შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ალუბლისფერი პეპელა


4-08-2019, 17:27
ავტორი alterego
ნანახია 366

ალუბლისფერი პეპელა

დიდი წუწუნის და წვალების შემდეგ მარიამი ცოტნეს მანქანამდე თვით მაომ მიაცილა დაა გაუშვა ყაზბეგისკენ, წუწუნით გაჰყვა ცოტნეს როგორც ჩვეოდა თუმცა მალევე მოწყდა მგზავრობამ და რთულად სავალმა გზამ თავისი ქნა, დაღლილობამ სძლია და მორფეოსის სამყაროში მალევე გადაეშვა, რომ მივიდნენ მობინდებული იყო, სოფო დახვდა სასტუმროსთან ორივეს ნომრები აჩვენა, ერთმანეთის გვერდით იყვნენ,
საღამოს სავახშმოდ ჩავიდნენ ყველა პატარა წვეილება იყო სასმელი მუსიკაა დაა კარგი განათება
მარიამი სკამზე იჯდა უეცრად დემეტრე რომ მიუხლოვაა
-გამარჯობა რა სიურპრიზია მარიამ
-გამარჯობა დემეტრე
-როგორ ხარ? არმეფონა აქ თუ გნახავდიი
-როგორც ხედავ აქ ვარ
-წამოდი ვიცეკვოთ
-არა არმინდა
-რატომ არგინდა პატარა ქალბატონოო-ამაზრზენად გაიცინა და ხელი მოჰკიდა უცებ საიდანღაც ცოტნე გამოჩნდაა
-აჰ ბატონო დემეტრეე აქ ხართ,-უხეშად გააშვენინა მარიამის ხელი
-უნდა წავიდეთ მე და მარიამი, უნდა ვიცეკვოთ-ირონიულად გაიცინა არც დალოდებია მარიამის პასუხს ხელი მოჰკიდა დაა პირდაპირი მნიშვნელობით გაათრია მოედნისკენნ გაბრაზებულმა მოხვია ხელი წელზე და ახლოს მიიკრო ახლოს იყო სუნთქვას სახეზე აფრქვევდა, უყურებდა მარიამი ცოტნეს და მის თვალებიდან ამოუცნობ შეგრძნებებს იღებდა, არაფერს ამბობდა არც ერთი და არც მეეორე მხოლდ უყურებდნენ ერთმანეთს თვალებში და ცეკვავდნენ, მუსიკა დამთავრდა დაა მარიამი აივნისკენ გაემართა ძალიან ციოდა მალევე მიჰყვა ცოტნე
-კარგად ხარ?
-კი კარგად ვარ,
-აბა რა მოხდა?
-დამცინი? რას ნიშნავდა წეხანდელი საქციელი ძალით წამიყვნეე
-დემესგან დაგიხსენი გვერდით დაუდგა და მოეჯირს დაეყრდნო, სიგარეტს მოუკიდა
-იცი არუნდა წამოვსულიყავი აქქ საერთოდ ვიცოდი ასე იქნებოდა ეს სოფოც დაიწყებს უაზრო თამაშებს
-უცნაურია მაგრამ შენს ბუზღუნს უკვე მივეჩიე
-მე კიდე ამ სიგარეტის სურნელს ვერ ვეჩვევი გადააგდე
-კარგი კარგი ნუ ბრაზდები -გახედა და მის გამომეტყველებაზეგაეცენაა სიგარეტი მოისროლა
-კმაყოფილი ხარ?
-არაა მცივა
-წავიდეთ?
-არაა კარგი სანახაობაა და თან სუფთაჰაერი
-აბა რაგინდა
-მომეხვიე მაინცც უხამბრო
-ოოუ თვით მარიმს მოუნდა ჩემი ჩახუტებაა სიტყვა კანონია-ხელები მოხვია და დიდი სიმოვნებიტ მიიხუტა გულზე,თავზე აკოცაა
-ჯერ ისევ სიგარეტის სურნელით ხარ გაჟღენთილი თუმცა მაიმც სასიამოვნოდ ერევა შენი სუნამოს სურნელს.


მეორე დღეს აიჩემეს სალაშქროდ წასვლა, მარიამმი ნინისთან და სალოსთან ერთად მიდიოდა მათთან ახლოს იყო, ცოტნე კი ბიჭების გუნდს შეუერთდა..

-მარიამმ დაიღელე გოგო? -გაიცინა დაა ქერა თმების გასწორება დაიწყო სალომ
-დავიღალეე სალიოო დავიღალეეე
-რა აიტეხა მართლა ამ გოგომ ეს სამდღიანი ქორწილი
-სამდღიანი არა გოგო ორი დღე შემზადებაა-შეუსწორა ნინიმ და ძმაკაცივით გადახვია ხელი.
-რაც სკოლაში იყო იგივე დარჩა ეს სოფია რაა
-რა გამოცვლიდაა? ისე რეკორდია მეგონა უფრო მალე გათხოვდებოდა,
-გოგოო ნუ ჭპრავთ-სიცილით თქვა სალომ
-კაი ერთი ჩვენზე ჭორაობდა სულ დაა,
-აუუ რეებს იგონებდა ხოლმეეეე სკოლაში-გახსენებაზე ჩაეცინაა სალოს
-ის გახსოვთ ცოტნეს რომ შეყვარებულად ასაღებდაა, და გაიძახდა ჩემი ბიჭიაოო
-მერე დანელიამ არ გამოიჭირაააა
-ხოოო და ცოტმემ მერე მაგრად მისვა თავის ადგილზე-გაიცინაა ნინიმ და ჩაფიქრებულ მარიამს გახედა
-მაროო?
-ჰოო
-რას ჩაფიქრდი
-სკოლის წლებში გადავფრინდიი
-გოგო ისეე შენ და ცოტნეს რა ურთიერთობა გაქვთ? ერთად ჩამოხვედით ხო? -ეშმაკურად შეხედაა ნინიმ და თან გზას გაუყვნენ
-რა ურთიერთობა უნდა მქონდეს უბრალო მეგიბარია, რამექნა აბა სხვა ვერავინ დავიჭირე ისეთი ვისთანაც მგზავრობა შემეძლო დაა
-რავიცი თითქოს მეტი ხართ, ცოტნე ისე გიყურებსს-
-ნუ ბოდავ ნინი ჩვეულებრივად მიყურებს
-ბრმა ხარ შენ მიხვდები და გაგახსენედება ჩემი სიტყვები
-ოოო ისევ ფილოსოფოსი ნინიაა ხარ
-ისევ უკარება მარიამი ხარ
-ნუ გადამრევთ გოგოო ახლა ცოტნე მეგობარია სხვა არაფწრი, ხომიცოთ რომ სიყვარული ჩემგან ორსაა
-დაიწყო ისევ ისეთი ფსიხობები შორსაა თურმეე
-აუუ ნინიი
-რა ნინი ტყუილს ამბობს-უკნიდან გამოეხმაურა სალოო-აი სულ ჩხუბობდით და კამათობდით შენ და ცოტნე ყოველთვის სხვანაირი ურთიერთობა გქონდათ ცოტნე არავისთან იყო ისე რპგორც შენთან, და ახლაც კიდევ ახალ სტადიაზე გადახვედით, ბრმა ხარ
-ანუ რისი თქმა გინდა ახლა მაგით შენ?ანუ ცოტნეს მოვწონვარე? კარგით რაა
-კი არ მოსწონხარრრ....
-რაა
-უყვარხარრრ, მეტიც გიჟდებაა, მე ვხვდებიი რომ გიყურებს და შენ ხარ დაბრმავებულიი
-და სხვათაშორისს არც შენ ხარ გულგრილი უბრალოდ ლენჩი ხარ და ბიჭს არაძლევ იმის საშუალებას გამოტყდეს,
-სალოოოოო
-ხო შენ თავსაც არაძლევ საშუალებას გრძნობები გაამხილოო-გოგოების საუბარზე გაეცინაა
-თქვენ ელენემ მოგისყვიდათ და უნდა რომ გამაგიჟოს ხოო
-ღმერთოოოო ეს თავს მომაკვლევინებსსსს
-მეცცც და აქეთ აგიჟებს ელენესს...
აქეთიქით დადიოდნენ, დაიღალნენ თუმცა კარგად გაერთნენ, ბევრი იცინეს..
დაღლილი შევიდა ნომერში მოწესრიგდა დასაძინებლადდ გასწიაა, სალოსთან დიალოგი გაახსენდაა, და უცნაურად უტრიალებდა აიტყვები
კი არ მოსწონხარ უყვარხარ, შეუძლება ასე იყოს, თუმცა რატომ არ შეიძებააა, მაგრამ რას გრძნობს მარიამი, ყოველთვის კარგად გრძნობს ცოტნესთან თავს არაფრის ეშინია, უცნაურად სიმოვნებს მის ცისფერ თვალებში საკუთარი ანარეკლის დანახვა, ანდაც რომ შეეხებაა მაშინაც ხომ სიამოვნებით ივსება მოახლოებას გრძნობსს.. გული საგულედან უხტება
არააა არაა სეუძლებელია უბრალოდ უაზრო ფიქრები დამჩემდა ამ სამი გიჟის გამო თავი გააქნია მარიამმა და თვალები დაზუჭა.

