის დარეგულირებას.სიმწრისგან გაყინულ სხეულს, გრილი წყალი უარესად უყინავდა მაგრამ ფეხებზე ეკიდა,დაბერილი ნესტოებით სუნთქავდა და სურდა საერთოდ გაეთიშა გონება,გაეჩერებინა გული და ვენებში სისხლი გაეყინა.მისი დამშვიდების მცდელობა ტრაპისკენ დაქანებული წყლის ნაკადს გაჰყვა, თავს ვეღარ მოერია და ბოლო ხმაზე აქვითინებული კაბინის იატაკზე დაეშვა, ემბრიონის ფორმაში მოიკუნტა და სახეზე ორივე ხელისგული აიფარა.
*********
ახალი გათენებული იყო არაკომფორტულად წოლის გამო წელის ტკივილმა რომ გააღვიძა.სავარძელზე ჩასძინებოდა,ძლივს აზიდა სხეული და გაბრუებული საძინებლისკენ გაემართა.ოთახში შესულმა სწრაფად გაიძრო პერანგი,იატაკზე მოისროლა და სააბაზანოს მიმართულებით გაემართა.გრილი წყალი თუ მოიყვანდა აზრზე.დოლიძესთან უსიამოვნო საუბრის გამო გვიანობამდე სვამდა, შემდეგ კი როდის ჩაეძინა ვერ გაიგო...ახლა კი წინა ღამის უაზრო ლოთობას იმკიდა.საკუთარ თავზე ეშლებოდა ნერვები და უარესად ეშხამებოდა განწყობა.საერთოდ აღარ უნდოდა ნინას დანახვა,არათუ მასთან საუბარი.რაზე უნდა ელაპარაკა? ან რა ელაპარაკა ისეთი რითაც შეძლებდა და ნაწყენ ქალს ოდნავ მაინც დაამშვიდებდა? არაფერი..საერთოდ არაფერი...ამ ყველაფერს ღამით ჩატარებული მცირედი გამოძიებისას გარკვეული ინფორმაციაც ემატებოდა.სახლი სავსე იყო კამერებით და თავი რეალითი შოუს მონაწილე უფრო ეგონა ვიდრე ნორმალური,მშვიდად მცხოვრები ადამიანი.სიმშვიდე რა ხილი იყო უკვე დიდი ხანია რაც აღარ იცოდა,ეგ კი არა დაბადებისასაც კი არ ყოფილა მშვიდად.თითქმის ძალით გამოათრიეს უგონოდ მყოფი დედის სხეულიდან.ხმამაღალი ტირილით კი გააპროტესტა მშობელთან დაშორება,მაგრამ მისი ტირილი არაფრად ჩაუგდიათ.ბავშვის გადარჩენისგან გახარებულნი, ერთმანეთს ულოცავდნენ თეთრ ხალათიანი ექიმები,ის კი ტიროდა და ტიროდა.დედა, გონს აღარ მოსულა...ბებია ზრდიდა,მისი გარდაცვალების შემდეგ კი უკვე ათი წლის იყო მამამ მეორე ცოლი რომ შეირთო და ხელმეორედ დაქორწინებიდან შვიდი თვის თავზე თავადაც გადაწყვიტა სხვა სამყაროში გადაბრძანება.დედინაცვალს უპატრონოდ დარჩენილი გერის გაზრდა დიდად არ ხიბლავდა,სახლი გაყიდა და ქირით გადავიდნენ საცხოვრებლად. ერთ დღესაც სკოლიდან დაბრუნებულს სახლში აღარ დახვდა მანანა გეჯაძე,არც იმ ღამით დაბრუნებულა,არც მეორე და მესამე დღეს.შემდეგ კი სამეზობლოში ჭორის დონეზე გავრცელებულმა ინფორმაციამაც მიაღწია მის ყურამდე,ქალბატონი მანანა, თურქზე გათხოვდა და მასთან ერთად დატოვა ქვეყანაო.იმ წელს თორმეტი წლის ხდებოდა,საკუთარ დაბადებისდღეს უპატრონო ბავშვთა სახლში შეხვდა, მის მსგავსად მიტოვებულ ოცდათიოდე ბავშვთან ერთად.აღმზრდელმა ტორტის პატარა ნაჭერზე ჩარჭობილი,ერთიცალი თაფლის სანთელი ჩააქრობინა და თავზე თბილად გადაუსვა ხელი:-სურვილი ჩაიფიქრე პატარავ და აუცილებლად აგისრულდება!"
სურვილი კი ჩაიფიქრა მაგრამ არ ასრულებია,გარდაცვლილ მშობლებს არავინ დაუბრუნებდა საჩუქრად,ვერც ბავშვთა სახლს დააღწევდა თავს სრულწლოვანებამდე და ზუსტად იმ ღამით მიხვდა რომ სურვილების ჩაფიქრებას აზრი არ ჰქონდა.სასწაულები არასდროს ხდებოდა და მათ ვისაც ამ ეგრედწოდებული სასწაულების სჯეროდათ ან ზედმეტად დიდი ფანტაზიის უნარით იყვნენ დაჯილდოვებულნი, ან არა და თავს აჯერებდნენ ამ აბსურდული მოსაზრებით.გამორჩეული მოსწავლე არასდროს ყოფილა, მაგრამ რაც აინტერესებდა ყოველთვის ადვილად ითვისებდა რაშიც ზედმეტად სხარტი აზროვნება და ლოგიკურად მსჯელობის უნარი ეხმარებოდა.თვრამეტი წლის ზარ ზეიმით გამოაცილეს აღმზრდელებმა და გულწრფელი ცრემილისგან დანამულ ღაწვებს დიდხანს იმშრალებდნენ...ის კი სრულიად მარტო აღმოჩნდა დიდი ქალაქის( მაშინ ეგონა დიდი) პირისპირ და წლების უკან კარგად გათვლილი და გააზრებული გეგმით პირველი ნაბიჯების გადადგმა დაიწყო.ეს კი სავალდებულო სამხედრო სამსახური გახლდათ.
*********
თეძოზე შემოხვეული პირსახოცით,წინ გადახრილი სარკეში საკუთარ თვალებს აკვირდებოდა და სიბრაზისგან დაჭიმულ სხეულს ძლივს იმორჩილებდა,ნამსხვრევებად რომ არ ექცია ვეებერთელა სარკე რომლიდანაც ჩაწითლებული ცისფერი თვალები უყურებდნენ.წინა ღამის დაუდევრობის გამო ლინზების ამოღება ვერ მოახერხა და ახლა საკუთარი უაზრო საქციელის შედეგებს იმკიდა, რომელიც სახეზე იყო ცრემლისგან გადადღაბნილი წითელი თვალის გარსის მეშვეობით.სარკეში ყურებას შეეშვა და ნამიან თმაზე გაშლილი ხელისგულები გადაისვა.საძინებელში დაბრუნებულმა, ის იყო კარადის კარი გამოაღო და ტანისამოსის შერჩევას აპირებდა ზურგს უკან,ოთახის კარი დაუკაკუნებლად რომ შემოგლიჯეს და ოთაში წამის მეასედში გავრცელდა ნაცნობი სუნამოს სურნელი.გიგაური შეკრთა და მოულოდნელობისგან დაუპატიჟებლად შემოჭრილი ქალისკენ შეტრიალდა.
-სალაპარაკო გვაქვს!-დოლიძის ხმას ლითონის სიმტკიცე შერეოდა,კარის სახელურს ძლიერად ჩაფრენილიყო და მისკენ შეტრიალებულ მამაკაცს ისე მიაშტერდა თითქოს პირველად ხედავდა.
-რა ჯანდაბაა?-იფეთქა გიგაურმა და თავით ფეხამდე შეათვალუერა მოტკეცილ,მაღალ წელიან ჯინსსა და განიერ სვიტერში გამოწყობილი,თმა გაშლილი ქალი, გაშტერებული რომ მისჩერებოდა მის სიშიშვლეს.ქალს თითქოს პირი გაუშრაო,კისერში ხმაურით გადააგორა მოზრდილი ნერწყვის გორგალი და მისმა თვალებმა ძლიერი ტორსიდან სახისკენ გადაინაცვლა,წარბები შეეკრა,სახეზე მიტკლის ფერი დაედო და წამიერად დაჭიმული სხეული მოწყვეტილი ფოთოლივით აუთრთოლდა.ისე ათვალიერებდა მისი სახის თითოეულ დეტალს, თითქოს პირველად ხედავსო
-აქ, რა ჯანდაბას აკეთებ?!-ხმაში სუსხი გაურია გიგაურმა და სახეზე ორივე ხელი აიფარა, თავის გასაკონტროლებლად კი ღრმად დაიწყო სუნთქვა.
-შენ...შე..ენ...-ენა დაება ნინას და უკან გადაქანებულმა წონასწორობის დასაცავად კარს მიაყრდნო ზურგი, რომელიც ხმაურით მიიკეტა.ლუკამ კი ზურგი აქცია და კარადიდან გამოღებული მოკლე მკლავიანი მაისური სწრაფად გადაიცვა.
-შემომხედე!
-გადი აქედან!-არ შემოტრიალებულა ისე აუწია ხმას.მთლიან სხეულში ერთიანად აუდუღდა სიბრაზე და აკანკალებული ხელებით კარადას მიეყრდნო.არ უნდა დაენახა დოლიძეს ის რაც დაინახა,ეხლა კი თავადაც არ იცოდა რა ჯანდაბა უნდა გაეკეთებინა,არც ის იცოდა დასმულ კითხვებზე რა პასუხები გაეცა და ასეთი უმწეო მდგომარეობა საშინლად აგიჟებდა.
-შემომხედე!!-ვალში არ დარჩენილა დოლიძე და თავადაც აუწია ხმას.-შენ გელაპარაკები, დაყრუვდიი?! ლუკა, შემომხედე!
-დედას შევე*ციი!!-გაშლილი ხელისგული მთელი ძალით მიჰკრა მაღალ კარადას და შემდეგ შუბლით მიეყრდნო.-ნინა, გადი ოთახიდან!
-არსად გასვლას არ ვაპირებ,შემობრუნდი და შემომხედე!-გაჯიუტებას აზრი არღარ ჰქონდა,არც უაზრო კამათს და ღრიალს, ამიტომ თავი ხელში აიყვანა გიგაურმა, ფრთხილად შემოტრიალდა ზურისკენ და ჩახრილი თავი ასწია,სახე გაუსწორა ფერ დაკარგულ ქალს და თვალი-თვალში გაუყარა.-შემოგხედე,მერე?!
-შენ?...ღმერთო...შენ, ვინ ჯანდაბა ხარ?!-სიტყვებს თრთოლლვით უშვებდა ხორხიდან ქალი და დიდი ძალისხმევის შედეგად უკან გაბრუნებულმა ცრემლებმა მაინც უღალატა.თვალის ჯებირები გადმოლახა და ყვრიმალებზე გზები გაიკვლია.ნიკაპი უთრთოდა და მამაკაცის ცისფერ თვალებს მზერას არ აშირებდა. დადენილ ცრემლებს ატანდა სიბრაზეს და ისე იყო დაბნეული არაფრერზე არც ფიქრი შეეძლო და არც ლაპარაკი.მის წინ მდგარი 190 სმ-ს მამაკაცი,ძლიერი,ნავარჯიშები სხეულით,გამოკვეთილი მუცლის პრესით და მხრებით,ნამდვილად არ იყო მისი ქმარი,კაცი რომელიც შეუყვარდა,კაცი რომელსაც დაუფიქრებლად გამოუცხადა თანხმობა ცოლობაზე და საკურთხეველთან მთელი გულით შეჰფიცა ერთგულება.არც ძლიერი ყბები იყო მისი ქმრის,არც წვერის მიღმა დამალული ლოყაზე გაჩენილი ფოსო ასე საგულდაგულოდ რომ ფარავდა შავი,უხეში წვერი.არც ღვინისფერი ტუჩები და არც ჩაწითლებული თვალის გარსიდან მომზირალი,ამღვრეული ცისფერები.ჰგავდა,საშინლად ჰგავდა,მაგრამ არ იყო ლუკა გიგაური....ეს მამაკაცი, ნამდვილად არ იყო ლუკა და ამის გააზრებისგან მიღებულმა პირველმა შოკმა იმდენად შეარყია მთელს სხეულს ძლივს იმორჩილებდა,ძლივს იმორჩილებდა მოვარდნილ ღრიალს, ხორხში რომ ახშობდა.უყურებდა გაშტერებული მამაკაცის ცისფერ თვალებს და არ იცოდა რა შეიძლება მომხდარიყო,რა შეიძლება გაეკეთებინა.გაშლილი ხელისგული ტუჩებზე აიფარა და ღრმად სუნთქვა დაიწყო.მისი ასეთი მდგომარეობის შემხედვარე მამაკაცს სახე მოეღუშა და მისკენ ერთი ნაბიჯი გადადგა,მაგრამ ქალის წინ გაშვერილმა ხელმა ადგილზე მიალურსმა.
-არ მომეკარო!
-ნინა...
-არ მომეკარო...-შეშლილივით გაიმეორა და მუხლებში ძალა წართმეული ისევ კარს მიეყრდნო.-არ მომეკარო...
-მისმინე...
-ღმერთო...ისიც კი არ ვიცი ვინ ჯანდაბა ხარ...ან აქ რას აკეთებ? რატომ ხარ ლუკა გიგაური...არ შემიძლია,ჯანდაბა,აქ რა ხდება? ვინ ხარ? ნამდვილად გავგიჟდები...-ხმას აუწია და თითქმის კიოდა.-რატომ ხარ ჩემს სახლში და სად არის ჩემი ქმარი?
-დამშვიდდი და მომისმინე!-ხელები დანებების ნიშნად ასწია ლუკამ,ღრმად ამოისუნთქა და ხელები კეფეზე შემოიწყო.
-შენ,სრულ ჭკუაზე ხარ?! როგორ დავმშვიდდე როცა არც კი ვიცი ვინ ოხერი დგას ჩემს წინ?
-ნინა, მორჩი ისტერიკებს და ბოლოს და ბოლოს მომისმინე ამის დედაც!-იღრიალა მამაკაცმა და მათ შორის მანძილი ორ ნაბიჯში დაფარა,გაცეცხლებულ ქალს მკლავში ძლიერად სწვდა და თავისკენ დაითრია.-არც მე მსიამოვნებს აქ ყოფნა, ვიღაც დედამოტყნული ლუკა გიგაურის სახელით!-ზემოდან დახედა მრისხანე სახით და მისი თვალებიდან წამოსულმა სუსხმაა წამებში გაიკვლია დოლიძის სხეულში გზა,დაფრთხა და მისი მკლავიდან თავის დახსნას შეეცადა.გრძელი თითები, მტკივნეულად, მარწუხებივით რომ უჭერდნენ და ეგონა სადაც იყო სისხლი მოძრაობას შეწყვეტდა.მაგრამ მამაკაცს სულ ფეხებზე ეკი*და მისი ტკივილისგან დამანჭული სახე, თვალებში უყურებდა და დოლიძეს უარესად აფრთხობდა, რადგან ამ ყინულივით ცივი მზერის იქით საერთოდ ვერაფერს ხედავდა.უსისხლოდ,უემოციოდ,სახე გაყინული, ხორცშესხმულ მონსტრს ჰგავდა და მათ შორის იმდენად დაძაბულიყო აურა,ოთახი დანაღმულ ბრძოლის ველს უფრო ჰგავდა ვიდრე ჩვეულებრივ საძინებელს.ველს, რომელიც იმდენად საშიში და უკონტროლოა არასდროს არავინ იცის როდის იფეთქებს და პირისაგან მიწისა აჰგავს ყოველივეს.
-ხელი გამიშვი...-ხმა გაუტყდა დამფრთხალ დოლიძეს
-მორჩი,გესმის?! უბრალოდ მორჩი და გადი ოთახიდან.დანარჩენს ლევანი აგიხსნის...
-რას ამიხსნის?! -ნიკაპი უთრთოდა ქალს და მზერა მტკივან ხელზე გადაეტანა.
-რაც გაინტერესებს,ეხლა კი ხელს გაგიშვებ,შეტრიალდი და გადი ოთახიდან!შემდეგში როდესაც აქ შემოვარდნას გადაწყვეტ კარზე დააკაკუნე და ნებართვა ითხოვე!-ხელი ცივად შეუშვა და თავად გამოაღო კარი.-გადი!
ქალი ერთ ადგილზე იდგა და გაწითლებულ მკლავს იზელდა ამღვრეული თვალებით.
-გაეთრიე!-იღრიალა გიგაურმა,
ნინამ ერთხელ კიდევ შეხედა,მისი ქმრის ტყავში შემძვრალი უცნობის ყინულივით ცივ თვალებს,კარში ისე გავარდა მხარი უხეშად გაჰკრა,მის ზურგს უკან კი ხმაურით მიჯახუნდა საძინებლის კარი.
დერეფანში შეშლილივით გავარდა და კიბეზე თავპირის მტვრევით დაეშვა..თან უკან ისე იხედებოდა თითქოს მოჩვენება დაინახა და ეშინოდა უკან არ გამოჰკიდებოდა....სახლის კარი გამოაღო და ეზოში გავარდნილმა სირბილით გადაჭრა ბაღი,ბოლოსკენ გაიქცა და მაღალი, დეკორატიული ბუჩქების ხეივანს შეფარებული მიწაზე ისე მოწყვეტით დაეშვა ტკივილისგან ამოიღმუვლა.მაგრამ ეს ტკივილი ახლოსაც ვერ მივიდოდა მის ამღვრეულ გულ მუცელთან.გაურკვევლობაში მყოფი,საშინლად დაბნეული და შეშინებული ასე უმწეოდ ცხოვრებაში პირველად გრძნობდა თავს.აზრზე არ იყო რა ხდებოდა მის ცხოვრებაში,მის სახლში და მის თვალწინ...თავი საღათას ძილით მძინარის პოზიციაში ეგონა და გაცოფებული ხმამაღალი კივილით უშვებდა სხეულიდან უარყოფით ენერგიას.ეზიზღებოდა უცნობი, ამ მასკარადისთვის.ენატრებოდა ქმარი, რომელიც სად იყო ისიც კი არ იცოდა.ბრაზობდა ლევანზე, ამ ყველაფრის საქმის კურსში რომ იყო აშკარად და ისე იქცეოდა თითქოს არც არაფერი ხდებოდა და ბოლოს ბრაზობდა საკუთარ თავზეც, აქამდე რომ ვერ მიხვდა აბსურდული სიტუაციის არსს თუმცა ვერც ეხლა ხვდებოდა და აუცილებლად უნდა აეხსნათ მისთვის ეს ყველაფერი,რასაც დაუყოვნებლივ მოსთხოვდა ბატონ ლევანს.


დოლიძის დაუპატიჟებლად სტუმრობის გამო საშინლად გაბრაზებულმა ლუკამ სწრაფად ამოიცვა ჯინსის შარვალი და ტელეფონზე ლევანის ნომერი აკრიფა,დიდხანს არ დასჭირვებია ლოდინი მალევე გაისმა მამაკაცის ხმა.
-დაუყოვნებლივ გაჩნდი ჩემთან, რაღაც მოხდა.
-რა მოხდა?-დაიძაბა ლევანი.
-მოხვალ და გაარკვევ.-ცივად უპასუხა ლუკამ და ტელეფონი გათიშა.საწოლზე მიაგდო და ორივე ხელი სახეზე ჩამოისვა,მერე ოთახს მოავლო ამღვრეული მზერა და მარჯვენა კედლის კუთხეში, ფრანგულ ჭერზე საგულდაგულოდ მიმალულ კამერას თვალი გაუსწორა,რამდენიმე წამის განმავლობაში ზიზღით უყურებდა და ბოლოს კბილებს შირის გამოსცრა:
-შენი დედას შევ*ეცი, ლუკა გიგაურო!
ტერასაზე,მოწნულ სავარძელში მოთავსებული მამაკაცი მაგიდაზე მოთავსებული ლეპტოპის ეკრანს თვალს არ აშორებდა,წინ გადახრილი იდაყვებით მუხლებს დაყრდნობოდა და ერთმანეთში ახლართულ თითებზე ნიკაპი ჩამოედო.მოზრდილ ეკრანზე მოზაიკასავით იყო დაყოფილი სხვადასხვა ოთახების ინტერიერი და ლაივში უყურებდა იქ განვითარებულ მოვლენებს.ერთი მონაკვეთი რამდენჯერმე გადაახვია და დაძაბული ყბებით მისჩერებოდა, შემდეგ კი თავადაც ვერ გაიაზრა ისე გასწია საჩვენებელი თითი და ნაზად შეეხო დაპაუზებულ ჩანაწერზე ასახულ ქალის ფიგურას.გამოსახულება გაზარდა და გამშრალ ტუჩებზე ენის წვერი გადაისვა.
-ნინა...-ამოიჩურჩულა და წელში გასწორებული სავარძლის საზურგეს ისე მიეყრდნო ქალისთვის თვალი არ მოუშორებია.ლეპტოპის გვერდით მითავსებული ტელეფონი აწკრიალდა,ეკრანისთვის არ დაუხედია ისე უპასუხა,უნახავადაც იცოდა ვინ რეკავდა.არ შემცდარა, ლევანი იყო.
-გისმენ.
-პრობლემაა...-ლევანი აშკარად ნერვიულობდა.
-ვიცი.-სიგარეტის კოლოფს გადასწვდა მამაკაცი და ერთ ღერს მოუკიდა.
-რა უნდა ვქნათ?
-ჯერ არაფერი-ღრმად ჩაისუნთქა სიგარეტის კვამლი მამაკაცმა და ისევ მონიტორს შეხედა.-იქნებ ესეც ჯობდა.ნინა ჭკვიანი ქალია...-ჩაეცინა.-აუცილებლად გაარკვევდა,მაგრამ ზედმეტად ადრე მოხდა ეს ყველაფერი.
-იცი ალბათ უმართავი რომ არის და როგორ ფიქრობ ნინას გვერდით მისი ყოფნა...-პაუზა გააკეთა ლევანმა.
-წამლებს სვამს?!აკონტროლე...ლევან,მე შენ გენდობი და დარწმუნებული ვარ არაფერი მოხდება.დაელაპარაკე ჩემს გოგოს...არ გაგიჭირდება რამის მოფიქრება.მაგათი კატა- თაგვობანა არ გვაწყობს.მაგრამ მაგ ახვარს დედას მოვუ*ტყნავ,ნუ ეხება.-უცებ იფეთქა მამაკაცმა და სავარძლიდან გიჟივით წამოხტა.-ჯერ ის კოცნაც არ მომინელებია...თითი რომ დააკაროს....ბოზ*ის შვილი ვიყო, თითიც რომ დააკაროს შემთხვევით, კანს გავაძრობ.
-მისმინე.-უფროსის მრისხანება არ მოეწონა ლევანს და ხმა დაეძაბა.-შენც მშვენიბრად იცი,საზოგადოებაში ცოლ-ქმრობანას თამაში რამხელა რისკის ტოლფასია...
-მკი*დია...დაელაპარაკე ნინას...უთხარი ვინ ოხერიცაა...აუხსენი რაც გააკეთა მაგ ნაბიჭ*ვარმა! რაც იცი და რაც არ იცი ყველაფერი უთხარი.მის სიახლოვეს გამოჩენა არ არის სავალდებულო....უბრალოდ ჩამოაშორე.გესმის ლევან? ჩემს ცოლს ვერავინ ეხება...ჩამოაშორე ეგ ახვა*რი...
-ჯერ გვჭირდება...-ხმა გაუმკაცრდა ლევანს.-იცი ალბათ რამდენის გაკეთება მოუწევს...ისიც იცი რა დატოვე აქ..ასე რომ ბევრ რამეზე თვალის დახუჭვა მოგიწევს,ყველაფერს ვაკონტროლებ.ერთ ნაბიჯს ვერ დგამს უჩემოდ..მენდე.
-კარგი,ყველაფრის საქმის კურსში მამყოფე და არც ერთი წუთი შენი ყურადღების მიღმა არ დატოვო.კარგად იცი გალიიდან ცხოველი გვყავს გამოშვებული,ღმერთი არ გაგიწყრეს და საყელურზე ხელი არ გაგეშვას.
-კარგი...
-თუ გაგეშვა,იცი როგორც უნდა მოიქცე.-სიგარეტის ნამწვი საფერფლეს დაასრისა და ისევ სავარძელში ჩაეშვა.-უბრალოდ ჩახმახზე თითს გამოჰკრავ და იქ დამთავრდება ყველაფერი.
-კარგი...სიტუაციის მართვა შემიძლია.-დამაიმედებლად ჟღერდა ლევანის ხმა.შემდეგ კი ხაზის მეორე ბოლოს კონტაქტი გაწყდა.მამაკაცმა ტელეფონი მაგიდაზე მიაგდო და ისევ ეკრანს შეხედა,ჩამოზრდილ წვერზე თითები ჩამოისვა და ღრმად ამოისუნთქა.
-როგორ მინდიხარ პატარავ.-ქალის გამოსახულებას შეხედა და სავარძლის საზურგეზე გადაწოლილმა თვალები დახუჭა.
***********
სახლის მიმართულებით მოდიოდა, ეზოში შემოსულ ნაცნობ მანქანას რომ მოჰკრა თვალი და ნაბიჯს აუჩქარა.ხელები დასვრილი ჰქონდა და ფრჩხილებში მიწა შესვლოდა მაგრამ ყურადღება არ მიუქცევია ისე გადაიწია სახეზე ჩამოშლილი თმა.ერთადერთი რაც უნდოდა დაუყოვნებლივ უნდა მიეღო ახსნა განმარტებები ამილახვრისგან, ზედმეტად მშვიდი სახით რომ გადმოვიდა მანქანიდან.მისკენ სწრაფი ნაბიჯით მიმავალი დოლიძე შენიშნა და შუა გზაში შეეგება.
-ქალბატონო ნინა.-გაყინულ სახეზე ნერვიც კი არ უტოკავდა ამილახვარს.ყოველთვის აკვირვებდა ნინას მისი ასეთი უემიციო სახე და ადრე თუ ნერვებს უშლიდა, შემდეგ თითქოს ნელ -ნელა შერჩვია,რადგან მიხვდა რომ მამაკაცს არ შეეძლო ემოციების გამოხატვა.ეხლაც უყურებდა მშვიდი,თითქოს დუნე სახით მდგარს და იმდენად განრისხებული იყო სიამოვნებით შემოარტყავდა უემოციო სახეში გაშლილ ხელისგულს.მაგრამ თავის შეკავება შეძლო,სიბრაზე უკანა პლანზე გადასწია და თვალი -თვალში უტეხად გაუყარა.
-გისმენ!
-სახლში არ შემოხვალთ?
-მირჩევნია სუფთა ჰაერზე მოვისმინო თქვენი აბსურდული ახსნა განმარტებები-ხელები გაშალა ქალმა.-დაიწყეთ ბატონო ლევან და შეეცადეთ დაწვრილებით გამარკვიოთ რა ჯანდაბა ხდება ჩემს თავს.
-იქნებ დაბრძანდეთ?-გრძელი მერხისკენ მიუთითა მამაკაცმა,მაგრამ დოლიძეს ადგილიდან ფეხი არ მოუცვლია.ამილახვარმა ღრმად ამოისუნთქა და თავად დაჯდა მერხზე.ზემოდან დაჩერებულ ქალს ამოხედა და სიგარეტის კოლოფი მოიმარჯვა.-არაფერი არ ხდება განსაკუთრებული.
-ანუ, მე ვთვლი რომ რაღაც განსაკუთრებული ხდებაა?!-ირონიულად შენიშნა ნინამ-ალბათ ფანტაზიის უშრეტი წყარო მაქვს და რაღაცეებს ვაბუქებ..იქნებ არც ვიღაც უცნობია შემოჭრილი ჩემს სახლში,ჩემი ქმრის სახელს და გვარს ამოფარებული და ეს ყველაფერი მეჩვენება? ან, იქნებ არ გაუჩინარებულა ჩემი ქმარი ორი თვის უკან უგზო უკვლოდ და მაშინ როცა მეგონა რომ ბოლოს და ბოლოს დაადგა საშველი და სახლში დაბრუნდა...ჩვენს სახლში,ჩემთან,ხელში სრულიად უცნობი მამაკაცი შემრჩა და რომ არა ჩემი დაუგეგმავი ვიზიტი ჩემი "ქმრის" სახელდახელოდ მოწყობილ საძინებელში კიდევ დიდი ხნის განმავლობაში ვიქნებოდი სირაქლემას პოზიციაში...
ხმას უწევდა ქალი და სიბრაზეს უკვე აღარც მალავდა.ლევანი თვალ მოუშორებლად უყურებდა და არ ჩქარობდა სიტყვის შუაში გაწყვეტას.ელოდა როდის დაიცლებოდა ბოლომდე,მაგრამ დოლიძეს აშკარად პრეტენზიების მთელი არსენალი ჰქონდა და სრულიად სამართლიანად ითხოვდა გაჩენილ კითხვებზე, რომელიც მის თავს დატრიალებულ ზედმეტად ბურუსით მოცულ საქმეს უკავშირდებოდა,ამომწურავი და სწორი პასუხების მოსმენას.დეტალურად ახსნას და ყველაფერში გარკვევას.
-სად არის ლუკა?
-ბატონი ლუკა, კარგად არის და ნამდვილად არ ღირს მის მდგომარეობაზე ნერვიულობა...უბრალოდ...-რამდენიმე წამიანი პაუზა გააკეთა ამილახვარმა და ამ შუალედში ღრმად ჩაისუნთქა სიგარეტის კვამლი.-უბრალოდ თქვენ რაც გევალებათ,ის არის რომ შეძლებისდაგვარად შორს დაიჭიროთ თავი თქვენს სახლში ჩასახლებული მამაკაცისგან თუ ამას სიტუაცია არ მოითხოვს.
-ვერ გავიგე?-სიგარეტის კოლოფი თავადაც აიღო ნინამ და ერთ ღერს მოუკიდა.-ანუ,ჩემი ქმარი ცოცხალია,საღ სალამათი და როგორც სჩანს ჯერ არ აპირებს ოჯახთან დაბრუნებას.ამის სანაცვლოდ კი სახლში გამომიგზავნა მამაკაცი,პირობითად ლუკა, რომლისგანაც თავი შირს უნდა დავიჭირო ამას სიტუაცია თუ არ მოითხოვს?!-გაეცინა ქალს და თითებს შირის მომწყვრდეული სიგარეტის ღერი გრაციოზულად მიიტანა ტუჩებთან.-და იქნებ თქვენ გამარკვიოთ ბატონო ლევან,როგორ უნდა დავიჭირო თავი ამ მამაკაცისგან შორს, როდესაც ეს უკანასკნელი ჩემს სახლშია,გადაადგილდება ყველგან, როგორც სახლის ერთ პიროვნული მფლობელი,იცმევს იმას რაც ჩემს ქმარს ეკუთცნის,ჭამს იმას რასაც ჩემი ქმრის ფულით ვყიდულობთ და ყველა ბედნიერებადთან ერთად რაღაც გაურკვეველ სიტუაციებში ისე რასაც წყეულ წვეულებებზე წინ და უკან სიარულია ისე იქცევა როგორც ჩემი მრავალი წლის კანონიერი მეუღლე.
-მე ყველაფერს ვაკონტროლებ.
-მაინც რას აკონტროლებ?ვერ ვისმენ ამომწურავ პასუხებს ჩემს კითხვებზე ბატონო ლევან!სად არის ლუკა და რატომ ხდება ის რაც ხდება?
-ეხლა ყველაფრის ახსნა არ შემიძლია.-ამოიოხრა მამაკაცმა და ცხოვრებაში მგონის პირველად შეეცვალა გამომეტყველება.-ძალიან გთხოვთ,უბრალოდ მენდეთ და დამშვიდდით...მე ყველაფერს ვაკონტროლებ.აგრეთვე ბატონი ლუკაც და თქვენ ნამდვილად არ გემუქრებათ საფრთხე,მით უმეტეს თუ გაითვალისწინებთ ჩემს რჩევას და მისგან თავს შორს დაიჭრეთ.
-ჯანდაბა.-სიგარეტის ნახევრად ჩამწვარი ღერი მიწაზე მოისროლა ქალმა და ორივე ხელი თავზე მოიჭირა.-ვერ გავრკვეულვარ რა ჯანდაბა ხდება.ლუკას უნდა ველაპარაკო.
-გაგირკვევთ შეძლებს თუ არა თქვენთან გასაუბრებას.-ჯიბიდან ტელეფონი ამოიღო ლევანმა და ის იყო ნომრის აკრეფას აპირებდა, დოლიძის სიცილმა რომ მიიქცია მისი ყურადღება.ქალი გულიანად იცინოდა და ორივე ხელით საკუთარ თმებს ჩაფრენილი,ერთი შეხედვით შეშლილს უფრო ჰგავდა ვიდრე საღად მოაზროვნე ადამიანს.
-მეკაიფებიით?!-სიცილს მორჩა ქალი და სახე ყინულივით გაეყინა.-გამირკვევ შეძლებს თუ არა გასაუბრებას რას ნიშნავს?!მასთან გასაუბრებაზე მისული ბაკალავრის დიპლომიანი ფინანსისტი კი არ ვარ! მისი ცოლი ვარ და ვითხოვ უსიკვდილოდ დამელაპარაკოს.ფეხებზე მკი*დია შეუძლია თუ არა ჩემთან საუბარი-ხმას აუწია ქალმა.-ჩემთან საუბრის დროს სულ რომ მოკვდეს, არ მადარდებს...გესმის? ახსნა განმარტებებს ველოდები მისგან.მაშინ როდესაც მის ერთგულ გოშიას არ შეუძლია ნორმალურად გამარკვიოს რა ჯანდაბა ხდება,კეთილი ინებოს და თავად ამისხნას.
-უკაცრავად.-ყრუდ ამოილაპარაკა ლევანმა და სწრაფად აკრიფა ნომერი,რამდენიმე წამს დაელოდა ბოლოს კი როგორც იქნა გაისმა მამაკაცის ხმა.
-რა ჯანდაბა ხდება?-გიგაურს მკაცრი,შეუვალი ტონი ჰქონდა.
-იცით ქალბატონ...-დასრულება ვერ მოასწრო ისე აართვა ხელიდან ტელეფონი დოლიძემ და იფეთქა:
-მისმინე შე წყეულო,აქ როდესაც ყველაფერი თავზე მენგრევა და შენ სადღაც ჯანდაბაში ხარ...მიგზავნი შენს პროტეჟეს სახლში..ჯანდაბა ლუკა,ჩვენს სახლში! ვალდებული ხარ კეთილი ინებო და გამარკვიო ამ ყველაფერში.
-ნინა...-გიგაური ნამდვილად არ ელოდა ხაზის მეორე ბოლოს ამილახვრის მაგივრად საკუთარი ცოლი თუ შერჩებოდა ხელში და წამით ელდა ეცა,ნაცნობმა ხმამ მიუხედავად მასში გაჟღენთილი დიდი რაოდენობით სიბრაზისა, მაინც სასიამოვნო ჟრუანტელად დაუარა ორგანიზმში და თვალები მისდაუნებურად დაეხუჭა.-პატარავ...
-რა ხედაბ?!-გაცეცხლებულ დოლიძეს არანაირი რეაქცია არ ჰქონდა ქმრის მონატრებულ,გატეხილ ხმაზე. ჯიუტად აგრძელებდა თავისას.
-არაფერი პატარავ,უბრალოდ სიტუაცია მოითხოვს ესე...ძალიან გთხოვ ნინა,ლევანის თითოეულ მითითებას მიჰყევი და ცოტაც მოითმინე, გესმის?ეხლა ყველაფრის ახსნა არ შემიძლია საყვარელო...უბრალოდ ცოტაც მოითმინე.
-სად ხარ, ლუკა?
-მალე დავბრუნდები..ჩემი ხომ გჯერა პატარავ?-იკითხა გიგაურმა და ჩამოწოლილი სიჩუმის გამო ღრმად ამოისუნთქა-ნინა,ჩემი ხომ გჯერა?
-კი-შუბლი შეეჭმუხნა დოლიძეს და პასუხს სანამ გასცემდა წამით შეყოყმანდა.სჯეროდა?! ისეთი არეული იყო ნამდვილად არ იცოდა სჯეროდა თუ არა საკუთარი ქმრის,რომელსაც ყოველთვის ისე ენდობოდა როგორც საკუთარ თავს,მაგრამ ამ ბოლო დროს თითქოს რაღაც მოხდა,რაღაც ისეთი...რამაც ქმრისადმი ნდობაში ბზარები გააჩინა და ამ ყველაფრის გადასახარშად საკუთარ თავში ვერ პოულობდა ძალას,თვალი რომ გაესწორებინა სიმართლისთვის.
-შენთვის ოდესმე რამე მომიტყუებიაა?!
-არ ვიცი,ჯანდაბა, არ ვიცი გესმის?!-იფეთქა ხელმეორედ ქალმა.-არ ვიცი..ამაზე დიდი ტყუილი არსებობს?! გამაგებინე რა თამაშს თამაშობთ შენ და შენი სიფათ მონგრეული მარჯვენა ხელი...რა უბედურებაა?ვინ ოხერია ეს კაცი და რამდენ ხანს იქნებ ჩემს სახლში?!ჩემს სახლში ლუკა...იცი,არეული ვარ...ნამდვილად აღარ ვიცი მჯერა თუ არა შენი,აღარ ვიცი...თითქოს რაღაც შეიცვალა, ვერ გცნობ.როდის გახდი ესეთი?!
-ძვირფასო...მე შენთვის არაფერი მომიტყუებია.-ამოიოხრა გიგაურმა და ხმა შესამჩნევად შეეცვალა.ნინასგან ასეთ საუბარს და მით უმეტეს ასეთი სიჯიუტეს არასდროს იყო მიჩვეული და ეხლა უსმენდა ქალს,რომელიც არასდროს ყოფილა სუსტი და მის მხარს ამოფარებული,არ ყოფილა დამყოლი და სწორედ ეს ხიბლავდა,მისი სიჯიუტე იზიდავდა ანდამატივით და სწორედ ესეთმა ნინამ მოაჯადოვა.სხვებისგან,სხვა უამრავი ერთნაირი ქალისგან განსხვავებულმა ნინა დოლიძემ გააგიჟა და ეხლა როცა უყურებდა,გრძნობდა მის სიჯიუტეს,მის მრისხანებას რაც ნაწილობრივ კი არა სრულად მისი საქციელის დამსახურება იყო ნერვები საშინლად ეშლებოდა.ვერ აიტანდა მის დაკარგვას,ვერც მის წინააღმდეგობას შეეგუებოდა.თან უნდოდა და თან არ უნდოდა მის ხასიათს შესჯახებოდა რქებით.ბოლოს ისევ თავად გადაწყვიტა დათმობაზე წასვლა,თავად დაიხია უკან და ისედაც განრისხებული ქალის უარესად გაგიჟებას მოერიდა.ხმა დაითბო,დაიშაქრა და შეძლებისდაგვარად სევდიანი გაუხდა:-ცოტა ხანს მოუწევს მანდ ყოფნა,შემდეგ კი გაქრება როგორც შენი,ისევე ჩემი ცხოვრებიდან.წარმოიდგიე რომ ის უბრალოდ შემსრულებელია იმ საქმის რასაც მე სიშორის გამო ვერ ვაკეთებ და ეს ყველაფერი ძალიან მალე დასრულდება.უბრალოდ არავინ უნდა გაიგოს ვინაა.ძალიან გთხოვ, მიჰყევი ლევანის მითითებებს პატარავ და ნურაფრის შეგეშინდება.მიყვარხარ გესმის?
-შენს დაკრულზე ვერ ვივლიი...ჯანდაბა,ჩემი ცხოვრება მაქვს,ჩემი გეგმები და არ შემიძლია თავის ისე მოკატუნება თითქოს არაფერი ხდება.-ამოიოხრა დოლიძემ და ატკივებული შუბლი მოისრისა.ეზარებოდა კამათი..არასდროს ყოფილა კამათის მოყვარული, მაგრამ მთელს სხეულში აბობოქრებულ სიბრაზეს ვერაფერს უხერხებდა,თავს ვერ თოკავდა და ამდენი პასუხგაუცემელი კიტხვებისგან მალე შესაძლოა ტვინი გადასწვოდა,ამ მომენტში უბრალოდ გაჩუმება არჩია,კბილები ძლიერდა დააჭირა ერთმანეთს და ისე გამოსცრა:-კარგი,გასაგებია.
-მიყვარხარ.-გაიმეორა გიგაურმა.-და საშინლად მინდა შენთან.
-ჯანდაბაშიც წასულხარ, მანამდე სანამ შენი ფეხით არ მოხვალ სახლში და არ დაასრულებ ამ წყეულ მასკარადს.-ბრაზით გამოსცრა ქალმა და დასჯილი ბავშვივით მდგარ ამილახვარს მკერდზე მთელი ძალით მიახეთქა ტელეფონი.-იდიოტების ხროვა ხართ!
ზიზღით ამოიყვირა და სახლის მიმართულებით ისე წავიდა უკან აღარ მოუხედია.მოხედვას რაღა აზრი ჰქონდა,არ იცოდა,ვერ ხვდებოდა რა გეგმები ჰქონდა მის ქმარს,არც ის იცოდა რა პრობლემები იყო ისეთი რის მოსაგვარებლადაც სხვისი დახმარება ესაჭიროებოდა.არც ის იცოდა, როგორ უნდა დაეხუჭა ამ ყველაფერზე თვალი და მშვიდად,ძველებურად გაეგრძელებინა ცხოვრება.ვერც გამომძიებლობანას თამაშს დაიწყებდა ჯერ ჯერობით მაინც, რადგან ერთიანად მიღებულ ამ გამოუსადეგარ ინფორმაციას თავისი ადგილის მიჩენა სჭირდებოდა.უნდა დამჯდარიყო და ფადაეხარშა ეს ყველაფერი, მაგრამ არც დაჯდომა შეეძლო.ამ მომენტში ვერც საკუთარ ქმარს იტანდა...კაცს, რომელსაც თვალდახუჭული ენდობოდა ყოველთვის და ამ ნდობის გამო იყო ეხლა სირაქლემას პოზიციაში რომ უწევდა ყოფნა.უწევდა თავის მოჩილივით დაკვრა და ყველაფრის პროტესტის გარეშე მიღება, რადგან მოცემულ მომენტში კითხვებზე პასუხები არ ჰქონდა და არც არავინ ჩანდა ისეთი ვინც ამ აბსურდულ სიტუაციაში გაარკვევდა.რა ჯანდაბა უნდა ექნა? ვინ ოხერი იყო მამაკაცი, მის სახლში და სად იყო თავად მისი ქმარსი? აი, ეს სამი კითხვა რომელიც პირველ რიგში იყო პასუხ გასაცემი... დანარჩენს კი ნელ-ნელა გაარკვევდა.
-ეს ნაბი*ჭვარი.-ყრუდ ამოილაპარაკა და სახლის კარი ძლიერად მიიჯახუნა.სასტუმრო ოთახამდე სწრაფი ნაბიჯით მივიდა და ოთახის ზღრურბლზე გახევდა.მამაკაცი ძვირადღირებულ პიჯაკსა და შარვალში, რომელიც სასწაულად იხდენდა მისი გემოვნებით შერჩეულ მისივე ქმარის სამოსს. ყავის ფინჯნით ხელში ღიმილით ესაუბრებოდა მოსამსახურე,ახალგაზრდა გოგონას და თავადაც ვერ მიხვდა ისე მოაწვა სისხლი საფეთქლებზე.ჯიბიდან ამოღებული მობილური კარადაზე დაახეთქა და ხმაურზე მისკენ მოტრიალებულ ორ წყვილ თვალს შეკრული შუბლით გაუსწორა მზერა.
-დილა მშვიდობისა ძვირფასო.-ირონიულად გაუღიმა მამაკაცმა(ან თავად მოეჩვენა ირონიულად,მაგრამ გულწრფელი რომ არ იყო ეს კი დანამდვილებით იცოდა)
-ყავას მიირთმევთ ქალბატონო ნინა?-ფაქტზე წასწრებულივით,მორცხვად დახარა თავი დამხმარე გოგონამ რომელსაც თეკლა ერქვა და ამ წუთს გაახსენდა დოლიძეს მისი ქმრის დაჟინებული თხოვნით რომ მიიღო სახლში ორი წლის უკან.ხერხემალში ავად გასცრა დოლიძეს და ისეთი ცივი მზერით გაბურღა გოგონა,მზერით მოკვლა რომ ყოფილიყო შესაძლებელი თეკლა, უსულოდ ეგდებოდა იატაკზე.
-სიამოვნებით.-სავარძელში ჩაეშვა და ფეხი ფეხზე გადაიდო.ქვემოდან ამოხედა ერთ ადგილზე გაუნძრევლად მდგარ "ქმარს" და ისე დააკვირდა თითქოს რენდგენში ატარებსო.თეკლამ, ფინჯანი ჩამოართვა გიგაურს და სწრაფად გაუჩინარდა სამზარეულოში.
გიგაურმა კი მოშვებული ჰალსტუხი შეისწორა და კარისკენ ისე დაიძრა თითქოს ოთახში მის მეტი არავინ ყოფილიყო.
-არაფრის თქმა არ გინდა?-კართან შეაჩერა ნინას ხმამ.რამდენიმე წამის განმავლობაში ქალისკენ ზურგშექცევით იდგა,შემდეგ ჩაეცინა და მისკენ ფრთხილდა შემოტრიალდა,თვალი-თვალში გაუყარა და წამით უყურებდა, ბოლოს კი გამშრალი ტუჩები ენით გაისველა და მშვიდი ხმით ამოილაპარაკა:
-კარგ დღეს გისურვებ,საყვარელო!

********




სიკვდილის პირას მყოფის,რეალობის ნაბახუსევს ჰგავს შენი ცხოვრების მორიგი პერფორმანსი...ცხოვრების მორიგი დაცინვა,ბედის ირონია...იაზრებ ამ ყველაფერს და ხვდები "შარში" ხარ.შენ არავინ არაფერს გეკითხება,შენ ვერაფერს წყვეტ,უბრალოდ მარიონეტი ხარ.ერთ დროს ცხოვრებით მთვრალი,საშინელი ნაბახუსევით...ამ ყველაფრის გავლის შემდეგ კი ხვდები რომ მოკვდი.უბრალოდ მოკვდი.
სხეულით სიკვდილი,არაფერია სულიერ სიკვდილთან შედარებით.ცოცხალ სხეულში, მკვდარი სული...სულის სიცოცხლე კი სხეულის გალიიდან გაღწევას ნიშნავს.მჭიდროდ ჩარაზული დარაბების დამტვრევას,უსასრულო სივრცეში გაჭრას.სივრცეში, რომელიც მხოლოდ შენია,შენთვისაა და წყლიდან ამოგდებული თევზის ფუნქციას არ კისრულობ.სივრცეში, სადაც მეტი თავისუფლებაა...სხეულის გალია,რთულად აგებული ორგანიზმია.ხუთი ლიტრი სისხლით, რომელიც საწვავის ფუნქციას უფრო კისრულობს,სისხლით რომელიც ამუშავებს რთული ორგანიზმის პატარ-პატარა დეტალებს,რათა თავისი ფუნქცია არ დაკარგონ,რათა იცოცხლო და მნიშვნელობა არ აქვს ვინ ხარ,რას აკეთებ ან რა გაგიკეთებია წყეულ ცხოვრებაში.რა ადამიანი იყავი,ან რა გახდი.ვინ ხარ რეალურად და რამდენად დიდია შენი არსებობის საფასური...იხდის კი ვინმე შენს სიცოცხლეში თუნდაც ერთ თეთრს მაინც?
არ იყო კარგი ადამიანი...არც არასდროს ყოფილა კარგი და სამაგალითო.არც ცივსისხლიანი მკვლელი და რეციდივისტი ყოფილა...იყო კაცი, საკუთარი კაპიკებად ღირებული ცხოვრებით.ხანდახან უინტერესო,რუტინული დღეებით..ხანდახან კი, მრავალფეროვანი და ლაღი.თუმცა ზედმეტად გულჩათხრობილი და ერთმანეთში გათქვეფილი საზოგადოებისგან გარიყული, უფრო კარჩაკეტილი ადამიანის შთანეჭდილებას ტოვებდა.დილის ხუთზე იწყებოდა მისი მორიგი დღის სიცოცხლე,მშვიდი სახით სვამდა საკუთარი ხელით მოდუღებულ ყავას,იცვამდა ფორმას და სახეზე ირგებდა იმ ნიღაბს რომელიც ამა თუ იმ დღისთვის ჰქონდა საგულდაგულოდ შენახული.შემდეგ კი სახლიდან სამსახურამდე მიდიოდა ჩაფიქრებული,შუბლზე გამომჯდარი ლურჯი კაპილარებით,სუფთად წვერ გაპარსული, მუდამ სისუფთავის და სასიამოვნო სუნამოს არომატით გაჟღენთილი.მიდიოდა იქ,საიდანაც სულ სხვა ნიღბის მორგება უხდებოდა და ასე გრძელდებოდა ყოველი დღე თუ ღამე. შემდეგ კი მოხდა ის,რაც არ უნდა მომხდარიყო,გახდა ის,ვისთანაც არანაირი შეხება არ ჰქონია და ყოველი დღის დაღამება მის პირად ჯოჯოხეთად გადაიქცა.სახეები,ზედმეტად ნაცნობი და შესაძლოა ახლობელიც,ხმა გულის გამგმირავი და სულის შემხუთავი.ცეცხლი,ბევრი სისხლი და მუხლებზე დაჩოქილი მამაკაცი სახეზე აფარებული სისხლიანი ხელებით.ალაგ ალაგ ამოგლეჯილი ხორცის ნაჭრებით და შემდეგ ყველაფერი შავმა ბურუსმა შთანთქა.მოკვდა...უბრალოდ მოკვდა და აქ დაიხურა მისი ცხოვრების წიგნიც,რომელიც შემდეგ ისევ გადაიშლებოდა და ისევ ახალი ფურცლის საგულდაგულოდ წაკითხვა მოუწევდა,გაზეპირება,დაზუთხვა და ხელახლა მორგებული მრავალი ნიღაბი.შუბლზე ისევ გამომჯდარი ლურჯი კაპირაები,ისე ვ ათრთოლებული თითები და ღამით ისევ და ისევ საკუთარი ჯოჯოხეთი, რომლის ზღურბლზე მდგარს არც სტუმართმოყვარე მასპინძელი ეგებებოდა და არც კინწის კვრით აგდებდნენ უკან...მოკვდა და სულიერი სიკვდილი,ცოცხალ ორგანიზმში მკვდარი სული...გამორეცხილი თვალები და უემოციო,ცივი ნიღაბი.არავინ იცოდა მისი რეალური სახე,არავინ იცოდა მისი რეალური ემოციები,გრძნობები,არც გახშირებული გულისცემა დაუთვლია ვინმეს მისთვის,არც თვალზე მომდგარი ცრემლი უნახავს ვინმეს და არც ქალივით აქვითინებული უნახიათ.ცივი იყო,ცივი და უემიციო...მაგრამ სანდო იყო,საქმის პირნათლად შემსრულებელი და როდესაც დასრულდებოდა მასზე,მის უკითხავად დაკისრებული მისია...შემდეგ იქნებოდა ახალი სიკვდილი...ოღონდ სხეულით სიკვდილი და სივრცეში გაჭრილის მისი სული ბოლოს და ბოლოს შეძლებდა ლაღად გაშლიდა ფრთებს.
არავის უკითხია მისთვის ამ განაჩენის შესახებ,არავინ დაფიქრებულა მის სისწორეში...არავის ადარდებდა მისი მარიონეტის სტატუსი და არავინ აპირებდა მისთვის ამის თქმას.
შარში იყო.
მანქანიდან პირველი გადმოვიდა და კიბესთან მოუწია უკან ჩამორჩენილ ლევანს დალოდებოდა,რომელიც ამღერებულ ტელეფონს დაჰყურებდა შემდეგ კი სწრაფად უპასუხა.რამდენიმე წუთის განმავლიბაში წინ და უკან მოსიარულე გაცხარებით საუბრობდა ბოლოს კი "-არ ვიცი მოვიფიქრებთ-ო!" მიახალა და ტელეფონი პიჯაკის ჯიბეში ჩაიტენა.
-ბადრი ალასანიასთან, პატარა პრობლემაა-გიგაურს ამოუდგა გვერდში და თითქმის ჩურჩულით უთხრა.
-რა ხდება?-წარბები შეეკრა ლუკას და კიბეებზე შეჩერდა 
-იმედი მაქვს საკუთარი ძალებით გადავწყვეტ...არ ღირს შენი ჩარევა.
-არც მე ვაპირებ ტანკით მისვლას...რა ხდება?!რა პრობლემაა?
-ყოველთვის აპროტესტებდა ჰოლდინგის შვილობილი კომპანიის სახელს და დიდი ხანია საქმიდან გასვლას აპირებს...-ღრმად ამოისუნთქა ლევანმა და სიგარეტს მოუკიდა.-ამ ორ თვიანმა გარღრვევამ კი საშუალება მისცა და შესაძლებელზე მეტად აფართხალდა.საკუთარი წილის უკან გათხოვას და დამოუკიდებლად მუშაობის უფლებას ითხოვს.
-მოდი ჩვენში დარჩეს და შენც კარგად იცი და მეც, აქ რა ჯანდაბისთვის ვარ ხოო-სიგარეტს თავადაც მოუკიდა გიგაურმა.
-აქ არ გვინდა ამაზე საუბარი,იქნებ კაბინეტში ავსულიყავით.-იქაურობა მოათვალიერა ლევანმა
-კაბინეტში საუბრის აუცილებლობას ვერ ვხედავ,კარგად იცი აქ კედლებსაც ყურები აქვს.მით უმეტეს მაშინ როდესაც დირექტორთა საბჭოს თვალში ნაცარს ვაყრით...ფაქტიურად ფსკერზე ვართ და ობშორული კომპანიებიდან მიღებულ დახმარებას,რომელიც მანამდე საკუთარ თავს მოპარა შენმა უფროსმა.უკან დაბრუნება უნდა..ანუ, რა გამოდის? რეალურად ფული არსად წასულა..ბატონ გიგაურს აქვს...საკუთარი ფულით საკუთარ თამაშს თამაშობს და მოგებაც ისე მიაქვს ჯიბეში ამის შესახებ ის ყბადაღებული ათ კაცი გარტყმაშიც არ არის...ეს რაღაც კარგად გათვლილი სქემაა, რომელსაც მაინც გაეპარა ხარვეზი...ბაზარზე ერთი შეხედვით მყარად ვართ.ჩვენი აქციების ფასიც აწეულია, მაგრამ საერთო ჯამში...არ ვიცით რა დაარტყამს თავში ბატონ ლუკას...ან გაგვაკოტრებს,ან აგვაყვავებს
-გაეცინა გიგაურს.-საბოლოოდ კი ფატი ერთია ბატონო ლევან..ტრა*კში ვართ და მე რა როლი მაკისრია აქ? ავდგე და პირწმინდად გავწმინდო გზა ...რათა შემდგომ უპრობლემოდ იაროს შენმა ბოსმა.ესეც კარგი გათვლაა იციი?!
-რისი თქმა გინდა?
-ისეთი არაფრის-მხრები აიჩეჩა ლუკამ-დიდი თამშის მონაწილეები ვართ..ჩვენი ფული ,ჩვენთანაა ოღონდ გაორმაგებული და გაასმაგებული.ჰოდა მარტივია..ავდგეთ და დედა მოვუ*ტყნათ ბატონ ბადრის.-გაიცინა.-არა,პირდაპირი გაგებით...საქმით ბატონო ლევან,საქმით.
-ალასანიას ანგარიშებიდან ფული წამოვიღოთ და ნოლზე დავსვათ?-გაეცინა ლევანს.
-რაღაც ესეთი...-ორაზროვნად გაიცინა ლუკამ-მისი კონტეინერები ხუთშაბათს შემოდის ფოთის პორტში...რა აზრის ხარ სანქციების დაკისრებაზე?!მაგალითად მისი სამაცივრე საქონელი შემთხვევით დაიბლოკა.რადგან ბაზარზე ახალი მოთამაშე გამოვიდა? რას იზამს ბატონი ბადრი? დასახმარებლად ვისთან გაიქცევა? თუ არა მამა მარჩენალთან...თავისი ფეხით მივა იმ გალიაში რომლის კარიც ზედმეტად უცნაურად იკეტება.
-საშიში კაცი ხარ-გაეცინა ლევანს და თითი დაუქნია.
-ჯერ აზრზეც არ ხარ როგორი.-თვალი სიცილით ჩაუკრა ლუკამ და სიგარეტის ნამწვი ნაგვის ყუთში მოისროლა.
-აქ ერთი პრობლემაა-ლიფტი გამოიძახა ლევანმა და დაელოდა როდის ჩამოვიდოდა.-დიდხანს ვერ გავქაჩავთ ესე.უცხოური ბანკებიდან აღებულ სესხებზე პროცენტები ემატება.მალე ყველას ნდობას დავკარგავთ.
-რაც იმას ნიშნავს რომ მომსახურე პერსონალს ხელფასებს ვერ გადავუხდით,ქამრების შემოჭრეა მოგვიწევს.-გიგაური პირველი შევიდა ლიფტში.
-დირექტორთა საბჭოს ამას როგორ ავუხსნით?-კეფა მოიქავა ლევანმა და საწყალი თვალებით გადახედა გიგაურს.
-არაფრის ახსნას არ ვაპირებ...სერთოდაც დირექტორთა საბჭოს გაუქმების დროა.ზედმეტად ჩასვრილი სიტუაცია დამახვედრა შენმა ბოსმა და მე არ ვარ ყოვლის შემძლე ამ განავლიდან ამოსვლაში რომ დავეხმარო.გაკოტრების პირზე ვართ და ამის შესახებ თავიდანვე რომ ამოგეღოთ ხმა დღეს ამ მდგომარეობაში არ ვიქნებოდით.
-ვერ ამოვიღებდით...რადგან ყველას თავისი წილის გატანა მოუნდებოდა და ფაქტიურად ჰოლდინგს სვავებივით დასეულნი ნაწილ-ნაწილ დაგლეჯდნენ.-კაბინეტის კარი შეაღო ლევანმა და პირველი გიგაური შეატარა.-სამასი მცირე კომპანიაა გაერთიანებული ამ ჰოლდინგში და ყველა თავის საქმეს ასრულებს.
-სამასი დედამოტ*ყნული ჭანჭიკი...-შუბლი მოისრისა ლუკამ და ზემოდან დაჩერებულ ლევანს ამოხედა.რანდენიმე წამის განმავლობაში თვალმოუშორებლად უყურებდა ბოლოს კი გაეცინა.-ერთი კითხვა მაქვს.
-გისმენ-წარბები შეკრა ლევანმა.
-არასდროს გაგჩენია სურვილი გოშია ძაღლის მაგივრად,რამე უფრო ჯიშიანი ძაღლი გამხდარიყავიი?!
-ვერ გავიგე?!
-დირექტორთა საბჭო შეკრიბეთ,ერთ საათში სხდომათა დარბაზში დამხვდეს ყველა.
-ესე დაუგეგმავად არ გამოვა.
-მაშინ ყველა დათხოვილია-მხრები უდარდელად აიჩეჩა ლუკამ და ლევანს ხელის აქნევით ანიშნა საქმეს მიხედეო.ამილახვარმა ღრმად ჩაისუნთქა და თავი ხელში აიყვანა წინაღმდეგობა რომ არ გაეწია,კაბინეტის კარი გამოაღო და დერეფანში გასულმა უხმაუროდ გაიხურა.
-თამილა,დირექტორთა საბჭოს სხდომა დანიშნე.ერთ საათში ყველას სათათბირო ოთახში გველოდება ბოსი.-მშვიდი ტონით მიუგო შუახნის ქალს და სწრაფი ნაბიჯით გაემართა დერეფნის ბოლოში ლიფტისკენ.სასწრაფოდ უნდა გასულიყო სუფა ჰაერზე.შენობაში სული ეხუთებოდა და თავს ძლივს იკავებდა, უკვე ყელში ამოსული გიგაურისთვის სათანადო ადგილი რომ არ მიეჩინა.
პროფესიით ფინანსისტი ლევან ამილახვარი,ჯერ კიდევ 25 წლის იყო ლუკა გიგაურთან რომ დაიწყო მუშაობა.გიგაურის ბიზნესი ახალი წამოწყებული იყო და ბაზარზე ფეხის მოკიდებას ცდილობდა უკვე ჭიპ მოჭრილ სხვა ბიზნესმენებთან ერთად.ბუნებით შემტევ გიგაურს, ყველაფერი ადვილად გამოსდიოდა და ერთადერთი რაც აკლდა,სანდო ხალხის ყოლა იყო გვერდში.ლევანი კი მისთვის ზედმეტად სანდო და პერსპექტიულ ფიგურას წარმოადგენდა.ამიტომ ბევრი არ უფიქრია ისე დაიყენა მარჯვენა ხელად და სულ მალე მათი ბიზნესი საქართველოს ფარგლებსაც გასცდა და საზღვრებს მიღმა გაჭრილმა, მალევე მოიპოვა უცხოელი პარტნიორების ნდობა.ნელ-ნელა გაფართოვდა და დღეს დღეისობით უკვე მრავალ ქვეყანაში კარგად ცნობილი, პატარ პატარა ოფისებისგან შემდგარი ჰოლდინგი, რამდენიმე ხაზით მიდიოდა და ეს გახლდათ თანამედროვე ტექნოლოგიები,ღვინის ბიზნესი,სანშენებლო კომპანიები და რესტორნების ქსელი.ყველაფერი მშვენივრად იყო რომ არა გიგაურის ამბიციები,რასაც საზღვრებს მიღმიდან გაურკვეველი ტვირთის შემოტანა და უცხოეთში კერძოდ კი ევროპაში უსაფრთხოდ გატანა წარმოადგენდა.კარგად იცოდა ამილახვარმა, რა იყო ყველაზე მოთხოვნადი ტვირთი და ნელ -ნელა გამოჩენილი ახალ ახალი ზედმეტად უცნაური ბიზნეს პარტნიორების რიცხვიც გაიზარდა.გიგაურს არაფერი არ ადარდებდა, გარდა დიდი მოგებისა და სწორედ ეს იყო უმთავრესი მიზეზიც რის გამოც გადაწყვიტა ამილახვარმა გვერდით გადგომა და უფროსის გადადგმული ყოველ ახალი ნაბიჯს ურეაქციოდ,ყოველგვარი პროტესტის გარეშე ხვდებოდა.გიგაურის ამბიციებმა პიკს მიაღწია და აი,პირველი მარცხიც...რის გამოც იდეაში დაბადებული შემცვლელის გეგმამ მალევე შეისხა ხორცი და ყველაზე აბსურდული ჩანაცვლებაც მოხდა.არ ფიქრობდა ამილახვარი ბუნდოვან მომავალზე,არ სურდა მოსალოდნელი გაურკვეველი სიტუაციების რეალურად აღქმა და ნერვები ეშლებოდა,თავად რომ იყო ამ განავალში კისრამდე მჯდარი.ნერვები ეშლებოდა, ნაპირზე მშრალად გამოსვლას რომ ვერ ახერხებდა და ნერვები უარესად ეშლებოდა ამ ყველაფრის დასრულების შემდეგ ყველაზე დიდი მისიის შესრულება თავად რომ მოუწევდა.ეს მისია კი გიორგი არჩვაძის გაქრობა გახლდათ...მამაკაცის, რომელიც თავად ჩაითრიეს ამ ყველაფერში,თავად გასვარეს საკუთარ განავალში და თავადვე გადაწყვიტავდნენ მის ბედ -იღბალს, როდესაც მის დაგეგმვაში უფლის მეტს არავის მიუღია მონაწილეობა.გააქრობდნენ ისედაც გამქრალ ადამიანს და ამ ყველაფერს ისე მშვიდად უნდა შეხვედროდნენ, თითქოს საბოლოოდ ჰქონოდათ შუბლის ძარღვი გაწყვეტილი.არასდროს ყოფილა და ვერც იქნებოდა ცივსისხლიანი მკვლელი.ახლა კი იჯდა მრგვალ მაგიდასთან,ლუკა გიგაურად წოდებული გიორგი არჩვაძის გვერდში და მისი მკაცრი ტონი ტვინში ჩაქუჩივით ურტყამდა.ცივი ხმა, უსიამოვნოდ უვრცელდებოდა მთელს სხეულში და მონოლოგიდან არც ერთი სიტყვა არ ესმოდა გარკვევით.თითქოს მისი ტვინი პროტესტის ნიშნად ავტომატურად ბლოკავდა ყველა სიტყვას და გონებას გააზრების საშუალებას არ აძლევდა.ისე დამთავრდა სხდომა,ისე შეწყდა ცხარე კამათი არაფერი გაუგია,ფიზიკურად იქ იყო მაგრამ გონება გათიშული თითქოს თვლემდა.არაფერზე ფიქრობდა,არაფერი ესმოდა და ვერაფერს ხედავდა.რეალობაში გიგაურის ხმამ დააბრუნა.მაგიდასთან მხოლოდ და მხოლოდ ის და ლუკა დარჩენილიყვნენ.გამორეცხილი თვალები გაუსწორა მამაკაცს, რონელმაც სიგარეტს მოუკიდა და თვალი-თვალში გაუყარა.
-ამ პრობლემიდან გამოსაძვრომად ფინანსები გვჭირდება, რომელიც რეალურად არ გვაქვს...ამიტომ განვმეორდები,ქამრები კარგად უნდა შენოვიჭიროთ,ბანკმა სამშენებლო კომპანიას ყადაღა დაადო,პროცენტებზე ჯარიმები ემატება,რომლის გადახდის ტრა*კიც არ გვაქვს...ფაქტიურად დარხეული გვაქვს და აქ იმაზე წუწუნი რა შეიძლება და რა არ შეიძლება არ გამოდის,ყველაფერს თუ დაადებენ ყადაღას და გასაყიდად გაიტანენ აბა რაში დამიხარჯია დრო და ენერგია?! არაფერში.....დაბლოკე საბჭოს თითოეული წევრის ანგარიშები და კიდევ უფლება მიეცი ქალბატონი ნინას ესტეთიკურ ცენტრს თამამად დაადოს ყადაღა,მისი გამოსყიდვის ფული არ გვაქვს ანგარიშზე.გართობა დასრულებულია, დროა ჩემმა ცოლმა სხვა უფრო სასარგებლო საქმეს მოჰკიდოს ხელი.-გადაშლილი საქაღალდე ხმაურით დახურა გიგაურმა და ღრმად ჩაისუნთქა სიგარეტის კვამლი.
-მისი ქმარი გაგიჟდება.-ყრუდ ამოილაპარაკა ამილახვარმა.უკვე აღარ მოსწონდა ეს ყველაფერი,ვერც კი მიხვდა ისე დაკარგა სიტუაციის მართვის სადავეები და ეს რეალურად მეორედ მოსვლის ტოლფასი რომ იყო გაფიქრებაც კი არ სურდა.
-მისი ქმარი, დღეს მე ვარ.რაც შეეხება ბატონ გიგაურს...ვერსად ვხედავ.ამიტომ გააკეთე ის რასაც გეუბნები და ბატონ ლუკას თუ პრეტენზიები ექნება,შეუძლია კონსულტაციები ჩემთან გაიაროს.-სავარძლიდან წამოდგა და ლურჯი საქაღალდე აიღო.-მე სახლში მივდივარ,დროა ჩემი ძიძობის მაგივრად რამე სასარგებლო გააკეთოთ ბატონო ლევან ვან.სასარგებლო რჩევა კი უკვე მოგეცით..დარეკე ბანკში და ჯარიმების სანაცვლოდ დაადონ ყადაღა იმ სათამაშოს, რითიც წლებია უაზროდ ერთობა ქალბატონი ნინა დოლიძე.-პასუხს აღარ დალოდებია დინჯი ნაბიჯებით დატოვა სათათბირო ოთახი და გაოგნებული ლევან ამილახვარი მარტო დატოვა.
********
სახლში ახალი შესული იყო დოლიძის მანქანა რომ დააფიქსირა ეზოში.წარბი არ შერხევია მშვიდად ათვალიერებდა სამუშაო მაგიდაზე დახვავებულ საქაღალდეებს.საშინელება ხდებოდა,ბატონ ლუკას თავის დროზე ყველაზე უაზრო თამში ჰქონდა წამოწყებული და საკუთარ მაქინაციებში თავადვე გაურკვევლად დარჩენილი ეხლა იმკიდა ჩადენილის მოსავალს.ფაქტიურად, ჰოლდინგი გაკოტრების პირას იყო მისული რასაც მთებად დახვავებული საქაღალდეები მეტყველებდა.სამშენებლო ხაზს მთლიანად ყადაღა ედო და ჯარიმების რაოდენობა იმდენს ითვლიდა კაცმა არ იცის ამ ყველაფერს რანაირად გაართმევდა თავს,უცხოურ ბანკებთან ნდობა ჰქონდათ დაკარგული. სესხის მიცემას არცერთი გარისკავდა,მაშინ როდესაც სანაცვლოდ არაფრის მიცემა არ შეეძლოთ.ვერც საბაჟოზე გაჩერებულ კონტეინერებს უხერხებდნენ რამეს,რომელიც უკვე ერთი კვირა იყო თანხის ჩარიცხვას ელოდებოდა,თანხა კი ფაქტიურად არ ჰქონდათ.გიგაურის მფლობელობაში მყოფი რამდენიმე აგარაკი და მანქანების კოლექცია ნამდვილად ვერ ამოქაჩავდა ამ ყველაფერს...თავის დროზე გაქნილ გიგაურს, ჭკუა ეხმარა და ეს უძრავი ქონება საყვარელი ცოლის სახელზე გადაეფორმებინა.
-შენი დედაც...-ატკივებული საფეთქლები მოისრისა და მზერა ხმაურით შემოხსნილ კაბინეტის კარზე გადაიტანა, სადაც სახე წაშლილი დოლიძე იდგა და ბრაზისგან ამღვრეული თვალებით ბურღავდა.

