შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ვნების ზეწარი 1


15-05-2019, 23:19
ავტორი გაზაფხული
ნანახია 333

ვნების ზეწარი 1

თუკი ერთხელ მაინც არ ჩაგძინებიათ თქვენი საყვარელი მამაკაცის მკლავებში, მაშინ თამამად გეტყვით, რომ არ გიცხოვრიათ. თქვენ არ გიგრძვნიათ მისი სუნთქვა შუბლს როგორ ჰაეროვნად ხვდება და მთელს სახეზე თანაბრად ანაწილებს, არ დაგინახავთ მისი მშვიდი სახე, რომელსაც მხოლოდ ძილის დროს იღებს, არც მისი მკლავები შემოგხვევიათ სრულიად შიშველ ტანზე, რომელიც გაგრძნობინებდათ, რომ ქალღმერთი ხართ, არც მისი კანის სირბილე შეგიგრძვნიათ, მძინარეს, რომ ზურგზე ხელს დაუსვამთ და საერთოდ, გიცხოვრიათ კი?
პირველად ოცდასამი წლის ასაკში დავწექი მამაკაცთან. თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ იმ დღიდან ვიყოფთ საერთო ბალიშსა და საბანს ჩვენ ორნი. პირველად სწორედ იმ მამაკაცთან გავათენე ღამე, რომელსაც მთელი ცხოვრება დავუკავშირე და ეს იყო ერთადერთი სწორი გადაწყვეტილება, რაც კი ცხოვრებაში მიმიღია.
შვიდი წლის წინ შევხვდი პირველად ჩემს მესამე, მაგრამ ნამდვილ და ჭეშმარიტ სიყვარულს. პირველი ნამდვილად არ ყოფილა და არც მე ვიყავი მის ცხოვრებაში პირველი ქალი, ვისაც საკუთარი გული შესთავაზა, თუმცა მალევე გავხდით ერთმანეთის ცხოვრებაში ნომერი პირველი ადამიანები და მთავარი პრივილეგიების მქონე პირები. მე ნამდვილად არ მივეკუთვნები იმ ქალთა კატეგორიას, რომელიც თვლის, რომ სიყვარული მხოლოდ ერთხელ მოდის და თუკი მას დაკარგავთ უბედურები იქნებით. ქალებო, ნუთუ მართლა გჯერათ ამის? თქვენ იმდენჯერ შეიყვარებთ, რამდენჯერაც გულს გახსნით და მამაკაცებს მიუშვერთ. სიყვარულში კი მთავარია თქვენი გული არასოდეს მიუშვიროთ სხვა მამაკაცს და მისი გაღების სურვილი არ გაგიჩნდეთ.
გვიანი შემოდგომა იყო, დღე და საათი ნამდვილად არ მახსოვს, რადგან ვერცერთ მნიშვნელოვან თარიღს ვერ ვიმახსოვრებ ახალი წლის გარდა. შეგრძნებები კი ნამდვილად მახსოვს. საკმაოდ ციოდა, ჯერ ზამთრის ქურქი გარდერობში არ ეკიდა, თუმცა სქელი, ნაქსოვი ჟაკეტი ნამდვილად მამძიმებდა იმ დღეს. იქნებოდა დაახლოებით შვიდი საათი, რადგან სამსახურიდან მეტრომდე გზას ფეხით გავუყევი და გზად სკვერში ჩამოვჯექი ჩასაფიქრებლად. არ წვიმდა, ამიტომ მხოლოდ სიცივე ვერას აკლებდა ჩემს ფიქრებსა და აზრებს.
„თუკი მე მოვკვდები დღეს ან ხვალ, რას დავტოვებ?“
ეს კითხვა არამარტო იმ დღეს, არამედ მთელი ჩემი გააზრებული ცხოვრება თან მსდევდა, მაგრამ არც არაფრის ნიჭი არ მებადა ამ ქვეყანაზე, რომ რაიმე ღირებული დამეტოვებინა შთამომავლობისთვის და მთლიანი კაცობრიობისთვის და არც უნარი, რომ რაიმე შემესწავლა მაინც.
„ისევე დაგივიწყებენ, როგორც ამ ქვას, რომელიც შენს ფეხებთან გდია.“
გონებაც დიდი ვერაგობით სარგებლობდა და დამშვიდების ნაცვლად მაფორიაქებდა. ქარმა წამოუბერა და ყვითელი ფოთლები ასფალტიდან ერთი ხელის მოქცევით მოხვეტა და სახეში შემომაყარა.
-ჯანდაბა - წამოვიყვირე ხმამაღლა და თვალებიდან მტვრის ნაწილაკების ამოწმენდა დავიწყე - მეზიზღება სამყარო - მეგონა ჩურჩულით, თუმცა საკმაოდ ხმამაღალი განცხადება გამიკეთებია.
-ქარის გამო სამყაროს ნუ შეიძულებ - უკნიდან ვიღაცის ხმა გავიგონე და ბუნებაზე გაბრაზებული მას მივუბრუნდი.
- თქვენი საქმე არ არის მე რას ან ვის შევიძულებ. არ მიყვარს ქარი და ვერასოდეს შეიყვარებ.
- ქარი არა, მაგრამ არც კაცი არ გიყვართ? - ჩაიცინა და თვალები ოდნავ დაავიწროვა. გაოგნებულმა გავხედე, ყოველთვის მეგონა, რომ ადამიანი, რომელიც ქუჩაში გამომელაპარაკებოდა სექსს მოწყურებული ზომბი იქნებოდა, თუმცა იმ მამაკაცის სოლიდურმა ჩაცმულობამ და ძალიან მშვიდმა ტონმა ცოტათი ჩამაფიქრა და რომელიმე ბანალური საპნის ოპერის გმირადაც კი წარმომადგენინა თავი.
- არა, არც კაცი არ მიყვარს ჩემი ცხოვრების ამ ეტაპზე - ეჭვის თვალით გავხედე და ჩანთის ასაღებად სკამისკენ დავიხარე.
- სწორედ ამიტომ არ გიყვართ ბუნებაში თუნდაც ერთი რამ. სიყვარულის დროს ყოველი ფოთლის გაშრიალება დაგანახებდათ ამ სამყაროს სილამაზის რაობას.
-ბატონო, მე ძალიან კარგად ვიცი როგორ ხედავს შეყვარებული ქალი სამყაროს და დამერწმუნეთ, ცხოვრების ამ ეტაპზე უსიყვარულობა მირჩევნია.
-მეოცნებე არ ხართ? - ვერ ვხვდებოდი რამ დააინტერესა ჩემში ან რა მოტივი ჰქონდა ჩემთან საუბრისთვის, მაგრამ არც ის და არც მე არ ვჩერდებოდით.
-ბევრმა ოცნებამ დაამსხვრია წლების ნაშენები შუშის სასახლე.
-ამიტომ უნდა ააგოთ აგურის, თუნდაც პატარა შენობა. დამიჯერეთ, სიყვარულისთვის ერთსართულიანი სახლიც კმარა. მთავარია რა მასალითაა ნაშენები.
უცნობს გავუღიმე და დამშვიდობების წინ თავი დავუკარი.
-მე მჯერა იპოვით ნამდვილ სიყვარულს და ქარსაც ისევე შეიყვარებთ, როგორც მზის ყოველი სხივი გიყვართ გაზაფხულისას.
ზურგი შევაქციე, ჩანთაზე ხელი მოვიკიდე და ორიოდე ნაბიჯი გადავდგი წინ. უეცრად თავში ყველაფერი ერთად მომვარდა და უკან შევტრიალდი.
-ვინ ბრძანდებით? - ის ისევ იქ იდგა და მიყურებდა.
- არც მანიაკი ვარ, არც ქურდი. არც ახალგაზრდა თაობის დიდი უმრავლესობის წარმომადგენელი. მე ძალიან მიჭირს უცხო ადამიანებთან კონტაქტის დამყარება, დღეს კი ჩემმა ფსიქოლოგმა მომცა დავალება, რომ ყველაზე საინტერესო გამვლელისთვის ორიოდე წინადადება მაინც მეთქვა ნებისმიერ თემაზე. ის აქ არის და შორიდან მაკვირდება, უნდა გაიგოს რაშია ჩემი პრობლემა, კომპლექსებში თუ უბრალო ახირებაში. ყველაზე საინტერესო კი თქვენ ჩანდით. მიმოიხედეთ ირგვლივ - ხელები გაშალა და დატრიალდა - ერთი-ორი შეყვარებული წყვილი თუ ზის ირგვლივ. კოცნიან ერთმანეთს და რა გგონიათ, სხვების აზრი არ აინტერესებთ? დააკვირდით გოგოს, რომელიც თავს მილიონჯერ მაინც ატრიალებს ირგვლივ, რომ ვინმემ, შუახანს გადაცილებულმა ნაცნობმა არ დაინახოს, ბიჭს კი არ აინტერესებს, შუა სკვერში წამოუსკუპია ზამთრის პირას და ქარი კი არა, კოკისპირული წვიმა ვერ შეუშლის ხელს მის კოცნას.
- თქვენ ეს სიყვარული გგონიათ? ასეთ სიყვარულზე მეუბნებოდით?
- რას ბრძანებთ - გულიანად გაიცინა მან - ჯიბეში გროშიც, რომ არ მედოს, საკუთარ თავს და მითუმეტეს ქალს არ ვაკადრებ შუა ქუჩაში კოცნისთვის გამოყვანას.
- მგონი მისამართი შეგეშალათ - გავუღიმე და თმა ყურზე კეკლუცად გადავიწიე.
- ნამდვილად - თავი ჩახარა და უკან სკამზე მჯდომ ქალს გახედა, რომელსაც დიდი ბლოკნოტი გადაეშალა მუხლებზე და რაღაცას წამდაუწუმ იწერდა - მე საუკუნეების წინ უნდა დავბადებულიყავი, მაგრამ განგებამ ასე ინება და ახლა ვცხოვრობ.
- სასიამოვნოა შენი გაცნობა უცნობო, წინა საუკუნეებიდან - გავუღიმე და კვლავ წასვლა დავაპირე, როდესაც მკლავში ნაზად მომკიდა ხელი, შევკრთი და ხელი გველის ნაკბენივით უკან წავიღე.
-მაპატიე - დარცხვენილად ჩაღუნა თავი და ხელები მხრების გასწვრივ ჩამოუშვა - თუ ოდესმე კიდევ მოგინდება ჩემთან საუბარი მე აქ ვიქნები ყოველ სამშაბათს და ხუთშაბთს.
-ყველას ასე უთანხმდები შეხვედრაზე? - გამეცინა და მეგონა მასაც ღიმილს მოგვრიდა, თუმცა პირიქით, დააღონა .
-სამი კვირაა უკვე ამ ბაღში დავდივარ და პირველი ადამიანი ხარ, ვისაც გამოველაპარაკე, თან უკვე თხუთმეტი წუთია, ესეიგი რაღაც არის შენში. რაღაც ამოუცნობი, რამაც მიმიზიდა, ამიტომ თუ სურვილი გექნება მე აქ ვარ.
-შეხვედრამდე, წინა საუკუნეების ბიჭო - ხელი ჩამოვართვი და მეტროსთან ისე ჩავედი ვერც კი გავიგე.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1  offline აქტიური მკითხველი Chikochiko

გამიხარდა შენი გამოჩენა. იმედია ამ ისტორიას წინას მსგავსად არ შეწყვეტ. მიყვარს შენეული თხრობის სტილი.
დაველოდები დიდი ინტერესით მომდევნოს

 


№2  offline წევრი გაზაფხული

Chikochiko
გამიხარდა შენი გამოჩენა. იმედია ამ ისტორიას წინას მსგავსად არ შეწყვეტ. მიყვარს შენეული თხრობის სტილი.
დაველოდები დიდი ინტერესით მომდევნოს

ნამდვილად არ შევწყვეტ <3 მადლობა ასეთი ტკბილი სიტყვებისთვის

 


ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.