მეორე დღე კატასტროფა იყო სადღაც ტყეში იბოდიალეს, არც ქორწილი იყო კარგი, ზედმეტად ხელოვნური იყო ყველაფერი ამიტომაც დროზე ადრე გადაწყვიტეს წამოსვლა მარიმმა და ცოტნემ,
გზაში იყვნენ, არცერთქი არაფერს ამბობდა,მარიამი ფიქრებში იყო გადაშვებული და ფანჯრიდან იყურებდა როგორ ეპარებოდა ღამის სიბნელე მთებს, სიჩუმე ცოტნემ დაარღვია
-მარიამო რაზე ჩაფიქრებულხარრ
-ცოტნეე მემგონი ღამდებაა, და როგორ ვივლით?
-მერე რა სადმე გავათენებთ ღამესს თუ ვერვივლით,
-ხო მაგრამ იქნებ დარჩენა ჯობდა
-არაა არ ჯობდა იმ ბანალურ და მოსაბეზრებელ ატმოსფეროში მე პირადად გაჩერება ვეღარშევძელი,
-ეგ ხომ მაგრამ ბინას როგორმივაგნებთ
-მიგაგნებთ შენ ეგ არიჯავროო- ხელი მოჰკიდა ფრთხილადდ აკოცაა ხელზე და თან გზას უყურებდა..-მარიამს გაეღიმა,
-სადმე უნდა გააჩერო და ეს კაბა უნდა გავიხადო თორე სუო მიხუთავს
-არადა გიხდებაა ძალიან
-საშინლად ვგრძნობ თავს და მცივაა-
-აქ 7 კილომენტი არაფერი არ შეგვხვდება, ისეთი რომ გამოცვლა შეძლოო,
-აბა რა ვქნაა
-სახე დაბრიცაა ,მოიცაა უკან ჩავიცვავ ოღონდდ იცოდე არ გაბედო გამოხედვაა თორემმ...-საეჭვოდ გახედა და საჩვენებელი თითი დამუქრების ნიშნად აღმართაა
-კარგი გადადი მიდი..-გაოცინაა
უპრობლემოდ გადაიცვა ჯინსი და ზედა მერე ცოტნეს სპორტული აიღო და ისევ წინ მოთავსდა
-კომფორტულად ხარ ჩემს სპორტულში?
-ძალიანნ ლამის ჩამეძინოსს-გაიცინა თან ცოტნეს გამაბრუებელ სასიამოვნო სურნელს გრძნობა იმდენად სიამოვნებდა გულის აჩქარებას იწვევდა..
მართლაც მალე ჩამოღამდა ბურუსიც ჩამოწვა ამიტომ დასახლებულ პუნქტს მიაღწიესს ერთ-ერთი ბებოს საოჯახო სასტუმროში მივიდნენ, დიასახლისი მკაცრი გამომეტყველების მოხუცი თეთრთმიანი ქალბატობი გახლდათ ქალბატონი იზა, ერთი შეხედვით ადავილი იყო მისი მკაცრი ხასიათის და ტრადიციების მოყვარულობის ამოცნობა მის ხმაში საუბარში,
-გამარჯობათ, გვითხრეს რომ ოთახებს აქირავებთ, შეგიძლიათ დაგვეხმაროთ ჩვენ ოთახი გვინდა
-სწორად მოსულხართ მაგრამ ოთახები აღრააა ერთი ოთახია მხოლოდ ერთკაციანი -საეჭვოდ აათვალიერა ახალგაზრდები
-მხოლოდ ერთი საწოლია?
-კი.. თუ თქვენ შეუღლებულები არ ხართ ერთ ოთახში ვერ დაგაწვენთ ასე რომ კარგად-მკაცრად შეხედა
-დიახ ცოლქმარი ვართ-დაუფიქრებლად წამოსცდა ცოტნეს მერე თვალებგაფართოებულ მარიამს მოჰკიდა ხელი და სპექტაკლი დადგა-
-ყაზბეგში ვიყავით და დაგვაღამდაა, გზა ვერ გავაგრძელეთ ამიტომ თქვენთან მოგვასწავლეს ისიც გვიტხრეს რომ ამისმეტო სასტუმრო აქ არაა და 10 კმის დაშორებითაა..
-საიდან ხსრთ?
-თბილისიდან
-ხომ არ მატყუებთ?
-არს არა მართალს ვამბობთ,
-მაშ კარგი გიჯერებთ და დახმარების ხელს გიწვდით, -წინ გაუძღვა იზა, საუბრის დროს ერთხელ არ გაუღიმიამკაცრად მიაბიჯებდა მალე მივიდნენ კეთილმოწყობილ ოთახთანნ, ხის კარი ჰქონდა არაფერი განსხვავებუკი თუმცა შინგნით სიმყუდროვე იყო ერთი საწოლი, კომოდი, იდგა, ერთი პატარა სავარძელი და დიდიი ფანჯარა რომელიც პირდაპირ საწოლს დაჰყურებდა, დაწოლილს ულამაზესი ხედის დანახვა შეეეგეძლო..
როცა იზა გავიდა და მარტო დარჩნენ მაშინვე დააყარა მარიამმაა
-შენ სულ გაგიჟდი იდიოტოოოოო, რა ცოლქმარი ან აქ როგორრ დავისვენებბბბბთ აქ როგორ სად დავიძინებთ-ნერვიულად დადიოდა წინდაუკან
-ხომ გაიგე სასტუმრო შორსაა, მანქანაში კიდე გავიყიდებოდით ასე რომ პანიკა არაა საჭირო, მოვისვენებთ-გაიღიმა ცოტნემ და უდარდელად მოკალათდა საწოლზე
-რა კომფორტულია
-შემომაკვდები ასე მშვიდად როგორ ხარრრ
-მოიცა შენ თუ ნერვიულიბ მერე რა? მოწესრიგდი მე ცხელ შოკოლადს მოგიტანნ-სიცილით გავიდა გარეთ..