-რა ჯანდაბა ხდება იქნებ ამიხსნა?!-კარი ხელის კვრით მიხურა და შუბლ შეკრული გიგაურისკენ დაიძრა.
-რა ხდება ძვირფასო?!-უინტერესოდ იკითხა ლუკამ და ისევ გადაშლილ საქაღალდეს დაუბრუნდა.
-როცა გელეპარაკები, კეთილი ინებე და შემომხედე!-საქაღალდე უხეშად დაუხურა დოლიძემ და მაგიდის ზედაპირზე გაშლილი ხელისგულებით დაეყრდნო.ზემოდან დაჰყურებდა ცივი სახით მჯდომ მამაკაცს, რომელსაც სახეზე ნერვიც კი არ უტოკავდა,მეტიც უკან გაცურდა და სავარძლის საზურგეზე ისე ნებივრად გადაწვა თითქოს ამ ქვეყნად სადარდებელი არაფერი ჰქონოდა.თითები ერთმანეთში ახლართა და მკერდთან დაიკრიფა.
-აბა,გიყურებ.რა ხდება?-ტონი და მიმიკა არ შეუცვლია კაცს.
-ჩემი ანგარიშები და კლინიკა დაყადაღებულია,ეს რას ნიშნავს?
-ბანკთან არ გაგირკვევია მიზეზებიი?!
-კი ბატონო,დავრეკე და მითხრეს რომ სესხის პროცენტებზე დარიცხული ჯარიმების გამო ყველაფერი დამიყადაღეს.-ხმა გაუტყდა დოლიძეს.
-და აქ რამე გაუგებარიაა?! გინდა მე აგიხსნა რას ნიშნავს ყადაღის დადებაა?!
-ცინიზმი საჭირო არ არის...-სახე უარესად გაუმკაცრდა ნინას.- ახსნა განმარტებებს ველოდები... გადაუხდელ ჯარიმებთან მე რა კავშირი მაქვს?
- ჩემგან ელოდები?!-გაეცინა ლუკას და სახეზე ორივე ხელი აიფარა.-კარგი,ძვირფასო "ცოლო" როგორც აღმოჩნდა თქვენი მეუღლე, ზედმეტად არასწორად არჩეული გზით მიდიოდა რაც შესაბამისად მის ფინანსურ მდგომარეობაზე აისახა...მოკლედ, გასაგებ ენაზე რომ გითხრათ ძვირფასო ნინა...გავკოტრდით.აქედან გამომდინარე მოგვიწევს რაღაც რაღაც მავნე ჩვევებზე უარის თქმა...დროებით მაინც.-ხელები თეატრალურად გაშალა და გაფითრებულ ქალს ფართოდ გაუღიმა.-კიდევ გაინტერესებთ რამეე?!
-ამას, ესე არ დავტოვებ.-წელში გაიმართა დოლიძე და დიდი ძალისხმევის შედეგად შეძლო თავის მოთოკვა.
-და რას იზამთ?! პატრულში დარეკავთ?-მის მუქარაზე ხმამაღლა გაეცინა გიგაურს და დახურული საქაღალდე გადაშალა.-დროა უაზროდ გაფლანგული წუთები რამე სასარგებლოში გამოიყენოთ..მაგალითად, სამზარეულოში წაბრძანდეთ და ხახვი დაჭრათ...ხანდახან ის სათამაშოც ფუჭდება რითაც ვერთობით.ეხლა სწორედ ის სიტუაცია გვაქვს..ძვირფასო.
-შე ნაბიჭ*ვარო!-მამაკაცის ირონიულ გამოსვლაზე ერთიანად იფეთქა დოლიძემ და დახვავებული საქაღალდეები ერთი ხელის მოსმით ძირს გადმოაფრიალა.ისევ ისეთი სახით იჯდა მამაკაცი,ნერვიც კი არ უტოკავდა სახეზე...ირონიულად იღიმოდა და ქალის განრისხებული სახე თითქოს ართობდა.-ამას ესე არ დავტოვებ,განანებ ყველა შენს სა ქციელს.-ცხვირ წინ გამაფრთხილებლად დაუქნია თითი და კარისკენ შეტრიალებული სწრაფი ნაბიჯით დაიძრა.
-ძვირფასო,გასვლისას კარი გაიხურე,გთხოვთ...-ისევ მშვიდი ხმა და ზღურბლზე გადასულმა დოლიძემ, იმდენად უხეშად გაიჯახუნა კარი კაბინეტის ფანჯრებმა ზრიალი გაიღეს.
********
-შე ნაბი*ჭვარო...შე ნაბიჭ*ვაროოო!!!-საძინებლის კარი ლამის შეანგრია და ზურგს უკან მთელი ძალით მიიჯახუნა.პერანგი ისე გადაიძრო ლამის ტანზე შემოიხია,შარვალიც მის გზას გაუყენა და საცვლების ამარა წინ და უკან გიჟივით იწყო სიარული.ისეთი განრისხებული იყო ცოტაც და ბოღმისგან გასკდებოდა.რა ჯანდაბა უნდა გაეკეთებინა,ამ სიტუაციიდან რომ გამომძვრალიყო?! ვერაფერი...ვერაფერს გააკეთებდა თავად ლუკას დახმარების გარეშე.ლუკა კი სადღაც ჯანდაბაში იყო და ალბათ წარმოდგენაც არ ჰქონდა აქ რა სიტუაცია ტრიალებდა.
-შე მოღალატე გიგაუროო...-იკივლა და ფეხები ისე დააბრახუნა იატაკზე,როგორც ოთხი წლის ჭირვეულმა ბავშვმა.ორივე ხელი თმებში შეიცურა და წინ დახრილმა სიმწრით დაიკივლა.მაგრამ შვება არ უგრძვნია,ვერ მშვიდდებოდა,თავის ხელში აყვანა უჭირდა და ამ მრისხანებისთვის რა უნდა მოეხერხებინა არ იცოდა.თავიდან მართლაც დროის გასაყვანად,გასართობად დაებადა კლინიკის გახსნის იდეა,მაგრამ შემდეგ ისე მოეწონა,ისე შეისისხლხორცა საკუთარი საქმის გარეშე ერთი დღეც ვერ წარმოედგინა.ახლა კი რა ხდებოდა?! დილით სამსახურში მისულს კლინიკა დაკეტილი დახვდა,კლინიკის წინ ობოლო ბავშვებივით ატუზული მისი თანამშრომლები, ახსნა განმარტებას მისგან ელოდნენ.ბანკში კი იმდენად მშვიდად განუცხადეს ყადაღის დადების თაობაზე, თითქოს ეს ესეც უნდა მომხდარიყო და ჩვეულებრივი მოვლენა უნდა ყოფილიყო დოლიძისთვის.მაშინ როდესაც ყველაფერი გათვლილი ჰქონდა,საქმე საათივით იყო აწყობილი და ამ ყველაფრისგან ჯერ სიამოვნებას, შემდეგ კი საკუთარ ფინანსურ მდგომარეობას აუმჯობესებდა თვალსა და ხელს შუა გამოეცალა ხელიდან.გიგაური არსად იყო,მის ნაცვლად კი ვიღაც "უცხო" იჯდა მისი ქმრის კუთვნილ კაბინეტში და ისეთი ტონით ესაუბრებოდა, უფლება რომ მიგეცათ საკუთარი ხელით გამოაცლიდა ხორხს.რამდენის უფლებას აძლევდა საკუთარ თავს?! სად იყო ამ დროს მისი ქმარიი?! აი, ეს კითხვა უტრიალებდა თავში და საშინლად დამცირებულად გრძნობდა თავს.ამის შერჩენას არ აპირებდა და არც გაჩუმდებოდა.საკადრის ადგილს მიუჩებდა მაგ ნაბი*ჭვარს და დღესვე დაიწყებდა,ახლავე!
ამ იდეისგან დამშვიდებულმა ღრმად ჩაისუნთქა და ის იყო კარადასთან შეჩერდა ტანისამოსის გამოსაღებად მისი მობილური რომ აწკრიალდა.კარადას შეეშვა და საწოლზე მიგდებულ ტელეფონს დასწვდა,უცხო ნომერს ურექაციოდ დახედა და სწრაფად უპასუხა.
-როგორ ხარ პატარავ?!-გიგაურის ხმამ, რატომღაც უსიამოვნოდ დაუარა მთელს სხეულში და ძლივს დამშვიდებული გულ-მუცელი ხელახლა აემღვრა.თავი ვეღარ შეიკავა და ერთიანად მოვარდნილ სიბრაზეს გარეთ გამოსვლის ნება დართო.
-შე ნაბიჭვ*აროო!-იკივლა წყობიდან გამოსულმა და წვრილი თითები ისე ძლიერად მოუჭირა ტელეფონს კანი გაუთეთრდა.-სად ჯანდაბაში ხარ? იცი აქ რა ხდებაა?! საერთოდ აზრზე ხარ რა ჯანდაბა ხდება ააქ?
-რა ხდება პატარავ?!-გიგაურს ტონი არ შესცვლია.
-რა ხდება და კლინიკა და საკუთარი ანგარიშები დამიყადაღეს...კითხვაზე კი რა პასუხი მივიღე იციი?! რა მითხრა შენმა პროტეჟემ?! დროა ქამრები შემოვიჭიროთო...რას ნიშნავს ეს ყველაფერი? მე რა შუაში ვარ იქნებ გამარკვიო?
-ძვირფასო...
-ესე ნეუ მეძახიი!!-მრისხანებსი ახალმა ტალღამ წამოუარა დოლიძეს.
-ნინა...მისმინე პატარავ...-ხმა გაუმკაცრდა გიგაურს.-ვიცი რაც ხდება,მშვენივრად ვიცი ყველაფერი, მაგრამ საქმეს ესე სჭირდება გესმის?!
-რომელ საქმეს ლუკა? რა ხდება? რას ნიშნავს გავკოტრდით? რა უნდა ვიცოდე მე და რა არ ვიცი?
-ეგ შენი სადარდებელი არ არის პატარავ...ყველაფერს ლევანი მიხედავს.
-ლევანი...ლევანი...ლევანი...სად ჯანდაბაშია ეგ შენი ლევანი? რას მიხედავს?
-ნინაა!!!-ხმას აუწია გიგაურმა და ლამის ღრიალზე გადასულს თავის მოთოკვა არც უცდია.-ნუ იქცევი ცანცარა ქალივით...ჯანდაბა,პრობლემაა რომელიც მოგვარდება.ეს ყველაფერი დროებითია...ხოდა დამშვიდდი და გააკეთე ის რაც გევალება.
-რა გაღრიალებს!-არ დაუკლია ნინას და თავადაც აუწია ხმას.-რასაც ვაკეთებდი იმასაც ვეღარ ვაკეთებ..რა ვქნა?! სამზარეულოში დავჯდე და იმ ნაბიჭ*ვარს შენი სახელით რომ სარგებლობს სადილები ვუმზადოოო?!
-ნინა..
-იცი რაა?! წადი შენიც...-იკივლა დოლიძემ და ტელეფონი საწოლზე მოისროლა.სწრაფად გადაიცვა სარაფანი და პირველ სართულზე ჩასასვლელად კიბეებზე სირბილით დაეშვა.ცოტა თუ არ დამშვიდდებოდა ისე არაფერი გამოვიდოდა,თავი ხელში უნდა აეყვანა და ეს ყველაფერი ცივი გონებით გადაეხარშა.სამზარეულოსკენ დაიძრა და ის იყო შესვლას აპირებდა იქიდან ქალის სიცილის ხმა რომ მოესმა,ზღურბლთან ქურდივით შედგა და მოზრდილი სამზარეულო დაზვერა.ბატონი, მაგიდასთან მოთავსებულიყო და ყავას მიირთმევდა მის გვერდით დახრილი მოსამსახურე გოგონა კი რაღაცას ელაპარაკებოდა და სახეზე ოდნავ წამოწითლებული იცინოდა.ხელმეორედ მოეშალა ნერვები და ეს უკვე პიკი იყო,ხმაურით გადააბიჯა ზღრურბლზე და მისი მოულოდნელი გამოჩენით დაბნეულ მოსამსახურეს ისეთი მზერით გახედა,ქალს სახეზე ფერებმა გადაუარა.
-რა ჯანდაბა ხდება აქ?!-იკითხა ცივი ხმით და დაბნეული ქალიდან მომღიმარ მამაკაცზე გადაინაცვლა.
-ქალბატონო ნინა...
-გადი აქედან!
-დიახ,ეხლავე...
-დროულად!-ხმას აუწია და მოსამსახურეც სირბილით გაეცალა იქაურობას.
-მშვიდად...მშვიდად...-გაეცინა ლუკას და სკამიდან წამომდგარმა ფინჯანი თავად ჩადო ნიჟარაში.
-აპირებ ჩემს სახლში ყველა მომსახურე პერსონალი გაჟიმოო?!
-რა?-ქალის კითხვაზე გაეცინა გიგაურს და წარბები ინტერესით აზიდა.
-მისმინე,აზრზე არ ვარ ვინ ოხერი ხარ,ან აქ რა ჯანდაბას აკეთებ..რამდენ ხანს იქნები და კიდევ რა უმსგავსო საქციელს ჩაიდენ...ამიტომ გაფრთხილებ:-თითი სახესთან მიუტანა და მუქარით დაუქნია.-ვერ ავიტან ამ ყველაფერს...აქ ნორმალური,მოწესრიგებული ხალხი ცხოვრობს.შენი აღვირ ახსნილი სურვილები რომელიმე ბორდელში დაიკმაყოფილე.
-ღმერთო ჩემო...და გინდა ყველამ შენზე იჭორაოს?! ქალბატონი ნინა დოლიძის ქმარი,გუშინ საღამოს ბორდელში დააფიქსირეს.-სიცილით გაშალა ხელები მამაკაცმა.
-არც კი ვიცი რა გითხრა.-სასოწარკვეთილი სახით ამოიკივლა ნინამ და თავადაც ფართოდ გაშალა ხელები.
-მოდი,იცი რა ქენიი?! იფიქრე რომ გულუბრყვილო იდიოტი ვარ...გითმენ შენს უაზრო გამოხტომებს და შეეცადე ამ ყველაფერს არ მეეჩვიო...მართალია გულუბრყვილო იდიოტები სახიფათოები არ არიან, მაგრამ...შენ ხომ არ ხარ დარწმუნებული ვარ თუ არა მე იდიოტიი?!-ერთ ადგილზე გახევებული ქალისკენ გადაიხარა ლუკა და სახეზე ინტერესით მოავლო მზერა.-თავი, შორს დაიჭირე ჩემგან.
მის ტუჩებთან ამოილაპარაკა და წელში გამართულმა გაუღიმა.
-არ გაგაფრთხილა მეუღლემ?!-თვალი ჩაუკრა და სხეულზე ზედმეტად მოხდენილი პიჯაკი შუა ღილზე შეიკრა.კიდევ ერთხელ გადახედა გაოგნებულ ქალს და გასასვლელისკენ გაემართა.
********
საშინლად გრძნობდა თავს,მთელი გზა ხმა არ ამოუღია.მანქანის უკანა სავარძელზე მოთავსებული ჩაბურული შუშიდან თვალს ადევნებდა ქალაქს.გადატვირთული მოძრაობა,ფეხით მოსიარულეთა ქაოტური გადაადგილება,ახმაურებული ქუჩები,უცხოელი ტურისტებით სავსე მაღაზიები,რაც ქალაქის უწყვეტად მფეთქავ რიტმს გაჭირვებით უწყობდა ფეხს.გამაყრუებელი სიგნალი, ალიაქოთი და კიდევ ერთი არაფრით განსხვავებული დღე მის ცხოვრებაში.თვალები მოისრისა ოდნავ ათრთოლებული თითებით,პიჯაკის შიდა ჯიბიდან წამლების შუშა ამოაძვრინა და ენის ქვეშ მოითავსა თუ არა ორიცალი პატარა აბი.მანქანამაც შეწყვიტა გადაადგილება.მრავალსართულიანი შუშის შენობის წინ გაჩერდა და ლევან ამილახვარიც პირველი გადავიდა მანქანიდან,უკანა კარი გამოაღო და თავ ატკიებულ გიგაურს, როგორც ყოველთვის ზედმეტად უმეტყველო სახე შეანათა.ლუკამ სავარძელზე მიგდებული ტელეფონს წამოავლო ხელი და მანქანიდან გადმოსულმა შარვლის ჯიბეში ჩაიცურა.გახსნილი პიჯაკი ერთ ღილზე შეიკრა და ის იყო კარის მიხურვას აპირებდა მის სმენას საკუთარი გვარი რომ მისწვდა.
-გიგაუროო!!
-შენი დედაც...-გამოსცრა ლევანმა და გიგაურს წინ აესვეტა.-მანქანაში დაბრუნდი!
-მოდი აქ შე ლაჩარო!
-რა ხდება?
-მანქანაში დარჩი!-გაიმეორა ლევანმა და ხელი ისე უბიძგა გიგაურს, რომ არა მანქანის გამოღებულ კარზე ჩავლებული ლუკას ხელი,უკან გადავარდებოდა.ხუთიოდე მეტრში გაჩერებული შავი ჯიპიდან, მათი მიმართულებით სამი მამაკაცი მოიწევდა.
-სად გარბიხარ შე ყლ*ეო?!-ირონიულად იკითხა დაწინაურებულმა მამაკაცმა და შეგებებულ ამილახვარს ზიზღით გადახედა.-კურდღელო,რაიყო საქმე გააკეთე და ეხლა გარბიხარ?
-ბადრი!
-არსად გავრბივარ.-პიჯაკი ურეაქციო სახით შეისწორა გიგაურმა და უკვე წინ ასვეტილ ახოვანი ტანის მამაკაცს თვალი -თვალში გაუყარა.-უძღები შვილი დაუბრუნდა მამას?
-არ შეგრჩება ის რაც გააკეთე.-თითქმის ღრიალებდა ბადრი ალასანია.-წლები შევალიე მე ამ კომპანიას და შენ ესე ერთი ხელის მოსმით ვერ მიითვისებ იმას რაც ჩემი.
-შენი იყო...-მხრები აიჩეჩა ლუკამ.-ნდობა დაკერგე ბატონო ბადრი,ზედმეტად ბევრს ითხოვდი და იქ აფათურებდი ხელს სადაც არაფერი გესაქმებოდა.
-როგორც მახოსვს ყოველთვის მენდობოდი...
-არ გაგიგიაა?!ენდე მაგრამ გადაამოწმეოო...გადამოწმების დროს კი აღმოჩნდა რომ არ იყავით ნდობის ღირსი.შენს კომპანიას ზარალის მეტი არაფერი მოუტანია ჩემთვის,ეკონომიკური კრიზისია...ვეღარ გავრისკავდი.
-ამას არ შეგარჩენ.-კბილებში გამოსცრა ალასანიამ და თავისი სიტყვების გასამყარდბლად თითიც კი დაუქნია ცხვირწინ.-ეს, არ შეგრჩება.
-მემუქრები?!-შუბლი შეიჭმუხნა გიგაურმა და თვალები უარესად გაუცივდა.-რა უფლებით გამოთქვამ პრეტენზიას?! შენი შემოტანილი საქონელი ზედმეტად დაბალი ხარისხის აღნოჩნდა,ეს რას ნიშნავს იციი?! როგორც ჩემი ჰოლდინგის შვილობილ კომპანიას ყველაზე მეტი პასუხისმგებლობა გეკისრება...შენს გამო ნდობას ვერ დავკარგად.ეს ბიზნესია...ბიზნესში დათმობა არ მოსულა...სისუსტეს ნიშნავს..გესმის?! თუ არ გაქვს ტრა*კი რქებით გაიტანო შენი სათქმელი...უბრალოდ უნდა გაჩუმდე და უკან დაიხიო...შენ,ჩაი*ჯვი! -ხელები გაშალა ლუკამ და კბილებში ცივად გამოსცრა.-ეხლა მომიტევე,ბევრი საქმეები მაქვს.
-ამას განანებ!-შენობისკენ დაძრულ გიგაურს ზურგიდან დააწია მუქარა ალასანიამ და მის გვერდით მდგარ ლევან ამილახვარს,ისე შეუბღვირა თითქოს მისი ბრალი ყოფილიყო რამე.
-არ გინდა ბადრი,უბრალოდ მშვიდად წადი.-პერანგის სახელოები შეისწორა ლევანმა და რბილი ტონით ამოილაპარაკა.
-არსად წასვლას არ ვაპირებ...და როდესაც შენს უფროსს საკუთარი ხელით გამოვუღებ ნაწლავებს შენც იქ იქნები,როგორც მისი ერთგული ძაღლი და ამ ყველაფერს საკუთარი თვალით ნახავ.-პასუხს აღარ დალოდებია ბადრი,ცივად შეტრიალდა საკუთარი მანქანისკენ და მალე საბურავების ღმუილით გაეცალა იქაურობას.
******


ბადრი ალასანიას გამოსვლამ, უარესად მოუშხამა ხასიათი და თავის ტკივილს ისევ ვერ იყუჩენდა.უაზროდ დასჩერებოდა გადაშლილ საქაღალდეებს, რომელში ერთი შეხედვით ყველაფერი კარგად იყო მაგრამ იმდენი უზუსტობა აღმოაჩინა საქმის პროფესიონალსაც კი გაუჭირდებოდა ამ ხარვეზების ბოლომდე აღმოფხვრა.აშკარა იყო ლუკა გიგაური,მარტო არ მუშაობდა და ამ საქმეში მისი ბუღალტერიაც იყო ჩათრეული,იმდენი რამე იყო კარგად შეფუთული და მიჩქმალული ამ ყველაფრის დალაგებას ალბათ გარკვეული პერიოდი დასჭირდებოდა.
-შენი დედაც.-საფეთქლები მოისრისა და სავარძლიდან წამოდგა,კისერში წაჭერილი ჰალსტუხი თითების დახმარებით ოდნავ მოუშვა და კაბინეტის კარი გამოაღო.
-თამილა,ბუღალტერს დაუძახე და მანამდე იქნებ ერთი ფინჯანი ყავა გამიკეთო?
-დიახ,ახლავე ბატონო ლუკა.-ზემოთ ხსენებული თამილა, მკვირცხლად წამოდგა სკამიდან დავალების შესასრულებლად გაემართა.ლუკა კი ის იყო კაბინეტში შებრუნებას აპირებდა დერეფნის ბოლოში ლიფტის მხრიდან მისი მიმართულებით მომავალი ლევან ამილახვარი და მის გვერდით მდგარი ახალგაზრდა ქალი რომ დაინახა.ქალს, გრძელი თმა გაშლილი ჰქონდა და თეთრი პერანგი მაღალ წელიან ქვედაბოლოში ჩაეტანა.
-ლუკა...-ლევანის ხმა რაღაცნაირად დაძაბული მოეჩვენა ნა.
-რა ხდება?
-გამარჯობა,საყვარელო.-ლევანს არ დააცადა პასუხის გაცემა ქალმა და არც ლუკას პასუხს დალოდებია ისე მიიწია და წვერიან ლოყაზე ხმაურით აკოცა.-გცალია ჰო?
-მირანდა,კაბინეტში დაგველიდე.-ხელის გალანტური მოძრაობით კაბინეტისკენ ანიშნა ლევანმა და როდესაც ზემოდ ხსენებული მირანდა, ტანის მომხიბვლელი რხევით კაბინეტის სიღრმეში გაუჩინარდა კითხვის ნიშნებით სავსე მზერით მდგარ გიგაურს მიუბრუნდა.-შარში ვართ.
-ეხლა რაღა ხდება?-თვალები მობეზრებიათ აატრიალა ლუკამ.
-მოკლედ,ეს ქალი...ჯანდაბა, არც კი ვიცოდი თუ ისევ ხვდებოდნენ.-ამილახვარმა,კეფა სასო წარკვეთილმა მოიქექა და ისე ამოიოხრა მთელი გულ -მუცელი ამოაყოლა.-გიგაურსი საყვარელია,მეტიც შვილი ჰყავთ.
-ნეხევარ ქალაქს ჟიმავდა ეგ დედამოტყნულიი?!-კბილებში გამოსცრა ლუკამ და ხმას დაუწია.
-სადღაც მასეა...
-ნინამ იცის?
-გაგიჟდიი?! -წამოიყვირა ამილახვარმა და შემდეგ ისევ შეთქმულივით დაუწია ხმას.-არ უნდა გაიგოს...
-მე,რა უნდა ვქნა? -ხელები ფართოდ გაშალა ლუკამ და თვალები ისევ აატრიალა.-მისი გაჟიმული ყველა ქალი ესე შარვალში უნდა ჩამიძვრეს?შენი დედაც...დაახვევინე აქედან, მე არ მცალია..თითქოს მეტი სადარდებელი არ მაქვს..ხვალ ბათუმში მივდივართ..ორ დღიანი ბიზნეს ფორუმია, სადაც თურმე სიტყვით გამოსვლაც მომიწევს და შენ რატომღაც ამის თქმა დაგავიწყდა..რა ჯანდაბას მიკეთებ?!
-ეხლა ვაპირებდი თქმას...
-დაგასწრო თამილამ...გაათრიე ეს ძუ*კნა აქედან.მაგისთვის მისაცემი ფული ჯერ არ გვაქვს...ცოლს წავართვი ანგარიშები და ვიღაც ბო*ზანდარას ფული ვუხადოო?! რა პრივილეგია აქვს..გიგაურს ნაბი*ჭვარი გაუჩინაა?!
-ესე არ გამოვა..დაელაპარაკე,თავს არ დაგანებებს.
-შენ რისთვის ხარ მერე? გაიყვანე და ისე შეახვიე ცოტა ხანს თავი რომ აღარ შემახსენოს..ხო, ხვალ ნინას წაყვანაც მოგვიწევს...ლუკა გიგაური საყვარელი ცოლის გარეშე წარმოუდგენელია.ასე რომ დღეს საღამოს ქალბატონ დოლიძესაც შენ უნდა დაელაპარაკო..მე კი საბაჟოს ამბავს მოვაგვარებ როგორმე.არ ვიცი,ან დროებით გადავავადებიბენ ჩინელებს პროცენტის საქმეს.მოკლედ ტრა*კში ვართ..შენ კი აქ ვიღაც მირანდა მოგყავს რომელსაც გიგაურსი ფალ*ოსი მოენატრა და რა უნდა ახლა? სამუშაო მაგიდაზე გავჟიმო?!ყელში ხართ უკვე.-შუბლი მოისრისა და დაბალი ხმით გამოსცრა.-გაუშვი აქედან.
-კარგი...მოვიფიქრებ რამეს.
-ბატონო ლუკა,აი თქვენი ყავა.-ყავის ფიბჯანი შუა გზაში ჩამოართვა ლუკამ და კაბინეტში შებრუნების მაგივრად დერეფნის ბოლოსკენ დაიძრა.ლევანმა კი ღრმად ამოისუნთქა და კაბინეტში მომლოდინე მირანდა ლეჟავასთან სალაპარაკოდ მოემზადა.
*********
ღამის პირველი საათი სრულდებოდა, ოდნავ არეული ნაბიჯებით რომ შეაღო სახლის კარები და ის იყო საკუთარი საძინებლისკენ წასვლას აპირებდა სასტუმრო ოთახიდან გამოსულმა შუქმა რომ მიიქცია მისი ყურადღება.სასტუმრო ოთახში,თეთრი ტყავის სავარძელზე ნინა დოლიძეს აეკეცა ფეხები და ჩართული ტელევიზორის ეკრანს მიშტერებოდა, რომელსაც ხმა ჰქონდა გათიშული.მისი გამოჩენა არ გამოჰპარვია დოლიძეს და მზერა ტელევიზორის ეკრანიდან გიგაურისკენ გადაიტანა,თმა აჩეჩილს,ჰალსტუხი რომ მოეხსნა და პერანგის სახელოები იდაყვებამდე ჰქონდა აკეცილი.რამდენიმე წამის განმავლობაში აკვირდებოდა ჩაწითლებული თვალებით დოლიძე,ბოლოს კი ღრმად ამოისუნთქა და ისევ ტელევიზორს მიუბრუნდა.
-ხვალ ბათუმში მივდივართ,ჯობია გამოიძინო.-მის მოპირდაპირედ მდგარ სავარძელში ჩაეშვა მამაკაცი და თავი საზურგეზე გადააგდო.
-ვიცი,მახარეს უკვე...ვფიქრობ თავს უჩემოდაც გაართმევთ.-ტელევიზორისთვი თვალი არ მოუშორებია ქალს, ისე მიუგდო პასუხი.
-იქნებ ისიც იფიქრო, რომ ამ ყველაფერს საჩემოდ არ ვაკეთებ.-თვალები არ გაუხელია ლუკას.
-ისე,სულ მაინტერესებს რამდენს გიხდის ჩემი ქმარი?-ხმა ირონიული გაუხდა ნინას და მამაკაცს დააკვირდა.რომელსაც ზედმეტად მშვიდი სახე ჰქონდა,თავი წამოეწია და ისე უყურებდა ქალს,ხერხემალში ავის მომასწავლებლად გასცრა დოლიძეს.თითქოს სისხლი ნელ -ნელა ეყინებოდა,ისე გაუოფლიანდა ხელისგულები.მზერას არ აშორებდა მამაკაცის თვალებს და გული ნელ- ნელა უმატებდა რიტმს.
-გადასახადზე,საქმის დასრულების შემდეგ ვილაპარაკებთ.
ხმას ვერ იღებდა ნინა,ვერც მის მზერას აშორებდა თვალს.იჯდა სავარძელზე მილურსმული და ასი პროცენტით იყო დარწმუნებული ახლა ადგომა და აქაურობისგან შორს გაქცევა რომ მოენდომებინა მუხლებში ძალა არ ეყოფოდა.
-ჩემი გეშინია?!-უცნაურად გაეღიმა ლუკას და წინ გადმოხრილი იდაყვებით დაეყრდნო მუხლებს.
-ჯანდაბა...
-კარგი ძვირფასო,საშიში არაფერია...არ ვიკბინები.-თვალი, ამოუცნობი ემოციებით სავსე ღიმილით ჩაუკრა და სავარძლუდან პირველი წამოდგა.-მშვიდობიან ღამეს გისურვებ.
*********
გაჩერებულ მანქანაში საჭესთან იჯდა და არ ჩქარობდა გადმოსვლას.მხარსა და ლოყას შორის მოქცეული ტელეფონიდან გიგაურის მრისხანება ნარევი ხმა პირდაპირ თავში უკაკუნებდა ჩაქუჩივით და შიგა და შიგ ისე ეშლებოდა ნერვები ,ერთი სული ჰქონდა ჯანდაბაში გაეშვა გაცოფებული უფროსი.ან საერთოდაც საკადრისი პასუხი გაეცა და ბოლოს და ბოლოს საკუთარი ადგილი მიეჩინა.წლებია იტანდა მის გამოხტომებს,რომელიც ნელ -ნელა უკვე ყელში ამოსდიოდა და დაასრულებდა თუ არა ამ წყეულ საქმეს დაუქნევდა საბოლოოდ ხელს და თავის ცხოვრებას მიხედავდა,ცხოვრებას რომელიც ისევ და ისევ ლუკა გიგაურის დამსახურებით დანგრევის პირას იყო მისული.ორი თვე სრულდებოდა, დედასთან წასული მისი მეუღლე უკან დაბრუნებას აღარ ჩქარობდა,ვერც ამტყუნებდა თინიკოს...საკმარისად იტანდა მის საშინელ სამსახურს, რომელიც იმდენად იყო გიგაურის დამპალ საათზე აწყობილი თავადაც კი არეული ჰქონდა თავ გზა.არასდროს იცოდა როდის რა ხუშტურა წამოუვლიდა თავში "ბოსს" დილის სამ საათზე შესაძლოა მის ზარს გაეღვიძებინა და ცოლის მკლავებიდან ისე წამოეგდო და წაეყვანა საკუთარი ახირების შესასრულებლად სინდისიც კი არ შეაწუხებდა.შვილი არ ჰყავდა ლევან ამილახვარს,ზედმეტად ჭკუიანი აარმოჩნდა თინათინი და ჯერ ჯერობით თავს იკავებდა ამ დიდი პასუხისმგებლობის აღებისგან.
-შენ შიგ ხო არ გაქვს?!-იღრიალა გიგაურმა და ამილახვარსაც მისდა უნებურად შეეჭმუხნა წარბები.-რა ჩემს ფეხებს მიკეთებ?! ერთი ნაბიჭ*ვარი კაცი ვერ გაგიკონტროლებიაა?!მე რა გაგაფრთხილე? ყველაფრის საქმის კურსში მამყოფეთქო?! ეგ არის შენი პირობაა? ამით აპირებ ჩემი ნდობა მოიპოვოო?! ისე დაგეგმეთ მაგ დედამოტყნულ ფორუმზე წასვლა არც კი გაგიფრთხილებივარ?
-არ გამოდიოდა...-ისევ და ისევ თავის ხელში აყვანას შეეცადა ამილახვარი.ბეტონის კედელზე რქებით შეხეთქება კარგს არაფერს მოუტანდა,ამიტომ ტაქტიკური სვლებით უნდა ემოქმედა.-ეს ფორუმი მნიშვნელოვანია,შენი არ გამოჩენა იქ, მაშინ როდესაც შენს სიტყვას იმაზე მეტი წონა აქვს ვიდრე პრემიერ მინისტრის..ეჭვებს გააჩენს,ისედაც გაკოტრების პირას ვართ..დიდხანს არ დაიმალება ეგ ყველაფერი.
-მერე რას აკეთებთ თქვენ ორნი მანდ?!
-შენს საქმეს.-ბოლოს და ბოლოს მოთმინება დაეკარგა ამილახვარს და იღრიალა.-შენს წყეულ საქმეს,ჩვენ ორნი ვცდილობთ შენი ტრ*აკი გადავარჩინოთ.რა უფლებით მთხოვ პასუხს?ყველაფერს ვაკეთებ შენი ჰოლდინგი წყალს რომ არ გაჰყვეს და შენ ამ დროს პრეტენზია გაქვს იმაზე, რატომ მივდივართ რაღაც დედამოტყნულ ბიზნეს ფორუმზეე?!
-ნინას არ წაიყვანთ.-ლევანის აწეულმა ტონმა ცოტა არ იყოს და დააბნია გიგაური.მაგრამ მალევე დაუბრუნდა ჩვეულ ფორმას და ხმასაც ძველებური სიმტკიცე შესძინა.
-არ გამოვა.-უკან დახევას არ აპირებდა ლევანი.-ისიც გასვრილია ამ საქმეში,ეხლა უკვე გვიანია მისი ამ ყველაფრისგან შორს გასვლა...კაცი,ამის დედაც...უვადო პატიმრობა მისჯილი კაცი გაუშვი შენს სახლში,შენს ცოლთან და ეხლა ცდილობ უკან დაიხიოო?! არჩვაძეს ფეხებზე ჰკიდია შენი ქალი,მთელი ამ დროსი განმავლობაში ოდნავი ინტერესიც კი არ გამოუვლენია.შენს საქმეს აკეთებდ..მუშაობს და ამას იმდენად სუფთად და კარგად აკეთებს უფლება არ გაქვს პრეტენზია გქონდეს გესმიის?!
-ფეხებზე მკი*დია-იღრიალა გიგაურმა-მისი მოვალეობაც ეგ არის...ლამაზი თვალების გამო არ გამომითრევია იმ საღორიდან.
-შენი დედაც-მანქანიდან გადმოხტა ამილახვარი და კარი იმდენად ძლიერად მიაჯახუნა,მთელი სიბრაზე ამ ერთ მოქმედებაში ჩაატია.-საკუთარი ცხოვრება დამენგრა,შენ დაგსდევ და ტრ*აკს გიწმენდ..შენ ჩასვრილს ვასუფთავებ...ფეხებზე მე მკი*დია..ამ საქმიდან გავალ და ყველაფერს შენ შეგატოვებ.გესმის?! ფეხებზე მკი*დია!
ხაზის მეორე ბოლოს წუთიერი სიჩუმე ჩამოწვა, ბოლოს კი ოდნავ მომლბალი ხმა გაისმა:
-კარგი,კარგი...გააკეთე რაც გასაკეთებელია.-ღრმად ამოისუნთქა გიგაურმა და ლევანისთვის დანახვა არ იყო საჭირო ისედაც იცოდა როგორი სახე ექნებოდა მის ბოსს.-ნინა არ გარიო...ნინას, ერთი თმის ღერიც რომ ჩამოუვარდეს ტყავს გავაძრობ ყველას
-კარგი,კარგად...ბათუმიდან დაგირეკავ.-სწრაფად მიახალა ამილახვარმა და ტელეფონი გათიშა.სიბრაზისგან ამღვრეული მზერა აქეთ-იქით გააცეცა და ბოლოს ორივე ხელი სახეზე ჩამოისვა.როგორ ეზიზღებოდა ეს ყველაფერი,პირველ რიგში კი საკუთარი თავი ამ განავალში რომ მოუწია ჩაყვინთვა,ეს საშინელი სუნი კი ახრჩობდა.

შუადღეს უკვე ბათუმში იყვნენ,ფორუმი სასტუმროს ბოლო სართულზე უზარმაზარ სხდომათა დარბაზში იმართებოდა,საღამოს კი აღსანიშნავი წვეულება რომელიც ორგანიზატორებს წინასწარ გაწერილი გრაფიკით დაეგეგმათ.
ფორუმი,მსოფლიო კლასის სპიკერებს, ბიზნეს ლიდერებს, საჯარო სტრუქტურების წარმომადგენლებს და დამწყებ ბიზნესმენებს აერთიანებდა. ფორუმის ფარგლებში მიმდინარეობდა ვორქშოპები და სამოტივაციო მასტერკლასები. მსოფლიოში აღიარებული სპიკერები წამყვანი კომპანიებიდან მსმენელებს თავიანთ გამოცდილებას გაუზიარებდნენ.

წლევანდელ ბიზნეს ფორუმზე მსმენელის წინაშე წარსდგომას აპრებდნენ: მსოფლიოს ნომერ პირველი ბიზნესტრენერი მარშალ გოლდსმიტი;მსოფლიოს პორშეს და ლამბორჯინის ყოფილი აღმასრულებელი დირექტორი კევინ გასკელი; მსოფლიოს ნომერ პირველი მსაჯი პიერ ლუიჯი კოლინა, "ლიდერშიპის“ თანაავტორი ჯონ კინგი და სხვა ცნობილი სპიკერები.მათ შორის იყვნენ ქართველი ბიზნესმენების სამ კაციანი დელეგაცია და მათ შორის თავად ლუკა გიგაური.

ფორუმს საბანკო სექტორის, სადაზღვეოების, სამეწარმეო რგოლის, უძრავი ქონების მართვის, პროფესიული განათლების, საკონსულტაციო კომპანიების, სოფლის მეურნეობის, ტურიზმის და ჯანდაცვის სფეროების წარმომადგენლები ესწრებოდნენ და მსოფლიოში ცნობილისპიკერების მოსასმენად ბათუმს 600-მდე დელეგატი ჰყავდა სტუმრად.
ფორუმის დაწყებამდე დარჩენილი ორი საათი სასტუმროს ლუქსში გაატარა ლუკამ,საერთოდ არ ნერვიულობდა,ჩვეული უცვლელი სახით მჯდარი ლევანთან საუბრობდა და ყურადღებას არ აქცევდა ნინა დოლიძეს, რომელიც სავარძელში მოკალათებული ისეთი სახით იჯდა თითქოს სადაც იყო გილიოტინაზე გასვლას მიუსჯიდნენ.მის სიკვდილით დასჯას კი თავად ჯალათი,ლუკა გიგაურის ტყავში შემძვრალი უცნობი აპირებდა, რომლის შესახებაც არაფერი იცოდა.ვერც მისი უცვლელი გამომეტყველებიდან იგებდა რამეს და ეს საშინლად უშლიდა ნერვებს.ისე იქცეოდნენ მამაკაცები თითქოს მისი არსებობა არც კი ახსოვდათ.საუბრობდნენ მშვიდად,უშფოთველი სახით,უცვლელი ტონით და ისე განიხილავდნენ თემებს რომელიც ნინასთვის ისე იყო როგორც ჩინური იეროგლიფები.არც საღამოს გამართულ უაზრო წვეულებაზე უნდოდა წასვლა და ის უფრო აცოფებდა რომ მისი გადასაწყვეტი აქ აღარაფერი იყო.ერთადერთი გამოსავალი რაც დარჩენოდა გრილი შხაპის მიღება და პომპეზურ წვეულებამდე ცოტა გამოძინება გახლდათ.ამ იდეით ცოტა დამშვიდებულმა დემოსნტრაციულად დატოვა ოთახი და საძინებელში შესულმა გეზი პირდაპირ სააბაზანოსკენ აიღო...
-მეზიზღება იმის კეთება რაც მე არ მევალება...-ზიზღით გამოსცრა გიგაურმა და საათს კიდევ ერთხელ გახედა.ნომრიდან გასვლამდე ხელისგულზე მოთავსებულ ციცქნა აბებს ენის ქვეშ მიუჩინა ადგილი და ათ წუთში უკვე საკუთარ როლს სრულიად მორგებული სსაკომფერენციო დარბაზში იჯდა,შემაღლებულ სცენაზე რამდენიმე უცხოელთან ერთად და ელოდებოდა თავის რიგს როდის მოუწევდა ადგომა,ტრიბუნასთან მისვლა და იმ მონოლოგის ვრცლად გაშლა და წაკითხვა რაშიც თავადაც კი ვერ ერკვეოდა ბოლომდე.გაყინული სახით ათვალიერებდა გადავსებულ დარბაზს,ტრიბუნის კიდეებზე დაესვენებინა თლილი თითები და მშვიდად და გარკვევით საუბრობდა:
-წლევანდელი ფორუმი 14 ქვეყანას აერთიანებს და ხელს უწყობს მასპინძელი ქვეყნისა და ქალაქის პოპულარიზაციას. IBF-ის დაარსების იდეა განპირობებულია იმით, რომ მსოფლიოს ესაჭიროება უკეთესი ლიდერები როგორც ბიზნესის სექტორში, ასევე ორგანიზაციებში და სხვადასხვა სამუშაო წრეებში. კომპანიის სლოგანია "ღირს გახდე ლიდერების მიმდევარი" და მისი ძირითადი დანიშნულებაა ხელი შეუწყოს ლიდერული ქცევის ნორმების შესწავლას, რაც მსოფლიო ბაზარზე ასეთი მოთხოვნადია.
საუბრობდა მშვიდად,აუღელვებლად,ათვალიერებდა გასუსულ დარბაზს და რაღაც მომენტში ეს ხელში აღებული სადავეები რითიც შეეძლო ასე გაეჩუმებინა ყბადაღებული 600 კაცი,რომელნიც იზუთხავდნენ მის თითოეულ წინადადებას, დეტალებში ისრუტავდნენ და თითქოს საკუთარ გონებაში ეძებდნენ ხინჯს,რათა ხმა ამოეღოთ, კითხვები დაესვათ და ამ კითხვებისთვის ამომწურავი პასუხები მოეთხოვათ.მათ თვალში პატივსაცემი ბიზნესმენი ლუკა გიგაური, მაინც პირზე რძე შეუმშრალი ღლაპი იყო და შინაგანად ეწინააღმდეგებოდნენ მის ასეთ მწვერვალზე ყოფნას,ნერვებს უშლიდათ მისგან გაზიარებული ცოდნა რაც დაეხმარებოდათ საკუთარი მომავალი სულ მცირედით მაინც შეეცვალათ სასიკეთოთ. გულის სიღრმეში ეთანხმებოდნენ,მოსწონდათ მაგრამ ამის აღიარების უფლებას მაინც არ აძლევდნენ საკუთარ თავს,თუმცა ფაქტი ჯიუტი იყო,გიგაური იქ იდგა,ტრიბუნაზე მათგან ერთი თავით მაღლა და საუბრობდა მშვიდად,მათთვის და პირველ რიგში საკუთარი თავის კიდევ და კიდევ წარმოსაჩენად.
*******
საკუთარ ანარეკლს აკვირდებოა სარკეში,იმდენად მომხიბვლელი იყო კმაყოფილებას ვერ ფარავდა.გრძელი თმა,უბრალოდ ჰქონდა აკეცილი და მაღალ კისერს საშუალებას აძლევდა დაეტყვევებინა ირგვლივ მყოფნი,სავსე მკერდი გამომწვევად იმზირებოდა თხელი მატერიიდან და ზურგი მთლიანად ჰქონდა მოშიშვლებული.კიდევ ერთხელ შეათვალიერა თავისი ანარეკლი და საძინებელი დატოვა.გიგაურს უკვე მოესწრო გამზადება და როგორც ყოველთვის ახლაც სასწაულად იხდენდა ლურჯ პიჯაკს.თეთრი პერანგისთვის შესაფერისი ჰალსტუხი შეერჩია და ტერასაზე მდგარი სიგარეტს აბოლებდა.მისი გამოჩენა არ გამოჰპარვია,ჩამწვარი ღერი საფერფლეს დაასრისა და მაჯის საათს დახედა, ცხრა სრულდებოდა.უემოციოდ შეათვალიერა ქალი და პირველი დაიძრა გასასვლელისკენ.არა, კომპლიმენტებით ავსებას არ ელოდებოდა დოლიძე, მაგრამ რატომღაც საშილად ეწყინა მამაკაცის ასეთი უყურადღებობა და საკუთარ თავზე საშინლად მოეშალა ნერვები.რას ელოდებოდა?! რა ჯანდაბას ითხოვდა კაცისგან, რომლის სახელიც კი არ იცოდა და მეტიც დროებით უწევდა მისი ქმრის როლის მორგება.მერე კი იმედი ჰქონდა სამუდამოდ გაქრებოდა მისი ცხოვრებიდან და ყველაფერი ძველ კალაპოტს დაუბრუნდებოდა.ძველ დროს, როდესაც არაფერი ადარდებდა,არაფერი უქმნიდა დისკომფორტს და ლუკაც მის გვერდით იყო.ისევ ისეთი,თბილი და მოსიყვარულე.თუმცა ვერც ძველი დროის დაბრუნება წარმოედგინა,არ იცოდა როგორ უნდა გადაელახა ეს ყველაფერი,თვალები დაეხუჭა პასუხგაუცემელ უამრავ კითხვებზე და უნდოდა კიი ისევ სირაქლემას პოზიციაში ყოფნაა?! არ იცოდა...ნამდვილად არ იცოდა
-უბრალოდ გაიღიმე.-დერეფანში გვერდიგვერდ მიაბიჯებდნენ, უცებ რომ შედგა მამაკაცი და მისკენ მთელი ტანით შეტრიალებულმა კბილებს შორის დაბალი ხმით გამოსცრა.
-რა?-ფიქრებიდან გამოერკვა დოლიძე და დაბნეული თვალებით ახედა ზემოდან დაჩერებულ მამაკაცს.
-გაიღიმე ძვირფასო და დაანახე სეირის მოყვარულ საზოგადოებას როგორ გიყვარს შენი ქმარი.
-ჩემი ქმარი.-ზიზღით დამანჭა სახე დოლიძემ და თვალი-თვალში გაუყარა.-შენ არ ხარ ჩემი ქამარი, ხომ არ გავიწყდება? ჯანდაბა,საერთოდ არ მეღიმება იმიტომ რომ ვერ ვიტან ესეთ სიტუაციებს.
-არც მე დავფრინავ სიხარულისგან ზეცაში,მეტიც შენი ატანაც კი არ შემიძლია...საშინლად გამოიყურები ამ მოღუშული სახით.-მისკენ დაიხარა გიგაური და სახე ისე შეუთვალიერა თითქოს თითოეული დეტალის შესწავლას ცდილობსო.
-ნაბიჭ*ვარო!-თავადაც ვერ გაიაზრა ისე იფეთქა დოლიძემ და მარჯვენა ხელი მთელი ძალით გაუქნია სახეში,მაგრამ მამაკაცმა მოასწრო და მაჯაში ძლიერად სწვდა.თავისკენ დაქაჩა ქალი და თვალები უფრო გაუცივდა.
-თუ გაბედავ და მეორედაც მოიქცევი ესე...ხელებს დაგამტვრევ ძირში.-ხელი უხეშად აუკრა ხელზე და ცივად შეუშვა თითები.
-ვერ გიტან.-უკან დახევას არ ცდილობდა ნინა.უტეხი მზერით უყურებდა განრისხებულ მამაკაცს და თვალის მოშორებას არ აპირებდა, ლუკას თითები ძლიერად რომ ჩააფრინდა ყბაში და მოუჭირა.
-შენთვის გასაგებია რაც გითხარიი?!-დაჭიმული ყბის ძვლებით ჩაეკითხა და კიდევ რაღაცის თქმას აპირებდა, მათ გვერდით ერთ-ერთი ოთახის კარი რომ გაიღო და მამაკაცი და ქალი გამოვიდნენ ხმამაღალი სიცილით.დოლიძეს სახე ზიზღისგან მორყეოდა,თვალებში კი ბრაზის ნაპერწკლები კიაფობდნენ. უყურებდა მამაკაცს და მთელს სხეულში დავლილ შიშნარევ თრთოლვას ძლივს იკავებდა.გიგაურის ამონასუნთქი გრილი ჰაერი სახეზე ეცემოდა და უცნაური,სასიამოვნო სურნელი უნებურად უძვრებოდა ნესტოებში.რაც უარესად უშლიდა ნერვებს ქალს და ზიზღნარევი სიბრაზე კისერში ცრემლის გორგლად მოსწოლოდა.მამაკაცის თვალები დამშვიდდნენ, მაგრამ სახეზე ემოცია არ შესცვლია, უფრო დაიხარა ქალისკენ და ისე რომ ყბებზე ძლიერად წაჭერილი თითები არ გაუშვია სავსე ბაგეებზე მისწვდა.ეს არ ყოფილა სასიამოვნო კოცნა,მაგრამ არც ზიზღს აურევია გული ნინასთვის.იდგა ურეაქციოდ და საკუთარ ბაგეებზე ორად ორი წამის განმავლობაში მამაკაცის არომატულ ტუჩებს გრძნობდა.მოჭერილი თითები შესუსტდა,ბოლოს კი საერთოდ მოშორდა.მოშორდა მამაკაცის ტუჩებიც და ისევ ყინულივით ჩაეყინა თვალებში მისი მზერა.
-არაჩვეულებრივად გამოიყურები,ძვირფასო.-ვერ მიხვდა ხმაში დუდი რაოდენობით გულწრფელობა იყო გაჟღენთილი თუ, უბრალოდ ირონია.
საერთოდ აირია,ბრაზობდა თუ არ ჰქონდა სიბრაზის მიზეზი ვერ ხვდებოდა.დაბნეული იყო,უცნაურად დაძაბული. მიჰყვებოდა დინჯი ნაბიჯით მიმავალ გიგაურს გვერდში და მის თითებში მომწყვდეული საკუთარი თითების განთავისუფლებას არ ჩქარობდა.მთელი საღამო ვერ ახერხებდა კონცეტრირებას,ყალბად იღიმოდა მამაკაცის გვერდით მდგარი,რომელიც თავისუფლად ესაუბრებოდა ნინასთვის უცხო მამაკაცებს.ზოგს იცნობდა დოლიძე,ზოგს კი პირველად ხედავდა.მოშიშვლებულ ზურგზე შიგადაშიგ მამაკაცის თითების შეხებას გრძნობდა, რომელიც თითქოს მიმართულებას აძლევდა გონება გათიშულს,ერთი სული ჰქონდა დროულად დასრულებულიყო ეს ყველაფერი და უბრალოდ გასცლოდა იქაურობას.მისთვის ზედმეტად უინტერესო იყო ეს ყველაფერი და არც იმ ქალების ესმოდა, რომელთაც უყურებდა და იმდენად მშვიდები და თავისუფლები ჩანდნენ როგორც თევზი წყალში.ამილახვარი არსად ჩანდა,არც გაჰკვირვებია.მისი ადგილი ნამდვილად არ იყო იქ და წამით შეშურდა ლევანის, რომელიც ალბათ რომელიმე ბარში იჯდა და განტვირთვას ჭიქა ვისკით ცდილობდა.
-გინდა წავიდეთ?-როგორც იქნა მორიგ პიჯაკიან საქმოსანს თავი დააღია გიგაურმა და ღვინის ჭიქით მდგარი დოლიძის გვერდით გადაინაცვლა.
-შეიძლება?-არ ამოუხედია მამაკაცისთვის ,ისე იკითხა და ნახევრად ცარიელი ღვინის ფუჟერი მაგიდაზე დადგა.
-წამოდი.-ორაზროვნად გაეცინა ლუკას და სანამ შეამჩნევდნენ, უკანა გასასვლელში დოლიძესთან ერთად გასხლტომა მოასწრო.სასტუმროს უკანა ეზოში იყვნენ,ზღვიდან მონაბერ ჰაერს ხარბად ისუნთქავდნენ და ხმის ამოღებას არცერთი ჩქარობდა.
-მისმინე...-ჩაბნელებული ჰორიზონტისთვის თვალი არ მოუშორებია ლუკას,ისე მოუკიდა სიგარეტს.კოლოფი გვერდით მდუმარედ მდგარ ქალს გაუწოდა და ღრმად ჩაისუნთქა კვამლი.-არ ვიცი როგორი ურთიერთობაგქონდათ შენ და შენს ქმარს,არც მინდა რომ ვიცოდე.ერთადერთი რაც მინდა,უბრალოდ ზავია..შენთან საერთო არაფერი მაქვს ნინა.-ქალისკენ შეტრიალდა და მზერა გაუსწორა.ნინამ, სავსე ბაგეებს შორის მოთავსებული ანთებული ღერი თლილი თითებით გვერდით გასწია და კვამლი სწორ ხაზად გამოუშვა დამრგვალებული ბაგეებიდან.
-ზავი არ გამოვა...-მხრები აიჩეჩა დოლიძემ.-არც კი გიცნობ...არაფერი ვიცი შენზე...შენ, ჩემს სახლში ცხოვრებ და მე არც კი ვიცი რამდენად სწორია ეს ყველაფერი.რა ადამიანი ხარ,რას შეიძლება ველოდო შენგან და უამრავი სხვა ნიუანსი რაც საშინლად მაცოფებს...
-მე რა შუაში ვარ?-წარბები აზიდა მამაკაცმა.-ჩემი ბრალია დედამოტყნულმა გიგაურმა საქმის კურსში თუ არ ჩაგაყენაა?!
-ესე ნუ ლაპარაკობ.-ხმას აუწია ქალმა.
-სერიოზულად?!-ჩაეცინა მამაკაცს.-მართლა სერიოზულად ამბობ?...მე რა შუაში ვარ,მაგ კითხვაზე რატომ არ გაქვს პასუხი ქალბატონო ნინა? ჩემი შენს სახლში ყოფნა ისევ შენს სასიკეთოდაა...მე ვცდილობ ჩაძირვის პირას მყოფი თქვენი ბიზნესი გადავარჩინო, მაშინ როდესაც შენი ქმარი კაცმა არ იცის სად არის...უბრალოდ მინდა ამიხსნა ჩემზე რატომ ბრაზობ...არა მეგობრობას არ გთავაზობ...საერთოდ არაფერს არ გთავაზობ.ერთადერთი რაც მინდა დროებითი ზავია.სიმშვიდე მჭირდება, ნორმალურად რომ ვიაზროვნო და რაღაც უაზრო ომში ჩაბმის მაგივრად საქმეზე ვიყო კომცენტრირებული.შენ ეს შეგიძლია,უბრალოდ შეგიძლია დამშვიდდე და თავი ჩემგან შორს დაიჭირო, თუ ამას საჭიროება არ მოითხოვს.
-არ გიცნობ.
-გამარჯობა,მე გიორგი ვარ!-სიგარეტის ნამწვი პირდაპირ ბაღში მოისროლა მამაკაცმა და ხელები ფართოდ გაშალა.-აი,ეხლა უკვე მიცნობ.
-ჯანდაბა...
-შეგიძლია ნომერში დაბრუნდე და დაისვენო..ან არ ვიცი რაც გინდა ის აკეთო.დღევანდელი მასკარადი დასრულებულია.-თავი ურეაქციოდ დაუკრა და ქალის აზრი ააღარ მოუსმენია ისე გაემართა ბაღის სიღრმისკენ.
*********
იაფფასიან ბარში, საშინლად უგემოვნო მუსიკას უკრავდნენ,სიგარეტის მყრალი სუნიც უსიამოვნოდ ხვდებოდა ცხვირში მაგრამ რამდენიმე ჭიქის დალევას მაინც აპირებდა.დახლთან იჯდა და ნახევრად ცარიელ ვისკის ჭიქას უაზროდ ჩაშტერებოდა. შუა ხნის ბარმენს კიდევ ერთი ჭიქის შევსება სთხოვა და ერთი მოყუდებით ნახევრამდე ჩაცალა.ვინ იყო?! ადამიანი ზედმეტად ბევრი ნიღბით.რას ელოდებოდა ბუნდოვანი,გაურკვეველი მომავლიდან? არაფერს...საერთოდ არაფრის მოლოდინი არ ჰქონდა.ვერასდროს გახდებოდა ისეთი ვის როლსაც ზედმიწევნით კარგად ასრულებდა და ეს ცხოვრება ფილმის სიუჟეტი რომ ყოფილიყო.მამაკაცის საუკეთესო როლი შესრულებისთვის ოსკარს მიიღებდა.საყოველთაო აღიარებას...მაგრამ არ იყო ცხოვრება ფილმის სცენარი და არც ცუდად დაწერილი სცენარისთვის არსებობდა ადამიანი ვისაც კრიტიკოსები დიდი მონდომებით გამოლანძღავდნენ.
"და როდესაც უფალმა ადამიანი შექმნა თავის ხატად, მიანიჭა მას განუსაზღვრელი უფლებები( თქვა ღმერთმა: „შევქმნათ კაცი ჩვენს ხატად და ჩვენს მსგავსად; დაე იბატონოს ზღვაში თევზზე, ცაში ფრინველზე, პირუტყვზე, მთელ დედამიწაზე და ყოველ ქვეწარმავალზე, რომელიც დაძვრება მიწაზე”.)
ჰქონდა კი მას უფლებები?!
იყო ადამიანი?! სულით და არა ხორცით...ადამიანი თუ ბიო რობოტი? განწირული საქმის შემსრულებელი ბუნდოვანი მომავალით,დაკარგული წარსულით და ჩანაცვლებული აწმყოთი.
ბარში საშინლად აირია სიტუაცია,ბუზებივით ირეოდნენ ფალოსე მონადირე წითელ ტუჩსაცხ გადღაბნილი უზნეო მედრები,დაუკითხავად რომ უძვრებოდნენ შარვალში დასალევად შემოსულ მამრობითი სქესის წრმომადგენლებს.სამუშაოდ გამოსულნი, ლუკმა პურის საშოვნელად ალბათ მთელი თავისი შეგნებული ცხოვრების ნახევარს ზურგზე გაწოლილნი რომ ატარებდნენ რათა გამომუშავებული ფულით სახლში მომლოდინე შვილებისთვის,მშობლებისთვის ანდაც უსაქმური ქმრებისთვის ეყიდათ საჭმელი.ვერსდროს იტანდა ზნე დაცემულ დედაკაცებს, მაგრამ არც განიკითხავდა რადგან მისი შეგნების ამსახველ ათ ქულიან შკალაზე ყოველთვის მაქსიმალურად მაღლა იდგა.თუმცა მათან საქმის დაჭერასაც არასდროს ცდილობდა.გულგრილად უყურებდა მის გვერდით დასკუპებულ მეძავს, წითელი პომადით და მაისურში ვულგარულად გამომზეურებული მკერდით.თვალს რომ არ აშორებდა მის ძვირად ღირებულ პიჯაკს და ქერად შეღებილ თავში ანკესის გადაგდების სწორ ტაქტიკას ამუშავებდა.შემდეგ გაიბადრა და ოდნავ მისკენ გადმოხრილმა ფართოდ გაუღიმა.
-მარტო რატომ ხარ?-წითელ ლაქიანი ფრჩხილები ფრთხილად შეეხო გიგაურის იდაყვს.
-დალევ?-ქალის ხელს ცივად დახედა და ბარმენს მიუტრიალდა:-ქალბატონსაც დაუსხით.
-რა გქვია?-მუცელ განიერ ვისკის ჭიქას თითები შემოაჭდო ქალმა და მოზრდილი ყლუპი მოსვა.მისი ტუჩსაცხის კვალი ჭიქაზე დარჩა, რამაც გული აურია გიგაურს.
-საფულიდან ამოღებული მსხვილი კუპიურა დახლზე მიაგდო და სკამიდან წამოდგა.
-უკვე მიდიხარ?-გული დასწყდა ქალს.
-ვფიქრობ ვერაფერს შენომთავაზებ იმდენად საინტერესოს დარჩენა რომ მაიძულოს.-მხრები აიჩეჩა მამაკაცმა და იქაურობა დატოვა.გარეთ გამოსულმა ღრმად ჩაისუნთქა გრილი ჰაერი და ქუჩას ფეხით გაუყვა.არასდროს უყვარდა ზღვა და საზღვაო კურორტებსაც იშვიათად სწყალობდა.მიდიოდა მეჩხრად განათებულ ქუჩაზე და თავში არეული ფიქრების დალაგებას ცდილობდა.ყველას საკუთარი ადგილის მიჩენა სჭირდებოდა,მისი გონება ბობლიოთეკის იმ მივიწყებულ დამტვერილ თაროს ჰგავდა, რომელმაც დრო-ჟამის ცვალებადობას გაუძლო,თაროს რომელზეც დღევანდელობისთვის ზედმეტად უინტერესო, სქელ ტანიანი წიგნები აწყვია.გაყვითლებული ფურცლებით და სიძველის დამპალი არომატით.თაროს რომელსაც განახლება,რესტავრირება და ძველი წიგნების ახლით ჩაბაცვლება ესაჭიროვება, მაგრამ ხელმომჭირნე მფლობელის გამო სიახლე კვლავ შორეული ოცნებაა.სასტუმროს რესეპშენში ყურადღება არ მიუქცევია მოწიწებით დაფაცურებული პერსონალისთვის,ლიფტის მიმართულებით დაიძრა და სასურველ სართულზე ასულმა უხმაუროდ შეაღო ლუქსის კარები.ნინა დოლიძეს ეძინა...ნომერიში ჰაერი მისი დამათრობელი არომატით იყო გაჟღენთილი,პიჯაკი სავარძელზე მიაგდო და ფეხსაცმელები გაიხადა,ფუმფულა ტახტზე მიწოლილს ფიქრებისგან დამძიმებული თავით როდის ჩაეძინე ვერ მიხვდა.
*******



ეზოში იჯდა,ლურჯად მოლივლივე აუზთან და უაზროდ მიშტერებოდა ჩართული ლეპტოპის ეკრანს რომელზეც ახალი და განსაკუთრებული არაფერი ხდებოდა.ცარიელი სახლი,შიგადაშიგ გამოჩენილი ფაშფაშა დამლაგებელი ქალი, გულმოდგინედ რომ ასუფთავებდა ყველა კუთხე კუნჭულს.სამზარეულოში უსაქმურად მყოფი დამხმარე ქალები, ყავას რომ მიირთმევდნენ და დიასახლისის არ ყოფნით დამშვიდებულნი სიგარეტს თავისუფლად აბოლებდნენ.ფეხებზე ეკიდა მოსამსახურეების თავისუფლება, მისი მზერა ცარიელი საძინებლისკენ იყო მიმართული სადაც ალბათ ისევ გაჟღენთილი იყო ჰაერი ნინას თავბრუ დამხვევი არომატით,ბალიშებს ისევ ჰქონდა მისი კანის სურნელი, ყოველთვის რომ აგიჟებდა გიგაურს.სულ უყურებდა:მძინარეს,მღვიძარს აბაზანაში მონებივრეს,შიშველს კარადასთან ჩაფიქრებული სახით გაჭირვებით რომ ირჩევდა ტანისამოსს...აგიჟებდა მისი სიშორე,მონატრებისგან თითის ბალიშები ისე ეწვოდა დოლიძის გლუვი კანის შეხებას ითხოვდა.იმის გაფიქრება რომ ნინა სახლში არ იყო,ვერ ხედავდა და იქ სადღაც იმ ადამიანთან ერთად იყო ვისაც მიუხედავად იმისა რომ საკუთარი ხუთი თითივით იცნობდა მაინც არ ენდობოდა.არ ენდობოდა გიორგი არჩვაძეს და ალბათ ეს უნდობლობა განაპირობებდა მის ზედმეტ სიფრთხილეს.იცოდა არჩვაძის ფიცხი ხასიათი,იცოდა რამდენად უსისხლო და სადისტი იყო..ისიც იცოდა მისი თავიდან მოშორება რომ არ იქნებოდა ადვილი,მაგრამ იმ საქნეს რასაც ახლა არჩვაძე აკეთებდა თავადაც კი ვერ გააკეთებდა,ვერ ამოქაჩავდა ფსკერზე მყოფ საკუთარ ჰოლდინგს და ვერც იმ მტრებისგან დაიხსნიდა თავს მისი მოკვლისთვის უკან რომ არაფერზე დაიხევდნენ.სწორედ ეს ანუგეშებდა გიგაურს,იმედი ჰქონდა ერთხელაც საკუთარი თვალით იხილავდა შუბლ გახვრეტილ არჩვაძეს და ეს იქნებოდა მისგან მარტივად და უმტკივნეულოდ თავის დახსნა.მანამდე კი ეს ყველაფერი უნდა აეტანა,ბევრ რამეზე დაეხუჭა თვალი და ბევრი რამე ისე დაეტოვებინა როგორც მოცემულ მომენტში იყო,სწორედ ამიტომ უწევდა ნინას ასე გაწირვა,დარწმუნებული არ იყო მაგრამ სადღაც გულის სიღრმეში მაინც სჯეროდა რომ გიორგი ქალს არაფერს დაუშავებდა,მასზე უკეთ დაიცავდა და როდესაც დადგებოდა ჟამი მისი შინ დაბრუნების, ნამდვილად არ ეჩვენებოდა უგონოდ შეყვარებული საკუთარი ცოლის შემორიგება გადაულახავ ბარიერად.ნინა მაინც მისი იქნებოდა,მასთან და მისთვის...
-აი,სად ყოფილხარ.-ზურგიდან მსუბუქი ნაბიჯების ხმა გაიგო და მალე კისერზე წვრილი მკლავები მოეხვია.ქალის ბაგეებმა მისი ყურის ბიბილოზე გადაინაცვლეს და ნაზად შეეხნენ რაც ურექაციოდ არ დაუტოვებია წელის ქვედა ნაწილს.სხეულში დავლილმა სასიამოვნო ჟრუანტელმა პირდაპირი რეაგირება მოახდინა და ბევრი არც უფიქრია აგზნებულს ისე წაეპოტინა სლავი გარეგნობის ლამაზმანს საჯდომზე.-საწოლში არ დაბრუნდებიი?!
-იქნებ აქ გაგვეგრძელებინა.-გაუცინა გიგაურმა და შიშველ მკერდზე აკოცა.-ოღონდ ჯერ უნდა დავრეკო.
ტელეფონს დასწვდა და სწრაფად აკრიბა ნაცნობი ნომერი.ქალმა კი მის ფეხებს შორის გადაინაცვლა.
-გამარჯობა!-ლევანის ხმა გაისმა ხაზის მეორე ბოლოს,ხოლო გოგონას სავსე ტუჩები კი მის ღირსებას წაეტანა და სიამოვნებისგან ლამის ამოიღმუვლა მამაკაცმა.ცალი ხელით თმებში ჩააფრინდა ქალს და აიძულა მეტად დახარჯულიყო.
-სად დაიკარგე,გუშინ საერთოდ არ დაგირეკია,მშვიდობა გაქვთ?-ხმაში სიმკაცრე გაურია რითაც აგრძნობინებდა ამილახვარს,რომ წინა უსიამოვნო საუბრის გამო ჯერ კიდევ ნაწყენი იყო მასზე.
-ყველაფერმა კარგად ჩაიარა...ჩვენი ბიჭი, იმაზე ჭკვიანია ვიდრე გვეგონა.-ყურადღება არ მიუქცევი ლევანს უფროსის წყენა ნარევი ხმისთვის.-600 კაცს უბრალოდ ჩააგდებინა ხმა.
-ნინა?
-ნინაც კარგად არის...არ მოუკითხიხარ.-ისევ გაიცინა ლევანმა.-მშვიდად არის და ვფიქრობ კონსესუსამდე მივიდნენ.დროებითი ზავი არ გვაწყენდა.
-შენ არ ვიცი რა გიხარია მაგრამ მე საერთოდაც არ მომწონს მათი ზავი.-ღირსებაზე ჩაფრენილი ქალი მოიშორა და სავარძლიდან წამოდგა.არანაირად არ აწყობდა ნინას და არჩვაძის დაზავება,ერთადერთი რაც უნდოდა ქალს თავი შორს დაეჭირა მამაკაცისგან.ბოლომდე ენდობოდა და ასი პროცენტით იყო დარწმუნებული ნინას გრძნობებში, მაგრამ აუტკივარი თავის ატკიებაც არ ხიბლავდა.
-კატა-თაგვობანას თამაში სჯობს დროებით ზავს?!-ხმა დაეძაბა ლევანს.-ვერ ვიგებ ჩემგან რას ითხოვ? ნინა მშვიდადაა, არჩვაძეც თავს შორს იჭერს მისგან,მეტიც საერთოდ არ ადარდებს არაფერი მასზე დაკისრებული მოვალეობის გარდა..მეტი რა გინდა?
-ამის დედაც!-იღრიალა ლუკამ.-გაუგებრად ვლაპარაკობ? არ მინდა ეგ ნაბი*ჭვარი რამით უკავშირდებოდეს ჩემს ცოლს,არ მინდა არანაირი ზავი...უბრალიდ ნინამ თავი შორს დაიჭიროს მისგან.
-შენს ცოლს არ ენდობი?
-იმ ნაბი*ჭვარს არ ვენდობი.
-შენი დედაც...მაშინ იქნებ ჩამოსულიყავი და თავად მოგეგვარებინა შენი ჩასვრილი საქმე.-იღრიალა წყობიდან საბოლოოდ გამოსულმა ამილახვარმა.-მე,თამაშიდან გავდივარ.
-რა?!
-ჰოო,მე გავდივარ თამაშიდან..ფეხებზე მკი*დია უკვე შენი ჩახლართული ამბები.ჩამოდი და თავად გააკონტროლე ყველაფერი.
-მისმინე ლევან!-დაიძაბა გიგაური.-შენც კარგად იცი და მეც რომ ვერსადაც ვერ წახვალ..ან,იქნებ გაგიხსენო რა და როგორ მოგცა ჩემმა ერთგულებამ?!
-შენი დედაც...რაც მაქვს ჩემი შრომით მაქვს, ეს კარგად დაიმახსოვრე გიგაურო და მუქარებისგან გირჩევ თავი შორს დაიჭირო.
-აშკარად არ მიცნობ.-გაეცინა გიგაურს.-შემიძლია შენს ქეციან ოჯახთან ერთად ისე აგაორთქლო დედამიწიდან შენი არსებობა ვეღარავინ გაიხსენოს..დაფიქრდი რას ატრაკებ და რა შეიძლება მოჰყვეს შენს ურჩობას.გესმის ჩემი?!-ხმას აუწია ლუკამ და უკვე ღრიალზე გადასული წინ და უკან დადიოდა აუზის გარშემო.-გესმის ჩემიი?!
-წადი შენიც.-ზიზღით გამოაფურთხა სიტყვები ამილახვარმა და ტელეფონი გათიშა.
-ეს ნაბიჭვ*არი...ეს ნაბიჭ*ვარიი!!! შენი ლევან ამილახვარო,ქვეშიდან გაძვრომაზე ჩალიჩობ არაა?! გაჩვენებ მე შენ როგორ უნდა ურჩობა.-ღრიალებდა გიგაური და ხელში შერჩენილ ტელეფონს ისე ურტყავდა აუზთან მდგარ მაგიდაზე აპარატი ნაწილებად იშლებოდა.ხელში შერჩენილი ტელეფონის ნარჩენები მაგიდაზე მიყარა და ორივე ხელი თავზე გდაისვა.ისეთი გაცოფებული იყო ვეღარაფერი დაამშვიდებდა.გაფართოებული თვალებით მომზირალ შიშველ ქალს გადახედა და იფეთქა:
-დაახვიე აქედან!
*********
ძილიდან კარზე ატეხილმა ბრახუნმა გამოაფხიზლა.დაახლოებით დილის ხუთი საათი იქნებოდა,რაზეც ფანჯარაზე გადაწეული ფარდიდან გამოჩენილი ცის ნაგლეჯი მეტყველებდა რომელიც მტრედისფრად შეღებილიყო.ბათუმი,რიჟრაჟს ხვდებოდა.წინა ოთახში რამდენიმე მამაკაცის დაძაბული საუბარი ისმოდა, სიტყვებს ვერ არჩევდა მაგრამ აშკარა იყო რაღაც არასასიამოვნო ხდებოდა.მისი ეჭვები კი ლუკას ცივმა ხმამ გაამყარა.თითქმის ღრიალამდე რომ იყო მისული.
-მანქანა გაამზადეთ!-ხმაური მიწყდა, მაგრამ საძინებლის კარი დაუკაკუნებლად შემოხსნეს და ზღურბლზე მამაკაცის მაღალი სილუეტი გამოჩნდა.
-ადექი,მივდივართ!
-რა ხდება?-დაბნეული დოლიძე საწოლზე წამოჯდა.
-ნინა, დროულად ჩაიცვი.-დაკონკრეტებისგან თავი არ შეუწუხებია თავად მივიდა კარადასთან და პირველივე კაბა რაც ხელში მოხვდა დოლიძის მიმართულებით ისროლა.-ადექი!
-აქ აპირებ ყოფნას?
-ღმერთო ნინა ამის დროაა? ადექი ნუ გეშინია, ვერაფრით გამაკვირვებ.-ბრაზით გამოსცრა გიგაურმა და წვრილ თითებში ჩაბღუჯული თხელი საბანი ერთი ხელის მოსმით გამოგლიჯა თითებიდან,საცვლების ამარა მყოფი ქალისთვის ზედაც არ შეუხედია ისე მიაგდო კაბა და აიძულა მაქსიმალურად სწრაფად ჩაეცვა.-ფეხსაცმელები სად დედისტყვნაშია?!
ისევ კარადას მიუბრუნდა და რამდენიმე წყვილ ქუსლიან ფეხსაცმელს თვალების ატრიალებით გადახედა.-შენ სულ ამეებით მოძრაობ? რამე ადამიანური არაფერი გაქვს?
-რა ხდება?-ხელში შერჩენილი შავი ფეხსაცმელი უხეშად გამოგლიჯა ნინამ და შიშველ ფეხებზე ამოიცვა.
-პრობლემა გვაქვს...სახლში ვბრუნდებით.წამოდი...
-და ჩემი ნივთები?-მობილურს დასწვდა დოლიძე.
-დაცვა წამოიღებს,წამოდიი.-იდაყვში უხეშად სწვდა და თითქმის სირბილით გაიყვანა ნომრიდან,დერეფანში გასულმა ეჭვით შეათვალიერა სართული და ლიფტის მაგივრად საავარიო კიბისკენ დაიძრა.-იმედი მაქვს კიბეებზე კისერს არ მოიმტვრევ.
-ღმერთოო,რა მზრუნველი ხარ.-ხელის განთავისუფლებას შეეცადა ქალი მაგრამ ამაოდ.წინ მიდიოდა გიგაური და უკან შეძლებისდაგვარად სწრაფად მისდევდა დოლიძე.რომელიც გაურკვევლობისგან ჯერ ისევ ვერ მოდიოდა აზრზე რა პრობლემა იყო ესეთი ამ დილა ადრიან ესე გიჟივით რომ წამოაგდეს სწაოლიდან და მიარბენინებდნენ?!შენობის უკანა კარიდან გამოსული კი უარესად დაიბმა, როდესაც მათი დაცვის ყველა თანამშრომელი კარებთან შეეგება ახალ გამოჩენილებს. თვალებს აქეთ -იქით რომ აცეცებდნენ და ისე გაუკეთეს ცოცხალი კედელი თითქოს რომელიმე სახლის სახურავზე მჯდარ დაქირავებულ მკვლელს მიზანში ჰყავდათ ამოღებული.
-მანქანები მზადაა,გავდივართ.-დაცვის უფროსმა გაურკვევლობისგან მობუზულ დოლიძეს გადახედა და შემდეგ მზერა გიგაურზე გადიტანა.-ბატონო ლუკა.
-რა ჯანდაბა ხდება? რა პრობლემაა?! სანდრო...
-თავდასხმას გეგმავენ ქალბატონო...
-სანდრო!-მრისხანედ გადახედა ლუკამ დაცვის უფროსს და სიტყვა შუ გზაში გააწყვეტინა.შემდეგ კი გაფითრებულ ქალს მიუბრუნდა,შიშისგან ტუჩები რომ გაჰლურჯებოდა და ერთიანად თრთოდა.-მშვიდად, პატარავ...-ხელი ძლიერად მოხვია აკანკალებულ ქალს და არაფრის თქმა არ აცადა თითქმის ძალით ჩასვა მანქანაში.
-რას აკეთებ?!-უკან გაწეულს, მაჯაში სწვდა დოლიძე.
-მეც მოვდივარ...დამშვიდდი, მეორე მანქანაში ვიქნები.-მისი თითებიდან ხელის დახსნას შეეცადა ლუკა და ამღვრეულ თვალებში შეხედა.-უბრალიდ დამშვიდდი და წადი.
-რა ჯანდაბაა?!-ნიკაპი უკანკალებდა დოლიძეს და სუნთქვა უჭირდა.-მეც შენთან ერთად წამოვალ...ჯანდაბა,აქ არ დამტოვო.
-აი,ნახე მე მეორე მანქანაში ვიქნები...დამშვიდდი.
-არ შემიძლია...
-ნინა...
-მეშინია...ღმერთო რა ჯანდაბაა ჩემი დაცვა გევალება,ვალდებული ხარ აქ მარტო არ დამტოვო.-ცრემლები ვეღარ შეიკავა ქალმა.
-დედას შევ*ეცი...რატომ არასდროს მისმენ?!-ხმას აუწი ლუკამ და მისი თითებიდან თავი დაიხსნა.-ჩემთან უსაფრთხოდ არ ხარ...ჩემზე აპირებენ თავდასხმას...მორჩი ტირილს და წადი.
-რა?
ხმა აღარ გაუცია ლუკას უკან გაიწია და კარი ძლიერად მიხურა,ძარაზე ხელის დარტყმით ანიშნა მძღოლს წადიო და მანქანაც ადგილიდან მოსწყდა.ეზოდან გასულმა დააფიქსირა როგორ ამოუდგა კუუდში შავი ჯიპი,რომელშიც გიგაური იჯდა.მათ უკან მომავალმა მეორე ჯიპმა კი სიჩქარე აკრიფა, მათ მანქანას გადაასწო და წინ ჩამდგარმა განაგრძო მოძრაობა.
დიდი სიჩქარით გადაადგილდებოდა მათი კოლონა და ქალაქიდან ალბათ ერთი საათის გასულები იყვნენ,დოლიძეც შედარებით დამშვიდებული მიყრდნობოდა სავარძლის საზურგეს.კალთაზე დაკრეფილ თითებს მაინც ნერვიულად იმტვრევდა და უკან იხედებოდა, იმის შესამოწმებლად მიჰყვებოდა თუა არა უკან გიგაურის ჯიპი.ვერ ხვდებოდა რატომ ადარდებდა ეს და ვერც იმას ხვდებოდა მასზე თავდასხმა გაახარებდა თუ ეწყინებოდა.წესით უნდა შესძულებოდა მისი ქმრის ტყავში შემძვრალი უცნობი მამაკაცი, მაგრამ არ სძულდა.არც მასთან რაიმე სახის კონტაქტს აპირებდა,თუმცა ამ მოცემულ მომენტში ვინც სძულდა და ვისზეც საშინლად ბრაზობდა ეს მხოლოდ და მხოლოდ გიგაური იყო "დამპალი ნაბი*ჭვარი"
********
მოულოდნელმა,მკვეთრმა მუხრუჭმა წინ გადააქანა და თავის შემაგრება ძლივს მოასწრო სახით წინა სავარძლის საზურგეს რომ არ შესჯახებოდა.დამფრთხალმა პირველი რაც გააკეთა შეშინებული ეცა უკანა საქარე მინას.მათ კვალში მომავალი ჯიპიც შეჩერებულიყო.იქიდან გადმოსული ლუკა და დაცვის სამი წევრი სწრაფი ნაბიჯით მოიწევდა მათი მანქანისკენ.
-რა ხდება?-ჩავარდნილი ხმით იკითხა დოლიძემ და მძღოლს მიუბრუნდა.
-არ ვიცი ქალბატონო.
-ღმერთო...-კარი სწრაფად გააღო და ნახევარი ტანით გადავიდა.-ლუკა...
-მანქანაში დარჩი!-გიგაურს ბრაზისგან კისერზე ლურჯად გამოსჯდომოდა კაპილარები და სწრაფი ნაბიჯით,თითქმის გარბოდა მათგან ათიოდე მეტრში გაჩერებული დაცვის მანქანისკენ.
-რა ხდება?!
-მანქანაში დარჩი, ამის დედაც!!-იღრიალა მამაკაცმა და უკან აღარ მოუხედია, ისე გაიჭრა მანქანისკენ სადაც კარგი არაფერი ხდებოდა.ქალის სმენას გასროლის ხმაც მისწვდა და შეშინებულმა წამოიკივლა.
მანქანისთვის გზა უზარმაზარი სატვირთოს დახმარებით გადაეკეტათ და დაახლოებით ათ კაციან ჯგუფს ხელჩართული ბრძოლა გაემართათ გიგაურის დაცვის თანამშრომლებთან, რომელნიც მათ შესაშინებლად ჰაერში ისროდნენ. ათრთოლებული თითებით ჩაფრენოდა მანქანის კარს და თვალებ გაფართოებული უყურებდა მის ცხვირწინ დატრიალებულ მოვლენებს.გიგაურიც რომ შეუერთდა თავის დაცვის ბიჭებს,ერთ-ერთ მამაკაცთან გაცხარებით საუბრობდა რაღაცას,სიტყვებს ვერ არჩევდა დოლიძე, მაგრამ მამაკაცის გამომეტყველებით თუ იმსჯელებდა საშინლად გაცოფებული იყო.ხელებს ფართოდ შლიდა და ერთი თავით მაღალს იმდენად უშიშრად უცქერდა, მხოლოდ თავზე ხელეღებული თუ მოიქცეოდა ესე გაბედულად.თითქოს ყველაფერი მიწყნარდა და წამით ისიც კი იფიქრა დოლიძემ დაიშლებიან და ყველა თავ თავისი გზით წავაო, მაგრამ შეცდა.გასროლის ხმა განმეორდა და წამით უკან გააქანდა გიგაური,მაგრამ მლევე მოეგო გონს და მისი ძლიერად მოქნეული მუშტი, მთელი ძალით დაეტაკა მის წინ ასვეტილ ახმახს და უკან გადააქანა,რითაც საშუალება მისცა ლუკას ისევ დაერტყა.ხმამაღლა იგინებოდა და მიწაზე დავარდნილ თანამოსაუბრეს ზემოდან მოქცეული ისე გამეტებით ურტყავდა, ნინამ ვეღარ გაუძლო და თვალებზე აიფარა ორივე ხელი.
-შენი დედას შევე*ციი!!-ისევ იღრიალა ლუკამ,ასფალტზე ნახევრად უგობო მდგომარეობაში მყოფ ახმახს მოშორდა და ერთი ნაბიჯით უკან დაიხია.
შემოხეული პიჯაკი, გიჟივით გაიძრო და გაგულისებულმა მოისროლა ასფალტზე,მარჯვენა ხელი კი მარცხენა მხარზე მიიჭირა და დაცვას მიუბრუნდა.
-წავედით,ამათი დედაც!-მანქანისკენ შემოტრიალებული,დოლიძის დანახვაზე წამით გახევდა.
თეთრი პერანგი, ერთიანად სისხლისგან დასვროდა.ძნელი იყო გარკვევა მისი სისხლი იყო თუ მოწინააღმდეგის.თვალის თეთრი გარსი სისხლის მსმელი ვამპირივით ჩასწითლებოდა და ჩვეული,დინჯი ნაბიჯებით მოიწევდა დოლიძის მიმართულებით.რომელიც მანქანის ძარას მიყრდნობოდა და მუხლებში ძალა გამოცლილი მიღებული შოკისგან თავის ხელში აყვანასა ცდილიბდა.
-ლევანი სად არის? მაგის დედას შევ*ეცი.-გვერდში ამომდგარ დაცვის ბიჭს ჰკითხა ფერ დაკარგულმა ლუკამ და მეორე ხელით უკვე მანქანასთან მყოფი ძარას დაეყრდნო.
-კარგად ხართ?-თითქმის ერთ დროულად შემოეხვივნენ ბიჭები,დოლიძე კი გახევებული იდგა ერთ ადგილზე და ვერც ნაბიჯი წინ გადადგმას ახერხებდა და ვერც ხმის ამოღებას, ბოლოს ძალა გამოცლილი გამოღებულ კარში სავარძელზე დაეშვა და ისევ სახეზე აიფარა ხელები. შიშს მისთვის ერთიანად დაერია ხელი.
-დაჭრილი ხართ,სასწრაფოს დავურეკოთ?-დაცვის უფროსი მორიდებით ჩაეკითხა მამაკაცს.
-შენი დედაც-მხრიდან მოშორებულ ხელს დახედა გიგაურმა და თვალები წამით დახუჭა,შემდგ გაახილა და სისხლიან ხელზე ზიზღით დაიხედა.-რომელმა ახვარმა ისროლა,მაშინ როცა წესით ყველაფერი მოგვარებული იყო.
-საავადმყოფოში ხომ არ წავსულიყავით...
-კარგად ვარ...უბრალიდ კარგად ვარ.დროულად ჩავიდეთ სახლამდე.-დაჭიმული ყბებით გამოსცრა ლუკამ.-არ გვინდა სასწრაფო და საავადმყოფოები.პოლიციაც მოჰყვება,კითხვები გაუჩნდებათ რომელზეც პასუხები არ გვაქვს და არც სკანდალები გვაწყობს...სახლში წავიდეთ.მე კარგად ვარ...
-მაგრამ...დაჭრილი ხართ.
-ნაკაწრია...არ მოვკვდები.სახლში წავიდეთ.-მანქანის კარს დაეყრდნო ლუკა და სავარძელზე მობუზულ ნინას თანაგრძნობით გახედა, რომელიც ბეღურასავით თრთოდა და დამფრთხალი,შეშინებული თვალებით უყურებდა მისკენ დახრილ მამაკაცს.-შეიძლება აქ დავჯდე?
დოლიძემ დამრგვალებული,ცრემლისგან გადღაბნილი თვალებით ამოხედა მანქანის კარზე დაყრდნობილ მამაკაცს და გვერდით უსიტყვოდ გაჩოჩდა.ლუკამ ღრმად ჩაისუნთქა და სავარძელზ დაეშვა,შეეცადა არ შეემჩნია მაგრამ ჭრილობა საშინლად აეწვა და მაინც დაემანჭა სახე.თავი სავარძლის საზურგეზე გადააგდო და დამფრთხალი თვალებით მომზირალ დაცვას გადახედა.
-წავედით!
სწრაფად გაიფანტნენ ბიჭები და მანქანაც დაიძრა.ღრმად სუნთქავდა მამაკაცი და ხელს არ იშორებდა ჭრილობიდან.ბლანტი სითხე თითებს შორის მოჟონავდა და სალონში სწრაფად გავრცელდა სისხლის მოტკბო გულისამრევი სუნი.თვალებ დახუჭული დროდადრო გალურჯებულ ტუჩებს ენის წვერით ისველებდა და დაბერილი ნესტოებით ღრმად ისუნთქავდა დამძიმებულ ჰაერს.ქალი თვალს არ აშორებდა მის სახეს,პირველ შოკს გადაევლო მაგრამ იმდენად დაძაბული იყო,იმდენად ცუდად ჰქონდა გული,თავს ძლივს იკავებდა ხმამაღლა რომ არ აღრიალებულიყო.მის გვერდით იჯდა დაჭრილი მამაკაცი, რომელისაც სისხლდენა თუ არ შეუჩერდებოდა შესაძლოა მისი ეს მდგომარეობა ფატალური შედეგით დასრულებულიყო.საშინლად ეცოდებოდა და ეშინოდა...რატომღაც ეს რამდენიმე საათი იმდენად ახლობელ ადამიანად თვლიდა,ერთადერთი იყო ვისი იმედიც ჰქონდა მოცემულ მომენტში და ეს როგორ და რანაირად მოხდა ვერ ხვდებოდა,ვერც იმას ხვდებოდა სად ჯანდაბაში გაქრა ზიზღი და ბრაზი,მთელი ეს დრო დიდი რაოდენობით რომ ჰქონდა ორგანიზმში გამჯდარი და საშინლად აწუხებდა.სრულიად ცარიელი იყო,ცარიელი და გამოფიტული...სრულიად მარტო და ერთადერთი ვისთან ერთადაც იჯდა ამ წყეულ ნავში,რომელსაც ძირი ჰქონდა გამომპალი და შესაძლოა ფიცრებს შორის შემოღწეულ წყალს მათი სიცოცხლე ემსხვერპლა.დაჭრილი იყო და არ იცოდა რამდენად საშიში იყო მისი ჭრილობა.რობოტივით იჯდა,ამწვარი გულ-მუცელით,ათრთოლებული ნიკაპით,აჩქარებული პულსაციით და ცრემლისგან დაბინდული თვალებით.ვერც კი გაიაზრა მისმა წვრილმა თითებმა ისე გაიწია მამაკაცისკენ და ფრთხილად შეეხო ხელზე.
-კარგად ხარ?-გაპარული ხმით ამოიჩურჩულა და თითქოს ფიქრებიდან გამოარკვია.ლუკას თვალები არ გაუხელია ისე უპასუხა:ხმა შესცვლოდა და ზედმეტად სხვანაირი მოეჩვენა ქალს.
-კარგად ვარ.
-ჯანდაბა,სისხლი ისევ მოგდის.-ამოიტირა ქალმა და თავის დასამშვიდებლად ღრმად ჩაისუნთქა.-მაჩვენე!
-კარგად ვარ...-ბოლოს და ბოლოს იკადრა თვალეის გახელა მამაკაცმა და ქალს გადმოხედა, რომელიც ათრთოლებული თითებით ჩაჰფრენოდა სისხლიან ხელზე.-კარგად ვარ,შემეშვი.
-ჯანდაბა,გინდა სისხლისგან დაიცალოო? ხოო...სისხლისგან დაიცალო და მოკვდეე?!-დაუკითხავად გაპარული ცრემლები ხელის ზურგებით მოიწმინდა ნინამ და ხელი იძულებით ააღებინა ჭრილობიდან.
-შენც ეს არ გინდა?!-გაეცინა ლუკას და ნინას გაფითრებული სახის დანახვაზე,რომელმაც თავი ვეღარ შეიკავა და ატირდა...ინანა დაუფიქრებლად წამოსროლილი სიტყვები.-ჰეი,ჰეი...კარგად ვარ...მართლა კარგად ვარ...რა გატირებს ნინა?!შემომხედე!-მარჯვენა,სისხლისგან დასვრილი ხელით ნიკაპში ჩააფრინდა და სახე ააწევინა,ცრემლიან თვალებში შეხედა და მისი წრფელი ცრემლების დანახვაზე კიერზე დაუკითხავად დაებერა ლურჯი კაპილარები,სისხლი თვალებში მოაწვა და ყელში გაჩხერილი რაღაც ამოუცნობი,რომელიც სუნთქვაში უშლიდა ხელს გაჭირვებით გადააგორა.-კარგად ვარ პატარავ...მიჩვეული ვარ,ასე რომ კიდევ დიდი ხანი არ მოვკვდები..დამშვიდდი,უბრალოდ ნაკაწრია..გესმის?
-არ მინდა რომ მოკვდე-ტუჩები ხელმეორედ დაებრიცა დოლიძეს და ცრემლის ახალმა ნაკადმა თვალის ჯებირები გადმოლახა.
-ამის დედაც...-დაჭიმული ყბებით გამოსცრა გიგაურმა და ქალისკენ გადახრილი შუბლზე შუბლით დაეყრდნო.თვალები დახუჭა და შეეცადა მშვიდად ესუნთქა.ქალის სურნელს ღრმად ისუნთქავდა და იმდენად მშვიდად იყო ფეხებზე ეკიდა ყველაფერი.გულის სიღრმეში საშინლად სიამოვნებდა ნინას ასეთი მდგომარეობა,იმის გააზრება რომ ქალს მისი სიკვდილის ეშინოდა რატომღაც სასწაულად უხაროდა და მრისხანებისგან მოხეთქილი ადრენალინის დამსახურებით,რომელსაც ჯერ ისევ გაეჟღინთა მისი ორგანიზმი,ვერანაირ ტკივილს ვერ გრძნობდა.არაერთხელ ყოფილა ანალოგიურ სიტუაციაში,არაერთხელ უჩხუბია,უსვრიათ,დაჭრილა და ეს ნაკაწრიც არაფრით ჩამოუვარდებოდა მანამდე მის სხეულზე გაჩენილი ნაკაწრებს.რომელიც ფიზიკური ტკივილის მეტს ვერაფერს უტოვებდა.ცერით ტირილისგან შესიებულ ქვედა ტუჩზე შეეხო და თავი ძლივს აიყვანა ხელში მწყურვალესავით რომ არ დასწაფებოდა სავსე ბაგეებზე.-კარგად ვარ...
-მაჩვენე.-საკუთარ შუბლზე,შუბლით მიყრდნობილი მამაკაცისთვის წინააღმდწგობა არ გაუწევია დოლიძეს.არც მისი ხელი მოუშორებია საკუთარი ბაგეებიდან,ოდნავ მოშორდა და ჩამუქებულ თვალებში ქვემოდან ამოხედა-სისხლდენა უნდა შევაჩეროთ,შეიძლება ინფექცია შეგეჭრას..სახლამდე ჯერ კიდევ შორს ვართ.
-კარგი...როგორც გინდა.-თვალი აარიდა ლუკამ და თითები ფრთხილად შეუშვა,სავარძლის საზურგეს დაუბრუნდა და თვალს არ აშორებდა ნინას წვრილმა,ათრთოლებულმა თითებმა პერანგის ღილები როგორი სიფრთხილით შეუხსნა და სისხმდენ ჭრილობას დააკვირდა, რომლიდანაც ისევ მოჟონავდა ბლანტი სითხე.ჭრილობა გამჭოლი იყო.ტყვიას,კანი გაეგლიჯა და უნისამართოდ გამქრალიყო.
-ღმერთო...-სისხლის დანახვაზე თავის შესაკავებლად ქვედა ტუჩს კბილებით ჩააფრინდა დოლიძე და მძღოლისკენ შეტრიალდა რომელიც შიგადაშიგ გამოხედავდათხოლმე სარკიდან.-მანქანაში,პირველადი დახმარების ყუთი არ გაქვს?!
-არა ქალბატონო-დამნაშავესავით ამოილაპარაკა მძღოლმა-არასდროს დაგვჭირვებია.
-პირველივე აფთიაქთან შეაჩერე.-მკაცრად გამოსცრა და ისევ გიგაურს მიუბრუნდა,დაჟინებით რომ უყურებდა და მისი გამჭოლი მზერისგან მთლიანი სახე უხურდა დოლიძეს.რაღაცნაირ უხერხულობას გრძნობდა და ამის დასაფარად თვალებ დახრილი, ცდილობდა აღარ გადაჰყროდა მამაკაცის უცნაურად მეტყველ,ღამესავით ჩამუქებულ თვალებს.უსუსურობისგან კისერში ისევ მოაწვა ცრემლის გორგალი და ისევ მოუნდა ხმამაღლა აქვითინებულიყო. სისხლის ყოველთვის ეშინოდა,რისი უტყუარი დასტურიც მისი ათრთოლებული თითები იყო დამალვას ამაოდ რომ ცდილობდა და სურვილი ჰქონდა საერთოდ გამქრალიყო მანქანის სალონიდან, სადაც გიგაურთან ერთად ჯდომა უკვე აღარ შეეძლო.ვერ ხვდებოდა რისი ბრალი იყო ეს ყველაფერი,საღად აზროვნების უნარი უბრალოდ სადღაც გამქრალიყო და ინსტიქტებს მინდობილი ვერც კი მიხვდა როგორ გადაიხარა წინ და რატომ მიეყრდნო შუბლით მამაკაცის ჯანმრთელ მხარს.რატომ ჩაისუნთქა მისი სისუფთავის სურნელთან შერეული სუნამოს გრლი არომატი ღრმად.ლოყით გრძნობდა გიგაურსი აჩქარებულ გულისცემას რომელიც ნელ-ნელა უმატებდა რიტმს.
-ცუდად ხარ?-ფრთხილად შეეხო მამაკაცის თითები და სხეულიდან მოიშორა.ისევ აემღვრა თვალები ქალს,გული საშინლად დასწყვიტა მათ შორის გაჩენილმა სიშორემ,გულს ისევ გონებამ აჯობა და თავში გარკვევით ამოუტივტივდა ძველი კონოს კადრებივით მამაკაცის რეალური სახე,მისმა ვინაობამ სისხლი გაუყინა,სინდისის ქენჯნამ ცხვირის წვერი აუწვა და საკუთარმა სისუსტემ გააგიჟა.
-ბოდიში...-ამოიჩურჩულა დაბნეულმა და უკან დახევა გადაწყვიტა მამაკაცის თითებმა რომ შეაჩერა.
-ნინა...
-არც ისეთი საშიშია შენი ჭრილობა.კარგად ვარ...
-შემომხედე.-გვერდით გატრიალებული თავი შემოაბრუნებინა და თვალებში ჩახედა მამაკაცმა.-ფერი არ გაქვს სახეზე.
-სისხლის მეშინია-ტუჩები დაებრიცა ნინას.
-შენი დედაც,გიგაურო!-სიმწრით გამოსცრა მამაკაცმა და სანამ დოლიძე აზრზე მოვიდოდა,მის სავსე,გალურჯებულ ბაგეებს მისწვდა.თითები ძლიერად შემოხვია კეფაზე და დაძაბულ ქალს ვნებიანად დააცხრა,რომელიც გატყდა,წყვეტილად ამოისუნთქა და ისე დააშორა ბაგეები ერთმანეთს და დანებდა კაცის ტუჩებს თავადაც ვერ გაიაზრა.მთელი სხეულით თრთოდა და თვალებს ძლიერად ხუჭავდა,ბაგეებზე მამაკაცის რბილი ტუჩები ეხებოდა და მისი არომატი ისე იზიდავდა გაუაზრებლად ჰყვებოდა ვნებიან კოცნაში.კეფაზე შემოჭერილი თითები შესუსტდა,მამაკაცი კი თითქოს გაჭირვებით, მაგრამ მაინც მოსწყდა მის ბაგეებს.უკან გაწეულმა დაბინდული მზერით შეათვალიერა მისი აწითლებული სახე, რომელიც საშინლად უხურდა დოლიძეს და რამდენიმე პატარ პატარა კოცნით ისევ შეეხო.
-ყველაფერი კარგად იქნება.-გამამხნევებლად ჟღერდა მამაკაცის სიტყვები.რამაც სასწაულად დაამშვიდა დოლიძე და მანამდე ლარივით დაჭიმული სხეული მოუდუნდა,ძნელად შესამჩნევი თრთოლვით დაუქნია თავი და მჭიდროდ დახუჭული თვალებით მიენდო მამაკაცის ხელს,სახეზე ჩამოშლილი თმა უკან რომ გადაუწია და ახლოს მიიზიდა,შუბლზე წვერიანი ლოყით მიეყრდნო და შეეცადა თევი ნელ-ნელა აეყვანა ხელში.
პირველივე აფთიაქში შეიძინეს პირველადი დახმარებისთვის საჭირო ნივთები და თავად გიგაურმა დაიმუშავა სისხლმდენი ჭრილობა,გამოცდილი ექთნისთვის შესაშური სიზუსტით გადაიხვია და დედაქალაქამდე ხმა აღარც ერთს ამოუღია.ნინა კუთხეში იყო მიყუჟული,სახე შუშისთვის მიედო და თვლემდა.ემოციებისგან დაღლილს სახლამდე არ გაუხელია თვალი.მძღოლის ფრთხილმა შეხებამ ეზოში შეაფხიზნა,მორიდებით რომ დაჰყურებდა მძინარე ქალს.
-მოვედით,ქალბატონო!-გიგაური მანქანაში აღარ იჯდა,უკვე გადასულიყო და სახლში შესულს სანამ დოლიძე სასტუმრო ოთახამდე მიაღწევდა უკვე გამოეცვალა სისხლით დათხვრილი პერანგი.სახეზე ისევ უცვლელი გამომეტყველება ჰქონდა მორგებული და მისი შემხედვარე დოლიძეს მანამდე განვითარებული კოცნის სცენა სიზმარიც კი ეგონა.უაზროდ აშლილი ფიქრები უკუაგდო და ფეხსაცმელები იქვე გაიხადა,შიშველი ტერფების ტყაპუნით გაემართა სამზარეულოსკენ და დამხმარე გოგონას ყავის გაკეთება სთხოვა.
-ლევანი მომიძებნეთ!-სასტუმრო ოთახიდან გიგაურის მკაცრი ხმა ისმოდა,რომელიც დაცვის უფროსს ელაპარაკებოდა.-და დაუყოვნებლივ გამირკვიეთ ვისთან მუშაობდნენ თავდამსხმელები.საღამოსთვის ყველაფერი მაგიდაზე უნდა მეწყოს.თავისუფალი ხარ.-ოთახიდან გასულ დაცვის უფროსს თვალი გააყოლა და ამწვარი თვალები მოისრისა,წინა ღამის გამოუძინებელს ზედ დამატებოდა გამოვლილი საგიჟეთი,თავი საშინლად სტკიოდა და თვალები ისე ეწვოდა ცოტა აკლდა ცხარე ცრემლები წამოუვიდოდა.ერთი ჭიქა ვისკი თუ მოიყვანდა აზრზე,ბევრი აღარ უფიქრია ისე დაისხა ჭიქაში და ერთი მოყუდებით გამოცალა.ჭიქა ხმაურით დადგა მაგიდაზე და ტელეფონი მოიმარჯვა.
-კარგად ხარ?-ზურგიდან შეუმჩნევლად მოპარული დოლიძის ხმამ ოდნავ შეაკრთო.ქალისკენ შეტრიალდა და თმა გაშლილს დააკვირდა,რომელსაც დაღლილი მზერა და ოდნავ ჩამუქებული თვალის უპეები იმდენად ალამაზებდა თვალის არიდება ვერ მოახერხა.
-მშვენივრად,ამილახვარი გაქრა.ვერ პოულობენ,გუშინდელი დღის მერე არავის უნახავს.
-რა ხდება ვერ ამიხსნიი?!-სასოწარკვეთილი ხმა ჰქონდა ნინას.
-ეხლა არა ნინა...ოღონდ ეხლა არა.-ამოიოხრა მამაკაცმა და ოთახს ისეთი მზერა მოავლო, თითქოს რომელიმე კუნჭულში მიმალულ გამბედაობას დასახმარებლად ეძებდა.
-აბა როდის?
-ყველაფერს თავისი დრო აქვს.
-ჯანდაბა,ხანდახან როგორ ვერ ვიგებ შენს საქციელს იციი.-იმედგაცრუებული ხმით ამოილაპარაკა ქალმა.
-შენ,ვერასდროს ვერ გაიგებ ჩემს საქციელს,რადგან არც კი მიცნობ.-ხმას საეჭვოდ დაუწია ლუკამ და ტონში სუსხი გაურია.
-სურვილიც კი არ მაქვს გიცნობდე...ველოდები იმ დროს როდის დაახვევ საბოლოოდ ჩემი ცხოვრებიდან,რაც გამოჩნდი კარგი არაფერი მომხდარა-ყავის ფინჯანი მაგიდაზე დადგა ქალმა და ხმას აუწია.
-და აქ აპირებ სცენების დადგმას?-ხელები ფართოდ გაშალა ლუკამ და ხმას თავადაც აუწია.-ჩემი სურვილით რომ არ გამოვჩენილვარ არ მეტყობაა?! თუ სიხარულისგან მეცხრე ცაზე დავფრინავ? რა ჯანდაბა გინდა ჩემთან? რას ითხოვ ჩემგან?! იქნებ აიღო ტელეფონი და ნაბი*ჭვარ გიგაურთან გაარკვიო ყველაფერი.
-საკუთარ სუტყვებს დაუკვირდი.
-ფეხებზე მკიდ*იაა-იღრიალა ლუკამ და დოლიძეც შეკრთა,მამაკაცის განრისხებული სახის შემხედვარეს ტანში ავისმომასწვალებლად გასცრა და უკან ერთი ნაბიჯით დაიხია.-შენი ნაბიჭ*ვარი ქმრის გამო მესროლეს,ამის დედაც...ლევანი სადღაც დედის ტყვნაში გაუჩინარდა,მისი ცოლი კი ჩემგან ითხოვს წყეულ პასუხებს რომლის გასაცემადაც არანაირი ვალდებულება არ მაკისრია.ამის დედაც-ხელი უხეშად გაჰკრა მაგიდაზე დადგმულ ვისკის ჭიქას და ოთახი სწრაფი ნაბიჯით დატოვა,იქაურობას უნდა გასცლოდა, რადგან ისედაც დაწყვეტაზე ჰქონდა ნერვები,თავს ვერ აკონტროლებდა და დოლიძის გაუთავებელი კითხვები სულს ხდიდა.საშინლად აცოფებდა და ამ ყველაფრის ასატანად იმ მოთმინების გამოძებნა სჭირდებოდა რომელიც აღარ ჰქონდა,ამოწურა...გამოილია.
**********
თელი დღე სახლში იყო და სახლიდან აგვარებდა საქმეებს.ამილახვარზე ახალი არაფერი ისმოდა,ისე აორთქლებულიყო ლევან ამილახვარი კვალიც კი არ დაეტოვებინა.ბოლოს სასტუმროს ნომერში დააფიქსირეს, იქიდან გამოსულისთვის კი თვალი აღარავის მოუკრავს.მისი ნივთები ხელუხლებელი დახვდათ ნომერში,ტელეფონიც საწოლის თავთან იდო ტუმბოზე, მის კუთვნილ მაჯის საათთან ერთად.ნახევარი დღე სასტუმრო ითახში იჯდა და ტელეფონზე შემოსულ ზარებს პასუხობდა,თან გამომცდელ მზერას არ აშორებდა ოჯახის დამხმარე თეკლას, რომელიც თითქოს და განგებ ეჩხირებოდა თვალში და ხანდახან იმდენად უაზრო მიზეზით ტრიალებდა მის ირგვლივ გიგაურისთვის ზედმეტად საეჭვოდ ჩანდა ეს ყველაფერი.ვერასდროს იტანდა ამ ქალს რადგან გამოჩენის წუთიდან აფიქსირებდა მის ზედმეტ ცნობისმოყვარეობას,ქალი იქ ცდილობდა ცხვირის ჩაყოფას სადაც არაფერი ესაქმებოდა და ხანდახან ისეთ თემებზე იწყებდა საუბარს ნამდვილად უჩენდა ეჭვის მიზეზს მამაკაცს.ერთი შეხედვით სუსტი,ლამაზი პირისახის,სათნო ღიმილიდ მქონე გოგოს, თვალები მაინც ჰყიდიდა და აიძულებდა მამაკაცს,ზედმეტად ფრთხილი და დაკვირვებული ყოფილიყო მისი აზრით: ჯაშუშობანას თამაშით მოხიბლულ ქერა თეკლასთან.
ღამის თორმეტი საათი სრულდებოდა, ისევ სასტუმრო ოთახში იყო და ამილახვართან დაკავშირებით ახალ ცნობებს ელოდებოდა.დოლიძე კამათის შემდეგ თვალით აღარ უნახავს,სავარაუდოდ საძინებელში იყო და იქიდან ფეხის გამოდგმას არ აპირებდა რაც ლუკას წისქვილზე ასხავდა დიდი რაოდენობით წყალს,ნერვებს არ მოუშლიდა თავისი კითხვებით და პარალელურად ჩანაფიქრის სისრულეში მოეყვანასაც მოახერხებდა. საშინლად ცუდი ხერხებით აპირებდა თამაშს და ამ თამაშს ერთი მსხვერპლი ჰყავდა,ქერა თეკლა.
-რამეს ხომ არ მიირთმევთ ბატონო ლუკა?-ფიქრებიდან თეკლას ხმამ გამოიყვანა და უსიტყვოდ დააკვირდა ოდნავ გვერძზე გადახრილი თავით, რომელშიც მისი გამოჩენისთანავე ცნობილი ანდაზა ურჩად ამოუტივტივდა: (ძაღლი ახსენე და ჯოხი ხელში დაიჭირეო) მოცემულ სიტუაციაში დაგეშილი ძაღლიც თავად იყო და ჯოხიც,რომელიც აუცილებლად გადატყდებოდა ფარისეველი ჯაშუშის კატასავით მოქნილ ზურგზე.
-მოდი ჩემთან! -შუბლი არ გაუხსნია მამაკაცს ისე გამოსცრა.
-რა?-თითქოს დაიბნა ქალი.
-მოდი ჩემთან!-ტონი უფრო მკაცრი გაუხდა ლუკას და ქალს არ დალოდებია,თავად სწვდა კეფაზე შეკრულ თმაში და მთელი ძალით დაითრია თავისკენ.ქალმა წონასწორობა დაკარგა და მის სხეულს შეჯახებული მკლავებში ჩააფრინდა.
-რას აკეთებ?!
-განა ეს არ გიბდა,პატარა თეკლა... - გამომწვევად გაეცინა მამაკაცს და მარჯვენა ხელის თითებით ჯინსის შარვალში გამოჭედილ საჯდომზე ჩააფრინდა.-როდის ჩაუძვრები უფროსს შარვალში...რამდენი ხანია გჟი*მავს?
-რა?-პირი გაუშრა ქალს და უარესად დაიბნა.
-რამდენი ხანია რაც გიგაური გჟიმ*ავს?-უფრო მჭიდროდ მიიზიდა და საჯდომიდან ხელი შარვლის შესაკრავისკენ გადმოიტანა.-თავს ნუ ისულელებ..მშვენივრად იცი აქ რაც ხდება ხო?რა თქმა უნდა იციი-გაეცინა და შარვალში მოხერხებულად ჩაუძვრა გრძელი თითებით,ქალმა ყრუდ ამოიოხრა და მისგან თავის დასახსნელად გაიბრძოლა,მაგრამ დიდადაც არ გაუგიჟებია თავი.პირიქით შეტყუპებული ფეხები ოდნავ განზე გასწია და მამაკაცის თითებს საშუალება მისცა ყველაზე მგრძნობიარე ადგილამდე შეუფერხებლად მისულიყო.-ბატონმა ლუკამ,სახლში მოიყვანა თავისი ხარჭა.-ისევ ჩაეცინა-საკუთარ სახლში,სადაც ცოლთან ერთად უნდა ეცხოვრა მშვიდად და ბედნიერად... და რას აკეთებდა?! სექსის დროს შუალედებში შენთან გამორბოდაა?! ან,იქნებ საკუთარი ცოლის კრიტიკულ დღეებს შენთან ჟიმაობით ილამაზებდა.-თვალებ ამღვრეული ქალის ყურთან დახრილი ჩურჩულაბდა და მარჯვენა ხელის თითებს მოქნილად ამოძრავებდა.-დასველდი პატარავ? გინდა სექსიი?!
-გამიშვი...-ამოიტირა თეკლამ და ისევ შეეცადა უკან გაწევას.
-გაგიშვაა?! შენი დედაც-იღრიალა გიგაურმა და თმებში ჩავლებული ხელი მთელი ძალით დაქაჩა უკან.-ეხლა იცი რას ვიზამ შე ყკე*ოო?!-მზერა ოთახს მოავლო და პირდაპირ იქ გააჩერა, სადაც კამერა ეგულებოდა.-ამ შენს ბო*ზს, თვალწინ გაგიჟ*იმავ...გინდა გავერთოთ?!მე მკი*დია,შენც გკი*დიაა?!
-არ გინდა...-ამოიჩურჩულა თეკლამ.
-არ მინდაა?! ღმერთო მინდა..კიი ძალიან მინდა..ნახე, სულ სველი ხარ და შენც გინდა პატარავ.ნუ გერიდება. ხედავ, გიგაურს სულ სი*რზე ჰკიდიახარ,რომ არ ეკიდო დამირეკავდა და მეტყოდა რა დედისტყვნა სჭირს ლევანს.მაგრამ არ რეკავს...-მხრები აიჩეჩა და ქალს სახეზე დააკვირდა.-გესმის ტელეფონის ხმაა?! მე არ მესმის...
-გიორგი
-ჩემი სახელიც იციი?ა-გაეცინა და ტუჩი კბილებს შორის მოიქცია.-სასიამოვნოა, თავის წარდგენა ისედაც მეზარებოდა.მოდი პატარავ, არ მოგერიდოს...-ერთი ხელის მოსმით შეატრიალა ქალი და მაგიდაზე მკერდით ააკრა, რომ არ წამოწეულიყო ერთი ხელით ძლიერად დააწვა ზურგზე,მეორით კი შარვალს ჩაეჭიდა და ჩვემოთ ჩააცურა.საშინლად განრისხებული იყო გიგაურზე,კამერები რომ არ აკმარა და ჯაშუშები შეუგზავნა სახლში.მაგრამ ყველაფრის მოგვარებისთვის საჭირო სიტუაცია ჯერ არ დამდგარიყო,თეკლას თუ ვერ გამოტეხდა,გიგაურს აიძულებდა აეღო ის წყეული ტელეფონი და დაერეკა.წესით უნდა დაერეკა, მაგრამ ზარი აგვიანებდა.სულ ფეხებზე ეკიდა ერთი ქალით მეტი იქნებოდა მის სიაში თუ ნაკლები.ფეხები განზე გააწევინა და შიშველ საჯდომზე მტკივნეულად ჩაავლო თითები,ქალმა მიუხედავად წინააღმდეგობისა ყრუდ ამოიგმინა და საჯდომი გამომწვევად გაბზიკა.საქამრის გახსნად არ ჩქარობდა მამაკაცი, წინ გადახრისლ მიაწვა და ზურგიდან ხელი მოაშორა,თავისუფლების შეგრძნებისთანავე წელში გასწორდა თეკლა და ზურგით მამაკაცის ძლიერ სხეულს მიყრდნობილმა საერთოდ დაკარგა აზროვნების უნარი, როდესაც შიშველ მკერდზე თითების შეხება იგრძნო.თავი უკან გადაუვარდა და ყრუ ოხვრით გაეპო ბაგეები...
-არ რეკავს.-ყბის ძვალზე ტუჩებით შეეხო მამაკაცის და ყურთან უჩურჩულა.
-იქნებ ერთი ჩვეულებრივი ჯაშუშისთვის არ უღირს გარისკვა.-გამომწვევად გაიცინა თეკლამ და შარვლის ზემოდან ძლიერად ჩასჭიდა თითები.მანამდე გაჯიუტებული,ერთი შეხედვით სათნო ქალი სადღაც გამქრალიყო და თითქოს მის ტყავში გამოკეტილ ველურ,საშინლად ვნებიან,აგზნებულ თეკლას გამოეღვიძა.თითებით რომ ჩააფრინდა ღირსებაზე და ყრუდ ამოიოხრა: -ღმერთო,საერთოდ არ ჰგავს იმ ნაბიჭვრისას.
-გინდა?!-გაეცინა მამაკაცს და აგზნებულ ქალს მოშორდა.-აქვე?
-და ნინა?
-ნინა, ისედაც გაიგებს მისი ქმრის ბო*ზი რომ ხარ...ჩემზე არ გაუტყდება.
-ჯანდაბა...-სწრაფად შემოტრიალდა მამაკაცისკენ თვალებ ანთებული ქალი და ველურივით დააცხრა ტუჩებზე, მაგრამ მამაკაცმა ყბებში ძლიერად ჩაავლო თითები და თავი უხეშად გააწევინა.
-კოცნის გარეშეც ხომ მოგვარდება ეგ საქმე? უბრალოდ სექსი ყველანაირი პრელუდიების გარეშე.-ქალის არეულ სახეზე ხმამაღლა გაეცინა მამაკაცს და მეორე ხელით შარვალზე ჩავლებული ქალის თითები მოიშორა,მუჭში მოიქცია და იმდენად მტკივნეულად მოუჭირა,სახეზე წამოწითლებულმა ქალმა ხმამაღლა წამოიკივლა.
-მშვიდად,მშვიდად...-სახიდან ირონიას არ იშორებდა კაცი,მისი შავი თვალები კი იმდენად უემოციოდ და ცივად გამოიყურებოდნენ მათმა სიცივემ წამით შეაკრთო თეკლა.-აბა? სხვა რა სიახლეს მეტყვი რაც მაიძულებს ზედმეტად ნაზად მოგექცე და ბოლოს და ბოლოს მიიღო ის რაც ასე ძალიან გინდაა?-ქალის სახესთან დაიხარა,მის ტუჩებთან ზედმეტად ახლოს,არ ეხებოდა,მაგრამ არც გაწევას აპირებდა,თითებით ისევ ძლიერად უჭერდა ყბებზე, მეორე ხელის თითებით კი მისი თითები ეჭირა მაგრამ ოდნავ შეესუსტებინა და ქალსაც იმდენად აღარ სტკიოდა როგორც მანამდე.
-არაფერი ვიცი...
-რა საინტერესოა...ის იცი მე ვინ ვარ?
-კი...
-ანუ,ისიც იცი რა შემიძლია გაგიკეთოო?!
-მაგრამ არ გამიკეთებ.-ზედმეტად იმედიანად ჟღერდა ქალის ხმა.
-და რატომ?!გვარში დამაკლდებიი?!-გაეცინა მამაკაცს და თავი უკან გასწია.-გემოვნება კარგი კი აქვს ბატონ ლუკას, მაგრამ ერთ რამეში ყოველთვის ცდება...თავის ბოზ*ებს ზედმეტად ახედებს საქმის კურსში...რაც მე არ მომწონს.საშინლად არ მომწონს...-პირი გააწკლაპუნა და შუბლი ისე შეიჭმუხნა თითქოს უზარმაზარი პრობლემის გადაჭრას აპირებდა.-რა გიყო ეხლა?
თეკლას გაეცინა და შეეცადა ყბებზე მოჭერილი მისი თითები მოეშორებინა, მაგრამ არ გამოუვიდა.მამაკაცის ძლიერი თითები მარწუხებივით წასჭეროდა ყბებზე და თითქოს შუალედს იცავდა არც აუტანლად სტკენდა და არც უმტკივნეულო იყო.
-არ დარეკავს...-შეთქმულივით დაუწია ხმას ქალმა და თვალი გაუსწორა.
-ანუ, მაინც სექსზე შევჯერდით?
-გამიშვი...-ნერწყვი ხმაურით გადააგორა ქალმა და ოთახი დაბნეულმა მოათვალიერა,მისი მზერა სასტუმრო ოთახის კარზე გაიყინა და გიგაურს მიხედვაც არ დასჭირვებია ისე გამოიცნო ვინ იდგა კარის ზღრურბლზე.
-გამიშვი.-უფრო გამბედავდ გაიმეორა თეკლამ და მამაკაციც ცივად მოშორდა მაგიდასთან მიმწყვდეულ ქალს,რომელმაც სწრაფად შეისწორა ნახევრად ჩაწეული შარვალი და სრულიად არეული ნაბიჯებით გაემართა ოღახიდან გასასვლელად.გიგაურმა კი ღრმად ჩაისუნთქა,საკუთარ თითებს ზიზღით დახედა და შემდეგ მთელი ტანით შეტრიალდა კარისკენ, სადაც ერთ ადგილზე გაყინული დოლიძე იდგა,ამღვრეული თვალებით და სიბრაზისგან ათრთოლებული სხეულით.მზერით ბურღავდა და იმდენი ემოცია იკითხებოდა ამ მზერაში სახელების დარქმევა გაუჭირდებოდათ.უტეხად უყურებდა ლუკა და თვალის მოშორებას არ აპირებდა.
-მეზიზღები.-მთელი გული ამოაყოლა სიტყვას დოლიძემ და ამ ერთადერთი სიტყვით ყველაფერი ნათქვამი იყო.ერთ სიტყვაში ჩაატია მთელი ემოციები,სიბრაზე თუ იმედგაცრუება.საშინლად ნაწყენი, თავს ძლივს იკავებდა ქვითინი რომ არ დაეწყო და საკუთარი მდგომარეობა ცრემლის საშუალებით არ გაეყინა.რა ჯანდაბა აბრაზებდა?! რა ატირებდა?! ან რატომ იყო ნაწყენიი?! ამ კითხვებზე პასუხების გაცემა უბრალოდ არ შეეძლო,მთელი გულ-მუცელი უდუღდა და მამაკაცის შენახები ტუჩები იმდენად ეწვოდა, სურვილი ჰქონდა მანამდე დაეკბინა სანამ ეს წვა არ გაუვლიდა და პირში საკუთარი სისხლის გემოს შეგრძნება არ აურევდა გულს.
-ნინა...-ორივე ხელი თავზე შემოიწყო მამაკაცმა და კიდევ რაღაცის თქმას აპირებდა, შარვლის ჯიბეში მოთავსებული მისი მობილური რომ აზუზუნდა.სწრაფად ამოაცოცა ტეკეფონი და ნინადან მზერა ეკრანზე გადაიტანა.უცხო ნომერი რეკავდა,ძნელი მისახვედრი არ იყო ვინ რეკავდა.სწრაფად გადაუსვა სენსორს თითი და ყურთან წესივრად არ ჰქონდა მიდებული ტელეფონი შემართული ნაღმივით რომ იფეთქა:
-შენი დედაც,როგორც იქნა გამოჩნდიი!!
-კარგად მომისმინე, შენი დედაც-იფეთქა ხაზის მეორე ბოლოს ლუკა გიგაურმა.-ზედმეტის უფლებას ხომ არ აძლევს საკუთარ თავს?! თავიდანვე შევცდი რომ არ გაგარკვიე ყველაფერში...ერთი რამ დაიმახსოვრე, შეუცვლელი არავინ არის და ისე არ მოხდეს ერთხელაც ვეღარ გაიღვიძო.
-მემუქრებიი?!-გიგაურის აწეულ ხმაზე გაეცინა მამაკაცს.-შენ დაიმახსოვრე კარგად შე ნაბიჭ*ვარო! ნამდვილად არავინ არის შეუცვლელი და შენ არ ქნა ისე აქ ჩამოსულს ყველაფერი მიწასთან გასწორებული დაგხვდეს...
-მოგკლავ, შენი დედაც....
-აშკარად, რაღაც ვერ აგიხსენი კარგად...ჩემი მოთმინების უნარს ნუ სცდი,კარგად მოგეხსენება არ გამაჩნია...ამიტომ მოკეტე და კარგად დაიმახსოვრე რასაც გეტყვი...ფეხებზე მკი*დია შენი ბიზნესიც,შენი ცოლიც და შენი ახურებული ბო*ზ ბანდაც...ლევანი დააბრუნე თავის ადგილზე და როდესაც ამილახვარი შემოვა აი, ამ კარში.-ხელი სასტუმრო ოთახის კარისკენ გაიშვირა.-ხომ კარგად ხედავ რომელ კარზეც გეუბნები?!-ჩაეცინა.-მერე აიღებ ამ დედანატყნავ ტელეფონს და დამირეკავ..დანარჩენს მერე ვილაპარაკებთ.გასაგებიაა?!
-არ გამოვა.-გაეცინა ლუკას-ლევანის უკან დაბრუნება არ გამოვა,ასე რომ მოგიწევს საქმეს მიხედო და ანგარიში პირადად მე ჩამაბარო...არ დაგავიწყდეს ვინ ხარ არჩვაძე შენ და ვინ ვარ მე...რა შეიძლება გაგიკეთო და რას არ ვაკეთებ.
შეირგე იმ საღორიდან გამოთრეული დღის სინათლეს ისევ რომ.ხედავ და არ მაიძულო სამუდამოდ ჩაგიქრო მაგ წყეულ თვალებში.
-ანუ ომს მიცხადებ?!-ახარხარდა არჩვაძე და მაგიდასთან მდგარი სკამი მარჯვენა ხელით დაითრია.-არ დაგავიწყდეს ომში გამარჯვებული ვინ შეიძლება აღმოჩნდეს..არა ის, ვინც კურდღელივით ბუჩქების უკან იმალება და სიტყვებით ამახვილებს ყურადღებას საომარ არსენალზე..არამედ ის ვისაც საღად აზრივნების უნარი აქვს და ომის ტაქტიკას საკუთარი ხუთი თითივით იცნობს...მე შენს სახლში ვარ,შენი სახელით და გვარით შემიძლია მანიპულირება და აქ აბა გამოიცანი ვინ ცხოვრობს?! -ირონიულად გაიცინა და მზერა ბრტყელ ეკრანიანი ტელევიზორისკენ გადაიტანა, სადაც მოხერხებულად იყო მიმალული კამერა.
-ნინას არ შეეხო, შენი დედაც-იფეთქა გიგაურმა.
-დღის ბოლომდე, ამილახვარს ველოდები კარის ზღურბლზე,წინააღმდეგ შემთხვევაში დედას მოგიტყნავ.-ზიზღით გამოაფურთხა სიტყვები არჩვაძემ,მობილური ტელეფონი მაგიდაზე დაახეთქა და მარჯვენა ხელით დათრეული ჩალის სკამს ორივე ხელი ძლიერად ჩაავლო და მთელი ძალით მოიქნია ტელევიზორის მიმართულებით.ჰაერში გაფრენილი სკამი,გამაყრუებელი ზათქით მიეხეთქა ტელევიზორის მონიტორს,ჩაამტვრია და საკიდიდან ჩამოვარდნილი ნაწილ ნაწილ დაშლილი იატაკზე მიმოფანტა.
*********
კარის ზღრურბლზე იდგა ერთ ადგილზე გახევებული და ამღვრეულ თვალებს ვერ აშორებდა სასტუმრო ოთახის შუაგულს სადაც მამაკაცს,რომელიც სასწაულად ჰგავდა მის ქმარს და მეტიც მისი ქმრის სახელით და გვარით სარგებლობდა ასე თავხედურად,საკუთარ ძლიერ სხეულსა და მაგიდას შორის მოემწყვრდია მისი დამხმარე გოგონა,ვნებისგან არეული მზერით,ნახევრად გახდილი ტანისამოსით,ურცხვად რომ მიტმასნილიყო კაცის სხეულზე.მის ტუჩებს ველურივით ჰკოცნიდა და ცოტა აკლდა ორგაზმამდე მისულს მთელი სახლი არ შეეძრა თავისი დამპალი კრუსინით.მთელი გულ მუცელი ემღვრეოდა დოლიძეს,თვალს ვერ აშორებდა სცენას და პირველი რასაც ფიქრობდა ან ვერ ფიქრობდა და ინსტიქტურად ებადებოდა აზრი,მამაკაცის მოკვლა იყო.მეორე, ის აღვირ ახსნილი ძუ*კნა რომელიც გამორიცხული არაა აქ გამოჩენის დღიდან უძვრებოდა მის ქმარს შარვალში, თმით ეთრია და კინწის კვრით მოესროლა ქუჩაში მაწანწალა ძაღლივით.მესამე,იქიდან გაქცევა და ხმამაღალი ღრიალი სურდა,ტუჩები, რომელიც სულ რაღაც რამდენიმე საათის წინ მის ტუჩებს ეხებოდა, ახლა სულ სხვა ქალს ჰქონდა დატყვევებული.თითები, რომლითაც სახეზე ეხებოდა კაცი, სხვა ქალის ეროგენულ ზონას სწავლობდა და ეს აბრაზებდა დოლიძეს.ხომ არ ჰქონდა სიბრაზის მიზეზი?!უფლება და მეტიც თავად უნდა ეგრძნო საკუთარი თავი დამნაშავედ მანამდე მითვისებული კოცნის გამო, მაგრამ ვერ ახერხებდა.არც რეალურად ლუკა გიგაურის წინაშე გრძნობდა თავს დამნაშავედ,არც სინდისი აწუხებდა დიდად და გაცოფებული იყო კაცზე რომელსაც არც კი იცნობდა.მისი იქ ყოფნა შეამჩნიეს თუ არა არც მაშინ უგრძვნია უხერხულობა,ვერც საკუთარ ემოციებს დამალავდა და როდესაც არჩვაძის თვალებს გადააწყდა.თვალებს რომელიც უემოციო,ცივი და არაფრისმთქმელი მზერით უყურებდნენ თითქოს რაღაც ჩასწყდა სხეულში,რაღაც ზედმეტად მტკივნეულად აეწვა და ღებინების შეგრძნებამ ისე მოუჭირა კისერში იქაურობას თუ არ გაეცლებოდა შესაძლოა პირდაპირ იატაკზე ამოეშვა ყველაფერი რაც კუჭში ჰქონდა.მამაკაცის ტელეფონის ხმამ,საშუალება მისცა და ისე მოსწყდა ადგილს და გაიჭრა სახლიდან უკან აღარ მოუხედია,ფეხშიშველი ცხვირპირის მტვრევით დაეშვა მარმარილოს ხუთ საფეხურიან კიბეზე და ეზოში გაჭრილი,ფეხქვეშ სველი ბალახის შეგრძნებამ გამოაფხიზლა.ტირილით ისევ ეტირებოდა,ჰაერი არ ჰყოფნიდა და ეს ყველაფერი იმდენად უშლიდა ნერვებს ცოტაც და შესაძლოა ისტერიკის ზღვრამდე მისულიყო.ბაღისკენ არ წასულა,სახლის კედელს გაუყვა და უკანა ეზოში გასული მოწყვეტით დაეშვა მწვანედ შეღებილ მერხზე.ორივე ხელი სახეზე აიფარა და დიდი მონდომებით კი ცდილობდა არ ეტირა,მაგრამ არაფერი გამოუვიდა.
ეტირებოდა საკუთარ თავზე,ამ მდგომერეობამდე ისე რომ მოვიდა ვერც კი შეამჩნია.ეტირებოდა იმის გააზრებაზე რომ მიუხედავად ამდენი ნაცნობ მეგობრებისა მაინც მარტო იყო.ეტირებოდა საკუთარი ქმრის ამოუცნობი საქციელის გამო.პასუხგაუცემელ უამრავ კითხვაზე,გაურკვეველ მომავალზე და სულ ბოლოს ეტირებოდა სრულიად უცნობი მამაკაცის საქციელზე,რომელიც საერთოდ არ იყო მისი საქმე,არაფერი ესაქმებოდა მის ცხოვრებასთან და მეტიც არანაირად არ იყო ვიღაც გიორგო არჩვაძე, ნინა დოლიძის წინაშე რაიმეში ვალდებული.იცოდა ეს ყველაფერი,იაზრებდა ზედმეტად კარგადაც კი და საკუთარი წყენის და სიბრაზის აბსურდულობაშიც კარგად იყო დარწმუნებული, მაგრამ თავს მაინც ვერაფერს უხერხებდა.ჩამოუყალიბებელი,თექვსმეტი წლის გოგოსავით იყო...და საერთოდ რასი თხოვდა არც კი იცოდა.განა რა შეცვალა აფექტის დროს მოპარულმა ერთმა კოცნამ?! არა,მეორე კოცნამ...არაფერი.აშკარად არაფერი გიორგი არჩვაძისთვის, მაგრამ ნინასთვის თითქოს ყველაფერი და ამის აღიარება საკუთარ თვთანაც კი ეშინოდა.ისე მიეკედლა ორი დღის გაცნობილ კაცს როგორც უპატრონო კნუტი ახალ გამოჩენილ ადამიანს.
თავის ხელში აყვანა ადვილად შეძლო,შეძლებისდაგვარად დამშვიდებული წამოდგა მერხიდან და სახლის უკანა შესასვლელისკენ გაემართა, რომელიც პირდაპირ სამზარეულოში შედიოდა რკინის ერთ ფრთიანი კარით და სახლის დამხამარე პერსონალი სარგებლობდა უფრო ხშირად.ფილებით მოპირკეთებული ბილიკი სწრაფი ნაბიჯით გაიარა და სამზარეულოში შესული პირდაპირ სახე მოღუშულ თეკლას გადააწყდა.ისედაც მის მოძებნას აპირებდა და დროის დაკარგვა რომ აღარ მოუწევდა ესიამოვნა.მის დანახვაზე სახე უარესად მოეღრუბლა გოგონას და თვალები წამებში ჩაუწითლდა.
-რამდენი ხანია?-სამზარეულოს დახლს იდაყვით დაეყრდნო დოლიძე და ცივი ხმით იკითხა.მზერით კი ისე ბურღავდა უარესად დაბნეულ თეკლას თვალები სად წაეღო აღარ იცოდა.
-უკაცრავად?-არადამაჯერებელი ტონით ისე იკითხა გოგონამ აშკარა იყო მშვენივრად ესმოდა კითხვის არსი.
-რამდენი ხანია რაც შენ და ჩემი ქმარი თავხედურად მადგამთ რქებს?
-ქალბატონო ნინა...
-არ გინდა ეს თავის გამოშტერება ძვირფასო..მშვენივრად ხვდები რასაც გეკითხები.ჯობია დროულად ამოღერღო და იმ ზღაპრების მოყოლა არ დამიწყო რისიც ბავშვობაშიც არ მჯეროდა.
-იცით...ჯანდაბა...- თითები ერთმანეთში ახლართა გიგომ, ცრემლიანი თვალებით დააშტერდა და გაპარული ხმით ამოიჩურჩულა.-სამი წელი...
-ღმერთოო..სტაჟიანი ბო*ზი ყოფილხარ.-გაეცინა ნინას და ეს სიცილი,სიმწრის სიცილი უფრო იყო ვიდრე ორგანიზმის გამწმენდი,ლაღი,გულიანი სიცილი.-აქ,ჩემს სახლში..დარწმუნებული ვარ ჩემს საწოლში,ჩემი სახლში არ ყოფნის დროს თქვენ ორი ზნედაცემული არსება ერთმანეთს ვნებებს უცხრობდით და ამ დროს მე...ღმერთო დებილის იარლიყი მქონდა მორტყმული ხო...ჯანდაბა,დაახვიე აქედან!
-ესე არ არის...ქალბატონო ნინა...
-გაეთრიე!-ქალისკენ გადაიხარა დოლიძე,თვალი თვალში გაუყარა და ზიზღით გამოსცრა:-გაეთრიე აქედან! ახალავე...
თეკლამ თავი ვეღარ შეიკავა და ატირდა,მაგრამ მისი ნიანგის ცრემლები სულ ფეხებზე ეკი*და დოლიძეს.ერთადერთი რაც უნდაოდა აღარასდროს დაენახა ეს წყეული ქალი საკუთარ სახლში.თავისი გახრწნილი ამონასუნთქით ჰაერს რომ აბინძურებდა.სახეზე ემოციის ნასახიც არ ეტყობოდა ნინას,თვალ მოუშორებლად ბურღავდა ატირებულ ქალს რომელმაც მისი ურეაქციობის დანახვისას უფრო ხმამაღლა დაიწყო ტირილი და ოთახიდან გიჟივით გავარდა.
-შენი დედაც ნაბიჭ*ვარო გიგაურო!-ღრმა სუნთქვას ამოაყოლა ნინამ და მაღალ ჭიქაში წყალი ჩამოისხა,მშვიდად ჩაცალა ჭიქა და მაგიდაზე ზედმეტად უხმაუროდ დააბრუნა.
**********
გვიანობამდე ელოდებოდა ლევანის გამოჩენსა მაგრამ ამილახვარი არა და არ ჩანდა,არც ერთი შეტყობინება მისი ადგილ სამყოფელის შესახებ,არც ერთი ზარი.უკვე ნელ-ნელა ჰკარგავდა მოთმინებას არჩვაძე და მალე დასაბმელ ცხოველს ჰგავდა,წინ და უკან აწყდებოდა კედლებს და მხოლოდ იმას ნატრობდა ფეხებში უხეიროდ არავინ გაჰბლანდვოდა.თვალს არ აშორებდა მაგიდაზე მოთავსებულ საკუთარ ტელეფონს, რომელიც საეჭვოდ დუმდა.ლევან ამილახვარი დიდად არასდროს ეხატებოდა გულზე,მეტიც ნერვები საშინლად ეშლებოდა და ხელები ხშირად ექავებოდა,მისი ნეკნები სათითაოდ დათვლის სურვილისგან.მაგრამ მოცემულ მომენტში პრინციპის საქმეზე იყო საუბარი და არ აპირებდა გიგაურის ბრძანებების შესრულებას,მაშინ როდესაც დილით ლამის მისთვის გამიზნულ ტყვიას ემსხვერპლა.მის საქმეს აკეთებდა და ბოლოს და ბოლოს მის ცოლს იცავდა,ჯერ საკუთარი თავისგან შემდეგ კი ნაბიჭ*ვარი ქმრისგან, რომლისთვისაც მიუხედავად იმისა რომ ვენებს იხსნიდა და ბოლო ხმაზე ღრიალით ემუქრებოდა თითი არ დაეკარებინა ქალისთვის, მაინც ჩალის ფასი ჰქონდა დოლიძეს და რაც არ უნდა ეღრიალა გიგაურს ფაქტი ჯიუტი იყო,ცოლს კი არა საკუთარ დედას ამოთხრიდა საფლავიდან ამის საჭიროება თუ დადგებოდა დღის წესრიგში.
ფანჯარასთან გადაინაცვლა,ის იყო ბოლომდე გამოაღო და სიგარეტის მოკიდებას აპირებდა დოლიძის მსუბუქი ნაბიჯების ხმამ რომ მიიქცია მისი ყურადღება,ყველაზე მეტად რაც არ უნდოდა ეს ნინასთან მორიგი უაზრო და არაფრის მომცემი კამათი იყო რაც კიდევ და კიდევ დაუმძიმებდა ისედაც დასაწყვეტად გამზადებულ ნერვებს.ღრმად ჩაისუნთქა ფანჯრიდან შემოსული წვიმის სურნელით გაღჟენთილი გრილი ჰაერი და სიგარეტს მოუკიდა,კვამლი სწორ ხაზად გააგზავნა ფანჯრის მიღმა და წამით შეძლო და გამოეთიშა რეალობას. ყველაფერი ჯერ ახალი დაწყებული ჰქონდა და გრძნობდა უკვე როგორ იყო დაღლილი,ყელში ჰქონდა ამოსული ზედმეტად აბსურდული და ნამდვილად სასაცილო სიტუაცია არადა სატირალი უფრო რომ იყო და ერთმანეთს ისე მიება წესით სხვისი მოსაგვარებელი პრობლემები საიდან რა ჯანდაბა დაელაგებინე ვერ ხვდებოდა.ნინა ოთახში კი იყო მაგრამ ყურადღებას არ აქცევდა მამაკაცს,ზურგით მდგარი ვერ ხედავდა მაგრამ ქვეცნობიერად გრძნობდა.ნორმალური ადამიანისთვის ძნელად აღსაქმელი მისი თანაბარი სუნთქვის ხმა იმდენად შესამჩნევად ჩაესმოდა ყურებში თითქოს ზედ მის ყბასთან სუნთქავდა ქალი,მისი სურნელი რომელსაც ზედმეტად მძაფრად გრძნობდა და რომელიც ცხვირის წვერს იმდენად უღრიზიანებდა მთელს ოთახში გავრცელებულიყო და ვერ ხედავდა,მაგრამ შეხედვაც არ იყო საჭირო ისე ცხადად გრძნობდა ქალის მაღალ კისერზე გამობერილი სისხლძარღვების რიტმულ ფეთქვას,ერთი შეხედვითაც რომ შეეძლო გაერჩია კანის ქვეშ სისხლძარღვებში რამდენად მდორედ მიედინებოდა ბლანტი სითხე.
ქალის მზერისგან ზურგი ეწვოდა, მაგრამ ჯიუტად არ აპირებდა შებრუნებას,სიგრეტის ნამწვი ფანჯრიდან მოისროლა და ალბათ კიდევ დიდ ხანს იდგებოდა ერთ ადგილზე და უაზროდ მიაშტერდებოდა ჩაბნელებულ ჰორიზონტს ნინას რომ არ გასწყვეტოდა მოთმინების ძაფი.
-შეეშვი, ძალიან გთხოვ.
კიდევ ერთხელ ღრმად ჩაისუნთქა მამაკაცმა და ზედმეტად დინჯად შემობრუნდა ოთახისკენ.ფანჯრის რაფას მიეყრდნო და ოთახის შუაგულში მდგარი ქალი თავით ფეხამდე შეათვალიერა.
-რას შევეშვა?!-თვალები დააწვრილა მამაკაცმა და ოდნავ გვერდით გადახარა თავი.
-ჩემს იგნორს-მხრები აიჩეჩა ქალმა-ვინ ხარ?
-გიორგი არჩვაძე...ჩემი სახელი და გვარი რამეს გეუბნებაა?!-მხრები აიჩეჩა გიორგიმაც და ღრმად ამოისუნთქა.-არ გინდა ნინა,ძალიან გთხოვ.
-რამდენი ხანია რაც ამ იდიოტობას გეგმავდა ჩემი ქმარი?-მოთმინება ღალატობდა დოლიძეს.
-ძვირფასო, არ გინდა გავისეირნოთ?!-ფანჯარას მოშორდა არჩვაძე და ქალის მიმართულებით დაიძრა,რომელიც რატომღაც დაფრთხა და უკან-უკან დაიხია.
-არ მინდა..მადლობა.
-წამოდი..გინდა.-მკლავში სწვდა მამაკაცი და ლამის სირბილით წაიყვანა გასასვლელისკენ.
-ღმერთო,ხელი მტკივა...შემეშვი, არსად წამოსვლას არ ვაპირებ-დერეფანში გასულს გაუძალიანდა დოლიძე და ხელის განთავისუფლებას შეეცადა მაგრამ არ გამოუვიდა.
-გაჩუმდიი და წამოდი...ნინა წამოდი.-ცივი,მბრძანებლური ტონით გამოსცრა მამაკაცმა და შემოსასვლელში დაკიდებულ ქურთუკს დასწვდა,სახლის კარი გამოაღო და დოლიძის სუსტი სხეული ხელის კვრით გაატარა პირველი.
წციმას ემატა, ცივი,მსხვილი წვეთები მონოტონური კაკუნით ენარცხებოდნენ მიწაზე და ერთ მთლიანობას ჰქმნიდნენ.ქურთუკის გარეშე მყოფს წვიმის სურნელ შერეული სუსხი წამებში მოედო სხეულზე და შეამცივნა,სირბილით მიჰყვებოდა გაჩერებულ მანქანამდე და შიშველი ფეხებით გაყინულ ქვაფენილს გრძნობდა.
-ჯანდაბა,ფეხშიშველი ვარ სულ გაგიჟდიი?!-ხელი უხეშად გასწია დოლიძემ და როგორც იქნა გაინთავისუფლა მისი თითებისგან,უკან გახტომას აპირებდა არჩვაძის ხელი წელზე რომ შემოეხვია და გააზრებაც ვერ მოასწრო ისე აღმოჩნდა ჰაერში. ჩქარი ნაბიჯით დაფარა მანქანამდე მისსვლელი გზა მამაკაცმა და ქალის ფართხალისთვის ყურადღება არ მიუქცევია ისე შესვა მანქანის უკანა სალონში,კარი ხმაურით მიუკეტა და საჭესთან მოთავსებულმა ძრავი ჩართო.ადგილიდან გიჟივით მოსწყვიტა მანქანა და ეზოდან გასულმა სიჩქარეს მოუმატა.
დიდხანს არ უმგზავრიათ,არჩვაძემ მანქანა სავალი ნაწილიდან გადაიყვანა და მოწყვეტით შეაჩერა.სალონში გაუსაძლისი სიჩუმე ჩამოწოლილიყო მხოლოდ საქარე მინაზე დაცმული წვიმის წვეთები არღრვევდნენ მყუდროებას.
-რახდება? აქ რისთვის წამომიყვანე..ფეხშიშველი, ქურთუკის გარეშე.-დოლიძე წინ გადმოიხარა და
საჭესთან დახრილ მამაკაცს ზურგიდან მიაშტერდა.რომელიც წელში გასწორდა და მთელი ტანით შეტრიალდა ქალისკენ.
-ნინა,რა გინდა ბოლოს და ბოლოს?
-სიმართლე...
-იმ შემთხვევაშიც თუ კი ეს სიმართლე გატკენს?-ორაზროვნად ჟღერდა არჩვაძის ხმა.
-გავუძლებ...დამშვიდდი.
-არ გიხდება ეს მაგარი გოგოს როლის თამაში.-ზიზღით ჩაიცინა გიორგიმ და ჩაბნელებულ სალონში შუქი აანთო.ქალის გაფითრებულ სახეს დააკვირდა და სახეზე ჩვეული,ირონიული გამომეტყველება დაუბრუნდა.
-იმ შემთხვევაშიც გაუძლებ თუ შენს წარმოსახვაში გაიდეალურებული ოჯახი თვალწინ ჩამოგენგრევაა?! საამაყო ქმარი, სინამდვილეში ფარისეველი ნაბიჭ*ვარი აღმოჩნდება და გააცნობიერებ რომ მსოფლიოში ყველაზე დებილი გოგო გამოდიხარ, მიუხედავად იმისა რომ თავი ზედმეტად ჭკვიანიც კი გგონიაა?! ის რომ წლების განმავლობაში თვალებში ნაცარს ურცხვად გაყრიდნენ და შენს ცხოვრების მეგზურს სინამდვილეში ჩალის ფასადაც არ უღირხარ?!
-ამით რისი თქმა გინდა?!-ხმა გაუტყდა დოლიძეს და თვალები აემღვრა.
-სიმართლის ნინა...-მხრები აიჩეჩა მამაკაცმა და ტუჩები დაბრიცა.-შენ სიმართლეს მთხოვ, მე კი ვცდილობ თვალები აგიხილო...შენი ქმარი ერთი გარეწარი ნაბიჭ*ვარია რომელმაც ცხოვრებაში იმდენი ცუდი რამ გააკეთა, კარგი არ გაუკეთებია ამ ცუდის ნახევარი...იმდენს ატკინა,ატირა...იმდენს გადაახტა თავზე...ბევრი გაყიდა,გააცურა დაიკიდა და ეხლა რა ხდებაა?! გააცნობიერა რომ დაენძრა და მე განტევების ვაცი ვარ..კაცი დაკარგული წარსულით და ბუნდოვანი მომავლით.კაცი,რომელიც ყველაფერს გააკეთებს..მის ჩაჯმუს გაწმენდს და მიუხედავად ამ ყველაფრისა,მიუხედავად ჩემი არც იმდენად კარგი კაცობისა..შენ მისი სიყვარული მაინც ჩემს ხელში ჩაგაგდო...იმედი აქვს არ ვიქნები ისეთი ნაბიჭ*ვარი შენ რამე გავნო...შენ როგორ ფიქრობ?! შემიძლია რამე გავნოო?!-შუბლზე გამოსჯდომოდა ლურჯი კაპილარი,ყბები დასჭიმვოდა და ამღვრეული თვალებით საუბრობდა მამაკაცი,თითქოს ირონიულად,თითქოს არაფერს ნიშნავდა ეს საუბარი მისთვის,თითქოს უემოციო,მშრალი და გამოფიტული იყო მაგრამ თვალს არ აშორებდა დოლიძე და მის სახეზე უამრავ ემოციას კითხულობდა.რომელიც გულ მუცელს უწვავდა და ვერც კი მიხვდა როდის ატირდა,ნიკაპი უთრთოდა და სუნთქვა ეკვროდა, მაგრამ მაინც არ აშორებდა ჯიუტად თვალს,მისი ყველა ნათქვამი სიტყვა გულში შუშის ნატეხებივით ესობოდა და სერავდა,იქიდან გადმოსული სითხე კი პირდაპირ მუცელში ეღვრებოდა და შიგნეულობას უწვავდა,უთუთქავდა და ერთი სული ჰქონდა ხმამაღლა ეტირა.ეტირა თავისი უტვინობა! რატომ არასდროს არ შეუტანია ლუკა გიგაურიში ეჭვი?!რატომ არასდროს არ გაუხედია მისი ადამიანური მხარის იქით და რატომ იყო მარათლაც მთელი ეს წლები სირაქლემასავით სილაში თავ ჩარგულიი?! აი, ეს კითხვები ჰკლავდა.
-ღმერთო...-თავი ვეღარ შეიკავა და ერთ სიტყვას მთელი გული ამოაყოლა.
-სახლში კამერებია,ჩვენ..მე და შენ რეალითი შოუს გმირები უფრო ვართ და ჩვენს ყველა ქმედებაში,ფიქრში თუ სურვილში ურცხვად აფათურებს ხელებს ამ შოუს პროდუსერი..ნაბიჭ*ვარი ლუკა გიგაური.აი, ეს არის სიმართლე პატარავ...
-ჯანდაბა,ღმერთო...-სასოწარკვეთილი ხმით ამოიტირა და ორივე ხელისგული ტუჩებზე აიფარა ქალმა.
-არანაირი ურთიერთობა...შევასრულებ ჩემს წყეულ საქმეს და წავალ...შენ კი,იმედი მაქვს გეყოფა ძალა და გამბედაობა სწორი გზა თავად აირჩიო..არ უნდა იყო რიგითი სათამაშო, მართალია გარანტირებული სტატუსით, მაგრამ შენს ზურგს უკან ზედმეტად ბევრი სიბინძურეა.გესმის ჩემი ხოო?!-ატირებულ ქალს შეხედა და თავადაც ვერ მიხვდა ისე გაიწია მისმა ხელმა დოლიძის სახისკენ.ღაწვებზე ჩამოკიდებული ცრემლები ფრთხილად შეუმშრალა და თავისკენ მიიზიდა.-შენ ჭკვიანი ქალი ხარ ნინა...საღად მსჯელობის უნარი გაგაჩნია,უნდა იცოდე გულით სჯობს გადაწყვიტო შენი მომავალი თუ გონებით...უნდა ხვდებოდე სად უფრო დიდი ადგილი უკავია გიგაურს, გულში-მკრდთან ცერი მიადო და შემდეგ ის ცერი საფეთქელთან გადაიტანა.-თუ გონებაში...გიყვარს..მასაც უყვარხარ.-ჩაეცინა-მაგრამ ისე ვერა როგორც შენ...ახალი ხორცის სიყვარული, წრფელს სიყვარულს სჯაბნის და ჩვენც როგორც ხორცის მჭამელი ცხოველები, ყოველთვის ცხელ-ცხელი ლეშისკენ მივიწევთ...
-რამდენი?-ამოიჩურჩულა დოლიძემ და წინ გადახრილი არჩვაძის შუბლს მიეყრდნო შუბლით.
-არ ვიცი პატარავ...იმაზე ბევრი ვიდრე წარმოგიდგენია და იმაზე ნაკლები, რასაც შენი ფანტაზია სწვდება...მე პირადად ნელ-ნელა ვეცნობი.-თვალებ დახუჭულ ქალს, რომელიც ზედმატად ახლოს იყო მასთან ფრთხილად ჩამოუსვა არეულ თმაზე გაშლილი ხელისგულები.მისი სახე დაიჭირა და ოდნავ მოშორებულმა გაფითრებულ შუბლზე ნაზად მიაკრო ტუჩები.
-შემიძლია რამე გავნოო?!-ჩურჩულით ჰკითხა მამაკაცმა და პასუხის მოლოდინში ლოყაზე,ლოყით მიეხუტა,ცხვირი მის სურნელოვან თმაში ჩარგო და ღრმად ჩაისუნთქა გაზაფხულის სურნელი.
-არ ვიცი...
-შეგვიძლია დავბრუნდეთ.-სწრაფად მოშორდა ქალს და სავარძელზე გასწორებულმა სარკიდან გამოხედა,საზურგეს მიყრდნობილ დოლიძეს რომელიც უარესად გაფითრებული ცრემლებს იმშრალებდა.მისი ცრემლები მართლაც რა გასაკვირი იყო,ბროლის სასახლეში გამოკეტილი პრინცესასავით ცხვირწინ ჩამოენგრა საკუთარი სურვილით შექმნილი ბედნიერი ოჯახის ილუზიები,გაცამტვერდა და გაუფასურდა სიყვარული, რომელსაც წლებისთვის უნდა გაეძლო და სანიმუშო ქმარმა და უბრალოდ მამაკაცმა, რომელსაც იყო დრო და აღმერთებდა... მის თვალში იმდენად დაბლა დაიწია ..იმდენად გაუფერულდა და გაიცრიცა...თავადვე ეშინოდა თავისი გაციებული გრძნობების...მანამდე მასსა და გიგაურს შორის გაჩენილი პატარა ნაპრალს,რომელიც უეცრად გაპარული ბზარისგან წარმოიშვა, უფსკრულის ფორმა მიეღო და მათ შორის დასაკავშირებელი ბეწვის ხიდიც ისე წკიპზე ეკიდა სადაც არ იყო ჩაწყდებოდა და თან ჩაიყოლებდა რომელიმეს.სტრესმა და ერთიანად სახეში შეხეთქებულმა რეალობამ, რომელმაც დაუნანებლად ჩამოჰგლიჯა ვარდისფერი სათვალე და შავ თეთრი ცხოვრება დაანახა ისე გამოფიტა და გადაღალა..სურვილი ჰქონდა ამ ყველაფერს დროებით მაინც გაჰქცეოდა...გასცლოდა სახლს, რომელიც უკვე სულს უხუთავდა და ყველა კუთხე კუნჭული ლაჩრულად გადაკარგულ ქამრს ახსენებდა.გასცლოდა მამაკაცს, რომელსაც არ იცნობდა და ვერც ვერასდროს მოახერხებდა მის გაცნობას.რადგან ცვალებადი ხასიათის მქონე უცნობ ნაცნობს,იმდენად ბევრი ნიღაბი ჰქონდა სრულიად ჩაკარგულიყო ამ ნიღბებში და რომელი იყო მისი რეალური სახე ამას ნინა კი არა ალბათ თავად უცნობიც კი ვერ ხვდებოდა.გასცლოდა დედაქალაქს, რომლის რიტმსაც ჩამორჩა და ფეხს ვეღარაფრის დიდებით ვეღარ უწყობდა და სულ ბოლოს დროებით მაინც შეესვენა მეგობრებისგან...ეს დღეები ისედაც დაკარგული იყო და არავის ეხმიანებოდა...იქნებ ცოტახნით ესეც სჯობდა?!
ფიქრებიდან უკვე საკუთარ ეზოში მყოფი გამოერკვა,მაშინ როდესაც არჩვაძემ კარი გამოუღო და გადმოსვლაში დაეხმარა,არ დააცადა შიშველი ფეხებით სველ ქვაფენილზე დამდგარიყო,ისევ ისე აიტაცა ხელში და ვრცელ დერეფანში შეიყვანა თუ არა ფრთხილად დაუშვა იატაკზე.
-საშინლად მშია,თეკლა სად არის ნეტავ.-სამზარეულოს მიმართულებით დაიძრა მამაკაცი.
-გავაგდე.-ნიშნის მოგებით ამოილაპარაკა ნინამ და თავად მეორე სართულზე ასასვლელი კიბეებისკენ გაემართა.
-რა? არააა?!-უეცრად ახარხარად მამაკაცი.-სერიოზულად?!
-მე შენ გაგაფრთხილე,მოჭარბებული ჰორმონები შეგიძლია რომელიმე ბორდელში დაიკმაყოფილო და არა ჩემს სახლში...ჯანდაბა,ჩემს სასტუმრო ოთახშიი..ჩემს მაგიდაზე?!
-შენს მოსამსახურესთან.-დაასრულა არჩვაძემ და ხელები თეატრალურად გაშალა.
-ქაჯობაა და მეტი არაფერი...
-რა?! ჩემი ქმრის ბო*ზი სახლიდან რომ მოვისროლეე?!
-შენი ქმრის ბოზ*ების მოსაშორებლად,ნერვები არ გეყოფა პატარავ..ასე რომ ჯობია უბრალიდ მოდუნდე და სხვას მაინც აცადო შენი გასაკეთებელი საქმე გააკეთოს...მშვიდი ძილი ძვირფასო...ჯანდაბა,მადა დამეკარგა.-კბილებში გამოსცრა მამაკაცმა და საკუთარი საძინებლისკენ გაემართა.
**********
მთელი ღამე ისევ ვერ გამოიძინა და საშინელ ხასიათზე იყო,შუბლ შეკრულმა ყავაც არ დალია ისე გაიხურა სახლის კარები და დაცვასთან ერთად გეზი ჰოლდინგისკენ აიღო.
-ცოტა უსიამოვნებაა...-სარკიდან მორიდებით გამოხედა მძღოლმა.
- ეხლა რაღა ხდება?-შუბლი მოისრისა მამაკაცმა და ამოიოხრა.
-ბადრი ალასანია და დათხოვილი დირექტორთა საბჭოს რამდენიმე წევრი კაბინეტში გელოდება.
-როგორ გამახარე.-ზიზღით ჩაიცინა მამაკაცმა და ისე გადავიდა მანქანიდან,არ დალოდებია როდის გადმოიშლებოდნენ უკან ამომდგარი მანქანიდან დაცვის ბიჭები,დაწინაურებულ უფროსს სირბილით რომ დაეწივნენ ვრცელ ჰოლში.ლიფტიდან გამოსულმა გაფითრებული მდივნის დამრგვალებული თვალები დააიგნორა და კაბინეტის კარი ისე შეხსნა წარბი არ შეუხრია.უზარმაზარ კაბინეტში თავშეყრილთ მასპინძლის გამოჩენამდე მიეხედათ თავისთვის და შინაურულად გადანაწილებულიყვნენ სავარძლებში.თავად ბატონი ალასანია, მაგიდის თავში მდგარ ტყავის მბრუნავ სავარძელში მოკალათებულიყო კომფორტულად და გულზე დაკრეფინი ხელებით აქეთ-იქით ქანაობდა.მასპინძლის გამოჩენისთანავე ქანაობას მორჩა და წარბ შეკრულმა ამოხედა გიგაურს.
-დაგაგვიანდა.-ხელები თეატრალურად გაშალა და შემდეგ გაშლილი ხელისგულები ხმაურით შემოჰკრა ერთმანეთს.
-გადმორეკვა და გაფრთხილება დამავიწყდა.-ცინიკურად შენიშნა გიგაურმა და ჩუმად მყოფ დირექტორთა საბჭოს ყოფილ წევრებს გადახედა.-რა სიურპრიზია...რამ შეგაწუხათ ბატონებოი?!
-ბევრი ვიფიქრეთ თუ ცოტა...-ისევ ალასანიამ ითავა საუბარის დაწყება.-გადავწყვიტეთ მოვსულიყავით და ცივილურად განგვეხილა მანამდე მომხდარი ფაქტი.
-რა საინტერესოაა-გაეცინა გიგაურს და მაგიდის კიდეზე ჩამომჯდარმა შეკრული პიჯაკის ღილი შეიხსნა.-აბა,გისმენთ...რისი განხილვა გვჭირდება? იმისი შენი კომპანია მთელი ამ წლების მანძილზე ზარალზე რომ მუშაობს და საკენკს ჩემი ხელიდან ჭამ თუ იმისი, როგორ გადაწყვიტე შურისძიება და შენი გოშიები დამახვედრე ბათუმში?! ან იქნებ იმისი, როგორ აპირებდა ეს ხუთი ყლ*ე-ხელი დირექტორთა საბჭორს იქ მყოფი წევრებისკენ გაიშვირა.-თავისნაირ ხუთ ....*სთან ერთად ჩემი საკუთარი კომპანიიდან, ჩემივე გაძევებას და იცი რაა?!-პირი გააწკლაპუნა და მკერდთან ხელები გადაიჯვარედინა მამაკაცმა.-ამ ყველაფრიდან იმედი მაქვს ერთ რამეს ისწავლით...იქ არ უნდა მოჯვათ სადაც გძინავთ...
-წლების განმავლობაში ჩვენ ამ სისტემის ნაწილი ვიყავით-ხმას აუწია ერთ ერთმა მამაკაცმა.-არ გაქვს უფლება, ესე ერთი ხელის მოსმით ქუჩაში გაგვიძახი.
-რომელი სისტემის?!მე რომ შევქმენი და როცა მომეპრიანება მაშინ დავშლიი?! რაში მავალდებულებთ?! ეს კერძო კომპანია...და იმის გააზრება რომ აწი ვეღარ მოწველით გიტყდებათ თუ რახდებაა?! შენი დედაც...ხმა ამოიღეთ ბატონო გივი-საფეთქლებთან თმა შეთხელებულ მამაკაცს მიუბრუნდა გიგაური.-პირადად თქვენთან რაიმეთი თავს ვალდებულად უნდა ვგრძნობდეე?!ან თქვენ ბატონო ანზორ...რას მავალდებულებთ? იქნებ იმას რომ ეკონომიკური კრიზისია და მმართველმა გადაწყვიტა უაზროდ გაფლანგული თანხების დათვლა...ან, იქნებ იმას სამიათასი კაცის სამახურიდან დათხოვნას თქვენი დათხოვნა რომ გადავწყვიტე...ან, იქნებ იმას შენი დამპალი პროდუქტი რეალიზაციაში რომ არ გავუშვი და უკვე მემილიონედ არ დაგაფარე ხელიი?!-ხმას აუწია გიგაურმა და სავარძლიდან წამომდგარ ალასანიას ზიზღით ახედა.
-სსქმეს სანანებლად იხდი....
-მუქარებს ჯობია მართლა გააკეთო რისი ტრა*კიც გაქვს...რას იზამ?!-წამოდგა გიგაურიც და ლამის შუბლით შუბლზე მიბჯენილმა ზედმეტად დაბალი ტონით გამოსცრა:-რას იზამ?!
-კიდევ შევხვდებით...-კარისკენ დაიძრა ალასანია და დანარჩენებიც თან გაიყოლა.
-შენი დედაც...აქ ხარ და მიდი რისი ტრ*აკი გავქს?ჰეე,მიდიი....
-საღამოს გნახავ.
-კარგი,სახლთან დაგელოდები მანქანაში...ანთებული ფარებით...-ირონიულად გაეცინა გიგაურს და კარში გასული სტუმრებისკენ აღარ გაუხედია, რადგან შარვლის ჯიბეში მოთავსებული მისი ტელეფონი აზუზუნდა.თითების სხარტი მოძრაობით ამოაძვრინა და ეკრანისთვის არ დაუხედია ისე უპასუხა:
-ბატონო ლუკა...შალვა ვარ.
-ხო შალვა-დაცვის ერთ-ერთი წევრი ურეკავდა.
-ლევანი გამოჩნდა.
-ამიის დედაც...როგორც იქნა,სადარის?
-ინგოროყვას საავადმყოფოშია...
-მანდ რას აკეთებს?!ცოცხალიაა??
-იქნებ მოსულიყავით...
-მოვდივარ.-პასუხს აღარ დალოდებია ისე გათიშა და სწრაფად გაემართა კარისკენ.დერეფანში გასულმა ძლივს დამშვიდებულ თამილას გადახედა,რომელიც სახეზე წამოწითლებული თაბახის ფურცლებს ინიავებდა.
-მე გავდივარ,დღეს აღარ დავბრუნდები.ალასანია და მისი ხროვა თუ ისევ გამოჩნდება,დაცვას გადაეცი უფლებას ვაძლევ კარის ზღურბლზე ფეხები დაამტვრიოს!


*********
ტრამვატოლოგიურ განყოფილებაში, გიგაურის გამოჩენისთანავე ისეთი ჩოჩქოლი ატყდა გეგონებოდათ თავად ჯანდაცვის მინისტრი დასდგომოდათ თავზე გაუფრთხილებლად.გიგაურის გაყინული სახის შემხედვარე ახალგაზრდა გოგონამ, დამფრთხალი თვალებით მიაცილა ამილახვარის პალატასთან და იქიდან ისე გაუჩინარდა ვერაფრის კითხვა ვერ მოასწრო მამაკაცმა.პატარა ოთახის შუაგულში,საწოლზე გვარიანად შელამაზებული ლევან ამილახვარი იწვა,კისერზე მორგებული ფიქსატორით,ორივე ფეხზე თაბაშირი დაედოთ და არც მისი მარჯვენა ხელი გამოიყურებოდა მთლად სახარბიელოდ.ოდნავ შემაღლებულ ბალიშზე, ზურგით მიყრდნობილი, ჩალურჯებული თვალის უპეებიდან უყურებდა კარში გამოჩენილ მამაკაცს და როგორც ყოველთვის ახლაც ძნელი იყო გარჩევა უხაროდა თუ სწყინდა მისი იქ ყოფნა.
-კარგად გამოიყურები.-თითით თაბაშირებზე მიუთითა მამაკაცმა და როგორც იქნა გაიღიმა ამილახვარმაც.
-ხო,სტეიკის ხორცივით დამბეგვეს.როგორ მიდის საქმეები,გავიგე არც თქვენ ყოფილხართ კარგ დღეში.
-გამოვძვერით...იცის შენმა ბოსმაა?!-მოშორებით მდგარი ჩალის სკამი მოიჩოჩა მამაკაცმა და დაჯდა.მის კითხვაზე ამილახვარ სიმწრითჩაეცინა და დაბერილი ნესტოებით ღრმად ჩაისუნთქა ჰაერი.
-იცის...მეტიც,მისი ჩადენილია.
-ამის დედაც-მოულოდნელობისგან თავზე ორივე ხელი შემოიწყო მამაკაცმა.
-ამ საქმიდან ვერ გახვალ,ან ბოლომდე საქმეში რჩები ან არა და შუბლზე,თვალებს შორის პატარა ნახვრეტი გიჩნდება.
-შენ, ცოცხალი ხარ...
-მე ამ დამპალი სისტემის ნაწილი ვარ...თავად შევქმენი ეს მონსტრი,
თავად შევუწყე ხელი მის ასე გადაგვარებას და ახლა საკადრისი პასუხიც მომეთხოვება...ჯერ ვჭირდები.შენც ჭირდები...-ჩაეცინა ლევანს და მამაკაცს გადმოხედა.-თავის დროზე,თავად მოვიძიე შენზე ინფორმაცია.კაცი გვჭირდებოდა, შენი შესაძლებლობებით...ყველაფერზე წამსვლელი...შენი ხასიათი პირდაპირ მისწრება იყო ჩვენი გეგმისთვის და ბევრი აღარც გვიფიქრია ისე დავაწყეთ გეგმები.გიორგი არჩვაძე,ფაქტიურად სიკვდილ მისჯილი კაცი.კაცი, რომელიც შავ საქმეს ხუთიანზე გააკეთებდა...ყველაფერს მოაგვარებდა და ამ ყველაფრის მერე ისე დავიშლებოდით როგორც წამოვიწყეთ ეს თამაში....მაგრამ...
-მაგრამ?!-მთელი სხეული დაეძაბა არჩვაძეს.
-მაგრამ გეგმები შეიცვალა...შენ არ აღმოჩნდი ადვილად მართვადი მარიონეტი.საბოლოოდ კი ნამდვილად არ წახვიდოდი მშვიდად...-ისევ ჩაეცინა.-ლუკა გიგაური, მსოფლიოში ყველაზე ნაძირალა ადამიანია, მაგრამ სუსტია.ამბიციებს აყოლილი სუსტი კაცი, რომელიც აფექტის დროს საღად აზროვნების უნარს ჰკარგავს და ცივი გონებით ვერასდროს იღებს გადაწყვეტილებებს.მე არ მიშორებს თავიდან,ეს გაფრთხილება იყო...კიდევ ერთხელ დამანახა ჩვენ ორს შორის ვის როგორი შესაძლებლობები აქვს...
-ყველა ვარიანტში ჩემი ბედი გადაწყვეტილიაა?!-გაეცინა არჩვაძეს და არ გამოჰპარვია ამილახვარს, როგორ ბოროტად აციმციმდა მისი ხელოვნურად შავი თვალების მიღმა,ბუნებრივად ლურჯი თვალები.-სტარტეგიული თამაშები მიყვარს...ვნახოთ ვინ მივა ფინიშამდე.
-დარწმუნებული ვარ,აქედან გასასხლტომი გეგმა ყოველთვის მზად გაქვს.-გაეცინა ლევანს და ჯანმრთელი ხელით ცხვირი მოიწმინდა-გიგაურს ბევრი სუსტი წერტილი აქვს... მთავარია ის ერთი, ზედმეტად სუსტი შეარჩიო და მიაწვე... გატყდება.
-რატომ მეუბნები მე ამ ყველაფერს?-ჩაეცინა არჩვაძეს.-შენც ისევე გაქვს ხელები გასვრილი როგორც იმ ნაბიჭ*ვარს...არ ჯობია თავად იჩალიჩო აბაროტზეე?!ან იქნებ იმიტომ ამარჩიე მაინც და მაინც მე რომ ესეთ სიტუაციაში იცოდი შენ ვერაფერს გახდებოდი და მთლიან ტვირთს მე მაზიდინებდი.
-არც უმაგისობაა...მთავარია რომელ მისამართზე მიიტან იმ ტვირთს.
-ანუ შენ პენსიაში გასვლა გირჩევნიაა?!
-არა,დედამოტყნული გიგაურის გამო შეიძლება ფეხზე ვეღარასდროს გავიარო და ამ ყველაფერს ჩემი შურის ძიებისთვის კი არ ვაკეთებს?! ამას ჩემი ცოლის გამო ვაკეთებ, რომელსაც ისევე დავუნგრიე ცხოვრება როგორც გიგაურმა მე დამინგრია...
-ერთ ლიგაში თამაშს მთავაზობ?!
-არ ვიცი...შენ თუ გკი*დია ერთ დილას თუ ვეღარ გაიღვიძებ,ეგ შენი პრობლემაა..მაგრამ მე არ .მე სოცოცხლე მინდა...მე მინდა ჩემი შექმნილი მონსტრი თავადვე მოვკლა...და ამისთვის ყველაფერს გავაკეთებ. მნიშვნელობა არ აქვს შენ დამიდგები თუ არა გვერდში...მე მაინც დავშლი ამ დაჯგუფებას, გიგაურის ლიდერობით კიბოსავით რომ არის მოდებული და შენ უბრალოდ შეგიძლია მიატოვო ყველაფერი და გაიქცე...გაიქცე და დაიმალო.ომი უკვე დაწყებულია ბატონო გიორგი და ამ ომში გამარჯვებული მხოლოდ ერთი მხარე იქნება,ან ნაბიჭ*ვარი გიგაური..ან ჩვენ მის გვამთან.
-შეგიძლია ადგე და უბრალიდ ტყვია დაახალო.-ხელები ღიმილით გაშალა გიორგიმ.
-მისი სიკვდილი არაფერს შეცვლის...ის მოკვდება? სხვა მისიანი მოვა იგივე იდეებით,იგივე სურვილებით და იგივე ამბიციებით.ეს ერთი დიდი და დამპალი სისტემაა...ნარკოტიკი,კონტრაბანდა,ბინძური ფული და ამ საქმეს წელიწადში ასი, ას ორმოცდაათი ბიო რობოტი ეწირება.ადამიანები, რომელნიც თავში ჩანერგილი ყ*ლე იდეებით აკეთებენ შავ საქმეს...ასუფთავებენ,კვალს აქრობენ და როდესაც ვადა გაუვათ.ისე ქრებიან როგორც გამოჩნდნენ...შენც გაგივა ვადა...შენც გაქრები,თუმცა რაღათქმაუნდა თუ შენ გექნება დანებების სურვილი.განწირული ხარ გიორგი...მეც განწირული ვარ და ხვალ შესაძლოა ეს ლაპარაკიც აღარ შემდგარიყო.ვერ გაიგებდი სიმართლეს რომ არა ჩემი წინააღმდეგობა,რომ არა ჩემი საქმიდან გასვლის სურვილი და რომ არა ფაქტი.-დაბინტულ ფეხებზე მიუთითა ჯანმრთელი ხელით.-ჯიუტია.
-სად იმალება მისი ამბიციების საწყისი?-შეთქმულივით უცნაური ხმით იკითხა არჩვაძემ.
-ის შენს წინაა...შენთან ერთად სუნთქავს ჰაერს...ყოველდღე ხედავ...-დაფარული ზიზღი იგრძნობოდა ამილახვარის ხმაში და რაღაცნაირი ზედმეტად ბოროტული განწყობა.
-ნინაა?-გაეცინა გიორგის და ლევანის აზიდულ წარბებზე სახე მალევე დაუსრეიოზულდა.-რა? გინდა დამაჯერო რომ ტიპი, რომელიც ყველა კაბიანს დასდევს უბრალოდ ნინაზეა დამოკიდებულიი?!
-გართობაზე არავინ ამბობს უარს ბატონო გიორგი...აი,ნინა კი...
-და რა ვქნა? ნინა მოვკლაა?!
-შესაძლოა...არ გაგიჭირდება.-გაეცინა ლევანს.-მე შენი დოსიე ზეპირად ვიცი...
- და რა ეწერა იმ დოსიეში?!-მის ტონს მიბაძა გიორგიმაც.
-ვუნდერკინდი გენიოსი,მაღალი თანამდებობით თავდაცვაში და ცივი,დამპალი სისხლით ვენებში...შენ, ხუთი კაცი გყავს მოკლული.განზრახ დამამაძიმებელ გარემოებებში...შენ, უსისხლო ნაბიჭ*ვარი ხარ და...
-და შემიძლია სიაში მეექვსედ ჩაგწერო.-ყბის კუნთები დაეჭიმა არჩვაძეს,სკამიდან წამოდგა და ამილახვარს ზემოდან ზიღით დახედა.-გამოჯანმრთელდი...
-დაფიქრდი....-კარის ზღურბლთან მისულს დააწია ლევანმა.
-ვიფიქრე და რას მივხვდი იციის?! ერთ ნაბიჭ*ვარს ვერ დავეხმარები მეორე ნაბიჭვ*რის თავიდან მოშორებაში და მაქსიმუმ ამ ყველაფრის მისაღებად არ გამოვიყენებ ქალს,რომელიც კი მაგრამ ვაბშე არაფერი აკავშირებს ამ საქმესთან ერთი ცოდვისა...დედამოტყნული გიგაური უყვარს.შეგიძლია ნაღმი პირველმა თავად დაუდო გიგაურს.მე კი შენს ნაწლავებს გავიტან სანაგვეზე...ჩემთვის ორივე ერთ ყალიბში ჩამოსხმული,ამბიციური ახვარი ხართ და სასწორზე ჩემი სიცოცხლე და გიგაურის ამბიცია კი არ დევს...იქ,შენი ამბიციები და გიგაურის ამბიციებია მაგრამ ის გწონის,რადგან შენზე გაქნილი ნაბიჭ*ვარია...სადღაც ჩაისვარეთ ბატონო ლევან,თავად კი შექმენით ეს მონსტრი მაგრამ აგებულებსი სქემაც ღიმილით ჩაუგდეთ ხელში ამ მონსტრს...შემდეგ იმ მონსტრიდან იშვა ახალი მონსტრი...რონელიც შენს წინაშე დგას და სამწუხარო იცი რა არისს?!-გაეცინა არჩვაძეს.-ვერც ერთი ვერ მმართავთ.ანუ რა გამოდის? ფრონტის წინა ხაზზე ორი ადამიანის ინტერესები კი არ ებრძვის ერთმანეთს...არამედ სამის.გამოჯანმრთელებას გისურვებთ.-დაასრულა მონოლოგი და გაოგნებული ლევანი ისე დატოვა პალატაში უკან აღარ მიუხედია.
********
რისი გაგებაც სურდა ლევანისგან უკვე გაიგო და ეხლა ნამდვილად ფეხებზე ეკიდა რა დაემართებოდა ამილახვარს,ის მის გეგმებში არასდროს შედიოდა ისე როგორც სანდო კაცი და ვერც დაფქული სიმართლით მოიპოვებდა მის ნდობას.ერთადერთი ნაკლი ჰქონდა არჩვაძეს(თუ შეიძლება ეწოდოს ნაკლი) ადვილად არავის ენდობოდა.ერჩივნა საქმე თავად გაეკეთებინა და სუფთად...გიგაური რომ საბოლოოდ მის მოშორებას გადაწყვეტდა ეს პირველივე წუთებიდან იცოდა,ის თუ არა ვინმე მისიანი მაინც დაახლიდა შუბლში ტყვიას და რადგანაც გარეთ იყო,რადგან ისევ სუნთქავდა სუფთა ჰაერს,ისევ ხედავდა დღის სინათლეს და მეტიც ქვეყანაში ყველაზე ახვარი კაცის სახელით სარგებლობდა...ნამდვილად გააკეთებდა თავის გასაკეთებელს.მთავარი იყო კარგად ეფიქრა,ზედმეტი სიფრთხილით მისდგომოდა პრობლემად წოდებულ გიგაურს და როგორც მანამდე,ეხლაც გააკეთბდა საქმეს.ეხლაც იტყოდა თავის სათქმელს...სათქმელი კი ნამდვილად ბევრი ჰქონდა.
მთელი გზა ხმა არ ამოუღია ჩაფიქრებული იხსენებდა ამილახვარის ყველა სიტყვას და გულის სიღრმეში ნინასთან დაკავშირებით ეთანხმებოდა კიდეც.ეს არ აქცევდა ცუდ ადამიანად.ვეღარ აქცევდა,რადგან უკვე იყო ცუდი ადამიანი.მის სიცუდეს კი ბოროტად ამღვრეული გულ მუცელი და შურისძიების დაუოკებელი წყურვილი უსვამდა ხაზს.მანქანიდან გადმოსულმა სიგარეტს მოუკიდა და ღრმად ჩაისუნთქა მხუთავი აირი,ქვემოდან ახედა უზარმაზარ ნაგებობას დიდი რუდუნებით რომ შეექმნა სავარაუდოდ გიგაურის დაქირავებულ არქიტექტორს.ზიზღმა კისერში ისე მოუჭირა,ხველა აუტყდა.იქ იყო...შიგნით მისი პირველი და ზედმეტად საჭირო სამიზნე.და ამას აუცილებლად გააკეთებდა,მაშინ როდესაც ერთი გასროლით ორ კურდღელს თუ ვერ მოკლავდა დაჭრიდა მაინც,დასაკარგიც არაფერი ჰქონდა.სიგარეტის ნამწვი მოისროლა და სახლისკენ დაიძრა,მძიმე ნაბიჯებით გაიარა ვრცელი მისაღები და სამზარეულოს კარში შემდგარმა მაგიდასთან მჯდარ ქალს უტეხი მზერა დაასო.ნინა დოლიძე, ყავის ფინჯანს ჩაჰფრენოდა ლამაზი თითებით,წელში გამართული იჯდა სკამზე და მეორე ხელით მომარჯვებულ ტელეფონზე საუბრობდა.მისი გამოჩენა გვიან შეამჩნია და მანამდე გაბადრული სახე დაუსერიოზულდა.არჩვაძემ პიჯაკი გაიხადა,სკამის საზურგეზე მიაფინა და მაღალ დახლთან გადაინაცვლა,მოზრდილ ფინჯანში ყავა თავადაც ჩამოისხა და ქალის მოპირდაპირედ მაგიდასთან დაიკავა ადგილი.
დოლიძე ტელეფონზე საუბარს მორჩენილიყო და შეძლებისდაგვარად მშვიდი სახით მიირთმევდა ყავას.
-დღემ როგორ ჩაიარა ძვირფასო?!-წელში გასწორდა არჩვაძე და ისე გაუღიმა თითქოს წლების ცოლ ქმარი ყოფილიყვნენ.
-მშვენივრად.-კბილებში გამოსცრა დოლიძემ და მისი ასეთი ღიმილისგან გაბრაზებულმა, თავი ძლივს შეიკავა ცხელი ყავით სავსე ფინჯანი პირდაპირ სახისკენ რომ არ გაექნია.
-მშვენიერია...გაგახარებ,დღეს საღამოს წვეულებაზე ვართ მიწვეული.-მოზრდილი ყლუპი მოსვა მამაკაცმა და ტუჩებზე შერჩენილი სისველე ენით გაილოკა.ხოლო ქალის შეცვლილ გამომეტყველებაზე კი თავი ძლისვ შეიკავა სიცილისგან.მისი ტუჩებისკენ გაქცეული მზერა სწრაფდ რომ აარიდა და შეეცადა ყურადღება სხვა რამეზე გადაეტანა.
-გამაბედნიერე.
ისე აკვირდებოდა ქალს თითქოს რენდგენში ატარებსო.მისი ჩამუქებული თვალები,ქალის სახეზე ზანტად დაცოცავდნენ და ემოციებს თითქოს იზეპირებდნენ.სავსე ტუჩებიდან ლარივით დაჭინულ სხეულზე გადაინაცვლა და მაღალ კისერს ჩააყოლა მზერა,გამოკვეთილ ლავიწებთან შეჩერდა და ღრმად გულამოღებული ზედის თხელ მატერიას არ შეუშლია ხელი მიმხვდარიყო როგორ თრთოდა ქალის აჩქარებული გული და მწველი მზერისგან კანზე თითქოს ეკლებმაც დააყარა.გამჭოლი მზერით გამოიცნო როგორ დაებერა სავსე მკერდზე ძუძუსთავები და შეკავებული სუნთქვისგან როგორ დაეჭიმა მკვრივი მუცელი.დაბნეული იყო ნინა დოლიძე,ვერც სკამიდან წამოდგომას ახერხებდა და ვერც მზერის გსწორებას მამაკაცისთვის.რომელიც ურცხვად აშიშვლებდა მის სხეულს და ოდნავადაც არ აწუხებდა სინდისის ქენჯნა.
-მოდუნდი...არ შეგჭამ.-დაბალი ხმით ამოილაპარაკა არჩვაძემ და ყავა ისე მოსვა მზერა არ მოუშორებია.
-წავალ ჰო?-ამოილაპარაკა ნინამ მაგრამ არ გატოკებულა.
-კარგი,წადი.-ვერ მიხვდა, მამაკაცი დასცინოდა თუ სულ ერთი იყო მისთვის წავიდოდა თუ არა.კრისტალებად დაშლილი გამბედაობა მოიკრიბა და თვალებში შეხედა დოლიძემ.ისევ ისეთი იყო,ცივი და უცნაურად ჟინით ავსებული.არ იღიმოდა, მაგრამ არც წარბები ჰქონდა შეკრული ჩვეულად.უყურებდა მშვიდად,ყოველგვარი ზედმეტი ემოციების გარეშე და თითქოს ენერგო ვამპირი ყოფილიყო ისე აცლიდა ქალს ენერგიას.უღონო და მომჩვარული სხეულის ადგილიდან დაძვრას ვერ ახერხებდა ქალი,იჯდა მაგრამ გონება წასასვლელად ექაჩებოდა...გულს,ფეხებზე ეკიდა გონების პრეტენზიები და ზედმეტად ჩქარი რიტმით აგრძნობინებდა სხეულის პატრონს თავის არსებობას.ფინჯანი მაგიდაზე დააბრუნა არჩვაძემ და წინ ისე გადაიხარა უარესად დაიძაბა დოლიძე.სკამიდან ტყვია ნაკრავივით წამოხტა და ერთი სული ჰქონდა იქაურობას გასცლოდა არჩვაძის ძლიერი თითები მის ზედას რომ ჩააფრინდა და მთელი ძალით თავისკენ მიზიდულ ქალს ორივე მკლავი მჭიდროდ შემოხვია წელზე.სკამიდან არ წამომდგარა,მისკენ შეტრიალდა და განზე გაწეულ ფეხებს შორის მოიქცია ქალი,რომელიც არ გაჯიუტებულა.შუბლით მუცელზე მიეყრდნო და თვალები მჭიდროდ დახუჭა.შარვლის საქამრესა და ოდნავ აწეულ ზედის შორის მოშიშვლებულ კანს ტუჩებით გრძნობდა,სურნელს დაბერილი ნესტოებით ხარბად ისუნთქავდა და გრძნობდა როგორ მშვიდდებოდა ნელ ნელა.უსაზღვრო სიმყუდროვის შეგრძნებას მჭიდროდ შემოეხვია მისთვის თავისი საცეცები და სანტიმეტრითაც კი არ უნდოდა მოშორებოდა ქალი.არ უნდოდა შესწინააღმდეგებოდა,არ უნდოდა უკან გაწეულიყო,ხელი ეკრა და იქაურობას გასცლოდა.
-გამიშვი.-ყრუდ ამოიჩურჩულა დოლიძემ და კანზე მიფრქვეულმა არჩვაძის ცხელმა ამონასუნთქმა კანი აუწვა.მთელს ორგანიზმში გაუვრცელდა და თითის ბალიშებამდე მიღწეულმა აიძულა შეხებით შეეგრძნო მამაკაცის სიახლოვე.მაგრამ თავის ხელში აყვანასა მაინც ახერხებდა და უკან გაწევას ცდილობდა.
-გამიშვი!
-კარგი,კარგიი...-წელზე მჭიდროდ მოხვეული მკლავები შეუშვა და სანამ საბოლოოდ მოშორდებოდა რამდენიმე მოკლე კოცნის კვალი დაუტოვა ტუჩებით ნაგრძნობ ადგილზე.შემდეგ კი უკან გადაიწია და საერთოდ მოშორდა.
-ჯანდაბა.-სიმწრით ჩაეცინა და ორივე ხელი თავზე გადაისვა.-წადი!
ერთ ადგილზე გახევებულ ქალს ამოხედა და ქვემოდან დააკვირდა.
-წადი ნინა!ხო გინდოდა გამეშვი?!ჰოდა წადი!
-კარგი.-ყრუდ ამოილაპარაკა დოლიძემ და გვერდი აუქცია, მაგრამ სკამიდან წამომხტარი არჩვაძის ხელმა ისევ შეაჩერა, რომელიც მკლავში სწვდა და თავისკენ შეტრიალებულს პროტესტის საშუალებაც არ მისცა ისე დააცხრა სავს ბაგეებზე.
-შენი დედაც არჩვაძეე!-იღრიალა სავარძელში გადაწოლილმა გიგაურმა და წელში გასწორებულმა ისე ძლიერად დაარტყა მაგიდას ხელი,ჩართული ლეპტოპი ლამის გადმოვარდა.პირზე აფარებულ მარჯვენა ხელს კბილებით ჩააფრინდა და ღმუილზე გადასულმა წამით თვალები დახუჭა.დაბერილი ნესტოებით ღრმად ჩაისუნთქა რამდენჯერმე და "ყველაფერი ეჩვენებოდა",ამ იმედით გაახილა თვალები.მაგრამ წამებში ჩამოენგრა იმედები.არაფერი არ ეჩვენებოდა,ვიდეო თვალი არ სცდებოდა,მისი სახლის სამზარეულოში,მის ქალს,მისივე გაგზავნილი "უცნობი" კაცი ვნებიანად კოცნიდა და როდესაც ნინას წვრილი მკლავები მამაკაცის კისერს შემოეხვია საერთოდ გადაირია გიგაური.სურვილი ჰქონდა ნაწილ ნაწილ დაეშალა უდანაშაულო კომპიუტერი,დაჭრილი ლომივით ხმაურით სუნთქავდა და თვალსაც ვერ სწყვეტდა მონიტორს.კისერში გაჩხერილი სიმწრის გორგალი სუნთქვაში უშლიდა ხელს,ცხვირის წვერი საშინლად ეწვოდა და ჩაწითლებული,ამღვრეული თვალები ისე სტკიოდა ცოტაც და ეგონა ბუდეებიდან გადმოუცვივდებოდა.
დოლიძის ვნებისგან არეული სახე აგიჟებდა,თვალებ დახუჭული რომ მინდობოდა გიორგი არჩვაძის ხელებს,რომელმაც ბუმბულივით აიტაცა ხელში და ქალსაც არ დაუყოვნებია ისე შემოხვია გრძელი ფეხები წელზე,ზურგით კედელს აკრულმა ხმამაღლა ამოიკვნესა და ამ ყველაფრის შემყურე ლუკა გიგაურმა, სახეზე ორივე ხელი აიფარა,ხელმეორედ აუდუღდა გულ-მუცელი და ვერც კი მიხვდა ისე გამოჟონა თითებს შორის სისველემ.აეტირა,სახიდან ხელები ჩამოსწია და კბილებით ისევ მჭიდტოდ შეკრულ მუშტს ჩააფრინდა."არა ნინა,გთხოვ პატარავ...არ გინდა" სასოწარკვეთილი ღრიალებდა მისი გონება,გული კი უფრო ხშირად ტოვებდა თითო დარტყმას,იმდენად შესუსტებულიყო მისი პულსაცია.ხერხემლის არეში ერთმანეთს სცვლიდა ყინულივით ცივი და ლავასავით ცხელი უსახელო შეგრძნებები.მუცლის არეში კი ამღვრეული ორგანიზმი ღებინების შეგრძნებით მიიწევდა კისრისკენ.მისი საყვარელი ქალი, წელს ზემოთ სრულიად შიშველი ნეტარი ოხვრით ეგებებოდა ნაბიჭვრის თითების შეხებას,ტუჩებით და კბილებით რომ ანაცვლებდა.ვერ ხედავდა არჩვაძის სახეს,მაგრამ ადვილად წარმოსადგენი იყო როგორი სახე ექნებოდა ნინას გასაგიჟებლად სურნელოვანი,ღვთაებრივი სხეულის ალერსისას...
-ძალიან გთხოვ, პატარავ...-კიდევ ერთი სასო წარკვეთილი წამოძახილი,კიდევ ერთი არიდებული მზერა და კიდევ ერთი უსუსური ღრიალი, მაშინ როდესაც მაგიდის პრიალა ზედაპირზე გადაწვენილი დოლიძის მხურვალე სხეულს ძლიერი ბიძგით საბოლოოდ დაეპატრონა გიორგი არჩვაძე,კაცი მისი სახელით და გვარით.
-ღმერთოო...-წამოიკივლა სიამოვნებისგან ნინამ და მის სხეულს დაპატრონებული არჩვაძის ტუჩებს თავად მისწვდა.
ლუკა გიგაურმა, კი ყელში ჩაიხშო მოხეთქილო ღრიალი და საკუთარ ხელს იმდენად ძლიერად ჩაასო კიბილები სისხლის მოტკბო გემომ გული აურია.
-შენი დედაც,შენი დედაააააც!!!!მოგკლავ ნაბი*ჭვარო!-სავარძლიდან გიჟივით წამოხტა და წელში მოხრილმა ორივე ხელი უარესად ატკივებულ თავზე იტაცა.გული ეწვოდა,სტკიოდა და ეგონა სადაც იყო გაუსკდებოდა და საბოლოოდ დასრულდებოდა ყველაფერი.ეგონა მოკვდა,გაიყინა...გაქრა და სრულიად აორთქლდა დედამიწიდან.ქალის ურცხვი კვნესის ხმა ყველაზე მაღალი ხმით ჩაესმოდა ყურებში,აგიჟებდა იმის გააზრება რომ სხვა ეხებოდა მის ქალს,ჰკოცნიდა,ეალერსებოდა და მეტიც მის შიგნით მყოფი სიამოვნების იმ წერტილს უახლოვდებოდა რომელიც ეგონა რომ მხოლოდ მისი იყო,ცოცხლად კლავდა ნინას საპასუხო ალერსი,უცხო კაცის კოცნით დაკავებული მისი ბაგეები, ერთი შეხებით რომ იმონებდნენ გიგაურს და ხმაა...განცდილი სიამოვნების გამომხატველი ხმა,რომელიც მანამდე მხოლოდ მისთვის ჟღერდა სონატებად.ახლა კი აღარაფერი იყო მისი...აღარაფერი ეკუთვნოდა მას და სახეში რეალობად შეხეთქებულმა მწარე სიმართლემ ხელმეორედ და უკვე მერამდენედ მოკლა.აღარ შეეძლო ამის ყურება,ვეღარ უძლენდა ამ ყველაფერს...კიდევ ერთხელ გამოდევნა სხეულიდან ღრიალის საშუალებით დაგროვილი მრისხანება და მთელი ძალით მოქნეული ფეხი მაგიდას მიარტყა,რომელიც უკან გასრიალდა,გადაყირავდა და ლეპტოპიანად გადაეშვა ლურჯად მოლივლივე აუზში.
*******
გრილი წყალი ნაკადულებად ეშვებოდნენ განცდილი სიამოვნებისგან ჯერ კიდევ თრთოლვა შეპარულ სხეულზე და გონებაში ფილმის საინტერესო კადრებივით ერთმენეთს სცვლიდნენ მისი როგორც სრულფასოვანი ქალის პრაქტიკაში პირველად განცდილი ამდენად მაგარი,განსხვავებული და სასიამოვნო აქტის სცენები.მკერდზე ისევ ეტყობოდა მსუბუქი ნაკბენები,ტუჩები უხურდა და შესიებოდა,ფეხებს შორის კი ისევ და ისევ გრძნობდა უსაზღვრო ვნებისგან სისველეს.მთელს გონებაში მყარად დალექილიყო გიორგი არჩვაძის სახე,ძლიერი სხეული და კოცნა რომელიც მუხლებში ძალას ართმევდა.გაგიჟდა...თავადაც გააკეთა ის რასაც ვერასდროს იტანდა და დარწმუნებული იყო არასდროს გააკეთებდა,თავადაც შეცდა?გატყდა...სუსტი აღმოჩნდა უცნობი მამაკაცის წინაშე.ერთის მხრივ არ ნანობდა, მეორეს მხრივ კი მისი გონების შორეულ კუნჭულში მიმალული სინდისის პატარა ნაპერწკალი,გამომწვევად ღვივდებოდა და შინაგანი მე,ღვარძლიანად უღრენდა "მოღალატე ბო*ზო"
ეს ერთგვარი შურისძიება იყო ნაბი*ჭვარი გაგურის ჩადენილი ყველა საქციელისთვის,მაგრამ მეორე მხრივ შურისძიება იყო საკუთარი თავსი მიმართ.მთელი შეგნებული ცხოვრების მანძილზე თავი სირაქლემის პოზიციაში რომ გამოიყვანა,რომ დაბრმავდა,დაყრუვდა და საღად აზროვნების უნარი დაკარგა.სასიამოვნო შურისძიება,რომელმაც თავისი კვალი დაუტოვა და ეს კვალი სინდისის ქენჯნა გახლდათ...არ მიეკუთვნებოდა მოღალატე ქალების კატეგორიას,მაგრამ ვერც არეულ თავგზას უხერხებდა რამეს.გიორგისგან გაქცევა უნდოდა, თუმცა ვერც გარბოდა რადგან საშინლად იზიდავდა ეს უხეში კაცი და მისი სიახლივე ისე სთიშავდა ამ წუთს გააცნობიერა რამდენად მარიონეტი გამხდარიყო.უცნობი კაცის სექს სათამაშო და შურისძიების იარაღი.თავი ასტკივდა და ვერც კი მიხვდა ისე ამოუჯდა გული.იატაკზე ჩამჯდარმა სახე ორივე ხელისგულში ჩარგო და აქვითინდა. 
********
უხმო რეჟიმზე მყოფ ტელეფონს თვალს არ აშორებდა, რომელიც მაგიდაზე ზუზუნით ტრიალებდა და ჯიუტად არ აპირებდა გაჩერებას.ეკრანზე გამოსახული უცხო ნომერი, ისევ და ისევ რეკავდა და ნელ-ნელა ებადრებოდა სახე გიორგი არჩვაძეს.წელს ზემოთ შიშველი გაშლილი ხელისგულებით რომ დაჰყრდნობოდა მაგიდის ზედაპირს.შავი ჯინსის შარვალი ერთ ღილზე ჰქონდა შეკრული და პროვოკაციულად ჩასცურებოდა თეძოებზე.ძლიერი მხრები ოდნავ შესამჩნებად დასძაბვოდა,ჯერ ჯერობით დაუმალავ ლურჯ თვალებში კი ზიზღთან ერთად უსაზღვრო სიამოვნების ნაპერწკლები აალებულიყო და ისე ბრდღვიალებდა იფიქრებდით, გაღვივებული ცეცხლის ენები ერთიანად მოედებოდა და გადაბუგავდა ყველაფერს.წელში გასწორდა და რამდენიმე წამიანი დუმილის შემდეგ ისევ აზუზუნებულ ტელეფონს დასწვდა,უყოყმანოდ გადაუსვა სენსორს თითი და სანამ ყურთან მიიტანდა თვალები დააწვრილა.
-შენი დედა მოვ*ტყან!-ღრიალებდა გიგაური.-მოგკლავ შე ახვა*რო!
ღრიალზე შუბლი შეიჭმუხნა არჩვაძემ, მაგრამ სახიდან ღიმილი არ მოშორებია მეტიც,ბოლომდე გაებადრა სახე და სავარძელში ისეთი ნეტარი სახით ჩაეშვა თითქოს მოკვლით მას კი არა ვინმე სხვას ემუქრებოდნენ.ბობოქრობდა უჩინარი ხაზის მეორე ბოლოს მყოფი ლუკა და სალანძღავი სიტყვების არსენალს დაუნანებლად აფრქვევდა მამაკაცს.
-რამე მოხდაა?!-წამიერი დუმილით ისარგებლა არჩვაძემ და უდარდელი ტონით ჩაეკითხა.-რახდება ბოს? მშვიდობაა?!
-შე ნაბიჭვა*როო-იფეთქა ხელმეორედ გიგაურმა და გინების ახალი ნაკადიც წამოვიდა.-ჩათვალე შენით მოაწერე სიკვდილზე ხელი. 
-შენ აპირებ ჩემს მოკვლას?!-ახარხარდა არჩვაძე და სავარძლიდან წამოდგა,ფანჯარასთან გადაინაცვლა და შუშის მიღმა ჩამოწოლილ ღამეს გახედა.-შენს მოვალეობას ვასრულებ, ვფიქრობ ზედმეტად კარგადაც კი...ყველა ნასიამოვნებია.შენი ბიზნესი “იხოდება“,შენს მტრებს ახალი მტერი ჰყავთ, ვინც “აბაროტზე“ იჩალიჩებს...აი,შენს ცოლს კი...
-მისი სახელი არ ახსენოო!მისი სახელი, აღარ ახსენო!-იფეთქა გიგაურმა.
-და რომ ვახსენო?-გამომწვევად ჩაეკითხა არჩვაძე.
-მკვდარი ხარ...ჩათვალე უკვე მკვდარი ხარ.
-გელოდები.-გაიცინა არჩვაძემ და დაუკაკუნებლად შემოხსნილი კარისკენ გადაიტანა ყურადღება,რომლის ზღურბლზეც დოლიძე აწურულიყო დამნაშავე ბავშვივით.-გელოდები,ბატონო ლუკა!-ღიმილით გაიმეორა არჩვაძემ და პასუხს აღარ დალოდებია ისე გათიშა ტელეფონი.ფანჯრის რაფას მიეყრდნო და მკერდზე გადაჯვარედინებული ხელებით უცნაურად ირონიული მზერა მიაბყრო ქალს.
-ის იყო?-გაფითრებული სახე უარესად გაუფითრდა ნინას.
-კი ბატონო...გამარკვია მისი ცოლის გაჟიმვისთვის რა შეიძლ ბა დამემართოს!-ხელები თეატრალურად გაშალა მამაკაცმა და ტელეფონი უდიერად მიაგდო მაგიდაზე.-შენ რამ შეგაწუხა ძვირფასო?!რატომ ხარ აქ? აპირებ შენც დამემუქრო იმისთვის რაც შენც არანაკლებ გინდოდა და ამ სექსისგან სიამოვნება მარტო მე რომ არ მიმიღია ცხადია ხო?
-მოკეტე!-კარი ხელის კვრით მიხურა დოლიძემ და სახე მოექუფრა.-მოკეტე! მეორედ აღარ ახსენო..რაც მოხდა,ყველაზე დიდი შეცდომა იყო...ძალიან ვწუხვარ და ამის გამო საკუთარი თავი მეზიზღება.
-სენტიმენტალური ქალები...-პირი გააწკლაპუნა გიორგიმ და ტუჩები ზიზღით დაებრიცა.-თვით გვემა სიამოვნბისთვის?!
-ნუ იქცევი ნაბიჭვ*არივით-ხმას აუწია ნინამ და მისკენ ერთი ნაბიჯი გადადგა.-მაშინ როდესაც სახლი სავსეა კამერებით...ჯანდაბა,მე და შენს სექსი გვქონდა.-სახეზე ორივე ხელი აიფარა ქალმა.-ღმერთო ჩემო,რა გულისამრევია.
-და შენი ქმარი ლაივში ხედავდა შენს განცდილი ორგაზმისგან ნეტარ სახეს.
-ხმა ჩაიგდე!
-რატომ პატარავ?მე გაიძულეე?! გინდოდა წასვლა და არ გაგიშვიი?! ძალა ვიხმარეე?! შენი დედაც...ნინა,მე თუ დამნაშავე ვარ არც შენ ხარ უდანაშაულო.იმ დროს ფეხებზე გეკ*იდა ვინ და როგორ ხედავდა ჩვენს სექსს.
-გაჩუმდიი...-იკივლა ნინამ და მაგიდაზე მთელი ძალით დაარტყა ხელი.
-შენ გამომიყენე,ხოო...სამაგიეროს გადასახდელად...ჯანდაბა, გიგაურის გამოსაწვევად გამომიყენე,მე კი მსოფლიოში ყველაზე დებილი კახ*პა ვარ ამის უფლება რომ მოგეცი...ღმერთო, როგორ მეზიზღები...-თვალები აემღვრა ქალს და ნიკაპი სატირლად აუთრთოლდა.
-კი,გამოგიყენე...კი, ეს შენი ნაბიჭ*ვარი ქმრის გამოსაწვევად გავაკეთე...მაგრამ შენც ხომ გამომიყენე ძვირფასო?-ქალისკენ დაიძრა გიორგი და მის წინ შეჩერებული ზემოდან დააჩერდა.-ხო,შენც გამომიყენე მასზე შურისძიებისთვის...რა გამოდის? მე უფრო გამოყენებული ვარ ვიდრე შენ...
-ესეთი როგორ ხარ?-ზიზღისგან სახე დაემანჭა ქალს.-ესეთი უგულო ნაბიჭ*ვარი როგორ ხარ?
-არ ვიცი-მხრები აიჩეჩა გიორგიმ და სახეზე ჩამოშლილი სველი თმა,უკან გადაუწია.-არ ვიცი პატარავ..ესეთი ვარ.
-ჯანდაბა, რა დებილი ვარ...
-არ ხარ დებილი...შენ შურისმაძებელი ქალი ხარ ზედმეტად სახიფათო სტრატეგიით...გაემზადე, წვეულებაზე მივდივართ.
-შენთან ერთად არსად წამოსვლას არ ვაპირებ.-მამაკაცის ხელს უხეშად გაჰკრა ხელი დოლიძემ და უკან დაიხია.
-კარგი...-მხრები აიჩეჩა გიორგიმ და გაეცინა.-შეგიძლია აქედან დაახვიო,შენს ოთახში შეიკეტო და იტირო იმის გამო რომ გაგჟიმეს და გაგისწორდა.
-რა ამაზრზენი ხარ.
-დაახვიე აქედან!-კბილებში გამოსცრა მამაკაცმა და ხმას აუწია.-შეეცადე თვალში აღარ მომხვდე.-კარი თავად გამოაღო და ბრაზისგან სახეზე წამოწითლებულ ქალს თვალი-თვალში გაუყარა.-გადი!
-ნაბიჭვ*არო!-იფეთქა დილიძემ და მამაკაცი აზრზე ვერც მოვიდა ისე აუწვა ქალის გაქნეულმა მარჯვენა ხელმა მარცხენა ლოყა.გამაყრუებელი ლაწანით რომ შეეხეთქა და სახე გვერდით შეატრიალებინა.არ გაბრაზებულა არჩვაძე,მზერა უარესად დამცინავი გაუხდა და უსაზღვროდ გაიჟღინთა ცინიზმით,ქალი თავით ფეხამდე შეათვალიერა და ქვედა ტუჩი ინსტიქტურად გაილოკა, შემდეგ კი კბილებში გამოსცრა:
-დაახვიე აქედან!-ნინას ჩაეცინა და დემონსტრაციულად გადააბიჯა კარის ზღურბლზე თუ არა მის ზურგს უკან ძლიერი ბრახუნით მიიკეტა ოთახის კარი.
********
წვეულებაზე მისი მარტო გამოჩენა არავის გაჰკვირვებია,ზედმეტად ჩვეული სიტიაცია იყო რაც საშინლად ჰღლიდა.სამსახურეობრივი საუბრები,პროვოკაციული კითხვები,ძნელად დაფარული ზიზღი და შური...ერთმანეთის ზედმეტად თვალსაჩინო კბენა და ეს ყველაფერი იმდენად გულისამრევი იყო...იმდენად ძნელად ასატანი მისთვის, ნანობდა იქ ყოფნას მაგრამ მაინც ახერხებდა ყურადღების გადატანას.მისი მშვენიერი მეუღლის სახლში ყოფნით გათამამებული ქალები, შეფარვით ეფლირტავებოდნენ და კაცმა არ იცის რამდენი მდედრობითი ცდილობდა მის შარვალში ხელების ფათურს.მალევე დატოვა წვეულება და იქ ყოფნას სადმე ნაკლებად პოპულარულ ბარში დაჯდომა და გვარიანად გამოთრობა ამჯობინა.ღამის სამის ნახევარი იყო ოდნავ ფეხარეულმა რომ დატოვა ბარის ტერიტორია და მანქანაში მისი მოლოდინით გაწბილებულ დაცვის წევრებს ოსტატურად დაუსხლტა ხელიდან.პარალელურ ქუჩაზე მიაბიჯებდა გულ დამშვიდებული, რადგან დარწმუნებული იყო კიდევ დიდ ხანს ვერ შეამჩნევდნენ მის გაუჩინარებას.სიგარეტს ეწეოდა და როგორც იქნა შეეძლო მართალია შემთვრალი გონებით, მაგრამ მაინც საღად დაფიქრებულიყო თავის მდგომარეობაზე.ზედმეტად დაძაბული სიტუაცია იყო და ნაწილობრივ ამ ყველაფერს თავად რომ უწყობდა ხელს ამას წყალი არ გაუვიდოდა.ნინას გამოყენება კი უკვე ბოლო წვეთი იყო,ეხლა ნამდვილად იცოდა რომ როგორც იქნა კეთილს ინებებდა ახვარი ლუკა გიგაური და თავისი სამალავუდან ბოლოს და ბოლოს გამოძვრებოდა.ისიც იცოდა, მისი ქვეყანაში დაბრუნება ნაღმის ამოქმედებას შეუწყობდა ხელს...ამაზე ფიქრისას კი საშინელი ადრენალინსი მოზღვავებას გრძნობდა.გამოწვევა უკვე მიღებული იყო,თამაშიც დიდი ხნის დაწყებული...ეხლა მთავარი იყო ამ თამაშის ფინიშამდე ვინ მივიდოდა და როგორ.ღრმად მოქაჩა ნახევრად ჩამწვარი ღერი და პირდაპირ ასფალტზე მოისროლა.გზას გახედა და ის იყო მეორე მხარეს გადასვლას აპირებდა, მანამდე ნელი სვლით მომავალმა მინი ვენმა სიჩქარეს რომ მოუმატა,მის წინ მოწყვეტით დაამუხრუჭა და ის იყო უკან -უკან დაიხია არჩვაძემ და ერთ-ერთი შავად ჩაბნელებული სადარბაზოს ღია კარში აპირებდა გასხლტომას, მანქანიდან გადმოსული სამი მაღალი სხეული სირბილით რომ დაიძრა მისკენ.სადარბაზოში შევარდნილს, სირბილის დროს ფეხსაცმლი ხმაურიანი ტყაპუნით მიჰყვნენ და უკანა გასასვლელთან წამოეწივნენ.
-არ გაინძრე!-იჭექა ერთ-ერთმა ახმახმა,მაგრამ არჩვაძეს მისი ღრიალისთვის ყურადღება არ მიუქცევია.ალკოჰოლი სრულიად გამოსვლოდა ვენებიდან და ადრენალინ მოზღვავებული, ზედმეტად სხარტად გადაახტა უკან ეზოში მდგარ პლასმასის საბავშვო ატრაქციონს.ბორდიულზე დაყრილ აგურის ნატეხებს გვერდი აუქცია და ავტო ფარეხების მიმართულებით გაიჭრა.
-არ გაუშვათ ეს ახვარი!-უკან ადევნებულ სამეულს ვიღაც მოუწოდებდა,რომლებიც გზის მოჭრის სურვილით ეზოში გაიფანტნენ.ერთ-ერთი მდევარი ეზოში გაჩერებულ,მოძველებული მერსედესის ძარაზე ახტა და მეორე მხარეს გადასრიალებულმა სიბნელიდან გამოსულ არჩვაძეს გზა მოუჭრა.რომელმაც გვარიანად შეიკურთხა და ტანზე მომდგარი პიჯაკი უხეშად გაიძრო.მისი მიმართულებით გაქცეულ მდევარს ესროლა და მისი წამიერად დაბნევით ისარგებლა.თავისზე ერთი თავით მაღალს, წელში მოხრილი დაეჯახა და მჭიდროდ შებოჭილი მთელი ძალით დააგდო ასფალტზე.ბეჭებით მტკივნეულად დაცემულმა მამაკაცი, ზემოდან მოქცეულ არჩვაძეს გაშლილი ხელისგულით მიაწვა ნიკაპზე და თავი უკან გადააწევინა, მეორე ხელით კი იდაყვში სწვდა და ხელის ამოტრიალება განიზრახა მაგრამ ვერ მოახერხა,სამაგიეროდ გვერდით გადააგდო და შეეცადა თავად მოგქცეოდა ზემოდან.
-შენი -კბილებში გამოსცრა არჩვაძემ და ნიკაპზე მიჭერილი მდევრის ხელი მოიშორა,გაჯიუტებულს მტკივნეულად ამოუგრიხა და წამოწეულმა მუცლით გადააგდო მიწაზე,მოერე ხელიც მდევრის გადაგრეხილ მკლავზე გადაიტანა და მთელი ძალით აზიდა თავისკენ,გააშლევინა და მკვეთრად დატრიალებული ზურგისკენ გადასწია.ძვლის მტვრევის ყრუ ხმას,ფონად მამაკაცის გამგმირავი ღრიალიც დაერთო და ფეხის ხმაც მოახლოვდა.არჩვაძე აღრიალებულ მამაკაცს მოშორდა და უკან -უკან დაიხია,ტერიტორია დაზვერა და მარცხნივ,ისევ ავტო ფარეხების მიმართულებით გაჭრილი სიბნელეს შეერია.
********
უკანა ეზოში მჯდარი,საერთოდ გასთიშვოდა რეალობის შეგრძნებას და ერთი ადგილისთვის გაეშტერებინა მზერა.საერთოდ არაფერზე ფიქრობდა...ვერც კი მიხვდა იმდენი დრო გასულიყო.სრულიად გაყინული წამოდგა და სახლის მიმართულებით გაემართა,კარი ხმაურით შეხსნა და გაყინულ სხეულზე შემოფეთებული სითბო სასიამოვნოდ გაუჯდა მთელს სხეულში.გაშლილი ხელისგულები გაყინულ მკლავებზე ჩამოისვა და სახლში დასადგურებული მყუდროების ფონზე სასტუმრო ოთახის მიმართულებით დაიძრა.არეულმა გაიარა ვრცელი დერეფანი და ის იყო სასტუმრო ოთახში აპირებდა შესვლას ადგილზე რომ გაქვავდა.ხელში შერჩენილი ტელეფონი მოულოდნელობისგან გაუვარდა და იატაკზე დაცემის ხმამ მოიყვანა აზრზე.მამაკაცი ოთახის შუაგულში იდგა და გაყინულ მზერას არ აშორებდა.შემდეგ სახე ნელ-ნელა შეეცვალა,ტუჩებზე ოდნავ გადაურბინა ღიმილმა და შავი თვალებიც უცნაურად აუციმციმდა.
-გამარჯობა პატარავ! 
დოლიძეს გული ისე აუჩქარდა, ეგონა სადაცაა გადმოხტება და თავქუდ მოგლეჯილი გაიქცევაო.იდგა ერთ ადგილზე გახევებული და ოთახის შუაგულში მყოფ გიგაურს თვალს ვერ აშორებდა.მამაკაცი უცნაურად იღიმოდა,ძნელი იყო გაგერჩიათ ბრაზობდა თუ ნაწყენი იყო.გაოგნებული ცოლის დანახვაზე,რომელიც ერთი ადგილიდან ფეხის მოცვლას არ ჩქარობდა,სახე ნელ-ნელა მოექუფრა.
-საერთოდ არ გიხარია ჩემი დაბრუნებაა?!-მის ხმაში დიდი რაოდენობით იმედგაცრუება გაჟღებთილიყო.არა არ ელოდა მის დანახვაზე სიხარულისგან გაბადრული ქალი,გიჟივით გავარდებოდა და კისერზე ჩამოეკიდებოდა მაგრამ არც ესეთ სიცივეს ელოდა.
-აქ,რა ჯანდაბას აკეთებ?-ნაწყვეტ ნაწყვეტ ამოიჩურჩულა ქალმა.
-სად პატარავ? ჩემს სახლშიი?!-გაეცინა ლუკას და მისკენ ერთი ნაბიჯი გადადგა,მაგრამ ქალმა უკან დაიხია და მის სახეზე ასახული მოულოდნელი გაოგნება სიბრაზემ ჩაანაცვლა.
-ესე ნუ მეძახი,ამაზრზენია შენი პირიდან ნათქვამი პატარავ.-ხელი ყოველი შემთხვევისთვის წინ გაიშვირა ნინამ.ვინიცობაა გიგაურს ისევ მოესურვებინა მიახლოვება,ეგონა შეაჩერებდა.
-რა გჭირს?
-რა მჭირს?!-ირონიულად გაეცინა ნინას.-ანუ, გაინტერესებს რა მჭირს?!
-ხო,რა გჭირს ძვირფასო.-შეძლებისდაგვარად მშვიდად იკითხა მამაკაცმა
-მოკეტე...უბრალოდ ჩაიგდე ეგ დამპალი ენა გესმის?! გაინტერესებს რა მჭირს ხო?-იფეთქა დოლიძემ და ხმას აუწია.-ნეტევ რა მჭირს? რა საინტერესოაა...სამი თვეა ჩემი ქმარი სახლიდან ისე გაუჩინარდა ჩემთვის ერთი სიტყვითაც არ განუმარტია თავისი გაუჩინარების მიზეზი..შემდეგ,ვიგებ რომ დაბრუნდა და მე ბედნიერი ვარ...სახლში მოსულს კი რა მხვდებაა?! უცნობი მამაკაცი, ჩემი ქმრის სახელით და გვარით...სად არის ამ დროს ჩემი წყეული ქმარიი?!კაცმა არ იცის სად ჯანდაბაში...და ისევ არანაირი ახსნა განმარტებები...მერე რა ხდება იციი?!-უკვე კივილზე გადასული დოლიძე მრისხანებას ვეღარ აკონტროლებდა და ბრაზისგან ათრთოლებული სხეულით სიტყვებს მკვეთრად და გამოთქმით ამბობდა.-ჩემი ქმარი მეუბნება რომ ესე იყო საჭირო და მე, როგორც ყოველთვის თურმე ეხლაც სირაქლემასავით სილაში თავ ჩარგული უნდა შევხვდე ამ ფაქტს.
-ნინა...
-გაჩუმდი!-უკივლა და ხელი მთელი ძალით დაარტყა დაბალი კარადის ზედაპირზე,ისეთი განრისხებული იყო ტკივილი არ უგრძვნია,მთელი სხეული უდუღდა და ერთი სული ჰქონდა ყველაფერი ამოეღო...ამოეხეთქა ამდენი ხნის ნაგროვენი სიბრაზე და მის წინ უდანაშაულო კრავის სახით მდგარი ქმრისთვის სახეში მიეხალა..-ეხლა ისევ დაბრუნდა და თავხედურად აინტერესებს რა მჭირს...მაშინ როდესაც ამდენი რამ გამოვიარე,ჩემი წყეული საქმე იდიოტი ქმრის მაქინაციებს შეეწირა.მაშინ როდესაც მოთმინებით ვთამაშობდი ვიღაც კაცის ცოლის როლს...მაშინ როდესაც ჩემი ქმრის ბოზე*ბის არმია გარს ბუზებივით მეხვია და მაშინ, როდესაც სულ რაღაც ამ დილით ვიღაც უცხო კაცთან ვიჟიმავე...-ხმაში ტირილის ნოტები გაუკრთა მაგრამ ბრაზი თავისას შვრებოდა.ბოლომდე სურდა დაცლილიყო...-ისევ აქ არის..ჩემი წყეული ქმარი ისევ აქ არის და მეკითხება რა მჭირს...
-პატარავ-ყრუდ ამოიხრიალა ცარცივით გაფითრებულმა მამაკაცმა და სწრაფად მიეჭრა ქალს,რომელმაც უკან გაწევა ვერ მოასწრო და მიუხედავად წინააღმდეგობისა,მხრებზე ძლიერად მოხვეულმა მამაკაცის მკლავებმა მჭიდროდ შებოჭილი მიიხუტა.სახეზე გრძნობდა გიგაურსი ტუჩების შეხებას,რომელიც გაცხარებით უკოცნიდა მთელ სახეს,მისი ხელები კი მჭიდროდ ბოჭავდნენ,გულს ურევდა მამაკაცის მხურვალე ტუჩები, ველურივით რომ დაეტაკა ატირებუსლ სავსე ბაგეებზე და შეშლილივით აჩურჩულდა.
-ჩემი ნინა,ღმერთო...როგორ მიყვარხარ...მომენატრე პატარავ...
-გამიშვი.-ისევ გაუძალიანდა ქალი და მისი მკლავებიდან თავის დასახსნელად ისევ გაიბრძოლა.
-მიყვარხარ...
-გამიშვიი...გული მერევა შენს შეხებაზე.-მთელი გულ მუცელი ამოაყოლა დოლიძემ და მის ტუჩებზე დატაკებულ გიგაურის ტუჩების, კბილები მთელი ძალით ჩაასო.კაცმა ელდანაკრავივით შეუშვა ხელები და უკან გამხტარმა ტუჩზე გაშლილი ხელის გული მიიდო,სისხლი შეიმშრალა და დახედა თუ არა წამიერად იფეთქა.
-მეზიზღები...თვითკმაყოფილო ნაბიჭ*ვარო..არც კი გაბედო და მომიახლოვდე.-მკერდზე უხეშად უბიძგა ხელი დოლიძემ და უკვე განრისხებულს არანაკლებ განრიხებული მზერით შეხედა.-დამთავრდა ყველაფერი...შენი დანახვაც კი აღარ მინდა.მაშინ როდესაც სიყვარულს მეფიცებოდი..თვალსა და ხელს შუა მაბრმავებდი და თვალებში თავხედურად მაყრიდი ნაცარს.შენი ბოზ*ების არმია ეხლაც გეძებს,მოენატრა შენი ფალოსი,რითაც მთელი ეს დრო ფიქრობ და თავში ტვინის ნატამალიც კი არ გაგაჩნია.ვეღარ გამაბითურებ...დამთავრდი,აქ დაესვა შენი ჩემს ცხოვრებაში არსებობას წერტული.
-რა?!-ირონიულად ჩაიცინა გიგაურმა და მხრებში სწვდა.-ამას ვინ მეუბნება?იაფფასიანი ბოზ*ივით ფეხები რომ გაუშალა მაგიდაზე უცხო კაცს ის?!ამას ვინ მეუბნება,მოღალატე ძუკ*ნაა?!-ღრიალებდა და მთელი ძალით ანჯღრევდა ქალს.
-რაიყო გეტკინაა?!-ჭკუიდან შემცდარივით ახარხარდა დოლიძე.-თუ გეწყინა...რა იყო გიგაურო, გეწყინა თურმე შენს ჩუმ და დამყოლ ცოლს სამაგიეროს გადასახდელად ცუდი ხერხების გამოყენება რომ სცოდნიაა?!
-მოგკლავ-ირონიულად მომღიმარ ქალს,რომელსაც თვალები ჩასწითლებოდა და ცრემლით გადასდღაბნოდა თმებში სწვდა გიგაური და თავი უკან გადააწევინა.-ამის გამო, მოგკლავ.
-მიდი...დამანახე რა დონის ნაბიჭ*ვარიც ხარ...მიდიი, გერიდებაა?! -სახეში გამომწვევად უყურებდა ქალი და გამომეტყველებას არ სცვლიდა.-მიდი,შე მოღალატე ნაბიჭ*ვარო..მიდიი! ჩემი ღალატი გეწყინაა?! გაგიტყდა ჩემს სხეულს სხვაც რომ შეეხოო?! მაგრამ რა გეწყინა, ის ხომ შენი მოვალეობის შემსრულებლად ჩანაცვლებული კაცია...ან,იქნებ იმისი გეშინია შენზე მეტად ხომ არ მასიამოვნაა?!რას იზამ? მცეემ?
-მინდა რომ ისე გეტკინოს როგორც მე მტკივა.-თვალები აემღვრა გიგაურს.მთელი ძალით მოუჭირა ხელები მხრებზე და შუბლით კი ქალის შუბლს დაეყრდნო.ხმა უკანკალებდა და ვერც სხეულს იმორჩილებდა.-მინდა რომ შენც გეტკინოს.
-მტკივა უკვე-მხრების გაუსაძლისი ტკივილისგან ხმა ოდნავ გაუტყდა ქალს და ცრემლებმაც დაუკითხავად გადმოლახეს თვალის ჯებირები.-მტკივა,ოღრონდ მხრები.
-როდის გახდი ესეთი ცივიი?!-მთელი ძალით შეანჯღრია მამაკაცმა და ხმას აუწია.-როდის გახდი ესეთი უგულო, შენი დედაც!
- ეგ მომენტი გამოგეპარა...გამიშვი,მტკივა მხრები.ჯანდაბა,ხელი გამიშვი!-უკან გაიწია ატირებულმა დოლიძემ და გიგაურის ხელებისგან თავის დახსნას ისევ შეეცადა.-გამიშვი,მტკივა!
-შენი დედაც!-ღრიას არ წყვეტდა მამაკაცი და ძლიერად დათრეულ ქალს ანჯღრევდა,სახე არეული იმდენად არადამიანური შესახედაობის იყო ფერ დაკარგულ დოლიძეს მუხლებში ძალა წართმეოდა.ქვითინებდა და ამაოდ სთხოვდა ხელის გაშვებას.-ამ მაგიდაზე გიხმარა ხოო?!-მთელი ძალით მოითრია ქალი და მაგიდის კიდეს ისე მიახეთქა, ტკივილისგან ხმამაღლა წამოიკივლა ქალმა.-მოკეტე,უბრალიდ მოკეტე შე ბო*ზო!-ისევ უღრიალა და მისი მთელი ძალით მოქნეული ხელი, გამაყრუებელი ლაწანით შეასკდა დოლიძის ლოყას.უკან გადააქანა და მაგიდაზე ზურგით გადავარდნილმა,მოასწრო და იდაყვებით დაეყრდნო.ამწვარი ლოყა არაფრად ჩაუგდია ცხოველივით აღრიალებულ ქმარს უსაზღვრო ზიზღით შეხედა და ჩაეცინა.
-ნაგავი ხარ.-გამოსცრა ქალმა და გიგაურმა, თითქოს თავისი ქმედება ახლაღა გაიაზრაო,მთელი სახე მოერყა და გაუფითრდა.დამნაშავესავით შეხედა ცოლს ეომელმაც არც მეტი არც ნაკლები სახეში შეაფურთხა.
-ნინა...-ამოიხრიალა გიგაურმა და სახე მოიწმინდა,რაღაცის თქმას აპირებდა სიტყვა ტელეფონის ხმამ შუა გზაში რომ გაწყვეტინა.ქალს შეეშვა და ჯიბიდან სწრაფად ამოაძვრინა უბრალო ტელეფონი.
-გისმენ!
-გაიქცა...
-მოძებნეთ და მოკალით!-მოწმენდილ ცაზე მეხის გავარდნასავით იჭექა მისმა მრისხანებით აღსავსე ხმამ.ერთ ადგილზე გახევებულმა ნინამ, ღრმად ჩაისუნთქა და გული ისე მოეწურა წამით ეგონა სრულიად შეწყვეტდა ფეთქვას და იატაკზე უსულოდ დაეცემოდა.ცრემლები ხელის ზურგებით შეიწმინდა და არ დაუმალია რაოდენ იმედგაცრუებული იყო.
-უსისხლო ნაბი*ჭვარი ხარ და ეხლა დაამტკიცე საბოლოოდ როდესაც ჩემი ცემა გადაწყვიტე და მეორე ,როდესაც ადამიანის მოკვლის ბრძანება ისე გაეცი თითქოს ქათამი ყოფილიყო.
-ნინა..მაპატიე.-ამოიჩურჩულა კაცმა და ქალის სახისკენ გასწია ხელწეი.-მაპატიე პატარავ,ვერ ვაზროვნებ რას ვაკეთებ.
-არ შემეხო!-ხელი უხეშად აუკრა ქალმა ხელზე და სახე მორყეულს ზიზღით შეხედა.-უთავმოყვარეო პატარა კაცი ხარ...გგონია შიშს თუ დათესავ ირგვლივ პატივს გცემს ვინმეე?! არა,შიში პატივისცემა არა არის და ნამდვილად არ იმსახურებ შენ ვინმეს პატივისცემას.დებილი ვარ,შტერი ქალი და მცხვენია ამის გააზრება.მე შენი არ მეშინია და არც პატივს გცემ..აღარ გცემ.მაშინ გაუფერულდი, როდესაც თავად გადაწყვიტე ამ თამაშის წამოწყება სადაც ყველა დავმარცხდით.შენ ქალი დაკარგე,მე ქმარი..გიორგიმ კი ალბათ თავი და სიცოცხლე.აი,ეს ხარ შენ და მიმიფურთხებია შენი სიყვარულისთვის...რა გინდა? ჩემი სხეული გაგიჟებს? შენც გინდა ამ წყეულ მაგიდაზე სექსიი-ისევ ახარხარდა შეშლილივით.არადეკვატურად იქნევდა საუბრის დროს ხელებს და ამბობდა იმას რაც თავში მოსდიოდა.-მე და შენ აქ სექსი არ გვქონია ხოო?! გინდა?! კარგი...მოდი-მაგიდაზე მოქნილად შემოჯდა და ფეხები ფართოდ გაშალა,სარაფანს ბოლოებში ჩაავლო ხელები და სრულიად მოიშიშვლა თეთრი ბარძაყები.-მოდი,ქალის ხამო.
-ნინა, ძალიან გთხოვ...
-არ გინდაა?! არ გიდგებაა?თუ განებივრებული ხარ შენი ბოზებისგან თ..მიდი,ჩაიწიე შარვალი დაგეხმარები.
გიგაურმა, ღრმად ამოისუნთქა ხელები სახეზე აიფარა და შეეცადა რამენაირად დამშვიდებულიყო.ამღვრეული თვალებით უყურებდა ცოლის ულამაზეს სხეულს და კისერში გაჩხერილი სიმწრის ბურთი სუნთქვას უმძიმებდა.თავადაც ვერ მიხვდა ისე დაეშვა მუხლებზე და ისე გაიწია ქალის შიშველი სხეულისკენ,სახით მის ფეხებს შორის მოქცეული შინდისფერ ბიკინზე ტუჩებით შეეხო და ნინასეულმა დამათრობელმა არომატმა სრულიად გათიშა.
-ღმერთო,როგორ მი დიხარ.
-საცოდავი ხარ გიგაურო!-თმაში სწვდა წვრილი თითებით დოლიძე და მუხლებზე დამდგარს თავი უკან გააწევინა უხეშად,გვერძზე შეტრიალდა და მაგიდიდან ჩამომხტარმა სარაფანი მოხდენილად გაისწორა,ამღვრეული თვალებით მუხლებზე მდგარ ქმარს ზიზღით დახეა და ჩაეცინა.-ამაზრზენი ხარ და საცოდავი.მიმიფურთხებია შენი სიყვარულისთვის.
-ნინა
ქალს ყურდღება აღარ მიუქცევია ისე შეაქცია ზურგი და ოთახიდან გაუჩინარდა.
********
ფარეხების მხრიდან, უკან,კორპუსთან დაბრუნებულმა ჩაბნელებულ ნაწილს შეაფარა თავი და კედელ კედელ გაუყვა მეორე ეზოში გასასვლელ გზას.შეშინებული და დაბნეული არ იყო,ერთადერთი რაც აგიჟებდა უსაზღვრო მრისხანება იყო და თავის შეკავება საშინლად უჭირდა,სისხლს მოწყურებულივით, ქვეცნობიერი უკან მიბრუნებას ურჩევდა, მაგრამ ეწინააღმდეგებოდა სისხლის მსმელ ქვეცნობიერს და გზას აგრძელებდა. ერთადერთი რაც უნდოდა დროულად გასცლოდა წყეულ ქუჩას.ადვილად მისახვედრი იყო ჯალათთა არმიის გამომგზავნი ვინც გახლდათ.როგორც სჩანდა გიგაური დაჰბრუნებოდა თბილ ოჯახს და პირველი რასაც ცდილობდა მისი გზიდან ჩამოშორება იყო.არ ანაღვლებდა რა დღეში იყო ეხლა ნინა,როგორ შეხვდა ნაღალატევ ცოლს განრისხებული გიგაური და რა შეიძლება გაეკეთებინა ქალისთვის.არ ანაღვლებდა, მაგრამ მაინც ეფიქრებოდა,სადღაც გულის სიღრმეში ენანებოდა ქალი ნაბიჭ*ვარი ქმრის ხელში ჩასაგდებად, მაგრამ არც ამ ყველაფრის შესაჩერებლად აპირებდა რამის გაკეთებას.
-შენი დედაც..-წამალი მოიძია, მაგრამ მერეღა გაახსენდა პიჯაკი, რომლის ჯიბეშიც წამლის შუშა ეგულებოდა ინციდენტის ადგილზე რომ დატოვა. სიმწრით გვარიანად შეიკურთახა და ცენტრალურ გზაზე გადასულმა ტაქსის გაუქნია ხელი.უკანა სავარძელზე მოწყვეტით დაეშვა და სარკიდან მომზირალ ასაკოვან მძღოლს გიგაურის სახლის მისამართი უკარნახა.იქ დაბრუნებას არ აპირებდა,ყველაზე სულელური ნაბიჯი იქნებოდა. მაგრამ ერთი კი იცოდა თუ უნდოდა უსაფრთხო სამალავი ეპოვნა იქ უნდა დაბრუნებულიყო საიდანაც ეს ყველაფერი იწყებოდა.ეს კი გიგაურის სახლი იყო და სახლიდან სულ რაღაც ორასიოდე მეტრში მდებარე საოჯახო სასტუმრო.საკუთარ ქუჩაზე ძებნას არავინ დაუწყებდა,ლუკა გიგაური გავლენიანი და სახიფათო კაცი კი იყო მაგრამ არა იმდენად ჭკუიანი თავის სახლის შემოგარენში რომ დაეწყო მისი ძებნა.თავადაც ადვილად მოახერხებდა მის გაკონტროლებას და ერთი ნაბიჯით წინ მყოფი მისი გეგმების გამოცნობასაც შეძლებდა,თუ ჰქონდა საერთოდ განრისხებულ გიგაურს გეგმები და ინსტიქტებს მინდობილი დამწყები მონადირესავით არ ნადირობდა მასზე.სასტუმროს წინ შეაჩერებინა ტაქსი და ფული გაუწოდა.მანქანიდან გადმოსვლამდე კი მის გვერდით სავარძელზე, მიგდებული დაკუჭული სპორტული ზედა ისე შეუმჩნევლად გამოაყოლა ხელს მისი პატრონი აზრზეც კი ვერ მოვიდოდა.კარი ხმაურით მიკეტა და დაელოდა როდის გაუჩინარდებოდა თეთრი ტაქსი.იაფფასიანი სიგარეტის სუნით აქოთებული ზედა ,ზიზღით შემოიცვა და კაპიუშონი ისე წამოიფარა თავზე მისი ცნობა ძნელი რომ გამხდარიყო,სასტუმროს ხუთ საფეხურიანი კიბე აირბინა და მისაღებში შესულმა მაღალ მაგიდასთან მჯდარ,ნახევრად მძინარე გოგონას თბილად გაუღიმა.
მისი ოთახი, მესამე სართულზე გახლდათ.ფანჯრებით პირდაპირ გზას გადმოჰყურებდა და მის სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა როდესაც შემაღლებულ ადგილზე მდგარი სასტუმროს ფენჯრიდან ხელისგულივით გადაშლილი გიგაურის მოზრდილი ეზო დააფიქსირა.სახლის პირველი სართულის ყველა ფანჯარა განათებული გახლდათ.აშკარად ფხიზლობდნენ გიგაურები...ეზოს ჭიშკარი ღია დეტოვებინათ და როგორც სჩანდა დაცვის თანამშრომლები სახლში დაბრუნებულიყვნენ.აქოთებული სპორტული სწრაფად გაიძრო გიორგიმ და ფანჯარა ბოლომდე გამოაღო,სიგარეტს მოუკიდა და ნახევრად მოჭუტული თვალებით ჯიქურ დააკვირდა თავისი ინტერესის ობიექტს.
შეეძლო ამდგარიყო და უბრალოდ გამქრალიყო რაც საკმაოდ კარგად გამოუვიდოდა, მაგრამ ყველაფრის მერე ესე ადგომა და წასვლა არ უნდოდა.აუცილებლად უნდა მიეღო ის რაც მისი უნებართვოდ გამოყენების, სრული თუ ვერა ნახევარი კომპენსაცია მაინც იქნებოდა და ამისთვის ყველაფერს გააკეთებდა.აიღებდა იმას რაც ეკუთვნოდა და შემდეგ მიაფურთხებდა ყველას და ყველაფერს,საერთოდ გადაიხვეწებოდა ქვეყნიდან და მშვიდად გააგრძელებდა ცხოვრებას.ზედმეტად ფრთხილი და დაკვირვებული გახლდათ არჩვაძე,მაგრამ მრისხანება რაც მისი ფიცხი ხასიათის გადამკიდეს სულ პრობლემას უქმნიდა,ძნელად საკონტროლებელი იყო და სწორედ ამ უსაზღვრო მრისხანების ბრალი იყო თავისი ცხოვრების ყველაზე დიდი შეცდომა რომ დაუშვა.გააზრებული ჰქონდა ეს,დიდი ხნის გადახარშული და სწორედ ეს თვითგვემა თამაშიბდა დიდ როლს მორჩილად რომ შეეგუა განაჩენს.ფიქრობდა, სწორედ ეს განაჩენი იყო მისი წარსული ცხოვრების შეცდომების მონანიების ერთადერთი გზა და ეხლა როდესაც ნებსით თუ უნებლიედ გარეთ იყო..საერთოდ აღარ თვლიდა საჭიროდ გამხდარიყო ისევ ისეთი სინდისს დამონებული კაცი, დაკარგული წარსულით.წარსულით სადაც ტკბილად გასახსენებელი არაფერი დარჩენილიყო..ერთფეროვანი რუტინა და მათ სამსახურში დგომა, ვინც მის სასიკვდილო განაჩენზე ისე მოაწერა ხელი წარბიც არ შეუხრიათ.ფანჯარას მოშორდა,სწრაფად გაიძრო ტანისამოსი და აბაზანისკენ გაემართა.სასწრაფოდ სჭირდებოდა ნორმალური,კომფორტული ტანისამოსი.სარკესთან დახრილმა ხელები გულდასმით გადაიბანა,თვალის გუგებზე მოთავსებული ლინზები ამოიღო და უნიტაზში ჩაუძახა,ჩაწითლებულ ცისფერებით დააკვირდა საკუთარ გამოსახულებას და თითქოს პირველად ამოისუნთქა შვებით.
********
სახლი, სადაც ამდენი წელი ბედნიერად გაატარა სულს უხუთავდა და იქ გაჩერება აღარ შეეძლო.ლოყა ჯერ ისევ ეწვოდა და ეს წვა ვერაფრით მივიდოდა მის სულიერ მდგომარეობასთან.ერთიანად რომ ამოყირავებოდა გულ-მუცელი.ცრემლებს ვერ იკავებდა იმდენად ნაწყენი,განრისხებული და გულნატკენი იყო.ვერ წარმოედგინა ამ დონის ნაბიჭ*ვარი თუ შეიძლება ყოფილიყო კაცი, რომელსაც სულ რაღაც თვეების წინ აღმერთებდა.სახლში ვეღარ გაჩერდებოდა,სწრაფად შემოიცვა გრძელი,ხელით ნაქსოვი ფუმფულა ჟაკეტი და სირბილით დაეშვა კიბეებზე,სასტუმრო ოთახიდან ხმამაღალი საუბრის ხმა გამოდიოდა,გაცოფებული გიგაური მითითებებს აძლევდა თავის ერთგულ ფინიებს.უყურებდა როგორ სცემდა წინ და უკან ბოლთას და რაღაცნაირი დამფრთხალი ეჩვენებოდა.
-როგორ გაგექცათ ეგ ნაბიჭ*ვარი? -ადგილს ვერ პოულობდა გიგაური.
-ეხლა რა იქნება ბოს?-დამნაშავესავით დაეხარა თავი ორ მეტრიან ახმახს და ამის შემხედვარე დოლიძეს,კისერში კიდევ ერთხელ მოაწვა ღებინების შეგრძნება.აშკარა იყო არჩვაძე მის ქმარზე მოქნილი გაიძვერა აღმოჩნდა და სამალავიც კარგად შენიღბული ჰქონდა...რაც აგიჟებდა გიგაურს.აი ნინას კი რატომღაც საშინლად სიამოვნებდა,თითქოს გულზე მოეშვა კიდეც..უკან-უკან დაიხია და სახლიდან შეუმჩნევლად გაძვრა,იცოდა თავისი დადგმული სცენების შემდეგ გიგაური კიდევ დიდხანს არ დაუწყებდა ძებნას,დღეს თავს ქუჩის მოპირდაპირე მხარეს მდებარე სასტუმროს შეაფარებდა,ხვალ კი დამშვიდებული,ცივი გონებით გადწყვეტდა როგორ მოიქცეოდა.მაღალი ხეივანი სწრაფი ნაბიჯით გააჭრა და ეზოდან გასული,ორასიოდე მეტრში წამოჭიმული სასტუმროსკენ გაემართა.სწრაფად აირბინა კიბეები და მბრუნავი კარი შეაღო. ძალდატანებით გაუღიმა ქერა რეგისტრატორს რომელიც გაოცებული თვალებით უყურებდა და თავადაც გაოცებული დააკვირდა.
-მოკლედ, სიურპრიზების ღამეაა?-გაიცინა გოგონამ.
-რატომ?
-თქვენი მეუღლეა მესამე სართულზე, მე -18 ნომერში.-მხრები უდარდელად აიჩეჩა გოგომ და მომლოდინე სახე მიიღო.სუნთქვა წამით შეეკრა დოლიძეს და ნერწყვი ისე გადასცდა ლამის დაიხრჩო.ოდნავ წამოწითლებულმა თავის ხელში აყვანა მოახერხა და ფართოდ გაუღიმა გოგოს.
-საინტერესოა... -გაჭირვებით გაიღიმა და ჩაახველა-მადლობა,ოთახის ნომერი მაინტერესებდა.- სწრაფად გაემართა კიბეების მიმართულებით და ათრთოლებული მუხლებით ნელი სვლით იწყო ზემოთ ასვლა.ვინ წარმოიდგენდა...ის,აქ იყო მათი სახლიდან ორასიოდე მეტრში, რაც კიდევ ერთხელ ამტკიცებდა მის გაქნილი ხასიათის სიმტკიცეს და ზედმეტად მოხერხებულობას.არ იცოდა რატომ არ გარბოდა უკან მოუხედავად და რატომ მიიწევდა ჯიუტად წინ.არ იცოდა, რას ეტყოდა ნომერში თავზე დამდგარი და საერთოდაც რა ჯანდაბა შეიძლებოდა ეთქვა მისთვის, მაგრამ მაინც მიდიოდა.წინ ჯიუტად აგრძელებდა სვლას და რაც უფრო უახლოვდებოდა წყეულ მე-18 ოთახს, მით უფრო უჭირდა აფართხალებული გულისცემის დარეგულირება.სუნთქვა შეკრულმა, სახელურისკენ ათჯერ გასწია ათრთოლებული ხელი და ათივეჯერ უკან გამოსწია.ბოლოს გამბედაობა მოიკრიბა და სახელური დასწია.კარი ღია იყო,ოთახი ჩაბნელებულ ლებული,განიერი საწოლი ცარიელი..სააბაზანოს მხრიდან კი წყლის დახშული ჩხრიალის ხმა ისმოდა.კარი მიხურა და ზურგით მიეყრდნო,თავალები დახუჭა და ნახშიროჟანგი წყვეტილად გამოტუმბა ფილტვებიდა."რას აკეღებ ნინა?" ეს კითხვა უტრიალებდა თავში და პასუხის გაცემას ვერ ახერხებდა, რადგან ინსტიქტურად მოქმედებდა."არა,შეცდომა იყო მისი აქ ყოფნა,უცხო მამაკაცის ნომერში დგომა და ლოდინი...კაცმა არ იცის რისი ან ვისი...არა, ნამდვილად სისულელე იყო იქ ყიფნა როდესაც დარწმუნებულიც კი არ იყო რომ სწორად იქცეოდა."თვალები უნებურად აუწყლიანდა და ყელში მობჯენილმა ცრემლის ბურთმა ცხვირის წვერი აუწვა.რას ელოსებოდა?! უცხო მამაკაცის ნომერში მყოფი,როდესაც ნამდვილად არ იცოდა აბაზანიდან გამოსულ არჩვაძეს რა შეიძლება მოემოქმედებინა.როდის მერე ენდობოდა მას? განა რამეს სცვლიდა დილანდელი სექსი? განა რა შეიცვალა მასში ასეთი?! "უნდა წავიდე,ნამდვილად უნდა წავიდე" გადაწყვიტა და ის იყო გადაწყვეტილების სისრულეში მოყვანას აპირებდა,აბაზანაში წყლის ჩხრიალი რომ შეწყდა,კარის მიმართულებით მძიმე ნაბიჯების ხმა გაისმა და იქიდან გასაქცევად შეტრიალდა თუ არა დოლიძე,აბაზანის კარიც გაიღო.ზღურბლზე მდგარ მამაკაცს,შუქი ზურგიდან ეცემოდა და სიბნელის გამო მისი სახის გარჩევა შეუძლებელი იყო.წელზე პირსახოცი ჰქონდა შემოხვეული და სავარაუდოდ მას უყურებდა.ადგილზე გაიყინა დოლიძე,სუნთქვა დაუმძიმდა,გულმა წამით რამდენიმე დარტყმა გამოტოვა და მუხლები ისე მოეკვეთა,კარს რომ არ ყოფილიყო მიყრდნობილი ნამდვილად დაეცემოდა.
-ნინა?-არჩვაძის ხმაში დიდი რაოდენობით გაკვირვება ჟღერდა.-აქ რას ამკეთებ?
-მე...მე..-უარესად დაიბნა დოლიძე და გონებაში კიდევ ერთხელ გამოლანძღა საკუთარი თავი,მისი ქვეცნობიერი ირონიული ღიმილით მოკალათებულიყო იატაკზე ფეხმორთხმული და ნიშნის მოგებით სისინებდა" აბა რა ჯანდაბა გეგონაა?!"-მე...
ისევ ამოიბლუყუნა ნინამ და უკვე მის წინ ასვეტილ მაღალ სხეულს ქვემოდან ამოხედა,რომელმაც ხელი გასწია და კარის გვერდით დამაგრებულ ჩამრთველს აარტყა საჩვენებელი თითი.ოთახი წამში გაანათა მოყვითალო შუქამ და ქალმაც გარკვევით შეძლო გიორგი არჩვაძის დანახვა.მამაკაცი ზემოდან დაჰყურებდა,სველი თმა ასჩეჩვოდა,ძლიერ სხეულზე კი მარგალიტებივით ეყარა წყლის წვეთები, რომელნიც ქვემოთ მოცოცავდნენ და ძლიერი სხეულის გავლით თეძოზე, პროვოკაციულად შემოხვეულ პირსახოცში იჟღინთებოდნენ.ქალი დაბნეული არიდებდა მის სხეულს თვალს და ცდილობდა მისი მზერითვის საკუთარი გაესწორებინა.ცისფერ თვალებში, უცნაურად ნასიამოვნები ემოციები ერეოდა მამაკაცს,რის გამოც პირი სასწაულად გაუშრა ქალს და კარს კიდევ უფრო აეკრო.
-ღმერთო, პატარავ-ჩაეცინა გიორგის და ნიკაპზე ორი თითი ამოსდო.თავი ააწევინა და სახეზე დააკვირდა.-აქ,რას აკეთებ ნინა?
მზერას ზანტად დააცოცებდა ქალის სახეზე,უცებ გამომეტყველება შეეცვალა არჩვაძეს,ყბის ძვლები დაეჭიმა და შუბლზე ავის მომასწავლებლად გამოაჯდა მფეთქავი არტერია.ნიკაპიდან თითები ისევ შეწითლებულ ლოყაზე გადაიტანა და ფრთხილად შეეხო.-მაგის დედას შევ*ეცი..დაგარტყა?
-არაფერია...კარგად ვარ.მიხარია რომ...ჯანდაბა.-ნიკაპი აუთრთოლდა ქალს და დაბერილის ნესტოებით ხარბად ჩაისუნთქა ჰაერი.ისევ აარიდა მზერა და სუნთქვა ისევ შეეკრა როდესაც გიორგის თითებმა მისი სახიდან მაღალი ყელის მიმართულებით გადაინაცვლეს,მისი გულის ფეთქვის ფონზე ფრთხილად ჩაუყვნენ ლავიწებთან და მამაკაცის სახეც დაიხარა მის ბაგეებთან, გამშრალს ენის წვერით რომ ეხებოდა შიგადაშიგ.
-აქ,რატომ ხარ პატარავ?-კითხვა დაპროგრამებულივით გაიმეორა გიორგიმ და მწველი მზერით აიძულა მისთვის შეეხედა.
-არ ვიცი...
-საინტერესო ქალი ხარ...-ხმას შეთქმულივით დაუწია მამაკაცმა და ყბის ძვალზე ფრთხილად შეახო ტუჩები,მოკლე კოცნის ბილიკებით ტუჩის კუთხესთან გადაინაცვლა და ფრთხილად აკოცა.-გიზიდავს ის, რაც შენთვის აკრძალულია...ჩემთან გინდა?
-ჯანდაბა,მე წავალ.-ამოიხრიალა ქალმა და წინ გაიწია, მაგრამ არჩვაძის ხელმა ისევ ძველ მდგონარეობას დაუბრუნა.
-წასვლა რომ გინდოდეს არც მოხვიდოდი...ჩემთან გინდა ნინაა?!მარჯვენა ხელის თითებით გულთან ღრმად ამოჭრილ მატერიას ჩააფრინდა და თვაისკენ მიიზიდა.შემდეგ მთელი ტანით მიაწვა და საკუთარ სხეულსა და კარის მაგარ ზედაპირს შორის მომწყვრდეულს ზემოდან დახედა.ულამაზესი იყო ნინა დოლიძე, დაბნეული თვალებით,ოდნავ შეწითლებული ღაწვებით და ღრმა სუნთქვისგან ერთმანეთს ვნებიანად დაშორებული ბაგეებით,რომლის გემოც უკვე იცოდა გიორგიმ...ქალის სურნელი თავგზას ურევდა და ნელ- ნელა უდუღდებოდა ვენებში სისხლი.-აქ, რატომ ხარ პატარავ?
-შენთან მინდა...-ყრუდ ამოიჩურჩულა ქალმა და სახე კვლავ აარიდა.
-ჯანდაბა...-სიამოვნებისგან გაეღიმა არჩვაძეს და ჩახრილი თავი ისევ ააწევინა.-ვგიჟდები შენზე,პატარავ.
სუნთქვა შეკრული შეხვდა მამაკაცის ტუჩებს დოლიძე და როდესაც საკუთარ პირში მისი არომატი იგრძნო, ერთიანად ადუღდა.გულმა ათჯერ მეტი სიჩქარით იფეთქა და მოხეთქილი ვნებისგან ისეთმა თრთოლვამ დაუარა, ყრუ ოხვრით რომ დაგვირგვინდა.ვერ მიხვდა როდის დავარდა ძირს მისი ხელით ნაქსოვი ჟაკეტი და ვერც მის კვალს გაყოლილი კაბის ასავალ დასავალი გაიგო.წელს ზემოთ შიშველი,მჭიდროდ შემოხვეოდა გრძელი ფეხებით მამაკაცის წელს და საჯდომზე მისი თითების მტკივნეულ შეხებას გრძნობდა, კოცნაში ხარბად აყოლილი დაუფარავად კრუტუნებდა და საკუთარ ძუძუსთავებზე მამაკაცის აცეკვებულ ენას სრულიად გადაჰყავდა ჭკვიდან,შიგადაშიგ თლილი თითების გამაბრუეველი ალერსი რომ ანაცვლებდა.ვერც ის გაიაზრა როგორ აღმოჩნდა საწოლზე გადაწოლილი,ზემოდან მოქცეული მამაკაცის ძლიერ მხრებს ჩაფრენილი, დაუღალავად რომ ეალერსებოდა და ისედაც რეალობას მოწყვეტილს სრულიად სთიშავდა.ვნებისგან ათრთოლებული წამოკივლებით შეხვდა სრულ სისავსეს,რაც მათი სხეულების გაერთიანებას ნიშნავდა და პირველი ძლიერი ბიძგისგან კი სრულიად სხვა განზომილებაში გადასახლდა.რაც ბოლომდე გაჰყვა.
-მიდი პატარავ, გამახარე.-ეს თხოვნაც აღარ იყო,უფრო ბრძანებას ჰგავდა და ნინამაც თითქოს მის ბრძანებას დაყოლილმა მოხეთქილი ორგაზმისგან იფეთქა და მრავალ კრისტალად დაშლილი დიდხანს თრთოდა არჩვაძის სხეულის ქვეშ.მის ფეხდაფეხ მიყოლილი დიდხანს რომ ჰკოცნიდა სიამოვნებისგან სრულიად დაცლილ ქალს. 
-ამის დედაც...-ზურგზე გადატრიალდა მამაკაცი და ძალა გამოცლილო ქალი ზემოდან მოიქცია.-შენი ორგაზმის ყურება,ვაბშე სხვა განზომილებაა...
-ჰოო?!-გაეცინა ნინას და მისი სხეულიდან წამოიწია.
-რას აკეთებ,სად მიდიხარ.-მკლავებში სწვდა მამაკაცი და უკან დაქაჩა, მაგრამ ნინამ თავის დახსნა შეძლო.
-სახლში...-საწოლიდან წამოდგა ოდნავ წონასწორობა დაკარგული და მისი გაოგნებული სახე არაფრად ჩაუგდია.
-ეხლაა?!
-ეხლა რა ხდება?-შიშველ სხეულზე სწრაფად გადაიცვა კაბა და ჟაკეტში გაუყარა მკლავები.
-ნინა...
-მე, შენ გამოგიყენე გიორგი.-მხრები აიჩეჩა დოლიძემ და არჩვაძის გაოგნებული სახის დანახვაზე იგრძნო როგორ ესიამოვნა.რაღაც,სადღაც გაურკვეველ ორგანოში უსაზღვროდ მოეშვა და სუნთქვაც უფრო თავისუფალი გაუხდა.
-რა?-საწოლზე წამოჯდა არჩვაძე და ქალს დააკვირდა,არ ბრაზობდა..მის ასეთ შურისძიებაზე ეცინებოდა და ძლივს ახერხებდა თავის შეკავებას,რომ არ ახარხარებულიყო.
-ხო,გამოგიყენე...
-მაგრამ საბოლოოდ შენ ხარ ნახმარი.-ტუჩები დაბრიცა ნიშნის მოგებით მამაკაცმა და ბალიშს დაუბრუნდა.
-მაგრამ შენ იხარჯებოდი..-მისავე ტონალობით გაიმეორა ნინამ და სწრაფად გაიხურა კარები.
რამდენიმე წამის განმავლობაში ვერ გაიაზრა რა გააკეთა დოლიძემ,ვერც ის დაიჯერა ასე რომ ადგა და წავიდა.ბალიშზე ზურგით მიყრდნობილს სახეზე ორივე ხელი ჰქონდა აფარებული და იცინოდა.შემდეგ თითქოს რაღაც გაახსენდაო,ხელები მოიშორა სახიდან,საწოლიდან ფეთიანივით წამოხტა და კართან ორი ნაბიჯით გაჩენილმა მთელი ძალით გამოგლიჯა.დერეფანში გაიხედა და სწრაფი ნაბიჯით მიმავალი ქალის დანახვაზე ღრმად ჩაისუნთქა.სრულიად შიშველმა ფეხებზე დაიკიდა რომ შესაძლოა ვინმეს დაენახა,სირბილით გაიჭრა ქალისკენ და ზურგიდან მოხვეულმა მჭიდროდ შებოჭა.სახე მის სურნელივან თმაში ჩარგო და წამით სუნთქვაც კი შეაჩერა.
-ნინა...
-სახლში მივდივარ,გამიშვი...
პასუხი არ გაუცია სწრაფად შეატრიალა ქალი თავისკენ და შესიებულ ბაგეებზე მისწვდა.
-ჯერა არა,დღეს არა პატარავ...დღეს, არ გაგაიშვებ.-კოცნებს შირის ჩურჩულებდა, უკან სვლით მიიწევდა ოთახისკენ და დოლიძეც თან მიჰყავდა.


********
ამილახვარმა,კარის ხმაზე გაჭირვებით დააშორა დამძიმებული ქუთუთოები ერ
თმანეთს და საწოლის ბოლოში მდგარ სილუეტს დააკვირდა,რომელიც რძისფერ ბურუსში გახვეულიყო და ნელ -ნელა იკვეთებოდა მისი სახე.როგორც იქნა გაარჩია დაუპატიჟებლად მოსული სტუმრის ვინაობა და ხელში შერჩენილი გიგაურის დანახვაზე სიმწრით ჩაეცინა.
-როგორ გეძინათ ბატონო ლევან-საწოლის ბოლოს,წელში მოხრილი გიგაური ხელებით ჩამოეყრდნო და მომღიმარ კაცს თავადაც ირონიული ღიმილით უპასუხა.
-მიხარია თქვენი ნახვა,ბატონო ლუკა!
-დარწმუნებული ვიყავი რომ გაგიხარდებოდათ,ჰოდა აი, მეც აქ ვარ...
-რამ შეგაწუხათ? ჩემი მდგომარეობა გაინტერესებს,თუ საკუთარი ნახელავის შესაფასებლად ხართ აქ...
-სად არის?
-აი, თურმე რაა...-გაეცინა ლევანს.-ცხოველი გაგექცა გალიიდან და ეგრევე ჩემთან მოვარდი მისი ადგილს სამყოფელის გასარკვევად?! და ფიქრობ მეც ისევ ისეთი სი*რი ვარ და დაუყოვნებლივ დავფქვავ?
-ლევან...-გამაფრთხილებლად შეუღრინა გიგაურმა.
-შენი აღარ მეშინია...უარესს რას დამმართებ?-გამომწვევად გაიცინა ამილახვარმა.-მომკლავ? ეგ რომ შეგეძლოს უკვე მკვდარი ვიქნებოდი...
-ნაწყენი ხარ,მესმის...-ორივე ხელი თავზე შემოიწყი გიგაურმა და ღრმად ამოისუნთქა.-გავბრაზდი...არა,გავცოფდი რადგან შენ მხოლოდ ერთი რამ გევალებოდა..იმ ნაბიჭ*ვრის დამუხრუჭება...
-არა, არ მწყინს...რა სისულელეა.უბრალოდ მიხარია შენი ნამდვილი სახის დანახვა რომ შევძელი...ერთი გაიძვერა ნაბიჭვ*არი ხარ...ფულსა და დიდებაზე დახარბებული.გეშინია ის სიბინძურე რაც ჩაძირული გგონია არ ამოტივტივდეს წყლის ზედაპირზე და შენს შუბლზე ნახვრეტი არ გაჩნდეს..ნუ,უარეს შემთხვევაში...უკეთესში გისოსებს მიღმა აღმოჩნდები.
-ყველას გვაქვს სულში საკუთარი გისოსები..უარესად ვერავინ,ვერასად გამოგვკეტავს.უბრალოდ მითხარი, სად ჯანდაბაშია და აქ დავამთავროთ ყველაფერი.
-არ ვიცი...
-შენი არ მჯერა..
-ეგ უკვე შენი პრობლემაა...
-ლევან-ამოიოხრა გიგაურმა და ჩალის სკამი საწოლთან მიაჩოჩა,მოწყვეტით დაეშვა და თანაშემწეს დააკვირდა.-ვიღაც ახვ*რის გამო ნუ გადავუსმევთ ამდენ წლიან თანამშრომლობას ხაზს...
-შენ უკვე გადაუსვი.-ჩაეცინა ამილახვარს.-როგორც ვხედავთ საწოლში მე ვწევარ,ფეხებზე თაბაშირით..
-შენი მოკვლა რომ მდომებოდა უკვე მკვდარი იქნებოდი-ხმას აუწია გიგაურმა.-სად არის?
-იქნებ ეგ კითხვა შენს ცოლს დაუსვა?-გამომწვევად გაიცინა ამილახვარმა და მთლიანი სახე გაებადრა როდესაც გიგაურს სახე,ცარცივით გაუფითრდა.-რაიყო უკვე წამოიცვაა?!
-შენ...-ორივე ხელი სახეზე ჩამოისვა ლუკამ 
-იქნებ ჩემი შურისძიება იყო...
-შე ნაბიჭ*ვარო...-სკამიდან წამოხტა გიგაური და ძლიერად შეკრული მუშტი დასარტყმელად შემართა,მაგრამ ამილახვარიც თითქოს ამას ელოდა.უღიმოდა მშვიდად,გამომწვევად და მის თვალებში უსაზღვრო ზიზღს დაებუდებინა.
-შენს ცოლს უთვალთვალე...გამიგია ქალები ყოველთვის ბრუნდებიან იმასთან ვინც კარგად იცის როგორ ასიამოვნოს...ეს, ქვეცნობიერად ხდება.უნებურად მიჰყავთ ფეხებს მასთან რათა ისევ და ისევ მიიღონ ის,რაც აკრძალულია მათთვის მაგრამ კარგი.-გამშრალი ტუჩები გაილოკა ამილახვარმა და მრისხანებისგან აკანკალებულ გიგაურს თვალი ჯიქურ გაუსწორა.-აი,სად შეცდით ბატონო ლუკა...
-შენი დედაც...-ხელი აიქნია გიგაურმა და პალატიდან სანამ გავარდებოდა ჩაესმა როგორ იცინოდა მისი გამწარებით ნასიამოვნები ამილახვარი.
********
საწოლთან ახლოს მდგარ ერთადერთ სავარძელში იჯდა და სახეზე იდაყვში მოხრილი მკლავი აეფარებინა.დაჟინებულმა მზერამ აიძულა ხელი ჩამოეწია.ნინა საწოლში იჯდა,ზურგით ბალიშს მიყრდნობოდა და ისე აკვირდებოდა არჩვაძეს.
-გაიღვიძე...
-რომელი საათია?
-არ ვიცი,ალბათ ექვსი...
-მანდ გეძინა?-თმები უკან გადაიწია ნინამ და სხეულზე დაიხედა,თხელი კაბა ოდნავ შელახულიყო.
-არასდროს არ უნდა დაიძინო ქალთან, როდესაც არ იცი გაღვიძებული ინანებს თუ არა თავის საქციელს.-გაიღიმა გიორგიმ და უხერხულად წოლისგან ატკიებული ხერხემალი დააიგნორა.
-ეს შენ მოიგონე?-გაეცინა დოლიძეს და საწოლიდან გადმოსწია ფეხები.
-კი არ მახსოვს...მიდიხარ?
-ჯობია წავიდე...
-მისმინე ნინა...-წელში გასწორდა გიორგი და ქალს ახედა.-არ ვიცი რამდენს ნიშნავს ჩემი აზრი შენთვის,არც ის ვიცი აპირებ თუ არა ჩემი რჩევის გათვალისწინებას,მაგრამ გიგაური ერთი ნაბიჭვ*არი კაცია..რომელთანაც შენ არ უნდა ცხოვრობდე.
-გინდა შენთან ვიცხოვრო...-გაეცინა დოლიძეს.
-არც მე ვარ ნაკლები...-მხრები აიჩეჩა არჩვაძემ.
-თავს რამენაირად მივხედავ...მადლობა რჩევისთვის.
-მუდამ თქვენს სამსახურში მიგულეთ.-გაეცინა გიორგის და სავარძლიდან წამოდგა.
-აქ აპირებ ცხოვრებას? 
-არა...მაგრამ შენ თუ მოგინდება დარწმუნებული ვარ ყველგან მომაგნებ.-კარისკენ წასულს მკლავში მოჰკიდა ხელი და მის ხელს დაყოლილ ქალს ზემოდან დახედა.-თავისუფლად შეგიძლია სურვილის შემთხვევაში გამაგიჟო.-ცერით შესიებულ ქვედა ტუჩზე შეეხო და ნაზად გადაუსვა.-მაგრამ არ გინდა პატარავ,სახიფათოა ცეცხლთან თამაში როდესაც ასაფეთქებლად გამზადებული ნაღმი ხარ.
-ნახვამდის.-ცერზე ფრთხილად აკოცა ნინამ და უკან გაწევას აპირებდა ,მამაკაცის ტუჩები კიდევ ერთხელ რომ მისწვდა მისას და სულ რაღაც რამდენიმე წამის განმავლობაში უმოქმედოდ უბრალოდ ეხებოდა.შემდეგ კი მოწყვეტით აკოცა და უკან დაიხია.მზერით გააცილა მიმავალი ქალი,ფანჯარასთან მდგარი,ფარდის უკნიდან თვალს არ აშორებდა როგორ გამოვიდა დოლიძე სასტუმროს შენობიდან,როგორ გადაჭრა გზა და როგორ შევიდა გიგაურის კუთვნილი სახლის ეზოში.სწრაფად ჩაიცვა ტანისამოსი, რომელიც გულს ურევდა მაგრამ მეტი მაინც არაფერი ჰქონდა.ოთახი დატოვა და კიბეებზე სირბილით დაეშვა,სასტუმრო დატოვა და გზას აჩქარებული ნაბიჯით გაუყვა..ეხლა უკვე იცოდა რის გაკეთებასაც აპირებდა და საიდან დაიწყებდა.მაშინ როდესაც ქვეცნობიერი ისევ ჯიუტად სთხოვდა უბრალოდ დაეფარებინა ქუდი და იქაურობას უკან მოუხედავად გასცლოდა.არსად არ აპირებდა წასვლას,თითქოს რაღაც აკავება ერთ ადგილზე,რაღაც ჰბოჭავდა და ეს რაღაც ამოუცნობი, იმდენად დიდი და იმდენად აზარტული იყო ნამდვილად არ აპირებდა ამ თამაშიდან ლაჩარივით გასვლას.სიგარეტს მოუკიდა,გზას გახედა და ის იყო მეორე მხარეს გადასვლას აპირებდა, უკან ადევნებული ნაცნობი მანქანა რომ მოადგა.გაჩერდა,გაქცევას არანაირი აზრი არ ჰქონდა...კუდზე დამჯდარი გიგაურის მანქანაც გაჩერდა,მძღოლის მხარეს კარი გაიღო და იქიდან გადმოსულმა გიგაურის დაცვის უფროსმა შეანათა თავისი ჭრელი თვალები.
-სანდრო.
-გამარჯობა...
-ეხლა, რა იქნება?-გაეცინა არჩვაძეს და ღრმად ჩაისუნთქა სიგარეტის კვამლი.
-დაჯექი,სხვაგან ვილაპარაკოთ.-თავით მანქანისკენ ანიშნა სანდრომ და არ დალოდებია თავად პირველი დაბრუნდა მანქანაში.
-შენი დედაც...-გაეცინა გიორგის და სიგარეტის ნახევრად ჩამწვარი ღერი მოისროლა.კარი გამოაღო და მანქანაში ჩაჯდა თუ არა მანქანაც ადგილს მოსწყდა. 
ქალაქს გვარიანად მოშორებულები იყვნენ სანდრომ, მანქანა ქვაღორღიან გზაზე რომ გადაიყვანა და პატარა დასახლებისკენ აიღო გეზი.არჩვაძეს ისეთი შთაბეჭდილება ჰქონდა თითქოს ამ სოფელში ცივილიზაციას ჯერ ვერ შემოეღწია,რაზეც გავერანებული კარ მიდამოები და ჩამოფხავებული მიტოვებული სახლები მეტყველებდა.ეზოები ეკალ ბარდებს გაევსო,აქა-იქ შედარებით მოვლილი სახლების საკვამურებიდან კი კვამლი ამოდიოდა.სოფელს გასცდა გიგაურის დაცვის უფროსი და ხელმარჯვნივ გადაუხვია,დაახლოებით ერთი კილომეტრის გავლის შემდეგ კი დაბალი,ხის მესერით შემოსაზღვრული ეზოს წინ შეჩერდა და არჩვაძეს არ დალოდებია პირველი გადმოვიდა მანქანიდან.პატარა ჭიშკარს მიუახლოვდა,რომლის შიგნიდანაც გაავებით იყეფებოდა ძაღლი.მესერს ზემოდან გადაყო ხელი და შიგნიდან დაკეტილი ხის კარების ურდული გადასწია.
-მოდი!-არც შეუხედია გიორგისთვის ისე შეხსნა კარები და ეზოში შესულმა იქაურობა ქურდივით დაზვერა.-მოდი,მოდი..ბიცოლაჩემის სახლია.-გვერდში ამომდგარს მეგობრულად უბიძგა მხარზე და ეზოს შუაგულში მდგარი ძველებური, ბლოკით ნაშენი სახლისკენ დაიძრა.-სამსახურის გადამკიდე,იშვიათად ვსტუმრობ ჩემს მოხუცს.
ტალახიანი ფეხსაცმელი კიბის გვერდით,საწმენდზე საგულდაგულოდ გაიწმინდა და პირველი ავიდა მცირე ზომის პარმაღზე.ხის კარი შეხსნა და მასპინძლის გამოგებებას არ დალოდებია ისე შეაბიჯა პატარა ზომის სასტუმრო ოთახში.
-მართა!!სად წავიდა ეს ქალი?-არჩვაძის ზურგს უკან კარი მიხურა და კიდევ რაღაცის თქმას აპირებდა ერთ-ერთი ოთახის კარი რომ გაიღო და ასაკოვანი,შავებში შემოსილი დაბალი ტანის ქალი გამოჩნდა,თავზე საგულდაგულოდ წაკრული ხილაბანდი ნიკაპთან ჰქონდა განასკვული,ბოლოები კი სიბერისგან დამჭკნარ ლოყებთან ჩაეკეცა.შავ კაბაზე,ყვავილებიანი ჩითის წინსაფარი ეკეთა და ხელები ცომით ჰქონდა მოსვრილი.
-სანდრო...
-სად ხარ მართა?-ყურებამდე გაიბადრა სანდრო და ქალს,გალეულ მხრებზე ორივე ხელი შემოხვია.შუბლზე ხმაურით აკოცა და ერთ ადგილზე გახევებული არჩვაძისკენ შემოტრიალდა.-ეს ჩემი ძველი ნაცნობია,გიორგი.
-მოდი შვილო,ნუ გერიდება.-თბილად გაუღიმა ქალმა ლარივით დაჭიმულ არჩვაძეს,რომელმაც გაჭირვებით დააშორა ღიმილის ნიშნად ტუჩები ერთმანეთს,ოდნავ დამშვიდებულმა კი დაბალი ხმით ამოილაპარაკა:
-გამარჯობათ. 
-ღმერთმა სულ გამარჯვებული გატაროთ შვილო.დაბრძანდი, გენაცვალე...
გიორგიმ ოთახი მოათვალიერა და ძველებურ სავარძელზე დაეშვა.ოთახს უკვე დრომოჭმული აქა იქ შეყვითკებული შპალერი ამშვენებდა.ერთ კუთხეში მაღალი შიფონერკა იდგა, რომლის შუშებიანი კარიდან აკურატულად დაწყობილი ძველებური ჭურჭელი მოსჩანდა.შიფონერის გვერდით დაბალი წიგნების კარადა მიედგათ,თაროზე სქელ ტანიანი წიგნებით,ოთახის შუაგულში ოთხკუთხა მაგიდა მოეთავსებინათ, რომლის ირგვლივაც თავს იწონებდა ჩალის ძველებური სკამები.იატაკზე ხევსურული ხალიჩა ეგო,ძველებურ,ხის სავარძლებზე კი მწვანე გობელენი გადაეკრათ.მიუხედავად დიასახლისი ასაკისა,ირგვლივ სისუფთავე და სასიამოვნო აურას მყარად გაედგა ფესვები.
-როგორ ხარ მართა?-სანდრომ,ქურთუკი გაიხადა და სკამის საზურგეზე მიაფინა.-კი შეგპირდი უფრო ხშირ ხშირად გინახულებთქო მაგრამ ვერ ვახერხებ.-დამნაშავესავით ამოილაპარაკა და არჩვაძის წინ დაიკავა ადგილი.
-შენ იყავი შვილო კარგად,მე რა სადარდებელი ვარ.მოვალ შვილო თქვენ მანამდე მოეწყვეთ,გათბით მე კი მჭადებს ვაცხობ და სუფრასაც გაგიშლით, მოშიებულები იქნებით.
-არ შეწუხდეთ ქალატონო.-უხერხულად შეიშმუშნა გიორგი.ჯერ კიდევ ვერ გარკვეულიყო რას ემსახურებოდა სანდროს ვიზიტი და საერთოდაც რა ესაქმებოდა იქ, სადაც იყო.არც სანდრო აპირებდა ჯერ ჯერობით საქმის კურსში გაერკვია სტუმარი მოხუცთან საუბარში იყო გართული,რომელმაც თბილი რიმილით კიდევ ერთხელ დააჯილდოვა უცნობი სტუმარი და ისევ იმ კარის მიღმა გაუჩინარდა საიდანაც გამიჩნდა.
-მთელი ბავშვობა აქ მაქვს გატარებული-სანდრო სავარძლის საზურგეს მიეყრდნო და წარბ შეკრულ არჩვაძეს გაუღიმა.-მაშინ სხვა დრო იყო,ეხლა დაცარიელდა სოფელი...ყველამ ქალაქისკენ დაიწყო სვლა.იქ, დაბლა...საერთოდ გავერანდა სახლები.ერთხელაც აუცილებლად დავბრუნდები აქ...იცი როგორ მინდაა?!
პატარა ბავშვს ჰგავდა სანდრო,უცნაურად უციმციმებდა ჭრელი თვალები,რომელშიც უსაზღვრო ნოსტალგია ჩაბუდებულიყო.უყურებდა არჩვაძე გულწრფელი სახით მჯდარ მამაკაცს და არც კი იცოდა რა ეფიქრა.ბოლოს ღრმად ამოისუნთქა და წინა ღამით მოპარული სპორტული ჟაკეტი გაიხსნა.
-რა თამაშს თამაშობ სანდრო?!-გამომცდელად დააკვირად მამაკაცს რომელსაც სახეზე ნერვიც არ შერხევია,პირიქით გაუღიმა და მხრები აიჩეჩა.
-არაფერს...ვაბშე არაფერს.გიგაური, ერთი ნაბიჭ*ვარი კაცია რომლის სტრატეგიას ნამდვილად არ ვაღიარებ...მე შენი საწინააღმდეგო არაფერი მაქვს.-ხელები ფართოდ გაშალა და წინ გადმოიხარა.-მინდა დაგეხმარო.
-ვინ თქვა რომ დახმარება მჭირდება?
-გჭირდება გიორგი...ვაი, რომ გჭირდება.-იდაყვებით მუხლებზე დაეყრდნო მამაკაცი და წარბ შეკრულ არჩვაძეს ქვემოდან ამოხედა.-შენ მიზანზე დასმული პატარა ცხოველი ხარ...გაშლილ მინდორზე რომ გარბის...მეტიც,იმას იპარამ რასაც ზედმეტად კარგი პატრონი ჰყავს.
- და შენ აპირებ საკუთარი ეზოს კარი გამიღო მხოლოდ იმიტომ რომ კეთილი ხარ და ბოროტებას ებრძვიი?!-გაეცინა გიორგის და წელში გასწორდა.-ვაი და იმ სამიზნემ შენი შუბლის მიმართულებით გადმოინაცვლა...სად მიდიხარ მერე?!
-რა ცუდია რომ არ მიცნობთ, ბატონო გიორგი...
-არასდროს მომწონდი-ტუჩები დაბრიცა არჩვაძემ.
-არც მე...მით უმეტეს მას შემდეგ რაც ჩემი ქალბატონის საცვლებში ურჩად დაიწყე ხელების ფათური...
-ჯანდაბა...-ხმამაღლა გეცინა გიორგის და თვალებ ამღვრეულ სანდროს გამომცდელად დააკვირდა.-მოგწონს? ამის დედაც...ნინაზე ანძ*რევ?
-ეგ, შენ არ გეხება.-მკაცრად გამოსცრა სანდრომ და გაოფლილი ხელისგულები შარვალზე გაიწმინდა.-მე ჩემი სახლის კარი გაგიღე...მე მინდა რომ დაგეხმარო.
-არ ვიცი...და სანაცვლოდ რა საფასურს ითხოვ ეგ არ გითქვამს.
-არაფერს...მინდა რომ ჩემთან ვალში იყო.
-და შემდეგ კაცმა არ იცის ვალის დაბრუნების საფასურს სადამდე გაზრდი ხოო...საინტერესო კაცი ხარ, მაგრამ ერთს ვერ ვხვდები.რატომ ღალატობ გიგაურს?
-არც ეგ გეხება...
-მაშინ კარგად ბრძანდებოდე...-მხრები აიჩეჩა გიორგიმ და სავარძლიდან წამოდგა.-ვერ შევთანხმდებით.
-შენს ადგილზე კარგად დავფიქრდებოდი.-იღლიის ქვეშ,სპეციალურ ბუდეზე ჩამაგრებული იარაღის ტარს მისწვდა სანდრო და წამის შემდეგ ავად მომზირალი ლულა უკვე არჩვაძის მკერდს უმზერდა.
-რას იზამ?-მხრები აიჩეჩა გიორგიმ და გაეცინა.-გვერდით ოთახში ბიცოლაშენია,აქ მესვრიი?!
-კაცმა არ იცის რა შეიძლება მოხდეს.დაჯექი!-ჩახმახზე თითი გადაიტანა და სახე ყინულივით გაეყინა სანდროს.
-შენი დედაც.-სიმწრით ჩაეცინა არჩვაძეს და სავარძელს დაუბრუნდა.-რას ითხოვ?
-მინდა დაგეხმარო...-იარაღი ბარძაყზე დაიდო სანდრომ და ისევ ძველი სიმშვიდე დაიბრუნა.
-ქველმოქმედება გიზიდავს?
-მშვიდად მინდა ცხოვრება...აქ მინდა დავბრუნდე,ჩემს სახლში,ჩემს ოჯახთან..ქალთან რომელმაც გამზარდა,უკვე დაბერდა.გიგაური კი არ მაძლევს ამის საშუალებას,მაშინ როდესაც კისრამდე განავალში ზიხარ ძნელია დაუხმარებლად ნაპირზე გახვიდე .შენ მაშველი რგოლი ხარ...დამეხმარები,დაგეხმარები.ხელი, ხელს ბანსო ხო იცი...
-მაგრამ მძღრენიან სახეს ორი ხელიც ვერ შველის...-ირონიულად ჩაიცინა გიორგიმ და ფეხი-ფახზე გადაიდო.-კარგი გახეხვა სჭირდება.
-ხოდა შეგიძლია გახეხო...
-სანაცვლოდ რას ითხოვ?
-გარდა იმისა რომ ჩემი მოვალე იქნებიი?!-თვალები დააწვრილა სანდრომ და იარაღიანი ხელი გულზე მიიხუტა.-მინდა, ნინას შეეშვა.
-შეიძლება გავიცინოო?!
-ვფიქრობ არ ხარ იმ სიტუაციაში სასაცილოდ რომ გქონდეს საქმე.
-რატომ?წინ გიგაურის თეს*ლი დაცვის უფროსი მიზის და იარაღს მიმიზნებს?! 
-ხვალ საღამოს საბაჟოზე გაჩერებული კონტეინერები შემოდის გიგაურის საწყობში..დიდი პარტიაა.ჩამოცლიან, დააფასოებენ და შუა აზიაში გაიტანენ.იქ ვიქნები მეც...მინდა რომ შენც მოხვიდე.
-და რა ვქნა? ცეცხლი წავუკიდო ნაბი*ჭვარი გიგაურის წამალს?..-ახარხარდა არჩვაძე.
-თვითონ არ იქნება...საჭიროა შენი იქ ყოფნა.-ხმას დაუწია სანდრომ და ცალი თვალი სამზარეულოს გაღებული კარისკენ გააპარა,საიდანაც ახალი მომზადებული საჭმლის სასიამოვნო სურნელი გამოდიოდა.
-თავად გამოგგზავნაა?!
-არაფერი მოხდება,უბრალოდ მენდე და მოდი.ხო მანამდე შეეცადე ფეხებში არ გაებლანდო და ეგ აქოთებული ზედა მოიშორე.-იარაღი ბუდეში ჩააბრუნა და ისე უდარდელად გაიღიმა კაცი იგიქრებდა მანამდე ერთმანეთს საკუთარი წარსულის სასიამოვნო მოგონებებს უყვებოდნენო.ყბის ძვლები დასჭიმვოდა არჩვაძეს,სიბრაზეს ძლივს აკონტროლებდა მაგრამ მაინც იღიმოდა,მართალია ირონიულად მაგრამ მაინც.

*******
ბაღის გავლით სახლის უკანა შესასველისკენ გაემართა და ერთ ფრთიანი კარი უხმაუროდ შეაღო.ნამდვილად არ ჰქონდა გიგაურის ნახვის არც სურვილი და მით უმეტეს არც მასთან კამათის ნერვები.სამზარეულოში შესულმა გაოცებულ დამხმარე ქალს გვერდი აუარა და მისალმების გარეშე გავიდა ოთახიდან.გიგაური აშკარად სახლში იყო,მისი ხმა სასტუმრო ოთახიდან ისმოდა,ტელეფონზე ვიღაცას გაცხარებით ეკამათებოდა,ბოლოს შეაგინა და სავარაუდოდ ტელეფონი დაახეთქა მაგიდაზე.კიბეებზე ადიოდა უკვე მამაკაცის ხმამ რომ გაყინა ერთ ადგილზე.
-ასე ადრიანად სად იყავი ძვირფასო?-გიგაურს ჯიბეებში ხელები ჩაეწყო და გამომცდელად უყურებდა ნინას.
-ვსეირნობდი.-მხრები უდარდელად აიჩეჩა დოლიძემ და კიბეზე სვლა განაგრძო.
-იცი მაინც ვინ არის ეგ შენი არჩვაძეე?-მამაკაცი ხმამ ისევ ერთ ადგილზე გააქვავა ქალი.
-ეგ, რა შუაშია?-მთელი ტანით, კიბის ბოლოში მდგარი გიგაურისკენ შემოტრიალდა სახე გაყინული და ირონიულად მომღიმას თვალი-თვალში გაუყარა.საშინელი მსგავსება დაინახა გიგაურს და არჩვაძის შორის და ღებინების შეგრძნებამ სუნთქვა შეუკრა.საშინლად აინტერესებდა ვინ ოხერი იყო გიორგი არჩვაძე და რას წარმოადგენდა მათ სახლში გამოჩენამდე, მაგრამ ამის მოსმენა თვით მოღალატე,მატყუარა ქმის პირიდან არ ხიბლავდა.არ იყო დარწმუნებული რომ ლუკა სიმართლეს ეტყოდა და ამდენ ტყუილში ჩათესილი კიდევ ერთი ტყუილის მარცვალი, უკვე მეტისმეტად ბევრი იყო.ამ სახლში გაჩერებას აღარ აპირებდა,არც არჩვაძის კიდევ ერთხელ ნახვა შედიოდა მის სამომავლო გეგმებში,ეხლა ავიდოდა ჩაალაგებდა თავის წყეულ ნივთებს და უკანმოუხედავად დატოვებდა სახლს,რომელიც მანამდე ყველაფერს ერჩია.
-შენი არც ერთი სიტყვის არ მჯერა..აღარ მჯერა და არც დიდად ვარ დაინტერესებული არჩვაძის ვინაობით.
-მაგრამ შენს ვაგ*ინას ისევ მისი სუნია აქვს.
-რა ამაზრზენად გულისამრევი ხარ.-მთლიანი სახე ზიზღისგან მოექცა ქალს.
-შენ კი მოღალატე ძუკ*ნა..ვინ არის ეგ შენი არჩვაძე იციი?! ნაბიჭ*ვარი მკვლელი...უვადო პატიმრობა მისჯილი კაცი რომელიც რომ არა მე,დღის სინათლეს ვეღარ იხილავდა თვალით.რომელმაც ესე გადამიხადა სამაგიერო..კაცი, რომელსაც ხუთ მკვლელობას ედავებიან განზრახ დამამძიმებელი ფარემოებებით..კაცი რომელიც უსულგულო ნაბიჭვ*არია,უსისხლო მკვლელი და მონსტრი..კაცი, რომელიც ისე გჟიმავს როგორც რიგით ბო*ზს და შენც ისევ და ისევ იმცირებ თავს-ხმას აუწია გიგაურმა და უკვე ღრიალებდა.
-შენი ერთი სიტყვისაც არ მჯერა.-ხმას აუწია დოლიძემაც და გულ მუცელი ისე მოეწურა ტკივილისგან თითქოს უხილავი ფეხი დაუნანებლად ჩაერტყათ მუცელში.სუნთქვა უმძიმდა და თვალები ისე ეწვოდა ქვითინის სურვილისგან, ეგონა დაბრმავდებოდა.-შენი არ მჯერა...
-ჩემზე შურისძიების სურვილმა ესე როგორ დაგაბრმავა ნინა?-იმედგაცრუებით ჩაეცინა გიგაურს და უკან დაიხია, თითქოს საგულდაგულოდ ამ მომენტისთვის შენახული საქაღალდე გამოაძვრინა დერეფანში მდგარი დაბალი კარადის უჯრიდან და ყავისფერი საქაღალდე ქალის მიმართულებით გაიშვირა.-ჩემი თუ არ გჯერა, შეგიძლია საკუთარი თვალით ნახო.
თითქოს წამით შეყოყმანდა დოლიძე,მაგრამ მალევე მოეგო გონს.სწრაფად ჩაირბინა კიბეები.საქაღალდე ხელიდან გამოჰგლიჯა და კიბეზე აბრუნდა.
-მე შემიძლია ყველაფერი გამოვასწორო ძვირფასო.
ქალს ყურადღება აღარ მიუქცევია სწრაფად აირბინა კიბეები,საძინებლის კარი შეხსნა და საქაღალდე საწოლზე მიაგდო,სწრაფად გაიძრო ტანისამოსი და აბაზანისკენ გაემართა.სასწრაფოდ უნდა ჩამოერეცხა სხეულიდან არჩვაძის კვალი, რომელიც სულს უხუთავდა,თითქოს გზაჯვარედინზე იდგა და დაბნეულს ვერ გადაეწყვიტა საით წასულიყო.უტვინო ქალი არასდროს ყოფილა და საღად აზროვნების უნარიც ზედმეტად განვითარებული ჰქონდა, უბრალიდ ისეთი დაბნეული იყო საკუთარ თავში არეულ ფიქრებს თავს და ბოლოს ვერ უძებნიდა.ვერ ხვდებოდა რომელი გზა იქნებოდა მისთვის სწორი.არა გიგაურთან დარჩენად რომ აღარ აპირებდა ეს იმ წუთიდან იცოდა როდესაც მისი გმირობების ამბები შეიტყო, მაგრამ არც ისე წასვლა უნდოდა საკუთარი სათქმელი რომ არ ეთქვა.გაცოფებული იყო და შურისძიების სურვილი იმდენად სწონიდა იქიდან დაუფიქრებლად გაქრობის სურვილს,რომ ერთ ადგილზე აჯაჭვებდა.მისი შურისძიება კი საბოლოოდ დაჩოქილი და განადგურებული ლუკას ხილვა იყო რომელიც მოუტანდა თუ არა შვებას არც მაგაში იყო დარწმუნებული.მეორე გზა არჩვაძე გახლდათ,კაცი ბნელი წარსულით რომელიც იმდენად ბინძური და იმდენად დასვრილი იყო მასში ქექვის სურვილი ეკარგებოდა ქალს.არჩვაძე რომელიც ერთის მხრივ საშინლად იზიდავდა, მაგრამ სიამოვნებასთან ერთად აღრეული ზიზღის გრძმობა ყელში მჭიდროდ უჭერდა მარწუხებს.აგიჟებდა ის რომ მოსწონდა ის რასაც არჩვაძე აძლევდა,თავში განცდილი სიამოვნების თითოეული დეტალი უტრიალებდა მანტრასავით და ვერა და ვერ აქრობდა იმ მოგონებებს სისხლს რომ უდუღებდა.ეზიზღებოდა საკუთარი თავიც, რადგან ქმრის ორეული აგიჟებდა და თავადაც გაორებული შეგრძნებებით სიგიჟის სღვარზე იდგა.მესამე გზა, საერთოდ მიეფურთხებინა ყველასთვის და ყველაფრისთვის,წაულიყო და ცხოვრება თავიდან დაეწყო, მაგრამ არც ეს შეეძლო უკან რაღაც უხილავი ძლიერად ექაჩებოდა და ისევ და ისევ აბრუნებდა იქ საიდანაც გაქცევა სურდა.
-ესეთი ჩამოუყალიბებელი რა გაჩნდი ნინაა?!-საკუთარ თავს შეუღრინა და აბაზანიდან გამოსულმა სველი თმა კეფაზე შეიკრა.ოთახის შუაგულში მდგარი თვალს არ აშორებდა საქაღალდეს რომელიც თითქოს თავისკენ იზიდავდა,თითის ბალიშები სასწაულად ეწვოდა ისე უნდოდა გადაეშალა და საკუთარი თვალით ენახა ის რაც ლუკას პირიდან მოისმინა, მაგრამ მეორე მხრივ თითქოს ეშინოდა.
საწოლზე დაეშვა და ფეხები აიკეცა,ცოტა ხნით თვალს არ აშორებდა საქაღალდეს,შემდეგ კი ოდნავ ათრთოლებული თითებით წაეტანა და ფრთხილად გადაშალა.თავ გადაპარსული,ცისფერთვალება მამაკაცის სურათი პირველ გვერდზე ჩაეკრათ. სურათის ქვემოთ კი მისი პირადი მონაცემები ჩაეწერათ.რამდენიმე წამის განმავლიბაში ამღვრეული თვალებით დაჰყურებდა სურათიდან მომზირალ ცისფერ თვალებს, შემდეგ კი თვალები წამით დახუჭა და სწრაფად დახურა გადაშლილი საქაღალდე.საწოლიდან გიჟივით წამოხტა და ოთახში წინ და უკან ბოლთის ცემას მოჰყვა.
********
როგორც წინა დღეს შეთანხმდნენ ზუსტად დანიშნულ დროს გამოუარა სანდრომ,თითქოს აღელვებული იყო რაც არჩვაძის დაკვირვებულ თვალს არ გამოჰპარვია.მაგრამ არაფერი უთქვამს, გრძელი დუტის ქურთუკი რომელიც ბოლომდე ჰქონდა შეკრული გაიხსნა და სავარძელში მოთავსდა თუ არა სიგარეტსაც მოუკუდა.უხმოდ იმგზავრეს ქალაქ გარეთ განთავსებულ გიგაურის კუთვნილ საწყობებამდე,რომელიც ფუტკრის სკას მოგაგონებდათ. რამდენიმე ტრაილერიდან ისე სწრაფად ტვირთვადნენ ამ საქმეში დახელივნებული მუშები, საშუალო ზომის ყუთებს აშკარა იყო ამ სა ქმეში ბადალი არ ჰყავდათ.მოზრდილ ეზოში რომელსაც მაღალი ბეტონის გალავანი ჰქონდა შემორტყმული.. სამი ვეებერთელა საწყობი აეშენებინა მეპატრონეს და ყველაფერი შესაშური სიზუსტით საათივით ჰქონდა აწყობილი.გალავანზე კამერები დაემონტაჟებინა,საწყობის კარებთან კი სენსორული სიგნალიზაცია დაეყენებინა.სანდრომ მანქანა ეზოში უპრობლემოდ შეიყვანა და მოშორებით მდგარი ორი ერთნაირი ჯიპის გვერდით შეაჩერა.გადმოსვლამდე ნერვიულად სეამოწმა ბუდეზე დამაგრებული იარაღი და ნერვიულობის დასაფარად სიგარეტის ღერი მოითავსა ტუჩებს შორის.
-ეს სამი ტრაილერი მანამდეა ჩამოსულია,დღევანდელი კი საბაჟოდან უკვე დაიძრა და სადღაც ნახევარ საათში იქნება დანიშნულების ადგილზე.
-გასაგებია-ტერიტორია მოათვალიერა არჩვაძემ,რაღაც ისე არ იყო და რა ხდებოდა ამას ჯერ ვერ არკვევდა.სანდრო, ზედმატად ხელოვნური ეჩვენებოდა და თითქოს ფარული ნერვიულობა რომელიც მაინც ჰყიდიდა დაცვის უფროს ავის მომასწავლებლად ეჩვენა გიორგის.
-ის უცხოელებიც ტრაილერებს მოჰყვებიან?-ქურთუკის ჯიბეში ხელი ჩაიყო გიორგიმ და აზუზუნებულ მობილურს ხმა გაუთიშა.
-ჰო, ყველაფერი კარგადაა..-ნერვიულად გაიცინა სანდრომ და მისკენ მომავალ შავტუხა კაცის დანახვაზე სანამ კაცს შეეგებებოდა არჩვაძეს მიმართა:.-აქ დამელოდე.
-კარგი...-ზურგი აქცია სანდროს გიორგიმ და მხრით მანქანის ძარას მიყრდნობილმა ჯიბიდან ამოღებულ მობილურს დახედა.უცხო ნომერი რეკავდა და შეჩერებას არ აპირებდა.თითი სწრაფად გადაუსვა სენსორზე და თავზე კაპიუშონი წამოიფარა.
-მე ვარ.-ქალის ხმას საშინელი ნერვიულობა ეტყობოდა.
-რა ხდება?
-წამოდი მაქედან...გესმის გიორგი? სასწრაფოდ წამოდი მაქედან...ჯანდაბა,ისე არაა რასაც გეუბნებიან.გთხოვ...
-ჯანდაბა...-ყრუდ ამოილაპარაკა არჩვაძემ და ტელეფონი სწრაფად ჩაიცურა ჯიბეში.
-მშვიდობაა?!-ზურგს უკნიდან როდის მიუახლოვდა სანდრო ვერც კი გაიგო.მისი ხელის მხარზე შეხებამ შეაკრთო.
-კი...რახდება აღარ მოდიან?-საქმიანი იერი დაიბრუნა არჩვაძემ და იქაურობა ხელმეორედ დაზვერა.-გავლა მინდა და...სად ჯანდაბაშია მეტყვი?
-ეხლაა?!
- შენ დაკვეთით ფსამ? ჰო, ეხლა...-უკვე ნერვები ეშლებოდა მამაკაცს და ცოტა აკლდა მის წინ მდგარი სანდროსთვის ცხვირ პირი არ გაეერთიანებინა.ხელით მითითებული ადგილისკენ სწრაფი ნაბიჯით დაიძრა და ვერ ხედავდა მაგრამ დარწმუნებული იყო თვალებით ბურღავდა დაცვის უფროსი მიმავალს.არ გაუკვირდებოდა თავად თუ არა, ვინმეს მაინც თუ გაუგზავნიდა სათვალთვალიდ.ერთ-ერთი საწყობის უკან გაძვრა და მოშორებით მდგარი პატარა შენობისკენ გაემართა,პირდაპირ გალავანთან რომ აეშენებინათ და სავარაუდოდ ეგ იყო საპირფერეშო.მიახლოვებულმა ნაბიჯს უმატა და თეთრი კაფელით გაკეთებულ შენობაში შევიდა თუ არა სადაც შარდის საშიბელი, მწარე სუნი ტრიალებდა ეზოში საბურავების ღმუილით შემოსული მანქანების ხმაც მისწვდა მის სმენას.
-შენი დედა მოვ*ტყან, გიგაურო!-ბრაზით ამოიღრინა და უნიტაზთან კედელზე დამონტაჟებულ "ბაჩოკს" მთელი ძალით გაუქანა ფეხი.პლასტმასის “ბაჩოკი“(არ ვიცი ზუსტად რა ჰქვია) ჩატყდა და წყალი, იატაკზე ჩამოიღვარა.ჩასარეცხ მილს,რომელსაც წვრილი მართული დაჰყვებოდა საცობის ამოსაწევად, თითები ძლიერად ჩაავლო და დიდხანს წვალება არ დასჭირვებია ისე ამოგლიჯა.ის იყო ხელზე დაიხვია და კარის გასაღებად აპირებდა მისვლას, გარედან მთელი ძალით გაურკვეველი საგანი რომ მიაწყდა კარს,ვიღაც კარი გაეღო ცდილობდა, მაგრამ ამაო მცდელობის შემდეგ მისი ჩამომტვრევა განიზრახა და მთელი ძალით ეხეთქებოდა გვერდით.ის იყო კიდევ ერთხელ მიაწყდა კარს ძლიერი სხწული და შიგნიდან გაღებულმა კარმა საპირფარეშოს ოთახში შემოაგდო თავად გიგაურის დაცვის უფროსი,რომელმაც წონასწორობა დაკარგულმა ხელები ჰაერში გაასავსავა და სავარაუდოდ ძირს დაეცემოდა უკნიდან რომ არ სწვდომოდა არჩვაძე.სხეულზე მიხეთქვებულს ორივე ხელით გაშლილი მართული კისერზე მოსდო და ძლიერად დაქაჩულს ფეხებზე უკნიდან მიარტყა ფეხი,დარტყმამ მუხლებში მოხარა სანდრო და იატაკზე დაუშვა.
-შენი დედაც!-სახე წაშლოდა არჩვაძეს და იმდენად მტკივნეულად უჭერდა, სუნთქვა შეკრულ სანდროს თვალები ლამის ბუდეებიდან გადმოსცვენოდა.-რამდენი გადაგიხადა?
-რას აკეთებ,გაგიაჟდიი?!-ამოიხრიალა სანდრომ,მაგრამ წაეჭერილმა მართულმა კანი გასერა და სუნთქვა გაძნელებული მამაკაცი ახროტინდა.-კარგი,კარგიი...ოცდა ხუთი...ჯანდაბა,ვიხრჩობი...
-ფულის გამო რამხელა სპექტაკლი დადგი,საკუთარი გამზრდელი გამაცანი და თავი ისე გეჭირა თითქოს ჩემი ბედ იღბალი გადარდებდა-ზიზღით აფურთხ ბდა სიტყვებს არჩვაძე.-შენ რა ადამიანი ხარ?!
-აბა რა გეგონა?-სიმწრით ჩაეცინასავით მამაკაცს.-გიგაურისთვის ღალატი არ იცი შენ რას ნიშნავს,ტყავს გამაძრობდა.
-და ფულის გაკეთება გადაწყვიტეე?! ჰოდა ნინამ გაგყიდა...შეგიძლია ბედნიერად მოკვდე.-ნიშნის მოგებით ამოილაპარაკა მის ყურთან დახრილმა არჩვაძემ და მართული უფრო დაქაჩა,ახროტინებულს კისერზე რამდენჯერმე გადაუგრიხა და ერთიანად გაეცალა,საყრდენ გამოცლილი სანდრო უკან გადავარდა და იატაკზე ფართხალით დაეშვა, უღონოდ მომაცვარული თითებით კი ამაოდ ცდილობდა კისერზე გადაგრეხილი მართულის გახსნას.თვალმოუშორებლად უყურებდა მის ბოლო გაბრძოლებას არჩვაძე,შემდეგ ზიზღით დახედა საკუთარ,ბრაზისგან აკანკალებულ ხელებს,ნიჟარასთან სწრაფად გადაიბანა და საპირფარეშო ისეთი მშვიდი სახით დატოვა თითქოს არც არაფერი მომხდარიყო საგანგაშო.

********
საშინლად დაძაბული ნერვიულად იმტვრევდა კალთაზე დაწყობილ თითებს და ცდილობდა თავის ხელში აყვანას,მაგრამ რამდენად ახერხებდა ამას საკითხავი იყო.საწოლზე მიგდებული მისი მობილური ისევ დუმდა ფანჯრებს მიღმა კი ჩამობნელებულიყო,მთელი დღე ოთახიდან ცხვირი არ გაუყვია,სამჯერ დააიგნორა მეგობრის ზარი,არავისთან საუბრის სურვილი არ ჰქონდა,მათ შორის არც საუკეთესო დაქალთან.რაც არ უნდა ყოფილიყო ლეას კითხვები გაუჩნდებოდა, რომელზე პასუხებისთვისაც სავარაუდოდ ბოლომდე გამოწურავდა.ჯერ არ შეეძლო საკუთარ აწეწილი ცხოვრების დეტალების განხილვა,რაც არ უნდა ყოფილიყო ლეაკო ზედმეტად ფიცხი ადამიანი იყო და ერთადერთი რასაც გააკეთებდა გადაჭრით მოსთხოვდა დაუყოვნებლივ ჩაელაგებინა თავისი ნივთები და მასთან გადასულიყო.არც მშობლებთან ულაპარაკია ამ თემაზე და ნამდვილად ვერ მოახერხებდა ჯერ ჯერობით ყველაფრის სწორად ახსნას,ამიტომ ისევ ჯობდა ცოტა ხნით თავი მათგან შორს დაეჭირა. სახლში უცნაური სიჩუმე გამეფებულიყო,არ იცოდა სად წაბრძანდა მისი ბედოვლათი ქმარი და დიდად არც აინტერესებდა. დილანდელი სრულიად შემთხვევით მოსმენილი საუბრისგან ჯერ ისევ შოკი ჰქონდა,თურმე რამხელა გეგმები ჰქონია დაწყობილი ბატონ ლუკას.როგორც ყოველთვის ეხლაც ზედმეტად ცუდი ხერხებით აპირებდა არჩვაძის გზიდან ჩამოშორებას,ამაში კი ერთგული ფინია,დაცვის უფროსი სანდრო თედეევი ეხმარებოდა, რომელმაც დარწმუნებული იყო ამ მარაზმში გვარიანად მოითბო ხელი..კაცმა არ იცის რა საფასურად აპირებდა ისედაც საკუთარ ამბიციებს შეწირული ადამიანის სამუდამოდ გაჩუმებას.გეგმა კი ასეთი იყო:გიორგი არჩვაძე საწყობში უნდა მიეყვანათ მოტყუებით და იქიდან კი ისე გააქრობდნენ ვერავინ გაიგებდა მის ასავალ დასავალს.ეს ყველაფერი გულს სასწაულად ურევდა ნინა დოლიძეს,ათმაგად და ასმაგად აზიზღებდა ლუკა გიგაურს და ეხლა ზუსტად იცოდა მის გულში იმ სიყვარულის ნატამალიც კი აღარ დარჩენილიყო რაც მანამდე გააჩნდა..მისი ადგილი სასწაულად დიდი ზიზღს და იმედგაცრუებას ჩაენაცვლებინა და როგორი დამოკიდებულებაც არ უნდა ჰქონოდა არჩვაძესთან, ამ წუთს ასი პროცენტით იყო დარწმუნებული რომ დაეხმარებოდა,ყველაფერს გააკეთებდა თუნდაც მხოლოდ და მხოლოდ იმის გამო რომ როგორმე შეეჩერებინა ის მონსტრი მისი ქმრის სხეულში რომ ჩაბუდებულიყო და გზა და გზა ყველანაირ ადამიანურ გრძმობას უკლავდა სხეულის პატრონს.დარწმუნებული იყო შეძლებდა და გიგაურის საათის სიზუსტით აწყობილი გეგმას ოდნავი ბზარს მაინც გაუჩენდა....ბოლომდე თუ ვერა, სანახევროდ მაინც შეურყევდა თავმოყვერეობას და ამით აზღვევინებდა იმ წლებს, რომელიც ეხლა მის თვალში ფუჭად წყალში გადაყრილი წლები იყო...წლები,რომელმაც საშინლად ბრმა და მეამიტი ქალად აქცია.ფიქრებში ჩაძირული აივანზე გასასვლელი შუშის კარის გაწევის ხმამ გამოაფხიზლა,ფარდის მიღმა ბუნდოვნად გამოჩენილმა მაღალმა სხეულმა კი აიძულა ფეხზე წამომხტარიყო.უფრო დაიბნა,ვიდრე შიშისგან დაფრთხა.უყურებდა წარბ შეკრული როგორ გადაიწია ფარდა და გრძელ დუტში გამოწყობილი არჩვაძე გამოჩნდა.
-აქ რას აკეთებ?სულ გაგიჟდიი?!-მკლავში,სწრაფად სწვდა და ოთახის შუაგულისკენ გასწია,კარი კი მიხურა და ფარდა ისევ გადააფარა.
-ჩემს ცოლს მოვაკითხე.-მხრები აიჩეჩა უდარდელი სახით მამაკაცმა და უკვე გახდილი ქურთუკი საწოლზე მიაგდო.
-მოკეტე,მე შენი ცოლი არ ვარ.
-ნუ,კაი...ყოფილ ცოლს...-გაეცინა გიორგის და საწოლზე დაეშვა.-ჯანდაბა,არ ჩამეხუტებიი?
-რა გინდა გიორგი?!აქ რატომ ხარ...
-შენ დამირეკე...
-ხო,დაგირეკე რადგან...-ოთახში წინ და უკან დადიოდა ქალი და საუბრისას ხელებს ენერგიულად იშველიებდა.რა უნდა გაეკეთებინა ვერ ხვდებოდა,საშინლად ნერვიულობდა არჩვაძის სიახლოვეს და ამ ამოუცნობ შფოთვას ვერ ერეოდა.მთელი სხეული უცნაური შეგრძნებებისგან დასჭიმვოდა და ყელში გაჩხერილი ბურთი სუნთქვას უძნელებდა.
-მოდი ჩემთან...
-არ გინდა, ძალიან გთხოვ..აქ არ უნდა იყო.არ ვიცი სად არის ლუკა, მაგრამ აქ რომ გნახოს იცი ალბათ რაც მოხდება.
-ლუკას საქმეები აქვს, მეეჭვება დღეს მოახერხოს მოსიყვარულე ცოლთან დაბრუნება...მოდი ჩემთან,არ შეგჭამ.
-რა საქმეები,რა ხდება?!-ერთ ადგილზე შეჩერდა და თვალი -თვალში გაუყარა იდუმალი ღიმილით გაბადრულ მამაკაცს.
-დიდი გოგო გაიზრდები და გაიგებ.-ქვედა ტუჩი ღიმილით მოიქცია კბილებს შორის,წინ გადახრილმა ქალის მაჯებს ჩაავლო თითები და თავისკენ მიიზიდა.გრძნობდა ნელ-ნელა როგორ მძაფრდებოდა ქალის დამათრობელი სურნელი და პირი უშრებოდა.ისე აუდუღდა ვენებში სისხლი თავადაც ვერ გაიაზრა.შუბლით, სუნთქვა შეკრულ ქალს მუცელზე მიეყრდნო და თითებით თავხედურად შეუძვრა განიერი სვიტერის ქვეშ...შიშველი კანის შეგრძნებამ სუნთქვა დაუმძიმა,თითებიდან წამოსული ნინას სიმხურვალე კი ელვის სისწრაფით გაუვრცელდა მთელს ორგანიზმში.
-შენი დედაც...რაღაც მაგნიტივით ხარ,მინდა წასვლა მაგრამ მაინც შენკენ მექაჩები მთელი სხეულით...და რა უნდა ვუშველო ამ მდგომარეობას?-ტუჩებს ქალის სურნელოვან კანს არ აშორებდა და ნაზაად უკოცნიდა მკვრივ მუცელს.
-არ გინდა-ნერწყვი ხმაურით გადაყლაპა ქალმა და უკან გაწევას შეეცადა,თრთოდა ნინა დოლიძე.
-ხო,არ მინდა.-საჯდომზე ორივე ხელი მოხვია და მთელი ძალით დაქაჩა თავისკენ,მუხლებზე მოთავსებული კი მჭიდროდ მიიხუტა და ტუჩები შუბლზე მიაწება.-ყველაფერი კარგად იქნება..ერთი პრობლემაა შენ სად იქნები,ან მე, ეგ არ ვიცი.არ ვიცი როგორ იქნები უჩემოდ..ან, მე როგორ ვიქნები.იქნებ სისულელეა მაგრამ გაქვს რაღაც ისეთი რაც მაიძულებს ტონუსში ვიყო.იქნები ჩემთვის ნინა?
-არ გინდა...
-არაფერი არ იცვლება ხო?
ნინა მამაკაცის შუბლს მიეყრდნო შუბლით და თვალები დახუჭა.იმედან მშვიდად გრძნობდა მის სიახლოვეს თავს საუბრის უნარიც კი ერთმეოდა.
-შენი პირადი საქმე ვნახე.-ხმა გატეხილმა ამოიჩურჩულა და ქვედა ტუჩზე ნაგრძნობი არჩვაძის ცერი თითისგან დავლილი თრთოლვა, გაჭირვებით გადაყლაპული ცრემლის ბურთით დააიგნორა.
-მერე,რამე ახალი მოგცა ყველაფრის ცოდნამ?-წუთიერი დუმილის შემდეგ როგორც იქნა ჰკითხა გიორგიმ.-შეცვალა რამე ყველაფრის ცოდნამ?არაფერი არ იცვლება...სამწუხარო რეალობა, კუდში ცოფიანი ძაღლივით დამდევს და ცდილობს ჩემს დაჭერას.ყოველთვის გავრბივარ..ეხლაც გავრბივარ...შენთან გამოვიქეცი...შენ არ იქნები და ვი
რბენ ალბათ უმისამართოდ მანამ,სანამ არ დამთავრდება ჩემი პირადი ჯოჯოხეთი.
-ძალიან ვწუხვარ-თვალები არ გაუხელია დოლიძეს,ზედ მამაკაცის ტუჩებთან ჩურჩულებდა,ზედმეტად ახლოს..იმდენად ახლოს, რომ მის სიმხურვალეს შეხების გარეშეც კი გრძნობდა საკუთარ ბაგეებზე.საუბარს ამოყოლილი თბილი ჰაერი კი სასიამოვნოდ ედებოდა და ცხვირისკენ ისე მიიწევდა და უძვრენოდა ნესტოებში..სრულიად ფიტავდა ქალს.ენერგიისგან დაცლილი,უღონობის შეგრძნებით პირველად გრძნობდა ასე სუსტად თავს...იჯდა მის მუხლებზე,მის სხეულზე ტკიპასავით მიწებებული და საკუთარ გულთან არჩვაძის გულის რიტმულ ფეთქვას ითვლიდა
-ფუჭ იმედებს ვერ მოგცემ.
-შენ უკვე მაძლევ იმედს ნინა...დამირეკე,რაღაც გაიგე და დამირეკე.
-უსამართლობაა შეეწირო იმ საქმეს,რომელთანაც კავშირი არ გაქვს.არ ვიცი რას საქმიანობს საერთოდ გიგაური,არც ის ვიცი რა ჯანდაბაშია გახვეული, არც ის ვვიცი რა შეიძლება მოხდეს ყველაფრის გამოაშკარევების შემდეგ, მაგრამ... ვერ გავატარე.ვერ შევძელი ამის გატარება და ეგ არ არის იმედი გიორგი..ეგ უბრალოდ ერთი განწირული ადამიანის გაბრძოლება იყო მეორე მისნაირის დასახმარებლად.ჩვენ ორივე მსხვერპლი ვართ...სიტუაციის მსხვერპლი, ეს გვაქვს საერთო, მეტი არაფერი.
-რატომ, გიგაურის დაჩოქების სურვილიც გვაერთიანებს...-ტუჩის კუთხესთან ფრთხილად მიაწება ტუჩები არჩვაძემ და შემდეგ თავ დახრილს თვალებზეც აკოცა..ჯერ ერთზე,შემდეგ მეორეზე.-შემიძლია მადლობა გადაგიხადო შენი გაღებული მსხვერპლის გამო, მაგრამ ვფიქრობ ჩემი შენდამი დამოკიდებულება მადლობაზე მეტია პატარავ...შენ სარგებლობდი დაჩაგრული ქალის სტატუსით და შვებას ჩემთან ეძებდი,ამის თქმა არ არის საჭირო..სიტყვები არაფერში გვჭირდება, როცა ისედაც ყველაფერი ცხადია...ერთ ნავში მჯარი ორი ადამიანის ბრძოლა გადარჩენისთვის,მაგრამ მე შენგან განსხვავებით გადარჩენისთვის ბრძოლა არ მინდა...არც იმდენად კარგი ადამიანი ვარ წყენა და დამცირება დესერტივით რომ მოვინელო.შენ შეგიძლია მოინელო, გიგაურის ნაბიჭ*ვარი ფრანგული კრუასანივით და მშვიდად იზრუნო საკუთარი თავის გადასარჩენად..ვფიქრობ გამოგივა..წარმატებები.-მუხლებიდან წამოაყენა და თავადაც ადგა საწოლიდან.სანამ ქურთუკში მკლავებს გაუყრიდა, ოთახი მოათვალიერა და თაროზე მიგდებულ საქაღალდეს ჰკიდა მზერა.ქურთუკი სწრაფად ჩაიცვა და კარადასთან მისულმა საკუთარი პირადი საქმე აიღო.
-ეს, ახალს არაფერს გეტყვის.-ქალისკენ შემოტრიალდა და ერთ ადგილზე გახევებულს საქაღალდე დაანახა.-მე მკვლელი ვარ და ამას არაფერი შეცვლის.
პასუხს არ დალოდებია ისე გამოაღო ოთახის კარები და პირველი სართულისკენ გაემართა.მშვენივრად იცოდა სამზარეულოში მოფუსფუსე ორი მოსამსახურის და საძინებელში დაბნეული სახით მჯდარი დოლიძის მეტი რომ არავინ იქნებოდა სახლში.გიგაურის სახლიდან გასვლამდე ყველაფერი კარგად შეისწავლა.ისიც იცოდა გვიანობამდე რომ ვერ მობრუნდებოდა სახლის პატრონი და შესანიშნავი დრო იყო თავისი განზრახვის განსახორციელებლად,გეზი პირდაპირ კაბინეტისკენ აიღო და შიგნით შესულს არ გასჭირვებია საგულდაგულოდ გადამალული სეიფის ნახვა,არც კოდზე უფიქრია ბევრი... სწრაფად აკრიფა ოთხნიშნა კოდი და შავად ხახა დაღებულ ცეცხლგამძლე ყუთში ინტერესით შეიხედა.სამი სქელტანიანი საქაღალდე და რამდენიმე ას დოლარიანი კუპიურები შეკვრა ეწყო.საქაღალდეები გამოიღო,ფულის შეკვრები უკანვე შეყარა და სეიფის კარი დახურა.ოთახი მოათვალიერა და აუღელვებლად დატოვა იქაურობა,მთავარი კარიდან ეზოში გასულმა კი ბაღის გავლით გადაჭრა მთლიანი ეზო,გალავანში დაყენებული ერთფრთიანი კარი გაიხურა და გზის მეორე მხარეს გადასულმა, თავის დროებით საცხოვრებელს მიაშურა.
ცხოვრებაში არის მომენტები,რომლებიც განსაზღვრავენ ვინ ვართ.სად ვართ და ვისთვის, ან რატომ ვართ...მთავარია შევძლოთ ამ მომენტის დაჭერა და საჩვენოდ გამოყენება.ცხოვრებაში არის მომენტები, როდესაც აცნობიერებ...როდის,რა და რამდენად ღირებული დავკარგეთ.თვითგვემა კი ადამიანის სუსტი წერტილია და დარდი იმაზე რაც უკვე იყო და დამთავრდა,ტყუილი დროის კარგვაა და ნამდვილად აღარ დააბრუნებს უკან წარსულს.
ლუკა გიგაური,არასდროს ყოფილა სუსტი, პირიქით ყოველთვის ძლიერად წარმოედგინა საკუთარი თავი და ჩადენილ საქციელზე, რომელიც ეხლანდელი გადმოსახედიდან გაუაზრებლად გადადგმული ნაბიჯები გახლდათ, არასდროს აპირებდა დარდს.რადგან მიაჩნდა რომ მაშინ სწორედ ეს ნაბიჯები იყო სწორი.ამ ნაბიჯებმა გახადა ის რაც ყოველთვის უნდოდა ყოფილიყო და ამ წუთს როდესაც იაზრებდა სიტუაციის სიმძაფრეს შეეძლო საკუთარი თავი წიხლის ქვეშ გაეგდო და მაგრად ეცემა, ყველა გადადგმული ნაბიჯის გამო.მაშინდელმა საქციელმა ყველაზე მთავარი,ნინა დოლიძის ნდობა და სიყვარული დააკარგვინა.ნინა,ქალი რომელიც ყველთვის აგიჟებდა, დღეს მასთან იყო მაგრამ არა მისთვის.იჯდა მარტოდ მარტო ვეებერთელა კაბინეტის შუაგულში და დანამდვილებით იცოდა რომ აღარაფერი გამოსწორდებოდა.აღარაფერი, სანამ მის ცხოვრებაში იარსებებდა მესამე...ვინმე გიორგი არჩვაძე,მისი გზიდან ჩამოშორების გეგმა დღის წესრიგში ყველაზე პირველ ადგილზე იდგა და მთავარი იყო სწორი სვლა,ზუსტი გათვლა,გათვლების კეთება კი ყველაზე კარგად ლევან ამილახვარს გამოსდიოდა.რომელიც უბეში გაზრდილი გველი აღმოჩნდა და იმ ხელს დაუწყო კბენა რომელიც საარსებო ლუკმას უგდებდა.ხელს, რომელმაც იმად აქცია რაც დღეს დღეისობით იყო და სხვა გამოსავალი არ რჩებოდა გიგაურს...ან ისევ გამწყრალი ამილახვარი უნდა გადმოებირებინა თავისკენ, ან არა და ნამდვილი მეორედ მოსვლა მოეწყო ქალაქში.ამისთვის კი სანდო ხალხი და კარგი არსენალი დასჭირდებოდა.არსენალი ჰქონდა, მაგრამ სანდო ხალხი ისე შემოსძარცვოდა როგორც შემოდგომის პირს ბებერ ხეებს გამხმარი ფოთლები.
"იმ დღეს როდესაც ამილახვარმა არჩვაძის პირადი საქმე დაუდო მაგიდაზე და როგორც ყოველთვის მშვიდი სახით აცნობა:კაცი რომელიც ამ საქმეში წაადგებოდათ უკვე ნაპოვნი ჰყავდა,არ ჩასძიებია გიგაური.მშვიდად გაეცნო უვადო პატიმრობა მისჯილი კაცის პირად საქმეს და პირველი კითხვა რაც თავში დაებადა:
-შეძლებს კი გახდეს კაცი, რომელსაც შეუძლია ჩამანაცვლოს?!
-ყველაფერი შესაძლებელია.-სიგარეტს მოუკიდა ლევანმა და მის მოპორდაპირედ მოთავსებულმა გააბოლა.-35 წლის არის,კარგად გამოწრთობილი ხასიათით,უმაღლესი განათლებით და რაც მთავარია ყოფილი სპეც რაზმელი.თავდაცვის სამინისტროში კარგ თანამდებობაზე მუშაობდა, მანამ სანამ ერაყში ყოფნისას არ შეემთხვა რაღაც რაც დღემდე ბურუსით მოცულია.იქიდან დაბრუნებულს თანამდებობა ჩამოართვეს და გაასამართლეს ხუთი ადამიანის განზრახ მკვლელობისთვის...
-ვინ მოკლა?-შუბლი თავისით შეეჭმუხნა გიგაურს,აწყობდა კი ამ საქმეში მისი ჩარევაა?!
-დღემდე გაურკვეველია.-მხრები უდარდელად აიჩეჩა ამილახვარმა,სიგარეტი საფერფლეს დაასრისა და წინ გადახრილმა თვალი-თვალში გაუყარა უფროს.-შესანიშნავი კანდიდატურაა,დამიჯერე...უკეთესი არ გამოჩნდება.კაცის შვილი მომკითხავი არ ჰყავს,არც ცოლო,არც შვილები,არც მშობლები,გარე ბიძაშვილ- მამიდაშვილები და ნათლიები.თითქოს არსაიდან მოვიდა და ამ ყველაფრის დამთავრების შემდეგ იქ ცავა საიდანაც მოვიდა...ჯოჯოხეთში.
-მეტი რა ვიცით მის შესახებ?-მაინც ყოყმანობდა გიგაური.- სახლში ნინაა...-ნერვიულობისგან შესამჩნევად ათრთოლებული ხელები, გრილი ოფლით დაცვარულ შუბლზე გადაისვა ლუკამ.
-წინ ორი წელია...წარმოიდგინე რომ ეს კაცი მასალაა,ჩვენ კი ამ დაუმუშავებელი თიხისგან შედევრს შევქმნით...მწმენდავს...-იდუმალმა ღიმილმა გადაურბინა ამილახვარს სახეზე.-ნინა ჭკვიანი ქალია...საქმეს იმასთან არ დაიჭერს,ვინც იცის რომ საშიშია.-თვალები დააწვრილა ლევანმა.-თან მეც იქ ვიქნები და დიდი ჯაჭვით დავაბამ ამ ცხოველს...
-უნდა ვნახო...-საქაღალდე კიდევ ერთხელ გადაშალა გიგაურმა და ნერვიულად დახედა გაყინული თვალებით მომზირალ მამაკაცს.-არ ვენდობი.
-ნდობა საჭირო არაა...მთავარია სრული სიზუსტით ამოწმო,კუდზე დააჯდე და მისი ყველა ნაბიჯი წინასწარ გათვალო.მთავარია შენი შედევრი დადო..საათი, რომელიც ზუსტი მექანიზმით მუშაობს..წამის სიზუსტით...კონტროლი ყველაზე მთავარი იარაღია.სქელი ჯაჭვით დაბმულ ცხოველს კი ყოველთვის გააკონტროლებ,ჯიბეში დათვის დოზა დამამშვუდებელი თუ გიდევს-გაიცინა ლევანმა.-ეჭვი არ შეგეპაროთ,ტყვიას ტყვიაში ვაჯენ.
-თეს*ლი ხარ-როგორც იქნა გაიცინა გიგაურმა და სავარძლის საზურგეზე გადაწვა.-გამოყვანა ადვილად მოხერხდება?!
-ეგ, მე მომანდე..მთავარია დეპოზიტზე რამდენი დევს და ერთი ისედაც დაბრედილი კაცის გასაღებაზე უარსა არვინ იტყვის.გეგმა მზად მაქვს, მთავარია შეფის ბეჭედი.-გაიკრიჭა.-ერთი კი და კანდიდატი ჯიბეში გვიზის...ამ იდეისგან მე და შენ დედის მტყ*ვნელ ისტორიას დავწერთ.
-ამის დედაც...რამხელა ადრენალინია.-ახარხარდა გიგაური.-ეხლა მთავარია მომთვინიერებელი ვიშოვოთ და ჩემი კი, გაქვს უკვე.-ხელები ერთმანეთს გაუსვა და შემდეგ გაშლილი ხელის გული მაგიდის ზედაპირს დაარტყა.-შეგიძლია დაიწყო.
-აი,ეს უკვე მომოწონს.-ხელი, ხელს შემოჰკრა ლევანმა და სავარძლიდან წამომდგარმა მოწონების ნიშნად ცერი ასწია".
-შენი დედაც!-იღრიალა გიგაურმა და წინ მოთავსებულ საკალმეს,მთალი ძალით გაჰკრა მარჯვენა ხელი.-ნაბიჭ*ვარო ამილახვაროო!
ყველაფერი ერთი დიდი ფარსი აღმოჩნდა,ცხოველი ჯაჭვმაც ვერ დაიჭირა,ის გარეთ იყო და ანადგურებდა ყველაფერს რაც წინ ეღობებოდა.განადგურება კი შიგნიდან დაიწყო...ნინა დოლიძით და კაცმა არ იცის სადამდე გააგრძელებდა შეუჩერებლად თარეშს..რაღაც რადიკალური ზომები რომ იყო საჭირო არ უარყოფდა, ამ ზომების მისაღებად კი გიგაურის მრავალწახნაგოვანი ტვინი გამოუსადეგარი აღმოჩნდა.გეგმის დაწყობას გაქნილი ნაბი*ჭვარი სჭირდებოდა, ის კი საავადმყოფოში იწვა და დრო იყო “ბამბანერკით“ და ყვავილებით დასდგომოდა თავზე.სჭირდებოდაა..
ორივე ხელი ნერვიულად შემოიწყო თავზე გიგაურმა,მისი წლების ნაშენი ცათამბრჯენი თვალწინ ეშლებოდა ქვიშის კოშკივით...შესაძლოა,ერთ დღეს მის ნანგრევებში ისე აღმოჩენილიყო ვერც კი გაეაზრებინა.სანდრო,ერთადერთი დარჩენილი სანდო კაცი, მკვდარი იყო და მის ძვლებს სავარაუდოდ ტყეში მგლები ღრღნიდნენ.ვერ იმარჯვა ბატონმა სანდრომ,ზედმეტად სუსტი აღმოჩნდა და ისე დაამთავრა თავისი დამპალი ცხოვრება ვერც კი მიხვდა რას, ან რატო შეეწირა.უცხოლეი პარტნიორები პოლიციისგან ჩამორთმეულ კონტეინერებზე დღეს თუ ხვალ აუცილებლად მოსთხოვდნენ პასუხს,კომპანია ფსკერისკენ მიექანებოდა,არეულ-დარეულიყო სიტუაცია, ცალკე გაცოფებული აფთარივით გამოკიდებული ბადრი აფიქრებდა,მაგრამ ეს ყველაფერი ახოლსაც ვერ მივიდო მთავარ საფრთხესთან. გიორგი არჩვაძე, უნდა მოეკლათ...ამას თუ ვერავინ შესძლებდა თავად მივიდოდა და დაახლიდა ტყვიას,რა თქმა უნდა თუ მოასწრებდა.
********
ფანჯრიდან უყურებდა, როგორ დაიძრა ნელი სვლით გიგაურების ეზოდან დოლიძის კუთვნილი მანქანა და შლაგბაუმზე გადმოსულმა წამით შეანელა სვლა,მძღოლმა გაიხედ გამოიხედა და ცენტრალურ გზაზე გასულმა სიჩქარის პედალს ბოლომდე დაადგა ფეხი.ქალბატონი ნინა სადღაც მიდიოდა.გადაშლილი საქაღალდე, რომელიც ხელში ეჭირა მაგიდაზე დააგდო და საწოლზე მიგდებულ დუტში სწრაფად გაუყარა მკლავები,ტელეფონი და საფულე ჯიბეში ჩაიტენა და ნომერი სწრაფი ნაბიჯით დატოვა. გამვლელ ტაქსის ხელი გაუქნია და ნორმალურად ჩამჯდარი არ იყო ისე მიაძახა მისამართი...თამაშში უკვე დიდი ხანია იყო და გამოსვლასაც არ აპირებდა.ან ფინიშამდე გავიდოდა, ან არადა დრო უჩვენებდა.გიგაურის სახლიდან წამოღებულ საქაღალდეებში იმდენი კომპრომატები იყო ბატონ ლუკაზე, ხელის გაუნძრევლად შეეძლო მისი ჩაძირვა,მაგრამ მისი ესე ჩაძირვა არ ხიბლავდა, რადგან ბუნებით ზედმეტად აზარტული იყო და ეხლა რომ უყურებდა სიტუაციას, ადრენალინი უარესად უმძაგრედებოდა.ლუკა არ იყო ამ თამაშში ყველაზე საშიში "გეიმერი" არც ამილახვარი იყო დიდი პრობლემა,ერთადერთი ინტერესის ობიექტი ამ ყველაფერში ნინა იყო მისთვის,ქალი რომელიც წესით ამხელა ინფორმაციის გაგების შემდეგ უკანმოუხედავად უნდა გაქცეულიყო ყოფილი ქმრის სახლუდან. ისევ იქ იყო,ზედმეტად მშვიდად და მისდა გასაკვირად ეხმარებოდა, მაგრამ ეს ყველაფერი ნამდვილად არ იყო მისი გადარჩენისთვის გაწეული დახმარება.ქალბატონი ნინა, არც ისეთი გულუბრყვილო და საცოდავი გახლდათ როგორც ერთი შეხედვით ჩანდა და ამ თამაშშიც ისე იყო ჩართული თითოქსდა შეუმჩნევლად, მაგრამ არჩვაძის დაკვირვებულ თვალს მაინც არაფერი გამოეპარებოდა.პირველ რიგში რისი გარკვევაც სურდა გიორგის, ის იყო გაეგო ნინას რა სურდა...დანარჩენს კი თანამინდევრობით მოაგვარებდა.იცოდა,ასი პროცენტით იყო დარწმუნებული სანდროს მოკვლის გამო პასუხს არავინ მოსთხოვდა,საწყობში მის დატოვებულ ნაგავს გიგაური გაიტანდა.რადგან მათ შორის ვიზუალური, თითქმის ას პროცენტიანი მსგავსება ამ სიტუაციაში მხოლოდ და მხოლოდ არჩვაძის წისქვილზე ასხამდა წყალს.იცოდა ერთი ხელის გაქნევა და ისე აჰკიდებდა გიგაურს თავის ჩადენილ ყველა საშინელებას შენი მოწონებული.როგორც ასეთი, გიორგი არჩვაძე ქეყნიერებაზე უკვე ორ წელზე მეტი იყო აღარ არსებობდა,მოკვდა.არსებობდა ერთი ლუკა გიგაური, ორი სხეულით და ერთმანეთის შარში გახვევა თუ შეეძლოთ, ეს მხოლოდ გიორგის თუ გამოუვიდოდა იდეალურად..."ჩაიდინე რაც გინდა,არსებობს ადამიანი რომელსაც, ყველა შენს ჩადენილ საქციელზე პასუხი მოეთხოვება" ყოველთვის ეცინებოდა ამაზე...პატარა ბავშვივით იყო, რომელიც აფუჭებს ყველაფერს რადგან პასუხი მის უფროს ძმას მოეთხოვება.ამ დიდი თამაშის ყველა მონაწილეს, ერთი მთავარი ათვლის წერტილი ჰქონდათ..თამაშის შემქმნელი და ორგანიზატორი ლევან ამილახვარი.ლუკას თუ გიორგის მოშორება უნდოდა ამისთვის ამილახვარი უნდა გადაებირებინა.მაგრამ თუ ლევანი,არჩვაძის ხელში იქნებოდა,გიგაური ამ შემთხვევაში სრულიად უფუნქციო იქნებოდა,თამაშგარე მდგომარეობაში.აი,ეს იყო მთავარი.ზუსტი გათვლები, რომელიც არჩვაძეს ყოველთვის გიგაურზე ერთი ნაბიჯით წინ ამყოფებდა.

*********


ტაქსიდან საავადმყოფოს ეზოსთან გადმოვიდა,მძღოლს ფული გაუწოდა და სწრაფი ნაბიჯით დაიძრა უკანა შესასვლელისკენ,კარი უხმაუროდ გააღო და ჩაბნელებულ კიბეებზე სირბილით დაიწყო სვლა,ის იყო დერეფანში გავიდა და ტრამვატოლოგიური განყოფილებისკენ აპირებდა წასვლას,ზედმეტად ნაცნობი ხმა რომ მისწვდა მის სმენას და აიძულა შეჩერებულიყო.
-სად ჯანდაბაში აბა?! რა გინდათ მითხრათ, რომ ესე უცებ თვალსა და ხელს შუა გაქრა დამტვრეული კაციი?!-ღრიალებდა გიგაური.
-ბატონო ლუკა...-დმნაშავის ხმით იმართლებდა თავს მთავარი ექიმი.აქ უკვე აღარაფერი ესაქმებოდა,აშკარა იყო ამილახვარი საავადმყოფოს ტერიტორიაზე აღარ იმყოფებოდა და სჯობდა თავადაც სწრაფად გასცლოდა იქაურობას.ის იყო კიბისკენ შებრუნება გადაწყვიტა, მოულოდნელობისგან ლამის ყბა რომ ჩამოუვარდა.ორ ფრთიანი კარი ბოლომდე მოფრიალდა და ნინა დოლიძე სირბილით დაიძრა კიბეებისკენ.აშკარა იყო რაღაცას გაურბოდა ქალი და ცდილობდა სწრაფად გასცლოდა იქაურობას. არჩვაძეს არ დაუწყია გარკვევა რას აკეთებდა ამ შუქღამეს ნინა საავადმყოფოში, კიბეზე ჩაასწრო და კარებიდან გასული იქვე შეჩერდა.სულ რამდენიმე წუთში კი კარი მოფრიალდა და ნინას სუსტი სხეული მოსწყდა ზღურბლს, მაგრამ შორს წასვლა ვერ მოასწრო.კართან მდგარი გიორგის ხელებმა თითქმის ჰაერიდან მოხნა,უკან დაითრია და დამფრთხალს რომ არ ეკივლა, ცალი ხელი პირზე აფარა.უკან სვლით დაიძრა და განათებული მხრიდან ეზოს ჩაბნელებული ადგილისკენ წაიყვანა.შეშინებული დოლიძე ფართხალებდა და მისი ხელებიდან თავის დახსნას ცდილიბდა, მაგრამ მამაკაცის ძლიერ ხელებს მჭიდროდ ჰყავდა შებოჭილი და გასაქანს არ აძლევდა.
-მშვიდად,მშვიდად...-ნაცნობი ხმის გაგებაზე ერთიანად არ დამშვიდებულა ქალი,მაგრამ შედარებით მოდუნდა და ფართხალს მორჩა.-ეხლა ხელს გაგიშვებ და იმედია არ იკივლებ.
პასუხს არ დალოდებია ისე შეუშვა ხელები და მისკენ შებრუნებული,გაცეცხლებული ქალის დასახვედრად მოემზადა, მაგრამ ნინა ადგილიდან არ განძრეულა, გაოცებული უყურებდა და ხმის ამიღებას არ ჩქარობდა.
-რა?!-იფეთქა მისი სიჩუმით ნერვებ მოშლილმა არჩვაძემ.-აქ რა დედისტყვნას აკეთებ?!
-შენ რას აკეთებ აქ?-ვალში არ დარჩენილა ნინა.
-მისმინე ნინა.-ხელი გამაფრთხილებლად მიუტანა ცხვირთან და ყბის ძვლები დაეჭიმა.-არ ვიცი რა ჯანდაბას აპირებ,რა გიტრიალებს ვაბშე მაგ თავში,მაგრამ შენთვისვე ჯობია შეეშვა აქეთ-იქით წანწალს და ცხვირის იქ ჩაყოფას სადაც არაფერი გესაქმება,უბრალოდ ჩაალაგო წყეული ჩემოდანი და დაახვიო აქდან..იცი ვინ იყო იქ, ზემოთ?!
-კი,ლუკა.-მხრები აიჩეჩა ქალმა.
-ფუ, შენი...-უმისამართოდ შეიკურთხა გიორგიმ და ქალს მიუახლოვდა.-არ გინდა რაა...აი,ვაბშე არაფერში გჭირდება შენს თავს ვფიცავარ.
-შენ რას აკეთებ აქ,რატომ არ მეუბნები?-მისი სიტყვები დააიგნორა ქალმა და თავად გადავია შეტევაზე.
-იმას,რასაც შენ...ლევანის ნახვას ვაპირებდი.-მხრები აიჩეჩა გიორგიმ.
-რატომ?
-ჩემი გარე ბიძაშვილია...რა რატომ. ნინა?! ეხლა ჩემზე კი არა შენზე ვლაპარაკობთ...რას აკეთებ აქ? რას ეძებ? რა გინდა? რატომ არ ცდილობ ამ ყველაფერს გაერიდო? -და ამას ვინ მეუბნება?!-აღშფოთდა დოლიძე-შენ ვერ მიმითითებ რა გავაკეთო და რა არა.
-არ მოგცემ უფლებას იქ იძვრომიალო სადაც არაფერი გეკითხება!-მკლავში სწვდა ქალს და თავისკენ დაითრია.-წადი სახლში!
-ხელი გამიშვი...-მხარი უხეშად აიქნია ნინამ და მისი თითებიდან მკლავის განთავისუფლებას შეეცადა, მაგრამ თითები უფრო ძლიერად ჩაეჭიდა და კიდევ მიიზიდა.
-შენ ვერაფერს მიბრძანებ,იმას გავაკეთებ რაც სწორად მიმაჩნია.გამიშვი ხელი.
-ნუ ცდილობ მაგარი გოგოს როლი მოირგო,ამ დროს ვაბშე არ გიხდება.რას ეძებ?!
-რას იზამ,მეც მომკლავ თუ არ გავითვალისწინებ შენს რჩევებს?! ან იქნებ მუქარებს?!-ნიშნის მოგებით ჩააცქერდა სახეში ქალი და არ გამოჰპარვია მამაკაცის დაჭიმული ყბის ძვლები.
-და მე გემუქრებიი?!-ყბებში ჩაავლო თითები გიორგიმ და სახე ახლოს მიუტანა.-აშკარად მართლა გეშლები შენს ნაბი*ჭვარ ქმარში.უბრალიდ განზე გადექი,თუ არ გინდა ამ აყალ მაყალში შენც გამოჰკრა რამე არასასიამოვნოს ხელი...ეს ჩემი რჩევაა ძვირფასო.რჩევა და მეტი არაფერი.ეხლა კი ჩაჯექი შენს წყეულ მანქანაში და დაბრუნდი სახლში,მოირგე საყვარელი ცოლის ნიღაბი,ან რავიცი თავით ისევ სილაში ჩაეფალი,რა ჯანდაბაც გინდა ის გააკეთე.უბრალოდ თავი გადაირჩინე ნინა,ამ სიტუაციაში ერთადერთი გამოსავალი ეს არის..მეტი არაფერი.
-ლევანი სად არის?-თვალი არ მოუშორებია არჩვაძის თვალებისთვის.
-არ ვიცი...
-რა იცის ისეთი რის გამოც შეიძლება გამქრალიყო?
-პატარა გამომძიებელი.-გაეცინა გიორგის და ქალს შუბლზე შუბლით დაეყრდნო.-ლევანი მოსიარულე არქივია,თუ გინდა რამე გაიგო მაგ ნაბიჭ*ვარს ტყავი უნდა გააძრო...ჰოდა აშკარად ვიღაც ჩვენზე სწრაფი აღმოჩნდა და ცხვირ წინ აგვაცალა...აი, სიმართლე.
-ლუკაც მის გამოა აქ?
-ხო, აბა რომ სცოდნოდა მოდიოდი პაემანს დავარქმევდი თქვენს შეხვედრას...ჯანდაბა,ორმაგი პაემანი-ისევ გაეცინა-ერთი ქალი, რომელიც ერთი სახის ორ ნაბიჭ*ვარს გვაგიჟებს.სახლში წადი პატარავ...
-და შენ?-საკუთარ სახეზე მოხვეული არჩვაძის გაშლილი ხელისგული, მხარსა და ლოყას შორის ინსტიქტურად მოიქცია ქალმა და შუბლზე ნაგრძნობი არჩვაძის ცხელი ტუჩებისგან თვალები მისდაუნებურად დაეხუჭა.
-ჩემი საქმე შენ აღარ გეხება...აკრძალულ ზონაში გადადიხარ.-შუბლზე კიდევ ერთხელ აკოცა და ერთიანად მოშორდა ქალს.-სახლში წადი!
*********
მოზრდილ ოთახში სულ რამდენიმე ნივთი იდგა.ერთი მცირე ზომის მაგიდა, ორიცალი ჩალის სკამი და დაბალი ტუმბო, რომელზეც გასული წლების გაზეთები გაეშალათ და ზედ ძეხვის და პურის ნარჩენები ეწყო.იქვე იდო ნახევრაც ცარიელი ლუდის ორი პოლიეთილენის ჭიქა და არყის ცარიელი ბოთლი.ოთახში როგორც სჩანს სარემონტო სამუშაოები ჯერ არ დამთავრებულიყო და საღებავის სუნი ტრიალებდა.შუაგულში მდგარ ძველებურ, გასაშლელ დივანზე იჯდა.ზურგთან კი დიდი მუთაქა ჩაედოთ შელახული გადასაკრავით.ნაავადმყოფარს რამდენიმე კილოგრამის დაკლების შემდეგ თვალის უპეები ჩასცვენოდა,ცხვირი უფრო გრძელი მოუჩანდა და წვერიც მოუვლელი და შესასწორებელი ჰქონდა.ირონიულად იღიმოდა და წინ შეკრული წარბებით მჯდარ მამაკაცს თვალს არ აშორებდა, რომელიც სიგარეტს ეწეოდა და ოთახში ისედაც დამძიმებულ ჰაერს უარესად ამძიმებდა.
-გამარჯობა ლევან!.მიხარია შენი ნახვა.-გაიღიმა სიგარეტიანმა.
-დახვედრაც ესეთი უნდა.-ჩაიცინა ამილახვარმა და ერთი ღერი სიგარეტის გამოსართმევად ჯანმრთელი ხელი გაიწოდა.
-პატრონის ერთგული ფინია იყავი და რა დაუშავე გიგაურს ესე რომ გაგამათრახა?!-გაიცინა მამაკაცმა და სიგარეტი მიაწოდა, როდესაც ღერი ტუჩებს შორის მოიქცია ლევანმა,გადაიხარა და მოუკიდა.
-შენ რა დუაშავე გიგაურს,შენც ხომ ერთგული იყავი?-გაეცინა ლევანს-მაგრამ დღეს ტრა*კში ხარ...ჩემი საქმეც ესეა.მეტი მოვინდომე,ხო გაგიგია მადა ჭამაში მოდისო.
-მაინც მიკვირს.-მხრები აიჩეჩა მამაკაცმა.
-ეხ ჩემო ბადრი, ისეთი დრო მოვიდა ძაღლი პატრონს ვერ სცნობს...და მე რატომ ვარ ჩემი პალატის მაგივრად აქ,მაგ თემაზე როდის დავილაპარაკებთ?!
-სად გვეჩქარება?! მეგობრულად ვსაუბრობთ...
-ჩვენ მეგობრები არასდროს ვყოფილვართ..რა ხდება?! გაიგე გიგაურსა და ამილახვარს შორის შავმა კატამ გაირბინაო და გადაწყვიტე ინფორმაციის დაცინცვლის მიზნით "პრაგულკაზე" წაგეყვანეე?!მაგრამ ის დაგავიწყდა ალბათ ერთ ლიგაში არასდროს რომ გვითამაშია და რატომ ხარ დარწმუნებული რომ შენს მხარეს გადმოვალ?!
-ფაქტი სახეზეა.-მხრები ისევ აიჩეჩა ბადრიმ და თაბაშირიან ფეხებზე მიუთითა.-წესით უნდა გინდოდეს ამაზე ვიღაცამ...ნუ კერძოდ გიგაურმა, პასრუხი საკადრისად აგოს...ჩვენ ერთ ლიგაში არ გვითამაშია მაგრამ ერთნაირები ვართ...არ გვიყვარს დაჩაგრულის პოზიციაში ყოფნა.
-ანუ შენ თვლი რომ მეც შენსავით ახვ*არი ვარ?!-ცინიკურად აღნიშნა ლევანმა.-და შენ თუ გიგაურს შუბლში დააჭედებ ტყვიას, აქედან მოგებული მე რანაირად გამოვდივარ?!
-შენ დააჭედე.-ხელები ფართოდ გაშალა ბადრიმ და კეთილი ჯამბაზივით გაიკრიჭა.
-ეგ, უკვე სხვა თემაა...მაგრამ აქ ერთი პრობლემაა.-ღრმად ამოიოხრა ამილახვარმა.
-რა პრობლემა.
-ორი გიგაურია...ნუ ორი ადამიანი, ერთი და იგივე გარეგნობით,სახელით და გვარით...
-რა?!
-ჰოო...ლუკა გიგაური არის ორი ადამიანია.მაგალითად ვინც შენ სამსახურში მიგიღო და ვინც იქიდან გაგაჯმევინა.აბა, რომლის დაბრედვა უფრო გაწყობს?!
-რას ატრ*აკებ?!- სიბრაზისგან ყბის ძვლები დაეჭიმა ბადრის.ეგონა ამილახვარი, რომელიც ზედმეტად სერიოზული სახით იჯდა და წარბსაც არ იხრიდა ჩვეულებრივად საცინად იგდებდა,სისხლმა საფეთქლებთან აასხა ისედაც ფსიხ ბადრის და თავს ძლივს აკონტროლებდა: არ მივარდნოდა და კისერი არ მოეგრიხა ლევან ამილახვარისთვის.
-მაგრამ ამ ორს ერთი რამ აერთიანებს.-ორაზროვნად გაიღიმა ამილახვარმა და თვალები უცნაურად აუციმციმდა 
-რა?
-ქალი...ერთი ქალი.-ზიზღით გაიცინა ლევანმა და სიგარეტის ნამწვი იატაკზე დააგდო, რომელსაც ბადრიმ დაადგა ფეხი და ფეხსაცმლის ცხვირით გასრისა.
-რომელი ქალი?
-თუ მათზე შურისძიება გინდა, ნინა დოლიძეთი დაიწყე.-ბოროტად გამოსცრა ლევანმა და თვალი -თვალში გაუყარა გაოგნებულ ბადრის, რომელსაც რაღაცის სათქმელად პირი გაღებული დარჩა,შემდეგ კი თითქოს აზრზე მოეგოვო უკან გადავარდა და კედლისკენ გაცოცდა.მასზე მიჩერებულ ლევან ამილახვარს, შუბლზე პატარა, წითელი ნახვრეტი გასჩენოდა რომლიდანაც ბლანტი სითხე მოჟონავდა და ნახევარ სახეს უსერავდა.თვალები გაეყინა ამილახვარს,გაეცრიცა და ზედმეტად გამორეცხილი გაუხდა,თავმა წინ გადმოიწია და კისერზე უღონოდ დაეკიდა,ლევან ამილახვარს ისე დაესრულებინა თავისი ცხოვრება ვერც კი მიმხვდარიყო.გაფართოებული თვალებით უყურებდა ბადრი ალასანია მის წინ გარდაცვლილ მამაკაცს და რატომღაც ელოდა მისი მისამართით ნასროლ მორიგ ტყვიას, რომელიც აგვიანებდა.ცოტა ხნით კიდევ მოიცადა, შემდეგ კი თვალების ცეცებით დაიწყო ოთახის თვალიერება.ოთახის ერთადერთ ვეებერთელა ფანჯრის შუშას პატარა ნახვრეტი გასჩენოდა,მთელი ინერციით დაჯახებულ ტყვიას შუშაში გაევლო და მიზანს არ ასცდენოდა.იატაკიდან წამოდგომა და მკვლელის,ან სროლის რადიუსის ძებნას არ აპირებდა ბადრი,ერთი სული ჰქონდა იქაურობას უკანმოუხედავად გასცლოდა.დანარჩენს კი დრო აჩვენებდა.

*** ორი საათით ადრე:

სავადმყოფოს შენობიდან გამოსულმა გიგაურმა, გეზი საკუთარი მანქანისკენ აიღო,საჭის მხარეს კარი ლამის გმოგლიჯა და სავარძელში მოთავსებულმა მთელი ძალით მიიჯახუნა.ჯიბიდან ტელეფონი ამოაძვრინა და სანამ ძრავს ჩართავდა მილიონჯერ დარეკილ ნომერზე, მილიონ მეერთედ დარეკა.დიდხანს არ დალოდებია მალევე უპასუხეს.
-ბადრი ალასანია და მისი აფთრები.-გასაღები გადაატრიალა და ძრავი ჩართო.
-საიდან იცი?!
-მე ბევრი რამ ვიცი...მიხედე,თუ არ გინდა რომ შარში გავეხვიოთ შენც და მეც.
ხაზის მეორე ბოლოს პასუხი აღარ გაუციათ ისე გათიშეს ტელეფონი.ლუკამ მანქანა გზაზე გაიყვანა და ტელეფონზე ხელახლა დარეკა.
-გამარჯობა ბატონო ლუკა,რამ შეგაწუხათ?-მამაკაცს ოდნავ ჩახლეჩილი ხმა ჰქონდა.
-ნახევარ საათში კუს ტბის გადასახვევთან დამხვდი,საქმე მაქვს შენთვის.-პასუხისთვის აღარ მოუსმინა ისე გათიშა ტელეფონი და ტორპედოზე უდიერად მიაგდო. ბადრი ალასანია, არასდროს ყოფილა მისთვის გადაუჭრელი პროვლემა და დარწმუნებული იყო, ამბიციებს დამონებული ალასანია, არც იმდენად ჭკვიანთა კატეგორიას მიეკუთვნებოდა კარგად გაწერილი,იდეალურამდე დაყვანილი გეგმით რომ ემოქმედა.ფიცხი ბადრი, სიტუაციიდან გამომდინარე ყოველთვის ცხელ გულზე იღებდა გადაწყვეტილებას, მიუხედავად იმისა დარწმუნებით არ იცოდა სწორ ნაბიჯებს დგამდა თუ არა მაინც რქებით ცდილობდა მიწოლას.ხშირად მისი ამ ხასიათს გამო შარშიც ეხვეოდა,მაგრამ ჰყავდა მიმდევრები რომელნიც გმირულად მიათრევდნენ ფრონტის წინა ხაზიდან სანგრისკენ.გიგაური საკუთარი ხუთი თითივით იცნობდა ერთ დროს მის არმიაში მებრძოლ ალასანიას და მისი ხელში ჩაგდებაც არ იყო მისთვის ზედმეტად დიდი პრობლემა,ბოლოსთვის ინახავდა რადგან ბადრი მღვრიე წყალში მოცურავე ლიფსიტა უფრო იყო ვიდრე ის თევზი ვისი დაჭერაც უფრო პრიორიტეტს წარმოადგენდა და გიგაური დარწმუნებული იყო წყლის ნაკადს სწორედ მისკენ მოჰყავდა,ეხლა მთავარი იყო ბადე ბოლომდე გადაეჭიმა.კუს ტბის ასახვევთან მისულმა ჩიხში გაჩერებული "ტოიოტას" მარკის მანქანის დანახვაზე კმაყოფილს ჩაეღიმა,საკუთარი მანქანა ტოიოტას გვერდით გააჩერა,ძრავი გამორთო და გადმოსვლამდე ერთ ღერს მოუკიდა.მანქანასთან მაღალი,წელში ოდნავ მოხრილი შუა ხნის მამაკაცი ელოდებოდა,რომელიც თითებს ნერვიულად იმტვრევდა, მის დანახვაზე კი შვებით ამოისუნთქა და შეეგება.
-სად ჯანდაბაში ხარ, ამის დედაც? ნახევარ საათშიო და უკვე ორმოცი წუთია გელოდები.-შეუღრინა მშვიდი სახით მომზირალ გიგაურს, რომელსაც სახეზე,მიუხედავად გარე განათების ცუდი შუქისა მაინც გარკვევით ეტყობოდა ირონიული გამომეტყველება.
-წუთებს მითვლით, ბატონო მალხაზ?!-ჩაეცინა გიგაურს და ღრმად ჩასუნთქული კვმალი შორს გააგზავნა.-როგორც მახსოვს, ჩვენ ორიდან ანაზღაურებას მე გიხდი და არა შენ.
-ვმუშაობ,დიდი ხნით არ შემიძლია გამოსვლა.-ბრაზი მოთოკა ზემოდ ხსენებულმა მალხაზმა.
-შენს განყოფილებაში რა ხდება?ისევ ნაჟიმში ჰყავხარ შენს ყვ*ერ უფროს?!-ჩაეცინა გიგაურს და მანქანის ძარას ზურგით მიეყრდნო,წინ გამოშლილი ფეხები ერთმანეთზე გადაიჯვარედინა და ოდნავ გვერდით გადახრილი თავით დააკვირდა სახეზე წამოწითლებულ კაცს.-დრო მოვიდა, რაღაც ღირებული შენც გააკეთო ჩემთვის.
-არ შემიძლია.-უკან დახევა სცადა მალხაზმა.
-უარს როდის მერე ამბობს მალხაზ კაკულია, რამდენიმე შეკვრა მწვანეების ჯიბეში ჩადებაზე?-სიგარეტის ნახევრად ჩამწვარი ღერი მიწაზე მოისროლა გიგაურმა,მანქანის ძარას მოშორდა და კაკულიასთან მიახლოვებული სახეში გამომცდელად ჩააცქერდა.-მისმინე ბიჭო,წლებია ჩემი ხელიდან ჭამ საკენკს...იქნებ დროა ტრა*კი შენც გაატოკო?! დოლარები ხეზე არ ასხია ძმაო,ფული გინდა? ჩემთან მუშაობას აპირებ?! დასაქმებული ხარ,ფული გაქვს,სანაცვლოდ კი მე როგორც მოვისურვებ ისე იქნება...ამიტომ, ტრა*კის თამაშს მორჩი და თუ საჭირო გახდა შარვალ ჩახდილიც კი დაიბრუნებ ქვეყნის ტერიტორიებს, იმიტომ რომ მე ესე მინდა...
-არ გამოვა-ყრუდ ამოიხრიალა კაკულიამ.-ისედაც იმ ნაბიჭ*ვარს თვალში არ მოვდივარ,უმუშევარი დავრჩები...პატარა არასწორი მოქმედება და ტრა*კში ვარ..გესმის რა ხდებაა?!
-ჰოდა იქნებ დროა იმ ახვა*რს შენც ჩაუ*დო?!-ხმას აუწი გიგაურმა და სახე ბრაზისგან გაეყინა.-როდემდე აპირებ რიგითი პოლიციელის სახელით ყოფნას? ვაბშე არ გაქვს ამბიციაა ამის დედაც...იქნებ დროა შენც დაარტყა მაგიდაზე ხელი და თქვა სათქმელი?! უფროსი არ მოგწონს? კუდზე გაზის? ჰოდა მაგის დედაც...ვფიქრობ პიჯაკი და მოზრდილი კაბინეტი შენც მოგიხდება.-ხელები ფართოდ გაშალა გიგაურმა და გაიცინა.-ეს საქმე მარტო ჩემთვის არ კეთდება,მისმინე მალხაზ.-ღრმად ჩაისუნთქა და წამით თვალები დახუჭა ლუკამ.-შენთვის რამე მომიტყუებიაა?!
-რა?-მის კითხვაზე კაკულია სასწაულად დაიბნა.
-რა და შენთვის რამე მომიტყუებიააა... აამის დედაც?
-არა-კისერში ნერწყვი ხმაურით გადაგორა კაკულიამ.-არ მოგიტყუებია.-მეტი დამაჯერებლობისთვის გაიმეორა
-ჰოდა არც ეხლა გატყუებ...იცი სექსსა და სიყვარულს შორის რა განსხვავებაა?!სიყვარული გვძაბავს,სექსი კი დაძაბულობას გვიხსნის.-გაეცინა გიგაურს.-მოვ*ტყნათ ეგ ნაბიჭ*ვარი შენი უფროსი...ხვალ საღამოს ხუთ საათზე,ჩემი საწყობებიდან ხუთი ტრაილერი გამოვა,დიდი რაოდენობით დაფასოებული წამლის პარტია გააქვთ შუა აზიაში.სპეც ოპერაცია სჭირდება და ამ კონტეინერების დაკავება.
-რა?!-ყბა ჩამოუვარდა კაკულიას -მთავაზობ შენი ტვირთი დავაკავოო?!
-გთავაზობ ტვირთი დააკავო, რომელსაც შუა აზიაში ელოდებიან და რომელიც მილიონები ღირს.ერთი დიდი სპეც ოპერაცია,ინსტრუქციებს მე მოგაწვდი...მისმინე მალხაზ.-გაოგნებულ მამაკაცს მხარზე ძლიერად დაარტყა ხელი და გამოაფხიზლა.-ეს შენი შანსია, ბოლოს და ბოლოს შენი სიტყვა თქვა ქართულ ძალოვან სტრუქტურებში,დაგაწინაურებენ,მადლობას გამოგიცხადებენ და ჩემი ვალიც აღარ გექნება.იმედი მაქვს შევთანხმდით.
-კარგი...კარგი...-ჯერ ისევ დაბნეული იყო მალხაზ კაკულია.გაოგნებული სახით უყურებდა ზედმეტად მშვიდად მყოფ გიგაურს, რომელმაც სულ რაღაც წუთების წინ საკუთარი მილიონების წყალში გადაყრა ისე გადაწყვიტა წარბი არ შერხევია.
-შეგიძლია დაბრუნდე შენს განყოფილებაში და უფროს ახარო, რომ შენმა საიდუმლო აგენტმა ინფორმაცია მოგაწოდა ხვალინდელი ტვირთის გატანის ამბავზე და დროა მზადებას შეუდგეთ...
-კარგი...
-დაგირეკავ.-მხარზე ისევ მიარტყა ხელი გიგაურმა და საკუთარი მანქანისკენ აუჩქარებლად გაემართა.

"ლევან ამილახვარის სიკვდილიდან ათი წუთის შემდეგ":
კედელთან ჩაცუცქულმა ალასანიამ როგორც იქნა მოაშორა გაყინული მზერა ამილახვრის უსულო სხეულს,სახეზე ორივე ხელი ჩამოისვა და ფეხზე წამომხტარი გიჟივით ეცა კარს,გამოგლიჯა და კიბეებზე თავპირის მტვრევით ჩასულმა, სადარბაზოსთან შეფეთებული დაცავსთვის ყურადღება არ მიუქცევია,პირდაპირ კორსუსის ეზოში გააჭრა და შეშლილივით დაიწყო მიმდებარე ტერიტორიის თვალიერება.
-რა ხდება?-მისი ამ საქციელით გაოგნებული ბიჭები, ხმის ამოღებას ვერ ახერხებდნენ.უყურებდნენ ალასანიას, რომელიც ნელ-ნელა მოდიოდა აზრზე,გაოგნებას და შიშს ბრაზი და მრისხანება ანაცვლებდა.
-მოკლეს,ლევანი მოკლეს... ამათი დედაც...სად ჯანდაბიდან ესროლეს?მოძებნეთ ეგ ნაბიჭ*ვრები!-იღრიალა დაჭრილი ცხოველივით და ქუჩაში პირველი გავარდა.ასიოდე მეტრში 16 სართულიანი კორპუსის სადარბაზოდან გამოსულ მაღალ სხეულს ჰკიდა თუ არა თვალი,რომელიც ქურთუკის ჯიბეებში ხელებ ჩაწყობილი მიიწევდა წინ. მისი მიმართულებით გაიჭრა.-დაიჭირეთ,ისაა მაგის დედაც!
უკან მიყოლილ ბიჭებს უყვიროდა და პირველი გარბოდა მიმავალი მამაკაცისკენ, რომელიც თითქოს მისდა გასაკვირად ნაბიჯს არ უჩქარებდა.შემდეგ კი ისე გაქრა შუა გზიდან ცამ ჩაყლაპა თუ მიწამ არავის დაუნახია.
*********
ნამდვილი მარტობაა, როცა ღამით საკუთარ თავს ესაუბრები და მაინც ვერ გიგებენ.საკუთარი თავიც ვერ ხვდება რას ითხოვ და რა გინდა ამ ცხოვრებისგან.ამღვრეულ ფიქრებს ვეღარ ალაგებს შენი გონება და თითქოს ბოიკოტს გიცხედებს ესეა უმოქმედოდ გაჩერებული, შენ კი ეს ყველაფერი გაგიჟებს.გულს, სისხლძარღვებში მდუღარე სისხლი ორჯერ მეტი სიჩქარით მიეწოდება და წყალსაქაჩის ფუნქცია დაკისრებული სხეულის მთავარი ორგანო, გასაოცარი ბაგა ბუგით გამცნობს რაღაც რომ ვერ გაქვს წესრიგში.ამ დროს რა შეგიძლია?! არაფერი..საერთოდ არაფერი არ შეგიძლია და გგონია სადაცაა დასრულდება შენი არეულ დარეული ცხოვრება...გული გწყდება, რადგან ამ გაურკვევლობაში დასასრული ისეთივე დაუკმაყოფილების გრძნობას გიტოვებს, როგორც დესერტის ზედმეტად პატარა ნაჭერი,ერთ ლუკმად რომ არ გეყო და მისმა გემომ ისე მოგხიბლა კიდევ გინდა...დესერტის პატარა ნაჭერია ცხოვრებაც და რაც უფრო მალე შეჭამ,მით მეტად გწყდება გული,გინდა გამოიზოგო,გინდა დიდხანს გეყოს..დიდხანს გაგყვეს მისი არამქვეყნიურად გემრიელი არომატი,მაგრამ..თავდება.
ვერც კი მიხვდა ნინა დოლიძე საკუთარ თავთან ჭიდილში რამხელა დრო გასულიყო,არც ლოყებზე ერთი მეორის თანამიმდევრობით დაგორებული მარილიანი წყლის ბურთულები უგრძვნია.ცხვირის წვერი ეწვიდა და ამომჯდარ გულს ვეღარ აჩერებდა.საათის ისრები ღამის სამ საათს აჩვენებდა...დიდი დრო გასულიყო საავადმყოფოდან დაბრუნების შემდეგ და ისევ იმ პოზაში იჯდა.შუბლი ისევ უხურდა, არჩვაძის ტუჩების შეხებისგან და თავის ფიქრების ნახევარზე მეტი მის ირგვლივ რომ ტრიალებდა ვერც მაგას არკვევდა.გიგაური ჯერ არ დაბრუნებულიყო სახლში,სასტუმრო ოთახი ისევ ჩაბნელებული იყო,არც ერთ დამხმარე ქალს არ გამოუჩენია ინიციატივა სიბნელეში მჯადრი ქალბატონისთვის შუქი რომ აენთო.არც ეგ ადარდებდა ნინას.აზრზე სასტუმროს ფოიეში მიმავალი მოვიდა,ნაცნობი ნომრის კარებთან.აკანკალებული თითებით დასწია სახელური და დაკეტილი კარის გამო თითქოსდა მისი მთელი სხეული იმედ გაცრუების დიდმა ტალღამ მოიცვა.მაგრამ მიუხედავად ამხელა იმედ გაცრუებისა,სადღაც გულის სიღრმეში გაუხარდა კიდეც. არ იცოდა რას ეტყოდა თავისი დაუფიქრებელი მორიგი ვიზიტის შესახებ მამაკაცს,არც ის იცოდა ჰქონდა კი საერთოდ სათქმელი.ისე მიეჯაჭვა,ისე მიეჩვია და იმდენად უჭირდა იმ სიმყუდროვის შეგრძნების გარეშე ყოფნა,რაც არჩვაძესთან თუნდაც უბრალო სიახლოვის დროს ეუფლებოდა.ის მშვიდი წუთები, თითქოს მთელი განვლილ დღეებს თუ თვეებს წონიდა და ისიც ნარკომანივით ხარბად ითხოვდა სიმშვიდის უფრო დიდ დოზას.კარს ზურგით მიყრდნობილი იატაკზე ჩასრიალდა და ძირს დამჯდარმა სახე გაშლილ ხელისგულებში ჩამალა.მძიმე ნაბიჯების ხმის გაგონებაზე, ეგონა მთელი საუკუნე გავიდა.მანამ, სანამ ნაცნობმა არომატმა არ მოიცვა.ხელები სახიდან არ მოუშორებია.იცოდა რომ იატაკზე მის გვერდით იჯდა არჩვაძე,მათან ზედმეტად ახლოს რადგან მისი სხეულიდან წამოსული სიმხურვალე მარცხენა გვერდს უწვავდა.
- თუკი იგებ რომ მრავალმხრივი ადამიანი ვარ, თავს ნუ მოიტყუებ ნინა. შესაძლოა იგულისხმებოდეს, რომ ნაგავი, ნაძირალა და პარაზიტი ვარ ერთდროულად.
-და ნამდვილად ხარ ყველა ზემოთ ჩამოთვლილი?-სახიდან ხელები მოიშორა დოლიძემ და უცნაურად გაეცინა.
-გამორიცხული არაფერია...გამორიცხვის პრინციპი, უბრალოდ გამოუსადეგარია ჩემს მდგომარეობასთან.შეიძლება ყველა ზემოთ ჩამოთვლილი ვარ,შეიძლება არც ვარ..ან იქნებ უარესიც ვარ?ეს არაფერს არ ცვლის...არ იცვლება მთლიანი შეხედულება ჩემი პიროვნე ბისადმი.
-რა ჩაიდინე?-მუხლებში მოხრილ ფეხებს, იდაყვებით დაეყრდნო დოლიძე და შუბლი ერთმანეთზე გადაგჭდობილ თითებს ჩამოადო.
-გულახდილობის საღამო გვაქვს?-ცალ ყბად ჩაეცინა არჩვაძეს და კეფით კარს მიეყრდნო.-მაშინ ჯერ შენ დაიწყე და მითხარი: აქ რატომ ხარ?
-მახსოვს ერთხელ მითხარი,ჩემი მოძებნა თუ მოგინდება ყოველთვის მომაგნებო...არც მიძებნიხარ,ისე მოგაგენი.ერთხელ მოგაგენი და მას შემდეგ იმ სიმშვიდისკენ ვიწევ რასაც შენთან, თუნდაც იატაკზე მჯდარი ვგრძნობ...იქ,იმ წყეულ სახლში უბრალოდ სული მეხუთება და რაღაც მომენტში იმასაც კი ვფიქრობ რომ დასრულდება.მე დავსრულდები
-იქნებ სწორედ ეს არის სიცოცხლე ნინა? სიცოცხლე იმით კი არ იზომება, რამდენჯერ ჩაისუნთქავ, არამედ იმით თუ რამდენჯერ შეგეკვრება სუნთქვა...იცი, მახსოვს მამაჩემი ხშირად ამბობდა როდესაც გგონია რომ ყველაფერი მორჩა,დასრულდი, ისე უთავბოლოდ როგორც დაიწყე, სწორედ მაშინ გეხსნება მეორე სუნთქვა და ეს ისეთი შეგრძნებაა თითქოს ხელმეორედ დაიბადეო-ოდნავ შესამჩნევი სევდით ჩაეღიმა მამაკაცს და ამ ღიმილის დასაფარად, წვერზე ჩამოისვა თლილი თითები.-ზუსტად ესეა ჩემო ქალბატონო,როდესაც ერთი ეტაპი სრულდება,რაღაც ახალი და თითქოს წინაზე უკეთესი იწყება, მაგრამ საბოლოო ჯამში როცა ჯდები და აანალიზებ ამ ყველაფერს,ხვდები რომ სულ ტყუილი ყოფილა შენი იმედები,რადგან ყველა ერთი ნაგავია.
-რა ჩაიდინე გიორგი?
-მკვლელი ვარ,ეს არაფერს ნიშნავს?-გვერდულად გადმოხედა ქალს რომელიც ისევ იმ პოზაში იჯდა რომელშიც მანამდე.-ხუთი ადამიანი მოვკალი...იცი,ყოველთვის ესეა სხვა სხვის საქმეში ბრძენიაო...ბრძენი კი არა ბოდიში შენთან და ყლ*ეა.მხოლოდ სირ*ები თუ იბრძვიან სხვის ომში საკუთარი ქვეყნისთვის სახელის მოსახვეჭად და ამ დროს შენი ქვეყანა ვაბშე “პრიჩომ“,ორი ნაბიჭ*ვრის გარიგებაა...საზარბაზნე მასალა ხარ, რომელსაც გიშვენებ ფრონტის წინა ხაზზე რათა მოკვდე.მოკვდები და ვის ახსოვხარ? ამას ვერასდროს ვფიქრობდი იციი?! აქ პირადული ამბიციები საერთოდ არაფერ შუაშია,აქ ერთი ადამიანისგან მეორის ასე უპრაგუნოთ გაწირვაზეა ლაპარაკი.მე ნაწყენი არ ვარ..მე პირნათლად ვიხდიდი სასჯელს და მეგონა რომ ჩემი ჩადენილი ცოდვებისთვის მიღებული სასჯელი, სულის ცხოვებაა და წინა სამზადისი მეორე, უკვე სულიერ სამყაროში გადასაბრძანებლად. ბოდიში...-ისევ გაეცინა.-ეხლა არ ვნანობ,დროის უკან დაბრუნება რომ შემეძლოს ალბათ იგივეს ვიზამდი და სიამოვნებით გავისვრიდი მათ სისხლში ისევ და ისევ ხელს, ეს იმიტომ არა რომ გიორგი არჩვაძე სისხლის მსმელი მონსტრია..ეს იმიტომ რომ იქ,იმ წყელი ქვეყანაში ომია...ომში კი გამარჯვებული და დამარცხებული ძნელია გაარჩიო...
-და სასჯელი?-პირი გაშრომოდა დოლიძეს და თვალები მომდგარი ცრემლისგან ეწვოდა.
-ხუთი ჯარისკაცი მოვკალი..ჩემი ხუთი ჯარისკაცი...მოვკალი რათა მე რაც იქ ვნახე...ჯანდაბა, რატომ იტანჯავ ამ საშინელების მოსმენით თავს?
-მინდა რომ ვიცოდე..
-არაფერს შეცვლის პატარავ...-ღრმად ამოისუნთქა მამაკაცმა და უნებურად გასწია ქალის ჩამოშლილი თმისკენ ხელი,თითებით ფრთხილად წაეპოტინა და ყურს უკან გადაუწია.-წინა დღეს, ქალაქის
ერთი ნაწილი დაბომბეს და გადარჩენილი მოსახლეობის ევაკუაციის დროს,ორი ქალი გადავარჩინეთ: ერთი ფეხმძიმედ იყო,მეორეს პატარა ჭრილობა ჰქონდა სახეზე.დახმარება სჭირდებოდათ და სანამ სხვაგან გადაიყვანდნენ მოგვიწია წამოყვანა.-შეჩერდა,თითქოს უჭირდა იმ საშინელების გახსენება.-ერთი სიტყვით რამდენიმე საათით გასული ვიყავი და რომ დავბრუნდი საშინელება დამხვდა,დაჭრილი ქალი საშინლად ეცემათ და გაეუპატიურებინათ,ფეხმძიმე კი მკვდარი იყო.მე ეს სისასტიკე ვერ ვაპატიე თითქმის ჩემს ხელში გაზრდილ ბიჭებს,მე ამ საშინელებას ვერ ვაპატიებდი პირველ რიგში ჩემს თავს და შემდეგ დანარჩენს...ჩემთვის კაცობრიობა სხვადასხვა რასებად და ერებად არ იყოფა,ჩემთვის ყველა ადამიანი ერთი დალოცვილი უფლის შვილია და უბრალოდ დანარჩენი ცხოვრებიდან გამომდინარეა დაყოფილი სხვადასხვა ფენებად თუ რასებად.მე ეს არ გამხდის უკეთეს ადამიანად..და ვერც შენ იფიქრებ რომ მე კარგი ადამიანი ვარ.-მისკენ შეტრიალებულ ქალს უყურებდა, რომელის თვალის ჯებირებიც უკვე გადმოელახა ცრემლის ბურთულებს.
-შენთან მშვიდად ვარ..ეს არაფერს ნიშნავს?-ნიკაპი უთრთოდა დოლიძეს და შეწითლებული ცხვირით და კბილებისგან ნაწვალები,დამსკდარი სავსე ბაგეებით ნახევრად ჩაბნელებულ დერეფან ანათებდა.- მე არ მსმენია ისეთი დანაშაული, რომლის ჩადენასაც თავად ვერ შევძლებდი.დედაბუნება უბადრუკ და უკეთურ არსებებად არ გვქმნის გიორგი, ჩვენ თავად ვირჩევთ გზას რომელ მხარეს გვინდა რომ ვიაროთ...შენ არ ხარ საშინელი ადამიანი.
-მადლობა,დამამშვიდე.-გაეცინა არჩვაძეს.
-მე არ გამშვიდებ...
-დაბნეული ხარ პატარავ...ორ ერთნაირი ადამიანთან მოგიწია ურთიერთობა ოღონდ ერთი,მეორეზე უარესია და გიჭირს გაარკვიო რომელია უფრო საშინელი.
-ესე ფიქრობ?-საშინლად ეწყინა ნინას და არც უცდია დაფარვა.
-მე ვფიქრობ, რომ ზედმეტად გვიანია და შენც იმაზე მეტი იცი რაც მანამდე იცოდი..დროა სახლში დაბრუნდე და უბრალოდ გონება დაასვენო.

-ჰო,სახლში დაბრუნება ერთადერთი გამოსავალია.-იატაკიდან ამდგარ არჩვაძეს ახედა ქალმა,რომელსაც ნომრის დაკეტილი კარი უკვე გაეღო და ზღურბლზე გადასული ზედმეტად მშვიდი სახით უყურებდა არეულს.თავადაც წამოდგა და შექმნილი უხერხულობის განსამუხტად საკუთარ თმებს დაუწყო წვალება,უკან გადაიწია.არც წასვლა უნდოდა,მაგრამ ვერც დარჩენის სურვილს გამოთქვამდა...დაბნეული, აქეთ -იქით დააცეცებდა დახრილ თვალებს და არ უნდოდა გიორგის დაჟინებულ მზერას გადაჰყროდა.ნიკაპზე მამაკაცის თითები ჩაეჭიდა და სახე ააწევინა.მის წინ იდგა არჩვაძე,ზედმეტად ახლოს.
-იმდენად ჰყავხარ ამოუხსნელის ძიებას შებყრობილი,საღად აზროვნების უნარი საერთოდ დაგეკარგა.-ხმას შეთქმულივით დაუწია მამაკაცმა.-დარჩენის თხოვნა,ჩემი მხრიდან იმდენად ეგოისტური ნაბიჯია ნინა...მინდა, ერთხელ მეც ვიყო ეგოისტი.-არჩვაძის ცერი ნაზად ეხებოდა ქალის ქვედა ტუჩს, რომელსაც სუნთქვა დამძიმებოდა და ოდნავ დაშორებული ბაგეებით ხარბად ისუნთქავდა მამაკაცის სურნელით გაჯერებულ ჰაერს.
-შენთან მინდა...-ყრუდ ამოიჩურჩულა დოლიძემ და ისე აღმოჩნდა ოთახში,მის ზურგს უკან მიხურულ კარზე აკრული გააზრება გაუჭირდა.სხვა ბევრი რამის გააზრებაც უჭირდა ქალს,პირი სასწაულად რომ გაშრობოდა და ამღვრეული თვალებით უყურებდა მის სახესთან დახრილი მამაკაცის სახეს.მის ცისფერ თვალებში უამრავი ემოცია იყრიდა თავს,უძილობისგან ოდნავ სიწითლე შეპარული, აწყლიანებულიყო და ენით აღუწერელი სევდით სავსე აიძულებდა ქალს თვალმოუშორებლად ეცქირა
-შენ რომ იცოდე მე როგორ მინდა შენთან...-არჩვაძის თითებმა ქალის კეფისკენ გადაინაცვლეს და მჭიდროდ შემოხვეულებმა მიიზიდეს თავისკენ.ვნებიანმა ტუჩებმა კი ვენებში სისხლი გაუყინა ნინას,გული თითქოს წამით გაჩერდა და ერთიანად თრთოლვა ატანილს მუხლები ისე ეკვეთებოდა, რომ არა არჩვაძის ძლიერი სხეული,
რომელიც წონასწორობის დაცვაში ეხმარებოდა ალბათ დავარდებოდა.ხარბად ჰყვებოდა მამაკაცს კოცნაში,რომელიც პარალალეურად თვალსა და ხელს შუა აშიშვლებდა მის უნაკლო სხეულს ტანისამოსისგან,სრულიად შიშველი კი ხელში ბუმბულივით აიტაცა და საწოლზე მასთან ერთად დაეშვა.ურცხვი კრუტუნით ხვდებოდა მის შიშველ სხეულზე მოთარეშე არჩვაძის თითებს და მხურველ ტუჩებს, რომელიც სრულიად სხვა სამყაროში გადასვლას აიძულებდა,გრილი სურნელით გაბრუებული, ავტომატურად დააცოცებდა მამაკაცის შიშველ ზურგზე თითებს და ვნებისგან ერთიანად ათრთოლებული,თავად იწევდა მისი ტუჩებისკენ, რომელიც აცახცახებული სხეულის ზემოდან მოქცეული,ქალის თავთან იდაყვებზე დაყრდნობილიყო და ისე უყურებდა თვალებში, მზერა უნებურად აემღვრა ქალს.მამაკაცმა თვალები წამით დახუჭა და ნინას შუბლს, შუბლით დაეყრდნო.
-მიყვარხარ...
-რა?-წამიერი პაუზის შემდეგ ხმა გაუტყდა დოლიძეს,ვენებში ხელმეორედ გაეყინა სისხლი და გულმა ისევ უღალატა..გაჩერდა.
-მიყვარხარ.
ისევ ის ერთადერთი სიტყვა, რომელიც ვითომ ხომ არაფერია?! მაგრამ ამ დროს სულ ყველაფერია.ყველაზე და ყველაფერზე ათი თავით მაღლა მდგარი,მაცოცხლებელი და არსებობისთვის ერთადერთი მთავარი სიტყვა.სიტყვა, რომელიც დედამიწას ატრიალებს და კაცობრიობის არსებობას უდებს დასაბამს.ბევრჯერ ჰქონდა ეს სიტყვა მოსმენილი დოლიძეს, მაგრამ არა ესეთი გრძნობით,ამდენი უსახელო ემოციით სავსე, რასაც მამაკაცის შუბლზე დაჭიმული მფეთქავი არტერია და ცრემლისგან გადადღაბნილი ცისფერი თვალებიც ემატებოდა.შემდეგ იყო სულ სხვა გრძნობით შეერთებული ორი სხეული,ორი აჩქარებული გულისცემის შერწყმა და ოთახში ჰანგებად დაღვრილი სიამოვნების სონატები.ეს ააღარ იყო ჩვეულებრივი აქტი,ეს იყო გასაგიჟებლად სასიამოვნო აღმაფრენა.რასაც არჩვაძის მკლავებში გახვეული ქალის დანამული სხეული,კოცნისგან შესიაბული ბაგეები და სულ სხვანაირი ელვარებით გაბრწყინებული თვალები მეტყველებდა.ზურგიდან მოხვეული მამაკაცის მხარზე კეფით რომ დაყრდნობილიყო და ღრმად სუნთქავდა.
*******
ფარდის მიღმა გამოჩენილ ცის ნაგლეჯს მტრედისფერი შეჰპარვოდა,ქალაქში თენდებოდა.ენერგიისგან სრულიად დაცლილი დოლიძე კი სუროსავით შემოხვეოდა მამაკაცის სხეულს და მშვიდად თვლემდა.არც ამ ღამით ეძინა გიორგი არჩვაძეს,ჭერზე ერთი წერტილისთვის გაესწორებინა მზერა და საერთოდ არაფერზე ფიქრობდა.
*********
“მე მინდა რომ გავქრე!
მინდა, რომ შენც გაქრე.შენ რომ გაქრები ეგ თავისთავად ჩემს გაქრობასაც ნიშნავს.მე მინდა რომ უბრალოდ არ მახსოვდეს ის დღე,როდესაც შენი არსებობის შესახებ გავიგე.არსებობის, რომელიც თავისთავად ჩემი არსებობის წინამორბედიცაა...მე მინდა რომ უბრალოდ არ სუნთქავდე.შენი სუნთქვის შეწყვეტა,ჩემი სუნთქვის ავტომატურად შეწყვეტასაც ხომ ნიშნავს?!
სევდიანად გაეცინა და მოპირდაპირედ მჯდარ ქალს თვალი-თვალში გაუყარა. რომლის გაქობაც მისი არსებობის სრულიად გაუფასურებას და უბრალოდ იმ ნაგვის ყუთში გადაგდებას ნიშნავდა, მისდაუნებურად მჭიდროდ რომ დაახურა სახურავი.მზერა, ცრემლით სავსე თვალებში შეანათა და თითებს შორის მომწყვდეული სიგარეტის ღერი საფერფლეზე მიაგდო. თითები კი რომელსაც მანამდე უდანაშაულო ღერი ჰყავდათ დატყვევებული სახეზე ჩამოისვა.
-ახლა რა იქნება?-ხმა შესცვლოდა ქალს.
-აღარაფერი.-მხრები აიჩეჩა მამაკაცმა და ისევ ჩაეცინა.-შენ გაქრები...მეც გავქრები და აქ დაესმება წერტილი იმ დასაბამს შენი გაღიმებიდან რომ აიდგა ფეხი დღემდე და ავად თუ კარგად ამ მდგომარეობამდე მაინც მოვედით.-მამაკაცმა ასადგომად წამოიწია სკამიდან.
-ნუ იქნები ასეთი ლაჩარი-ათრთოლებული თლილი თითები, სახეზე აიფარა ქალმა.რამდენიმე წამის განმავლობაში იყო ასე.შემდეგ ჩამოსწია და ზემოდან დაჩერებულს ჩაწითლებული თვალებით ახედა.
-აღიარე რომ გამომიყენე.
მამაკაცს წამით გამომეტყველება შეეცვალა, მაგრამ მალევე დაუბრუნდა ჩვეულ მდგომარეობას.ღრმად ჩაისუნთქა და მტკიცედ წარმოსთქვა სულ რაღაც სამად სამი სიტყვა.
-მე, შენ, გამოგიყენე.
ეს მოწმენდილ ცაზე მეხის გავარდნას უფრო ჰგავდა ვიდრე დასაწყისის დასასრულს.წავიდა...ის,უბრალოდ წავიდა...
შემოდგომა იყო,წელიწადის ყველაზე სევდიანი და ნოსტალგიური დრო.სიო, ასფალტზე ჩამოყრილ ხმელ ფოთლებს ნაზად ეალერსებოდა,აქეთ-იქით დააქროლებდა ნარნარი რხევით და წინ და უკან მოსიარეულე ადამიანებს ფეხქვეშ ოქროსფერ ხალიჩად უგებდა. "
ძილიდან ხელის კვრასავით გამოეღვიძა და დაბინდული მზერა სწრაფად მოავლო ოთახს.საწოლში მარტო იყო,შიშველ სხეულზე თხელი საბანი ეხურა და ორივე ხელით მჭიდროდ მოხვეოდა არჩვაძის არომატით გაჟღენატილ ბალიშს.გარეთ უკვე კარგად გათენებულიყო,არ გაუგია როდის ადგა მის გვერდით მწოლიარე გიორგი და არც ის გაუგია როდის დატოვა ნომერში სრულიად მარტო.სიზმრიდან გამოყოლილი თრთოლვის გამო გაჭირვებით აითრია სხეული და სააბაზანოს მიმართულებით გალასლასდა,გული საშინლად უცემდა და ისეთი გრძნობა ჰქონდა თითქოს საცაა გონებას დაკარგავდა.სარკეში საკუთარ ანარეკლს თვალი აარიდა და უნებურად დადენილი ცრემლები ხელისგულებით შეიმშრალა.გრილი წყლის ქვეშ იდგა და თავს ძლივს იკავებდა ქვითინისგან, რომელიც ცხვირს უწვავდა და გაძნელებული სუნთქვის გამო დაბერილი ნესტოებით ცდილობდა როგორმე აზრზე მოსულიყო.თითქოსდა მოსალოდნელი საშინელების მომლოდინეს, ხერხემლის არეში უცნაურად უძვრებოდნენ შიში პატარა ჭიანჭველები და უსიამოვნო გრძნობას უტოვებდნენ. თავში კი სადღაც ამოკითხული ფრაზა ჯიუტად უტრიალებდა:" ყველაფერს თავისი დასასრული აქვს და მხოლოდ ღამე სრულდება განთიადით"

*******
შუადღის ოთხი საათი სრულდებოდა გიგაურის კუთვნილი საწყობებიდან ჯაჭვივით გადაბმული ტრაილერები რომ დაიძრნენ და ქალქის შემოვლითი გზით დაიწყეს სვლა.ტრაილერებს კუდში ერთი შუშებ დაბრული ჯიპი მოჰყვებოდა, რომელიც მათ საზღვრამდე უსაფრთხოდ მისვლას უზრუნველყოფდა.წინ მიმავალი წითელი ტრაილერი ისე მიიკვლევდა გზას, თითქოს პატარა ჯგუფის თავკაცი ყოფილიყო.რამდენიმე საათიანი მგზავრობის შემდეგ ზუსტად საზღვრამდე დარჩენილ საათ ნახევრის გზაზე შეჩერდა მათი სვლა,შინაგან საქმეთა სამინისტროს სპეც დანიშნულების რაზმს ალყაში მოექციათ ტრაილერები და ასფალტზე მუხლებით დამდგარ მძღოლებს ხელბორკილებს ადებდნენ.თავად ამ ოპერაციის ხელმძღვანელი მალხაზ კაკულია კი ჯიპიდან გადმოყვანილ შავ სამოსიანებთან იდგა.
-მალხაზ?-გაეცინა ოთხეულიდან ერთ-ერთ სავარაუდოდ მეთაურს.
-მიხარია შენი ნახვა ვახო..-გაეცინა კაკულიასაც და ნიშნის მოგებით გადახედა ზემოდ ხსენებულ ვახოს.
-ამ საქმეში შენც გაგსვარეს ხოო?! რამდენი გადაგიხადა ნაბიჭვ*არმა გიგაურმა?! რა ჰგონია მე თუ ჩამსვამს თვითონ უსაფრთხოდ გავა ნაპირზეე?!
-გააჩნია სიტუაციის სიმძაფრეს.
-უკან გავიყოლებ.-ხელები გაშალა მამაკაცმა და მიმდებარე ტერიტორია მოათვალიერა,შემდეგ კი ხმამაღლა იღრიალა:-სად არის ნაბიჭ*ვარი...
სიტყვის დასრულება ვეღარ მოასწრო მამაკაცმა, რადგან შუბლში მთელი ინერციით დაჯახებულმა ტყვიამ უკან გადააგდო,ასფალტზე ბეჭებით დაახეთქა და რამდენიმე სანტიმეტრით გააცურა.
-შენი დედაც!-იღრიალა მოულოდნელობისგან კაკულიამ და უკან გამხტარი მანქანას ამოეფარა. გაოგნებული უყურებდა მის წინ დავარდნილ სხეულს და იმდენსაც ვერ ახერხებდა ათრთოლებული თითებით ბუდიდან იარაღი ამოეღო.გაფითრებულ სახეზე სისხლის შხეფები წერტილებად დასდებოდა, ირგვლივ არეული თანამშრომლების ხმაც შორიდან ჩაესმოდა,რომელნიც სნაიპერის მოსაძებნად სავარაუდოდ მთელ ტერიტორიას გადააბრუნებდნენ.

********
ყავის ფინჯნით ხელში სამზარეულოს ფანჯარასთან იდგა და მოწყენილ ბაღს ათვალიერებდა.მიუხედავად მარად მწვანე მცენარეების სიმრავლისა ზამთარს მყარად ჰქონდა ფესვები გადგმული.გაზაფხულობით განსაკუთრებით ლამაზი ხდებოდა ბაღის თითოეული კუთხე კუნჭული და ნინასაც ხშირად უყვარდა მერხზე ჯდომა.ნინას გახსენებაზე ოდნავ შესამჩნდევად ჩაეღიმა...მაგრამ სახიდან წამში ჩამოერეცხა ღიმილი,პირისკენ წაღებული ფინჯანი კი შუა გზაში გაუშეშდა.ფერადი ქვებით მოკირწყლულ ბილიკზე სწრაფი ნაბიჯით მოიწევდა ნინა.გაშლილი თმები, თავზე წამოფარებულ კაპიუშონში ჩაემალა და მკერდთან გადაეჯვარედინებინა ხელები.თავ დახრილმა ამოირბინა კიბეები და სულ მალე გიგაურის სმენას მთავარი კარის მიხურვის ხმაც მისწვდა. გულით უნდოდა ხელში გაშეშებული ფინჯანი მაგიდაზე დაედგა და სახლში დაბრუნებულ ცოლს მისაღებში შეჰგებებოდა როგორც ადრე, მაგრამ ადგილიდან არ დაძრულა.მშვენივრად იცოდა საიდანაც ბრუნდებოდა ქალი და ისიც იცოდა მათთან უწინდელივით ვეღარაფერი იქნებოდა,მისი ნინა უკვე მისი აღარ იყო და ამაში არანაკლები წვლილი თავად მიუძღვოდა.ისევ ბაღს გახედა,მიუხედავად სიმწვანისა სევდაშეპარულს საოცარი ნოსტალგიის სურნელი რომ ასდიოდა,თავ დახრილ კიპაროსებს..თითქოს ჯარისკაცების ფუნქიას რომ ასრულებდნენ, ფარ-ხმალი დაეყარათ და მორჩილად მინდობოდნენ წელიწადის თეთრწვერა მბრძანებელს.ყავას ჩახედა და ზიზღით მოსვა მოზრდილი ყლუპი,გაცივებულიყო.
*******
ლეა აბაშიძე,ახალ აშენებულ მრავალ სართულიან სახლში ცხოვრობდა ნუცუბიძის ქუჩაზე.ნინამ გადაჭედილ ავტოსადგომზე მანქანის დაყენება ვერ შეძლო ,ამიტომ სახლიდან ერთი კვარტლის მოშორებით გააჩერა და ფეხით გაუყვა დაქალის სახლამდე მისასვლელ გზას.არეული იყო,ჯერ ისევ სიზმრიდან გამოყოლილი უცნაურ შეგრძნებისგან უდუღდა მთელი სხეული.სახლში ვერ გაჩერდებოდა,სადმე უნდა დაცლილიყო ემოციებისგან..ლეა კი მის სამწგობრო წრეში შესანიშნავი მსმენელი იყო.არც ბევრი კითხვების დასმა უყვარდა და არც უკიდურესად კრიტიკიული ყოფილა როდისმე.გზა გადაჭრა ლარივით დაჭიმული სხეულით და რატომღაც მანქანიდან გამოყოლილი უცნაური გრძნობის გამო მეორე მხარეს გადასულმა აქეთ-იქით დაიწყო თვალების ცეცება,თითქოს უხილავი მოთვალთვალის უტეხი მზერა ბეჭებს უწვავდა,გული სასწაულად აუჩქარდა და შესაბამისად ნაბიჯსაც აუჩქარა.სადარბაზოში გიჟივით შევარდა და ლიფტის ჩამოსვლამდე ჩანთაში ათრთოლებული ხელებით დაიწყო მობილურს ძებნა.
-შენი დედაც!-სასოწარკვეთილმა ამოიკივლა,როცა ტელეფონს ვერ მიაგნო და ლიფტის ღილაკთან მოციმციმე ტაბლოს, გაშლილი ხელის გული ბრაზისგან მიარტყა.წყეული ყუთი ისევ მე-13 -ე სართულზ ციმციმებდა.-რა ჯანდაბაა ამდენი ხნით ლიფტის გაჩერებაა?!
ლოდინი აღარ დაუწყია, ბეტონის კიბეებს სირბილით აუყვა სასურველი სართულისკენ.უკნიდან დაწეული ფეხის ხმაზე კი უარესად დაფრთხა და ნიკაპი სატირლად აუთრთოლდა.ფეხის ხმა ახლოვდებოდა,უკან მოყოლილი უცნობი, სავარაუდოდ საფეხურ გამოტოვებით მოიწევდა გაქცეული ქალისკენ.
-ღმერთო...-ტვინში ავის მომასწავლებლად ციმციმებდა განგაშის წითელი ღილაკი.ფეხის ხმა წამოეწია,დოლიძე ბაქანზე გახტა და კიბისკენ შეტრიალდა,სადაც მაღალი მამაკაცი ამორბოდა.მისთვის ზედაც არ შეუხედია, ცარცივით გაფითრებულ ქალს ისე აუქცია გვერდი და კიბეებზე სვლა განაგრძო.ერთ ადგილზე გაყინულმა ნინამ,მანამდე სუნთქვა შეკრული რომ იდგა.წყვეტილად გამოუშვა ფილტვებიდან ჰაერი და ათრთოლებული ხელები სახეზე აიფარა.რა ჯანდაბა სჭირდა?! თავადაც ვერ ხვდებოდა ვისი ან რისი ეშინოდა.მუხლებში ძალა გამოცლილი,კედელს მიეყრდნო და სხეულიდან სიმწრის სიცილს გამოაყოლა მთელი დაძაბულობა.გახსნილი ჩანთა შეკრა და ის იყო გზის გაგრძელებას აპირებდა, მის გვერდით მოთავსებული ლიფტის კარი რბილად რომ გასრიალდა და უკვე კიბისკენ მიმავალი ქალი,ვიღაცის ხელებმა კაბინის სიღრმისკენ დაითრია.საკივლელად გაღებულ პირზე კი მყრალი სუნით გაჟღენთილი ნაჭერი ააფარეს.
*********
ახალი მოსაღამოვებული იყო,მოჟამული ამინდის გამო,რომელიც მთელი დღის განმავლობაში საშინლად უშლიდა ნერვებს არჩვაძეს, ადრიანად ჩამობნელებულიყო.ხელის კვრით შეაღო გალავანში დატანებული ერთ ფრთიანი კარი და სველ ბალახზე გააბიჯა.დუტის ქურთუკი გახსნილი ჰქონდა და ჯიბეებში ხელებ ჩაწყობილი, დინჯი ნაბიჯებით მიიწევდა სახლის უკანა შესასვლელი კარისკენ.საშინლად ეცინებოდა სიტუაციაზე, რომელიც სატირალი უფრო იყო ვიდრე სასაცილო.თავად სახლის პატრონი სასტუმრო ოთახში დახვდა,ფანჯრიდან იყურებოდა და თითქოს მის ყველა მოქმედებას შორიდან ადევნებდა თვალს, ბოლოს მთელი ტანით მისკენ შემოტრიალდა და ოთახის ზღურბლზე მდგარ არჩვაძეს შეკრული წარბებით დააკვირდა.რომელიც უცვლელი სახით იდგა,ცივი,უემოციო მზერით ბურღავდა მასპინძელს და თითქოს რენდგენში ატარებსო.
-აი,აქ ვარ.-ხელები ქურთუკის ჯიბიდან ამოიღო არჩვაძემ და ფართოდ გაშალა.
-გხედავ.-სიგარეტის ღერი, რომელიც მანამდე თითებს შორის ჰქონდა მოქცეული, ტუჩებს შორის მოიქცია ლუკამ და მოუკიდს.
-რა ვქნათ?! ყავა დავლიოთ?!
-ვფიქრობ სალაპარაკო გვაქვს.შენი დახმარება მჭირდება.-სიგარეტი ღრმად მოქაჩა ლუკამ და მიახლოებულ არჩვაძეს, თვალი-თვალში გაუყარა.-მანამდე ერთი კითხვა მაქვს.
-გისმენ.
-ჩემი ცოლი გიყვარს?!-ღერი გამოღებული ფანჯრიდან ეზოში მოისროლა და თავადაც ერთი ნაბიჯი გადადგა არჩვაძისკენ.
-ეგ რა შუაშია?
-გეკითხები.ჩემი ცოლი გიყვარს?
-არა.-ზიზღი ჩააქსოვა პასუხში არჩვაძემ და თვალები ირონიულადა აუკიაფდა.
-ანუ, არ გიყვარს-ღრმად ჩაისუნთქა გიგაურმა და თავადაც ირონიულად აუკიაფთა შავი თვალები.-მაგრამ მაინც გაჟ*იმე.
-შენც ხომ იქ იყავი ფაქტიურად.-გაეცინა არჩვაძეს და თავისი სიმაღლის გიგაურს, თვალებში ჩააცქერდა.
-ჰო...იქ ვიყავი.-ხელები გაშალა გიგაურმა და რატომღაც ოთახი მოათვალიერა.თითქოს წამით დაფიქრდაო, შემდეგ კი ისე უეცრად მოუქცნია მუშტი მომღიმარ მამაკაცს, რეაგირება ვერ მოახერხა გიორგიმ.სახეში მთელი ძალით შეხეთქებულმა მუშტმა ,უკან გადააქანა და წამით გონებაც კი დაუბინდა.-ჰო,იქ ვიყავი!!!-იღრიალა გიგაურმა და სანამ აზრზე მოასწრებდა მოსვლას არჩვაძე, ფეხიც მიაყოლა მუცელში.კედელზე ბეჭებით შეხეთქებულს კი თან მიჰყვა.კისერზე ძლიერად მოავლო ხელები და წელში მოხრილს, მუხლიც დაუნანებლად ამოარტყა.-იქ ვიყავი,ვხედავდი როგორ ეხებოდა შენი დამპალი ხელები ჩემს საკუთრებას.
ტკივილისგან ორად მოხრილ კაცს ამოსუნთქვის საშუალებას არ აძლევდა.ძლიერად შეკრულ მუჭს ურტყავდა და როდესაც იატაკზე არჩვაძის ძლიერი სხეული დაეშვა, ერთი ნაბიჯით მოშორდა გიგაური.რაც მისი მხრიდან გაუაზრებელ შეცდომად შეიძლებოდა რომ ჩათვლილიყო.არჩვაძეს მოეხერხებინა ღრმად ჩასუნთქვა და ისე მისწვდომოდა კედელთან მდგარ ჩალის სკამს, რომელიც დისტანციაზე გასულ გიგაურს ფეხებში მოხვდა და შეარყია.გიორგი კი უკვე იატაკიდან ამდგარიყო,სკამის მოტეხილი ფეხი ხელში შერჩენოდა და დახეთქილი ტუჩიდან წამოსულ სისხლს მოწყურებული,ხორცის მჭამელი ცხოველივით ილოკავდა.თვალები ჩასწითლებოდა და სხეულში სანადიროდ გასული მტაცებელივით უდუღდა ადრენალინი.
-მშვენიერი საუბარი გამოგვდის.მომწონს...-სკამის ფეხს ავის მომასწავლებლად ატრიალებდა ხელში და ერთ ადგილზე მდგარ გიგაურს, გარს უვლიდა.-აშკარად კაცურად ვიზომავთ ტერიტორიებს...არ მიყვარს შენი ნინა..მაგრამ ფაქტი სახეზეა,ჩემია.
-შენი დედაც...
ისევ მოუქნია ხელი ლუკამ.მაგრამ არჩვაძე უკან გახტა და გაიცინა.
-გეწყინა?!
-მოგკლავ!
-შეგიძლია სცადო.-გამომწვევად გამოსცრა გიორგიმ და სკამის ფეხი მისი მიმართულებით გაიშვირა.-იცი, მე და შენს შორის რა განსხვავებაა?! მე ყოველთვის მაქვს ტრა*კი შევასრულო ის რასაც ვამბობ...შე კი არა.როდესაც სახლში ჯიშიანი ფისო გყავს, უნდა მოუარო და გაუფრთხილდე, რადგან შესაძლოა შენმა ფისომ უკეთესი პატრონის ძებნა დაიწყოს.-ქვედა ტუჩი ისევ გაილოკა არჩვაძემ და გაცოფებულ გიგაურს ისევ გაუცინა.-ერთი მეორეზე ნაბიჭ*ვრები ვართ,მაგრამ შენი გოგო ხომ ყოველთვის უკიდურესობისკენ ილტვოდა?მომწონს...ძალიან მომწონს.
-მოგკლავ!-იღრიალა ისევ გიგაურმა და ერთ ადგილზე გაჩერებული არჩვაძისკენ გაქანდა, რომელსაც ამჯერად უკან აღარ დაუხევია და მთელი ძალით გაქნეული ფეხი დაახვედრა.ძლიერმა დარტყმამ ტკივილისგან წელში მოხარა გიგაური.სახეში გაქნეულმა სკამის ფეხმა კი სრულიად შეურყია მდგომარეობა და იატაკზე მოჭრილი ჯირკივით მძიმედ დაახეთქა.მის გვერდით დავარდა სკამის ფეხიც არჩვაძემ კი ზურგი შეაქცია, ტუჩიდან ისევ გამოჟონილი სისხლი ხელის ზურგით გაიწმინდა და სავარძელში მოწყვეტით ჩაეშვა.
-ტერიტორიები უკვა მოვიზომეთ?თუ მომავლისთვის გადავდოთ?...ეხლა ჯობია საქმეზე ვილაპარაკოთ.
-სი*რი ნაბიჭ*ვარი!!.-იატაკიდან გაჭირვებით წამოიწია ჯერ ისევ გაბრუებულმა გიგაურმა და სისხლი გამოაფურთხა,ფეხ არეული დაიძრა სავარძლისკენ და მოწყვეტით ჩახეთქებულმა გაბრუებული თავი სავარძლის საზურგეზე ჩამოაყრდნო.
-ბადრი ალასანიასთან ვართ წვეულებაზე მიპატიჟებული.-თავალები არ გაუხელია, ცხვირი მოიწმინდა და შემდეგ კეთილი ინება და წელში გასწორდა.
-რას ავღნიშნავთ?!
-ნინას გატაცებას.-მზერა გაუსწორა გიგაურმა და თითი მისი მიმართულებით გაიშვირა.-ჯერ არ დაგვიმთავრებია,ეს დროებითი ზავია.
-ნუ გაატრაკე.-გამოაჯავრა გიორგიმ და სიგარეტის კოლოფი ქურთუკის ჯიბიდან ამოაძვრინა.-სად მივდივართ და როდის?
-კოჯორში აქვ სახლი.
-მივალთ, ქაუნთერს ვითამაშებთ და წამოვალთ?! ..კიდევ კარგი მიზანში სროლა მაინც ვიცი.
***********
თვალები გაჭირვებით გაახილა,ყელი ისეთი გამომშრალი გაჭირვებით გადაყლაპული ნერწყვი ხორხს უკაწრავდა.ცრემლისგან დაბინდული მზერით ოთახი მოათვალიერა და მზერა ერთ წერტილს გაუსწორა,რომელიც ნელ-ნელა გამოიკვეთა და მისგან ორი,სამი მეტრის მოშორებით მჯდარი ნაცნობი მამაკაცი გაარჩია.ასადგომად წამოიწია, მაგრამ მჭიდროდ შემოხვეულმა თოკებმა არ მისცა გატოკების საშუალება.ხელებით სკამის სახელურებზე მიებათ და წელზეც იგივე თოკი შემოეხვიათ.
-რა..რა ...ჯანდაბაა?!-წამიერმა გაოგნებამ გადაუარა და მისი ადგილი შიშმა ჩაანაცვლა,რომელმაც მჭიდროდ შემოხვია საცეცები.
-გამარჯობა,ქალბატონო ნინა.-გაიცინა კეთილი მასპინძელივით მამაკაცმა.-როგორც იქნა გაიღვიძეთ,იცი რამდენი ხანია გელოდებით?
-ბადრი...რა ხდება?აქ რას ვაკეთებ?!-საკუთარი ხმის ცნობა გაუჭირდა ქალს.
-მე და შენ სტუმრებს ველოდებით...ცოტახანში აი,იმ კარს-ხელი კარისკენ გაიშვირა ბადრიმ.-ორი ერთნაირი ნაბიჭ*ვარი შემოაღებს,მათ აქ მოსაყვანად კი სერიოზული მიზეზი მჭირდებოდა, არაფერი პირადული.მერე რა გავარკვიე იციი? თურმე ამ ნაბიჭვ*რებს ერთი ათვლის წერტილი ჰქონით და აბა გამოიცანი ვინ აღმოჩნდა.-ხელი ხელს სიცილით შემოჰკრა კაცმა.-ნინა დოლიძე.
-მისმინე ბადრი...არ ვიცი რა ჩაიფიქრე, მაგრამ...
-არ გინდა ეს ნიანგის ცრემლები-ხელი უხეშად აიქნია ბადრიმ და მოულოდნელად ისე იფეთქა დოლიძე შიშისგან შეხტა.-აღარ გინდათ ეს ტყუილები..იცი რა ხდება? მაგ ნაბიჭ*ვრებმა ცხოვრება დამინგრიეს...ისე გადამისვეს ხაზი თითქოს მანამდე არაფერი გვაკავშირებდა მე და შენს გიგაურს.და მე რატომ არ უნდა გადავუსვა ხაზი მის ცხოვრებას?!ყოველთვის მიკვირდა რა ნახე მაგ ახვარში ისეთი..ჯანდაბა...-გაეცინა.-ყველას მისი შურდა ტო...მეც მშურდა, რადგან შენ ქალი ხარ...უბრალო ქალი კი არა..ძალიან მაგარი ქალი და ყველა შენი საცვლის ქვეშ შეძვრომაზე ოცნებობდა, ყველაზე ბინძურ ფანტაზიებში გაშიშვლებდნენ და ამის დედაც...იცი რას ვიზამ?
-შენ არ ხარ ნაბი*ჭვარი.
-შენ არც კი იცი ვინ ვარ...იცი რას ვიზამ? მაგ ახვრ*ებს ნაწლავებს რომ დავაყრევინებ მერე მე ნამდვილად ავისრულებ სურვილს...გაგ*ჟიმავ.
შიშის ახალმა ნაკადმა წამოუარა ნინას და ცრემლებმაც აღარ დააყოვნა.დამფრთხალი ათვალიერებდა ოთახს, სადაც მის გარდა არავინ იყო...არ იცოდა სად იყვნენ,კარს მიღმა რამდენი ბადრის ერთგული ფინია იდგა და საერთოდაც მოვიდოდა თუ არა ლუკა,ან გიორგი?
-მათ საერთო არაფერი აქვთ...-თვითონაც ვერ მიხვდა ისე წამოიყვირა.-აარჩვაძე, საერთოდ არაფერ შუაშია...სიტუაციის ისეთივე მსხვერპლია როგორც შენ და მე.
-არ შემცდარა ამილახვარი....-წინ გადმოიხარა ბადრი და გაეცინა.-ჯანდაბა,მართალი ყოფილა ეგ ნაბიჭ*ვარი.მოვა..ორივე მოვა, პატარა ქალბატონო.. დაველოდოთ.რაც შეეხება სიტუაციის მსხვერპლს შენ და მე უფრო ვართ ვიდრე შენი ახალი საყვარელი...ღმერთო, არ იციი?!-სკამიდან სიცილით წამოდგა მამაკაცის და ოთახში გაიარ გამოიარა,ქალის წინ შეჩერდა და წინ გადახრილი, მის თოკებით საგულდაგულოდ შეკრულ ხელებს დაეყრდნო-მართლა არაფერი არ იციი?!
-რა უნდა ვიცოდე?-ამოიჩურჩულა ნინამ და ცრემლიანი თვალებით ამოხედა.
-ეს ყველაფერი ერთი დიდი აფიორა რომ არის.ეგ ორი, ერთ ლიგაში თამაშობენ და შენ ისევ გაგასულელეს...
-რა?!
-კი პატარავ..კიი..იცი ვინ მოკლა ლევან ამილახვარიი?!მაგ შენმა ჩანაცვლებულმა არჩვაძემ.-იღრიალა და თვალებში ზიზღით ჩააცქერდა ერთიანად ათრთოლებულ ქალს,რომელმაც თავი ვეღარ შეიკავა და შიშისა და მოულოდნელობისგან აქვითინდა.-იცი რა ჯანდაბას თამაშობენ? თუ შენ მარტო ერთი ჩვეულებრივი ბო*ზი ხარ? შენი დედაც...
ხელებზე გაშლილი ხელისგულები დაარტყა და ერთიანად მოშორდა,უკან დაიხია და ორივე ხელი თავზე გადაისვა.-ერთი ჩვეულებრივი ბო*ზი ხარ...ჰოდა დროა ისე მოგექცეთ როგორც თქვენ მომექეცით...გეფიცები...გეფიცები...
ხელი ნინას მიმართულებით მუქარით გაიშვირა ბადრი ალასანიამ და კიდევ რაღაცის თქმას აპირებდა,მისი ხმა შუშის მტვრევის ხმამა რომ ჩაახშო. თავად ბადრი კი მუხლებზე დაეშვა და გვერდით გადავარდა.დამრგვალებული თვალებით უყურებდა დოლიძე მის თვალწინ დატრიალებულ მოვლენებს.ჯერ ფანჯარას გახედა, რომლის შუშაც ჩამოფშვნილოყო და მთელ იატაკზე პატარა კრისტალებად დაშლილი გაბნეულიყო.შემდეგ მარჯვენა გვერდზე გადავარდნილ ალასანიას და როდესაც გაიაზრა რაც ხდებოდა, დამფრთხალმა ხმამაღლა კივილი დაიწყო.ალასანიას, გაურკვეველი მიმართულებიდან ნასროლი ტყვია მარცხენა საფეთქელში მოხვედროდა,თავის ქალის ნახევარი გაეცალა და მთელ კედელზე მის ტვინში არეული სისხლი გულისამრევად მისხმულიყო.რომელიც თეთრ კედელზე შესრულებულ დარტყმული მხატვრის შემოქმედებას ჰგავდა.სარ
ღად აზროვნების უნარი აღარ ჰქონდა დოლიძეს, ვერ გაიგო რა მიხდა,,როგორ მოხდა, ან როდის გამოიყვანეს ეზოში.ვერც მის მხრებზე შემოხვეული გიგაურის მკლავებს გრძბობდა,ვერც მის სურნელს აღიქვამდა და არც მისი ტუჩების შეხება უგრძვნია მთელ სახეს რომ უკოცნიდა.ამღვრეული თვალებით,ერთ ადგილზე იდგა გაყინული,უემოციოდ და ვერც ცრემლებს გრძნობდა,სახეს ჯიუტად რომ უსერავდნენ...ყვირილი უნდოდა,კივილი,უნდოდა მოეშორებინა სუროსავით შემიხვეული ქმარი. სანტიმეტრით რომ არ შორდებოდა და რაღაცას ელეპარაკებოდა, მაგრამ ერთი სიტყვაც არ ესმოდა.გათიშულ გონებას პროტესტის ნიშნად იგნორი გაეკეთებინა საღად აღქმასთან და თავდაცვის მიზნით ისე იშირებდა გიგაურის ნათქვამ ყველა სიტყვას, გააზრების უფლებას არ აძლევდა ტვინს.გულსაც ნორმალურზე ათჯერ შეესუსტებინა ფეთქვა და ენერგიას ისე ართმევდა ორგანიზმს, თითქოს ბატარიებზე ყოფილიყო და უკვე წითელს ანთებდა.ისევ ტიროდა,ნიკაპი კი მაშინ აუთრთოლდა, როდესაც გიგაურის ზურგს იქით მათგან ხუთიოდე მეტრში ნაცნობის სხეული გამოჩნდა.საიდანღაც მოდიოდა,ურყევი,ცივი გამომეტყველებით, სახეზე ნერვიც კი არ უტოკავდა.ქურთუკი როგორც ყოევლთვის გახსნილი ჰქონდა,თეთრი პერანგი კი კვლავ იდეალურად ედგა ძლიერ სხეულზე.მოდიოდა მძიმე ნაბიჯებით,მარჯვენა ხელში კი სამხედრო შაშხანა ეჭირა.წამით გადააწყდა მათი მზერა ერთმანეთს და მიუხედავად მათ შირის მანძილისა, არ გამოჰპარვია დოლიძეს მისი დაძაბული,ლარივით დაჭიმული სხეული და ამღვრეული,უძილობისგან ჩაწითლებული ცისფერი თვალები.ათასი ემოციით სავსე რომ უყურებდა რამდენიმე წამის მანძილზე და ეს ნახევარ წუთიანი მზერა, ბევრ უთქმელ სიტყვაზე მილიონჯერ მეტი იყო ქალისთვის.ხელახლა აქვითინა,თითქოს მანამდე უღონოდ მყოფმა, საშინელი ენერგიის მოზღვავება იგრძნო,უკან გაიწია და არ გასჭირვებია გიგაურის მკლავებიდან თავის დახსნა.ერთი ნაბიჯით უკან დაიხია და გაშლილი ხელი მთელი ძალით მოუქნია სახეში ლუკას,რომელიც გამაყრუებელი ლაწანით შეასკდა მარცხენა ლოყაზე.
-არ შემეხო!არც კი მომიახლოვდე...ჩემი სახელი აღარ ახსენო. შენი ატანაცა კი აღარ შემიძლია ნაბიჭ*ვარო.
-ნინა...
-ყველაფერი ვიცი...საერთოდ ყველაფერი ვიცი.-მთელი ემოციით კიოდა და კისერზე დასასკდომად გამოსჯდომოდა ლურჯი კაპილარები.-ყელშია თქვენი დაუსრულებელი თამშები...ჯანდაბაშიც წასულხართ ყველა.მორჩა, მინდა რომ ერთხელ და სამუდამოდ დაახვიოთ ჩემი ცხოვრებიდან.
-ნინაა...-იქვე გაჩერებული გიგაურის მანქანისკენ დაიძრა ნინა.
-განქორწინების საბუთებს დაელიდე ნაბიჭ*ვარო...აღარაფრის მოსმენა აღარ მინდა,არც ერთი ტყუილი. მეყოფა რაც თავი ვისულელე..მეყოფა რაც დავიბრმავე და დავიყრუე.წყეულიც იყოს ის დღე, როდესაც თქვენ ორნი, ჩემს ცხოვრებაში შემოეთრიეთ..წყეული იყავი, ლუკა გიგაურო..მეზიზღებიი.-მანქანაში ჩაჯდა და კარი მთელი ძალით მიიჯახუნა,ადგილიდან გიჟივით დაძრა და წინ გავარდნილმა მტვრის სქელი ფენა გაიყოლა ფარდად.გაოგნებული გიგაური, ერთ ადგილზე გახევებულიყო.არანაკლებ გაოგნებული იდგა გიორგი არჩვაძეც,ბოლოს სიცილის შესაკავებლად გვერდით გაიხედა და ოდნავ დამშვიდებულმა მასზე მიშტერებულ გიგაურს გამოხედა.
-ძალიან ვწუხვარ...
-წადი შენიც...
**********
გარეთ კოკისპირულად წვიმდა,ისე გულმოდგინედ იცრემლებოდა ცა, იფიქრებდით სადაცაა გაიხსნება და ფეხად ჩამოვაო.ერთი წუთითაც კი აღარ აპირებდა სახლში გაჩერებას დოლიძე,ერთი სული ჰქონდა იქაურობას გასცლოდა და საერთოდ ამოეშალა განვლილი ცხოვრება მეხსიერებიდან.საჭეზე ორივე ხელით ჩაფრენილი, ელოდა როდის გაიღებოდა ბოლომდე ჭიშკარი და მოახერხებდა იქაურობას სამუდაომოდ მოშორებოდა.ეზიზღებოდა სახლი, სადაც წლების განმავლობაში აბრმავებდნენ და ლუკა გიგაურის სურვილებისამებრს მარიონეტად აქცევდნენ.შლაგბაუმზე გადავიდა და ცენტრელურ გზაზე გასულმა ის იყო სიჩქარის პედალზე ფეხის ბოლომდე დადგმა გადაწყვიტა, მანქანის ფარებმა წვიმის სქელი ფარდა რომ გაარღვია და გალავნიდან ათიოდე მეტრში მდგარი არჩვაძის სხეული წაართვა სიბნელეს.საჭეზე ჩავლებული თითები დაეძაბა დოლიძეს და გულ მუცელი ისე აემღვრა,ცოტა აკლდა და ღრიალს დაიწყებდა.ვერ გაიაზრა რატომ გააჩერა მის წინ მანქანა და რატომ გადმოვიდა წვიმაში,არადა მის რაციონალურ მეს პედალზე ფეხის დადგმა და იქიდან გაქრობა სურდა.მის წინ იდგა,არც ზედმეტად ახლოს და არც ზედმეტად შორს...არც მამაკაცის გახშირებული გულისცემა ესმოდა, საკუთარი გულისცემის რიტმთან შერწყმული. ვერც მის ამღვრეულ თვალებს ხედავდა,არც ხმას იღებდა არჩვაძე.მის ნერვიულობას დაჭიმული სხეული და დახრილ თავზე,შუბლზე გამომჯდარი ლურჯი,მფეთქავი კაპილარი ჰყიდიდა.
- თუკი იგებ რომ მრავალმხრივი ადამიანი ხარ, თავს ნუ მოიტყუებ გიორგი. შესაძლოა იგულისხმებოდეს, რომ ნაგავი, ნაძირალა და პარაზიტი ხარ ერთდროულად.-გატეხილი ხმით ამიოლაპარაკა ნინამ.-ნაბიჭ*ვარიც ხარ და ამ ყველაფერთან ერთად დასანანია შენზე დაკარგული წუთები.
-ნინა...-ხმა გაუტყდა არჩვაძეს და საბოლოოდ დანებდა.ამღვრეული,ცრემლიანი თვალები შეანათა წინ ასვეტილ ქალს და გაჭირვებით გადააგორა კისერში გაჩხერილი სიმწრის ბურთი.-მე გითხარი რომ არ ვარ ის ადამიანი ვინც...ჯანდაბა,ნაბიჭ*ვარი ვარ..-კიდევ მიუახლოვდა და ატირებულ ქალს ზემოდან დახედა,რომელიც მაინც ცდილობდა სიმშვიდე შეენარჩუნებინა.-მიყვარხარ...
-შენი სიყვარულიც ისეთივე არაფრისმთქმელი სიტყვაა, როგორც შენი უფასური ცხოვრება...კაპიკებად ღირებული სიცოცხლე და დამპალი წარსული...არაფერი არ ხარ გიორგი არჩვაძე და ისეთივე არაფრისმომცემი ცხოვრება გაქვს..თუ გავქს საერთოდ ცხოვრება და მარიონეტი არ ხარ...
-ჯანდაბა...-დაბერილი ნესტოებით ხარბად ჩაისუნთქა ჰაერი გიორგიმ, რომლის უკმარისობაც ჰქონდა.ერთიანად გალუმპული,არაფრად დაგიდევდათ ზამთრის ცივ წვიმას,არც გაყინულ სხეულს და არც სახეში მიხლილ სიმართლეს.მის წინ ქალი იდგა, რომელიც სიცოცხლესაც კი ერჩია და ისე თვალსა და ხელს შუა ეცლებოდა, თავისთან დარჩენილს თხოვნის უფლებაც კი არ ჰქონდა.არ შეეძლო,თუნდაც პატიებით გამოესყიდა თავისი დანაშაული და ამ ყველაფრის გააზრება იყო მთავარი მიზეზი რაც ნელ-ნელა აცლიდა ენერგიას.გულ მუცელი საშინლად ეწვოდა და თვალზე მომდგარი სიმწრის და ტკივილის ცრემლის დამალვასაც აღარ აპირებდა.ნერვიულობისგან შესამჩნევად ათრთოლებული ხელი ქალის სახისკენ გასწია,მაგრამ ვერ შეეხო, რადგან ნინამ უკან დაიხია, მისი ხელი კი უღონოდ დაეშვა ჰაერში.
-შენს ხელებს სისხლის სუნი აქვს...შენი ხელები მეზიზრება და საკუთარი ხელით შემიძლია გავიძრო კანი, რადგან ერთ დროს მე მეხებოდა.მეზიზღება ყველა შენი ნაკოცნი ადგილი და საკუთარი თავიც მეზიზღება, რადგან უფლება მოგეცი შენი გაგეხადე...მეზიზღები გიორგი არჩვაძე და გისურვებ ის იმედგაცრუება შენს თავზე გამოსცადო..გისურვებ ისევე გატკინონ და გაწყენინონ, როგორც შენ მე მატკინე.
გისურვებ, რომ მთელი ცხოვრება აი ესეთი...-ხელი თავიდან ფეხებამდე აატარა ქალმა და ზიზღით გამოსცრა.-ესეთი არაფრისმომცემი ცხოვრება გქონდეს, რადგან მეც მიყვარდი...ჯანდაბა, მეც მიყვარდი და ვნანობ..
-ნინა...-უკან-უკან მიმავალ ქალს მიეჭრა არჩვაძე და ისე მჭიდროდ შემოხვია მკლავები და ისე ჩაიხუტა ქალმა, თავის დახსნა ვერ მოახრეხა.სახით დოლიძის კისერში ჩარგული,ღრმად ისუნთქავდა წვიმის სურნელთან არეულ ნინას სურნელს და საშინლად ეტირებოდა,ცხოვრებაში პირველად უნდოდა ქალივით აქვითუნებულიყო.
-გამიშვი!
-რომ იცოდე როგორ მიყვარხარ...უკვე დაწყევლილი ვარ ნინა..რომ იცოდე რა საშინელებაა უშენობა არ გამიმეტებდი..რომ გყვარებოდი პატიებას შეძლებდი, მაგრამ არ გიყვარვარ...-ლუღლუღებდა არეული და ხელის გაშვებას არც ცდილობდა, ყელის მიდამოებს უკოცნიდა აფართხალებულ დოლიძეს და ცოცხალი თავით არ აპირებდა ხელის გაშვებას.
-არ გიყვარვარ...-ნიკაპზე აკოცა და ლოყაზე ლოყით მიკრულმა თვალები ძლიერად დახუჭა.შემ დეგ ტუჩის კუთხისკენ გადაინაცვლა და ქალის წელს შეეშვა,მისი სახე მოიქცია ხელისგულებში და შუბლზე შუბლით დაეყრდნო.-არ გიყვარვარ, რადგან პატიება არ გაგიჭირდებოდა.არ გიყვარვარ, რადგან ჩემგან გაქცევის მაგივრად ჩემთან გამოიქცეოდი. არ გიყვარვარ, რადგან ფაქტიურად უშენობისთვის მიმეტებ..არ გიყვარვარ და აღარ გავიგო შენი პირიდან ნათქვამი მიყვარხარ ან მიყვარდი.თუ უყვართ გადაყვარებას ვერ ახერხებენ,მიუხედავად ტკივილისა,მიუხედავად სიმწარისა,იმედგაცრუებისა თუ სიბრაზისა..თუ უყვართ,ის ერთი უყვართ ნინა...მთელი ცხოვრება,მთელი ჩემი შეგნებული ცხოვრება მეყვარები,იქნები თუ არა ჩემი... იმისდა მიუხედავად მაინც მეყვარები და როცა მკითხავენ რა მოგცა შენმა დამპალმა ცხოვრებამ,რა მოგცა შენმა კაპიკებად ღირებულმა ცხოვრებამ, ვეტყვი რომ ნინა დოლიძე მომცა და წამართვა, მაგრამ სიკვდილს მაინც არ ვაპირებ.არც ბრძოლას ვაპირებ და არც ხვეწნას და არა იმიტომ რომ მე მაგარი ბიჭი ვარ...არა..ამის დედაც... მე ერთი ლაჩარი,ნაბიჭ*ვარი ვარ.არ ვაპირებ, იმიტომ რომ ვიცი შენ არ გრძნობ ჩემს მიმართ ანალოგიურს.არც გიგრძვნია და ვერც იგრძნობ..ჩემში შენს ნაბი*ჭვარ ქმარს ხედავდი და რაც მისგან გაკლდა ჩემთან ეძებდი..აი, ჩემი მოსაზრება.-შუბლზე აკოცა რამდენჯერმე,შემდეგ ორივე თვალი დაუკოცნა რიგრიგობით და პარალელურად ცერებით ნაზად ეხებოდა ყვრიმალებზე.
-მიყვარხარ დოლიძე..მე შენ ნამდვილად მიყვარხარ...
თვალები არ გაუხელია ნინას,არც ადგილიდან გატოკებილა,არც წინააღმდეგობა გაუწევია.იდგა მორჩილად, ერთიანად წვიმისგან გაწუწული და მიუხედავად სიცივისა და მიუხედავად მათ შირის არსებული ბარიერისა,მაინც ერთიანად იწვოდა სიმხურვალისგან.თრთოდა არა სიცივის, არამდედ მისი სიახლოვის გამო და თავს ძლივს იკავებდა რომ არ ექვითინა.თუმცა დახუჭული თვალებიდან მაინც ეპარებოდნენ მოღალატე ცრემლები.
-არ მიყვარხარ.-მთელი გული ამოაყოლა ამ ერთ სიტყვას ქალმა,თვალები გაახილა და გიორგის თვალებს ახედა, რომელშიც წამებში ჩაქრა რაღაც გაურკვეველი,იმედის ნაპერწკალი და მისი ადგილი უსაზღვრო სევდამ დაიკავა.ხელახლა აიმღვრა მისი ცისფერები და დაინახა როგორ გადმოლახეს მოღალატე ცრემლებმა ჯებირები.ყბის ძვლები დაეჭიმა არჩვაძეს,ნელ-ნელა შეუშვა სახეზე მოხვეული ხელები და გაჭირვებით გადააგორა ნერწყვი,უკან დაიხია და ტუჩები ოდნავ დააშორა ერთმანეთს, ღიმილის მსგავსად.
-ვიცი პატარავ.-სულ სხვანაირად ჟღერდა მისი პირიდან ნათქვამი ეს სიტყვები,უსაზღვრო იმედგაცრუებით და აუწონავი სევდით გაჟღენთილი.
-მაპატიე...არ მიყვარხარ.-თავის მართლებას ჰგავდა დოლიძის ხმა.
-გაპატიე...უკვე გაპატიე ნინა.არ მწყინს...-უკან-უკან იხევდა მამაკაცი.
-გიო...
-გაპატიე პატარავ,შენ თავს ვფიცავარ, ჩემი ვერ შეყვარება გაპატიე...მართლა გაპატიე.ბედნიერად...-ისევ გაიღიმა არჩბაძემ, მაგრამ მისი ღიმილი სიშორის გამო უკვე აღარ ჩანდა,შეტრიალდა და ნელი ნაბიჯით გაუყვა გზას.იდგა დოლიძე, ერთ ადგილზე და მიმავალს აკვირდებოდა.ჩვეული სიდინჯე დაჰკარგვოდა მამაკცს,ოდნავ მხრებში მოხრილი მიაბიჯებდა,ერთიანად სველი ტანისამოსით და არავინ იცოდა რას გრძნობდა იმ მომენტში.
ისევ კოკისპირულად წვიმდა,ნელ -ნელა გაუფერულდა არჩვაძის ლანდი და ღამის უკუნს შეერწყა.

***********
ტაქსმა სვლა შეანელა და გზიდან გადასული ლისის ტბის შორიახლოს გაჩერდა.უკანა კარი გაიღო და იქიდან გადმოსული მამაკაცი მოშორებით გაჩერებული შავი მერსედესისკენ დაიძრა საიდანაც ზუსტად იმ დროს გადმოვიდა ლუკა გიგაურიც.გარიჟრაჟი იყო,ქალაქში თენდებოდა.ღამით გადაუღებელი წვიმის გამო მიწა ატალახებულიყო და ფეხი ცურავდა,ამიტომ ფრთხილად უახლოვდებოდა მამაკაცი.
-გამარჯობა.-სახეზე დააკვირდა ახალ მოსულს გიგაური.რომელსაც სახეზე მიტკლის ფერი ედო და თვალები ისეთი ჩაწითლებული ჰქონდა იფიქრებდით გადაბმულად რამდენიმე ღამის უძილოაო.მისალმების ნიშნად თავი დაუქნია და სიგარეტის ერთი ღერი ამოაძრო კოლოფიდან,ცარიელი კი მუჭში მოჭმუჭნა და ჯიბეში ჩაიდო.
-მოგიტანე..ხედავ არც ისეთი მატყუარა ვარ.-გაეცინა გიგაურს და მანქანის საბარგული ახადა სადაც ორი მოზრდილი სპორტული ჩანთა იდო.ერთი გახსნა და მსხვილი კუპიურების შეკვრაზე მიუთითა,რომელზეც ყავისფერი მოზრდილი საქაღალდე და ამავე ფერის კონვერტი იდო.-ეს შენი პირადი საქმეა,ამ კონვერტში კი საბუთები.მამაკაცმა კონვერტი გახსნა და პირადობის დამადასტურებელი მოწმობა და უცხოეთის პასპორტი ამოიღო.უინტერესოდ გადაშალა და ჩახედა.
-გიორგი გიგაური?!
-ბოდიში, ლუკა მე მქვია.
საბუთები ურეაქციოდ ჩააბრუნა კონვერტში და პირად საქმესთან ერთად იღლიაში ამოიდო.
-გამოგვივიდა ეს საქმე.
-ჰო,ახლა ორჯერ მდიდარი ხარ.-გაეცინა გიორგის.
-ზუსტად ჩემნაირი მდიდარი ხარ შენც.რა იყო?-გაოცებისგან წარბები შეეკრა გიგაურს როდესაც მამაკაცმა უკან დაიხია.
-მისმინე...-ნერწყვი ხმაურით გადაყლაპა გიორგიმ და ტერიტორია მოათვალიერა.-გარიგებას გთავაზობ.-გიგაურის გაკვირვებული მზერის შემხედვარემ კი ჩაიცინა.-მისმინე ლუკა,ეს ერთი დიდი აფიორა იყო რომელშიც ყველას დედა მოგვეტყნა.გამარჯვებული არავინაა..არც შენ მიუხედავად იმისა რომ ფული გაქვს...არ ვიცი ამის დედაც,ეს გარიგება იყო და თავიდანვე ზუსტად გაწერილი გეგმით მივდიოდით მაგრამ მოხდა გაუთვალისწინებელი ექსცესებიც.აიღე ჩემი ფული და წადი..მე არაფერი მინდა.ოღონდ ერთი მოთხოვნა მაქვს...
-რა ხდება.იმედია ღადაობ..იცი მაინც რამდენია ეს ფულიი? რაზე ამბობ უარს?
-ვიცი...და გააზრებულად ვამბობ უარს.უბრალოდ ერთი თხოვნა შემისრულე და მშვიდად წავალთ ჩვენი გზით.
-რა თხოვნა?
-ნინას შეეშვი.აიღე ჩემი ფული და ნინას შეეშვი...
-რა?-გაეცინა გიგაურს.-ღადაობ ხო?
-ცხოვრებაში პირველად მოიქეცი კაცურად და აცადე თავისი ცხოვრებით იცხოვროს.ფული შენია,პასუხს ველოდები.
-და ამდენ ფულს ერთი ქალის გამო წყალს გაატან? -ეჭვნარევი ტონით ჩაეკითხა გიგაური.-გიყვარს?
-მას არ ვუყვარვარ...-თითქოს სევდიანად ჩაეცინა გიორგის.-წაიღე ფული და წადი.
-ჯანდაბა...-ღრმად ამოისუნთქა გიგაურმა და ისე დააკვირდა კაცს.-სერიოზულად?
-ნახვამდის ლუკა.
-კარგი..კარგიი...-ხელები გაშალა გიგაურმა.-კარგი,იცხოვროს როგორც მას უნდა.შენც დარჩი ამ დამპალ ქვეყანაში წყალწაღებული,უკაპიკოდ...წარმატებებს გისურვებ ბატონო გიორგი.მე ორ საათში მივფრინავ და პირობას გაძლევ ცხოვრებაში აღარ დავბრუნდები ამ წყეულ ქვეყანაში...იყოს ნინა...იმედი მაქვს ბედნიერი იქნება.
-თუ გავიგე რომ ისევ გამოჩნდი მის ცხოვრებაში...-თითი ცხვირთან მიუტანა გიორგიმ და სახე ყინულივით ცივი გაუხდა.
-კარგიი...არ არის მუქარები საჭირო...გპირდები.
-ეს მუქარა არ არის...ეს გარდაუვალი განაჩენი იქნება.თუ გადაწყვეტ დაბრუნებას ნინას სიახლოვეს,პირობას გაძლევ...სიახლისგან დაგცლი და იცი გავაკეთებ ამას.
-კარგიი.-ხელები დანებების ნიშნად ასწია გიგაურმა და მანქანის საბარგული ხმაურით დახურა.სულ მალე კი იქაურობას გაეცალა,მიაბიჯებდა ტალახიან გზაზე არჩვაძე და უცნაურ სიმსუბუქეს გრძნობდა,ეხლა ზუსტად იცოდა სადაც წავიდოდა პირველი,ბევრი აღარც უფიქრია გზაზე ჩამოსულმა სწრაფად გაუქნია ხელი ტაქსის და სალონში მოთავსებულმა მისამართი უკარნახა.
მიაბიჯებდა მაღალი ქვებით გადავსებულ სასაფლაოზე და გული ისე უფართხალებდა როგორც ბავშვობაში,სკოლიდან დაბრუნებულს სახლის კარს რომ შეაღებდა და ოთახში მჯდარი მამის დანახვაზე ყურებამდე ერღვეოდა ღიმილი.თითქოს ისევ ბავშვობაში ბრუნდებოდა,ისევ სკოლიდან სახლამდე მისასვლელ გზაზე მირბოდა,ძველი სახლის ხვეულ კიბეებს,აღებდა კარს და გაბადრული ესალმებოდა სამსახურიდან ადრე დაბრუნებულ ერთადერთ ადამიანს მის ცხოვრებაში.დაბალ მესერზე იჯდა და უყურებდა გახუნებულ სურათს რომლიდანაც ისევ ისე თბილად უმზერდა მამის ცისფერი თვალები,გვერდით მეორე სურათიც იყო
.ლამაზი ქალის რომელიც არასდროს უნახავს გიორგის.ეს იყო დედა...სათნო ულამაზესი ქალი...თბილი მზერით რომ უყურებდა უცნობ შვილს.ისევ გაებადრა სახე არჩვაძეს, ღრმად ჩაისუნთქა ზამთრის გრილი ჰაერი და ლამის მთელი გული ამოაყოლა ერთადერთ სიტყვას:
-გამარჯობა!
დასასრული.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1 სტუმარი ვტფ

რააააააააა?!

 


№2  offline წევრი დარინა

თავიდანვე ველოდი რაღაც მსგავს დასასრულს, მგონი ნინა შენი მთავარი ქალი პერსონაჟებიდან ყველაზე მეტად არ მომეწონაა, საკუთარ გრძნობებში დაკარგული ქალია, რომელმაც ქმარზე დაბოღმილმა გიორგისთან უღალატა, გიორგიმ სიმართლე უთხრა რომ ყვარებოდა აპატიებდა კიდევაც, მაგრამ ასე ვთქვათ გიორგიმ კი არა ნინამ გამოიყენა გიორგი, რაღაცნაირად იმედი გამიცრუა ნინას პერსონაჟმა, მგონი ჯობდა მომკვდარიყო კიდევაც, უბრალოდ გიორგი მიყვარს მიუხედავად იმისა როგორიც არის ნინას არ უნდა აგერ ვარ კაცოოო გამოუშვი ჩემთან, როგორც ყოველთვის უმაგრესი ისტორია გამოვიდა და ჩვენი კიდევ ერთხელ გაოცებაც შეძელიი, ვგიჟდები შენზე, ის წამი მიხარია შენ რომ ამ საიტზე გამოჩენა გადაწყვიტე და მე აღმოგაჩინეე. ველოდები შემდეგ შენს უფრო გასაგიჟებელ სიგიჟეს.

 


№3 სტუმარი ა.ა

ეს რა იყო?!
ზუსტად ისეთი დასასრული ჰქონდა როგორსაც იმსახურებდა, heart_eyes
არაბანალური, heart_eyes
არვიცი რა ვთქვა... blush
ზოგადად მიყვარს კარგი დასასრულები, მაგრამ ეს იყო ის, რაც უნდა ყოფილიყო.
მიყვარს, რომ არ გეშინია რას იტყვიან და ისე წერ როგორც შენ გსიამოვნებს, აი ხო ზუსტად ვიცი ბევრს არ მოეწონება დასასრული და ათას რამეს იტყვის? მაგრამ განვმეორდები და ვიტყვი, შენ შენ ხარ, შენი სტილით, პერსონაჟებით და ბევრი ნაკლის მიუხედავათ მაინც ყველა თავს მაყვარებენ, როგორ ახერხებ მაგას ვერ ვხვდები, მაგრამ ფაქტია.
heart_eyes heart_eyes
[b][/b]

 


№4  offline ახალბედა მწერალი ფ ე ფ ო

დარინა
თავიდანვე ველოდი რაღაც მსგავს დასასრულს, მგონი ნინა შენი მთავარი ქალი პერსონაჟებიდან ყველაზე მეტად არ მომეწონაა, საკუთარ გრძნობებში დაკარგული ქალია, რომელმაც ქმარზე დაბოღმილმა გიორგისთან უღალატა, გიორგიმ სიმართლე უთხრა რომ ყვარებოდა აპატიებდა კიდევაც, მაგრამ ასე ვთქვათ გიორგიმ კი არა ნინამ გამოიყენა გიორგი, რაღაცნაირად იმედი გამიცრუა ნინას პერსონაჟმა, მგონი ჯობდა მომკვდარიყო კიდევაც, უბრალოდ გიორგი მიყვარს მიუხედავად იმისა როგორიც არის ნინას არ უნდა აგერ ვარ კაცოოო გამოუშვი ჩემთან, როგორც ყოველთვის უმაგრესი ისტორია გამოვიდა და ჩვენი კიდევ ერთხელ გაოცებაც შეძელიი, ვგიჟდები შენზე, ის წამი მიხარია შენ რომ ამ საიტზე გამოჩენა გადაწყვიტე და მე აღმოგაჩინეე. ველოდები შემდეგ შენს უფრო გასაგიჟებელ სიგიჟეს.

მადლობაააა..უღრმესი მადლობა შენ ნი ასეთი თბილი დამოკიდებულებისთვის,მიყვარხარ ჩემო გოგო და მიხარიხარ.
რაც შეეხება ნინას ..ცოდო იყო სიკვდილისთვის ნუ გაიმეტებ :დ:დ:დ

ა.ა
ეს რა იყო?!
ზუსტად ისეთი დასასრული ჰქონდა როგორსაც იმსახურებდა, heart_eyes
არაბანალური, heart_eyes
არვიცი რა ვთქვა... blush
ზოგადად მიყვარს კარგი დასასრულები, მაგრამ ეს იყო ის, რაც უნდა ყოფილიყო.
მიყვარს, რომ არ გეშინია რას იტყვიან და ისე წერ როგორც შენ გსიამოვნებს, აი ხო ზუსტად ვიცი ბევრს არ მოეწონება დასასრული და ათას რამეს იტყვის? მაგრამ განვმეორდები და ვიტყვი, შენ შენ ხარ, შენი სტილით, პერსონაჟებით და ბევრი ნაკლის მიუხედავათ მაინც ყველა თავს მაყვარებენ, როგორ ახერხებ მაგას ვერ ვხვდები, მაგრამ ფაქტია.
heart_eyes heart_eyes
[b][/b]

ვაიმეე..რამდენი ხანი ვკითხულობდი ფერის გამო იციი :დ:დ ჩემს თვალებს კიდევ ეს უნდოდაა.უღრმესი მადლობაა..მაინც წავიკითხე ბოლომდე ეს კომენტარი და დიდი..დიდი მადლობა.მიხარია რომ კითხულობთ :*:*

 


№5  offline წევრი კირა

ნუ აი ეს იყო ბომბააა, და მე ძალიანაც მომეწონა დასასრული, არ იყო რაღაცა ბანალური, თუმცა ზუსტად ვიცი, რომ ისინი მაინც შეხვდებოდნენ ერთმანეთს.. ეს ჩემი დასასრულია:)))))) ვსო ჩაიწერა ჩემს ფავორიტ ისტორიებში:)

 


№6 სტუმარი Baron

პროლოგს ველოდებოდი რო ბევრად უფრო დიდი მნიშვნელობა ექნებოდა! დიდ იმედებს ვამყარებდი! აუუუ რატომ არ შეუყვარდა, ჩვენ ხო ყველას შეგვიყვარდა :( ძაან სუსტი აღმოჩნდა ნინა მაგრამ მგონია რო მაინც იპოვის გზას გიორგიმდე... არა გაოცებული ვარ გიორგი და ნინა ცალ-ცალკე არა ბედნიერად დარჩნენ და ლუკას შერჩა ყველაფერი ისევ!

 


№7 სტუმარი grosmaisteri

au gio me semiyvarda da ninas ra pontsi ar seuyvarda?! arabanaluri seni stilis seni emociebit da seni siyocagit mokled momewona dzaaan da miyvarxar da micarixar imitoro arsebob da aseti kargi istoriebit gvamarageb :dd

 


№8 სტუმარი მეუცნაურე

ვიტირე...
გიგუარზე მეტი კაცობა რომ ჰქონდა არჩვაძეს, ეჭვიც არ მეპარებოდა და ბოლომდე გამიმართლდა.
ნინა ერთი სუსტი ქალი აღმოჩნდა...რომელმაც ამ არეულობას ვერ გაუძლო... მაგრამ ამასობაში ყველაზე მნიშვნელოვანს აქცის ზურგი, ვინც მაშინაც იცავს, როცა მის გვერდით არაა.
ლუკა ჩვეულებრივი ხარბი ნაბი*** აღმოჩნდა...

 


№9  offline წევრი მირცა

ღმერთო... ამდენი ემოცია ერთად არ შემიძლია! საუკეთესოა შენს ყველა ისტორიაში. სიტყვები არ მყოფნის, დაძაბული და ფინალით განადგურებული ვარ... ყოჩაღ! არ ვიცი რა ვთქვა.,საუკეთესოო ხარ!

 


№10 სტუმარი სტუმარი ნინო

Gagrdzeleba ar eqneba?ragac gaurkveveli dasasruli qonda,shemecoda giorgi.

 


№11 სტუმარი სტუმარი ნინო

ყოველთვის მომწონს არაორდინალური პერსონაჟებით დახუნძლული ამბები, რომელთაც არაბანალური დასასრული აქვს. ისტორიები, რომლებიც არ ჰგვანან საპნის ოპერებს წინასწარ რომ იცი როგორ განვითარდება მოვლენები. ერთადერთხელ დაგიწერე კომენტარი ადრე და გთხოვდი არ მოქცეულიყავი მკითხველის ზეგავლენის ქვეშ და გამიმართლე იმედი. ბედნიერი დასასრული კარგია, მაგრამ ასეთი დასასრული უფრო დასამახსოვრებელი საინტერესოა. ნიჭი, ფანტაზია, სითამამე, ლექსიკური მარაგი არ გაკლია, ერთადერთი დროის დეფიციტი გაქვს როგორც ჩანს, რაც მოგვარებადია???????? გკითხულობ და ყოველთვის ველოდები შენს ნაწერებს. წარმატებები!!!

სტუმარი ნინო
ყოველთვის მომწონს არაორდინალური პერსონაჟებით დახუნძლული ამბები, რომელთაც არაბანალური დასასრული აქვს. ისტორიები, რომლებიც არ ჰგვანან საპნის ოპერებს წინასწარ რომ იცი როგორ განვითარდება მოვლენები. ერთადერთხელ დაგიწერე კომენტარი ადრე და გთხოვდი არ მოქცეულიყავი მკითხველის ზეგავლენის ქვეშ და გამიმართლე იმედი. ბედნიერი დასასრული კარგია, მაგრამ ასეთი დასასრული უფრო დასამახსოვრებელი საინტერესოა. ნიჭი, ფანტაზია, სითამამე, ლექსიკური მარაგი არ გაკლია, ერთადერთი დროის დეფიციტი გაქვს როგორც ჩანს, რაც მოგვარებადია. გკითხულობ და ყოველთვის ველოდები შენს ნაწერებს. წარმატებები!!!

 


№12 სტუმარი თინა

როგორ მიყვარდა ეს ისტორია და აი მესმის იმედის გაცრუება...
შენ მართლა არაჩვეულებრივად წერ ფეფო <3

 


№13 სტუმარი სტუმარი დადუ

რატომღაც ვფიქრობ რომ ამ ისტორიას გააგრძელებ, არა? heart_eyes

 


№14 სტუმარი სტუმარი natalia

კარგი იყო, ვიმედოვნებ ექნება გაგრძელება

 


№15 სტუმარი სტუმარი Liliana

Bodishi magram eseti uazro dasarulistvis codo iyo istoria..
anu gana siketem gaimarjva da ariqa da ragac ertad unda darcheniliyvnen magas vambob magram esec ar unda yopiliyo..
texavs

 


№16 სტუმარი ფეფო

სტუმარი Liliana
Bodishi magram eseti uazro dasarulistvis codo iyo istoria..
anu gana siketem gaimarjva da ariqa da ragac ertad unda darcheniliyvnen magas vambob magram esec ar unda yopiliyo..
texavs

არაუშავს,ხან გაგვიტყდება ხან არა და აბა ისე როგორ :დ:დ:დ მადლობა რომ წაიკითხე.

სტუმარი natalia
კარგი იყო, ვიმედოვნებ ექნება გაგრძელება

მადლობა შეფასებისთვის.გაგრძელება სავარაუდოდ არ ექნება.

თინა
როგორ მიყვარდა ეს ისტორია და აი მესმის იმედის გაცრუება...
შენ მართლა არაჩვეულებრივად წერ ფეფო <3

უღრმესი მადლობა,მაპატიე თუ ომედები გაგიცრუვე :*

სტუმარი ნინო
ყოველთვის მომწონს არაორდინალური პერსონაჟებით დახუნძლული ამბები, რომელთაც არაბანალური დასასრული აქვს. ისტორიები, რომლებიც არ ჰგვანან საპნის ოპერებს წინასწარ რომ იცი როგორ განვითარდება მოვლენები. ერთადერთხელ დაგიწერე კომენტარი ადრე და გთხოვდი არ მოქცეულიყავი მკითხველის ზეგავლენის ქვეშ და გამიმართლე იმედი. ბედნიერი დასასრული კარგია, მაგრამ ასეთი დასასრული უფრო დასამახსოვრებელი საინტერესოა. ნიჭი, ფანტაზია, სითამამე, ლექსიკური მარაგი არ გაკლია, ერთადერთი დროის დეფიციტი გაქვს როგორც ჩანს, რაც მოგვარებადია???????? გკითხულობ და ყოველთვის ველოდები შენს ნაწერებს. წარმატებები!!!

სტუმარი ნინო
ყოველთვის მომწონს არაორდინალური პერსონაჟებით დახუნძლული ამბები, რომელთაც არაბანალური დასასრული აქვს. ისტორიები, რომლებიც არ ჰგვანან საპნის ოპერებს წინასწარ რომ იცი როგორ განვითარდება მოვლენები. ერთადერთხელ დაგიწერე კომენტარი ადრე და გთხოვდი არ მოქცეულიყავი მკითხველის ზეგავლენის ქვეშ და გამიმართლე იმედი. ბედნიერი დასასრული კარგია, მაგრამ ასეთი დასასრული უფრო დასამახსოვრებელი საინტერესოა. ნიჭი, ფანტაზია, სითამამე, ლექსიკური მარაგი არ გაკლია, ერთადერთი დროის დეფიციტი გაქვს როგორც ჩანს, რაც მოგვარებადია. გკითხულობ და ყოველთვის ველოდები შენს ნაწერებს. წარმატებები!!!

უღრმესი მადლობა,მიხარია რომ კითხულობთ.:*:*

მირცა
ღმერთო... ამდენი ემოცია ერთად არ შემიძლია! საუკეთესოა შენს ყველა ისტორიაში. სიტყვები არ მყოფნის, დაძაბული და ფინალით განადგურებული ვარ... ყოჩაღ! არ ვიცი რა ვთქვა.,საუკეთესოო ხარ!

უღრმესი მადლობაა :*:* ძალიან მიხარია,რომ კითხულობთ და შთაბეჭდილებებს მიზიარებთ.

მეუცნაურე
ვიტირე...
გიგუარზე მეტი კაცობა რომ ჰქონდა არჩვაძეს, ეჭვიც არ მეპარებოდა და ბოლომდე გამიმართლდა.
ნინა ერთი სუსტი ქალი აღმოჩნდა...რომელმაც ამ არეულობას ვერ გაუძლო... მაგრამ ამასობაში ყველაზე მნიშვნელოვანს აქცის ზურგი, ვინც მაშინაც იცავს, როცა მის გვერდით არაა.
ლუკა ჩვეულებრივი ხარბი ნაბი*** აღმოჩნდა...

სამწუხარო რეალობაა და თითქოსდა სიკეთე ყოველთვის ამარცხებს ბოროტებას ეგ უბრალოდ ჩვენი,ჩვენთვისვე მოგონილი მითია.ნუ ჩემი აზრია ეს და იმედი მაქვს არ გამკიცხავთ...იმედი მაქვს იმასაც ხვდებით რომ ეს უბრალოდ ისტორიაა რომლის შინაარსიც მართალია რეალობასთან მიახლოვებულია მაგრამ მაინც მოგონილია.ჩემთვის ერთ ერთი საყვარელი ნამუშევარია და ალბათ წერის დროს ვთქვი ის რაც მინდოდა რომ მეთქვა.უღრმესი მადლობა...მიყვარხართ და გაფასებთ.:*

grosmaisteri
au gio me semiyvarda da ninas ra pontsi ar seuyvarda?! arabanaluri seni stilis seni emociebit da seni siyocagit mokled momewona dzaaan da miyvarxar da micarixar imitoro arsebob da aseti kargi istoriebit gvamarageb :dd

უღრმესი მადლობა შენ ჩემო კარგო ასეთი თვილი სიტყვებისთვის...მეც მიყვარხართ და თქვენი ყოველი შეფასება,როგორი შინარსისაც არ უნდა იყოს ის მაბედნიერებს.ყოველთვის ვსწავლობ ახალ რაღაცას...მადლობა კიდევ ერთხელ.:*

Baron
პროლოგს ველოდებოდი რო ბევრად უფრო დიდი მნიშვნელობა ექნებოდა! დიდ იმედებს ვამყარებდი! აუუუ რატომ არ შეუყვარდა, ჩვენ ხო ყველას შეგვიყვარდა :( ძაან სუსტი აღმოჩნდა ნინა მაგრამ მგონია რო მაინც იპოვის გზას გიორგიმდე... არა გაოცებული ვარ გიორგი და ნინა ცალ-ცალკე არა ბედნიერად დარჩნენ და ლუკას შერჩა ყველაფერი ისევ!

ხანდახან ესეც ხდება,სიყვარლს მართალია ხოტბას ვასხავთ მაგრამ ხშირად უძლურია...მადლობა :*

კირა
ნუ აი ეს იყო ბომბააა, და მე ძალიანაც მომეწონა დასასრული, არ იყო რაღაცა ბანალური, თუმცა ზუსტად ვიცი, რომ ისინი მაინც შეხვდებოდნენ ერთმანეთს.. ეს ჩემი დასასრულია:)))))) ვსო ჩაიწერა ჩემს ფავორიტ ისტორიებში:)

უღრმესი მადლობაა :* ეს იყო ჩემთან მთვის ის,რაზეც თითქმის ერთი წელი ვფიქრობდი,მაგრამ რატომღაც მრავალჯერ გადავდე..ეს იყო თავიდანვე დეტალებში გათვლილი ისტორია.პირველი ასოდანვე რომ იცო როგორ დაამთავრებ.ისევ და ისევ უღრმესი მადლობა ყველას...ვინც წაიკითხა,ვინც საკუთარი აზრი დააფიქსირა და მიუხედავად იმისა მოეწონა თუ არ მოეწონა ეს უკვე მისი გადასაწყვეტია...მადლობა...ბოდიშით თუ ფინალით იმედები გაგიცრუვეთ...არ ვიცი დიდად დამნაშავედ მაინც არ ვგრძნობ თავს.მიყვარხართ და მიხარიხართ...
მადლობაააა

 


№17  offline წევრი აბლაბუდა

არ ვიცი რა ვთქვა სიმართლე გითხრა არ ველოდი ასეთ დასასრულს, ცოტა გაოცებული დავრჩი და არ მჯეროდა კიდე ბოლომდე:))) ვიკითხო ნიკოლოზზე თუ არა?))

 


№18  offline წევრი kasssi

სიმართლეე გითხრა თავიდან ძალიან მინდოდა,რომ ნინა და გიორგი ერთად ყოფილიყვნენ და უკვე წარმოდგენილიც კი მქონდა ამ ისტორიის ჩემებური დასასრული,მაგრამ თანდათან გაუფერულდა ნინასადმი სიყვარული)ერთიი ჩამოუყალიბებელი ქალია,რომელსაც ვერ გაურკვევია რა უნდა საერთოდ და ასეთი ქალი ჩემს გიორგის არ იმსახურებდა)ლოგიკური დასასრული იყო ნამდვილად))გიორგი უკეთესს იმსახურებს)ისე , კარგი იქნებოდა კიდევ დაგეწერა ჩემს გიორგიზე ისტორია,სადაც მართლა ღირსეულ მეორე ნახევარს იპოვნიდა და დაივიწყებდა ამ ქალს.პირველი ქალიაშენი პეერსონაჟებიდან,რომელმაც,მართლა ძალიან გამიცრუა იმედები))გელოდები როგორც ყოველთვის ახალ ისტორიაზეც და რა თქმა უნდა,ნადირობასაც სულმოუთქმელად ველოდები )იმედია დაფიქრდები გიორგისთან დაკავშირებით:დდ )კაი,თავს აღარრ მოგაწყენ წარმატებები შენ სასწაულო გოგო))

 


№19 სტუმარი სტუმარი თამო

ძალიან მომეწონა კარგი იყო.გიორგი კი შემეცოდა ასე რომ დარჩა.ლუკას გაუმართლა წავიდა ფულებით და ეს ასე დარჩა.ძალიან კარგ ისტორიებს წერ შენ ძალიან მაგარი გოგო ხარ შენ

 


№20 სტუმარი ფეფო

აბლაბუდა
არ ვიცი რა ვთქვა სიმართლე გითხრა არ ველოდი ასეთ დასასრულს, ცოტა გაოცებული დავრჩი და არ მჯეროდა კიდე ბოლომდე:))) ვიკითხო ნიკოლოზზე თუ არა?))

ნიკოლოზი აგვიანებს...მადლობა ჩემო კარგო რომ წაიკითხე და შენი აზრი გამანდე.:*

kasssi
სიმართლეე გითხრა თავიდან ძალიან მინდოდა,რომ ნინა და გიორგი ერთად ყოფილიყვნენ და უკვე წარმოდგენილიც კი მქონდა ამ ისტორიის ჩემებური დასასრული,მაგრამ თანდათან გაუფერულდა ნინასადმი სიყვარული)ერთიი ჩამოუყალიბებელი ქალია,რომელსაც ვერ გაურკვევია რა უნდა საერთოდ და ასეთი ქალი ჩემს გიორგის არ იმსახურებდა)ლოგიკური დასასრული იყო ნამდვილად))გიორგი უკეთესს იმსახურებს)ისე , კარგი იქნებოდა კიდევ დაგეწერა ჩემს გიორგიზე ისტორია,სადაც მართლა ღირსეულ მეორე ნახევარს იპოვნიდა და დაივიწყებდა ამ ქალს.პირველი ქალიაშენი პეერსონაჟებიდან,რომელმაც,მართლა ძალიან გამიცრუა იმედები))გელოდები როგორც ყოველთვის ახალ ისტორიაზეც და რა თქმა უნდა,ნადირობასაც სულმოუთქმელად ველოდები )იმედია დაფიქრდები გიორგისთან დაკავშირებით:დდ )კაი,თავს აღარრ მოგაწყენ წარმატებები შენ სასწაულო გოგო))

მადლობააა :* ძალიან მიხარია...არ ვიცი ვნახოთ,შეიძლება გამოჩნდეს სადმე გიორგი.წინასწარ ვერაფერს ვიტყვი :* მაგრამ გამორიცხულიც არაფერია.

სტუმარი თამო
ძალიან მომეწონა კარგი იყო.გიორგი კი შემეცოდა ასე რომ დარჩა.ლუკას გაუმართლა წავიდა ფულებით და ეს ასე დარჩა.ძალიან კარგ ისტორიებს წერ შენ ძალიან მაგარი გოგო ხარ შენ

უღრმესი მადლობა...სასწაულად მიხარიხართ თითოეული მკითხველი და მაბედნიერებთ. ჰო გიორგი ცოტა დაიჩაგრა ვითოომ?:დ:დ შეიძლება არც დაიჩაგრა...არ ვიცი

 


№21 სტუმარი სტუმარი ლიკა

მოკლედ რა ვთქვა!? ძალიან კარგი დასასრული იყო, ძალიან ზუსტი და სწორი. ყველა თავის გზაზე წავიდა.
ლუკა როგორიც არაკაციც იყო, ისეთი დარჩა.
გიორგიმ თავისი ღირსება ბოლომდე შეინარჩუნა. სუფთა ფურცლიდან დაიწყო ცზოვრება, მართლა შიშველი ხელებით. მაგრამ მისი შესაძლებლობების და გაქანების პატრონს არ გაუჭირდება თავისი ადგილის პოვნა ცხოვრებაში.
ნინა - ნინა საბედისწერო ქალი იყო და ასეთადაც დარჩა. მე მაინც მაქვს ჩემეული გაგრძელება. არ შეიძლება სიყვარული ასე დაიკარგოს ბუნებაში. მგონია რომ ნინა გადადგამს ისევ გადამწყვეტ ნაბიჯს. მან ხომ ყოველთვის კარგად იცის, როგორ და სად მოძებნოს გიორგი. ხოდა, დარწმუნებული ვარ, აუცილებლად მოძებნის.
ფეფო, ძალიან მაგარი ხარ შენ და მოუთმენლად გელოდებით ახალი ისტორიით!!!!

 


№22 სტუმარი Ira

chemi azrit bolo tavi mipuchechebulia

 


№23 სტუმარი ფეფო

Ira
chemi azrit bolo tavi mipuchechebulia

მადლობა,რომ წაიკითხეთ.

 


№24 სტუმარი maco maco

გელოდებოდი როდის დაასრულებდი და ეხლა ვიწყებ, არადა ერთი სული მქონდა ის ემოციები ყოფილიყო რასაც შენი ისტორიები იწვევს იშვიათად ვწერ კომენტარს მაგრამ ვერ მოვითმინე (მოკალი იქნებ გადარჩე უკვე იმდენჯერ გადავავლ-გადავიკითხე მაგრამ მაინც არ მყოფნის) მოკლედ გემრიელი გოგო ხარ და ასე გააგრძელე:)

 


№25  offline წევრი Rania

Rogorc iqna cavikitxee. Arvici ragitxraa. Eom viyo mdidari shevqmnidi fonds. Eomelic uzrunvelyofda sauketeso istoriata dabechvdas da pirvel xuteulshi shegiyvandi fefo. Arachveulebrivi dasasruli hqonda. Me simartle gitxra uares velodii. Magram aqac gadaacharbe molodinss. Saocari gogo xar shennnn
--------------------
Q.qimucadze

 


№26  offline წევრი Tamuna Gogaladze

პირველ რიგში საოცრება იყო♥სრულად რაც ატვირთე იმის მერე გავხენი და ვერ მოვიცალე რომ ერთიანად წამეკითხა და დღეს როფორც იქნა შევძელი♥♥♡ძალიან მომეწონა ისტორია საოცარი იყო როგორც გმირები ასევე სიუჟეტი♥♥♥დასამახოვრებელი და არაბანალური,თუმცა ცოტა ბანალურობასაც აიტანდა და არც კი დაეტყობოდა,მაგრამ ეს მტყლიანად შენი გადასაწყვეტი იყო და პატივს ვცემ შენს გადაწყვეტილებას,ვაფასებ და ძალიანაც მომწონს♥♥♥გმირებს რაც შეეხება მამაკაცები ყველა ნაბ@ვრები იყვნენ და ამ ნინას თავის ჭკუაზე დაატარებდნენ და ათამაშებდნენ და მერე არ მესმის რატომ უნდა გქონდეს მის სიძლიერეზე და გიორგის პატიებაზე პრეტენზია,ნებისმიერი აირეოდა იმ სიტუაციაში როგორი ძლიერიც არ უნდა ყოფილიყო♥♥♥მიხარია რომ კიდევ ერთი არაჩვეულებრივი ისტორიის წაკითხვის საშუალება მომეცა♥♥♥ვგიჟდები შენზე და ველოდები ახალ ისტორიებს სულმოუთქმელად♥♥♥

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent