შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

უსასრულობაში ნაპოვნი დასასრული თავი(1)


16-05-2019, 02:53
ავტორი kketti
ნანახია 451

უსასრულობაში ნაპოვნი დასასრული  თავი(1)

გამარჯობა,
მეგობრების გასართობად დაწერილმა მოთხობამ საბოლოოდ ამ საიტზე ამოყო თავი. იმედია მოგეწონებათ და გაერთობით.
ერთ წინადადებაში, რომ გითხრათ მოთხრობა:
სამშობლოში დაბრუნებულ მიას, წარმოდგენაც კი არ აქვს რა რას ნიშნავს სიყვარული, თუმცა ამას დუდასთან შეხვედრა შეცვლის.
---------------------

წვიმიანი დღეები არასოდეს მიყვარდა, ყოველთვის ხასიათს
მიფუჭებდა. დღესაც სუსხიანი და სევდიანი ამინდია, იმ დროის
მსგავსი , ისეთივე სისხლისგამყინველი, ცივი ამინდი და მსაგვსი
შავი ღრუბლები , რომლებიც ცაში ნათელ წერტილს არ ტოვებენ. იმ
დღეს , სულაც არ მაწუხებდა,რომ გარეთ თავსხმა წვიმა იყო. ის
მკლავდა ,რომ სიცივემ ჩემშიც შემოაღწია და მთელი სხეული
გამიყინა, სისხლის მოძრაობა შემიწყვიტა და გაშეშებული დამტოვა .
ვიდექი წვიმაში გაყინული და ვერ ვმოძრაობდი, მინდოდა
გავქცეულიყავი, მაგრამ გულნატკენი და შოკირებული ფეხს ვერ
ვდგამდი . დიდი დრო გავიდა , მაგრამ კვლავ იმ სიყვარულზე
ვფიქრობ , რომელიც 2015 წლის ზაფხულს მეწვია და მას შემდეგ არც
დავუტოვებივარ.
სიყვარულის შესახებ , ყოველთვის აღტაცებით ვკითხულობდი
წიგნებს და მეგობრებთან ერთად ყველა მოქმედი გმირის საქციელს
განვიხილავდი. მიყვარდა დეტალებზე ფიქრი, საწოლზე გულაღმა
წოლა და სიმღერების მოსმენა. ამ დროს, პერსონაჟების ადგილას ჩემ
თავს წარმოვიდგენდი და ვფიქრობდი , მათ ადგილას რას
გავაკეთებდი. მაშინ წარმოდგენაც არ მქონდა , რა იყო სიყვარული.
იგი ჩემ ირგვლივ უბრალო გაცვეთილ ფრაზას წარმოადგენდა. ჩემი
ასაკის ბავშვებს სიყვარული და ვნება ერთმანეთში ერეოდათ. მე კი,
თავს ვიკავებდი ,რაღაც უფრო მეტის და ძვირფასის მოლოდინში.
წიგნებში წაკითხული სიყვარული - ფოიერვერკი , ჩემ ირგვლივ
სიყვარული კი - ერთი ანთებული ასანთის ღერი იყო. მეგობრები
ხშირად ხუმრობდნენ, იდეალურ ბიჭს ვერ იპოვიო. უკვირდათ, ამ
დრომდე როგორ არავის არ მივეცი კოცნის საშუალება. მე კი სწორედ
ის მხიბლავს , რომ ჩემი პირველი კოცნა იმ ადამიანმა მომპარა,
რომელიც ყველას და ყველაფერს მირჩევნია. მამას ჩემთვის ბევრჯერ
უთქვამს : „მია, იდეალური კაცი არ არსებობს, როგორი მეოცნებე ხარ“.
მე კი ვპასუხობდი : „ვისთვის როგორ“. ამ საკითხზე ბევრჯერ

მიფიქრია , და ბოლოს თითქოს შევეგუე კიდეც ამ აზრს. მანამ სანამ ,
იმ საოცარ ზაფხულს , პირველად შემიყვარდა და ჩემი ადამიანი
ვიპოვე. ალბათ იმ გრძნობას სიყვარული ,რომ დავარქვა ზედმეტად
ბანალური და მშრალი იქნება.
2015 წლის ზაფხული ( 4 წლის წინ)
- მია გასვლის დროა. სამზარეულოდან მამა მიხმობს. ფრენა სამ
საათშია ,მე კი ჩემოდნის ჩალაგებას ახლახან მოვრჩი.
ვნერვიულობ, პულსი მაქვს აჩქარებული , ყველა ემოცია
ერთიანად იპყრობს ჩემ სხეულს და ისეთი შეგრძნება მაქვს ,
თითქოს გული ამერევა. არ გეგონოთ,რომ ფრენის
მეშინია,უბრალოდ სამშობლოში, საქართველოში დიდი ხანია არ
ვყოფილვარ ,თითქმის სამი წელია.
მომენატრა , ძალიან მომენატრა თბილისის ქუჩები
,მეგობრებთან ერთად აბაშიძეზე სეირნობა . დედა წლებია არ
მინახავს და მისი ნახვის ემოციები გულს ნაწილებად
მიმსხვრევს. მასთან შეხვედრაზე განსაკუთრებით ვნერვიულობ.
დედასთან ახლო ურთიერთობა არასოდეს მქონია , ამ მიზეზის
გამო დედას და მამა დაშორების შემდეგ , მამასთან ყოფნა
ვამჯობინე და ამერიკაში მასთან ერთად წამოვედი. ნიუ-იორკში
მე და მამა შესანიშნავად ვცხოვრობდით. მიუხედავად იმისა
,რომ მას ცუდი გრაფიკი აქვს , მაინც ძალიან მომწონს აქ ყოფნა ,
ბევრი მეგობარი შევიძინე, მიჭირს მათი დატოვება. თუმცა
ბავშვობის მეგობრებიც სიგიჟემდე მენატრებიან , სწორედ მათი
დახმარებით შევძლებ ამ ზაფხულის გადატანას. დედა მეორედ
თხოვდება, სწორედ ეს არის ჩემი ჩასვლის მიზეზი , სურდა
ზაფხული მასთან ერთად გამეტარებინა. არ ვწუწუნებ ,
პირიქით, მიხარია,რომ მეორედ იპოვა სიყვარული. საქმე ისაა
,რომ დედასთან ყოფნას გადავეჩვიე, არ მიყვარს უხერხული
ჩახუტებები და უაზრო, არაფრის მომცემი საუბრები.

ერთადერთი რაც მახარებს , მეგობრების ნახვაა. განსაკუთრებით
, თათუკა , ნუცა და ანუკა მომენატრნენ. ბავშვობიდან ერთად
ვიზრდებით და ჩემმა ამერიკაში ცხოვრებამ , ჩვენ
ურთიერთობას ვერაფერი დააკლო.
- მზად ხარ? (მეკითხება მამა)
- ალბათ
- ნერვიოულობ?
- არა. ვცრუობ. მამა საკამოდ კარგად მიცნობს, რომ შეამჩნიოს
ჩემი შეფაკლული ლოყების მიზეზი.
- მა ყველაფერი კარგად იქნება , სამი თვე მალე გაივლის
- იმედი მაქვს
გზა აეროპორტისკენ წყნარია. მამა კი ჩემი და დედას
ურთიერთბაზე ღელავს.
_ ძალიან მიყვარხარ. მეუბნება მამა და გულში მიკრავს , ხელებს
მაგრა მხვევს თითქოს ჩემი გაშვება არ უნდა
- ძალიან მომენატრებ მა. ვეუბნები მე და ლოყაზე მის მარილიან
ცრემლებს ვგრძნობ.

თვითმფრინავში მთელი გზა მეძინა . ბარგის ლოდინში ჩემი პულსის
სიჩქარე უფრო და უფრო მატულობს. როგორც იქნა, საკუთარ
ჩემოდანს ხელს ვავლებ და დედასთან შესახვედრად გავდივარ.
- მია! მესმის უკნიდან. დედა უკან მიდგას და ჩემ დანახვაზე
თვალები უცრემლიანდება და მთელი გულით მეხუტება.
- იცი როგორ მომენატრე? . მეკითხება ის და ხელს მიშვებს. ჩემ
სახეს ხელებში იქცევს და დეტალურად მაკვირდება.
- როგორ გაზრდილხარ, უკვე ზრდასრული ქალი ხარ. მე
უხერხულად ვუღიმი და მხოლოდ მადლობის თქმას ვახერხებ.

სახლში მისვლისთანავე , ვბანაობ და ნუცას ვურეკავ.
- ჩამოვედი
- არაააა , უკვე ?
- ხო
- ანუ თბილისში ხარ?
- რა იყო არ მიჯერებ? ნუცას გახარებული სიცილი ტელეფონიდან
ექოსავით ჩამესმის და ოთახს ავსებს.
- როდის გნახავ?
- დღეს?
- მართლაა?
- ხო ,ძალიან მომენატრეთ.
- ჩვენც ძალიან მოგვენატრე ყველას. ცოტა ხნის შემდეგ ისევ ნუცა
აგრძელებს .
- აბა დღეს რა ვქნათ?თათუკამ იკა მაგარ ფართიზე გვეპატიჟებაო
- ხოდა წავიდეთ
- თუ გინდა მხოლოდ ჩვენ ოთხნი დავსხდეთ სადმე
- არა , არა იყოს კარგი იდეაა ფართი ყველას სანახავად,
სათითაოდ აღარ მომიწევს მათი ნახვა. ნუცას ჩემ სიტყვებზე
ეცინება.
- კარგი , მაშინ 9 საათზე მე და ლევანი გამოგივლით
- კარგი, საღამომდე
- საღამომდე.

უცნაური შეგრძნებაა , როდესაც შენ და შენი მეგობრები მუდმივად
იდეალურ ბიჭზე წუწუნებთ და უეცრად შენ გარდა ყველა პოულობს
„იდეალურ ბიჭს“.ძალიან მახარებს ის ფაქტი, რომ ორივე , თათუკაც
და ნუცაც ბედნიერები არიან. მათი ასეთი ხალისიანი ხმების მოსმენა
ჩემთვის ყველაფერია.

- მია,გშია? ოთახის კარებს ოდნავ დედა ოდნავ აღებს ისე,რომ
მხოლოდ მისი თავი შემოეტიოს.
- არა დედა, მადლობა.
- მთელი დღეა არაფერი გიჭამია , აკო მალე მოვა და სადმე
წავიდეთ.
- კარგი. თვალებს ვატრიალებ, მასთან კამათის არც სურვილი და
არც ენრგია მაქვს.
აკო დედას საქმროა, როგორც დედამ მითხრა , მას ძალიან უნდოდა
ჩემი გაცნობა. თუმცა, ჯერ არ მინახას. ვახშამმა სასიამოვნოდ ჩაიარა,
აკო საინტერესო ადამიანი ჩანს. დედაზე საკმაოდ მაღალია და ეს
ცოტა სასაცილოდაც კი მეჩვენება. ქუსლებით მხრებამდე ძლივს
სწვდება, თუმცა მთავარი მაინც მისი მარადიული სიყვარულია
,რომელიც მის თვალებში ნათლად ჩანს. 9 საათი ახლოვდება და
სიხარულისგან ვცქმუტავ.
- დედა წავედი
- ვისთან ერთად მიდიხარ?
- ნუცამ მომაკითხა
- როდის მოხვალ?
- დედა დაკითხვა რატომ მომიწყვე ? 19 წლის ვარ, ვეცდები არ
დავაგვიანო.
- არ მანერვიოულო
- ნინა, დაანებე ბავშვს თავი, ოთახში აკო შემოდის, მე
უხერხულად ვუღიმი , პირით მადლობას ვეუბნები და კიბეებზე
ელვის სისწრაფით ვეშვები. მანქანის ფანჯრიდან ნუცა ხტება და
ბოლო ხმაზე ჩემ სახელს ყვირის.
- მიაააააააააა . ქობულეთის ქუჩაზე მეზობლები ფანჯრებიდან
გვაკვირდებიან. უსაქმურები. ნუცა გაბრწყინებული სახით
მიყურებს და ვეხუტები. მანქანაში ვჯდები და ლევანის
ვესალმები.

- აბა რას ვშვებით, ვგულაობთ? მეკითხება ლევანი
- დღეს ძალიან უნდა დაგათრო . ისევ გაბრწყინებული სახით
მეუბნება ნუცა.
- მშივდად, პირველ დღესვე არ მსურს ნარკოლოგიურში წასვლა.
ვუთხარი მე და ლევანს ჩაეცინა
- ყველა იქ არის, გოგოები გელოდებიან , არ დაიჯერეს, რომ
მართლა თბილისში ხარ. გზაში ნუცამ ყველა სიმღერაზე მიმღერა
,სადაც მეგობრობა და სიყვარული იყო ნახსენები. ეზოიან სახლს
მივადექით. ორ სართულიანი , თეთრი კერძო სახლია. გარედან
მწვანე განათებებითაა მორთული და დამაყრუებელი მუსიკა
ქუჩის მეორე მხარესაც ისმის. ეზოში კი , უკვე საკმაოდ
შესარხოშებული ხალხი დაბორიალებს, რაზეც მეღიმება. სახლში
პირველი ლევანი შედის და რამდენიმე ბიჭს ხელს ართმევს.
ერთ-ერთი მათგანი ყველაზე მაღალია, მუქი ყავისფერი ხვეული
თმა აქვს და მწვანე თვალები. უეცრად ტრიალდება და მისი
განიერი მხრები ჩემს ყურადღებას იპყრობს. შემდეგ ისევ
ლევანს უბრუნდება და სასმელს აწოდებს და იღიმის.
ღიმილისას კი ლოყები შიგნით უვარდება. ბიჭი ვერც კი ამჩნევს
, მე კი მის დეტალურ შესწავლას ვაგრძელებ.
გრძელსახელოებიანი , შავი მაისური აცვია , რომელიც ოდნავ
მომდგარი აქვს ტანზე ,ამიტომ მისი დაკუნთული სხეულის
შემჩნევა რთული არ არის. გარუჯულია და მისი მწვანე
თვალები ოთახს სინათლით ავსებენ. ყურადღება ჭიქაზე
გადამაქვს, გრძელი თითები აქვს....
- მიაააააააა. განწირული ყვირილი მესმის , გვერდიდან ლიზა
მორბის. სიხარულისგან მხრებზე მახტება და მეხუტება. ლიზას
სიმაღლეს თუ გავითვალისწინებთ, ადვილი მისახვედრია , თუ
როგორ ვატრიალებ ჰაერში ასე მარტივად. ლიზას უკან ელენე
დგას და მორცხვად იღიმის , მელოდება , რომ ლიზა დავსვა. მას
ხელს ვუშვებ და ელენს გახარებული ვეხუტები.

- როგორ მოგვენატრე. ერთდროულად მეუბნება ორივე.
- მეც , სასწაულად
- თათუკას და ანუკას აგვიანდებათ და როგორც ყოველთვის
ტელეფონს არ პასუხობენ , ალბათ მალე მოვლენ. მე მეცინება
და ნაცნობი ხალხის მისალმებას ვიწყებ. მისალმებების სესია,
რომ დამთავრდა , გოგოები სამზარეულოში გავდივართ და
სასმელს ვასხავთ. ოთახში მაღალი ბიჭი შემოდის.
- გამარჯობა. ბოხი და მამაკაცური ხმა მოწყდა მის ბაგეებს და
ტანში ჟრუანტელმა დამიარა. მას ვუყურებ , ის კი კვლავ არ
მიმჩნევს.
- დუდა, შენ რომ არა ზაფხული უაზროდ გაივლიდა. ეუბნება
ლიზა.
- დუდა, ლევანი უკვე გაიტაცე ხო? სიცილით ეკითხება ნუცა.
ბიჭი არცერთს არ პასუხობს , თავს ქვემოთ ხრის და იღიმის.
უცებ თავაუწევლად, ქვემოდან თვალს მისწორებს, წარბებს
კრავს და ოთახიდან გადის. დავიბენი
- ეს უზრდელი ვინ იყო? რატომ შემომხედა ასე უცნაურად? არც
კი მიცნობს.
- დუდა ლევანის ძმაკაცია , ეს კი მისი სახლია. მპასუხობს ელენე
- უზრდელი, რა უცნაურად ამომხედა , რა უნდოდა
- ხო , საუკეთესო ხასიათით არ გამაოირჩევა,მაგრამ კარგ
გართობას ხოდავს. ლევანი და დუდა ბავშვობიდან
მეგობრობენ, უცნაური ბიჭია ბევრს არ გველაპარაკება ხოლმე ,
მაგრამ ლევანი რატომღაც გიჟდება მასზე , ასე ამბობს
სიღრმისეულად არ იცნობთო . მოკლედ,დაიკიდე ეგ , წამო
დავლიოთ - მპასუხობს ნუცა. ამასობაში თათუკა და ანუკაც
მოვიდნენ. თათუკა სიხარულისგან ჩემ სახელს ხმამაღლა
რამდენჯერმე ყვირის და ხალხს თხოვს, მასთან ერთად
იყვირონ. ყველა უეცრად ჩემ სახელს ყვირის, ანუკა ჭიქას მაღლა
წეცს და ყველას დალევისკენ იხმობს. ოთახის კუთხიდან

დუდას დაჟინებულ მზერას ვგრძნობ. ცეკვას ვწყვეტ და ეზოში
გავდივარ.
- ვაა მიაა, აქ შენ საიდან ტოო? როგორ გალამაზებულხარ .
გვერდით ვიხედები და ჩემი ძველი კლასელი ლუკა ,
მოწევისგან ამღვრეული თვალებით აღტაცებული მიყურებს.
უხერხულად ვიშმუშნები, მარტო ყოფნის იმედი დავკარგე ,
სულ ტყუილად გამოევი გარეთ.
- ვაა ლუკა, ვერ გიცანი თავიდან, როგორ შეცვლილხარ . ვეუბნები
და ვეხუტები .
- ხო წვერი მოვუშვი. სიამაყით მეუბნება და წვერზე ხელს
იტარებს.
- მარტო გარეთ რა გინდა?
- ამდენ ხალხში თავბრუ დამხევა და ჰაერის ჩასასუნთქად
გამოვედი.
- დალიე?
- ისე რა. ლუკას გაეცინა
- წამო შიგნით , გრილა აქ რამე ვითამაშოთ ბავშვებმა. მხარზე
ხელს მხვევს და ოთახისკენ მივყავარ , მეც უსიტყვოდ
ვემორჩილები. სავარძლისკენ მიმათრევს , იქ სადაც ლევანი და
იკა სხედან , აა ხო და კიდევ ის თავხედი.
- იკა, შე სირო გოგო აქ მარტო , რომ დადის არ უნდა მიაქციო
ყურადღება? ეუბნება ლუკა სიცილით.
- მია , სად არიან გოგოები? მეკითხება ლევანი.
- ცეკვავენ , გარეთ გავედი ჰაერის ჩასასუნთქად.
- ხო ბევრი მთვრალია აქ , არ იბოდიალო მარტო.
- ხო წასვლას ვაპირებდი ისედაც , დავიღალე უკვე.
- სად ცხოვრობ? მეკითხება იკა
- ქობულეთის ქუჩაზე , აი მრგვალ ბაღთან.
- ხოდა , ძაან კარგი , დუდა მანდვე მიდის და გაგიყვანს.
- დუდა? თავს ვიშტერებ , ვითომ ვერ მივხვდი ვისზეა საუბარი.

- აა არ იცნობთ ერთმანეთს? მეკითხება ლევანი. უარის ნიშნად
თავს ვაქნევ.
- გაიცანი დუდა , ეს მიაა, დღეს ჩამოვიდა ამერიკიდან. ნუცას და
თათუკას დაქალია. დუდამ წამიერად ამომხედა , ძალით
გამიღიმა და რაღაცის ყურება გააგრძელა ტელეფონში.
სიბრაზისგან თვალები ავატრიალე. მაინც რა თავხედია.
- შენ ხო გადიოდი და ბარემ დატოვე მიაც. მერე ისევ ჩემკენ
ბრუნდება ლევანი და აგრძელებს.
- მე დავლიე ხო იცი, თორემ წაგიყვანდი.
- ის არ სვავს? თავით მისკენ ვანიშნებ.
- არა. მპასუხობს დუდა და კვლავ არ იხედება
- არა იყოს, მადლობა ჩემით წავალ , ტაქსს გამოვიძახებ. სახე
ალეწილი ვამბობ . ეს ბიჭი რამდენადაც კარგად გამოიყურება,
იმდენად უზრდელია. ალბათ , მშობლების გათამამებული
შვილია, არაფერი რომ არ მოკლებია არასდროს.
- არა შანსი არაა , მარტო ვერ გაგიშვებთ , თავის იგიჟებს ლუკაც
- ძლივს თბილისში ჩამოხვედი , სახსალამათი უნდა გაგიშვათ
სახლში. ამბობს და დებილივით იკრიჭება. მე კი ამ თავხედთან
ერთად წასვლას მირჩევნია ფეხით წავიდე. უცბად დუდა დგება
და ჩემკენ იხედება.
- აბა მოდიხარ თუ რჩები . უემოციოდ მიყურებს და ეგრევე
გვერძე იხედება.
- კი , კი წამოვა . ჩემ მაგივრად პასუხობს ლევანი. სიტყვის თქმის
საშუალებას აღარ მაძლევს არცერთი , დუდა კი კარებისკენ
მიდის, ისე რომ ჩემკენ არც იყურება. გოგოებს ვემშვიდობები და
ვპირდები,რომ ხვალ ვნახავ. გარეთ გავდივარ და კარებში
მაღალი მხვდება , სიგარეტს აბოლებს. ამ სანახაობით სახე
მეღრიცება, მეზიზღება სიგარეტი.
- ეწევი? მეკითხება უეცრად.

- არა. მშრალად ვპასუხობ ისე ,რომ არც ვუყურებ. სიგარეტის
ჩაწვამდე ჩუმად ვდგავართ , დუდა სიგარეტს ძირს აგდებს ,
აბიჯებს და წინ მიდის.
- არ აპირებ აღებას?
- არა.
- მაგრ.... სიტყვას არ მასრულებინებს ისე ჯდება შავ მანქანაში. მე
კი გაოგნებისგან ვერ ვინძრევი. თავხედი.
- დიდი ხანი უნდა გელოდო? სახე მეცვლება და კიდევ უდრო
ვბრაზდები, ნერვები მეშლება, რომ ამ იდიოტზე ვარ
დამოკიდებული. უეცრად სიგნალზე ვხტები და ვყვირი.
- ჯანდაბააა. ფანჯრიდან ვხედავ დუდა სიცილს ძლივს იკავებს.
- ბოდიში,შემთხვევით. თავადაც მშვენივრად ხვდება, რომ არ
ვუჯერებ , თავს მისკენ ვატრიალებ და ძალით ვუღიმი. უეცრად
ზაფხულის ცივი ქარისგან მაჟრიალებს. ჩემ გრძელ თმებს ,
რომელიც მაღლა მაქვს აწეული მხრებზე ვიყრი.
- შეგცივდა? მეკითხება დუდა,პასუხს არც კი ელოდება ისე რთავს
გათბობას.
- მადლობა. „ჯელტმენი“ ვფიქრობ ჩემთვის . ნახევარი გზა უხმოდ
ვზივართ , შემდეგ კი სიჩუმეს ისევ დუდა არღვევს.
- ამერიკაში დიდი ხანია ცხოვრობ?
- კი
- სულ ჩამოხვედი?
- არა
- რა საინტერესო პასუხებს მცემ. საჭე ცალი ხელით უჭრავს,
მეორე კი ფანჯარაზე უდევს და ჩემკენ იხედება.მიღიმის.....
მიღიმის. მოიცა, რატომ მიღიმის?
- რა საინტერესო კითხვებს სვამ.
- რა უცნაური ხარ
- მე ვარ უცნაური? გამეცინა
- ვინ მოდის საკუთარი ფართიდან ადრე?

- ის, ვისაც ხალხმრავლობა ეზიზღება.
- უცნაური. ჩავილაპარაკე ჩემთვის და ირონიულად ჩავიცინე.
- რა გაცინებს
- არაფერი
- რა ზრდილობიანი ხარ. მიღიმის.
- უკაცრავად?! გამარჯობაც კი არ გითქვამს , წესიერად ზედაც კი
არ შემოგიხედავს , როცა ერთმანეთი გაგვაცნეს, ამიტომ
ზრდილობაზე შენ არაფერი თქვა. მემგონი ზემდმეტი მომივიდა,
ენაზე ვიკბინე.
- ვააახ. ჩაეცინა და გამომხედა ირონიულად, ისევ მიღიმის. მის
ნაკვთებს კი ახლოდან უფრო ვამჩნევ , სწორი ცხვირი ,
გამოკვეთილი ყვრილმანები და შევსებული წითელი ტუჩები
აქვს.
- რატომ მიყურებ ეგრე? ვიბნევი.
- როგორ?
- არ ვიცი , აი ეგრე
- რავი . დუდა მხრებს მაღლა სწევს . შემდეგ მთელი გზა არცერთს
ხმა არ ამოგვიღია. საშინლად გაღიზიანებული ვარ, ან საერთოდ
რატომ მოქმედებს მისი საქციელი ჩემზე ,ნორმალურად არც კი
ვიცნობ და ალბათ მისი ნახვა აღარც მომიწევს, იდიოტი.
სახლთან გამიჩერა, უსიტყვოდ გადმოვედი მანქანიდან და
მადლობა გადავუხადე. დუდამ ფანჯარა ჩამოწია და გამიღიმა.
- იმედია კიდევ ვნახავთ ერთმანეთს , მია. მის სიტყვებზე
თვალები გამიფარდოვდა, პასუხი არ გავეცი , სახლში ავედი და
პირდაპირ ლოგინში ჩავწექი. ღამის 3 საათია, ვერ ვიძინებ , ისევ
იმ მაღალზე ვფიქრობ.
- უცნაური , ჩავიბუტბუტე ჩემთვის , არა მაინც რა თავხედია.

მეორე დღეს რომ გავიღვიძე და ოთახს თვალი მოვავლე , შემდეგ
გამახსენდა, რომ ისევ თბილისსში ვიყავი. კვლავ ჩემ ძველ
ოთახში დაბრუნება, მოგონებებს მიღვიძებდა. რამდენი სიგიჟე
და რამდენი სასიამოვნო მოგონება მაკავშიებს ამ ოთახთან, და
მაინც აქაურობა ჩემთვის უცხოა. როცა გავიგე დედა და მამა
ერთმანეთს შორდებოდნენ ამ ოთახში ვიყავი. მაშინაც აქ ვიჯექი,
როცა მშობლებს შორის არჩევანს ვაკეთებდი, რა პატარა ვიყავი
მაშინ და რა დაბნეული. ადრე მეცინებოდა, როცა
მეკითხებოდნენ, დედა უფრო გიყვარს თუ მამაო, თურმე ამ
კითხვას პასუხი რეალობაში მქონდა. თავს დამნაშავედ
ვგრძნობდი, როცა დედას ვუთხარი, რომ ამერიკაში წასვლა
გადავწყვიტე. დედას ტკივილისგან შეცვლილი სახე და მისი
ცრემლიანი თვალები ახლაც ჟრუანტელს მჰგვრის. არ მიყვარს
ამაზე ფიქრი და ფიქრების გასაფანტად ლოგინიდან ავდექი და
სამზარეულოში გავედი. მაგიდაზე წერილი დამხვდა:
საუზმის გარეშე არ წახვიდე სახლიდან, მიყვარხარ ,დედა.
გამეღიმა, დედა მთელი ბავშვობა მსგავს წერილებს მიწერდა
ხოლმე. უეცრად ტელფონმა დარეკა , საათს ავხედე ჯერ კიდევ
ძალიან ადრეა.
9 საათზე ვის გავახსენდი. ტელეფონს დავხედე და ანუკა
მირეკავდა.
-არანორმალურო ამ დროს რა დაგესიზმრა.
-მანდილოსნები ამ დროს ტელეფონს არ უნდა პასუხობდნენ.
-რატომ? გავიკვირვე.
-იმიტომ რომ ორივე ხელი ფქვილით უნდა ჰქონდეს დასვრილი,
ხოდა შენ არ ხარ მანდილოსანი და წამო თბილისის ზღვაზე
წავიდეთ. ჩემმა სიცილმა ოთახი აავსო.
-არ ხარ ნორმალური.
-ჰე ეხლა რას შვები, რამდენ ხანში იქნები მზად?
-რავი 10 წუთი?

-კაი მე ლევანი მაკითხავს და შენც გამოგივლით
-კარგი გელოდებით.
ყურმილი დავუკიდე თუ არა ისევ გამეცინა, ანუკა მთელი
ბაშვობა ასეთი არანორმალური იყო, განსაკუთრებული იუმორით
გამოირჩეოდა, გიჟი ჩავიცინე ისევ ჩემთვის. მომზადებას მალევე
მოვრჩი და სიგნალის ხმა მომესმა უკვე ვიცოდი, რომ ბავშვები
იყვნენ ,ფანჯრიდან არც გადვაიხედე ისე დავეშვი კიბეებზე.
ეზოში, რომ ჩავედი გაოცებისგან ყელი გამიშრა. ლევანის
მანქანის ნაცვლად დიდი შავი მანქანა იდგა. თვალები
დავახამხამე. მანქანის ფანჯარა ქვემოთ ჩამოიწია და შიგნით
დუდა იჯდა. თავი დამიქნია გამარჯობის ნიშნად. პულსი
ამიჩქარდა. ლევანი სადაა? დუდამ რატომ მომაკითხა? რომ არ
წავყვე ქაჯობაა? რაღა ახლა ჩავიცვი ეს მოკლე კაბა, ფეხებზე
ნერვიულად დავიხედე.
-დიდი ხანი იდგები მანდ? გაეცინა მაღალს
მანქანაში ჩავჯექი და დუდამ ფეხებზე შემათვალირა, მერე ნელა
თვალი ამომაყოლა და გაიცინა. სირცხვილისგან ალისფერი
დამედო. კაბა რაც შეიძლება ქვემოთ ჩამოვიწიე და შევიშმუშნე.
-დილა მშვიდობის. მითხრა ბოხი ხმით.
-გამარჯობა. ჩემი ხმა თავად ვერ ვიცანი, თაგვივით დავიწრიპინე,
ჩავახველე. დუდამ ისევ გამიღიმა.
-ლევანი სადაა მეგონა ის მოვიდოდა.
- ხო მთხოვა მე წამომეყვანე, რა იყო ლევანს უკეთესი მანქანა
ჰყავს? დუდამ სიცილი დაიწყო, ხმამაღალი სიცილი. რა აცინებს
?გიჟია.
-არა ეგ რა შუაშია, უბრალოდ არ მეგონა შენ თუ მომაკითხავდი.
-არა თუ გინდა ტაქსით წადი.
-როგორი იუმორი გაქვს. ძალით გავუღიმე და თვალები
ავატრიელე, მერე ღვედი შევიკარი. დუდამ მუსიკა ხმამაღა აუწია
და მანქანა დაძრა. კლასიკა? შოპენი?

-შენგან მსგავსი მუსიკის მოსმენას არ ველოდი.
-აბა როგორ მუსიკას უნდა ვუსმენდე. დუდამ დაბნეულმა
შემომხედა.
-რამე უფრო ბარი ვაითის მსგავსს. მაღალს ხმამაღლა გაეცინა და
მისმა თეთრმა კბილებმა მანქანა გაანათა.
-უცნაური ხართქო, გეუბნები.
-ნუ მეძახი უცნაურს, მწყინს. დებილივით გამეღიმა.
-დღეს უკეთეს ხასიათზე ხარ. დუდამ სერიოზული სახით
გამომხედა.
-შენც. და მეც სერიოზულად გავხედე რამდენიმე წამი ასე
ვუყურებდით ერთმანეთს, შემდეგ უხერხულად ვიგრძენი თავი
და ფანჯარაში გავიხედე.
-რამდენი ხნით ხარ თბილისში
-მთელი ზაფხული.
-ზაფხული უცებ გადის.
-იმედი მაქვს.
-არ გინდა აქ ყოფნა?
-არ ვიცი. ამ თემაზე ლაპარაკი მასთან საერთოდ არ მინდა
ზედმეტად პირადული კითხვები არ მიყვარს. ვის უყვარს?
-ბოდიში მემგონი ასეთ რაღაცეებს არ უნდა გეკითხებოდე,
უბრალოდ შენი უკეთ გაცნობა მინდა.
-ჩემი? დაბნეულმა ამოვილუღლუღე და სახეზე შევიფაკლე.
-ხო არა? ხშირად მოგვიწევს ერთმანეთის ნახვა და ჯობს უკეთ
გავიცნოთ ერთმანეთი.
-ხო ალბათ. გაოცებისგან თვალებგაფართოებული ვუყურებდი
გზას.
-აბა რამ დაგაბრუნა თბილსიში ამდენი ხნის შემდეგ?
-დედამ, მალე ქორწილი აქვს და სურდა მასთან ვყოფილიყავი.
დუდამ არაფერი მიპასუხა,გამიღიმა თითქოს მიხვდა, რომ ამ
თემაზე საუბარი არ მსურდა.

-ხო ამოვდივართ უკვე, გზაში ვართ. უთხრა ტელეფონზე ვიღაცას
დუდამ. მთელი გზა უამრავი კითხვით ამავსო მაღალმა. სად
ვსწავლობ და რაზე, როგორია ამერიკაში ცხოვრება, საჭმელი,
ხალხი.
-აპირებ ოდესმა აქ დაბრუნებას?
-არ ვიცი, შევეჩვიე უკვე ამერიკას, მიყვარს ცენტრალ პარკში
სეირნობა, ვაკის პარკს ნამდვილად ჯობია. დუდას გაეღიმა
-შენ აქ აპირებ დარჩენას? ვკითხე დაინტერესებულმა.
-არ მიფიქრია,ალბათ აქედან წასვლა უფრო ადვილი იქნება,
ვიდრე აქ დარჩენა და იმ ხალხის ყურება. დუდა სახეზე აწითლდა
და ყბები დაეძაბა. მის პასუხს ვერ მივხვდი.
-როცა ოჯახი და მეგობრები გაფანტული არ გყავს,ალბათ
გადაწყვეტილების მიღება უფრო მარტივია.
-ვისთვის როგორ.
-ვისთვის როგორ. გავიმეორე მეც მისი სიტყვები. იმ 40 წუთის
განმავლობაში, რაც გზაში ერთად გავატარეთ, დუდაზე
წარმოდგენა შემეცვალა. არც ისეთი თავხედია, როგორც გუშინ
მომეჩვენა.ჩასვლისას ყველა იქ დაგვხვდა, რამდენიმე უცხო
ადამიანსაც მოვკარი თვალი.
-ეე, როგორც იქნა ჩამოხვედი, ყველა აქ არის. მომესმა ანუკას ხმა.
გოგოები ხელს მიქნევდნენ,მანქანიდან გადავედი თუ არა
დუდას ვიღაც გოგო შეახტა და ჩაეხუტა, ფეხები წელზე მოხვია
და ყურისა და ყბის დასასრულში აკოცა. ამ სანახაობაზე სახე
მომეღრიცა და სხვაგან გავიხედე. მერე ისევ გამოვხედე, დუდა
მე მიყურებდა. შეშინებულმა სიარული დავიწყე, თითქოს
დანაშულში დამიჭირეს. გოგოები ცეკვავდნენ და მათ
შევუერთდი. მწვადების შეწვაში, კოკტეილის დამზადებაში და
ცეკვაში მთელი დღე გავიდა და მოსაღამოვდა. კოცონი
დავანთეთ. გოგოები კოცონის გარშემო დავსხედით. დუდა
სანაპიროზე იჯდა იმ გოგოსთან ერთად. ერთი ორჯერ თვალი

გავაპარე და დავინახე როგორ გადაინაცვლა ნელ-ნელა გოგომ
დუდას კალთაში და თმაში ხელები შეუცურა. ნუცამ ჩემი
გამომეტყველება შეამჩნია და გვერდით მომიჯდა.
-საზიზღრობაა ხო? მკითხა შეწუხებული სახით თითქოს რამე
უგემური გასინჯა.
-ერთად არიან?
-არა ნანიკო ერთი ბიჭით არ კმაყოფილდება, ყოველ დღე ახალ
ბიჭთან იკმაყოფილებს ალებს. ნუცას ნათქვამზე ხმამაღლა
გამეცინა და ჩავეხუტე. მერე კიდევ ერთხელ გავიხედე
სანაპიროსკენ და ავდექი.
-არ დავლიოთ? რა მოსაწყენი ხალხი ხართ, რა გჭირთ. ვთქვი
ხმამაღლა და არაყი ყველას დავუსხი. მეშვიდე ჭიქაზე საკმაოდ
მთვრალი ვიყავი. მუსიკას ხმამაღლა ავუწიე და ცეკვა დავიწყე.
დუდას მზერა მარცხენა მხარს მიხურებდა. ცეკვისას ჩემი მოკლე
კაბა უფრო ზემოთ ადიოდა. დუდა თვალს არ მაშორებდა. მისი
გამოხედვისგან უფრო მეტად მინდებოდა ცეკვა. მუსიკას უფრო
ავუწიე და ცეკვის სიხშირესაც მოვუმატე. ახლა დუდას მეც
ვუყურებ. თითქოს მას ვეცეკვებოდი. დუდა კოცონთან ზის
გვერძე ლევანი უზის და რაღაცას ეუბნება, ის კი
თვალმოუშორებლად პასუხობს დგება და ჩემკენ მოდის.
-წასვლას ვაპირებ წამოხვალ?
-არაა ჯერ ადრეა, ჯერ ძალიან ადრეა. სულელივით სიცილს
ვიწყებ, ვერ ვჩერდები. დუდას სერიოზულ სახეზე უფრო
ხმამაღლა მეცინება. მერე ვტრიალდები და სასმელს ვისხავ.
-საკმარისი დალიე არა?
-კი ,კი საკმარისზე მეტიც. კიდევ გამეცინა. დუდას ყბები დაეძაბა
და თმებზე მოისხვა ხელი. მის დაკუნთულ ხელებს თვალი
ავაყოლე. ხელებზე ვენები ძალიან გამოკვეთილი აქვს. მეღიმება
და ქვედა ტუჩს კბილებს ვაჭერ. დუდა ჩემ მზერას ვერ ამჩნევს.

-სახლში დაგტოვებ წავედით. მხარზე მადებს ხელს, მაგრამ მე
არსად წასვლას არ ვგეგმავ. მის ხელს მხრიდან ვიშორებ და
თეძოზე ვადებინებ.
-ცოტა გაერთე რაა, იცეკვე.
-როგორი მთვრალი ხარ. ყურთან ახლოს მეუბნება, და მისი
შემოფრქვეული თბილი ჰაერი სხეულს მიძაბავს.
-ძალიან. ისევ ვიცინი, დუდა გაუნძრევლად დგას თუმცა მისი
ხელები თეძოებზე უფრო მჭიდროდ მეკვრის და მუცლისკენ
მიიწევს.
-იცეკვეთქო. ხმამაღალ მუსიკაზე დუდას გასაგონად ვყვირი.
უეცრად დუდა წელზე ხელებს მიჭერს მატრიალებს და თავისკენ
მიზიდავს. სუნთქვა მეკვრება, თვალებში მიყურებს.
-ესე?
-რა?. ზედმეტად მთვრალი ვარ იმისთვის, რომ გავიაზრო რას
მეკითხება.
-ესე ვიცეკვოთ? . პასუხს არ ვცემ ზურგით ვუტრიალდები და
ცეკვას ვაგრძელებ. დუდას ტუჩები ისევ ყურთან მოაქვს.
-გვიანია წასვლის დროა. მისი სიტყვებისგან გამოსული სითბო
ტანში ჟრუანტელს მჰგვრის. ცეკვას ვაგრძელებ, დუდა ჩემ
მოძრაობებს ყვება და ტუჩები ისევ ყურთან აქვს. წელზე კიდევ
ერთხელ მიჭერს და მისკენ მაბრუნებს. უეცრად ჩვენი სახეები
ისე ახლოსაა ერთმანეთთან, რომ ჩვენი ცხვირები ერთმანეთს
ეხება. ღრმად შევისუნთქე ,თუმცა ჰაერს უკან ვეღარ ვუშვებ.
-სახლში წაგიყვან. სერიოზული სახით მეუბნება დუდა.
-კარგი. მისი საქციელისგან გაკვირვებული სხვა ვერაფრის თქმას
ვერ ვახერხებ. დუდა ხელს მიშვებს და მანქანისკენ მიდის, მე კი
იმ მძიმე ჰაერს რომელიც ჩავისუნთქე უკან ვუშვებ.


ჩემი პირველი მოთხრობაა და ისე ვნერვიულობ არ ვიცი რა ვქნა. იმედია დაგაინტერესებთ, რომ მალე ავტვირთო შემდეგი თავები.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1  offline წევრი N_Natali

კარგად წერ, ასე გააგრძელე. სასიამოვნოდ იკითხება. ველოდები შემდეგ თავს, მალე დადე რა ❤️❤️❤️❤️

 


№2  offline წევრი liliana_333

ქეთი ძალიან ვისიამოვნე, მაგრამ იმედია დიდი ხანი არ გვალოდინებ და მალე ატვირთავ მეორე თავსაც heart_eyes ეხლაც ვერ ვიჯერებ, რომ შენი პირველი მოთხრობაა ისე კარგად წერ. heart_eyes heart_eyes heart_eyes

 


№3  offline წევრი Morfeous

პირველი ისტორია და ასეთი დახვეწილი ცოტა არ იყოს და გასაკვირია.
ძალიან მნომეწონა,თანაც არ ისე პატარა თავი იყო.
წარმატებები!
--------------------
მორფეოსი

 


№4  offline წევრი kketti

N_Natali
კარგად წერ, ასე გააგრძელე. სასიამოვნოდ იკითხება. ველოდები შემდეგ თავს, მალე დადე რა ❤️❤️❤️❤️
. მადლობა???? დღეს საღამოს ავტვირთავ.

liliana_333
ქეთი ძალიან ვისიამოვნე, მაგრამ იმედია დიდი ხანი არ გვალოდინებ და მალე ატვირთავ მეორე თავსაც heart_eyes ეხლაც ვერ ვიჯერებ, რომ შენი პირველი მოთხრობაა ისე კარგად წერ. heart_eyes heart_eyes heart_eyes

მადლობა დიდი. არ გალოდინებთ ხშირად ავტვირთავ ხოლმე.

Morfeous
პირველი ისტორია და ასეთი დახვეწილი ცოტა არ იყოს და გასაკვირია.
ძალიან მნომეწონა,თანაც არ ისე პატარა თავი იყო.
წარმატებები!


ძალიან დიდი მადლობა. ისე მიხარია რომ მოგწონთ. დადებით კომენტარებს, რომ ვკითხულობ კიდევ უფრო მინდება დადება.

 


№5  offline წევრი ლიზელი

ვაუ. პირველი ისტორიის კვალობაზე ძალიან კარგია. წარმატებები შენ ❤❤
--------------------
Lisel.le

 


№6  offline წევრი kketti

ლიზელი
ვაუ. პირველი ისტორიის კვალობაზე ძალიან კარგია. წარმატებები შენ ❤❤
მადლობა❤️❤️❤️

 


ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.