ურევსს ნამდვილად ურევსს ასე როგორ შეიძლევა-ბუზღუნით აკრიფა დედას ნომერი, უთხრა რომ წამოვიდნნენ ყაზბეგინად და ახლა სხვა სასტუმროში გაჩერდნენ, ის არუთქვამს ერთ ოთახშიო მერე ცოტა მომშვიდდა და ფანჯარაში ყურება დაიწყო.
ცოტნეც მალევე დაბრუნდა ცხელი შოკოლადით ფეხები სავარძელზე აკეცა და მუხლებზე ჩამოდო თავი, თან ხელში მოქცეულ ცხელი შოკოლადის ფინჯანზე ითბობდა თითებს და დროდადრო ნელ-ნელა სვავდა თბილ შოკოლადს, გარეთ იყურებოდა და მინაზე დაცემულ წვეთეს ადავნებდა თვალს, ჩუმად იჯდნენ მხოლოდ წვიმის ხმა ისმოდა გარეთ უკვე კარგადიყო გამეფებული ღამის წყვდიადი. გამეფებული სიჩუმე ცოტნემ დაარღვია
-მარიამ
-რაიყოო
-გცივა კიდე?
-ცოტა. შოკოლადი გამომელიააა
-კიდევ მოგიტან
-არა აქ იყავი ის ქალი ისედაც ცუდად გიყურებს არ გახვიდეე
-მართალია წეღან ლამის მცემა მაგრამ არამგონია ახლაც იგივე გაიმეოროს
-რა ლამის ფეხებში ჩაუვარდი და რომარგეთქვა ახალ დაქორწინებულები ვართო ალბათ არც მოგვცემდა ამ ოთახსსს, არ გახვიდე შენიჭირიმე არმინდა ღიაცისქვეშამ სიცივეში.
-კარგი მაშინ ვიქნები. თორე ნოემბერიი თან მთაში ცუდი ასატანიაა გარეთ, თუმცა წეღან სხვანაირად ჭიკჭიკებდი
-გარეთ თოვას დაიწყებს, ისე საინტერესოა ახლა რომარდაიწყო დავფიქრდი და ისევ აქ ჯობიააა
-ვერგეტყვი, არადა ამ დროს აქ სულ თოვს როგორც წესი და ორმეტრამდეა თოვლი
-ალბათ მალე დაიწყებსს წვიმა და დაეცემა ტემპერატურა
-დაწყნარდი აქ გზა არ გადაიკეტება თან არამგონია იმხელა მოთოვოს ჩემმა ლომმა ვერ იაროსს
-შენ და შენი ლომიიი-გაიცინაა და ფეხზე წამოდგა
-მე ის მადარდებს ლომო აქ მხოლოდ ერთი საწოლიაა და როგორ უნდაა დავიძინოთ
-ერთად მოგვიწევს დაძინებაა-ცოტნემმ ეშმაკურად გახედაა
-არანაირადდ არაა მე შენთანერთან არ დავწვებიიიიი...არაა
-მოგიწევს თუარადა ეს ორი სკამი მივატყუპოთ შენ კი გეყოფა დაა რაგინდა ამეტიი
-ნუ დამცინიი, ჯუჯა არვარ ეგ მეყოსს
-იმ იზამ ესეც რომ მოგვაქირავა მადლობა თქვიი...
აბაზანა რომ მაინცაა კიდევკარგიიი
-ავეჯისთვის არ დაიხარჯაა და ის მაინც გააკეთაა კიდევკარგიი -გაიცინაა და აბაზანისკენ წავიდა მაგრამ ვინ დააცადა
-ჯერ მე შევალ მოვწესრიგდები მერე შენ და მერე საწოლზე მოვრიგდეთ
-კარგიი
მალევე იბანავა მოემზადაა და მერე საწოლს მიაშურა ცოტნემმ, მერე კი მარიამიც შევიდა სულელი რომ იქნები თმებიც დაიბანაა დაა ერთ საათში გაყინული გავიდააა ცოტნესთანნ, თავისი ირმებიანი პიჟამოებით და ნასკებით
-ცოტნეეე, იმედია ეგ საწოლი მაინც ჩაათბე სხვათუარაფერიიიიიიი, .
- თმები სველი გაქვსს
-არა დებილო გავიმშრალე, საბედნიეროდ იყო საშრობიიი
-სულელი ხარ თმა რატომ დაისველე-თან იწეოდაა თანნ ესაუბრებოდა
-თმის ლაკი მქონდა თმაზე და ვერ დავისვენებდი
-ახლა რომ გაცივდები ნახავ მერეე
-აბა რამექნა არ შემიძლია შენსავით
-მე სხვათაშორის დილით ვიბანავე, როგორ მესაუბრებიი და არც ლაკი მისვია,
-ეგრე მე გუშინ ღამით,მაგრამ იმ ლაკის გამო, ასე მგონია დავიხრჩობი-გვერდით მიუწვაა, ერთი შემოტრიადა ცოტნე და მარიამს აეკრო უნებურად
-ასე როგორ გავძლებბბ მიიწიე
-რა ვქნაა სხვა გზა არაა არაა მეტი საწოლი და თან გადავარდებიიი
-ასე როგორ დავიძინოოოოოო, რა სასჯელი ხარ, მიიწი ნუ მეხები, ფუუ საერთოდ ამხელა რატო ხარ
-არც მემინდა მაგრამ სად წავიდეე, და რამხელა ვარ ერთი ართქვა ახლა მსუქანი ხაროო, და ეს საბანი სულ შენ რომ შემოიხვიე მეც მინდა გოგო
-ისედაც ვიყინები
-შენ ეგ ძროხებიანი სქელი პიჟამა მაინც გაცვია და მე მოკლე მკლავიანით და სპორტულით მძინავს საცოდავადდდ და კიდე საბანს მხდიი?
-ჯერერთი რა ძროხები ესენი ირმები არიან, მერე მეორე შენ ბიჭი ხარ და მეტი ამტანობა გაქვსს, თან თბილი ხარ
-სადღაა ამტანობაა, შენთან ეგ შემორჩება ადამიანსს?
-ასე რომ საუბრობ ღირსი ხარ სულ არ მოგცე ის საბანი
-ისედაც სულ შენ არ გაფარიაა
-ნუ წუწუნებ აჰაა მეტი რავქანაა
-ნეტა ეს ქალი ასე რამ გააბოროტა ორსაწოლიანი მაინც ვერ დადგაა
-ხომ თქვა ოთახები არ მაქვს
-ლამის ქორწინების მოწმობა მომთხოვა,როგორი ტრადიციულები არანიი, მარტო ცოლქმარი წვანან ერთად
-სხვათაშორის აქ ასეაა აქ სხვა ტრადიციებია და თუ არ გაჩუმდები გითავაზებ ახლა მოკეტეე
-მაგრამ მოიცა ეს ისეთი საწოლია სხვა არც შეიძლებაა შენც მართალი ხარრ-ძალით საუბრობდა ცოტნე დაა აბრაზებდა მარიამსს
-იცოდე ისეთს დაგარტყავ შენ და შენს ცოლს მერე შვილების გარეშე მოგიწევთ ცხოვრება თუ არ მოკეტავ
-კაი ვხუმრობბ რას სერიოზულდებიი..
-იდიოტოო ფუუ, აქ როგორ ვიძინეებ რა კოშმარიაა ჩემი საწოლი მინდაა, ბალიშის ჩახუტება მინდა, გაშლილი წოლა მინდაა, საბანი მინდაა
-შენ ბალიშზე უკეთესი როგორარვარ, რასმოთქვავვვ
-შენ ჩემს ბალიშ როგორ ადარებ თავს, ჩემი ბალიში ერთადერთიაა
-ძალიან დამწვიტე გული-მოჩვენებით მოიწყიქნა
-დაიძინეე ახლაააა დამაძინე გოგო ხვალ 1ერ ლ ჯჯკ კკ ლლკ რამხელა გზაზე ვართ წასასვლელიიი შენსავით მე არ შემიძლია გზაში დაძინება
-როგორრ ღამით რომ გამჭყლიტო,?ან საწოლიდან რომ გადავვარდე
-როგორუნდა გადავარდე ცუდად არ წევხარ მემგონი
-ლამის შენზე ჩახუტებული ვარრ
-ლამის?
-ცუდი წოლა ვიცი ორ საწოლიანიდან ვვარდები ხოლმეე, და ჩემსგვერდით 5 წლის შემდეგ არავინ არ წოლილა
-რატო? იმედია რადაობბ მაშინ მე მაქვს შესაშინებლად საქმე აქ კარატეები არ ატაროო
-არაა ღამით ვბოდავ ან დავდივარ ან ვერვიძინეებბ ხშირშემთხვევაში მემგონი ხელფეხს არ ვიქნევვ
-ყველაფერი უცნაურობა შენ რომ გჭირსსს, ანუ ახლა არ დაგეძინებაა
-დაღლილი ვარრ დამეძინება მემგონიი
-უნდა გიყარაულო არსად წახვიდე?
-სიცივეა და ადგომა დამეზარება ალბათ თან კარი ჩაკეტილია და გაიგებ
-ანუ ისაუბრებ
-ეგ ხოო
-და არ დამაძინებ
-თუ არ დაგეძინოს ადექი და კომფორტულად მოვთავსდები მაინც ბალიშს მოხვია ხელები
-ეი გოგონი ეს ბალიში მეც მინდა რომ მოეხვიეე
-აუუუუ საშინელებააა ცოტნეე ამხელა კაცსსს ბალიში რადგინდა რაა
-ეგოისტი გოგო ნუ ხარ, -
ცოტახანი იყვნენ გაჭირვებით შორს მაგრამ მერე ისეთი საშინელი იყოო ასე გაჩერება ამ ვიწრო საწოლში ციტნემ მოხვია ხელი და მარიამიც თავად მიიწიაა
-ჩუუ ვერისვენებ ვერც შენ და ვერც მე
-იცოდე ხელების ფათური არდაიწყო, ღამით ნუ მაიძულებ უხოლშვილო დაგტოვო, არაფერი აგერიოს-თვალდახუჭულმა უთხრა ნახევრად ეძინა
-კიდე მე მეტყვის გარყვნილი აზრები გაწუხებსსოოო, რეებს ფიქრობსს, არადა ვითომმ ..
-ცოტნეეეე დაგასახიჩრებბ
-კარგი დაწყნარდი და ეცადე დაიძინოო ნუ გეშინიაააა
-მცივაა, შენ კიდე ცოტა მაინც გამათბეე
ფეხები ახლართა
-წინდები გაცვია და მაინც გაყინული ხარრ
-ხელები და სახეც გაყინული მაქვსს,
უფრო მიიწია და გულზე დაადო თავი მალევე ჩათბა,მისგან წამოსულმა სითბომ გაათბო, სასიამოვნოდ მიხუჭა თვალები და ასე ჩახუტებულს ჩაეძინათ გარეთ კი ბარდნიდაა ლამაზად ცვიოდაა მდუმარე პაწაწინა ფიფქები.. არაფერი ისმოდა მხოლოდ ორი გულის ერთნაირად რიტმულად ძგერა, გულები ბედავდნენ უთქმელი სიტყვების, ჯერ არაღიარებული გრძნობების მდუმარედ თავის ენაზე თქმას.

მეორე დილით სასწაულ პოზაში გაეღვიძათ, მარიამი მთელი ტანით იყო ზემოდან გადაწოლილი, თმა ცოტნეს სახეზე ჰქონდა გადაშლილი, პირევლი ცოტნეს გაეღვიძა, რომ განალიზა როგორ იწვა ფრთხილად მოიშორა სახიდან თმა, მერე მარიამმაც დიწყო კრუტუნი წამის მეასედში გაანალიზა როგორიწვა და მაშინვე დენდარტყმულივით წამოხტა ფეხზე, ფეხი ხალიჩას წამოდო და დაბლა გაიშხლართა, უკანალი უკან ჰქონდა გაშვერილი თმა წინ ჰქონდა გშლილი, ამაზე სულ ახარხარდა ცოტნე
-იდეალურ პოზაში ხარ
აწითლებული წამოდგა
-იდიოტი ხარ, საერთო რააარი როგორ იწექიი უსინდისო
-რატომ მებღვირები მე კი არ ვწოლილვარ შენზე- სიცილით თქვაა და მაისური მოიშორა მხარზე გადიკიდა და აბაზანისკენ გასწია
-რა უტაქტო და არასერიოზული ხარ და როგორ დატანტალებ აქქ
-როგორ? ართქვა ახლა წელსზემოთ შიშველი ბიჭები არ მინახიოო, შენი ისტორიები წაკითხული მაქვსს, ისე იმედია ჩემი აღნაგობა მუზას გაგიხსნის, არვარ დასაწუნი ბიჭი ხო,-შორიდან ჩაუკრა ტვალი და წამში მოასწრო აბაზანის კარის მიხურვა თორემ მარიამის ნასროლი ბალიში მოხვდებოაა
-იდიოტოოოოოო იქნებ მე შევდიოდიი და ეს რა საუბარია საერთოდდ, ვერგიტანნნნ ვერგიტანნნ

როგორციქნა მოწესრიგდნენ, მერე მანქანაში ჩაჯდნენ და თბილისისკენ გაეშურნენნ. გზაში ბევრი იღლაბუცეს საბოლოოდ მგზავრობისგაბ დაღლილი მიიყვანა მარიამი და მშობლებს ჩააბარა.
-მადლიბა რომ მომიყვანეე, აბა კარგადდ-კარს კეტავდა უცებ მალხაზი რომ გამოცნდააა, მიესალმაა ცოტნეს
-ამოდი შვილოო ჩვენთანნ სტუმრები მყავს და დავლიოთ.
-მამა ეჩქარება ცოტნესს საქმეები აქვსს
-გაჩუმდი გოგო შენ, ამოდი ცოტნეე ივოდე მეწყინება ახლა
-კარგით მახო ბიძია სიამოვნებით წამოვალ
-ხო მაგრამ დაღლილი ხარ და სახლში გი და ვიცი წასვლა მამა შენც რატომ აძალებ-განერვიულებული აედევნა მარიამიი
-მარიაამმ მე მაღაზიაში გავალ უხმოდ აიყვანე ესბიჭი როგორიქცევიი
კიბეებს აუყვნენ
-რაიყო რა არასტუმართმოყვარე ხარ მარიამოო ასე როგორშეიძლებაა
-ენა ჩაიგდე თორემ დაგაგორერებ კიბეებზე
-ნწწ რა დღეშიაქვს ნერვები, რაიყო როგორ ესაუბრები სტუმარს? რამეს ვაშავებ?
-არა უბრალოდ ვიცი მამაჩემი როგორია ჩემი ძმაც აქაა ძმაკაცები იქნებიან დაგალევინებენ და შენ მანქანით ხარ მერე სად გდიო მანქანით წახვალ
-მეტი არაფერი?
-შენ მართლა ტირანი გგონივარ იდოტო
-მარიამი ჩემზე ნერვიულობსს, -გაიცინაა ცოტნემ
-გაჩუმდი და შედი ახლა სახლში სანამ რამე მოგწიე-კარი გააღო და შეატარა, ძალიან გაუხარდა ილიას ცოტნეს დანახვა რამოდენიმე საერთო ნაცნობიც აღმოაჩინა და მერე დაიწყო ქეუფი, ცოტა დალია ცოტნემ თან მარიამს აკვირდებოდა, დაიღალა მარიამი დაა ოთახში გავიდა,
-რაარმობეზრდათ ამდენი სადღეგრძელოები, ის ის ბიჭიც კიდე რო ასმევენ ის გხიზელი ძლივს ატარებს, მარიამმმ შენ რაღაიყო როგორ ჯავრობბ, არა სულელი ხარ რა გაჯავრებს, მაგრამმმ მანქანაზე როგორდაჯდება ისევ რამე რომ დაემართოს-საუბრობდა და გადიგამოდიოდაა
-დიდხანსს გააგრძეელებ თავთან ბაასს-ოთახში შემოსულმა ცოტნემ გამოიყვანა ფიქრებიდან
-შენ შენ აქ რასაკეთებ
-რავიცი ჩემი სახელი გავიგე, და მოვედი
მდივანზე მოკალათდა და ფეხები მაგიდაზე შემოდო
-შენ როგორ დაჯექი, ან აქ დაუკაკუნებლად როგორ შემოხვედი უზნეო თავხედო ადამიანო
-ნწწ არადა მახსოვს ერთი წუთის წინ ჩემზე ებაასებოდი საკუთარ თავს, თან ერთ საწოლში კერძოდ კი ჩემზე გეძინა და ახლაა არ შეი-თუჩემზეე მიაფარაა თითები და გაცხარებულმააა თვალებგაფართოებულმა ჩურჩულით დაიწყოო
-მოკეტეე რასამბობ რომ გაიგონ სხვა რამეს იფიქრებენ და ნუ ტავხედდები საერთოდ აქ რაგიდაა რატომ ამოხვედიი-ხელს აჭერდაა ცოტნემ ნაზად უკბინა
-ცუდი გოგოო, არადა შენთან შესახვედრად ტყუილი ვთქვიი შენ კიდე მლანძღავ-
-ცოტნეე
-კარგი გეხუმრები წასვლას ვაპირებ წავალ ახლაააა ხოო კარრგადდ იყავიი -ოთხაიდან მხიარულად გავიდა მაგიდასთან მსხდომებს დაემშვიდობაა
-მა იყავი მე გავაცილებ
-კარგი შვილო მიდიი
-მოდი ცოტნე აქეთ წამოდი- ნაზად უთხრა და ძალით გაუღიმაააა.
გარეთ გააცილა
-მთვრალი ხარ?
-ნწწ ცოტა დავლიე
-რა ცოტაა მანქნა დატოვე და ტაქსით წადი
-არა არა არაა ჩემი მანქანით უნდა წავიდეე
-ცოტნეე კარგი რაა
-როგორ ჯავრობ, არაფერი მომივა მანქანას მშვენივრად ვატარებ, მთვრალიც და ფხიზელიც
-კი კი როგორარა იმიტომ აყირავდი ათასჯერ და მიტო გაქვს ამდენი ნაიარევები
-შენ რეები გახსოვსს, კარგად მარიამმო-ლოყაზე აკოცა დაა კიბეებზე ჩავიდა-
-ცოტნეეეე
-ხოოოოოო
-ფრთხილად იცოდე და რომ.მიხვალ გამაგებინეე
-კარგი.. დაგირეკავ -გაუღიმა და მერე აღარ მოუხედავს უკან ცოტა შეთვრალი და მგზავრობისგან დაღლილი გაეშურა სახლისკენ, მშვიდობით მივიდა მარიამსაც დაურეკა და მერე ძილს მიეცა.


-მთვრალი ხარ?
-შენ რაიცი?
-თვალები გიპრიალებს, და გეტყობა მაგას რა გაგება უნდა?
-ცოტა დალეული ვარ-კამერას შეხედა და გაიცინაა
-გეტყობა კიიი
-რაგინდა მარიამოო
-არცარაფერი მთელიდღე არ გამოჩენილხარრრ
-აჰ მიტო დამირეკე, მემგონი ძალიან ნერვიულიბ ჩემზე,
-არაფერიც,
-ჯიუტი ხარრ ჯიუტიი
-წადი დაიძინე არ ხარ საუბრის ხასიათხე გეტყობა
-მოიცაა რა ცოტახამს იყავიი კიდე,შენთან საუბარი მსიანოვნწბს მარიამმ
-რაიყო რა უცნაურად იქცევიი
-რატო ვიქცევი უცნაურადდდ
-რავიცი მე, რაგინდა ვერვხვდები
-კარგი არ იბუზღუნო, დემჩიკას ხომ არ მოუწერიაა
-ცოტნეე-თვალები დაუბრიალაა და დაბღვერილმა გახრდა
-რაიყოოო?
-ისე კითხულობ თითქოს....
-რა თითქოს მარიამ?
-ძალიან მინდა რომ მომწეროს,
-შენარიყავი მაგისგამო რომ გამიჭედე
-მაგის გამო არ გამიჭედავს ჯერერთი და მერე მეორე შენც იცი რომ მაგ ტიპს მაგრად ვერვიტან და არ მაინტერესებს მომწერს თუ არა
-ხოდა ვერ მოგწერს, თუ მოგწერს თითებს დავამტვრევ
-რა მიზეზით, ნამდვილი ველური ხარ, მე რომ ეგრე დაგემუქო კარგი იქნება?
-შენ არ მითხარი არ მაინტერესებსო-გაეცინა
-რა გაცინებს
-ის წარმოვიდგინე როგორ ეჩხუბები ჩემს გამო ვინმეს
-არავის არ ვეჩხუბებიი, სულ მოგიტაცონნ ხმასარგავიღებ, აიი შენ რომ ვინმე მოგეწონება და იმასაც მოეწონები. მერე მიწერ, ის გეჟღურტულება, ეგრე დავუწყებ ჩხუბს
-ეეჰჰ ნეტა მომიტაცებდნენ და ნეტაა მოვეწონებოდე და მომწერდესს დაა
-ეგრე გიჭირს ძმა
-მერამდენედ გითხრა ძმას ნუ მეძახითქო
-კარგი ბოდიში
-ახლა გამებუტე?
-არაა
-გეწყინა
-არა
-გეტყობა
-ვის გინდა რომ მოწონდე ?
-იმას ვინც მე მომწონს,
-არ გესაუბრება?
-ისე არა რა გრძნობითაც მე ვესაუბრები
-ანუ ვიღაც გიყვარს თან ცალმხრივად-წყნარი მაგრმა უცნაური თითქოს ეგოისტური გრძნობით კითხა და პასუხს დაელოდა
-მოდი ვიტყვი რომ კიი
-იცი ძალიან სულელი ხარ?
-რატომ?
-გოგო გიყვარს და შენ არაფერს აკეთებ რომ შეგიყვაროსს?- ინსტიქტურად წამოსცდაა და რომ გაანალიზა თვითონაც ვერმიხვდა იმას თუ რატომ იცოდა რომ არაფერს აკეთებს.იქნებ აკეთებს
-მოიცა რაიცი რომ ამბობ რომ არაფერს ვაკეთებ შენ რაიცი ქალბატონო?
-ოო ვოცი, აბა შენ ისეთი ხარ რაიმეს რომ აკეთებდე ახლა შენს გვერდით იქნებოდა ის გოგო და ალბათ ქორწილშიდაც მაქეიფებდი-მიაყარა სწრაფად, მერე კი თავი ბალიშში ჩარგო
-ვერაფერს ვაკეთებ, მეშინია ისც არ დავკარგო რაც მაქვს
-სულელი ხარ
-რატო?
-ბიჭი ხარ ადექი მოიტაცე ის შენი გოგო წაიყვანე მთაში და მანამ გყავდეს გვერდით სანამ არ შეუყვარდები
-რომელი საუკუნეა ამას შენგან არ მოველოდი მარიამმ-გაიცინაა ცოტნემ და სიმთვრალისგან უფრო აპრიალებული ცისფერი თვალები, მიაპყრო მონიტორს
-რაშუაშია, ასე მოუხდებათ ჯიუტებს
-შენც ეგრე რომ გაგიკეთონ ღირსი არ იქნები
-მეე? ნწწ მე აქეთ არ მოვიტაცო ფრთხილად იყვნენ, ჩემს შარში თავს არავინ გაყოფს მე ხომ მარიამი ვარ გულქვა მარიამი რომელსაც არავინ შეუყვარდება
-ზზოგჯელ სხვა პლანეტიდან მგონიხარ მარიამმ,
-დედამიწელი ვარ, ნუ მე ასე ვიცი, და მეძინება სხვათაშორის
-მაშინ კარგი ძილინებისა
-ძილინებისა და ჩემს წინადადებაზე იფიქრე-გაიღიმა და გათიშა მერე გადაბრუნდა და დაიწყო ფიქრი, ფიქრობდა ცოტნეზე, მის დამოკიდებულებაზე და მის ნათქვამზე, იმის გაფიქრება რიმ ცოტნეს ვინმე უყვარდა უცნაურ ამოუცნობ კვალს ტოვებდა მის გონებაში და არასასიამოვნო შეგრძნებებს აღუძრავდა, იმ ღამეს ვერ მოისვენა მთელი ღამე წრიალებდა, მიზეზს ვერ ხვდებოდა თვითონ, თუმცა მისი გული ხვდებოდა, მისი გონება არ იძლეპდა გააზრების საშუალებასსსს, ვერ რწმუნდებოდა რომ მიზეზი ცოტნე გასვიანი იყო, ცოტნე გასვიანი რომელიც უკვე დაუკითხავად იყო მარიამ ახვლედიანის გონებაშო ღრმად შეჭრილი, და გულში სიყვარულის ფესვები ღრმად იყო უკვე გადგმული...

სწრაფად გადიოდა დრო, მალე გავიდა შემოდგომა და დადგა ცივი ზამთარი, მოახლოვდა ახალი ქელი, საშინელად აცივდა ქალაქში არ თოვდა, როგორც ყოველთვის მხოლოდ ყინავდა, საახალწლო განწყობა იგრძნობოდა ქუჩაში გასვლისას,

29 დეკემბერი იყო მარიამთან ელენე იყო და ნაძვისხეს რთავდნენ, იცინოდნენ ძველ ამბებს იხსენებდნენ, ცოტნემმ რომ დაურეკა
-ხოოო..... ელესთან ვარრ... რაა... ხოო კარგი ...მოვალლ.. ერთ საათში-ტელეფონი გათიშა დაა საახალწლო წვიმა მოიხსნა კისრიდან
-რამოხდაა?
-უნდა წავიდე
-რატოო? ვინიყო?
-ცოტნე,უნდა გნახოო ხვალ მივდივაროო
-რა სადდ
-რავი ადრე ამბობდა ჩემს დასთან ვაპირებ წასვლას ახალწელსოო და რავიცი,წავალ უნდა გავიქცე
-იცოდე ჩემთან მოხვალ და მომიყვები რა უნდოდა,

უცნაურად ჩაფიქრებული და სევდიანი გავიდა სახლიდან, სულ გაუფუჭდა ხასიათი
ცოტნეს ნათქავი ახსენდებოდა, მივდივარ და უნდა გნახოო, სულ რომ იგვიანებდა ახლა ადრიანად მივიდა კაფეში და აქეთ ელოდა ცოტნეს თან მოუსვენრობა იპყრობდა.
-არმჯერაა შენ ხარ-მიუახლივდა და ნაზად აკოცა
-არა მოვკვდი და ჩემი აჩრდილი დაგსდევს.-
-რანაირად ხუმრობბ
ცხელი შოკოლადი შეუკვეთეს და მარიამის წინ მოთავსდა ცოტნე,
-ცოტნეე რამოხდა ახლა თვქი
-ხო მნიშვნელოვანი არაფერი,უბრალოდ უნდა წავიდეე ჩემ დასთან მივდივარ და შეიძლება აღარც ჩამოვიდე ამიტომ დამშვიდობება მინდა
-ააჰ ანუ ამერიკაში ხვდები ახალწელსს? რაგენაღვლებაა შენ მერე ჩამოხვალ და შემახარბებ ხო ყეყეჩო, საჩუქარი მაინც ჩამომიტანე-ვითომ არაფერი ისე ჩაიდუდუნა
-მეეჭვებაა ჩამოვიდე, ვთქვი აღრაც ჩამოვიდეთქო
-რა?
-საბუთები გადამაქვს და იქ გადავდივარ საცხოვრებლადდ,
-მართლაა?
-ხოო, და მინდა სანამ წავალ მნიშვნელოვანი რაღაც გითხრა, არმინდა უთქმელი დამრჩესს,
-კი მაგრამ აქ მოიცა ყველაფერს ტოვებ და ასე უბრალოდ მიდიხარ
-აქ არაფერია დედაა მამას ხშირად ვნახავ ისედაც სულ ამერიკაში არიან ჩემს დასთან, ბიზნესს იქედანაც მივხედავ აქ არაფერი მაჩერებს მარიამ
-ხომ თქვი რომ ვიღაც გიყვარს
-ხოო მაგრამ ისიც გითხარი იმას არ ვუყვარვართქო...აქ არაფერი არ მაკავებს აქ გაჩერებს სჯობს წავიდე გავაღწიო და ცხოვრებას მივხედო- უცნაურად მოიწყინა მარიამმა, ტირილიც კი მოუნდა, უნდოდა ჩახუტრბოდა და ეთქვა არ წასულიყო, არსად წასულიყოოო მაგრაამმ არა
-იმ ადამიანმა იცის შენი გრძნობები? არ გიფიქრია უთხრა, შეიძლება იგივეს გრძნობს თავსაც აღარ დაიტანჯავ
-ვიფიქრე და ვეტყვი
-და მე რისთვის მომიყვანე- ამოთქვა და ამღვერეული თვალები მიანათაა
- და შევწყვიტო თავის ტანჯვა
-ვერმივხდვი
-ხომ თქვი აჯობებს უთხრაო ხოდა გეუბნები მარიამ
-მაბნევ ცოტნე-თვალებში შეხედაა და მომლოდონედ დაელოდა მის პასუხს
-შენ მიყვარხარ მარიამ- ამოთქვა და გახედა, მათი თვალები ერთმანეთს შეხვდა, რა ოგრძნო მარიამმმა? უცნაურია თითქოს ელოდა, არ გაკვირვებია თითქოს გრძნობდა, თითქოსსს იცოდა ამს რომ ეტყოდა ცოტნეე, შინაგანად გრძნობდა თუმცა თავს ამის დაჯერების საშუალებას არ აძლევდა, პირველივე ამ საუბრიდან იგრძნო რომ ის გოგო თავადიყო, თუმცაა მანც დაჯერების საშუალებას არაძლევდა საკუთარ თავს,
-გიყვარვარ?-ეს ამოიკვნესაა და ისევ ისე დაჟინებით გახედა
- მიყვარხარ
-როდის შემიყვარე-ყველაზე უადგილო კითხვა დასვაა
-მარიამმ მისმინედიდი ხანია ჩვენ ერთმანეთს ვიცნობთ, ყოველთვის გაცნობის დღიდან პირველი კლასიდან უცნაური ურთიერთობა გვქონდა, ვჩხუბობდით მაგრამ მოვგვარდით სხვა ურთიერთობა დავიწყეთ, მეგობრები გავხდით, ასე ვამბობდით, მაგრამ ჩემთვის ჩვენი ეს ურთიერთობა მეგობრების საზღვერებს დიდი ხანია გასცდა, ჩემთვის მეგობარი სკოლოს ასაკში იყავი, ამის შემდეგ კი უბრალოდ შენი სიახლოვე მჭირდებოდა ჰაერივით იქეცი ჩემთვის, იმ დღესს როცა დაგინახე, როცაა პეპელასავით დაფარფატებდი რაჭაში, ალუბლისფერ ფერებში იყავი გამოწყობილი, საბოლოოდ მივხვდი შენ ჩემთვის სიყვარულის ამონახსნი ხარ, შენ ხარ ადამიანი რომელმაც გამაცნობიერებინა თუ რაარის სიყვარული და უბრალოდ მივხვდი საიდან მოდის სიყვარული, , მეტისმეტად ბანალური და გახუნებულია სიტყვა მიყვარხარ ჩემი გრძნობუს გამოსახატად თუმცაა გეტყვიი, აღარ შემიძლია უკვე წლებია შენით შეპყრობილი ვარ დანახვის პირველი დღიდან და მინდა გითხრა რომ მე შენ მიყვარხარ მარიამ! მიყვარხარ! აქამდე უნდა მეთქვა იცი განიშნებდი კიდეც მაგრამ შენ ვერაფერს ხვდებოდი, შენ უნრალოდ შენი დამოკიდებულებით ამ საკითთან დაკავშირებით მაოცებდი დაა იმედსაც მაკარგვინებდი არვიცო რას გრძნობ შენ, ალბათ ამის მერე ის მეგობრებიც აღარ ვიქნებით მაგრამ იცოდე მიყვარხარ თავდავიწყებით უსასრულოდ შენ ხარ ის ერთადერთი, აღარ შემიძლია ასე, დავფიქრდი და ჯობია წავიდე, უბრალო არ მინდოდა ეს არ გცოდნეოდა - ხელზე ფრთხიდ აკოცაა მერე მარიამს გახედა მისი გამომეტყველება არაფერს ამბობდა, ეს ორმაგად ტკენდა გულს
-ცოტნეე -
-ვივი შენ რომ არ გრძნობ არაფერს არც არაფერს გავალებ გულს ვერუბრძანებ, არაფერიაა, მე ბევრი ვაკეთე იმედი მქონდა რამეს იგრძნობდი დაგიახლოვდი მაგრამ არა, შენ მარიამი ხარ ყველაზე ჯიუტი ქალი! რომელიც თავს არწმუნებს რომ სიყვარულისთვის არაა, რომ სიყვარული არარსებობს, მე წავალ, თუ რამე დაგჭირდეს იცოდე ყოველთვის აქ ვიქნები, შენს გვერდით.არ გტოვებ უბრალოდ ასე გაურკვევლობაში ცხოვრება აღარ შემიძლია
-როდის მიდიხარ
-ხვალ...
-მე წავალ
-კიბატონო, წაბრძანდი,
-უნდა დავფიქრდე
-რაზე
-ყველაფერზე, ხვალ მოვალ აუცილებლად მოვალლ ცოტნე, მაპატიე-აჩქარებული გულისცემით გამოვიდაა შენობიდან და გაყინულ ქუჩას გაუყვა, შინაგანად იწვოდა, გახურებული იყო სახლამდე როგორ მივიდა ვერ გაიგო იმდენად იყო ემოციურად გადატვირთული მთელი გზა მხოლოდ ცოტნეზე ფიქრობდა, მის ნათქვამ გრძნობებზე და უკვეე თავის თავშიდაც დაიწყო კითხვებზე პასუხის ძებდა
-რას გრძნობდა თვითონ ის ღამე თეთრად გაათენა,
მეორე დღეს ელენემ დატუქსა, ყველაფერი ვიწინასწარმეტყველე შენ კიდევ უტვიბოსაცით მოიქეციო ყოყმანის შემდეგ გააგდო
-შენ არ უთხარი იმ ბიჭსს მოვალო
-მეშინია
-რისი?
-გული ეტკინება მე მას გრძნობებზე ვერ ვპასუხობ ელე მან ისე მითხრაა მე არვიციი რა. ვქნაა
-ერთი იდიოტი ხარ რომელიც გრძნობებს ვერ უმკლავდება, პასუხობ გიყვარს მაგრამ არ გჯერა, შენ არ იყავი მის გამო რომ ჯავრობდი, გაბრაზებული რომიყავი სულ რომ შეიცბალე რომ ნახულობ სულ იცინი სულ წერ ესაუბრები, რომ ეხუტები მთელი კვირა იმ ტანსაცმელს არ რეცხავ ცოტნეს სურნელი ასდისო იძახი, სულ ცოტნე ცოტნეს გაჰყვირი, გრძბობ როდის მოდის, გული გიჩქარდება ნუთუ არაა საკმაარისი ახლა მიდის, წესიერად ზრდასრულივით დაფიქრდი რა გევსელებაა არ გაგიჭირდება თუ იტყვი რომ არაა არ გიყვარს თუ კიი მე მართალი ვარრ და ახლა კიდევ დებილივით იქცევი რომ არ მირბიხქრ- წამით მართლა დაფიქრდა მარიამი მერე თითქოს გონება გაუნათდა ელენეს აკოცა და ჩანთას დასტაცა
-გენიოსი ხარ მადლობას მოგვინებით გეტყვიი
-დიდებაააა -წამოუყვირაა და მარიამსს გახარებულმა გახედა

დაგვინებული მარიამი კი დიდი სისწრაფით დაიძრაა აეროპორტისკენ.

დაქანცუკი მირბოდა აეროპორტის დერეფანში, არაფერი ადარდებდა არც ადამიანები რომლებიც მას უცქერდნენ, მხოლოდ ერთი რამ უნდოდა როგორმე ცოტნემდე მიესწრო
-ოღონდ მივუსწროოო ოღონდ მივუსწროოოოოოოო..

უკვე ჩასხდომა გამოცხადდა, ცოტნეც მიიწევდა თვითმფრინავისკენ ოჯახს და მეგობრებს დაემშვიდობაა, ყველა ეხვეოდაა მაგრამ არაფრის ფიქრი აღარ ჰქონდა მხოლოდ დედას მოეხვია და მერე კიბეებისკენ წავიდა თან უკან იხედებოდა, მარიამს ელოდაა, როგორუნდოდა მისი ნახვაა ვერიჯერებდა რომ არმოვიდა, იმედგაცრუება, ბრაზი, სევდა ერთდროულას იგრძნო, მარიამის ხმა რომ გაიგოო წამიერად გამოფხიზლდა, ყველაფერი გაქრაა, უკან მიიხედა დაინახაა როგორ მორბოდა, როგორ მიიწევდა მისკენ და როგორ ყვიროდა მისს სახელს, გიჟივით მიიწევდა და ლახავდა ხალხის ნაკადს
-ცოტნეეეეეეეეეეეე მოიცადეეეეეეე-ხელების ქნევით გაიქცაააა
-მარიამმმმ-ბარგი დატოვა არაფერზე უფიქრიაააა უკანნ მიბრუნდა და მისკენ წავიდაა, გიჟი მარიამისკენ რომელიც თავკუდმოგლეჯილი მირბოდა მისკენ, ისეთი ძალით ჩაეხუტა ლამის გადააყირავა, ცოტნემაც მაგრად მოხვიაა ხელებიი
-მოხვედი მარაიმმმმ
-დავიგვიანეეე, ცოტაც და მეგონა გამასწრედი- თან ეხვეოდა თან ყურში ჩუმად ეჩურჩულებოდაა, მერე მოშორდა ხელები სახეზე ჩამოუსვა და თვალებში უყურებდაა
-მაინც მოხვედი-შუბლზე აკოცაა, უნებურად არეული თმა ყურსუკან გადაუწიაა, ისევ თვალებს გაუსწორა მზერა, მწვანე სფეროები თითქოს მის ჩათრევას ცდილიბდნენ,
თვალები აემღვრაა , მწვანე სფეროები აუწყლიანდაა,ადამინი საკუთარი ანარეკლის დანახვას შეძლებდაა, ვეღარ გაუძლო ცოტნემმ თვალთან ახლოს აკოცაა მერე -ხელი გამოაშლევინაა ნაზდ შეახო ბაგეები ხელისგულზე და პატარა გულსაბნევი დაუდო, პეპლის ფორმის ალუბლისფერი ქვებით გაფორმებულიი, გაიღიმაა, ისე გაიღიმა მარიამი რომ გიჟდება ხოლმეე, მერე სიცილით წარმოთქვა:
- ხომიციი სიყვარულუ ალუბლისფერ პეპლებს გადააქვთ- არაფერი ათქმევინა მოულოდნელად იმ წამსვე, მის ტუჩებს საკუთარი ტუჩები შეახო, ნაზად დაუკოცნა რბილი ტუჩები, დასამახსოვრებელი კოცნა დაუტოვა, საკუთარი ბაგეების გემო,უამრავი გრძნება და აჩქარებული გულისცემა, მერე უცებ არორთქლა,თვითმფრინავში ისე ავიდა მარიამს არაფერი გაუგია, დატოვა, გრძნობებარეული გაშეშებული მარიამიი, აწყლიანებულუ თვალებით რომელიც ნელნელა აანალიზებდა იმას რაც მოხდა, ხელები ტუჩზე გადაისვა და ყელსაბამს დახედაა, ისევ მისი ტუჩებს გრძნობდა ისევ ის კადრები უელავდა თვალწინ და ისევ ის ხმა ჩაესმოდა
-"ხომიცი სიყვარული ალუბლისფერ პეპლებს გადააქვთ".- დასჯილი ბავშვივით ყურებჩამოყრილი გამობრუნდა უკან და ახლა წყნარად მშვიდი ნაბიჯებით განაგრძნო სახლისკენ გზა, ამჯერად სიცარიელეს გრძნობდა სიცარიელე რომელიც ცოტნესთან განშორებამ მოჰგვარა,
სიყვარული ხომ ასეთია არასდროს გყოფნის საყვარელი ადამიანი,
ზოგჯელ განშორება საჭირო იმისთის რომ მიხვდეე რაოდენ ძვირფასიაა ადამინი შენთვის, რომ იმაზე მეტია ვიდრე ეს შენ გგონიაა,

-მიყვარხარ-ჩუმად ამოკვნესა,დანისლული თვალებიდან ობოლიცრემლскачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent