შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

Déjà vu /სრულად/ +18


27-08-2019, 08:55
ავტორი ენ ბლექი
ნანახია 6 782

1
სარკესთან იდგა, საკუთარ გამოსახულებას ძლივს უსწორებდა სასმლისგან ამღვრეულ მზერას, გულს ურევდა სახეზე ასახული ირონიული ღიმილი, ღიმილი რომელსაც ვერსადროს აქრობდა წყეული სახიდან.
- ახლა ბედნიერი ხარ? - ძლივს გასაგონრად ამოიბლუყუნა და ტკივილით სახე დაეჭიმა. - მიპასუხე. - ყბის ძვლები დაეჭიმა და აგრესიის ნთხევით, ორივე ხელის გულით დაეყრდნო სარკის ცივ ზედაპირს. აღგზნებულს სიგრილე ესიამოვნა თუმცა გონება ვერ დაიშოშმინა. - შენ ხომ ეს გინდოდა ნაბი/ვარო. - თვალები დახუჭა და შუბლი მიაყრდნო სარკიდან არეკლილ მოჩვენებას. - წყეულიმც იყავ. - ზიზღით ახარხარდა, სარკეს მოშორდა, დაბალ მაგიდაზე დადებულ ფოტოსურათს სწრაფათ დაავლო ხელი, ამღვრეული თვალები რამდენიმე წამით გააშეშა მის ზედაპირზე და ბოლოს კედელს მიაფშვნა ხელში ჩაბღუჯული ნივთი, რომელიც აშკარად განადგურებულს გულს კიდევ უფრო მეტად უკლავდა. მუხლებზე დაეშვა და დაბალ წვერზე ძლიერად მოისვა ხელი. - ახლა დაჯექი და იტირე წარსულის გამო რომელმაც ისე ჩაგიქროლა რომ გააზრებაც ვერ მოასწარი, ჩაგიქროლა და თან როგორ ჩაგიქროლა, ხელის ქნევით გააცილე მთელი შენი სიცოცხლე, ხოდა იჯექი აქ, ამ საღორეში და იბოგინე ოთხ კედელს შორის გამოკეტილმა მარტომ, უსოყვარულოდ, უადამიანოდ. შენ ხომ ეს გინდოდა არა?! - შიგნიდან ღრღნიდა შინაგანი ხმა და გულის ყოველი ფეთქვაც ისეთ ტკივილს ანიჭებდა სუნთქვაც კი უჭირდა. იატაკს მთელი სხეულით აეკრო, თვალები დახუჭა, ამოისუნთქა და ძილის საუფლოში გაუჩუნარდა.
-----------------

- შენი ცოლი სად არის? - წყრომით მიმართა კლუბში შემოსულ მეგობარს ლევანმა და ფეხარეულს ხელი შეაშველა.
- არ დაიწყო რა. - ძლივს ამოიბლუყუნა სასმლით გონებაარეულმა ვატომ, მეგობრის გამოწვდილ მკლავს მთელი ძალით დაეყრდნო და ბარიდან მომღიმარ ნაცნობ გოგონას ჰაეროვანი კოცნა გაუგზავნა.
- პატივს საერთოდ არ სცემ. - წყვეტილად ამოუშვა ლევანმა საყვედური, ძლიერად დაყრდნობილ მეგობარს მაგიდასთან მისვლაში დაეხმარა და ხმაურით დაახეთქა რბილ სავარძელზე, ზიზღით დააჩერდა სახეახეულს და გულის რევა რომ მოეთოკა ღრმად ამოისუნთქა.
- ძმაო მეჩვენება თუ ჩემი ცოლი გევასება.
- მოკეტე გესმის? - სწრაფად დაიხარა ლევანი, პერანგში გააფთრებით ჩაავლო თითები და სახე ახლოს მიუტანა. - მთვრალი ხარ, გახეული მთვრალი. - სწრაფად მოშორდა და მის მოპირდპირედ მდგარ სავარძელში მოწყვეტით ჩაესვენა, ზიზღს ჰგვრიდა მეგობრის ამგვარი აღვირახსნილობა, გულს ურევდა მისი გალეშილი სიფათის ყურება მაგრამ თავს მისი მიტოვების უფლევას ვერ აძლევდა. ბავშობიდან ერთად მოდიოდა ეს ორი, ბაღიდან მოყოლებული ერთმანეთის სიფათების ცქერა არგუნა განგემაბ ბედად. მუდამ ერთად, მუდამ ერთნი, მუდამ ერთ სულ და ხორც. სიყვარული და მეგობრობა რომელიც ასე მჭიდროდ მოდებოდა ლევანს სხეულში უფლებს არ აძლევდა თავზეხელაღებული მეგობარი მიეტოვებინა, ზურგი ექცია და მტრების საჯიჯგნად დაეტოვებინა. ყველაფრის მიუხედავად უყვარდა და მისთვის სიცოცხლესაც დათმობდა. აღგზნებულ სახეზე გაშლილი ხელის გულები აიფარა და კლუბში გაჟღერებული მუსიკის წყალობით შედარებით დამშვიდდა. ფრთხილად გააპარა სავარძელში გაშოტილი მეგობრისკენ თვალი, რომელსაც უკვე მოესწრო ლამაზმანის კალთაში მოთავსება, დაუფარავად ასრიალებდა გოგონას ნორჩ სხეულზე ხელებს და ვნებით თვალებდაბინდული ვერაფერს ხედავდა გარდა მის მუხლებზე მოთავსებული გოგონასა. - ვატო.
- არ დაიწყო ლევან. - ხელის ქნევით მიმართა მეგობარს და ვნებით დააცხრა ქალის ბაგეებს. უხალისოდ მოიშორა მასთან მიახლოებული ქერა ბარმენი ლევანმა, სავარძელს მთელი ზურგით აეკრო და ვნებაში ჩაკარგულ მეგობარს გახედა.
- ზევით მაინც ადით. - სწრაფად წამოხტა ლევანი ფეხზე, გოგონას მაჯაში მჭიდროდ ჩაავლო თითები და მეგობრის კალთიდან წამოაგდო. - მოკიდე შენს გალეშილ საყვარელს ხელი და რომელიმე ნომერში შედით. - კბილებში გამოსცრა ლევანმა და უაზროდ მომღიმარ ვატოს მზერა ესროლა.
- შენ ევა მართლა მოგწონს ხო? - ღიმილი არ შორდებოდა ვატოს სახეზე. - ყოველთვის მოგწონდა. - დაამატა და ფრთხილად წამოდგა სავარძლიდან. - რას იზამ არ გაგიმართლა. - ღიმილით მოუთათუნა ხელი მეგობარს, სწრაფად მოუჭირა კეფაზე თითები და შუბლით მის შუბლს დაეყრდო. - ხომ იცი ძმასავით მიყვარხარ ლევან მაგრამ დედას მოგიტყ/ავ თუ ევას გაეკარები. - ღიმილით უშვა მეგობარს ხელი, გვერდით მდგომი ლამაზმანის უკანალზე სწრაფად აასრიალა თითები და იქაურობას მასთან ერთად გაეცალა, ერთ ადგილზე გახევებული ლევანი ზიზღით უცქერდა ბრბოში მიმავალ ვატოს რომელიც გზადაგზა გოგონას რაღაცას ეჩურჩულებოდა და ისიც ბოლო ხმით იცინოდა, გულს ურევდა ეს სანახაობა, ჭიქაში მორჩენილი სასმელი გამოცალა და ბარი სწრაფად დატოვა. გარეთ გამოსულმა სწრაფად მოავლო მზერა მიდამოს და წყვდიადისკენ თავქუდმოგლეჯილი დაეშვა, კლუბის ბნელი კუთხის კედელს ორივე ხელით მიეყრდნო და შიგნით დატრიალებული ზიზღი ერთიანათ აღებინა.
- ამის დედაც. - სახე ხელსახოცით შეიმშრალა, ტროტუარი გადაჭრა და ის იყო აფთიაქის კარი შეაღო იქედან გამოსულ კაპიშონიან მამაკაცს რომ მთელი ძალით შეასკდა. - ცოტა ნელა რა. - ბრაზით ამოიყვირა და უცნობისთვის გვერდის ავლას შეეცადა როდესაც მაჯაში ჩაფრენილმა ხელმა შეაჩერა. - რა გინდა? - მოულოდნელად ხმა ეცვალა ლევანს.
- ვერ მიცანი? - დაბალმა ხმამ გაიჟღერა და ლევანმა რისი დანახვაც შეძლო მხოლოდ ის იყო რომ კაპიშონჩამოფხატული უცნობი ირონიულად იღიმოდა.
- იქნებ ეგ ქუდი მოგეხსნა. - ბრაზით გაითავისუფლა ხელი უცნობის თითებიდან და ინტერესით დაელოდა შემდეგ ნაბიჯს.
- გამარჯობა მეგობარო. - კაპიშონი სწრაფად მოიხსნა უცნობმა და ცისფერი, ყინულივით ცივი თვალები შეანათა მის წინ მდგომს.
- რა? - სახეზე მაშინვე ფერი ეცვალა ლევანს და დაბნეულს რომ იქვე არ ჩაეფსა მოუსვენრად აწრიალდა.
- ასე ხვდები ძველ მეგობრებს? - ღიმილით მოხვია უცნობმა ხელი და აცახცახებული მამაკაცი გულზე მიიხუტა.
- აქ რა ჯანდაბას აკეთებ სანდრო? - ძლივს ამოიბლუყუნა ლევანმა და ერთი ნაბიჯით უკან დაიხია.
- მეჩვენება თუ ჩემი გეშინია ლეო? - მკლავები გაშალა სანდრომ.
- აქ რას აკეთებ-მეთქი.
- დავბრუნდი. არ გიხარია?
- სადმე სხვაგან ვილაპარაკოთ. - სწრაფად ჩაავლო დიდი ხნის უნახავ მეგობარს ხელი, გზა გადაჭრა და ტროუართან დაპარკინგებულ მანქანაში ფაქტიურად ძალით ჩატენა, თავად საჭეს მიუჯდა, ნერვულად მოუჭირა ორივე ხელი საჭეს, ღრმად ამოისუნთქა და ღიმილიან მეგობარს გახედა.
- ისეთი სახე გაქვს თითქოს მოჩვენება დაგენახოს.
- ათი წელი ცოტა არ არის. - სწრაფად დაქოქა ლევანმა მანქანა და იქაურობას გაეცალა.
------------------

- იცი რომ მაგიჟებ? - სწრაფად მიახალა ნომერში შესულმა ვატომ პროვიკაციულად მოხსნილ კაბაში გამოწყობილ ქერა ლამაზმანს და ორ წამში ხარბად უცქერდა უკვე სრულიად შიშველს.
- შენს ცოლზე მეტად? - სწრაფად მოხვია გოგონამ ხელები და ტუჩებზე ვნებით დააცხრა.
- ყოველთვის რატომ გიყვარს მისი ხსენება? - ძლიერად უკბინა ქალს ტუჩზე, ხელში ააფრიალა და საწოლში მასთან ერთად გადაეშვა.
- ალბათ იმიტომ რომ ეს შენც მოგწონს. - მძიმედ სუნთქავდა უკვე აღგზნებული გოგონა.
- ჩემს ცოლზე ყველა როგორ ანძრ/ვს?! - შეშლილივით ახარხარდა ვატო და ისევ ქალის ბაგეებს დააცხრა.
- ის ყველას უყვარს შენს გარდა. - ძლიერად მოხვია გოგონამ ფეხები სხეულზე და უფრო მჭიდროდ აეკრო მამაკაცის სხეულს.
- ეგ აღარ გაიმეორო თორემ დაისჯები. - თითი ცხვირზე დაუკაკუნა და ჩაწითლებული თვალებით მზერა გაუსწორა. - მე მიყვარს ის, სიგიჟემდე, გასაგებია? - თითები ნაზად შეახო ქალის ყელს და მსუბუქად მოუჭირა.
- მტკივა. - დაბნეულად ჩააფრინდა გოგონა მის ყელზე მოჭერილ ხელს.
- ჩემი ცოლი იდეალური ქალია, იდეალური ყველა გაგებით, არ შეიძლება არ მიყვარდეს, ეს დაიმახსოვრე. ის რომ შენ და შენისთანებს გჟი/ავთ არ ნიშნავს რომ არ მიყვარს. გასაგებია? - ყელიდან სახეზე გადაიტანა ვატომ თითები, ძლიერად მოუჭირა გოგონას სახეზე და სწრაფად დააცხრა ტუჩებზე.
- მაშინ რატომ მასთან არ მიდიხარ ახლა? - უკან დახევას არ აპირებდა გოგონა.
- ამიტომ! - საწოლიდან წამოდგა ვატო, გოგონას სხეული სწრაფად ამოაბრუნა ისე რომ სახით საწოლს ააკრა, გაშლილი ხელის გული მტკივნეულად დაარტყა მკვრივ უკანალზე და ქალისგან წამოსული გმინვა რომ იქაურობას არ მოდებოდა ერთი ხელი პირზე ააფარა, რამდენჯერმე შემოსცხო ძალა გამოცლილ ქალს და გაშმაგებით დაეწაფა მის სხეულს. გოგონას მოჩვარულ სხეულს ალაგ-ალაგ სიწითლე შეეპარა, ეს კიდევ უფრო ახელებდა ისედაც გაგიჟებულ ვატოს, სწრაფად გაიხადა შარვალი და ქალის წინააღმდეგობის მიუხედავად ოთხზე მდგომი გოგონას სხეულის გარღვევა ძლიერი ბიძგებით დაიწყო, ერთი ხელით მტკივნეულად სრესდა აცრემლებული ქალი მკერდს, მეორე ხელით თმებში ჩაფრენოდა და მაჯაზე დახვეულ ქერა თმებს დრო და დრო თავისკენ ქაჩავდა. ქალი ტირილის აღარ ეროდებოდა და მამაკაცის ყოველი შეხებისას ცხარე ცრემლით მოსთქვამდა. ვატო ამით კიდევ უფრო მეტად იღგზნებოდა და უკვე სრულიად გამოფხიზლებულს ცხოველური ჟინის დასაკმაყოფილებლად ენერგიას ბოლომდე იყენებდა. - მიდი! - დაუყვირა ქალს, სწრაფად ამოაბრუნა და ახლა ზემოდან მოქცეულმა დაიწყო მისი სხეულის დაუფლება. გოგონა მას აღარ უცქერდა, თავი გვერდით ჰქონდა გადაწეული და ღიად დარჩენილ ფანჯრის რაფაზე შემომჯდარ მობუზულ ჩიტს უცქერდა. ძალა გამოცლილი და ვნებადაკმაყოფილებული ვატო მის სხეულს მოშორდა და საწოლის მეორე მხარეს გულაღმა გაიშოტა. - იცი რა განსხვავებაა შენსა და ჩემს ცოლს შორის? - სუნთქვა დარეგულირებული, ოდნავ წამოიწია, ტუჩებს შორის სიგარეტის ღერი მოიქცია და ჯერ კიდევ აკანკალებული ქალის სხეულს გახედა. - მას ასე არასდროს მოვექცევი. - ღრმად მოქაჩა და სავარძლიდან წამოდგა.
- შეშლილი ხარ. - საცოდავად ამოიკვნესა გოგონამ და საწოლზე მიიკუჭა.
- ჰო იმდენად რომ როცა მას ახსენებენ შემიძლია ყველას ყელი გამოვჭრა. - ღიმილით დასრისა სიგარეტი საფერფლეში, სწრაფად გადადგა ორი მოზრდილი ნაბიჯი და საწოლზე შეხტა, შეშინებულ ქალს სახეზე ორივე ხელი ჩაავლო და თავისკენ მიიზიდა. - ჩემი გეშინია?
- კი.
- ჭკვიანი გოგო. - ძლიერად უკბინა ქვედა ტუჩზე, საწოლს მოშორდა, ატირებულ ქალს ზურგი აქცია, ძირს დაყრილი ტანსაცმელი სხეულზე მოირგო და იქაურობას გაეცალა.
--------------------

- იქნებ მორჩე ქალივით ცახცახს. - უკვე ბრაზი მოერია სანდროს და ბარმენის მიერ მოტანილი ვისკის მოზრდილი ყლუპი მოსვა.
- როდის დაბრუნდი?
- ორი თვე იქნება.
- და ამ დრომდე სად იყავი?
- რა შენი ტრა/ის საქმეა.
- რატომ დაბრუნდი სანდრო?
- ამის დედაც ლევან რა გჭირს ტო? - ორივე ხელით მაგიდის ზედაპირს დაეყრდნო სანდრო და ჩურჩულზე გადავიდა. - ასე იმ სი/მა დაგაშინა?
- გეყოფა.
- რა მეყოფა. გგონია დამავიწყდა მისი მხარე რომ აირჩიე? გგონია დამავიწყდა რომ ზურგი მაქციე? თუ ფიქრობ რომ ამის პატიება შემეძლო? ჰო დიდი დრო გავიდა, დავბრუნდი გესმის? დავბრუნდი და არსად წასვლას აღარ ვაპირებ, გეყოთ უჩემოდ რაც მოილხინეთ, ახლა ჩემი დროა.
- სანდრო.
- რა სანდრო? უნდა მითხრა რომ გავჩუმდე? კარგად მომისმინე ლევან დანელია, იმ შენს სი/ ძმაკაცს უთხარი რომ სანდრო არაბული დაბრუნდა, ტ/აკი დააყონოს რადგან ყველაფრისთვის აგებს პასუხს.
- არ გინდა. - სკამზე აწრიალდა ლევანი.
- მინდა და თან როგორ მინდა. - კმაყოფილი აეკრო სანდრო სკამის საზურგეს და წინ მჯდომ ლევანს მზერა გაუსწორა. - ერთგულ ფინიას ჰგავხარ იცი? - ღიმილით დაამატა და სასმელი მოსვა.
- პრობლემებს შეიქმნი.
- დასაკარგი არაფერი მაქვს.
- კიდევ ვინ იცის რომ ჩამოხვედი.
- ჯერ არავინ.
- რა გეგმა გაქვს?
- ყველაფრისთვის მოგეზღვებათ.
- ჩემთან რა გინდა?
- შენც იქ იყავი, შენც თანამონაწილე ხარ.
- მე სუფთა ვარ.
- ჰო ზუსტად ისეთი როგორიც ის ნაბი/ვარი. თქვენ მე ცხოვრება მომპარეთ.
- შენ თავად გადაწყვიტე გაქცევა.
- პატარა ბიჭი ვიყავი. იმის მაგივრად რომ გვერდით ამომდგომოდით გამაქეზეთ, დამაბნიეთ, მაიძულეთ უარი მეთქვა ყველაფერზე და რატომ? იმიტომ რომ ჩემს გამო/ირებულ ძმაკაცს თურმე ჩემი შეყვარებული უყვარდა და ტექნიკურად ბიმძური სვლებით მომტეხა.
- ევას ნუ გარევ.
- არც ვაპირებ, თქვენი შეთითხნილი დამპალი გეგმის გამო დავკარგე, მაგრამ მაინც ვერ ვხდები ქალი რომელიც მიყვარდა იმ იდიოტს როგორ გაყვა.
- სანდრო.
- იმ იდოტს უთხარი რომ დავბრუნდი და მისი ნახვა მინდა. - სწრაფად წამოდგა სანდრო სკამიდან და ისე დატოვა ლევანი რომ სიტყვის თქმა აღარ დააცადა.
---------------------


მისაღებში მდგომ რბილ სავარძელში იჯდა, შიშველ სხეულზე თხელი ატლასის მოკლე პერანგი მოერგო, მოვლილ თითებში ცხელი ჩაით სავსე ჭიქა ეჭირა და მზერით ერთ წერილს ბურღავდა, შიშველი ფეხები დაბალ პუფზე ჰქონდა შემოწყობილი, ტელევიზორი ჩართული იყო თუმცა გადაცემა რომელიც გადიოდა მაყურებლის და შემფასებლის გარეშე აყრუებდა უზარმაზარი მისაღების თბილს მაგრამ ცუდი აურის მატარებელ კედლებს, სევდა რომელიც სავარძელში მჯომ ქალს გულს უღონებდა იმდენად ძლიერი იყო რომ კარის ხმაურით გაღებაც ვერ აღიქვა და გონს მხოლოდ მაშინ მოვიდა როდესაც მის გვერდით მოწყვეტით დაშვებული გალეშილი ქმრის სხეულს მოჰკრა თვალი. ჩუმად გახედა კედელზე დაკიდებულ საათს რომელიც ღამის სამ საათს აჩვენებდა, ფეხები ნაზად ჩამოაწყო, ჭიქა მაგიდის ზედაპირზე დადგა და ოთახიდან უხმოდ გავიდა, სამზარეულოში შესული ნიჟარას ორივე ხელით დაეყრდნო და ტირილის შესაკავებლად ღრმად ამოისუნთქა, ის იყო ემოციების კონტროლი გამოუვიდა წელზე რომ მამაკაცის ხელები იგრძნო.
- მომენატრე. - ჩუმად ამოთქვა ვატომ და ქალს ყელზე აკოცა.
- სად იყავი?
- ლევანთან ერთად დავლიე, მიბრაზდები? - სწრაფად შემოაბრუნა ქალი, წელზე ხელები მოჰკიდა და მაგიდის ზედაპირზე შემოსვა, დაშორებულ ფეხებს შორის ოსტატურად მოექცა და ორივე ხელი მისი ტრუსისკენ შეაცურა.
- ყარხარ. - გულზე ორივე ხელის გული მიაყრდნო ევამ და მისგან გათავისუფლებას ეცადა.
- ხვდები რომ მუდამ თავს მარიდებ? - კიდევ ერთხელ გაიბრძოლა ვატომ მის დასაუფლებლად თუმცა ევა ოსტატურად დაუსხლტა ხელიდან, მაგიდიდან ჩამოხტა და მოშორებით დადგა.
- ხვდები რომ ყოველ ღამით გონდაკარგული ბრუნდები სახლში?
- ეჭვიანი ცოლივით ნუ იქცევი. - მოჭერილი ჰალსტუხი, რომელიც უკვე სულს უხუთავდა ოდნავ მოუშვა და სკამზე მოწყვეტით დაეშვა, აცრემელებულ ქალს მზერა გაუსწორა და შეაჟრჟოლა. - იცი რა ლამაზი ხარ?!
- არ გეშინია რომ ერთხელაც სახლში უგონოდ მოსულს აქ აღარ დაგხვდები?
- ევა.
- დავიღალე ვატო, მეძინება. - კარისკენ წავიდა ევა, თუმცა გიჟივით ფეხზეწამოვარდნილი ვატო წამში დაეწია, სწრაფად შემოაბრუნა მისკენ და წინააღმდეგობის მიუხედავად ცოლის ვნებიან ბაგეებს გაშმაგებით დაუწყო კოცნა.
- ჯანდაბა. - სწრაფად მოშორდა ცოლის სხეულს და ტუჩიდან წამოსული სისხლი პერანგით შეიმშრალა.
- წყალი გადაივლე და მისაღებში დაიძინე, აღარ გაბედო შემეხო. - ბრაზით მიახალა ევამ და სამზარეულო სწრაფად დატოვა, მარტო დარჩენილი ვატო მაგიდას ზურგი მიეყრდნო, თავი ძალინ სტკიოდა, გულიც საშინლად ერეოდა. კარადიდან ვისკის ბოთლი გამოიღო და რამდენიმე ჭიქა ერთმანეთის მიყოლებით გამოცოლა. კედელზე დაკიდებულ ფოტოსურათს გახედა, სურათს სადაც მისი და ევას ქორწილის კადრი იყო აღბეჭდილი, ღიმილით დაუქნია გამოსახულებას ხელი და გონებაც დაკარგა.
საწოლზე იწვა, რამდენიმე წუთის წინ განცდილი უსიამოვნების კვალი ჯერ კიდევ არ გადარეცხილიყო მისი სახიდან, ბაგეზე ზიზღშეპარულს ტკივილის კვალი ჯერ კიდევ მკვეთრად უთამაშებდა თვალებში. წყვდიადს მოეცვა გარესამყარო და თავსხმა წვიმაც ავისმომასწავებლად ეხეთქებოდა უზარმაზარი სახლის გალავნებს, არაფრად აგდებდა ევა გარეთ გამეფებულ უჩვეულოდ საშიშს აურას, გონებაში ჯერ კიდევ გალეშილი ქმრის კოცნის ღრმა კვალს გაედგა ფესვები და გარესამყაროს სრულიად გამოთიშულს არაფერი ახსოვდა მის მიმართ გაჩენილი ბრაზის გარდა.
-ნაბი/ვარი. - გამოსცრა კბილებში, საწოლიდან წამოხტა, კარადის პირველი უჯრა გამოხსნა, საგულდაგულოდ გადამალული ყუთი ამოაძვრინა და ისევ საწოლს დაუბრუნდა, კიდევ ერთხელ შეამოწმა საიმედოდ ჩაკეტილი კარი, ყუთს თავი მოხსნა და ათასგავრი მოგონებები საწოლზე გადმოაპირქვავა. ერთ-ერთი ფოტოსურათი თითებში მოიქცია და ცრემლებმაც არ დააყოვნა. - წყეულიმც იყავ სანდრო არაბულო ჩემი მიტოვებისთვის. - ფოტოსურათს სხვა დანარჩენ ნივთებთან ერთად თავი მოუყარა, ფრთხილად გააღო საძინებლის კარი, ფეხშიშველმა, სწრაფად გაირბინა დერეფანი და მისაღებში აგიზგიზებულ ბუხარში გადაუძახა ამდენწლიან მოგონებებს. ცრემლი ღვარად სდიოდა, უცქერდა როგორ იწვოდა მისი და სანდროს მოგონებები და იმის მაგივრად რომ შვება ეგრძნო კიდევ უფრო მეტად დაუმძიმდა გული, აგიზგიზებული ბუხრის წინ მუხლებზე დაეშვა, სახე ხელებში ჩარგო და მწარედ აქვითინდა.


2

თვალი გაახილა თუ არა თავის ტკივილის გამო თვალები ისევ დახუჭა და როდესაც სხეულის გაუსაძლისი ტკივილის აღქმა მოახერხა მხოლოდ მაშინ შეძლო იმის გააზრება რომ მთელი ღამე სამზარეულოს იატაკზე გაშოტილს ეძინა, სიმწრით წამოიწია და თავჩაქინდრული მიყრდნო მაგიდის ფეხს, თავი ორივე ხელით მოისრისა და გამშრალი პირი გაისველა.
- დილამშვიდობის. - ზურგს უკან მოესმა ქალის ხმა და მოსალოდნელი სკანდალის მოლოდინში უხალისოდ აათრია სხეული იატაკიდან. მთელი ტანით ნიჟარას მიყრდნობილი ცოლისკენ შებრუნდა, რომელსაც სხეულს ჯერ ისევ მოკლე პერანდი უმშვენებდა, ერთი სალტი დაუდევრად ჩამოვარდნოდა მხარზე და მოშიშვლებული მკერდიც საოცრად იწვევდა ახალგაღვიძებულ ვატოს. ხმაურით გადაყლაპა ნერწყვი და ცოლის მწვანე თვალებს მზერა გაუსწორა. ევამ ნიშნისმოგებით აიწია პერანგის ვიწრო სალტი და ყავა მოსვა.
- ახლა ლექცია უნდა წაიკითხო?
- იმის შესახებ თუ როგორი ლოთი გახდი? არა. - უცნაურად მშვიდი ეჩვენა ვატოს ცოლი და ამის გამო უფრო დაიძაბა.
- ყავას გამიკეთებ? - პასუხგაუცემლად მოუმზადა ყავა და მაგიდაზე დაუდგა, თავად ისევ ნიჟარას მიეყრდნო და თვალს არ წყვეტდა მოუწესრიგებელ ქმარს. - თუ რამის თქმა გინდა მითხარი ევა.
- სალისთან ერთად ბაკურიანში მივდივარ, იმედი მაქვს ცოტა ხნიანი განშორება გონს მოგიყვანს.
- არ მინდა რომ წახვიდე.
- ვიცი, თუმცა არ მაინტერესებს შენ რა გინდა და არც იფიქრო ჩემი შეჩერება, ისიც საკმარისია რისი ატანაც მიწევს.
- რა გინდა ევა?
- ქმარი, ერთგული ქმარი და არა ის რომელიც ყველა კახპას ეკიდება, ყველა ჩემზე ჭორაობს, ეს რით დავიმსახურე? რა არ გაკმაყოფილებს ჩემში? - უკვე ისტერიკაში გადაეზრდა ევას ყვირილი, ყავის ჭიქა ხმაურით დაახეთქა ნიჟარაში და და ქმარს ზურგი აქცია. ოთახში გამეფებული დაძაბული აურის გამო ვატოს კიდევ უფრო მეტად ასტკივდა თავი, ჩუმად იჯდა, ზურგშექცევით მდგომ ქალს უცქერდა და იმაზე ფიქრობდა როგორ მოახერხა რომ ცოლისთვის ასე შეეძულებინა თავისი თავი. - მინდა ის ვატო დამიბრუნო რომელსაც ცოლად გავყევი, მინდა ის ვატო დამიბრუნო რომელიც როცა მიჭირდა ჩემს გვერდით იყო და ყველაფერს აკეთებდა რომ გავებედნიერებინე. მინდა ჩემი ქმარი დამიბრუნო, ის რომელიც შემიყვარდა.
- ევა.
- ჩემი ქმარი დამიბრუნე, მანამდე კი არც გაბედო ჩემი შეხება. - სწრაფად მოშორდა ევა სამზარეულოს ნიჟარას და ოთახიდან გასვლა დააპირა, წამით ქმრის გვერდით შეჩერდა, ცრემლით სავსე თვალებით გახედა მაგიდის ზედაპირზე თვალებგაშტერებულ თმააბურძღნულ კაცს, რომელსაც არც კი იცნობდა. - დღეს საღამოს მივდივარ.
- კარგი.
- კარგი?
- თუ წასვლა გინდა წადი. - ძალიან ეცადა თუმცა თავს ვეღარ მოერია და ხმით რომ არ ატირებულიყო ოთახი სწრაფად დატოვა, თავის ოთახში შეიკეტა და გამწარებულმა იქაურობა თავდაყირა დააყენა. დიდხანს იბოგინა ოთახში გამოკეტილმა, ბოლოს თავი ხელში აიყვანა, თავს დამშვიდება აიძულა ცივი შხაპი მიიღო, ბარგი ჩაალაგა და უკვე დამშვიდებული ჩავიდა მისაღებში სადაც რაღაცაზე გაცხარებით აკამათებულ გაფითრებულ ლევანსა და არანაკლებ ფერწასულ ქმარს გადააწყდა.
- ევა. - ღიმილით მიესალმა ლევანი მეგობრის ცოლს და მის ხელს ნაზად ეამბორა.
- მეჩვენება თუ თქვენ ორნი კამათობთ?
- არაფერია საყვარელო. - წელზე ხელი მოხვია ვატომ ცოლს და ნაზად შეახო ყელზე ტუჩები.
- მის დასანახად მაინც რატომ თამაშობ. - ზიზღით მოიშორა გოგონამ აბეზარი ქმარი და სავარშელში ჩაეფლო.
- სადმე მიდიხარ? - ეჭვით ჩაეკითხა ლევანი ქალს.
- ცოტა ხნით აქაურობას უნდა მოვცილდე.
- ახლა წასვლა არ ივარგებს. - დაბნეულმა გახედა ლევანმა ვატოს რომელიც ჩაფიქრებული ისე გაშტერებულიყო გარშემო ვერაფერს ამჩნევდა.
- რატომ?
- იმიტომ რომ. - საუბრის გაგრძელებას ეცადა ლევანი თუმცა ვატომ შეაჩერა და ცოლს გახედა.
- წადი, დაისვენე, განიტვირთე.
- ვატო.
- ასე სჯობს.
- იქნებ ამიხსნათ აქ რა ხდება? - გაბრაზება ჩანდა ევას ხმაში.
- არაფერი პატარავ.
- თქვენ ორნი ერთად ძალიან მაღიზიანებთ. - სწრაფად წამოდგა ევა სავარძლიდან და ჩანთისკენ დაიძრა. - იქნებ რომელიმემ მიხვდეთ და ბარგი მანქანამდე მიმატანინოთ.
- ახლავე. - ფეხზე წამოხტა ლევანი.
- თავად მივხედავ. - ცოლის ჩემოდანს ხელი დაავლო ვატომ და კარისკენ წავიდა. მანქანაში ჩემოდნის მოთავსების შემდეგ ვატო ცოლს მიუბრუნდა და გაუღიმა. ავტომობილის წინა ნაწილს მიყრნობილ ევას მიუახლოვდა, ხელები ცივ მეტალზე მისი ფეხების გასწვრივ მოათავსა და სახე იმდენად ახლოს მიუტანა რომ მისი სუნთქვა საკუთარში აერია. - მიყვარხარ. - ნაზად შეეხო ტუჩებზე მაგრამ როდესაც ქალისგან წამოსული სიცივე იგრძნო მაშინვე უკან დაიხია.
- იმედი მაქვს ჩემს დაბრუნებამდე დალევით სულს არ გააფრთხობ. - სწრაფად ჩაჯდა ევა მანქანაში და ადგილს საოცარი სისწრაფით მოსწყდა.
იქამდე იდგა უძრავად სანამ ავტომობილი თვალს არ მიეფარა, როგორც კი ჰორიზონტზე მანქანის ძრავის ხმა მიწყდა, ვატო ადგილს მოსწყდა, შეშლილივით შეიჭრა სახლში და კარი ხმაურით მიხურა ზურგს უკან.
- კიდევ რაო?
- სხვა არაფერი, მხოლოდ ის რაც უკვე გითხარი.
- და რა ჯანდაბა უნდა.
- ალბათ თავისი გოგოს დაბრუნება.
- მეორედ აღარ წამოგცდეს ასეთი რამ. - ბრაზით ასკდებოდა ვატო კედლებს. - ევას არ დავთმობ.
- ჯობია დამშვიდდე, რას გავხარ, გამოძინება და ბანაობა არ გაწყენდა, დღეს საღამოს დაგავიწყდა რომ მთელი ქალაქი შენი სიტყვით გამოსვლას ელის.
- გადადე.
- ღადაობ ხო?
- ახლა ამის არც დრო მაქვს და არც ნერვები. სწრაფად უნდა გავარკვიო რა უნდა წყეულ არაბულს.
- მეჩვენება თუ შეგეშინდა? მგონი შენ და ევას ყველაფერი რიგზე აღარ გაქვთ ხომ? რა იყო? შემთხვევით ხომ არ გაიგო რა ჩიტიც ბრძანდები.
- ჩენთან ასე ლაპარაკს როგორ ბედავ? თუ ძველი მეგობრის დაბრუნებით გადიდგულდი? - სრაფად ჩაავლო ვატომ მეგობარს პერანგში ხელი და ძლიერად შეანჯღია.
- სარკეში ჩაიხედე, მერე შენს ცოლს შეხედე. დიდხანს ვერ იტრაბახებ მისი ქმრობით, ერთხელაც იქნება ყელში ამოუვა და იცი პირველი ვინც შენგან თავის დაღწევაში დაეხმარება ზუსტად მე ვიქნები.
- მოკეტე. - თავადაც ვერ გაიაზრა ისე მოუქნია მეგობარს მუჭი და როცა წაბარბაცებული ლევანი მოწყვეტით ჩაეშვა სავარძელში მხოლოდ მაშინ მიხვდა რომ გამოუსწორებელი შეცდომა დაუშვა. - ჯანდაბა ლევან არ მინდოდა.
- გააჯ/ი რა. - სწრაფად წამოხტა ლევანი და კარისკენ გაიქცა.
- ლევან გაჩერდი. - როგორღაც მოახერხა დასწეოდა გაქცეულ მეგობარს, ორივე ხელი მხრებში ჩაავლო, თუმცა აქნეული იდაყვი ცხვირში მოხვდა და ტკივილისგან იძულებული გახდა მისთვის წასვლაში ხელი არ შეეშალა. კარი ხმაურით მიხურა ლევანმა და სანამ ვატომ გონს მოსვლა მოასწრო იქაურობაც დატოვა. სააბაზანოში შევარდა და სისხლი პირსახოცით შეიმშრალა, მერე ტელეფონს დასწვდა და მეგობრის ნომერი აკრიფა. - ქალიშვილი გიგოსავით იბუტები, მობრუნდი ლევან. - ჩასძახა გამწარებულმა და როდესაც ყურმილს მიღმა მეგობრის უწმაწური სიტყვების კორიანტელი გაჟღერდა ბრაზით მოისროლა ტელეფონი, აბაზანაში შევარადა, თავი მოიწესრიგა და სახლიდან გავიდა.
-------------------

შავი რენჯროვერი დაუნდობლად მიაპობდა ნაწვიმარ გზატკეცილს, საჭეს ჩაფრენილ ევას სიჩქარისა და რეალობის შეგრძნება ჰქონდა დაკარგული, არც გვერდით მჯდომი მეგობრის სიტყვები სწვდებოდა მის სმენას, გონებით სადღაც შორს დაფრინავდა, იქ სადაც არც კი იცოდა რა ელოდა, ვერაფერს გრძნობდა გაუკვევლობისა და სინანულის გარდა.
- რას აკეთებ? - მოულოდნელი დამუხრუჭების გამო სალი რომელსაც ღვედი არ ეკეთა მთელი ძალით შეასკდა წინა მინას, აწითლებულ შუბლზე სწრაფად აიფარა ხელის გული და ტკივილისგან ქვედა ტუჩს ნერვულად ჩააფრინდა.
- მაპატიე, მაჩვენე. - მჭიდროდ მიჭერილი ხელები მოაშორა ევამ მეგობარს და აწითლებულ შუბლზე პატარა ბავშვივით აკოცა. - არ მოკვდები. - მხრები აიჩეჩა სავარძელს ზურგით აეკრო, თვალები დახუჭა, მანქანის წინა მინა ჩამოსწია და ცივი ჰაერი ფილტვებში შეუშვა. გარედან მონაბერი გრილი ნიავი მალამოსავით მოედო მთელ სხეულზე და როგორც იქნა ბაგეც ღიმილით გაეხსნა.
- რა ჯანდაბა გჭირს? - ბრაზით წამოიყვირა სალიმ და გაბუტულმა სიგარეტს მოუკიდა.
- ხომ იცი რომ აქ არ ვეწევი. - ისე უთხრა მეგობარს თვალიც არ გაუხელია.
- მე დაზარალებული ვარ, ასე რომ აიტანე.
- ჩააქრე ან გადადი.
- ცივა.
- მაშინ ჩააქრე.
- აუტანელი ხარ. - ბრაზით მოისრილა სალიმ ახალმოკიდებული სიგარეტი და კიდევ უფრო აიღრინა. - უკვე ვნანობ რომ ამ უაზრო მოგზაურობაზე დაგთანხმდი.
- მაშინ შეგიძლია გადახვიდე, გზის მეორე მხარეს გადაირბინო და უკან მიმავალ რომელიმე ავტომობილს ხელი დაუქნიო.
- და შენ არ იდარდებ?
- ჯანდაბა სალ, მართლა რა გჭირს. - ღიმილით შეტრიალდა ევა მეგობრისკენ, სწრაფად მოკიდა სახეზე ხელი და აწითლებულ შუბლზე კიდევ ერთხელ აკოცა. - მაპატიე.
- არ გინდა მითხრა რა ხდება შენს თავს? უცნაურად იქცევი? დაღვრემილი ხარ, ჩაფიქრებული.
- ცუდი წინათგრძნობა მაქვს, თუმცა ყურადღებას ნუ მომაქცევ.
- რა წინათგრძნობა?
- სანდრო მესიზმრება.
- ვინ სანდრო? შენი პირველი შეყვარებული? ღრმერთო ჩემო ევა, ხომ არ გამახსნებებ რამდენი წელი გავიდა, ან იმას ხომ არ გამახსენებ რომ მიგატოვა და ახსნის ღირსადაც არ ჩაგაგდო.
- შეხსენება საჭირო არ არის, ისედაც მახსოვს. - ცრემლი შეერია ევას ხმას და ათრთოლებული თითების დასამალად საჭეს ძლიერად მოუჭირა ორივე ხელი.
- დამშვიდდი კარგი? სიზმარი შენი ქვეცნობიერის ნაყოფია, შენ გინდა მასთან შეხვედრა, მასზე ფიქრობ და ამიტომაც გესიზმრება.
- და წინათგრძნობა?
- არაფერი მოხდება, დამიჯერე. ვატოსთან ცხოვრება აგერია, ახლა ასე ამიტომ ხარ.
- ძალიან გთხოვ მისი სახელი აღარ ახსენო. - სწრაფად დაქოქა ევამ ავტომომილი და გზა განაგრძო.
-------------

„სიგარეტის კვამლში და კლუბის გაცრეცილ ფერებში ჩაკარგულს, მიუხედავად იმისა რომ მის გვერდით უამრავ ადამიანს მოეყარა თავი, მარტოობის უღიმღამო კაეშნით შეპყრობილს, ვისკის მუცელ გაბერილ ჭიქას მთელი ძალით ჩაფრენილს, ყბის ძვლები დასჭიმვოდა და თვალს მომდგარ უემოციო, ემოციურობას მთელი ძალით სამკვდრო-სასიცოცხლო ბრძოლაში იწვევდა. ყოველთვის ასეთი არ იყო. ადრე სიცოცხლე უხაროდა, მეგობრებთან ყოფნა უყვარდა, ახლა კი თითქოს სამყარო მის გარეშე განაგრძობდა სვლას და ის იმდენად ჩამორჩენოდა ჟამთა ცვლას რომ ფეხს ვეღარ უწყობდა მის სწრაფ ცვლილებას.“
ვისკის ჭიქას სინანულით დააშტერდა, ისევ სასმლით გაბრუებულ სოციუმს მოავლო მზერა, იქ სიღრმეში ძალიან დიდი სიცარიელე და იმედგაცრუება იგრძნო, სასმელი მოლომდე ჩაცალა. მზერა დარბაზში მოცეკვავე გოგონებზე შეაჩერა, ბევრი არ უფიქრია, ქერა, გრძელფეხება ლამაზმანი შეარჩია, რომელსაც თეთრი პროვოკაციულად მოკლე კაბა ძლივს უფარავდა მადისამღძვრელ უკანალს. ვისკის ცარიელი ჭიქა მაგიდის ზედაპირზე გაასრიალა და ნადავლის მოსანადირებლად დაგეშილი დაიძრა. მოურიდებლად აისვეტა უცნობის ზურგს უკან და ხელი ფრთხილად, მაგრამ მიზანმიმართულად შეუცურა წელზე, წამით დამფრთხალი გოგონა მისი სახის დანახვის მომენტშივე ლღვება, მისკენ ბრუნდება, თხელ მკლავებს ყელზე ხვევს და რითმში ჩაკარგული უცნობის მკლავებს მინდობილი, თვალდახუჭული აგრძელებს ცეკვავს, ამასობაში კი მამაკაცი მოურიდებლად ათარეშებს ხელს, მის მკვრივ უკანალზე.
- აქვე? - ღიმილით კითხულობს გოგონა და უფრო მჭიდროდ ეკვრის უცნობის სხეულს. მამაკაცის ქვედა ტუჩს ჩააფრინდა გოგონა. სწრაფად ჩაავლო სანდრომ გოგონას ხელი და გარეთ გაათრია, თვალებით მოფარებული ადგილი მოძებნა და გოგონაც იქეთ წაიყვანა. კედელს აკრულს უხეშად მოხვია ყელზე ხელი, წამით მზერა გაუყარა აღგზნებული ლამაზმანის თვალებს, ხედავდა სურვილით როგორ იცვლებოდა მისი გულის ცემა, მარტივად ააფრიალა ქალის მსუბუქი სხეული და მუცელზე შემოისვა, მთელი ტანით კედელს მიაყრდნო და გაშმაგებით დაეწაფა მის ბაგეებს. ორივე ხელით ძლიერად ჩაფრენოდა ქალის უკანალს და ძლიერი კოცნით ცდილობდა ისედაც აღგზნებული ქალის კიდევ უფრო მეტად აღგზნებას, მთელი ტანით ქალის მსუბუქ სხეულს მიაწვა და ერთი ხელით მის მკერდს წაეპოტინა. - გარყვნილი. - გაიფიქრა როგორც კი მაისურს მიღმა უბიუსჰალტერო მკერდი შერჩა, მტკივნეულად მოუჭირა ხელი და ახლა კბილი ჩაავლო ქალის მკერდს. ლამაზმანის აღგზნებული სუნთვა სმენას უხშობდა. გრძნობდა მისი სხეულის გარკვეული ნაწილიც იცვლებოდა და უფრო მეტის მიღება სურდა, ქალის სხეული ძირს დასვა და ისე რომ გოგონამ გააზრება ვერ მოასწრო სახით ააკრო კედელს, ახლა უკნიდან აწვებოდა მთელი ძალით, ერთი ხელით მისი მოკლე კაბა საჯდომზე აასრიალა და დაუკითხავად შეძვრა საცვლის შიგნით, როგორც კი გოგონამ ფეხებს შორის მოსრიალე მისი თითები იგრძნო სხეული ერთიანად აუფეთქდა და კვნესაც აღმოხდა მის ბაგეებს, ტუჩებზე აფარებული ხელის წყალობით, მისი გმინვა ყრუდ მოედო არემარეს, სანდრო გაჩერებას არ ფიქრობდა, უფრო ღრმად და რითმულად ასრიალებდა მის ვაგი/აში თითებს, ქალს სიამოვნებისგან მუხლები მოეკვეთა, მოწყვეტილ სხეულს ხელი შეაშველა მამაკაცმა და ისვე სახით მისკენ შემოაბრუნა. ათრთოლებულ მტევანში ხელი ჩაავლო და თვალებით მოფარებული ადგილი მოძებნა, გოგონა სიბნელეში შეათრია და მასთან ერთად ისიც წყვდიადს შეერწყა. ისევ კედელს აკრული აღმოჩნდა ქერა ლამაზმანი, ისევ მის მკერდს მოწყურებული წაეპოტინა მამაკაცი, მტკივნეულად მაგრამ სასიამოვნოთ მოექცია მისი სავსე მკერდი მუჭში.
- გთხოვ. - ქალის სუსტი ხმა ჩაესმა ყურში.
- ჯერ არა. - მოკლე ტოპისგამ გაათავისუფლა მამაკაცმა და ისევ მის ბაგეებს დაეწაფა. ტუჩებიდან ყელზე გადაინაცვლა. სურვილით აკანკალებულმა ქალმა ფრთხილად წაიღო ხელი ფეხებშორის მაგრამ სანდრომ შეაჩერა და თავად შეასრიალა მის სისველეში თითები.
- ჯანდაბა. - ყელზე ძლიერად უკბინა ქალმა. - შეუდარებელი ხარ. - დასრულება ვერ მოასწრო ისე აღმოაჩნდა მის გავარვარებულ ვაგინა/ი მამაკაცის მკვრივი პენი/ი. მის თმებს ჩაფრენილ სანდროს თვალები დაეხუჭა და სიამოვნების ზღვა ტალღებში მოცურავე ვერაფერს გრძნობდა გარდა ცხოველური ვნების დაკმაყოფილებისა.
- შეუდარებელი ხარ. - ამოილაპარაკა ძალაგამოცლილმა ლამაზმანმა მის ყურთად და თვალებით ძირს დაგდებული ტოპი მოძებნა.
- წადი. - ძირს დაგდებული მაისური მიაწოდა სანდრომ და ხელით უბიძგა რომ რაც შეიძლება მალე მოშორებოდა.
- რა ჯანდაბა გეტაკა?
- წადი!
- მივდივარ ხო. რას ღრიელებ, იდიოტი. - ზიზღით აღმოხდა წამის წინ აკვნესებულ ქალს და სწრაფად გაეცალა იქაურობას.
- ყოჩაღ. - მოესმა სიბნელიდან მამაკაცის ხმა და ოდნავ დაბნეულმა მოჭუტული თვალებით დაიწყო მოულოდნელი სტუმრის სილუეტის გარჩევა.
- ლეო შენ რა მითვალთვალებ? - ახარხარდა ძველი მეგობრის დანახვის გამო სანდრო და ქამარი შეიკრა. - ხელს ჩამოგართმევდი მაგრამ. - სიცილით დაამატა და დაჟინებით დააშტერდა უკვე ლამპიონის შუქზე გამოსულ მეგობარს.
- პორნოვარსკვლავს გავხარ. - ზიზღით გადააფურთხა ლევანმა და მზერა გაუსწორა.
- ჯერ ერთი, წარმოდგემა არ მაქვს ჩემი სექსუალური აქტით რატომ დაინტერესდი და მითვალთვალე, მეორეც ვაფშე აქ რა ჯანდაბას აკეთებ და მესამეც თვალი რას გიგავს?!
- საქართველოდან უნდა წახვიდე.
- ეს რომელმა გენიოსმა მოიფიქრა? შენ, იმან თუ ორივემ ერთად.
- სანდრო ევას რომ გაეკარო ვატო ყელს გამოგჭრის, ავადმყოფურად უყვარს თავისი ცოლი და მას არ დაგითმობს.
- და ვინმემ ევა ახსენა? - უდარდელად აიჩეჩა სანდრომ მხრები და სიგარეტს მოუკიდა.
- ევას გამო არ დაბრუბდი?
- თუ ის იდიოტი ურჩევნია ყავდეს, ფეხებზე .
- არ მჯერა.
- შენი პრობლემაა გჯერა თუ არა, გადაეცი რაც გითხარი?
- შენს ნახვას არ აპირებს.
- მშიშარა კურდღელი. - ზიზღით გადააფურთხა სანდრომ და ლევანს გახედა. - როგორ გაბედეთ ჩემთვის ის შეგეტენათ რაც არ ჩამიდენია.
- სანდრო.
- მეგობრებად გთვლიდით თქვენ კი რა გამიკეთეთ?
- დიდი დრო გავიდა.
- ხოდა იმ ნაგავს უთხარი თავისი ჩასვრილი ახლა თვითონ წმინდოს ან თავად მივა პოლიციაში და იტყვის რომ ის საცოდავი მე კი არა მან მოკლა ან არადა გეფიცები ცხოვრებას ჯოჯოხეთად ვუქცევ. შენც მაგარი ახვარი ხარ, როგორ აყევი მაშინ იმ დამპალს, როგორ მოგიბრუნდა ენა რომ ხელი მე დამადე. მერე მოხვედი და მითხარი რომ ევას ჩემი დანახვა არ უნდოდა მითხარი ევამ ეს მართლა გითხრა თუ ეგეც თქვენ შეთითხნეთ, როგორ დავიჯერო ქალმა რომელიც ასე მიყვარდა ჩემი მოსმენა არ ისურვა, მითხარი თქვენ დაარწმუნეთ ხომ რომ ზურგი ექცია ჩემთვის? მითხარი! - უკვე ღრიალებდა სანდრო და მის წინ მდგომ შეშინებულ ლევანს მთელი ძალით ანჯღრევდა.
- ევა ბაკურიანში წავიდა, თუ მისი მარტო დახელთება გინდა ახლავე წადი. - გაუბედავად ამოიჩურჩულა ლევანმა და პასუხის მოლოდიშნი კიდევ უფრო მეტად აცახცახდა. დაბნეულმა სანდრომ სწრაფად უშვა მეგობრის პერანგს ხელი და ინტერესით ჩააშტერდა ორაზროვან თვალებში.
- მახეს მიგებ ლევან დანელია? - ზიზღით აევსო ცისფერი თვალები არაბულს.
- არა. უბრალოდ თუ გინდა წადი და ნახე, სხვა დროს არ მოგეცემა მასთან მარტო დარჩენის საშულება.
- ასეთი დარწმუნებული რატომ ხარ?
- ათი წლის მანძილზე ვუყურე რად იქცა ვატო სიხარულიძე, ჩემზე უკეთ არ იცნობ მის ბუნებას, რადგან გეუბნები რომ სხვა დროს შანსი არ მოგეცემა ესე იგი ასეც არის ახლა კი შენი გადასაწყვეტია ნახავ ქალს რომელიც ჯერ კიდევ გიყვარს თუ არა. - სიტყვა დაასრულა თუ არა ლევანმა ადგილზე გახევებულ სანდროს ზურგი აქცია და წასასვლელად დაიძრა.
- ამას რატომ აკეთებ ლევან?
- ამას ევასთვის ვაკეთებ და არა შენთვის. - მოკლედ მოუჭრა მეგობარს და იქაურობა სწრაფად დატოვა.
- შენი დედაც. - ორივე ხელი თავზე შემოიწყო სანდრომ და ღრმად ამოისუნთქა, ისეთი შეგრძნება ჰქონდა თითქოს ვიღაცამ გული ამოგლიჯა და სისხლის უკანასნკელ წვეთამდე გამოწურა, შემდეგ უკან დააბრუნა და უფუნქციოდ მყოფი ჩაუტოვა პატრონს სხეულში. თვალებს ცრემლი უსველებდა თუმცა ვერ ხვდებოდა სად იღებდა დასაბამს ცრემლი. მთელი სხეული სტკიოდა. ეს მის გეგმებში არ შედიოდა თუმცა გრძნობდა რომ მისი სული მახეში ებმებოდა, მახეში რომელსაც წარსული მოგონება, უფრო კონკრეტულად კი ევა ყიფიანი ეწოდებოდა. სწრაფად გადაჭრა გზა და ტროტუარზე გაჩერებულ მოტოციკლს სხარტად მოახტა, ირონიული ღიმილი რომელიც მის სახეს წამით არ შორდებოდა საშიშ იერსახეს სძენდა მის ცივ, ცისფერ თვალებს, საყვარელი მოტო ბოლო ხმით ააღრიალა და იქაურობაც გამაყრუებელი ღმულით დატოვა.


3
სასტუმროს ნომრის ფანჯრიდან უცქერდა დათოვლილ მიდამოს, უცნაური სიმშვიდე დაუფლებოდა მის გონებას და ქაოსიც რომელიც წინა პერიოდში ასე სტანჯავდა სადღაც უმისამართოდ გადაკარგულიყო.
- თავს როგორ გრძნობ. - ბავშობის მეგობრის ხმამ რეალობაში დააბრუნა და მის მიერ მიწვდილი წითელი ღვინოც კმაყოფილმა დააგემოვნა.
- შესანიშნავად. შუბლი როგორ გაქვს.
- უკვე გამიარა, არ გშია?
- კი მაგრამ თუ წინააღმდეგი არ ხარ აქ შევუკვეთოთ.
- არ მითხრა რომ ოთახში აპირებ მთელი დროის გატარებას. - წყენით გაბუშტა სალიმ ტუჩები და საწოლზე დაემხო.
- მხოლოდ დღეს, მგზავრობამ დამღალა, გპირდები ხვალ უკვე კარგად ვიქნები.
- გენდო? - ინტერესით წამოიწია გოგონა საწოლიდან და მეგობარს გახედა
- უნდა მენდო.
- ჯანდაბას შენი თავი, ჩავალ რამეს შევუკვეთავ შენ კი შეეცადე ჩემს დაბრუნებამდე კაცები რომლებიც ტვინს ასე გირევს ცოტა ხნით დაივიწყო, ამ ღვთისგან მივიწყებულ ადგილზე მინდა ძველი დრო გავიხსენოთ და როცა ვამბობ ძველ დროს ვგულისხმობ ყველაფერს გიჟურს.
- შენ არ იცვლები. - ღიმილით გახედა ევამ აჟიტირებულ მეგობარს და სასმელი მოსვა.
- ბოლოს როდის იწექი შენს ქმართან?
- ჯანდაბა სალი. - მოულოდნელი კითხვის გამო სასმელი უკან გადმოაფურთხა ევამ და მეგობარს თვალებდაქაჩულმა გახედა.
- ასეთი რა გკითხე, დაძაბული ხარ საყვარელო, სტრესი სახეზე გაწერია, სარკეში არ იყურები? ძალიან მალე მაგ ლამაზ სახეს ნაოჭები დაგიფარავს და მერე არავის აღარ ენდომები, სანამ დრო გაქვს გამოიყენე, შემახსენე რამდენი წლის ხარ? ოცდაათის ხომ? - თავად გასცა მის კითხვას პასუხი და საწოლიდან წამოდგა. - ცოტა გართობა არ გაწყენდა. ამიტომ კეთილი ინებე ასწიე უკანალი და გამომყევი.
- დღეს არა რა სალ, მართლა დავიღალე. - ღვინის ჭიქა მაგიდაზე დადგა ევამ და საწოლს მთელი სხეულით აეკრო.
- ხვალ ისე იქნება როგორც მე გეტყვი.
- მთავარია ორგია არ მომთხოვო. - ზიზღით გადმოაბრუნა ევამ ტუჩები და მეგობარს მხარი ჰკრა.
- შევთანხმდით. - მხიარულად წამოიჭრა სალი საწოლიდან, ოთახში დადგმულ ტელეფონს დაწვდა და მიმღებში დარეკა. - ვახშამი ორისთვის. - ჩასძახა ყურმილს მიღმა უცნობს. - არა რა სანთლები. ჩემი მეგობარი გათხოვილია და უიღბლო ქორწინებას გლოვობს მე კი უკვე მეხუთედ დავშორდი ბიჭს რომელიც ჩემი ნამდვილი სიყვარული მეგონა, ასე რომ არანაირი სანთლები. - ყურმილი სწრაფად დაახეთქა და საწოლზე ფეხმორხთხმით მჯდომ ევას გახედა. - რა?
- რატომ არ მითხარი თუ ბაჩოს დაშორდი?
- შენი პრობლემებიც თავზესაყრელი გაქვს.
- და მეგობრები რისთვის ვართ?
- იმისთვის რომ ერთმანეთს შემოვულაწუნოთ და მოდუნების საშუალება არ მივცეთ, იმისთვის რომ ნეხვში ამოსრილებმა ერთმანეთს გაწმენდაში მივეხმაროთ, იმისთვის რომ სიხარული გავუნაწილოთ ერთმანეთს და იმისთვის რომ ჯანდაბა ევა, ძალიან მენატრება. - მოულოდნელად აქვითინდა სალი რამაც ევას ღიმილი მოჰგვარა, სწრაფად წამოიჭრა ფეხზე, მეგობარს მიეჭრა და მკლავებში მოიქცია.
- ჩემო სულელო გოგო. - ღიმილით აკოცა და კიდევ უფრო ძლიერად მიიკრო სხეულზე.
ევა და სალი იმ უიშვიათეს გამონაკლის წარმოადგენენ როდესაც დრო, ჟამი და გარემოება ვერაფერს აკლებს ორი ადამიანის ურთიერთობას. მათ მეხუთე კლასში გაიცნეს ერთმანეთი და მას შემდეგ ყოველთვის ასე ხელჩაკიდებულები მიათრევენ რთული ცხოვრების ამოუცნობ გზას, ერთად იბრძვიან მომავლისთვის, არ არსებობს ვინმე მესამე მათ შორის, არ ყოფილა არასდროს უთანხმოება. ერთი შეხედვით რადიკალურად განსხვავებულები ისე ავსებდნენ ერთმანეთს რომ მათი ერთად ცქერა ერთი დიდი სიამოვნება იყო.
- როდის უნდა ისწავლო ჭკუა. - ჩაეკითხა უკვე დამშვიდებულ მეგობარს ევა.
- შენ ხო ისწავლე რა. - ენა გამოუყო უკვე გახალისებულმა და კარის გასაღებად დაიძრა.
- ვახშამი ორისთვის. - ოთახში მაგიდა შემოაგორა თეთრ უნიფორმაში გამოწყობილმა სიმპატიურმა ახალგაზრდამ.
- აქ ყველა ასეთი სიმპატიურია? - ამოიბლუყუნა სალიმ და ინტერესით შეათვალიერა ოთახში შემოსული მამაკაცი.
- გამოუსწორებელო. - ჩუმად ამოილაპარაკა ევამ, მომსახურე პერსონალს თანხა გადაუხადა და გასვლის შემდეგ კარიც საგულდაგულოდ ჩაკეტა.
- ევა.
- ხო ვიცი მოგეწონა, შეგიყვარდა და ბლა ბლა ბლა.
- რა იცი?
- რა დეგენერატი ხარ. - მხარზე მხიარულად მოხვია ევამ მეგობარს ხელი და საწოლს მასთან ერთად დაენარცხა.

------------------


როგორც ყოველთვის ახლაც გალეშილი იჯდა ბარის ჩაბნელებულ მაგიდასთან, განსხვავება მხოლოდ ის იყო რომ ამჯერად კალთაში არ ეჯდა არც ართი იქ მყოფი გოგონა, ჩაფიქრებულს, უცნაურად ამღვრეოდა თვალები და ნერვულად დაჭიმული ყბის ძვლები საცოდავ იერსახეს სძენდა. შორიდან შენიშნა მაგიდასთან უმწეოდ მჯდომი ვატო ლევანმა და მისკენ წავიდა, მისალმების გარეშე დაიკავა მის წინ მდგომი სავარძელი და ბარმენს ვისკი შეუკვეთა.
- მაინც მოხვედი? - კმაყოფილება ჩანდა ვატოს ხმაში.
- ვინმემ ხომ უნდა წმინდოს შენი ჩასრვილი თუ ფიქრობ რომ ამას შენი ცოლი გააკეთებს ძალიან ცდები. უკვე იმდენად ჩაისვარე რომ გულსაც კი ურევ.
- ეს თავად გითხრა?
- ზოგჯერ თვალები სიტყვებზე მეტს გეუბნებიან. - ბარმენის მიერ მოტანილი ვისკი მოსვა ლევანმა და სიგარეტს მოუკიდა.
- მაპატიე რომ დაგარტყი.
- შეხვედრაზე რატომ არ წახვედი?
- ხომ იცი რომ თავის კონტროლი მიჭირს.
- ხომ ხედავ რომ იდიოტ ლოთად იქეცი, შენს თავს შეხედე იცი რას გავხარ? კარგი თუ შენი თავი არ გადარდებს ევაზე მაინც იფიქრე, მან რა დაგიშავა?
- ჩემი ცოლი მართლა გიყვარს?
- მორჩი გესმის? მართლა გელანდება რაღაცეები, როგორ შეიძლება ის არ მიყვარდეს? მაგრამ არა ისე როგორც შენს ავადმყოფ გონებას ჰგონია.
- ვგრძნობ რომ მშორდება.
- ასე თუ განაგრძობ საბოლოოდ დაკარგავ მას და მერე ვერაფერს შეცვლი.
- ვერ გადავიტან, ხომ იცი რომ მასზე ვგიჟდები.
- დაუმტკიცე.
- როგორ?
- ამ ნეხვიდან ამოდი, ისევ ადამიანად იქეცი, მისი პატივისცემა ისწავლე, მოეშვი ყველა ქალის ლოგინში გორაობას და შენს ცოლს მიუძღვენი მთელი სიყვარული.
- არ შემიძლია. - სასმელი მოსვა ვატომ და სიგარეტს მოუკიდა.
- რატომ?
- უბრალოდ არ შემიძლია ვიყო ერთი ქალის ერთგული.
- როცა გიყვარს შეგიძლია.
- შენ რა იცი სიყვარული და ერთულება რა არის? ოდესმე მაინც გყვარებია? - ირონიულად დაბრიცა ვატომ ტუჩები და მაშინვე ინანა თავისი სიტყვები.
- მშვენივრად იცი რომ მიყვარდა, სიგიჟემდე და ისიც გადასარევად იცი რომ წყეულმა ავადმყოფობამ მისი სიცოცხლე შეიწირა.
- მაპატიე, არ მინდოდა.
- განა არ გინდოდა, უბრალოდ ალკოჰოლით იმდენად გაქვს ტვინი ადუღებული რომ აღარც გახსოვს. - წასასვლელად მოემზადა ლევანი და ფეხზე წამოდგა.
- ბოდიში ხომ მოგიხადე, აქ მარტო არ დამტოვო.
- ეგოისტი ნაბი/ვარი ხარ რომელსაც მხოლოდ იმიტომ ვჭირდები რომ მარტო ყოფნა არ შეუძლია, ბოდიში მაგრამ დღეს შენი მოჩვენებითი ცრემლების ცქერის ხასაითზე არ ვარ, მიდი რომელიმე გოგო მოხსენი, შენ ხომ ამაში ბადალი არ გყავს.
- ლეო დაჯექი რა და ნუ იქცევი ეჭვიანი ცოლივით.
- ძალიან მალე ცოლსაც დაკარგავ და ყველას ვისაც ჯერ კიდევ ადარდებს შენი არაფრის მაქნისი ცხოვრება.
- მემუქრები? - ფეხზე შეშლილივით წამოხტა ვატო, სწრაფად გადაევლო მაგიდას, ლევანს ხელი ჰკრა და მასთან ერთად იატაკზე გაგორდა. - შენი დედაც ლევან დანელია, მემუქრები? - ღრიალებდა ბოლო ხმით და ქვემოდან მოქცეულ მეგობარს სახეში გამეტებით ურტყამდა მუშტებს, ინციდენტი სწრაფად გაანეიტრალა დაცვის თანამშრომლებმა, ერთ მხარეს გასისხლული ლევანი ეჭირათ, მეორე მხარეს კი მისი სისხლით ამოთხვრილი არაადეკვატური ვატო. - მოგკლავ ნაგავო! - ისევ მის საცემრად იწევდა ვატო სიხარულიძე რადგან ლევანის სახეზე ასახულ ირონიას წყობიდან გამოჰყავდა.
- ვინც მოკალი არ გეყო? - მის ფეხებთან გადააფურთხა ლევანმა და დაცვის თანხლებით იქაურობა დატოვა.
- გამიშვით! - ხელებს უმწეოდ აფართხალებდა ვატო სიხარულიძე, დაცვის წევრმა სწრაფად მოათავსა სავარელში და ორივე ხელით მის მხრებს დააწვა.
- ბატონო ვატო, უნდა დამშვიდდეთ, ხალხი გიყურებთ.
- შენ ვინ ჩემი ფეხები ხარ? - ბრაზით ამოხედა ვატომ და დაცვის მძიმე ხელი მხრებიდან მოიშორა.
- თქვენი დაცვის თანამშრომელი. - წელში გასწორდა უნიფორმაში გამოწყობილი ახალგაზრდა.
- თანამშრომელი. - ზიზღით გამოცალა მორჩენილი სასამელი სიხარულიძემ და სავარძელს მთელი ზურგით აეკრო.
--------------------



სასტუმროს ფანჯრასთან იდგა, მშვიდად ეწეოდა, გამონაბოლქვს რგოლებად უშვებდა გარეთ, ძალიან ცდილობდა თუმცა არაფრით გამოსდიოდა ბოლომდე შეენარჩუნებინა სიმშვიდე, გული იმაზე მეტად უცემდა ვიდრე ნორმალურ ადამიანს, უჰაერიბისგან სახე ერთიანად დასჭიმვოდა და ნერვიულობის დასაძლევად ღრმა ნაფაზებით წამლავდა მთელ სხეულს, სისხლის მდინარეები ხარბად ქაჩავდა დაჩაგრულ გულს და მის პატრონს მწარე რეალობისთვის თვალის გასწორებას აიძულებდა. ოდნავ გადაწეული ფარდიდან მშვენივრად ხედავდა თოვლით გადათეთრებულ მდელოზე როგორ დააბიჯებდა ევა ყიფიანი, შავი მუხლამდე ქურთუკი და მაღალყელიანი ჩექმა ეცვა, შავი თმები მხრებზე ლამაზად ეყარა და ალაგ-ალაგ თოვლის ფანტელებით დაწინწკლული არამიწიერ სილამაზეს ასხივებდა, გულის ძლიერი ფეთქვა უკვე ძალას აცლიდა სანდრო არაბულს, მასთან მისასვლელ გზას ვერ იკაფავდა.. სული ეხუთებოდა და იხრჩობა, ყოველი ამოსუნთქვა სტკიოდა, სამყარომ არსებობა შეწყვიტა, საკუთარ თავში ამაოდ ეძებდა ქვემოთ ჩასვლისა და მასთამ მიახლოების ძალას. ევა ყიფიანი ღიმილით უცქერდა მის წინ გადადაშლილ თოვლით გადათეთრებულ საფარს, ნისლში გახვეულ ჰორიზონტზე არაფერი ჩანდა გარდა თოვლზე მოსიარულე წარსულის მოგონებისა, ევა უფრო სიღრმისკენ დაიძრა და როგორც კი წყვდიადმა იწყო მისი შთანთქვა სანდროც მოუსვენრად აწრიალდა. სწრაფად ჩააქრო მორჩენილი სიგარეტი, ქურთუკი მოიცვა, სასტუმროს ნომერი უკან მოიტოვა, კისრისტეხით დაეშვა კიბეებზე, გარეთ გამოსული წამით შეჩერდა, ხარბად შეისუნთქა ცივი მაგრამ სასიამოვნო ჰაერი, ზეცას მიაპყრო მზერა და ღმერთს მადლობა შესწირა მსხვილად წამოსული ფიფქებისთვის, ჰორიზონტს მოავლო მზერა, ჯერ ისევ სჩანდა შავ ტანსაცნელში გამოწყობილი ქალის სილუეტი, ქურთუკის საყელო მოხდენილად აიწია ბოლომდე და ქალის ნაფეხურებს უკან მიჰყვა. თოვლმა უმატა, ნისლი კიდევ უფრო ჩამოწვა და ძალიან მალე მხედველობა შეუძლებელი გახდა.
- სად ჯანდაბაში მიდის. - ჩაილაპარაკა და ფეხს კიდევ უფრო აუჩქარა. რამდენიმე ნაბიჯის შემდეგ მოულოდნელად გაჩერდა, ხეებს შორის მდგომ ხელებგაშლილ ევას გახედა რომელსაც სახე ფიფქებისთვის მიეშვირა, ნისლის მიუხედავას კარგად ამჩნევდა მის სახეზე ასახულ ბავშურ, გულწრფელ ღიმილს. მარცხენა მკერდის არეში ძლიერი ტკივილი იგრძნო არაბულმა, ხელები ძლიერად შეკრა ტკივილისგან დაჭრილი ცხოველივით რომ არ ეღიალა, თვალს არ წყვეტდა თოვლის ფიფქებში ხელებგაშლილ ევას. - ჯანდაბა. - ძლიერად მიიჭირა ხელის გული ნატკენ ადგილზე და ღრმად ამოისუნთქა. მუხლები თინეიჯერი ბიჭივით მოეკვეთა და საკუთარ თავს გულწრფელად დასცინა. - ან ახლა ან არასდროს. - შეაგულიანა თავისი თავი და ნაბიჯი გადადგა, ვერ შენიშნა როგორ დაადგა ხის ნატეხს ფეხი, ხმაურზე ევა სწრაფად შემობრუნდა, მამაკაცის სილუეტის დანახვის გამო პატარა გოგისავით დაფრთხა და უკან სვლა დაიწყო.
- არ მომეკარო თორემ ვიყვირებ. - ხმა ისე უთრთოდა რომ თავადაც გაუკვირდა.
- არაფერს დაგიშავებ. - ხელები განზე გაშალა სანდრომ და ადგილზე დარჩა.
- რა გინდა?
- უკუ სვლას თუ არ შეწყვეტ ხევში გადაიჩეხები.
- თუ მომეკარები.
- ევა გეყოფა.
- ჩემი სახელი საიდან იცი? - თვალები დააწვრილა ევამ და შეეცადა უცნობის სახე უკეთ დაენახა. სანდროს გაეღიმა, ხელები ისევ განზე გაშალა და ქვედა ტუჩს ნერვულად უკბინა. ევას სახეს ნელ-ნელა სითეთრე შეეპარა, მისი გულის ცემის ხმა უკვე მთელ არემარეს ექოსავით მოედო. - სანდრო? - თვალები გაუფართოვდა ყიფიანს და მომდგარი ცრემლები რომ შეეკავებინა სწრაფად აიფარა ხელები სახეზე.
- ჯანდაბა. - ყბის ძვლები დაეჭიმა სანდროს, ადგილს მოსწყდა და ქალის სხეულისკენ დაეშვა, როცა მკლავები განზე გაშალა რათა საყვარელი ქალს ძლიერად მოჰხვეოდა ევა უკან გახტა.
- არ შემეხო.
- ევა კიდევ ერთი ნაბიჯი და ჩავარდები. - ხელი გაუწოდა ყიფიანს და თან დაძაბული ელოდა მის შემდეგ ნაბიჯს. ყიფიანმა კიდევ ერთი ნაბიჯი გადადგა უკან თუმცა სანდრომ მაინც მოასწრო გოგონას ხელს ძლიერად მოქაჩა მთელი სხეულით უკან გადაიწია და თოვლში მასთან ერთად გაგორდა.
- ხელები მომაშორე. - შეშლილივით წამოიჭრა ევა და მისგან მოშორებით დადგა, მას ისე უცქერდა როგორც მოჩვენებას, ტირილის დაუოკებელ სურვილს წარმატებით ეწინააღმდეგებოდა. გაყინული სხეულის კედლებს სისხლის მდინარეები ისე ასკდებოდა ცოტაც და შადრევნებად დაიწყებდა გადმოდინებას, დინჯად წამოდგა არაბული ფეხზე, დათოვლილი ტანსაცმელი დაიფერთხა და ღიმილით გახედა ფერწასულ ქალს.
- ასე ძალიან არ გაგიხარდა ჩემი დანახვა? - ჯიბეებში ჩაიწყო სანდრომ ხელები და გამომცდელად შეათვალიერა სასოწარკვეთილი ქალის სხეული, ევამ ზურგი აქცია, სახეზე ხელები აიფარა და გაინაბა, მისი მხრების ცახ-ცახით მარტივად მიხვდა არაბული რომ მისი საყვარელი ქალი ტიროდა. უსაზღვროებაში დაინთქა ყველა ფიქრი, ყველა ოცნება.. უსაზღვროებაში გაიფანტა ყოველი წუთი. დრო თითქოს აღარ მიიზლაზნებოდა ტკივილეულ წამებად, დრო თითქოს აღარ არსებობდა. გულის არეში ისევ ტკივილი იგრძნო, მოზღვავებულ მონატრებას ვეღარ შეეწინაღმდეგა, ადგილს მოსწყდა, ევას სხეული სწრაფად შემოაბრუნა, ხელები სახიდან მოაშორა, წამით მის ცრემლიან თვალებს მზერა გაუსწორა, მისი სახე ხელებში მოიქცია და მონატრებულ ბაგეებს ვნებით დაეწაფა.
----------------


სახლში იჯდა, უხასიათობას ცივი ლუდით ებრძოდა, მაღალზე ჩართული მუსიკის გამო რეალობას სრულებით მოწყვეტილიყო და მოგონებების სქელ საბურველში გახვეულს არავინ და არაფერი აღარ ახსოვდა გარდაცვლილი შეყვარებულის გარდა. დაბალ მინის მაგიდაზე გაშლილ სურათებს შორის ერთ-ერთი ამოირჩია, მუხლებზე დაიდო და მზერა გაუსწორა, თვალს მომდგარი ცრემლი სწრაფად შეიმშრალა და სიგარეტს ღრმად მოქაჩა. ფოტოზე გამოსახულ გოგონას დააკვირდა. სამი წლის წინ დაკარგა ქალი რომელიც მთელ სამყაროს ერჩია, მას შემდეგ მის გონებას გულწრფელი ბედნიერება არ ღირსებია, არც ერთი ქალი არ იწვევდა მასში ინტერესს და სურვილებს. ლევან დანელიასთვის თეკლას გარდაცვალების დღეს თითქოს სიყვარულისკენ მიმავალი გზა ჩაიხერგა, არც უცდია ამ გზისგან გადახვევა რადგან ჯერ ისევ გარდაცვლილი შეყვარებულის აჩრდილით სულდგმულებდა. მეასედ განათებულ ტელეფონის ეკრანს ბრაზით დახედა, სწრაფად აუსვა სენსორს თითი და "ლაუდსფიქერზე" ჩართო ტელეფონი.
- რა გინდა? - თვალები დახუჭა და ღრმად ამოისუნთქა.
- კარი გააღე დანელია. - უხალისოდ წამოდგა ლევანი სავარძლიდან, მუსიკას ჩაუწია და კარის გასაღებად წავიდა. ღრმად შეხსნილ კარში თავიდან-ფეხებამდე ტალახში ამოსვრილი ვატო სიხარულიძე იდგა და ბრაზით სახე სრულიად გალურჯებოდა.
- ისე გაილეშე რომ ტალახში იგორავე? - სიცილი ვეღარ შეიკავა ლევანმა და მეგობარი სახლში შეუშვა. - აქვე გაიხადა. - უხალისოდ დაემორჩილა ვატო და ტანსაცმელი გაიხადა.
- კარი ჩამოვიღე. - ამოიყვირა ბოლოს და მეგობრის მიერ მიწვდილი შარვალი ამოიცვა.
- მუსიკას ვუსმენდი. - მისაღებში დაბრუნებულმა ერთიანად მოუსვა მაგიდაზე დაყრილ მოგონებებს ხელი და კარადის პირველ უჯრაში უკრა თავი.
- ლუდი გააქვს?
- ისედაც სასმლის სუნად ყარხარ, არ გინდა მითხრა აქ რას აკეთებ?
- არ გინდა მოეშვა ამ უაზრო ლაპარაკს და კაცურად მელაპარაკო?
- გააჩნია შენ კაცობაში რას გულისხმობ.
- დანელია მეჩვენება თუ რაც ის ნაბი/ვარი დაბრუნდა დიდ გულზე ხარ? რა იყო გადაგიბირა?
- გეშინია?
- ვისი შენი? - ხმამაღლა გაიცინა ვატომ და სავარძელში ჩაფლულმა სიგარეტს მოუკიდა.
- რისთვის მოხვედი?
- ბარში ზედმეტი მომივიდა, ბოდიში მინდა მოგიხადო.
- მერამდენედ იხდი ბიდიშს ხვდები მაინც? გინდა გითხრა აქ რატომ ხარ? ტრა/ი გეწვის მეგობარო, მარტოობის ცივ მკლავებს გრძნობ სხეულზე და გეშინია არ დაიხრჩო, გრძნობ როგორ გშორდება შენი ცოლი, იმასაც გრძნობ რომ შენი კარიერა ინგრევა, იმასაც რომ მეც ფეხებზე უკვე ცხვირს ვინ დაგინაყავს, სად გაილეშები და მერე რომელ კახ/ას გაჟ/მავ, ევა მეცოდება, მაგრამ ვიცი მალე მიხვდება რა ნაგავიც ხარ, ჯერ კიდევ აქვს შემორჩენილი შენს მიმართ ნდობა მაგრამ ძალიან მალე ამასაც დაკარგავს, ის შენგან წავა და შენ მას ვერ შეაჩერებ. - კმაყოფილმა გამოუშვა ლევანმა სიგარეტის გამონაბოლქვი და სავარძელში მდუმარედ მჯდომ ვატოს მიაპყრო მზერა, ეს უკანასკნელი უძრავად იჯდა, მეგობრის ყოველი სიტყვა მისთვის ჭრილობაზე მარილის დაყრასავით იყო თუმცა ჩუმად იტანდა იმ ტანჯვას რისი თავი და თავიც თავად იყო, მზერით იატაკის ზედაპირს ბურღავდა და მკვეთრად ამომჯდარ კაპილარებში სისხლის მდინარეები სწრაფად დასრიალებდა. უცქერდა დანელია მეგობრის მდუმარებას და კიდევ უფრო მეტი ტკივილის მიყენება სურდა მისთვის, უნდოდა ეთქვა რომ ზუსტად ამ მომენტში როდესაც ის ასე უსუსურ მდგომარეობაში იჯდა შესაძლოა მისი ცოლი ყოფილი შეყვარებულის მკლავებში მოქცეული კვნესოდა. ამის გაფიქრებაზე გაეღიმა და იგრძნო როგორ ესიამოვნა მეგობრის ტანჯვის ყურება.
--------------------

- ჯანდაბა, ისევ ისეთი ტკბილი ხარ. - ამოიჩურჩულა სანდრომ ევას ტუჩებთან და მის შუბლს ტუჩებმიბჯენილს ძლიერად ეჭირა ათრთოლებული ქალის სახე ხელებში.
- წყეულო ნაგა/ო. - სიმწრით ამოთქვა ევამ მაგრამ მისგან გათავისუფლება წამით არ უცდია, უფრო მეტიც, მის სხეულს მინდობილი ზედმეტად მოდუნდა და გულს რომელიც ლამის იყო კუთვნილი ადგილიდან ამოვარდნოდა ყურადღებას აღარ აქცევდა.
- ჩემო პატარავ. - უფრო მჭიდროდ მოხვია არაბულმა ღონემიხდილ ქალს ხელი და ღრმად შეისუნთქა მისგან მომავალი სურნელი, ფრთხილად შეახო ნიკაპზე თითები და მის ტუჩებთან დახრილმა ოდნავ შეახო სიცივით გალურჯებულ ბაგეებზე ცხვირის წვერი. თოვლის მსხვილ-მსხვილი ფიფქები უწყვეტ რეჟიმში განაგრძობდნენ ზეციდან ვარდნას და ორ შეყვარებულ ადამიანს მელოდიანარევ ჰარმონიულ გარემოს უქმნიდა მთელი ეს პროცესი.
- რა უფლებით? - ქალის თითები იგრძნო არაბულმა ქურთუკის საყელოზე და შეაჟრჟოლა. პასუხი არ გასცა მხოლოდ მის შუბლს შეეხო ტუჩებით. - რა უფლებით მოხვედი ჩემთან. - ხმა საგრძნობლად ეცვალა ევას და მისგან გათავისუფლებას ეცადა თუმცა სანდრომ უფრო ძლიერად მოხვია მკლავები და უფლება არ მისცა მისგან გაქცეულიყო. - გამიშვი, სული მეხუთება. - წყვეტილად საუბრობდა გონებაარეულო ყიფიანი.
- ევა.
- თუ ფიქრობ რომ ათი წლის შემდეგ შეგიძლია მოჩვენებასავით გამომეცხადო, ისევ სიყვარული მოითხოვო ჩემგან და ჩემი ნებართვის გარეშე მოიპოვო თუნდაც ჩემი კოცნა ცდები სანდრო არაბულო. - ხმაში სიმტკიცე დაუბრუნდა ყიფიანს. მთელი ძალა მოიკრიბა, მის სხეულს მჭიდროდ მოხვეულ არაბულს ხელი ჰკრა, მოხერხებულად დაუძვრა და ისე რომ სანდრომ გააზრებაც ვერ მოასწრო სახეში მთელი ძალით გაარტყა.


4

- დავიმსახურე. - დანებების ნიშნად განზე გაშალა სანდრომ ხელები და სახეზე ხელებაფარებულ ქალს ზურგი აქცია, ზეცას ახედა, ჩამოწოლილი ნისლი ავისმომასწავებლად გაშავებულიყო. გული საშინლად უცემდა, სიტყვებს თავს ვერ უყრიდა, სათქმელი გონებაში ქაოსურად უტრიალებდა თუმცა მასში გაჩაღებული გრძნობის ამსახველ ვერც ერთ სიტყვას ვერ პოულობდა, გაეღიმა, ხელები ჯიბეებში ჩაიწყო და ევას გახედა. - რამდენიმე წუთიც და ისეთი ნისლი ჩამოწვება საკუთარი ცხვირის იქეთ ვერფარS დაინახავ, წამოდი სასტუმროში დავბრუნდეთ, სიცივით გათოშილი ხარ, ნახე სულ კანკალებ.
- და ფიქრობ რომ ეს სიცივის ბრალია? - ცრემლები წასკდა ევას.
- წამოდი. - ნებართვის გარეშე ჩაავლო თხელ თითებზე ხელი და წასასვლელად დაიძრა, ევა ადგილიდან ჯიუტად არ იძვროდა. - პატარა ბავშვივით ნუ იქცევი ევა. - ბრაზი მოერია სანდროს. - უბრალოდ წამოდი, დავბრუნდეთ, მერე კი რაზეც გინდა იმაზე ვისაუბროთ.
- რატომ მიმატოვე?
- ჯანდაბა. - ბოლო ხმით იღრიალა არაბულმა და უკვე შებინდებულ გარემოს ბრაზით მოავლო თვალი მერე ევას მიუბრუნდა რომელიც არაფრად აგდებდა თავს ზემოთ ჩამოწოლილ წყვდიადს, ბრაზს ანთხევდა მისი დიდრონი მწვანე თვალები და ტკივილის მიუხედავად კარგად ახერხებდა ემოციების შეკავებას. - ახლა? ახლა ვისაუბროთ ამაზე? ააქ? - გარემოს მოავლო გაშლილი ხელები. - ვერ ხედავ როგორი ამინდია?
- რატომ მიმატოვე? - დაპროგრამებულივით გაიმეორა ევამ და პასუხის მოლოდინში გული კიდევ უფრო სწრაფად აუძგერდა.
- ევა.
- ან სად იყავი? რატომ არ მეხმიანებოდი? რატომ არ ამიხსენი? რატომ გამიმეტე იმ ტკივილისთვის რაც გავიარე? - ჩუმად და მშვიდად საუბრობდა ყიფიანი, უჭირდა მაგრამ ისტერიკის გამოხატვით არც არასდროს გამოირჩეოდა, რაც არ უნდა რთულ სიტუაციაში ყოფილიყო სიმშვიდის შენარჩუნებას მაინც ახერხებდა, ეს ზუსტად ის თვისება იყო რაც ასე ძალიან უყვარდა არაბულს მასში.
- არ შეცვლილხარ. - თითქოს გატყდა არაბული და ღიმილით გახედა ევას.
- ცდები სანდრო, ძალიან ცდები. - უკვე დამშვიდებულმა ყიფიანმა ღრმად ამოისუნთქა, არაბულს გვერდი აუარა და სასტურმოსკენ წავიდა, იდგა მარტო დარჩენილი სანდრო არაბული და სისხლი რომელიც მასში ასე ჩქეფდა სულს უხუთავდა, სხეული რომელშიც ცხოვრობდა გულს უღონებდა, სიცოცხლე რომელიც მისი აღარ იყო არაფრად უღირდა, ცხვირის წვერი რომ აეწვა მხოლოდ მაშინ მიხვდა რომ ეს სიცივის კი არა ცრემლების ბრალი იყო, სწრაფად მოიჭირა ორივე ხელის გული თავზე, მუხლებში მოიხარა და ღრმად ამოისუნთქა, ბინდში მიმავალ ევას გახედა, წელში გასწორდა და ისე იღრიალა მისი სახელი რომ მთელი სამყარო თავზე დაემხო. სწრაფად მოსწყდა ადგილს და მისი ღრიალით დაზაფრულ ქალს დაეწია, მჭიდროდ ჩაავლო თხელ მაჯაზე ხელი და ძლიერად დაქაჩა თავისკენ. უხეშად ჩაავლო სახეზე თითები, მისი სახე მუჭში მოიქცია და ჩაწითლებული თვალებით ისე გაბურღა ცოტაც და ევა შიშით გონებას დაკარგავდა.
- ასე მტოვებ? - ყბის ძვლები დაეჭიმა არაბულს და უფრო ძლიერად მოუჭირა სახეზე ხელი.
- მტკივა.
- მეც მტკივა, აი აქ. - თავისუფალი ხელი ძლიერად დაირტყა სანდრომ მკერდზე.
- აი შენ კი ძალიან შეცვლილხარ, როგორც იქნა მის ხელისგან სახე გაითავისუფლა ევამ, ნატკენ ადგილზე ფრთხილად მოისვა ხელის გული და აცრემლებულმა გახედა მის წინ მდგომ სახეცვლილ არაბულს. - კაცი რიმელიც მიყვარდა ასე არასდროს მომექცეოდა, ჩემზე არ იძალადებდა, არ მიღრიალებდა და თვალებში ჩემი მოკვლის სურვილი არ ჩაუსახლდებოდა. რას ელი? გგონია მკლავებს გავშლი, მოგეხვევი და შენს სიყვარულში დავიფერფლები? ჯერ ერთი... ათი წელი გავიდა, მეორეც შენ მე გული მომიკალი, მესამეც სად იყავი როდესაც შენი სიყვარულისგან შეშლილი ლოგინად ჩავარდნილი სიცოცლხეს ყოველ წამს ვისწრაფავდი, როცა მტკიოდა შენს ნაცვლად სხვები იდგნენ ჩემს სარეცელთან. როცა დედაჩემი დაიღუპა იმის ნაცვლად რომ შენს მკერდზე დამხობილს გამომეტირა შენი ძმაკაცის მხარი მიმაგრებდა მოჩვარულ სხეულს. სად ჯანდაბაში იყავი მაშინ როცა მე მჭირდებოდი? - ორივე ხელი გამეტებით დაუშვა ყიფიანმა სანდროს მკერდზე და ძალაგამოცლილი რომ არა არაბულის სისხარტე მოცელილი დაეცემოდა თოვლში.
- მაპატიე.
- გაპატიო? - ირონიამ გაიელვა ევას სახეზე. - გაპატიე, მოვრჩით?
- მას რატომ გაყევი?
- აი ეგ კი საერთოდ არ გეხება შენ. - ღიმილით დაამატა ევამ და წელში გასწორდა. - იოტისოდენა უფლებაც არ გაქვს რამე მოითხოვო ჩემგან.
- გიყვარს?
- არ ვიცი რატომ დაბრუნდი და სიმართლე თუ გინდა არ მაინტერესებს, ძალიან გთხოვ მე თავი დამანებე.
- ანუ ხელს მკრავ? - გაეღიმა სანდროს.
- ხელი თავად მკარი ათი წლის წინ. როცა იმის გამბედაობა გეყოფა მოხვიდე და ამიხსნა თუ რატომ გაუჩუნარდი ჩემი ცხოვრებიდან შესაძლოა იმაზე მაინც დავფიქრდე რომ ქუჩაში შეხვედრისას მოგესალმო მაინც, იქამდე კი სანამ შენს თავში დაალაგებ ყველა კითხვაზე პასუხს შეეცადე თვალში აღარ მომხვდე. - სწრაფად მიახალა ევამ და იქაურობა სწრაფი ნაბიჯებით დატოვა.
- ისევ ისეთი ხარ ევა. - ღიმილით მიაძახა მიმავალს. - არ აღიარებ მაგრამ ისეთივე ხარ, ამაყი, საკუთარ თავში დარწმუნებული. - ხმით გაიცინა არაბულმა და სწრაფად მიმავალ ქალს უკან მიჰყვა.
--------------------


- ევამ თუ იცის მამამისის ბიზნესი რომ განადგურების გზაზეა მისული? - ირონიულად ჩაეკითხა ლევანი განადგურებულ ვატოს და ლუდი მიაწოდა.
- არა.
- და როდემდე აპირებ ამის დამალვას? იქნებ შენი ცოლი იმისგან მაინც დაიცვა რომ სახლიდან შენმა მევალეებმა არ გააძევონ.
- ამას არ დავუშვებ. - ბრაზით ისე დააჭირა კბილები ერთმანეთს რომ ყბა ეტკინა.
- იცი ლევან ზოგჯერ იმასაც ვფიქრობ რომ შენი ცოლი საერთოდ არ გიყვარს, ბევრჯერ მიფიქრია იმაზეც რომ მისი ხელში ჩაგდება მხოლოდ ბიზნესის გამო გსურდა, ვცდები?
- მე მიყვარს ჩემი ცოლი ლეო.
- უცნაური სიყვარული გცოდნია. - მხარზე ხელი დაჰკრა მეგობარს, წამოდგა და საძინებლისკენ დაიძრა, კართან წამით შეჩერდა. - შეგიძლია დღეს აქ დარჩე. - პასუხს არ დაელოდა ისე მიიხურა საძინებლის კარი, ოთახში შესულმა ტელეფონის ეკრანს დამცავი კოდი მოხსნა და სწრაფად აკრიფა მობილურზე მოკლეტექსტური შეტყობინება. გაგზავნის ღილაკს დააჭირა, ტელეფონი საწოლზე მოისროლა და კმაყოფილმა მზერა შეავლო სარკეში არეკლილ მისთვის აქამდე უცნობ თვალებს მზერა. - შენც კაი ახვარი ხარ. - ზიზღით შეაკურთხა თავის თავს და სააბაზანოს მიაშურა.
----------------



სწრაფად აირბინა სასტუმროს კიბეები და ის იყო ოთახის შესასვლელ კარს მისწვდა მაჯაში ჩაფრენილმა ხელმა რომ შეაჩერა, სწრაფად აღმოჩნდა სანდროს წინ უმწეოდ ატუზული, ეს უკანასკნელი ნაზად შეეხო სახეზე თითებით, ხმაურით გადაყლაპა ყელს მომდგარი ნერწყვი, სახე მის ყელში ჩარგო და ღრმად შეისუნთქა მისგან მომავალი სურნელი.
- ხელი გამიშვი.
- გაგიშვებ ხო. - გაეღიმა სანდროს და უფრო ღრმად შეაცურა მის ყელში სახე, მფეთქავ არტერიაზე მსუბუქი კოცნა იგრძნო ევამ და სხეულში დავლილმა ემოციამაც არ დააყოვნა, ხელები წამიერად მოეყინა და გამშრალ ტუჩებზე გაუაზრებლად გადაიატარ ენა.
- სანდრო. - ამჯერად უმწეოდ ამოიჩურჩულა ყოფიანმა.
- ერთ საათში ქვემოთ მდებარე ბარში გელოდები. - სწრაფად მოშორდა არაბული ქალის აღგზნებულ სხეულს, ზურგი აქცია და იქაურობას ისე გაეცალა რომ ევას პასუხს აღარ დალოდებია. მარტო დარჩენილი ევა კარს ზურგით აეკრო, თვალები დახუჭა და ღრმად ამოისუნთქა. სხეულს ვერ იმორჩილებდა და ამის გამო საკუთარი თავის მიმართ ბრაზი მოერია, სწრაფად შებრუნდა კარი შეხსნა, ოთახში გიჟივით შევარდა, იქვე გაიხადა თოვლით გათეთრებული ქურთუკი და მეგობარს რომელიც სავარძელში იჯდა ჭიქა ღვინით ხელში და ინტერესით უცქერდა ცალყბად გაუღიმა.
- სად იყავი?
- ცოტა გავისეირნე.
- ფერი არ გადევს? გზად მოჩვენებას ხომ არ გადაეყარე? - ღიმილით ჰკითხა სალიმ და ღვინო მოსვა.
- უბრალოდ შემცივდა. - მზერა აარიდა ევამ მეგობარს და სასმელი თავისთვისაც შეივსო.
- ჰო შეგცივდა. - ხაზგასმით წარმოთქვა სალიმ და კიდევ უფრო დაჟინებით მიაშტერდა მეგობარს.
- რა გინდა სალი. - ათრთოლებულმა ამოიჩურჩულა ევამ და იგრძნო სახეზე როგორ მოედო ალმური.
- ჩემთვის არაფერი გაქვს სათქმელი?
- არა. - სავარძლიდან წამოხტა ევა და სააბაზანოს მიაშურა.
- არა. - ღიმილით ჩაილაპარაკა სალიმ და ფანჯრიდან მიძინებულ ბუნებას მოავლო მზერა.
- ჯანდაბა, ჯანდაბა, ჯანდაბა. - ყრუდ ამოიყვირა ყიფიანმა, როგორც კი ზურგს უკან კარი დახურა, ამღვრეულ გამოსახულებას დაკვირვებით შეავლო სარკეში მზერა, ჩაწითლებული თვალებისა და გალურჯებული ტუჩების დანახვის გამო სუნთქვა შეეკრა, ორივე ხელით აბაზანის ნიჟარას დაეყრდნო და ქალს რომელიც სარკიდან უცქერდა თანაგრძნობით შეათვალიერა. - რა გჭირს? - მიმართა თავის თავს და თვალებში ჩამდგარს ცრემლს გზა გადაუღობა, ღრმად ამოისუნთქა და თავი უკან გადააგდო, გაეიღიმა. არაბულის სურნელი გაახსენდა, შეაჟრჟოლა, მის ტუჩებს ისევ გრძნობდა ყელზე, ფრთხილად აისვა თითები არტერიაზე და შედეგმაც არ დააყოვნა, მთელი სხეული ეწვოდა, ორგანიზმში დატრიალებული ქაოსი ახსენებდა რომ ეს კაცი რომელიც ასე უეცრად დაბრუნდა მის ცხოვრებაში ჯერ კიდევ ურევდა გონებას, ჯერ კიდევ სურდა მისი სიახლოვე და მიუხედავად ამდენი ტკივილისა ისევ ისე ძლიერ უყვარდა, მიძინებული ემოციები იღვიძებდა მასში. მკერდი უთრთოდა, პირი უშრებოდა, თვალები გაახილა და აღგზნებული სახის დანახვის გამო ტუჩზე ძლიერად იკბინა. - ევა გეყოფა. - შეუღრინა თავის თავს თითის ქნევით. - არ დაგავიწყდეს ის ყველაფერი რაც მის გამო გამოიარე. - სახეზე ასახული ღიმილი სევდამ ჩაანაცვლა. - "ერთ საათში" ყურში ჩაესმა სანდროს სიტყვები, თავი ჩახარა, ნერწყვი ხმაურით გადაყლაპა, ონკანი მოუშვა, გაყინული ხელები წყალს მიუშვირა და სულ მალე გონებაც დაუმშვიდდა. სააბაზანოდან გამოსულს მეგობარი ნომერში არ დახვდა, იქაურობა კარგად მოათვალიერა და მაგიდაზე დატოვებულ ფურცელს სწრაფად დაავლო ხელი.
"ჩვენს სიმპატიურ უნიფორმიანთან ერთად დასალევად წავედი, არ გამიბრაზდე" - ღიმილით დაკეცა ევამ წერილი, კედელზე დაკიდებულ საათს გახედა, ჯერ კიდევ ამოულაგებელ ჩემოდანს დააშტერდა, წასვლა-არწასვლის სურვილი ერთმანეთს საოცარი სისწრაფით ენაცვლებოდნენ გონებაში. გული სანდროსკენ მიუწევდა, გონება დარჩენას სთხოვდა. - კისერს წაიმტვრევ ევა. - თავის თავს ელეპარაკებოდა და ოთახში წინ და უკან დააბოტებდა. - რა გავაკეთო? - მოულოდნელად ჩაიკეცა და მუხლებზე დაეშვა, სახე ხელებში ჩარგო, არ ტიროდა მაგრამ ბევრიც არ აკლდა. - უბრალოდ პასუხები მჭირდება. - სწრაფად წამოხტა, ჩემოდანი ამოქექა, შავი სადა კაბა შეარჩია, მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი, რომელიც ყოველიშემთხვევისთვის მაინც ჰქონდა წამოღებული სწრაფად მოირგო შიშველ ფეხზე, შავი ტალღოვანი თმა მსუბუქად შეიკრა, ტელეფონს ხელი დაავლო და სასტურმოს პირველ სართულზე მდებარე ბარისკენ აიღო გეზი. ბარამდე გზა ისე გაიწელა ეგონა მთელი ცხოვრება იყო იქამდე, ფეხსაცმლის ხმა ტვინში ისე ავისმომასწავებლად უკაკუნებდა რომ მისი ატანა აღარ შეეძლო, ნერვიულობდა იმაზე მეტად ვიდრე უნდა ენერვიულა, არ იცოდა რას ეტყოდა არაბული და ეს აგიჟებდა, არ სჯეროდა მისი დაბრუნება, არც ის იცოდა მოსწონდა თუ არა მისი მოულოდნელი გამოჩენა, მხოლოდ ის იცოდა რომ ისედაც უზომოდ დაბნეული კიდევ უფრო მეტად იბნეოდა, ბართან მისული შესასვლელთან წამით შეჩერდა, კარი შესასვლელში მდგომმა დაცვამ გაუღო, მანაც ამოისუნთქა და პირველი რამდენიმე ნაბიჯი გაუბედავად გადადგა წინ, ჩაბნელებულ ბარს თვალი მოავლო, გული უცემდა, ისე ძალიან უცემდა რომ სხვა არაფერი ესმოდა აკანკალებულს. - ეს შეცდომაა. - ტუჩზე იკბინა ევამ, უკან შებრუნდა რათა იქაურობას კისრისტეხით გასცლოდა თუმცა შებრუნებული მომღიმარი სანდროს პირისპირ აღმოჩნდა, რომელიც ინტერესით ათვალიერებდა მის წინ მდგომ ქალს და ღიმილს რომელიც ყოველთვის ასე უყვადრა ევას სახიდან ვერაფრით იშორებდა.
- კარგად გამოიყურები. - პერანგის საყელოს მსუბუქად დააწვა არაბული და დაბალი ხმით ჩაახველა.
- უნდა წავიდე. - მისთვის გვერდის ავლას ეცადა ევა მაგრამ მაჯაზე თითების შეხება იგრძნო და მუხლებიც მოეკვეთა.
- დარჩი. - მის ყურთან ამოიჩურჩულა სანდრომ და ოდნავ შეახო ყბის ძვალზე ტუჩები.
-------------------


მისაღებში მარტოდ დარჩენილი სიხარულიძე დიდხანს იჯდა სავარძელში ჩაფლული, ორაზროვანი მზერის წყალობით ვერ მიხვდებოდი რა უფრო მეტი იყო მასში, ტკივილი თუ პატივმოყვარეობის შეგრძნება, თავადაც შესანიშნავად ხედავდა როგორ ეცლებოდა ცოლის გრძნობა ხელიდან, საქმე ის იყო რომ კარგად გააზრების მიუხედავად არაფერს აკეთებდა სიტუაციის მის სასიკეთოდ შემოსაბრუნებლად, თითქოს დინებას მინდობილი, ბედს დამორჩილებული ეგუებოდა აბობოქრებულ ტალღებს რომლებიც ასე ნათლად, ყოველგავრი შეპარვის გარეშე აპირებდა მის ჩაძირვას და დახრჩობას, გონებაში ამოტივტივებული მოგონების გამო სახე დაეჭიმა, ორივე ხელი დაბალ წვერზე ჩამოისვა და მოუსვენრად აწრიალდა. მარჯვენა ხელის მტევანს ზიზღით დახედა, მუჭი ძლიერად შეკრა და თვალები დახუჭა. ის ღამე მოაგონდა როდესაც უგონოდ მთვრალს მასზე რამდენიმე წლით უფროსი ორი ახალგაზრდა დაესხა თავს, სიგარეტი სთხოვეს და რადგან არ ეწეოდა ვერ შესძლო მათი სურვილის ასრულება, „ბნელი“ დრო იყო, ახალგაზრდებიც არ ერიდებოდნენ ერთმანეთისთვის ფიზიკური ზიანის მიყენებას, სწორედ ამიტომ ლევანის უარის გამო ერთ-ერთმა მათგანმა რომელიც მეორეზე ერთი თავით მაღალი და უფრო მხარბეჭიანიც იყო სწრაფად მოქნეული ძლიერი მუშტი უთავაზა და ეს უკანასკნელიც მოცელილი დაემხო პირქვე, მეორე თავდამსხმელმა სწრაფად ამოაბრუნა დამხობილი ვატო სიხარულიძე და წიხლებით შესდგა ისედაც გონების დაკარგვამდე მისულს, ის მეორე რომელიც უფრო ღონიერი იყო მოშორებით იდგა და მის წინ დატრიალებული სურათის ცქერით ტკბებოდა, ვატო ვერაფრით ახერხებდა მოწინააღმდეგეს შესწინააღმდეგებოდა და ის იყო ბედს უნდა დამორჩილებოდა რომ ბავშობის მეგობარი, სანდრო არაბული ღრიალით მიეჭრა მასზე დამხობილ ბოროტმოქმედს, ვატოზე გაცილებით ჯანიან არაბულს არ გასჭირვებია მეგობარზე მოძალადეს გასწორებოდა, მეორე მხრიდან ლევან დანელიაც მიეჭრა და ახლა ორნი ერთად უსწორდებოდნენ უცნობ ბიჭს, მეორე თავდამსხმელი რომელიც მოშორებით იდგა სწრაფად დაიძრა მათკენ, ღონემიხდილ ვატოს გადააბიჯა და კეფაში ძლიერად უთავაზა სანდრო არაბულს წიხლი, შეტორტმანდა არაბული მაგრამ არ წაქცეულა, ის იყო საპასუხო დარტყმა უნდა განეხორციელებინა მის წინ მდგომმა უცნობმა ზურგს უკან გაჩრილი იარაღი რომ ამოიღო და მისკენ გაიშვირა, არაბული ადგილს მიეყინა, ისევე როგორც დანარჩენები.
- არ მესროლო. - მძიმედ სუნთქავდა არაბული და მოწინააღმდეგეს თვალს არ აშორებდა. - უბრალოდ არ გინდა, რად გინდა ჩემი სიკვდილი და მთელი ცხოვრების ციხეში გატარება, ჩაიდე ეგ იარაღი და წადი აქედან.
- კურდღელს ვგავარ შენს ნათქვამზე შემეშემინდეს და გავიქცე? - ჰაერში გამაფრთხილებელი გასროლა გააკეთა უცნობმა.
- რას აკეთებ პოლიცია ხმას გაიგებს, შარი გინდა? - მისკენ დაიძრა არაბული თუმცა მკერდზე მიბჯენილმა იარაღმა შეაჩერა.
- ადგილზე დარჩი სანამ სული გაგაფრთხობინე.
- სანდრო გამოდი. - მხარზე შეეხო ლევან დანელია სახეცვლილ არაბულს თუმცა სანდრო ისე იყო აღგზნებული და გაქვავებული რომ მის სხეულს ძვრა ვერ უყო.
- მესროლე.- კბილებში გამოსცრა არაბულმა და მკერდი კიდევ უფრო ძლიერად მიაჭირა იარაღის ლულას. მის მოწინააღმდეგეს ფერი ეცვალა, ხელი ოდნავ აუთრთოლდა რითიც არაბულმა ისარგებლა, მოხერხებულად ამოუტრიალა ხელის მტევანი და იარაღი წაართვა, მუხლზე დაჩოქილს კეფაზე მიადო იარაღი და მის სახესთან დახრილმა ამოიყვირა.
- კიდევ ერთხელ შეეხები ჩემს მეგობარს და იარაღს უკან გაგთხრი ნაბი/ვარო. ის იყო წელში გასწორდა რომ ვატო სიხარულიძემ მის ხელს რომელითაც იარაღი ეჭირა ორივე ხელი სწრაფად ჩაავლო და სასხლეტს მიდებულ სანდროს თითს ძლიერად დააჭირა. - იარაღმა გაისროლა, იქაურობა წითლად შეიღება, უცნობი ბიჭის სხეული პირქვე დაემხო და მიწაც ძალიან მალე სრულიად წითელი გახდა. გახევებულმა არაბულმა თვალებგაფართოვებული გახედა ცხვირგატეხილ სიხარულიძეს.
- რა გააკეთე ბიჭო? - იარაღიანი ხელი თავზე მიიდო და თვალები ჩაუწითლდა.
- მე რა გავაკეთე, შენ ესროლე. - სისხლი გადმოაფურთხა ვატომ და ლევანს გახედა რომელიც ცოტაც და ამდენი სისხლის გამო ღებინებით გონებას დაკარგავდა.
- ვატო. - იღრიალა არაბულმა და მუხლებზე დაეშვა.
- სანდრო გაიქეცი მალე პოლიცია მოვა. - ძლივს ამოთქვა დანელიამ და მეგობარს ზურგი აქცია.
- მეკაიფებით?
- დაგიჭერენ, წარმოიდგინე რა მოუვა ევას ეს რომ გაიგოს. - ბოლომდე ეცადა სიხარულიძე ისედაც გატეხილი მეგობარი ბოლომდე გაენადგურებინა.
- ის მეორე სად არის? - ახლაღა შენიშნა დანელიამ რომ მეორე თავდამსხმელი გაქცეულა.
- მერე მივხედოთ. სანდრო უნდა წახვიდე. - სირენების ხმა უკვე ისმოდა შორიდან. არაბულმა არაამქვეყნიური თვალები მოავლო იქაურობას, გული ისე უცემდა ეგონა ბოლო ამოსუნთქვაღა ჰქონდა დარჩენილი, ვერაფარს გრძნობდა და ვერც ვერაფერს ხვდებოდა.
- წადი სანდრო. - იყვირა სიხარულიძემ. სანდროც გიჟივით წამოხტა, მონაცვლეობით გახედა ორივე მეგობარს, ვერც ერთის თვალებში ვერ ამოიკითხა ის რისი დანახვაც სურდა. მარცხენა მკერდის არეში ძლიერი ტკივილი იგრძნო. იარაღი, რომელიც გასროლის შედეგად ჯერ კიდევ ცხელი იყო შარვალში ჩაიტენა და კისრისტეხით გაიქცა.
- ჯანდაბა.... - ამოიყვირა მოგონებებებით დამძიმებულმა სიხარულიძემ და გულწრფელად ატირდა. - შენი დედაც ნაბი/ვარო. - ყვიროდა ბოლო ხმით და საკუთარ თავს უკანასკნელი სიტყვებით ლანძღავდა.



5

ერთმანეთის პირსიპირ ისხდნენ, დაბალი განათებისა და მშვიდი მუსიკის ფონზე მათი თვალები წამით არ წყვეტდნენ ერთმანეთის ურცხვ გაშიშვლებას, ევა ყიფიანს მკერდი ლამის იყო კუთვნილი ადგილიდან ამოვარდნოდა, არაბული მოირიდებლად დააცოცებდა მის სახესა და სხეულზე თვალებს და ამის გამო კიდევ უფრო იბნეოდა ისედაც დაბნეული ყიფიანი.
- მორჩი ასე ცქერას. - ოდნავ ჩახარა ევამ თავი და შეეცადა ნერვული შეტევისგან როგორმე დაეცვა სხეული.
- გაბნევ?
- ათი წელი სანდრო, ათი წელი. - ისევ თვალი გაუსწორა ევამ და მწვანე თვალებში სევდა ჩაუსახლდა.
- ვერაფრით ვიმართლებ თავს, მართალი ხარ. - სიგარეტს მოუკიდა არაბულმა და წამით მზერა გაუშეშდა წინ დადგმულ ღვინის ჭიქაზე, ფრთხილად შეავლო ხელი სასმელს და გამშრალი ყელი გაისველა. - ასე იქცევიან არაკაცები. - დაამატა ღიმილით და ევას გახედა რომელსაც პასუხების მოსმენის სურვილი უკვე აგიჟებდა.
- არ გინდა მითხრა რატომ წახვედი?
- შენთვის არავის არაფერი უთქვამს?
- ვის რა უნდა ეთქვა სანდრო? ისე აირთქლდი შენმა საუკეთესო მეგობრებმაც კი არ იცოდნენ მიზეზი, ასეთი რა მოხდა რომ მოულოდნელად ყველაფერზე უარი თქვი?
- არ იცოდნენ არა? - ირონიულად ამოილაპარაკა არაბულმა და სავარძელს მთელი სხეულით აეკრო. - ვიცი გტანჯავს წარსული, ყველაზე ნაკლებად სწორედ შენი ტანჯვის ცქერა მინდა მაგრამ ეს ის კითხვაა რომელზეც შენმა ქმარმა უნდა გაქცეს პასუხი და არა მე პატარავ.
- ასე ნუ მეძახი, შენი პატარა არ ვარ და საერთოდ რა შუაშია ამ ყველაფერთან ვატო? - კიდევ უფრო დაიბნა ყიფიანი.
- შუაში? - ღრმად მოქაჩა სანდრომ სიგარეტს და მთელი ტანით ევასკენ გადაიხარა. ყველაფრის თავი და თავი ის ნაბი/ვარია და მინდა ახლავე დაურეკო აქ ჩამოეთრას და ყველა შენს კითხვაზე თავად გაქცეს პასუხი. - წყვეტილად საუბრობდა არაბული და დამძიმებული სუნთქვის გამო სახის ნაკვთებიც შედარებით აგრესიული გაუხდა.
- მაშინებ სანდრო.
- ჩემი კი არა აი იმ შენი დამპალი ქმრის უნდა გეშინოდეს, მის გამო იტანჯე ამდენი და არა ჩემს გამო, გეთანხმები მეც არანაკლებ საშინლად მოგექეცი რომ ასე მიგატოვე მაგრამ ზუსტად ის შენი სანაქებო ქმარი იყო რომელმაც მითხრა რომ ჩემი ნახვა არ გსურდა, რაღა უნდა მექნა?
- რას ბოდავ? - ხმა საგრძნობლად ეცვალა ყიფიანს.
- ვბოდავ? - ნეტავ მართლა ვბოდავდე. მოკლედ გეტყვი ევა, სანამ მე შენ და ის შენი წყეული ქმარი ერთად არ ვისაუბრებთ ვერაფერს გაიგებ, ხო მართლა იმ გამო/ირებულ დანელიასაც ეხება ეს ყველაფერი ასე რომ თუ გინდა ახლავე წავიდეთ მათთან და ყველა შენს კითხვაზე მათ გაგცნენ პასუხი, მე კი შორიდან დაგაკვირდებით და ვისიამოვნებ იმით რაც მათ ელით.
- ცდილობ ჩემი ქმრის წინააღმდეგ განმაწყო? ფიქრობ შემიძლია იმ ადამიანის ბოდვა ვისმინო და თან დავიჯერო რომელიც მოულოდნელად დაბრუნდა ჩემს ცხოვრებაში და გამოჩენის წამიდან ტკივილს მაყენებს?
- ჯანდაბა ევა. - ძლიერად დაჰკრა არაბულმა ხელი მაგიდას, მათკენ მიმართული რამდენიმე წყვილი თვალი დააიგნორა, სწრაფად წამოიჭრა ქალს წინააღმდეგობის მიუხედავად ხელი დაავლო და გასასვლელისკენ დაიძრა. ევა ისე აღმოჩნდა სასტუმროს მიღმა რომ გააზრებაც ვერ მოასწრო, სწრაფად უშვა არაბულმა სიცივით აკანკალებულ ქალს ხელი და ზურგი აქცია. - შენთვის ტკივილის მოყენება არ მინდა. - ჩუმად ამოილაპარაკა და ისევ მზერა მიაპყრო. - შენს გამო დავბრუნდი, გვიან მაგრამ მაინც დავბრუნდი ევა.
- რატომ ფიქრობ რომ ეს ყველაფერი შეიძლება საკმარისი იყოს შენს მიმართ ნდობის დასაბრუნებლად? რატომ გგონია რომ შეგეძლო ასე უბრალოდ დაბრუნებულიყავი ამბიციებით, შეგეძლო ჩემთვის გეყვირა და იმის გამო გაბრაზებულიყავი რომ შენი არ მჯერა? მითხარი ვგავარ ადამიანს რომელსაც შეუძლია პასუხების გარეშე მიიღოს წარსულიდან დაბრუნებული მოჩვენება?
- მე მოჩვენება არ ვარ. - სწრაფად მიიჭრა სანდრო მასთან, სიცივით გათოშილს ხელები მოჰხვია წელზე, სხეულზე მჭიდროდ აიკრო და მისგან მომავალი ცხელი სუნთქვისგან მთელი სხეული დაუბუჟდა, ნაზად შეახო განაბულ ყიფინიანს შუბლზე ტუჩები, მერე თვალები დაუკოცნდა, ცხვირი და ის იყო მისი ტუჩები გემო კიდევ ერთხელ უნდა შეეგრძნო ევამ რომ თავი გვერდით გააბრუნა და მისგან გასათავისუფლებლად გაიბრძოლა. არაბულმა უფრო მჭიდროდ მიიკრო ქალის სხეული და ევამაც დანებების ნიშნად მზერა გაუსწორა.
- რა გინდა ჩემგან? - ისე ამოლაპარაკა მის ტუჩებს მზერა ვერ მოსწყვიტა.
- მენატრები პატარავ. - ამოიჩურჩულა მის ტუჩებთან და ფრთხილად აკოცა.
- აქამდე როგორ იკლავდი ჩემს მონატრებას? - ახლა თავად ევამ აკოცა და ოდნავ დამთბარმაც სხეულში კარგად ნაცნობი პეპლები იგრძნო.
- არ მითქვამს რომ ვიკლავდი. - გაუღიმა არაბულმა.
- ან მეტყვი რა მოხდა ათი წლის წინ ან არადა ახლავე გამიშვებ ხელს.
- რომ არ გაგიშვა? - სწრაფად შეახლო სანდრომ ევას ყელს თითები და ნაზად ჩაატარა ზემოდან ქვემოთ, გაუაზრებლად იკბინა ყიფიანმა ქვედა ტუჩზე და თვალები დახუჭა რაზეც სანდროს გაეღიმა, დაიხარა და ყელზე რამდენიმე მსუბუქი კოცნის კვალი დაუტოვა. - შენც ხომ გენატრები პატარავ? რატომ ცდილობ სურვილებს შეეწინაღმდეგო?
- ვინმე დაგვინახავს. - ამოიჩურჩულა ევამ და გასათავისუფლებლად გაიბრძოლა.
- დაგვინახონ. - ოდნავ ჩაავლო ყურზე კბილები და წელიდან საჯდომისკენ ჩააცურა ხელი.
- ჯანდაბა რას ვაკეთებ?! - სწრაფად დასხლტა ყიფიანი სანდროს მკლავებისგან და უკან მოუხედავად გაიქცა სასტუმროსკენ, უცქერდა მარტო დარჩენილი არაბული გაქცეულ ქალს და კმაყოფილებისგან გაბადრულს მთელი სხეული უდუღდა.
- ამის დედაც. - გაიღიმა როდესაც მისი მეგობრის სახეცვლილება შენიშნა, ზურგით გადავარდა და რბილ თოვლში მთელი სხეულით ჩაეფლო.
უკანმოუხედავად გაირბინა სასტუმრომდე მისასვლელი გზა, ისე გაიწელა ეგონა ვერასდროს მიაღწევდა შენობას რომელიც მისგან ორმოცდაათ მეტრზე შორს არ მდებარეობდა, შესასვლელი კარი ისე შეხსნა დაცვის თანამშრომლის მომსახურებას არც დალოდებია, ფეხარეულმა გაიარა გრძელი მისაღები, ლიფტის ღილაკს ისტერიულად დაუწყო წვალება და როგორც კი მის წინ რკინის მძიმე კარი გაიხსნა გიჟივით შევარდა და მეოთხე სართულის ღილაკს დააწვა, კარი სრაფად დაიხურა, ევაც ზურგით აეკრო კედელს და ღიმილმორეულს საკუთარი სისუსტის გამო მთელი სხეული უცახცახებდა. ლიფტი გაჩერდა, რამდენიმე ნაბიჯი გადადგა და ერთ-ერთი ოთახის შესავლელთან შეჩერდა, გასაღები კარს მოარგო თუმცა ვერ გააღო.
- ჯანდაბა, რა ჭირს. - კიდევ ერთხელ სცადა გასაღების გადატრიალება თუმცა არაფერი გამოუვიდა, ოთახს მიღმა ფეხის ხმა მოესმა და ინტერესით დაელოდა მოვლენების განვითარებას. კარი ოდნავ გაიღო და სალიმ, რომელსაც შიშველ სხეულე ზეწარი ჰქონდა შემოხვეული სანახევროდ გამოჰყო თავი.
- ვერ შემოგიშვებ. - ტუჩები სასაცილოდ დაბრიცა და მეგობარს გაუღიმა.
- ამის დრო არ მაქვს. - კარს მიაწვა ევა თუმცა სალიმ ისევ გაიბრძოლა.
- ვიცი რომ ამის გამო გაბრაზდები და ქოქოლას დამაყრი მაგრამ მარტო არ ვარ.
- კარგი რა სალი. - გაბრაზება ჩანდა ყიფიანის ხმაში.
- ამ ერთხელ სხვა ნომერში დაიძინე, ამხელა სასტუმროა გთხოვ.
- ჯანდაბას შენი თავი. - საფულე გამომაწოდე.
- ვგიჟდები შენზე. - კარი ცხვირწინ მიუხურა სალიმ და რამდენიმე წამში საფულით ხელში უკან დაბრუნდა. - ხომ არ ბრაზობ?
- კარგად გაერთე. - მოკლედ მოუჭრა ევამ და ლიფტისკენ დაიძრა. ფოიეში ჩასულმა შემოსასვლელ კარში მდგომ არაბულს მოჰკრა თვალი თუმცა მზერა აარიდა და მიმღებს მიუახლოვდა.
- თავისუფალი ნომერი მჭირდება.
- ჩვენთან ნომრები წინასწარ იჯავშნება ქალბატონო.
- ვიცი, მაგრამ ნომერი რომელშიც ახლა ვცხოვრობ ჩემს მეგობარსა და სავარაუდოდ თქვენს რომელიმე თანამშრომელს აქვთ ოკუპირებული, ხომ არ დაუშვებთ რომ ღამე მისაღებში მჯდომმა გავატარო?
- არა რა თქმა უნდა. - სწრაფად ჩახედა თეთრ უნიფორმაში გამოწყობილმა გოგონამ კომპიუტერის ეკრანს, ევამ ისევ კარისკენ გააპარა მზერა თუმცა არაბულს თვალი ვეღარ მოჰკრა, თვითონაც ვერ მიხვდა რატომ უნდოდა ისევ მისი დანახვა. - თავისუფალი ნომერი არ გვაქვს. - რეალობაში დააბრუნა გოგონას ხმამ.
- მეხუმრები?
- ძალიან ვწუხვარ, მთელი სასტუმრო დაჯავშნილია.
- ანუ გინდა მითხრა რომ ღამე გარეთ გავათენო? თუ ამ შუაღამისას ახალი სასტუმროს ძებნა დავიწყო? - უკვე წყობიდან გამოდიოდა ევა, ფეხებიც საშინლად ასტკივდა მაღალქუსლიანი ფეხსაცმლის გამო და ერთი სული ჰქონდა როდის გაიხდიდა ამ წყეულ მაღლებს, ცხელ შხაპს მიიღებდა და სუფთა საწოლში ჩაეფლობოდა.
- ვწუხვარ.
- სადაც გინდა, როგორც გინდა იქ მომიძებნე თავისუფალი ნომერი.
- რა ხდება? - ღიმილით დაეყრდნო მიმღების მაგიდის ზედაპირს არაბული და ინტერესით შეათვალიერა აღგზნებული ყიფიანი.
- წარმოდგიდგენია? ამხელა სასტუმროში ერთი თავისუფალი ნომერი არ მოიპოვება რომ ღამე გავათენო. - სწრაფად წამოიყვირა ევამ და ისევ გოგონას მიუბრუნდა, რომელმაც აღარ იცოდა გამწარებული ქალის აგრესიას როგორ შესწინააღმდეგებოდა.
- შენს ნომერს რა სჭირს?
- სალი.
- ეგ ისევ ისეთია? - გაეღიმა სანდროს. - ჩემს ნომერს დავუთმობ ქალბატონს. - მიუბრუნდა სანდრო მიმღების თანამშრომელს რომელიც მის თვალებში აშკარად მხსნელს ხედავდა.
- საჭირო არ არის! - მტკიცე იყო ევას ხმა.
- აბა სად წახვალ? არ მითხრა რომ მანქანაში დაიძინებ, გაიყინები.
- და შენ? - უკან დაიხია ევამ.
- ოთახში სავარძელიც დგას. - თვალი ჩაუკრა არაბულმა ევას და ლიფტისკენ დაიძრა. ევა ერთ ადგილზე ისე გაშეშდა რომ ნაბიჯიც ვეღარ გადადგა, ეგონა ტერფები ძლიერად მიულურსმნეს იატაკზე, ყველაფერს ელოდა გარდა იმისა რომ სანდროსთან ერთად მოუწევდა ღამის გათევა, გონებაში სრული ქაოსი ჰქონდა და ერთადერთი რაც ახლა სურდა სალის მოკვლა იყო. - მოდიხარ თუ არა? - ღიმილით დაუძახა უკვე ლიფტში შესულმა სანდრომ.
- ჯანდაბა. - ბრაზით გახედა ევამ გაღიმებულ გოგონას, რომელიც აშკარად მარტივად ჩასწვდა ამ ორს შორის არსებული გრძნობის არს და ლიფტისკენ დაიძრა. არაბულმა მეექვსე სართულს მიაჭირა ხელი და ევას წინ კედელზე მიკრულმა ღიმილით გახედა დაბნეულ ქალს.
- ისე ნუ იქცევი თითქოს პირველად უნდა გაათიო ჩემთან ერთად ღამე.
- შენ სავარძელზე დაიძინებ.
- ხო, როგორ არა. - სწრაფად მოსწყდა სანდრო კედელს და ორივე ხელი ევას სახის გასწვრივ სარკეს მიაბჯინა. ნაზად შეახო ცხვირის წვერი ყელზე და მსუბუქი კოცნა დაუტოვა. - ისე იქნება როგორც შენ იტყვი პატარავ. - ცერა თითი ოდნავ შეახო მის ტუჩებს და ღიმილმორეულმა გაუყარა მზერა. - მოვედით. - ამოიჩუეჩულა მის ტუჩებთან, ევას სხეულს მოშორდა და ლიფტიდან გავიდა, ევა ფეხებს ითრევდა მაგრამ მაინც უკან მიჰყვა. უხმოდ გააღო არაბულმა მისთვის განკუთვნილი ნომერი. - მხოლოდ თქვენს შემდეგ. - ხელით ანიშნა ევას რომელსაც სუნთქვა ისე გახშირებოდა ცოტაც და გონებას დაკარგავდა.
- ჯანდაბა. - გაიფიქრა გონებაში და ოთახში შევიდა.
- მშვენიერია. - ღიმილით გაავარჯიშა არაბულმა კისერი და უკან მიყვა ყიფიანს.
-------------------



მოგონებებით გაგიჟებულმა სიხარულიძემ სწრაფად დაავლო ქურთუკს ხელი, მეგობრის ბინიდან შეშლილივით გამოვარდა, ქვევით ჩასულმა ტაქსი გააჩერა და ბარის მისამართი უკარნახა, ათ წუთში დანიშნულების ადგილზე იყო, სწრაფად გადაუხადა მძღოლს თანხა, მანქანიდან გადმოხტა და ისე შევარდა ბარში უკან არ მოუხედავს. მუსიკით ადუღებულ ბრბოში გზა გაიკაფა, პირდაპირ დახლს მიასკდა და კარგად ნაცნობ გოგონას გახედა.
- ახლავე. - მოკლედ მოუჭრა და მეორე სართულზე განთავსებული ნომრებისკენ დაიძრა. ერთ-ერთი მათგანი შეხსნა და კედელს აკრულმა სწრაფად ამოისუნთქა, ორიოდე წამში კარი ისევ გაიღო და ქერა ლამაზმანმა გაოცებული თავი შემოჰყო.
- რა გჭირს? - მიხურა თუ არა ზურგს უკან კარი მაშინვე დაუხშეს სასაუბრო ღრუ. სწრაფად მიეჭრა სუხარულიძე დაბნეულ ქალს და გაშმაგებით დაეწაფა ბაგეებზე. ერთი ხელის მოსმით გაუხია მცირე ზომის მატერია რომელიც მაისურის ფუნქციას ასრულებდა და ძლიერად მოიქცია მკვრივი მკერდი მუჭში.
- მეტკინა. - ამოიკვნესა ქალმა თუმცა არ შესწინააღმდეგებია. ხელის ძლიერი ბიძგით დააგდო სიხარულიძემ გოგონას სხეული საწოლზე, სწრაფად გაითავისუფლა თავი ტანსაცმლისგან და საწოლზე გაშოტილ ქალს მიუახლოვდა, მუხლის თავები ერთმანეთს დაუშორა და სწრაფად ჩახია მისი ბიკინი, გაშიშვლებულს ძლიერად მოუჭირა სა/შოზე თითები და ისე რომ ქალის სახისთვის არ შეუხედავს ძლიერად შეუსრიალა თითები ვაგი/აში, ზეწარს ჩაფრენილ ქალს კვნესა აღმოხდა, სხეული დაეჭიმა და მუხლების შეერთებას ეცადა თუმცა სიხარულიძემ სწრაფად დაუჭირა ფეხი და კიდევ უფრო გააშლევინა, მოულოდნელად გამოასრილალა თითები მისი სხეულიდან, ორივე ფეხებში ჩაავლო ხელი და თავისკენ დაქაჩა, წამიერად შეავლო მზერა და ეცადა მის სახეზე ცოლის ნაკვთები ამოეცნო, გამოუვიდა, სიმწრით დაეჭიმა სხეული და ისე ძლიერად უკბინა მკერდზე ქალს ცრემლი წასკდა.
- ვატო. - თმებში ჩააფრინდა გოგონა და აიძულა ცოტა ნაზად მოქცეოდა თუმცა ეს უკანასკნელი უფრო აგრესიული გახდა. მაჯაში სწრაფად ჩაავლო ხელი, ფეხზე წამოაგდო, იქვე მდგარი მაგიდა ერთი ხელის მოსმით გაათავისუფლა. ქერა ლამაზმანის სხეული მუცლით ააკრო ცივ საგანს, ფეხები განზე გააშლევინა, ორივე ხელით ძლიერად დაიჭირა მისი თეძოები და პირველი ბიძგებიც განახორციელა, ოთახის კედლებს კვნესა არღვევდა, სიხარულიძეს სახეზე ყველა ძარღვი ეტყობოდა, ყბები ისე ძლიერად შეეკრა ცოტაც და კბილებს მოიმტვრევდა, სწრაფად მოძრაობდა და გაოფლილი ქალის უკანალს მტკივნეულად სრესდა. თმებში ჩააფრინდა, თავისკენ მიიზიდა და ტუჩებზე დაეწაფა ისე რომ მასში მოძრაობა არ შეუწყვიტავს, ვნებით აღგზნებული ქალი თავად ისრესდა გამკვრივებულ მკერდს. მოულოდნელად მისკენ შეატრიალა ვატომ, მაგიდაზე შემოსვა და ახლა წინიდან დაიწყო მისი დაუფლება, ტოლს არ უდებდა ქალი და მასთან ერთად გაუჩერებლივ მოძრაობდა, თან ხმამაღლა კვნესოდა. კულმინაციას მიღწეულმა ლამაზმანმა სიმწრით ამოიყვირა თუმცა სიხარულიძე ისევ განაგრძობდა მასში მოძრაობას, თვალებდაქაჩულ ქალს მთელი სხეული აუთრთოლდა და ძალა გამოცლილი ვეღარ ეწეოდა პარტნიორის რითმს. ზუსტად ამ მომენტში ვატომაც ამოიგმინა და მოძრაობა შეწყვიტა, სულ რამდენიმე წამით გაჩერდა მაგიდის ზედაპირზე მიწოლილი ქალის სხეულზე დამხობილი, მერე სწრაფად მოშორდა, ტანსაცმელი ჩაიცვა და ისე რომ ქალისკენ აღარ გაუხედავს იქაურობა დატოვა.
დახუთული ბარიდან გამოსული წამით შედგა, მიძინებულ ქალაქს მოავლო მზერა, ცივი სუსხი რომელიც გარეთ იდგა სასიამოვნოდ მოედო აღგზნებულ სხეულზე, მშვიდად სუნთქავდა, რამდენიმე წუთის წინ განცდლი სიამოვნების კვალი ჯერ ისევ შერჩენოდა სახეზე, მაჯის საათს დახედა, შუაღამის სამ საათს აჩვენებდა, აღარ იცოდა ახლა საით წასულიყო, სახლში მისვლა არ სურდა, ევას გარეშე იქაურობა უზარმაზარ ციხეს ჰგავდა, ამიტომაც არ უნდოდა იქ მისვლა, ჯიბიდან ტელეფონი ამოიღო და კონტაქტებს ჩაუყვა, გაეღიმა ვერავინ იპოვა ისეთი ვისთან ერთად ყოფნაც ენდომებოდა, ტელეფონი ისევ ჯიბეში დააბრუნა, ქურთუკი ბოლომდე შეიკრა და ფეხით ჩაუყვა მძინარე ქუჩას. ევაზე ფიქრობდა, ენატრებოდა, ამის მიუხედავად მასთან წასვლა ერთი წამით არ უფიქრია, ძალიან უნდოდა მაგრამ გამბედაობა არ ჰყოფნიდა მისთვის თვალებში ჩაეხედა.
-------------------


- თავი ისე იგრძენი როგორც საკუთარ სახლში. - ღიმილით მიუთითა სანდრომ ფეხზე მდგომ ქალს სავარძლისკენ და ისიც დაემორჩილა. - წინააღმდეგი ხომ არ ხარ სასმელი შემოგთავაზო?
- არა. - უხერხულად შეიშმუშნა ევა და მუხლს აცდენილი კაბა ქვევით დაქაჩა რაზეც სანდროს ჩაეღიმა. - ქალის ტანსაცმელი არ მაქვს თუ გინდა შემიძლია ჩემი შარვალი გათხოვო. - სასმლით სავსე ჭიქა მიაწოდა ევას და თავად მის მოპირდაპირედ მდგარ სავარძელში ჩაეფლო.
- რომ შემდეგ დამცინო? - გაიღიმა ევამ, სასმელი მოსვა, ჭიქა იატაკზე დადგა, ფეხსაცმელებიდან ფეხები ამოასრიალა და შვებაც იგრძნო, ფეხშიშველი კიდევ უფრო ბუნებრივი ეჩვენა არაბულს, ჩაახველა და შეეცადა მოზღვავებული ემოციებით ისევ არ დაეფრთხო ევა ყიფიანი.
- სააბაზანო იქ არის, შეგიძლია ისარგებლო.
- მადლობა, წინააღმდეგი თუ არ ხარ ვიბანავებ, ძალიან მცივა და იქნებ ცოტა გავთბე.
- ნებას არ მაძლევ სხვაგგარად გაგათბო ასე რომ. მიბრძანდი.
- შენი პერანგი მათხოვე. - ღიმილით მიმართა წამომდგარმა ევამ.
- კარადაშია, აიღე რომელიც გინდა. - ფანჯარა ღრმად შეაღო არაბულმა, ქალისკენ ზურგით დადგა და სიგარეტს მოუკიდა, ევამ კარადა გამოხსნა, ერთ-ერთი პერანგი ჩამოხსნა და აბაზანას მიაშურა.
ორივე ხელით ცივ კაფელს მიყრდნობილს სახე წყლისთვის ჰქონდა მიშვერილი, წვეთები რომლებიც დაუკითხავად დასრიალებდა მის კანზე ისედაც გაგიჟებულს კიდევ უფრო ახელებდა, სანდროს თითები წარმოიდგინა სხეულზე და მსუბუქად იკბინა ტუჩზე, გაეღიმა, წყალი დაკეტა, სველი თმა ოდნავ შეიმშრალა, სხეულზე არაბულის პერანგი მოირგო, საყელოს თითები ჩაავლო, დაყნოსა და თვალები დახუჭა, არც კი სჯეროდა რომ მასთან ერთად მარტო იყო, სარკეში ამღვრეულ თვალებს ბრაზით დაუქნია თითი ამოისუნთქა და ოთახში დაბრუნდა, არაბული ისევ ფანჯარასთან იდგა და ეწეოდა, კარის ხმაზე სწრაფად მოტრიალდა და ადგილზე გახევდა. მისი თვალები ევას ფეხებზე გაშეშა და ნელ-ნელა აუყვა უფრო ზემოთ, ევას ყელში მძიმე ბურთი გაეჩხირა და გონება რომ დაეკარგა ძლიერად შეკრა მუჭები. არაბულის თვალები უფრო ზევით აცოცდა, ისეთი შეგრძნება ჰქონდა ყიფიანს თითქოს სანდროს თვალები კი არა მისი ხელები დასრიალებდა მის კანზე და მისი ყოველი შეხება სრულ ქაოსს იწვევდა მასში. კიდევ უფრო ზევით გადაინაცვლა სანდროს თვალებმა და მკერდამდე შეხსნილ პერანგის ღილთან გაუშეშდა მზერა. სიგარეტი ჩააქრო და ევასკენ გადადგა ნაბიჯი, ყიფიანმა გაუაზრებლად გადადგა უკან ნაბიჯი, საწოლს წამოედო, თავი ვერ შეიკავა და მთელი სხეულით მის ზედაპირზე აკრული აღმოჩნდა, სანამ გონს მოეგო სანდრო უკვე მის ფეხებს შორის იყო მთელი სხეულით მოქცეული და ძლიერად აწვებოდა ქალის სხეულს.
- ასე რომ გამომეცხადე რისი იმედი გქონდა? - ფრთხილად აასრიალა არაბულმა მის ფეხზე ხელი და ქვედა ტუჩი ენით გაისველა.
- გამიშვი. - ხელის გულები მიაყრდნო მკერზე ევამ თუმცა ფეხებს შორის კიდევ უფრო ძლიერი მიწოლა იგრძნო და როგორც კი არაბულის მეგობრის სიმკვრივე აღიქვა ფართხალს თავი ანება.
- აქ რა გვაქვს? - პერანგის ღილს ჩაავლო სანდრომ ხელი, ზევით ასწია და ჩაიხედა. სწრაფი მოძრაობით შეხსნა ღილი რომელიც ხელს უშლიდა და მოშივლებულ მკერდზე ნაზად შემოატარა ყიფიანს თითები, ევამ თვალები დახუჭა და ძლივს გადააგორა ყელს მომდგარი ნერწყვი. - მხოლოდ ერთი სიტყვა ევა. - ენით შეეხო მის მკერდს სანდრო და ფეხებშორის კიდევ უფრო მეტად მიაწვა.
- გამიშვი. - დამარცვლა ევამ მაგრამ არ განძრეულა.
- რომ არ გაგიშვა? - ხელით მის ბიკინს სწვდა არაბული და აი მაშინ კი ზღვარს გასცდა ევას მოთმინების უნარი. სწრაფად წაავლო მაჯაზე ხელი და თვალებით შეევედრა რომ გაჩერებულიყო, სანდროს გაეღიმა, მის ბიკინს ხელი გაუშვა, მოშიშვლებულ მკერდზე ცხვირით შეეხო, და თავი მის გულზე მიასვენა. - გახსოვს პირველად როცა მარტო დავრჩით ზუსტად ასე იყო ყველაფერი თუმცა ბოლოს მაინც დამნებდი. - ამოიჩურჩულა არაბულმა და წრიულად შემოატარა მის მკერდს თითები.
- ჯანდაბა. - ღრმად ამოისუნთქა ყიფიანმა, კისერი უკან გადააგდო, ცრემლი რომელიც მოულოდნელად მოასკდა მის თვალებს ხელით შეიმშრალა და მასზე დამხობილ არაბულის თმებში ნაზად შეაცურა თითები.
- გახსოვს არა? - ქვემოდან ამოხედა სანდრომ.
- რა თქმა უნდა მახსოვს, მაგრამ. - სათქმელი ვეღარ დაასრულა ევამ რადგან არაბულის ბაგეებმა ხმა ყელშივე ჩაუხშო და ვნებიან კოცნაშიც აიყოლია.


6

ბევრი უაზრო ბოდიალის შემდეგ, როცა სრულიად გამოფხიზლდა და ამომავალი მზის სხივიც მოხვდა უძილობით ჩაწითლებულ თვალებს იქვე გაჩერდა სადაც იდგა, ჯერ კიდევ მძინარე ჰორიზონტს ზიზღით მოავლო მზერა, გულს ურევდა ქალაქი სადაც ცხოვრობდა და რას არ გაიღებდა იმისთვის რომ აქაურობას გასცლოდა, ბევრი არ უფიქრია, ტაქსი გააჩერა და ოფისის მისამართი უკარნახა, მყუდროდ მიიკუჭა უკანა სალონის სავარძელზე და გაყინული ხელების სრესას მოჰყვა. დანიშნულების ადგილზე სწრაფად აღმოჩნდა, თანხა გადაიხადა და ოფისში შევიდა. სკამზე მჯდომ მძინარე დაცვას ზიზღით გახედა, ლიფტისკენ დაიძრა და მეცამეტე სართულის ღილაკს მიაჭირა თითი, კაბინეტის კარი ღია დახვდა, ეჭვით აზიდა წარბები და სწრაფად შეიჭრა ოთახში. ნანახის გამო ადგილზე გახევდა და ენადაბორკილმა ძლივს გადააგორა ყელში გაჩხერილი ბურთი, საბუთებში ჩაფლულ გელა ყიფიანს არც კი შეუნიშნავს მისი შესვლა, წარბაზიდული, ეჭვით ათვალიერებდა მაგიდაზე გაშლილ ფურცლებს და განრისხება ერთიანად დაპატრონებოდა მის სახეს.
- გელა. - ჩურჩულით წარმოთქვა ვატომ და სკამისკენ დაიძრა. გელა ყიფიანმა ცხვირზე მორგებული სათვალე მოიხსნა, სავარძელში, რომელიც ვატოს ეკუთვნოდა ნახევარი ტანით ჩაეფლო და გამომცდელად შეათვალიერა მოუვლელი სიძე.
- რას გავხარ? - ზიზღით ახედა ისედაც გაფითრებულს და ისე რომ პასუხს არ დალოდებია საუბარი განაგრძო. - ბევრი უზუსტობა გაქვს? იცოდი? - საფუთები ხელში აიღო გელამ და გამომცდელად მიაშტერდა სიხარულიძეს თვალებში.
- აგიხსნი. - წამოზრდილ წვერზე ხელი ჩამოისვა ვატომ.
- შენს ცოლს როგორ აუხსნი მთელი მისი ქონება რომ წყალს გაატანე? - ასაკით დაძაბუნებულ გელა ყიფიანს სხეული დაეჭიმა. - საერთოდ რას გავხარ? ბოლოს როდის იბანავე? სად ჯანდაბაში დაეხეტები? ან შენი ცოლი სად არის და რატომ არ ხედავს ამ ყველაფერს?
- ევა ბაკურიანშია, წასვლამდე ვიკამათედ და ცოტა ხნით წავიდა.
- ეს ყველაფერი რას ნიშნავს ამიხსნი? - მაგიდის ზედაპირს ძლიერად დაჰკრა გელამ ხელი. - ჩემი შვილის ცხოვრება სავსეა უსახელო ნაბი/ვრებით, შენც ერთ-ერთი მათგანი გახდი? შვილივით გენდობოდი, ჩემი შვილის ბედნიერება განდე, მისი ქონება ჩაგაბარე და შენ რა გააკეთე? - უკვე ყვიროდა განრისხებული მოხუცი.
- ყველაფერს გამოვასწორებ.
- საკუთარი თავისთვის ვერ მიგიხედავს, შენ რა უნდა გამოასწორო?
- რამეს მოვიფიქრებ.
- ოჯახისთვის ვერ მიგიხედავს, ქალი რომელმაც სიყვარული მოგიძღვნა გაგექცა კომპანია როგორ უნდა მართო?! ძალიან ბევრმა დამირეკა ვატო, ძალიან ბევრი ადამიანი მოიმდურე, ზუსტად ის ადამიანები ვისთან ერთადაც მე წლები ვაშენე ეს ყველაფერი, შენ კი წყალს გაატანე და ახლა მოდიხარ, აქ ურცხვად ზიხარ, აქოთებული, ღრმერთმა იცის სად გაატარე წუხანდელი ღამე და მეუბნები რომ ყველაფერს გამოასწორებ, გალოთდი ხვდები? შენ მკურნალობა გჭირდება და იცოდე თუ ევას ტკივილს მიაყენებ ზუსტად მე ვიქნები ის კაცი ვინც ყელს გამოგჭრის. ახლა აქედან წადი, სახლში წადი ვატო, დაიბანე, გამოიძინე და ეცადე ევას გამო მაინც მოეგო გონს, არ მოგცემ ნებას ჩემს შვილს ცხოვრება ჯოჯოხეთად უქციო, საკმარისზე მეტად იტანჯა იმ არაკაცის გამო და არ მინდა მისმა ძმაკაცმაც იმედი გაუცრუოს.
- გელა მომისმინე. - სავარძლიდან წამოდგა ვატო თუმცა ყიფიანმა საუბარი არ დააცადა.
- თვალით აღარ დამენახო, კომპანიას თავად მივხედავ. - გაფითრებულ სიხარულიძეს მზერა მოსწყვიტა გელა ყიფიანმა და ისევ საბუთებს მიუბრუნდა, იდგა გახევებული სიხარულიძე ერთ ადგილზე მილურსმნულივით და ნაბიჯს ვერც წინ დგამდა და ვერც უკან. უცქერდა განრისხებულ ყიფიანს რომელიც გონებაში კომპანიის გადარჩენის საჭირო ყველა არსებულ ვარიანტს განიხილავდა. მიხვდა რომ აქ აღარაფერი დარჩენოდა, არც ყიფიანთან ბრძოლის ძალა და ნერვები შესწევდა, სწრაფად შებრუნდა და კაბინეტი რომელიც მას აღარ ეკუთვნოდა სინანულით დატოვა.
-----------------


საწოლის რბილ მატრას აკრულ ევა ყიფიანს მთელი სხეული სურვილით ეწვოდა, კოცნებს შორის ყრუდ ჩურჩულებდა და წარსულიდან დაბრუნებული მოჩვენებისგან გათავისუფლებას სუსტად მაგრამ მაინც ცდილობდა, არაბული აღარ უსმენდა მის მერყევ თხოვნებს და ვნებიანი კოცნით ცდილობდა ისედაც აღგზნებული ქალის გაგიჟებას, ნაზად წაეპოტინა მკვრივ მკერდზე თითებით, მტკივნეულად დაუსრისა მუჭში მოქცეული მკერდი, ენა წრიულად შემოატარა გამაგრებულ კერტზე და კბილებს შორის მოქცეულს მსუბუქად უკბინა. მთელი სხეულით ცახცახებდა ყიფიანი, გამშრალ ბაგეებს გაუაზრებლად კბენდა და თითებს არაბულის ყელზე მჭიდროდ ასრიალებდა, მასში დატრიალებული ვნების ქარცეცხლი წამიერად ტკივილმა ჩაანაცვლა, სურვილით აღგზენებულს გობებაში ისევ მისთვის პასუხგაუცემელი კითხვები ამოუტივტივდა, ცახცახი შეწყვიტა, სხეული მოადუნადა, მჭიდროდ მიაბჯინა არაბულს მკერდზე ორივე ხელის გული და უკან გაწევა აიძულა. სანდროც დამორჩილდა, თვალებში დაჟინებით დააკვირდა და როდესაც მასში წამის წინ აბობოქრებული სურვილის განეიტრალება შენიშნა ირონიულად ჩაეღიმა, სწრაფად მოშორდა ქალის სხეულს, საწოლზე დაგდებულ პერანგს დასწვდა და ევას ესროლა.
- ჩაიცვი. - უხმოდ აიღო ყიფიანმა მამაკაცის პერანგი და შიშველი სხეული მისი საშუალებით დაიფარა. - არ გშია? - როგორმე დაძაბული სიტუაციის განმუხტვას ეცადა არაბული.
- არა. - მოკლედ მოუჭრა ევამ. საწოლიდან წამოდგა, ფეხშიშველმა გაიარა საწოლიდან ფანჯრის რაფამდე არსებული მანძილი, ოდნავ ღიად დატოვებული ფანჯარა ბოლომდე შეხსნა, ხელებით რაფას დაეყრდნო, თვალები დახუჭა და ღრმად შეისუნთქა გარედან მომავალი გრილი ჰაერი, აღგზნებული სხეული მალე დაუცხრა, გულმაც ნორმალურ ფუნქციონირებას მიჰყო ხელი, იდგა თვალებდახუჭული ევა ყიფიანი და იმაზე ფიქრობდა რასაც ახლა აკეთებდა, სიამოვნებდა არაბულის სიახლოვე მაგრამ ამავდროულად კითხვები რომლებიც გონებას უწამლავდა ხასიათს უფუჭებდა, არაბულის დუმილი აცოფებდა, ვატო გაახსენდა, ძალიან უნდოდა ახლა ისიც აქ ყოფილიყო და გაეგო ის რაც ასე უფორიაქებდა ყიფიანს გონებას, რა მოხდა მაშინ? ეს კითხვა სტანჯავდა, ისე სტანჯავდა რომ წინ გახედვას ვერ ახერხებდა.
- გიყვარს შენი ქმარი? - ფიქრებიდან არაბულის ხმამ გამოაფხიზლა, ფრთხილად დააშორა ქუთუთოები ერთმანეთს, თავს გაღიმება აიძულა და სანდროსკენ მთელი ტანით შებრუნდა.
- რა უფრო გაინტერესებს? ის მიყვარს თუ არა ჩემი ქმარი თუ ის მიყვარხარ თუ არა შენ?
- და გიყვარვარ? - ცერა თითი მის ქვედა ტუჩზე გადაატარა არაბულმა და ქალის თმებში ჩაჰყო ცვირი.
- სანდრო არაბული ვისაც მე ვხდებოდი მიყვარს მაგრამ შენ არც კი გიცნობ. - სწრაფად დაუსხლტა ხელიდან არაბულს და მისთვის შედარებით არასაშიშ ადგილზე გადაინაცვლა.
- კარგი, ვხედავ დღეს ღამით შენთან საუბარს აზრი არ აქვს, ღამემშვიდობის. - სწრაფად დასწვდა არაბული ქურთუკს და კარისკენ დაიძრა.
- სად მიდიხარ?
- მირჩევნია ღამე სასტუმროს ბარის დახლთან ვისკით ხელში გავატარო ვიდრე აქ შენთან ერთად გამოკეტილმა და შენი უნდობლობით ნერვებდაგლეჯილმა. იცი მე და იმ შენს ბედოვლათ ქმარს შორის რა განსხვავებაა? ჩვენ შორის ერთ-ერთი ოქროა რომელსაც რიყის ქვად იყენებენ, მეორე - კალა, საგულდაგულოდ გაპრიალებული რომ მყიდველს ვერცხლად შეტენონ. რომელი რომელია თავად გაანალიზე, შენ ხომ ჭკვიანი გოგო ხარ. - სწრაფად მიახალა არაბულმა და ისე რომ პასუხს არ დაელოდა კარები ხმაურით გაიუხურა.
- რამდენიმე წამით უძრავად იდგა ყიფიანი ერთ ადგილზე, ბოლოს არაბულის საქციელისგან გაგიჟებულმა რამდენჯერმე შეაკურთხა ამ უკანასკნელს და დასაძინებლად დაწვა. დაძინება უჭირდა, ბორგავდა, შფოთავდა, სხეულზე ისევ არაბულის თითებს გრძნობდა, მისი ენის გემო ჯერ კიდევ შერჩენოდა და სიმწრით ყლაპავდა მომდგარ ნერწყვს, ყოველი მისი გახსენება სხეულში უცნაურ შეგრძნებებს უღვიძებდა, დიდხანს ეომა გონებაში გამეფებულ ვნებას და ბოლოს საკუთარ სურვილებთან ბრძოლით დაღლილს როგორც იქნა ჩაეძინა.
----------------------



- ჯანდაბა მოვდივარ. - ღრიალით გაემართა ლევან დანელია კარის გასაღებად რადგან გარეთ მდგომმა ისტერიული ბრახუნი ატეხა და მანამ არ გაჩერდა სანამ კარი არ გაუღეს, საერთოდ არ გაჰკვირვებია სასმლით გონებადაკარგული მეგობარი რომ შერჩა, ვატო სიხარულიძე ისე უგონო მდგომარეობაში იმყოფებოდა თვალსაც კი ვერ უსწორებდა კარში მდგომ გააფთრებულ დანელიას, რომელიც ქეჩოში სწვდა ახალმოსულს, სახლში შეათრია და სავარძელში ძლიერად ჩაახეთქა. - გულს მირევ სიხარულიძე. - წიხლი ჰკრა თვალებატრიალებულს და ასპირინის მოსატანად წავიდა. - დალიე. - ლამის უყვირა ისედაც გაოგნებულს და ისიც მორჩილად დაჰყვა მის ნებას, წამალი დალია, სახე დაჭიმა, სავარძელს მთელი ზურგით აეკრო და მასში ჩაფლულმა ღრმად ამოიოხრა.
- იმ ნაბი/ვარმა კომპანიიდან გამომაგდო, ჩემს სავარძელში ახლა თავად ზის, მე კი ისე მომისროლა როგორც ძველი უვარგისი სათამაშო.
- უვარგისი ხარ და სწორადაც მოიქცა, რა გეგონა? როდემდე ფიქრობდი შენი ჩასვრილის დამალვას? ის ნაბი/ვარი როგორც შენ უწოდებ შენი ცოლის მამაა, ერთადერთი ქალიშვილის ბედი შენისთამა უდღეურს ანდო, მთელი მისი ქონების მფლობელი გაგხადა და შენ მადლობა რითი გადაუხადე? კომპანია გაუპარტახე, შვილი გაუუბედურე. - ადრენალინი ახრჩობდა დანელიას და ხვდებოდა რომ უკან აღარ დაიხევდა. - ყველაფერს კარგავ შენი უდღეურობით. ყოველთვის სუსტთა ჩაგვრით იხვეჭდი სახელს და დიდებას, ლაჩარი იყავი და არასწორი ნაბიჯებით იღებდი იმას რაც გსურდა. სანდროსაც ასე მოექეცი, მეგობარი რომელიც შენს გამო ტყვიას მკერდით გადაეღობა ისე დაუფიქრებლად გაწირე თვალიც არ დაგიხამხამებია, მისი ცხოვრება გაანადგურე, ისევე როგორც ევასი, მასაც ტყუილებით აურიე თავგზა, შეუყვარდი იმ საბრალოს რადგან შენში მხსნელს და მეგობარს ხედავდა, შეუყვარდი მაგრამ სულ ტყუილად, წამითაც ვერ დააფასე ტყუილით მოვოპებული მისი სიყვარული, მამამის იმედი გაუცრუე. გული მერევა შენზე ვატო სიხარულიძე და უზომოდ მიხარია ახლა ამ მდგომარეობაში რომ გხედავ, განადგურებულს, ჩასვრილს, უმეგობროსა და უპატრონოს, რაც დათესე ზუსტად ის მოიმკე.
- შენ არ გაწირე შენი მეგობარი? - ჩუმად ამოთქვა სიხარულიძემ და ზიზღით ახედა მეგობარს.
- ჰო გავწირე და ამის გამო საკუთარი თავი მძულს, მაგრამ იცი რა? მე შემწევს უნარი გამოვასწორო ჩემი საქციელი და ყველაფრს გავაკეთებ ამისთვის, თუნდაც პატიების მისაღებად მუხლებზე ხოხვა დამჭირდეს მზად ვარ ჩემი დანაშაულის გამო პასუხი ვაგო.
- გამოდის ერთადერთი ადამიანი რომელიც შემომრჩა ისიც ზურგს მაქცევს? - თავი უკან გადააგდო სიხარულიძემ, თვალები დახუჭა და გაიღიმა, მშვიდი იყო, დანელიას ვერც ერთი სიტყვა ვერ ახერხებდა მის გაღიზიანებას და წყობიდან გამოყვანას, მშვიდად, ზიზღით აღვსილი ისმენდა მეგობრის მონოლოგს და გულში დასცინოდა კიდეც.
- არაბული ბაკურიანშია! - სწრაფად მოუჭრა დანელიამ და ვატოს რომელმაც როგორც იქნა ინება მისთვის თვალი გაესწორებინა მზერა მიაპყრო?
- რა თქვი? - დამარცვლა სიხარულიძემ.
- არაბული ბაკურიანშია და ცდილობს წარსულის სიყვარული დაიბრუნოს.
- შენი დედაც! - არამიწიერი ხმით იღრიალა სიხარულიძემ, სავარძლიდან წამოხტა, ლევანს პერანგში სწვდა და სახე ისე ახლოს მიუტანა რომ მისგან მომავალმა სუნთქვამ ცხვირი აუწვა.
- შენი ცოლი ახლა მასთან არის. - ირონიას ვერ იშორებდა დანელია სახიდან.
- მოგკლავ ნაგავო. - მთელი ძალით ჩაარტყა სიხარულიძემ თავი შუბლში, წაბარბაცებულს უკან მიჰყვა, იატაკზე დაგდებულს ზემოდან მოექცა და იქამდე ურტყა სახეში ძლიერად შეკრული მუჭები სანამ გონება დაკარგული დანელიას მოჩვარული სხეული არ შერჩა ხელში. მუშტების ქნევით დაღლილმა წამით მზერა მიაპყრო დანელიას დასისხლულ სახეს, მკერდზე ორივე ხელის გული მიაბჯინა და აჩქარებული სუნთქვის ღრმა ამოსუნთქვებით დარეგულირებას ეცადა. - ლევან. - დააჩერდა უგონოდ მყოფს და სახეზე ჩაავლო თითები. - ლევან! - უფრო ხმამაღლა ჩასძახა და რადგან ხმა არ გასცა იატაკზე დამხობილმა მეგობარმა, სწრაფად მოშორდა მის სხეულს, შიშით მოავლო სისხლიან იატაკს მზერა, აკანკალებულ ხელებს დახედა. - ჯანდაბა, ჯანდაბა. - მჭიდროდ მოიჭირა ორივე ხელი თავზე და ჩაიკეცა, სწრაფად მიეჭრა დანელიას სხეულს, კიდევ ერთხელ შეეხო მის სხეულს, კიდევ ერთხელ სცადა მისი გონს მოყვანა. მარჯვენა ხელის საჩვენებელი და შუა თითები თრთოლვით მიადო მფეთქავ არტერიაზე რომელიც არ ფუნქციონირებდა, შიშით შეხტა, იატაკზე უკან-უკან გაფორთხდა, ზურგით მიეყრდნო მაგიდის ფეხს. თავი სისხლიან ხელებში ჩარგო და შეეცადა როგორმე სიტუაცია სწორად შეეფასებინა. მტანჯველი სინელით დააშორა ერთმანეთს მჭიდროდ დაჭერილი ქუთუთოები, მშვიდად გააპარა იატაკზე გაშოლტილი დანელიასკენ მზერა, მუხლებს რომელმაც შიშისგან უმტყუნა ორივე ხელით დაეყრდნო და იატაკიდან ადგა, ერთხელ კიდევ შეამოწმა მეგობრის პულსი და როდესაც დარწმუნდა რომ არ ფეთქავდა უკანმოუხედავად დატოვა მისი ბინა.
------------------

გვიან ჩაძინებულს სახეზე ფანჯრიდან შემოსულმა ზამთრის ცივმა მაგრამ მკაფიო მზის სხივმა სახეზე ასახული სიმშვიდე დაურღვია, სწრაფად აიფარა თითები აბეზარი მზის სხივებისგან თავის დასაცავად, გვერდი იცვალა და კმაყოფილი მთელი ძალით ჩააფრინდა ბალიშს.
- დილმაშვიდობის. - მამაკაცის დაბალი ხმა გაჟღერდა ოთახში, ამას მოჰყვა ფარდის სწრაფი გადაწევის ხმა და ოთახში შემოჭრილი მზის სხივები ახლა მხოლოდ სახეს კი არა მთელ სხეულს უფარავდა, ცელქი ანარეკლები მშვიდად დახტოდნენ მის სხეულზე. ბრაზით შეკრა თითები და ბალიში სახეზე დაიმხო. - ადგომის დროა. - სწრაფად ააცალა არაბულმა ბალიში და ევაც იძულებული გახდა კონტაქტზე გასულიყო.
- რომელი საათია?
- შენი წასვლის და ჩემი ძილის დრო. - მოკლედ მოუჭრა სანდრომ და საწოლს მოშორდა, ეუცნაურა ყიფიანს მამაკაცის მსგავსი სიცივე თუმცა არ შეიმჩნია, საწოლიდან წამოდგა, კაბას ხელი დაავლო და სააბაზანოში შევიდა. გრილი წყილს მეშვეობით სწრაფად გამოფხიზლდა, ტანზე საკუთარი კაბა მოირგო, თმა მსუბუქად შეიკრა და ოთახში დაბრუნდა, არაბული უკვე საწოლში ჩაფლულიყო და ზედ არ უყურებდა სააბაზანოდან გამოსულ ყიფიანს. ინტერესით შეავლო მზერა ქალმა და კარისკენ დაიძრა. კართან წამით შეჩერდა, გული აუჩქარდა, მუხლებშიც უჩვეულო სისუსტე იგრძნო, გამბედაობა მოიკრიბა, არაბულისკენ მიმართა მზერა და ინტერესიანი თვალებით დააშტერდა მის უძილობით ჩაწითლულ გუგებს, რომლებიც კიდევ უფრო მკვეთრს აჩენდა არაბულის ცისფერს თვალებს. - რამე გინდა? - ცალყბად გაიღიმა არაბულმა და ხელები გადააჯვარედინა.
- რამე მოხდა?
- რატომ მეკითხები?
- მეჩვენება თუ წუხელ სხვანაირად იქცეოდი?
- არ გეჩვენება.
- და რამ განაპირობა შენი შეცვლა?
- რა გინდა ევა? - სწრაფად წამოხტა საწოლიდან და ისე რომ ევამ გააზრება ვერ მოასწრო კედლის ცუვ ზედაპირზე აღმოჩნდა აკრული, არაბულმა სწრაფად ჩაავლო სახეზე თითები, თავისკენ მიიზიდა და ზედ მის ტუჩებთან ჩურჩული განაგრძო. - თხუთმეტი წლის ბიჭი არ ვარ შენი ხასიათის შესაბამისი ბალადები დავუკრა, ან გინდა ჩემთან ან არა. - ოდნავ უკბინა ქალს ქვედა ტუჩზე და ისევ განაგრძო საუბარი. - მზად არ ხარ სიმართლის გასაგებად.
- ხელებს თუ არ მომაშორებ ვიყვირებ და მთელ სასტურმოს შევყრი. - სახეზე ალმური მოედო ევას, ამაოდ აფართხალდა მჭიდროდ შემოხვეულ ძლიერ მკლავებში და მსხვერპლისთვის მახასიათებელი ცრემლიც აკიაფთა მის დიდრონ მწვანე თვალებში.
- გგონია რამეს დაგიშავებ? - ზიზღით წარმოთქვა მამაკაცმა და კიდევ უფრო ახლოს მიიზიდა აფართხალებული ქალის სხეული, მისგან მომავალი სურნელი ღრმად შეისუნთქა და თვალებდახუჭულმა ოდნავ შეახო ყბის ძვალზე ტუჩები.
- თავს რატომ არ მანებებ? - დანებება ჩანდა ქალის ხმაში.
- ძნელი მისახვედრია? - უკვე მაცდურად ეხებოდა მამაკაცის თითები მის წელს.
- ვინმე დაგვინახავს.
- რატომ არ გკიდია, რატომ ეწინააღმდეგები სურვილებს? მე ხომ ვხედავ რომ გინდივარ. - ღიმილით ჩასჩურჩულა მამაკაცმა და მისი ტუჩებისკენ მიზანმიმართულად დაიხარა.
- ცდები. - მტკიცე იყო ევას ხმა.
- ვცდები? - ყრუდ ამოთქვა და ცერა თითი ოდნავ შეახო მის ათრთოლებულ ბაგეებს.
- ხო სანდრო ცდები, მგონია Déjà vu მაქვს, არ მგონია ასეა, ეს უკვე მოხდა, მე უკვე გენდე, შენთან ერთად ვიფრინე ვნების დაუოკებელ ღრუბლებში, ბოლოს შენ წახვედი, ყოველგვარი ახსნის გარეშე წახვედი, ახლა მოდიხარ, მეცხადები ისე თითქოს არც არაფერი შეცვლილიყოს, თითქოს ამდენი წელი უჩემოდ არ გაგეტარებინოს, თითქოს ქვეყნის დასალიერში გადახვეწილი ყოველ წამს ჩემზე ფიქრში აღამებდი. ვეღარ მომატყუებ სანდრო.
- არ გატყუებ. - სიმწრით მომუშტა ხელები და ქალს კიდევ უფრო ძლიერად აეკრო სხეულზე.
- გამატარე.
- არა ევა.
- შენს ფიქრებში რაც გინდა აკეთე სანდრო მე შენი არასდროს აღარ ვიქნები. - ამოიჩურჩულა ევამ მის ტუჩებთან, მოზაზღვავებული ემოცია არაჩვეულებრივად შენიღბა და მწავნე თვალებით მზერა მიაპყრო მის სხეულს მოხვეულ განრისხებულ მამაკაცს.
- წადი. - სწრაფად მოშორდა მის სხეულს სანდრო და ზურგი აქცია. - წადი! - იღრიალა და თავზე ხელები შემოიწყო. – Déjà vu არა? გაეთრიე აქედან! შენი დანახვაც არ მინდა, იცი შენ ვინ ხარ? ერთი კარიერას აყოლილი, მდიდარი ნაბიჭ/ვრის გარყვნილი ცოლი. მიდი მასთან გაიქეცი, მოუყევი როგორ დაგდევს წარსულის მოჩვენება და მოსვენებას არ გაძლევს, მიდი რაღას ელოდები? მომიქსიოს თავისი ერთგული ქოფაკები, თუ ისევ შერჩა ირგვლივ ერთგული ფინიები. იქნებ მაშინ მაიმც დაიმშვდო სული.
- შენ ავად ხარ. - ცრემლით გაჟღენთილი ხმით ამოიჩურჩულა ევამ და სწრაფად გაეცალა იქაურობას.
- შენი დედაც ევა. - მაგიდაზე დადგმულ ჭიქას დასწვდა სანდრო და მთელი ძალით შეახეთქა კედელს, არეული სუნთქვა გონებას უწამლავდა, აჩქარებული გულის გამო საკუთარ თავზე ბრაზი მოსდიოდა. – «Déjà vu”. - ზიზღით ამოიჩურჩულა, სიგარეტის კოლოფიდან სწრაფად ამოიღო ერთი ღერი, მოუკიდა ღრმად მოქაჩა და შედარებით დამშვიდდა, ცარიელ ოთახს მოავლო მზერა, თითქოს გონებაში დატრიალებულ ქაოსში რაღაცამ ავისმომასწავებლად დაიწრიპინა, სიგარეტი სწრაფად ჩააქრო, ქურთუკს ხელი დაავლო და გარეთ გაიჭრა.



7


უკანმოუხედავად გარბოდა ევა ყიფიანი, რამდენჯერმე ისტერიულად დააწვა ლიფტის ღილაკს, ტირილისთვის გამზადებული ტუჩები უთრთოდა და თავს ძალას ატანტა რომ ცრემლებად არ დაღვრილიყო.
- წყეული ლიფტი. - ბრაზმორეულმა წამოიყვირა, სწრაფად მოშორდა იქაურობას და კიბეზე ფეხით ჩაირბინა, მამაკაცის ფეხის სმა ესმოდა ზურგს უკან, იცოდა არაბული მოსდევდა და უკვე გულამოვარდნილს მისგან დასხლტომის იმედი გადაეწურა.
- ევა. - დაიყვირა არაბულმა, რამდენიმე კიბის გამოტოვებით გადახტა, ქალს მაჯაში ხელი ჩაავლო და წინააღმდეგობის მიუხედავად გულში ჩაიკრა.
- გამიშვი. - აწრიალდა მის მკლავებში გამომწყვდეული ევა.
- გაგიშვებ მაგრამ დამშვიდდი. - მისი სახე ხელებში მოიქცია სანდრომ და მზერა მის მწვანე თვალებს მიაპყრო. - წლების წინ ახალგაზრდა ბიჭი შემომაკვდა. ამიტომ მიგატოვე. ციხეში ჩაჯდომის შემეშინდა. - ამოიჩურჩულა არაბულმა მის ტუჩებთან და საკუთარი გულის ცემის გარდა არაფერი აღარ ესმოდა, უცქერდა დაზაფრულ მწვანე თვალებს და გული კიდევ უფრო ძლიერად ქაჩავდა სისხლძარღვებს. - შემომაკვდა მაგრამ ჩემი ბრალი არ იყო. - დაამატა ჩურჩულით, ქალის სახიდან კეფაზე შეაცურა თითები და შუბლით მის შუბლს დაეყრდნო. მძიმედ სუნთქავდა არაბული, მძიმედ და ხარბად, ევა ისევ თრთოდა, ცრემლები მისგან დაუკითხავად სდიოდა თუმცა აღარ ეწინააღმდეგებოდა. - აქ ამაზე სალაპარაკო ადგილი არ არის პატარავ, ისედაც ცეცხლს ვეთამაშები, ნომერში დავბრუნდეთ ყველაფერს მოგიყვები.
- გამიშვი. - სუსტი მაგრამ მტკიცე ხმა აღმოხდა ყიფიანს და გასათავისუფლებლად გაიბრძოლა, არ სურდა არაბულს მის ნებას დაჰყოლოდა თუმცა მიხვდა ახლა ომს აზრი არ ჰქონდა და ხელები გაუშვა ევას სხეულს, ქალმა ერთი ნაბიჯით დაიხია უკან, მზერა მიაპყრო არაბულის თვალებს, დაძაბულ მამაკაცს ყბის ძვლები ისე დასჭიმვოდა რომ ყოველი კაპილარი შესამჩნევზე მეტად ამოსჯდომოდა მაღალ შუბლზე, არაბულმა მოქნეუილი ხელის დანახვის გამო თვალები დახუჭა თუმცა ადგილიდან არ დაძრულა, არც ევას ხელის დაჭერას ეცადა, უფლება მისცა მისი თითები სწრაფად და მტკივნეულად შეერთებოდა სახეს რომელიც ასე ეწვოდა. ტკივილის კვალი ირონიულმა ღიმილმა ჩაანაცვლა მის სახეზე, ღიმილი უფრო ფართე სიცილში გადაეზარდა ბოლოს კი ზურგი აქცია მის წინ მდგომ გახევებულ ქალს, სწრაფად აირბინა კიბის საფეხურები, ნომრის კარი ხმაურით მიიხურა, ოთახში შესული პირქვე დაემხო საწოლზე, ღიმილი მალე გაქრა მისი სახიდან, ბალიში თავზე ჩამოიფხატა და პირველად ამდენი წლის შემდეგ უზომოდ მშვიდს და დაცლილს ღრმად ჩაეძინა.
---------------------
ფეხარეული მიბარბაცდა საკუთარ ნომრამდე, ფრთხილად დააკაკუნა და შემდეგმა ნაბიჯმაც არ დააყოვნა, კარი ფართოთ გაიღო და წინა ღამის შედეგად გაბრწყინებულმა სალიმ თეთრი კბილები სიანცით შეანათა მეგობარს, ღიმილი სახეზე შეეყინა როდესაც ცრემლებით თვალებჩაწითლებულს მოჰკრა თვალი. მაჯაში უთქმელად ჩაავლო ხელი, სწრაფად დახურა კარი, ევა სავარძელში მოწყვეტით ჩაეშვა, სახე ხელებში ჩარგო და ხმით ატირდა, მის წინ ჩამუხლული სალი თვალს არ წყვეტდა მეგობრის მხრების ცახცახს, ცოტა ხანს ჩუმად ყოფნა ამჯობინა, მასზე უკეთ ხომ არავინ იცოდა ყიფიანის ხასიათი, იცოდა სანამ გულს არ მოიოხებდა ტირილით მისგან ერთ სიტყვასაც ვერ გაიგებდა, ამიტომაც გულგახეთქილი ელოდა მეგობრის დამშვიდებას რათა ერთმანეთის მიყოლებით მიეყარა მისთვის კითხვები რომლებმაც გონება აუწვა. ყიფიანმა რამდენიმე წუთი იტირა ხელებში სახეჩარგულმა, ბოლოს თითები მოიშორა ჩაწითლებული თვალებიდან, ღრმად ამოისუნთქა და მომლოდინე მეგობარს მზერა მიაპყრო. სალი ისევ ჩუმად იჯდა მის წინ მუხლებზე და თვალებში შესციცინებდა მეგობარს.
- მომაწევინე. - ჩუმად ამოთქვა ევამ.
- შვიდი წლის წინ გადააგდე მოწევა.
- მომაწევინე. - გაიმეორა ყიფიანმა და სავარძელს მიეყრდნო.
- ჯანდაბა ვიცი რომ ინანებ ამას. - სიგარეტის კოლოფიდან ერთი ღერი ამოაძვრინა და მეგობარს გაუწოდა, თითებს შორის მოქცეულ სიგარეტზე გაუშტერდა ევას თვალები, ტუჩებსშორის მოიქცია მალბოროს მსხვილი ღერი და კბილებით ოდნავ აათამაშა, მერე უკან გამოიღო და ისევ სალის გაუწოდა.
- გადავიფიქრე. - სწრაფად წამოდგა და ოთახში გაიარ გამოიარა.
- ცოტაც და გული გამისკდება ევა. - დაიჩივლა სალიმ და თავად მოუკიდა სიგარეტს, ღრმად მოქაჩა და თავს დამშვიდება აიძულა.
- წუხელ ღამე არაბულთან ერთად გავატარე. - მოკლედ მოუჭრა მეგობარს და საწოლზე დაემხო.
- რა? - ლამის დაიხრჩო სალი მოულოდნელი ინფორმაციის გამო და ხველებით რომ არ დამხრჩვალიყო სწრაფად მოსვა მაგიდაზე დადგმული ჭიქიდან წყალი, ცოტა სული მოითქვა თუ არა საწოლზე ევას გვერდით დაჯდა და სახეზე ჩამოშლილი თმა ყურზე გადაუწია.
- პირდაპირი მნიშვნელობით ნუ გაიგებ. ღამე მასთამ გავატარეში ვგულისხმობ რომ მის ნომერში გავატარე.
- არაბული საიდან გაჩნდა აქ? - ძლივს მოაბრუნა ენა პირში სალი ქავთარაძემ.
- დაბრუნდა. - საწოლს ზურგით აეკრო ყიფიანი და საკუთარ თმებს დაუწყო წვალება. - ათი წლის შემდეგ დაბრუნდა და ისე იქცევა თითქოს არც არაფერი მომხდარა.
- და რატომ წავიდა?
- მითხრა რომ ვიღაც შემოაკვდა, ისიც მითხრა რომ ამაში ვატოა გარეული, აღარ ვიცი რა უნდა მჯეროდეს მის სიტყვებში, არ ვიცნობ გესმის? არ ვენდობი, არც კი ვიცი გულში და გონებაში რა უდევს. ვატოს ისეთი სიძულვილით იხსენებს, არც დანელიას მიმართ არის კეთილგანწყობილი, არადა ხომ გახსოვს როგორი განუყრელები იყვენენ. ჩემგან სიყვარულს ითხოვს, რა უფლებით სალი? ვინ არის სანდრო არაბული რომ ამდენი წლის შემდეგ დაბრუნდა და გადაწყვიტა ჩემი ისედაც აწეწილი ცხოვრება კიდევ უფრო მეტად აწეწოს?!
- აღგზნებული მეჩვენები ევა.
- არა უბრალოდ გამწარებული ვარ, უტიფარია, მოძალადე, წამს არ უშვებს ხელიდან რომ მაკოცოს, მეიაზვება, მაგიჟებს, ჭკუიდან მშლის. ერთი დღეა რაც დაბრუნდა ჩემს ცხოვრებაში და უკვე იმაზე მეტი დამსტყუა ვიდრე იმსახურებს, საერთოდ არაფერს იმსახურებს ჩემგან, მე კი ისე მაბნევს მისი სიახლოვე, ისე აღმაგზნებს მისი შეხება რომ რამდენჯერმე ძლივს შევიკავე თავი იქვე არ დავნებებოდი სადაც ვიდექით. - გულწრფელად ამოთქვა ყიფიანმა და ტუჩზე სიმწრისგან იკბინა.
- რა უფრო გადარდებს? ის რომ მის მიმართ ისევ გაქვს გრძნობები თუ ის რომ მიგატოვა და ახლა დაბრუნდა.
- ის რომ სიმართლე მინდა ვიცოდე, თუ მართლა ვიღაც შემოაკვდა და ამბობს რომ ამაში სიხარულიძის ხელი ურევია გამოდის ამდენი წელი ტყუილში მიცხოვრია.
- რას აპირებ?
- წარმოდგენა არ მაქვს. - ის იყო საწოლს მისვენებულმა ყიფიანმა თვალები დახუჭა მისი ტელეფონი რომ აწკრიალდა. ეკრანს დახედა, სენსორს სწრაფად აუსვა თითი და ყურმილი ყურთან მიიტანა.
- როგორ ხარ მამა. - მოჩვენებითი მხიარულებით გაუბა მამას საუბარი. საუბარს მორჩა თუ არა ისევ სალის მიაპყრო მზერა.
- რა ფერი გაქვს?
- თბილისში უნდა დავბრუნდეთ.
- რა მოხდა?
- დანელია საავადმყოფოში წევს, ისეთი ნაცემია გონს ვერ მოდის, ვიღაცას დაურეკავს სასწრაფოში და მისი ბინის მისამართი უკარნახებია, მისულ სასწრაფოს მომაკვდავი დანელია შერჩენიათ ხელში, გადარჩა მაგრამ უგონოდ არის.
- ჯანდაბა. - ქვედა ტუჩზე იკბინა ქავთარაძემ მეგობრის ამბის გამო და სწრაფად წამოიჭრა საწოლიდან. ჩემოდანს ეცა და ტანსაცმლის ჩაყრას მიჰყო ხელი. - ევა. - გაფითრებულ მეგობარს მიუბრუნდა და მკლავზე შეეხო. ამ უკანასკნელმა ორაზროვანი თვალები შეანათა მეგობარს. - რა გჭირს?
- არაბული მათ ვეღარ იტანს.
- გეყოფა, ახლა სტრესის ქვეშ ხარ, წარმოსახვითი ამბების შეთხვზას თავი დაანებე და ჩალაგებაში მომეხმარე.
- თუ ერთხელ უკვე მოკლა სანდრომ ვიღაც.
- ჯანდაბა შენ ხომ ღამე მასთან გაატარე ევა?
- მის ნომერში, ის აქ არ იყო, დილით დაბრუნდა. - ტუჩებზე ხელის გული აიფარა და ეცადა მასში გაჩაღებული გმინვა გარეთ არ გამოეშვა.
- მისმინე ახლა შენი გონება საღად ვერ აზროვნებს, ახლა ყველაფერს აკეთებ რომ სანდროს მიმართ ბოროტი ეჭვებით განისმჭვალო, ჯანდაბა ამას შენ კი არა შენი ქვეცნობიერი აკეთებს, საკუთარი სისუსტის მსხვერპლი ნუ გახდები. გონებას მოუხმე ევა. - მკლავებში სწვდა ქავთარაძე მეგობარს და რყევა დაუწყო.
- ვის უნდა ჩაედინა? - ამოიჩურჩულა შეშინებულმა ყიფიანმა.
- ვინც არ ყნდა ყოფილიყო არაბული ვერ იქნებოდა.
- ასეთი დარწმუნებული რატომ ხარ? - ეჭვით აზიდა ყიფიანმა წარბები.
- არამგონია ღამით ბაკურიანიდან წასულიყო თბილისში, სასიკვდილოდ ეცემა დანელია და შემდეგ ისევ აქ დაბრუნებულიყო. ასე რომ ახლა ადექი, ჩავალაგოთ და წავიდეთ.
- კარგი. - მის ნებას დაჰყვა ოდნავ დამშვიდებული ყიფიანი და ჩალაგება დაიწყო, მის გონებაში ისევ გაურკვეველი ცეცხლი გიზგიზებდა, ისევ გაურკვეველი ემოციები ენაცვლებდნენ ერთი-მეორეს, ისევ ეჭვები უღრღნიდა ისედაც აღგზნებულ გონებას, შიში დაუკითხავად შეძვრა მის სხეულში და ისე მჭიდროდ შემოხვია მის სხეულს ხელები რომ ყიფიანს უკვე სუნთქვა უჭირდა.
-------------------

ავტომობილი სახლის შესასვლელთან ხმაურით დაამუხრუჭა, სწრაფად მიხურა რენჯროვერის კარი ზურგს უკან, სირბილით გაირბინა ლამაზად მოვლილი ეზო, კარს გასაღები მოარგო მაგრამ ვერ გადაატრიალა, გული ძლიერად აუჩქარდა, ეგონა ვატო სახლში არ იქნებოდა, უკან გაბრუნება გადაწყვიტა, ის იყო კარს მოშორდა შემოსასვლელი რომ გაიღო და ზღურბლზე თეთრ პერანგში გამოწყობილი, წვერგაპარსული, ფხიზელმდგომარეობაში მყოფი სიხარულიძე ფართო ღიმილით გამოჩდა.
- შენ რა ფხიზელი ხარ? - უნდობლად ახედა ევამ ქმარს და უკან დაიხია.
- შენ ხომ ეს გინდოდა პატარავ. - სწრაფად მოსწყდა სიხარულიძე ადგილს, ცოლს ძლიერად შემოაჭდო მკვრივ უკანალზე გაშლილი ხელის გულები, სხეულზე აეკრო და ვნებით დააცხრა ტუჩებზე.
- გეყოფა. - ხელის კვრით მოიშორა ევამ აბეზარი ქმარი, გვერდი აუარა და სახლში შევიდა, ღიმილმორეულ სიხარულიძეს ნაბი/ვრული მზერა არ შორდებოდა სახიდან და კბილების ჭრიალით გააყოლა მიმავალ ცოლს თვალი. ხელები ძლიერად შეკრა, კისერი შეათამაშა, სახლში შევიდა და კარი ხმაურით დაკეტა. - იქნებ ჩამოიღო. - შეუღრინა გაღიზიანებულმა ყიფიანმა, მაღალყელიანი ჩექმა გაიხადა, შიშველი ფეხებით გადაჭრა მისაღები და სავარძელში მოწყვეტით ჩაეფლო. - მეგონა საავადმყოფოში იქნებოდი.
- უგონოდ მყოფს ვერაფერს ვუშველი. - მოჩვენებითი სევდით ამოთქვა სიხარულიძემ. ბარიდან სასმელი გამოიღო შეავსო და ცოლს გაუწოდა, ეჭვით სავსე თვალები მიაპყრო მის ხელში ათამაშებულ სასმლის ჭიქას ყიფიანმა, ჭიქიდან მზერა მის სახეზე გადაიატანა, უცნაურად მხიარული და კმაყოფილი ეჩვენა და ამის გამო ტანში უსიამოვნოდ გასცრა, ხელიდან სასმლის ჭიქა აართვა და რამდენიმე ყლუპი მოსვა.
- ხელზე რა მოგივიდა?
- ისეთი არაფერი. - თავი უხერხულად მოიფხანა სიხარულიძემ და სავარძელში ცოლის გვერიდით მოთავსდა, მზერა მის ფეხზე შეაჩერა და უფრო ზევით აუყვა, გრძნობდა ყიფიანი ქმრის დაჟინებულ მზერასა და სურვილს და მთელი სხეული მოსალოდნელი საფრთხის შეგრძნების გამო დაეძაბა, ურცხვად აშიშვლებდა თვალებით სიხარულიძე დაბნეულ ქალს, კისრის მალები რამდენჯერმე გაატკაცუნა, სასმლის ჭიქა დაუკითხავად აართვა ხელიდან და მისკენ შებრუნებულს მზერა მიაპყრო.
- ვატო.
- არაფერი თქვა. - ცერა თითი მის ქვედა ტუჩს აუსვა სიხარულიძემ, მონატრებული ბაგეების სიახლოვის გამო ფეხის თითებშიც კი ჟრჟოლვამ დაუარა, თვალები წამით დახუჭა და შემდეგ ევას მკერდს მიაპყრო რომელიც ქალის ემოციურ მდგომარეობას დაუფარავად ყიდდა. - ჯანდაბა ევა მენატრები. - მოწყვეტით აკოცა ცოლს ტუჩებში და მის თმებში ჩაკარგული საკუთარი თითების აღქმით სხეული ერთიანად დაეჭიმა, მომთხოვნი იყო, სწრაფად ასრიალებდა ენას ყიფიანის ბაგეებს შორის, უძრავად მჯდომ ევას სხეულს სწრაფად ჩაავლო ხელები და მუხლებზე დაისვა, მთელი სხეულით ეკვროდა და სწრაფად და ვნებით უკოცნიდა ბაგეებს. ემოციებგაყინულ ყიფიანს მთელი სხეული წაერთვა ქმრის სიახლოვის გამო, როგორ სურდა გულის ის ძლიერი რითმი ეგრძნო რასაც ადრე გრძნობდა მის მიმართ, ფიქრებმა წაიღო ყიფიანის გონება სიხარულიძე კი უფრო ვნებით ეტანებოდა ცოლის სავსე ბაგეებსა და მკერდს. სწრაფად ჩახსნა ზურგს უკან შეკრული კაბა და მოშიშვლებულ მკერდზე წაეტანა მტკივნეულად მაგრამ სასიამოვნოთ. ცოლის თითები იგრძნო თმებში და მისი კვნესა მოედო სმენას, ღიმილი ათამაშდა სიხარულიძის სახეზე, ისე რომ ცოლისთვის ხელი არ გაუშვია სავარძლიდან წამოდგა, რამდენიმე ნაბიჯი გადადგა და მაგიდაზე შემომჯდარი ცოლის გაშლილ ფეხებს შორის მოქცეულმა ახლა ლავიწები დაუკოცნა უკვე აღგზნებულ ქალს. ქალის თითები იგრძნო ქამარზე და საკუთარ გამარჯვებაში დარწმუნებულმა ნაზი ალერსი უხეში მოფერებით შეცვალა, თვალებდახუჭული ყიფიანის სხეული და გონება ერთმანეთის საწინააღმდეგოდ განეწყვნენ, სხეული უფრო მეტის მიღებას სთხოვდა ყიფიანს, გონებაში გაჩენილი განგაშის ღილაკი კი ავისმომასწავებლად წრიპინებდა არაბულის გვარს.
- ჯანდაბა ის შენი ქმარია, ეს ღალატი არ არის. - აღგზნებული სხეული გამოექომოგა მის გახშირებულ სუნთქვას.
- შენ მასთან არ გინდა. - მეორე მხრიდან ერთვება გონება.
- მხოლოდ ერთხელ, ამით არაფერი დაშავდება. შენ ხომ ახლა ძალიან გინდა მასთან სექსი.
- მასთან სექსი კი არა უბრალოდ სექსი გინდა და მნიშვნელობა არ აქვს ახლა ფეხებს ვის გაუშლი მთავარია შენში გაჩენილი ცეცხლი ვინმემ ჩააქროს, გონს მოდი ევა. - არ ცხრებოდა გონება.
- გაჩერდი. - ამოიჩურჩულა ევამ და მისი სხეულის დაუფლებით გაოფლილ სიხარულიძეს გაშლილი ხელის გულებით მიეყრდნო გულზე. - ვატო გაჩერდი. არ მინდა გაჩერდი-მეთქი. - იყვირა ბოლოს. სწრაფად გასხლტა აღგზნებული კაცის მკლავებისგან, მაგიდიდან ჩამოხტა, კაბა შეიკრა და ზედა სართულზე ამავალი კიბისკენ დაიძრა თმებში რომ წაავლო სიხარულიძემ მოულოდნელად ხელი, ძლიერად დაქაჩა თავისკენ, გულით მის ზურგს აეკრო, ერთი ხელით მის თმებს იყო ჩაფრენილი და ამის გამო ევა მისგამ გათავისუფლებას ვერ ახერხებდა, მეორე ხელი სწრაფად შეუცურა კაბის ქვეშ, უხეშად ჩახია მისი ბიკინი და ძლიერად მოუჭირა სა/ოზე ხელი. - ვატო! - მთელი ხმით იყვირა ყიფიანმა თუმცა მიხვდა ბრძოლას აზრი აღარ ჰქონდა. მტკივნეულად სრესდა სიხარულიძე ცოლის ვაგი/ას, კბილები ყურზე ჩაავლო და მის ყელთან დაიწყო მძიმე სუნთქვა. - ვატო ახლა თუ ჩემზე იძალადებ ამას ხომ იცი რომ ინანებ. - მის მაჯას ორივე ხელით დაეყრდნო ევა და ცდილობდა როგორმე მოეშორებინა მასზე მოძალადე ქმარი მაგრამ აღგზნებული სიხარულიძის გონებას ბინდი ჰქონდა გადაკრული და ვერაფერს გრძნობდა გარდა ცოლის გა/იმვის დაუკობელი სურვილისა.
- ჯანდაბა გამიშვი, მტკივა. - უკვე ტირილზე გადავიდა ყიფიანი. - ვატოს კი თითქოს მართლა ბინდი გადაეკრა, გონებაში ჩასახლებულ ეშმაკს ვერაფრით ვეღარ ეწინააღმდეგებოდა, ღრმად და ძლიერად ატრიალებდა ცოლის ვაგი/აში თითებს.
- მითხარი რომ გიყვარვარ. - ჩასჩურჩულა ყურში.
- ჯანდაბა მეზიზღები ვატო სიხარულიძე, მეზიზღები და ახლავე თუ არ მომაშორებ შენს ბინძურ ხელებს გპრიდები რომ უკანასკნელი რასაც შენი თვალები დაინახავს შენივე გამოშიგნული სხეული იქნება.
- რა კარგად გამაცინე. - სწრაფად უშვა სიხარულიძემ ცოლს ხელი, და სავარძლისკენ ისე გაბრუნდა თითქოს წამის წინ ის კი არა მეზობლის კაცი ძალადობდა მის ცოლზე. ყიფიანი კიბის საფეხურზე ჩამოჯდა და შეეცადა როგორმე დაემშვიდებინა საკუთარი თავი. მძიმედ სუნთქავდა, ცრემლებს ხელის გულებით იწმენდდა და შეშინებულს მხოლოდ ის სურდა რომ რაც შეიძლება სწრაფად მიერბინა კართან, გარეთ გასულიყო და იქაურობას გასცლოდა. - კარგი გეყოფა ევა ტირილი, არც მიფიქრია შენი გაუპა/ირება. მეგონა ჩემთან ყოფნა გინდოდა თუმცა როგორც ვხედავ დასანახად ვერ მიტან.
- გულს მირევს შენი სახე. - ისე ამოთქვა მისთვის არც შეუხედავს.
- არაბულმა უკვე გაგ/იმა? - ზიზღით მიახალა ცოლს, სასმელი დაისხა და რამდენიმე ჭიქა ერთი მეორის მიყოლებით გამოცალა. - ჯანდაბა მე კი ვცდილობდი შენს გამო არ დამელია. - ახარხარდა სიხარულიძე. ცოლს მაჯაში ხელი ჩაავლო და ძლიერად დაახეთქა სავარძელზე. - მიდი მოყევი.
- ბოდავ.
- არ ვბოდავ. მოყევი როგორი იყო მასთან, არ უარყო ვიცი რომ იქ ეგდო და ნახე, ვიცი რომ მასთამ იწექი.
- ვნახე ხო ვნახე! - დაიყვირა ევამ. - მაგრამ თუ ეს სულს დაგიმშვიდებს მასთამ არ ვწოლილვარ.
- თვალებში მიყურებ და მატყუებ. - მისი სახე მუჭში მოიქცია სუხარულიძემ.
- რა მოხდა წარსულში ვატო? - მოულოდნელად შეცვალა ევამ კითხვა და ვატოც თითქოს გონს მოეგო, სწრაფად მოშორდა ცოლის სხეულს, კარგად დააკვირდა მის წინ მდგომ ქალს და ისეთი შეგრძნება ჰქონდა თითქოს კითხვა კი არ დაუსვა არამედ მკერდი მისმა თითებმა გაუნგრია, გულზე ძლიერად მოუჭირა და სისხლისგან წურავდა, მუხლებზე დაეცა და ევას მუხლებს შემოხვია ხელები.
- მიყვარხარ ევა.
- ეს სიტყვა უკვე გაუფასურებულია ვატო. - სავარძლიდან წამოდგა, ქმარს გვერდი აუარა, ზედა სართულზე აირბინა, საძინებელში შესულმა საიმედოდ ჩაკეტა კარი და იქვე ჩაკეცილი მწარეთ ატირდა. დიდხანს იჯდა კართან ოთხად მოხრილი, საკუთარ მუზლებზე ჰქონდა ხელები შემოხვეული და ნიკაპით მუხილს თავებს დაყრდნობილს მტანჯველი ფიქრები უკარგავდა მოსვენაბას, ვერაფრით ივიწყებდა მასზე მოძალადე სიხარულიძის მძიმე სუნთქვას.
-ევა. - კარზე ფრთხილმა დაკაკუნებამ რეალობაში დააბრუნდა, შეშინებული წამოხტა ფეხზე და კარს მოშორდა, ხმას ვერ იღებდა, მხოლოდ აჩქარებული გულის ძლეირი ფეთქვა ესმოდა, ყურები დაეგუბა მოწოლილი სისხლის გამო და გაოფლილი ხელის გულები ძლიერად შეკრა. - ევა საყვარელო, ჩემო პატარავ, გამიღე კარი, ვილაპარაკოთ.
- ვატო გადი აქედან.
- გაარე ეს წყეული კარი, ბავშვები ხომ არ ვართ? არაფერს დაგიშავებ უბრალოდ შემომიშვი, ხომ გინდა გაიგო რატომ გაიქცა ლაჩარი არაბული წლების წინ საქართველოდან.
- მთვრალი ხარ. - გული კიდევ უფრო აუჩქარდა ევას, ტელეფონის ძებნა დაიწყო თუმცა ახლაღა გაახსენდა რომ სიჩქარეში ქვემოთ დატოვა.
- არაფერს დაგიშავებ გამიღე კარი. - ძლიერად დაჰკრა კარს ხელის გული სიხარულიძემ. - გამიღე-მეთქი ეს წყეული კარი. - უკვე წიხლებით შედგა საძინებლის კარს. - ჯანდაბა, ვის დაურეკე? - აყვირდა სიხარულიძე კარზე დარეკილი ზარის გამო.
- არავის, გაუბედავად ამოთქვა ევამ
- აქ იყავი. - კიბეებზე ჩარბენის ხმა გაიგო ევამ. სწრაფად გამოიცვალა ნახევრად დახეული კაბა. შარვალი და სპორტილი ზედა მოირგო, საძინებლის კარი გააღო და სწრაფად დაიძრა კიბისკენ. რამდენიმე საფეხური გაიარა თუ არა ღია კართან მდგომ ორ თეთრ უნიფორმაში გამოწყობილ პოლიციელს მოჰკრა თვალი. სწრაფად ჩაირბინა დარჩენილი საფეხურები და როგორც იქნა ერთ-ერთმა მათქგანმა შენიშნა რომ სახლში მამაკაცის გარდა კიდევ იყო ვიღაც.
- თქვენ ხომ თქვით რომ სახლში მარტო ხართ?! - ეჭვით ახედა ერთ-ერთმა მათგანმა სიხარულიძეს და შემდეგ მზერა მათთან მისულ ყიფიანზე გადაიატანა.
- კარგად ხართ? - ჩაწითლებული თვალების გამო ეჭვები გაეღვიძა პოლიციელს.
- ჩემი მეგობარი ცემეს, ემოციური ადამიანი ვარ. - იცრუა ევამ.
- სწორედ ამ საკითხთან დაკავშირებით მოვედით.
- გისმენთ.
- დაზარალებული ლევან დანელიას მეზობელმა ჩვენება მოგვცა.
- რა ჩვენება? - თვალები გაუფართოვდა ევას და არ გამოჰპარვია როგორ ეცვალა მის გვერდით მდგომ ქმარს სახეზე ფერი.
- მან თქვა რომ ბოლოს მისი ბინიდან თქვენი მეუღლე გამოვიდა.
- მე თითქმის ყოველს დღე დავდივარ ლევანთან სახლში, ის ჩემი მეგობარია ამაში უცნაური რა არის? - თავის მართლებას შეეცადა სიხარულიძე თუმცა უკვე ფერწასულს ყველაფერი სახეზე ეწერა.
- განყოფილებაში უდა წამობრძანდეთ.
- რა სისულელეა. - უკან დაიხია ცოტა არ იყოს და დამფრთხალი მამაკაცი.
- ვატო.
- არა ევა, ეს მე არ ჩამიდენია. - ახლა ევას მიუბრუნდა რომელიც გაურკვევლობას და ტკივილს ერთიანად მოედრიკა.
- წავედით. - სწრად ჩაავლო ერთ-ერთმა პოლიციელმა კეფაში ხელი სიხარულიძეს და წინააღმდეგობის მიუხედავად გარეთ გაიყვანა, ხელბორკილებდადებული სწრაფად ჩატენა შედარებით მაღალმა პოლიციელმა ავტომობილის უკანა სალონში, მეორე რომელიც შედარებით დაბალიც იყო და გაცილებით სანდომიანი სახე ჰქონდა ვიდრე პირველს აცახცახებულ ევას მიუბრუნა.
- ნუ ნერვიულობთ, დავკითხავთ და თუ დანაშაული არ დაუმტკიცდება დღესვე დაბრუნდება სახლში. ევა რამდენიმე წამი უცქერდა ფანჯრის მინაზე ვერდებით აკრულ სიხარულიძეს, გული სწრაფად უცემდა, სწრაფად და უცნაურად, სხეულში უცანაური ემოცია იგრძნო, მზერა ვატოდან მის წინ მდგომ პოლიციელზე გადაიტა წამით მის თვალებში სანდომიანობის სხივს ეძებდა და მგონი იპოვა კიდეც.
- ჰკითხეთ რატომ აქვს ორივე ხელი გადაყვლეფილი. - ზიზღით წარმოთქვა ევამ და ისევ ქმარს გახედა.
- აუცილებალად. - თავის დაკვრით დაემშვიდობა პოლიციელი ევას, მანქანაში ჩაჯდა თუ არა ავტომობილიც გაბმული სირენის თანხლებით სწრაფად მოსწყდა ადგილს. დიდხანს უყურა მიმავალ ავტომობილს ყიფიანმა, ბოლოს თითქოს გონს მოეგო, სახლში შევარდა, საუცბათოდ ჩაალაგა ტანსაცმელი და ისე რომ მეგობრისთვის არ დაურეკავს პირდაპირ სახლში მიადგა.
- აქ რა გინდა? - თვალებდაქაჩულმა ჰკითხა სალიმ კართან ატუზულ ყიფიანს.
- ჯერ რამე ძლიერი დამალევინე. - სწრაფად შეიჭრა ყიფიანი მეგობრის ბინაში და სავარძელში მოწყვეტით ჩაეშვა.



8


ნაცრისფრად შეთითხნილ დაკითხვის ოთახში მძიმე სუნი იდგა, ხელბორკილებით შეკრული ხელები მაგიდის ზედაპირზე ელაგა სიხარულიძეს და მზერით ერთ წერტილს ბურღვადა. დროის შეგრძნება დაკარგა, ღმერთმა უწყის რამდენი ხანი გავიდა რაც გამომძიებელმა ოთახში მარტო დატოვა, წყურვილით გამშრალი ტუჩები სიმწრით გაისველა ენით და მზერა ჭერში დამაგრებულ სათვალთვალო კამერას მიაპყრო, შედეგმაც არ დააყოვნა, რკინის კარი სწრაფად გაიღო და ოთახში მაღალყელიან ბოტებში გამოწყობილმა გამომძიებელმა შემოაბიჯა, ზიზღით აათვალიერა სიხარულიძემ უგემოვნო ფეხსაცმელში გამოწყობილი მამაკაცი და ირონიულად ჩაიქირქილა.
- ეგ ფეხსაცმელი და შენი პიჯაკი ერთმანეთის სრულ წინააღმდეგობაში არიან.
- ჩემი ფეხსაცმლის აღწერას გიჯობს სიმართლე თქვა. - მძიმედ დაყარა გამომძიებელმა ხელში ჩაბღუჯული ქაღალდები მაგიდის ზედაპირზე და სიხარულიძის პირდაპირ მოთავსდა. - მოწევ? - სიგარეტი გაუწოდა დაღლილ მსჯვრდებულს.
- მინ/ტს გამიკეთებ? - ზიზღოთ ამოთქვა ვატომ და თვალებში ჯიქურ გაუყარა მზერა. გამომძიბელმა ურიაქციოდ მოიქცია ტუჩებ შორის სიგარეტი, მოუკიდა, ღრმად მოქაჩა და გამონაბოლქვი პირდაპირ სახეში შეაბოლა სიხარულიძეს რაზეც ეს უკანასკნელი უარესად აიჭრა და მთელი სხეული დაეჭიმა, გამომძიებელმა სიტუაციით ისარგებლა და მისი კიდევ უფრო მეტად დამცირება განიზრახა.
- რა იყო? შენი ცოლი არ გიკეთებს?
- კიდევ ერთი სიტყვა ჩემს ცოლზე და გპირდები ნაკუწ-ნაკუწ დაგლეჯჯ. - ბრაზით ვენები დაასკდა სიხარულიძეს სახეზე.
- შემაშინე. - კმაყოფილი აეკრო სავარძლის საზურგეს გამომძიებელი. - დაფქვავ თუ სხვა ზომებს მივმართოთ?
- მე არაფერი ჩამიდენია.
- კარგი. - სიგარეტი ჩააქრო დეტექტივმა კისერი აათამაშა და ორივე ხელით მაგიდას დაეყრდნო. - ვიდეო კამერების ჩანაწერი ამოვიღეთ, კარგად ჩანს როგორ ქურდივით იპარები დანელიას სახლიდან, შეშლილი შეშინებული და სისხლიანი, ისიც კარგად ჩანს როგორ მიდიხარ ქუჩის მეორე მხარეს მდგომ ტელეფონის აპარატთან და რეკავ სად? სავარაუდოდ სასწრაფოში, ამასაც მალე დავადგენთ, ახლა ან აღიარებ დანაშაულს ან არადა საქმის განზრახ გაჭიანურების გამო კიდევ რამდენიმე წელს დაგიმატებ და პირობას გაძლევ მანამ სანამ ციხიდან გამოხვალ შენი ცოლი საერთოდ დაივიწყებს შენს არსებობას. აბა? - სიგარეტის ახალ ღერს მოუკიდა დეტექტივმა და ღიმილით მიაშტერდა ფერწასულ სიხარულიძეს.
- დამარეკინეთ.
- ასეც ვიცოდი. - ახარხარდა დეტექტივი და აცახცახებული სიხარულიძე ოთახში მარტო დატოვა.

---------------
- ეს დამპალი ნახე რა, როგორ გაბედა, როგორ იფიქრა შენზე ძალა ეხმარა. - ვერ მშვიდდებოდა სალი ქავთარაძე და ოთახში წინ და უკან სიარულით იოკებდა აწეწილ ნერვებს.
- დაჯექი რა, უკვე თავბრუ მესხმის. - მშვიდად ამოთქვა ყიფიანმა და ჭიქაში მორჩენილი სასმელი გამოცალა.
- პოლიციაში უნდა განაცხადო ევა, ის ავადმყოფი ასე ადვილად არ დაგანებებს თავს, სასმელმა სულ აურია გონება, მაინც არ მჯერა კაცმა რომელთან ერთად ამდენი წელია ცხოვრობ ურალოდ, ჯანდაბა, ჯერ კიდევ ვერ ვიაზრებ. - მოწყვეტით დაეშვა სალი სავარძელზე და ყიფიანს რომელიც მშვიდად უცქერდა ფანჯრიდან რაღაცას ეჭვით გახედა. - ევა საერთოდ მისმენ?
- კი. - ცალყბად გაიღიმა ყიფიანმა და სასმელი ისევ შეივსო. - ისეთი შეგრძნება მაქვს რომ დიდ ხანს მეძინა და მხოლოდ ახლა გამოვიღვიძე.
- რას გულისხმობ?
- ყველაფერს ჩემს ირგვლივ, ვხვდები, ვხედავ, ვგრნობ რომ რაც ჩემს ირგვლივ ხდება ერთი დიდი ფარსია და სხვა არაფერი, ყველა ვინს გარს მახვევია მატყუებს და მე როგორც სულელს ყველაფრის მჯეროდა.
- იმედია ყველაში მეც არ მგულისხმობ.
- იმედი მაქვს არაფერს გავიგებ რომ შენც გიგულისხმო.
- გთხოვ. - წყენა შეერია ქავთარაძეს ხმაში. - ამ სიტყვების გამო მარტო იმიტომ არ გაგიჭედავ რომ ვხვდები ახლა შენში რა ცეცხლიც ტრიალებს. რას აპირებ?
- მინდა ყველას და ყველაფერს გავეცალო. - ღრმად ამოისუნთქა ყიფიანმა და თვალები დახუჭა.
- ახლა არ მითხრა რომ სადმე გადახვეწას აპირებ? გაქცევა გამოსავალი არ არის ევა, გაქცევა სუსტების საქმეა, შენ სუსტი არასდროს ყოფილხარ. არ დაუშვა რომ სისუტემ გძლიოს, ემოციებს არ მისცე უფლება დაგაჩოქოს, თუ წახვალ ამას ინანებ, ამას ჯობია დარჩე, ყველაფერს თვალი გაუსწორო, ყველას საკადრისი პასუხი გასცე და შემდეგ ისე მოიქეცი როგორც მოგესურვება. ახლა თუ წახვალ ამით ომს ვერ მოიგებ.
- ეს ომი მე არ დამიწყია.
- არა მაგრამ ვინმემ უნდა დაასრულოს. გაარკვიე რა მოხდა წარსულში, რატომ გაიქცა არაბული. ლევანზე არ ფიქრობ? თუ მართლა შენმა ქმარმა სცემა და ეს დაუმტკიცეს ციხეში ჩასვამენ.
- ასე როგორ გაიმეტა. - სახე ხელებში ჩარგო ყიფიანმა და ყრუდ აქვითინდა.

--------------------

-დილამშვიდობის. - ღიმილით მიმართა არაბულმა სასტუმროს ფოიეში მდგომ გოგონას რომელსაც აშკარად ეტყობოდა როგორ იბნეოდა ამ უკანასკნელის დანახვის გამო, შეფაკლული ლოყები კიდევ უფრო დაუწითლდა და თავჩახრილმა, ისე რომ მისთვის თვალების გასწორება ვერ გაბედა გამარჯობითვე უპასუხა, მისი დამორცხვებით გამხიარულებულმა არაბულმა მის უკან დაკიდებულ საათს გახედა. - ბევრი მძინებია.
- დიახ ბატონო.
- ვერ მეტყვი მეოთხე სართულის ორმოცდამეერთე ნომერში მყოფი ქალბატონის ასავალ-დასავალს?
- იმ ქალბატონს გულისხმობთ წუხელ რომ თვენი საძინებელი დაუთმეთ? - გამოცდელად ჩაეკითხა გოგონა და არაბული მაშინვე მიხვდა რა მის წინ მდგომი ოცდახუთიოდე წლის ქერა, მორიდებულ ნიღაბს ამოფარებული ეს ლოყებწითელა გოგონა ურცხვად ეკეკლუცებოდა.
- დიახ სწორედ მას. - იდაყვებით მოსაცდელის ზედაპირს დაეყრდნო არაბული და ტანით მისკენ გადახრილმა თვალი მაისურს მიღმა ათრთოლებული მკერდისკენ გააპარა.
- ქალბატონი უკვე გაემგზავრა.
- რა? - გველნაკბენივით გაიმართა სანდრო და გაფართოებული თვალებით მიაშტერდა მის წინ მდგომ გოგონას.
- დღეს დილით. ანგარიში გაასწორა და გაემგზავრა.
- მარტო?
- არა მეგობართან ერთად.
- მამაკაცთან? - უარესად გაშრა არაბული.
- არა ის ქალთან ერთად იყო ჩამოსული და ორივენი დღეს დილით წავიდნენ.
- გასაგებია. - დამარცვლით წარმოთქვა არაბულმა და იქურობა სწრაფად დატოვა. სასტუმროს შემოსასვლელი კარი ხმაურით გამოხსნა და გარეთ გიჟივით გაიჭრა, ღრმად შეისუნთქა ცივი ჰაერი და მასში გაღვიძებულ მხეცს დამშვიდება აიძულა. არ სჯეროდა რომ იმ ყველაფრის შემდეგ რაშიც ის ყიფიანს გამოუტყდა ამ უკანასკნელმა ასე მოულოდნელად დატოვა სასტუმრო და ერთი სიტყვის ღირსადაც არ ჩათვალა, ბრაზი ერთიანად დაეპატრონა არაბულს და ერთადერთი რაც სურდა ყიფიანის მოკვლა იყო, უნდოდა მკლავებში იქამდე მოემწყვდია სანამ ეს უკანასკნელი ბოლო ამოსუნთქვას არ ამოაყოლებდა, ამის გაფიქრებაზე გააჟრჟოლა, ძლიერად შეკრული მუჭები ჯიბეში ჩაიწყო და თვალები დახუჭა. - კარგი ევა, როგორც გინდა. - გამოსცრა კბილებში, სწრაფად შებრუნდა სასტუმროს შენობაში და ისევ მომღიმარ გოგონას მიუბრუნდა. - არ გინდა ჩემს ნომერში ამოხვიდე?
- მე, მე ვმუშაობ, ჯანდაბა, არ შემიძლია. - ძლივს ამოიბლუყუნა დაბნეულმა გოგონამ და ანერვიულებულ ტუჩებს წვალება დაუწყო.
- არადა როგორ გინდა. ათ წუთში თუ არ მოხვალ მეტს აღარ დაგელოდები, შენ ხომ ერთი სული გაქვს შარვალში ჩამიძვრე. - თვალი ჩაუკრა არაბულმა და ლიფტისკენ დაიძრა.
- ჯანდაბა. - აჩქარებული გულის გამო სუნთქვა შეეკრა გოგონას და დახლს რომ არ დაყრდნობოდა უჰაერობით გონებასაც დაკარგავდა. ლიფტში შესულ არაბულს ისევ მოედო სიბრაზის ცეცხლი გონებაში, მთელი არსებით სძულდა საკუთარი თავი და ის ცხოვრება რომელიც განგებამ არგუნა, სძულდა სიხარულიძე იმის გამო რომ ცხოვრება დაუნგრია, ყიფიანის სახის წარმოდგენისას შეაჟრჟოლა, კარგად ნაცნობმა ემოციებმა ერთიანად შეუღიტინა სხეულში და ამაზე კიდევ უფრო გაცოფდა. არ უნდოდა მასზე ფიქრი თუმცა წამით ვერ იგდებდა მის სახეს გონებიდან, ყურებში მხოლოს მისი მშვიდი სუნთქვის ხმა ჩაესმოდა, მისი მწვანე თვალები ყველაგან იყო, მისი სუნი კი ისე მოსდებოდა არაბულს რომ ცოტაც და ჭკუიდან შეიშლებოდა.
- ამის დედაც. - სწრაფად გამოვარდა არაბული ლიფტიდან და ნომერში შესულმა რამდენიმე ჭიქა ვისკი ზედიზედ გამოცალა. სხეული გაუთბა, აღგზნებულ სხეულს სიმშვიდე შეეპარა, დაძაბული ყბის ძვლები მოუდუნდა და სახეზეც ღიმილმა გადაურბინა, კიდევ რამდენიმე ჭიქა გამოცალა და ის იყო სრულიად მოდუნებული და დამშვიდებული სავარძელში ჩაეფლო ოთახის კარზე რომ დაუკაკუნეს. - ესეც დღის საჩუქარი. - ღიმილით მოიფხანა თავი და კარში მდგომ მიმღების გოგოს ღიმილით შეეგება. ქალს დაძაბული სხეული შესამჩნევად უთრთოდა. კართან იდგა, ნაბიჯს ვერც წინ დგამდა და ვერც უკან. - შემოდი. - ღიმილით დაუქნია არაბულმა თითი მაგრამ გოგონა არ იძვროდა. - შენი სიმორცხვე უფრო მომწონს. - სწრაფად მიეჭრა არაბული გოგონას, ხელი ჩაავლო და მის ზურგს უკან კარი ხმაურით დახურა. - ღელავ? - ფრთხილად გადაუწია ყურზე ჩამოშლილი თმა და ათრთოლებულ ბაგეზე ცერა თითით შეეხო. გოგონამ ხმა არ გასცა მხოლოდ ხმაურით გადაყლაპა ყელს მომდგარი ნერწყვი. - ნუ გეშინია არ გატკენ, როგორც ჩანს ბევრი კაცი არ გყოლია არა?
- არა. - სუსტად ამოიჩურჩულა გოგონამ.
- რა გქვია?
- ლილე.
- ლამაზი სახელია. - თითები ოდნავ ჩაატარა მის ყელს და მფეთქავ არტერიაზე ნაზად შეახო ტუჩები, გოგონას სხეული ერთიანად მოეყინა და გულიც ნორმალურზე ბევრად სწრაფად აუძგერდა. უსიტყვოდ ჩაავლო არაბულმა გოგონას ხელი და ოთახის შუაგულში დააყენა. ფრთხილად შეუხსნა პერანგის ღილები და მოშიშვლებულ სავსე მკერდს კმაყოფილი დააშტერდა, გოგონას შერცხვა და უხერხულად ჩააფრინდა პერანგის კიდეებს. - ნუ ნერვიულობ, სწრაფად შეაჩერა სანდრომ და ბიუსჰალტერის ამარა დატოვა, ნაბიჯი უკან გადადგა, შემფასებელივით აათვალირა და გაიღიმა. ახლა მოკლე კაბა ჩაუცურა თეთრ ფეხებზე და ბიკინში გამოწყობილს დაუწყო ცქერა. ქალს სხეული ისე უთრთოდა ცოტაც და გონებას დაკარგავდა, არაბული მიხვდა როგორ ღელავდა მის ოთახში მყოფი გოგონა და ეს ძალიან ართობდა, სწრაფად მიეჭრა, მისი ხელი აიღო და პირდაპირ თავის მეგობართად ჩააცურებინა, გოგონამ როგორც კი მამაკაცის გამკვრივებული ორგანო იგრძნო ხელის გულში ნერწყვი გადაყლაპა და გამშრალი ტუჩები ერთმანეთს დააშორა. - გრძობ როგორი მკვრივია? -ამოიჩურჩულა მის ყურთან დახრილმა არაბულმა. - თუ კარგად მოექცევი უფრო გამკვრივდება და ისეთ სიამოვნებას მოგანიჭებს რაზეც არც კი გიოცნებია. - წყვეტილად ჩურჩულებდა არაბული მის ყურთად და სიტყვებს შორის უკვე იგრძნო რომ გოგონამ ფრთხილად მაგრამ ოსტატურად დაიწყო მისი მეგორბისთვის სიამოვნების მინიჭება. - ყოჩაღ. - ყურზე ნაზად უკბინა და მკვრივ უკანალზე ორივე ხელი მტკივნეულად მოუჭირა, ქალის სხეული უფრო ახლოს მიიზიდა და წყვეტილი კოცნები დაუტოვა ყბის ძვალთან. - შეგიძლია უფრო ძლიერად შეეხო, არაფერი მოუვა. - ჩაიღიმა არაბულმა, გოგონას სხეული ხელში ააფრილა და მაგიდის ზედაპირზე შემოსვა, ფეხები სწრაფად დააშორებინა ერთმანეთს და მის ფეხებშორის მოქცეულმა წამით მის სახეს მიაპყრო მზერა, სასმლით გონება არეულს უჭირდა მისი ნაკვთების გარჩევა, ლამაზი იყო მაგრამ არა იმდენად რომ ევა დაევიწყებინა, ევას სახის გახსენების გამო სხეულში ისევ სიბრაზე იგრძნო, ტკივილი ერთიანად მოედო გონებაში, სურდა გაქცეოდა მოჩვენებებს მაგრამ რაც უფრო ცდილობდა მით მეტად ეხვეოდა სიცივის სქელ საბურველში. გოგონას ტუჩები იგრძნო ყელზე, მისი თითები ისევ მის უბეში ჩაძვრნენ, წამით სამყარომ სუნთქვა შეწყვიტა, არაბულს სუნთქვა დაუმძიმდა, მარჯვენა მკერდის ქვეშ მძიმე ტკივილი იგრძნო, ეს არ იყოს ჯანმრთელობის შედეგად გამოწვეული ტკივილი, ამ ტკივილს ყიფიანი ერქვა, ტკივილს რომელიც არაბულის გულს, სხეულს და გონებას ერთიანად ეპატრონებოდა. - ამის დედაც. - სწრაფად მოშორდა არაბული ქალს და მისკენ ზურგშექცევით მდგომმა თავზე შემოიწყო ხელები. ოთახში სამარისებული სიჩუმე ჩამოწვა, მაგიდის ზედაპირზე ნახევრად შიშველი ქალი იჯდა და იღიმოდა მის წინ მდგომი სასოწარკვეთილი მამაკცის დანახვის გამო. სწრაფად ჩამოხტა მაგიდიდან, მოკლე კაბა და პერანგი მოირგო არაბულს გევრდი აუარა და კარისკენ დაიძრა.
- ლილე. - კართან დაეწია არაბულის გატეხილი ხმა. - მაპატიე.
- როცა გიყვარს საპატიებელიც არაფერია, საყვარელი ადამიანის ღალატით დასჯაზე მტკივნეული არაფერია, თქვენ ის გიყვართ მე კი არ მინდა ხელი შევუწყო მის დასჯას თუნდაც ამას იმსახურებდეს. - გაიღიმა გოგონამ და ოთახი დატოვა. იდგა გახევებული არაბული და ლილეს სიტყვების გამო სახიდან ღიმილს ვერ იშორებდა, მართლაც და თხუთმეტი წლის ბიჭი ხომ არ ვარ საყვარელ ადამიანზე გაბრაზებულმა სხვისი ქალის სხეულის დაუფლებით დავიოკო გამწარებული გონება, გაიფიქრა არაბულმა. ღიმილმოერული გაეშურა სააბაზანოსკენ და ცივი წყლის ქვეშ იქამდე იდგა სანამ სრულებით არ დაშოშმინდა და მხეცი რომლიც გაღვიძებას ასე გულმოდგინედ ლამობდა, ბოლომდე არ მიაძინა.
----------------

ნაცრისფერ ოთახში მარტო იჯდა, ზედმეტად მშვიდი და ირონიული სახე ჰქონდა, ფაქტები რომლებიც გამომძიებელმა სახეში ააფარა თითქოს მისი კი არა სხვისი დანაშაულის ამსახველი კადრები ყოფილიყოს, მშვიდად სუნთქავდა, აუღელვებლად, გონებით სადღაც ძალიან შორს იყო, გეგმას რომელიც მის თვალებში ასე მკაფიოდ ჩანდა ბოროტების სუნი ასდიოდა, შურისშიების წყურვილით გულანთებულს სულ დაავიწყდა ციხის კედლებში ტყვეობა რომ ემუქრებოდა. კედლის საათს გახედა რომელიც ღამის სამ საათს ამცნობდა, კიდევ უფრო გამხიარულდა და კმაყოფილი აეკრო რკინის სავარძლის მყარ საზურგეს. რამდენიმე წამში კარიც გაიღო და ოთახში გამომძიებელთან ერთად მისი ადვოკატი შემოვიდა, გემოვნებით გამოწყობილმა არასანდომიანი სახის მქონე ადვოკატმა შემოსვლისთანავე ორაზროვანი ღიმილი შეაგება პატიმარს და მის წინ მოთავსდა, ალმაცერად ახედა თავზე მდგომ დეტექტივს და მანაც უხალისოდ დატოვა ეს ორო თავზეხელაღებული დაკითხვის ოთახში.
- აბა? - ჩუმად ამოიჩურჩულა სიხარულიძემ და მთელი ტანით ახალმოსულისკენ გადაიხარა.
- რა აბა? ტრა/ში ხარ!
- ვიცი მაგრამ ფულს იმისთვის გიხდი რომ აქედან ამომიყვანო.
- მათ სამხილები აქვთ.
- ფულით ყველაფერს მოაგვარებ.
- ვისი ფულით? ხომ არ დაგავიწყდა რომ გაკოტრდი, შენმა სიმამრმა ყველაფერი ჩამოგართვა, არამგონია შენი დახმარება სურდეს.
- ყ/ეზე ! გაანძრიე ეგ გამოს/რებული ტვინი და აქედან დროზე გამიყვანე.
- ვატო საქმე იმაზე ცუდათაა ვიდრე შენ წარნოგიდგენია, შენი ერთადერთი ხსნა დანელიას გონს მოსვლა და მისგან იმის აღიარებაა რომ შენ არ დასხმიხარ თავს.
- წყეულო გააკეთე რამე, აქ ვერ ვიჯდები და ვერ დაველოდები ის ნაბი/ვარი არაბული როდის მიითვისებს ყველაფერს რაც ჩემია.
- შენს ცოლს თუ გულისხმობ მას შენი ბიჭები უთვალთვალებენ, როგორც კი არაბული მის სიახლოვეს გამოჩნდება მაშინვე დაასრულებენ საქმეს.
- ეს არ მამშვიდებს! - ზიზღით წარმოთქვა სიხარულიძემ და სავარძელს მიეყრდნო.
- მხოლოდ ის შევძელი რომ ჯერ-ჯერობით ციხეში არ გადაგიყვანენ, იქამდე მაინც სანამ დანელია გონს არ მოვა. მაგრამ თუ თქვა რომ შენ დაესხი თავს, შენი საქმე წასულია.
- არ იტყვის. - ღიმილმა გადაურბინა სიხარულიძეს. - დანელია მშიშარა ლაჩარია, ვერ გაბედავს.
- ასეთი დარწმუნებულიც ნუ იქნები.
- ვიცი რასაც ვამბობ. ჩემი ცოლის ნახვას როდის შევძლებ.
- არ უნდა შენი ნახვა.
- ბოლოს საშინლად მოვექეცი, არ მიკვირს. - გულწრფელი სინანულით ამოიოხრა ვატო სიხარულიძემ და თვალები დახუჭა. - უბრალოდ უთხარი რომ ძალიან მიყვარს და როგორც კი ამ საღორეს დავაღწევ თავს ყველაფერს გამოვასწორებ.
- ახლა თავის მეგობართან ერთად არის, თუ შანსი მომეცემა გადავცემ. - ფეხზე წამოდგა ადვოკატი და ზემოდან დააცქერდა ბრალდებულის სკამზე მისვენებულ სიხარულიძეს. - არადა შეგეძლო ქალაქში ერთ-ერთი გავლენიანი კაცი ყოფილოყავი, შენს თავს შეხედე რად იქეცი. - ღრმად ამოისუნთქა და კარისკენ წავიდა.
- გიორგი აქედან გამიყვანე თორემ..
- თორემ რა ვატო? - ბრაზით მიუბრუნდა ადვოკატი.
- თორემ როცა გამოვალ შენს ლამაზ ქალიშვილს გულის წასვლამდე გავ/იმავ, ხომ იცი უარს არ მეტყვის. - შეშლილივით ახარხარდა სიხარულიძე თუმცა როგორც კი მიხვდა რომ მოწინააღმდეგეს სულ არ ადარდებდა მისი მუქარა სახე მოექუფრა. - კარგი ხო, ვიხუმრე.
- ავადმყოფი ხარ სიხარულიძე. - ხმაურით მიიხურა ადვოკატმა კარი და იქაურობა ისევ სიჩუმემ მოიცვა.
- ამის დედაც. - მაგიდაზე დალაგებულ საბუთები ერთი ხელის მოსმით გადაყარა სიხარულიძემ და დაღლილი თავი მის ზედაპირზე ჩამოდო, თვალები დახუჭა, გული აუჩქარდა. ის დღე მოაგონდა ევას რომ პირველად აკოცა, გააჟრჟოლა, ცხვირის წვერი აეწვა და გულის არეში ისეთი ტკივილი იგრძნო სიმწრით მოიხარა, კბილებით ქვედა ტუჩს ჩააფრინდა და ოთხად მოხრილი მონოტორულად უკაკუნებდა მაგიდის ზედაპირს შუბლს.
---------------

საწოლზე იწვა, თავს დამტყდარი ამდენი მოულოდნელი ინფორმაციით გონება არეულს ძილი არ ეკარებოდა, საწოლის მეორე მხარეს სალის ეძინა, ღიმილით გახედა ძილის საუფლოში მშვიდად მოცურავე მეგობარს, საწოლიდან წამოდგა, მისაღებში გაბოდიალდა, კარადიდან ღვინო გამოიღო, დაისხა, რამდენიმე ყლუპი მოსვა, შეაჟღჟოლა, სხეულიც შედარებით დაუმშვიდდა, აღარ თრთოდა პატარა გოგოსავით რომელიც რაღაცამ ძალიან შეაშინა, მაგიდაზე დადებულ სიგარეტს გახედა, ერთი ღერი ამოაძვრინა თუმცა უკანვე დააბრუმა, სუნთქვა უჭირდა, ფაქტემბს გონებაში განიხილავდა და ტკივილით მთელი სხეული ეწვოდა, არ სჯეროდა რომ ვატომ მასზე ძალადობა სცადა, არც ის სჯეროდა რომ მისმა ქმარმა საუკეთესო მეგობარი სასიკვდილოდ გაიმეტა, არც ის სჯეროდა რომ წარსულში არაბულს რამეს დაუშავებდა, უნდოდა თუ არა მაინც ფიქრობდა და ეძებდა მიზეზს რის გამოც ვატოს გაამართლებდა, არ სურდა დაეჯერებინა რომ შეცდა და ამდენი წელი მატყუარა ადამიანის გვერდით იცხოვრა, არაბულის სიტყვები გაახსენდა. - "წარსულში ახალგაზრდა ბიჭი შემომაკვდა" იქ შიგნით რაღაც ძალიან ჩაწყდა ყიფიანს, არ შეეძლო იმის დაჯერება რომ სანდრო არაბული, კაცი რომელიც ასე ძალიან უყვარდა მკვლელი შეიძლებოდა ყოფილიყო. მტანჯველი ფიქრებით განადგურებული სასოწარკვეთილო სცემდა ოთახში ბოლთას, ერთ ადგილზე ვერ ჩერდებოდა, ხან სავარძელში ჩაენარცხებოდა, ხან უბრალოდ წინ და უკან დააბოტებდა. ცოტაც და ჭკუიდან შეიშლებოდა, ამდენი ფიქრისგან საღად აზროვნების უნარი დაკარგა, ბოლოს ძალა გამოცლილი ფეხმორთხმით დაჯდა იატაკზე, საკუთარ ცხოვრებას თვალი გადაავლო და გულის რევის შეგრძენებით აივსო. სძულდა საკუთარი თავი, ისევე როგორც ყველა ვინც მის ცხოვრებაში არსებობდა. ჭიქაში მორჩენილი სასმელი გამოცალა და ის იყო კიდევ შეივსო ტელეფონის ეკრანი რომ განათდა, ეჭვით დახედა უცხო ნომერს და ყურმილი ყურთან მიიტანა.
- გითვალთვალებენ. - მოემსა ყურმილს მიღმა კარგად ნაცნობი ხმა და მუხლებმაც უმტყუნა.
- რა გინდა სანდრო? - გაუბედავად ამოიჩურჩულა და რომ არ წაქცეულიყო ერთი ხელით მაგიდის ზედაპირს დაეყრდნო.
- უნდა ვილაპარაკოთ, თან სასწრაფოთ. აქ ვარ, მაგრამ გითვალთვალებენ, ვერ ამოვდივარ.
- ჩემი ნომერი ვინ მოგცა?
- ჯანდაბა ევა. - გაიღიმა არაბულმა. - ახლა ამას რა მნიშვნელობა აქვს, ჩაიცვი ჩამოდი და შეეცადე ისე შეინიღბო რომ შენი ქმრის გამო/ირებულ დაცვას დაუსხლტე.
- არ მინდა შენი ნახვა.
- იქ დაგელოდები სადაც პირველად აგიხსენი სიყვარული, ვიცი რომ გახსოვს ეს ადგილი, თუ ერთ საათში არ მოხვალ გპირდები წავალ და აღარასდროს დავბრუნდები შენს ცხოვრებაში. - სწრაფად მიახალა არაბულმა და ისე რომ პასუხს არ დალოდებია ყურმილი გათიშა.
- ჯანდაბა. - დაბნეული უცქერდა ყიფიანი გათიშულ ეკრანს.
- უნდა წახვიდე. - მოსმა ზურგს უკან და შიშით შეხტა კიდეც. - შენი შეშინება არ მინდოდა. - ჩუმად გადაჭრა მისაღები სალიმ, ღვინო თავისთვისაც შეივსო და ფანჯრის რაფასთან მივიდა, ოდნავ გადაწეული ფანჯრიდან არემარე მოათვალიერა. - ჩემი ტანსაცმელი ჩაიცვი და მასთამ წადი.
- არ მინდა. - მის სიტყვებს სიმტკიცე კლდა და ამის გამო კიდევ უფრო გაფითრთდა.
- შენ თავს შეხედე არ გინდა არა? - გაიღიმა სალიმ და მეგობარს თვალი ჩაუკრა. - ქურთუკი კარადაშია. - სწრაფად დაამატა და მეგობარი მარტო დატოვა. სალის გასვლის შემდეგ კარგა ხანს იჯდა ყიფიანი სავარძელში. გონებაში გაჩაღებული ომის გამო უკვე სიგიჟის ზღვარზე მისულს სუნთქვა უჭირდა. წამით სახე გაეყინა, თვალები კარადას მიაპყრო, სწრაფად წამოიჭრა ფეხზე, კარადიდან სალის ქურთუკი გამოიღო, ღრმად ამოისუნთქა და გასვლის შემდეგ კარი ხმარუით გაიჯახუნა.

9

სადარბაზოს უკანა შესასვლელი დაკვირვებით მოათვალიერა ყიფიანმა, როგორც კი დარწმუნდა რომ გასვლას შეძლებდა, სწრაფად გამოვარდა სადარბაზოდან, ქუჩა გადაჭრა და პირველივე შემხვედრი ტაქსი გააჩერა, უკანა სავარძელზე მოხდენილად შეხტა და მძღოლს სწრაფად მიახალა მისამართი, გული თინეიჯერი გოგოსავით უცემდა, ფანჯრის მინა ოდნავ ჩამოსწია და გარედან მონაბერი სიო ღრმად შეუშვა ფილტერბში, სახეზე სიანცემ გადაურბინა და გაუაზრებლად იკბინა ქვედა ტუჩზე.
- ვინმეს გაურბიხართ? - ღიმილით იკითხა მძღოლმა და სარკიდან დაკვირვებით შეათვალიერა ლოყებშეფაკლული ყიფიანი.
- საკუთარ თავს. - ჩუმად ამოთქვა ევამ და სავარძელზე უფრო კომფორტულად მოკალათდა.
- ეს ახალგაზრდები. - გაიღიმა თეთრთმიანმა მოხუცმა და გზა ღიმილით განაგრძო. მშვიდად მიაპობდა ავტომობილი სუსხიანი თბილისის ქუჩებს, აკაშკაშებული ქალაქი მედიდურად დაჰყურებდა ქუჩებს მოდებულ ღამის მგზავრებს, ევას სხეულში ნელ-ნელა სიმსუბუქე შეეპარა, შიში და დაძაბულობა სადღაც გამქრალიყო, ვერ იჯერებდა რომ მაშინ როცა მისი ქმარი წინასწარი დაკავების იზოლატორში ჰყავდათ მოთავსებული თვითონ წარსულის აჩრდილთან შესახვედრად ასე მიეჩქარებოდა.
- რას ვაკეთებ? - მოულოდნელად ჰკითხა თავის თავს.
- ის რაც გსურს. - უპასუხა შინაგანმა ხმამ თუმცა პასუხმა არ დააკმაყოფილა და აფორიაქდა კიდეც.
- ასე არ შეიძლება. - სწრაფად შეკრა აკანკალებული ხელები და თვალები დახუჭა.
- შენ ის გიყვარს. - შეესიტყვა გონება და იმის მაგივრად რომ შვება ეგრძნო კიდევ უფრო აუჩქარდა გული.
- რამ აგაღელვათ? - რეალობაში დააბრუნა მძღოლის ხმამ. ევა დუმდა, უცქერდა სარკიდან მომღიმარ სანდომიან თვალებს და სურდა მისთვის თავისი გრძნობები გაენდო თუმცა რაღაც აკავებდა და პირს მომდგარი სათქმელი ყელშივე ეხშობოდა. - ახლა ფიქრობ რა ტვინი შემიჭამა ამ ბებერმაო არა?
- მსგავსი არაფერი მიფიქრია. - გაიღიმა ევამ და მზერა ფანჯარაში მიაპყრო. - თხუთმეტი წლის ვიყავი როცა პირველად შემიყვარდა, თავიდან ჩვეულებრივი თინეიჯერული გატაცება მეგონა თუმცა ძალიან მალე მივხვდი რომ ასე არ იყო, იმ საზიზღარმა ყველაფერი გააკეთა რომ შემყვარებოდა. - წამით დადუმდა და ფანჯრიდან მზერა მოხუცზე გადაიტანა. - იცით სიყვარული როგორ ამიხსნა? - უცებ გულიანად გაიღიმა და ცხვირის წვერიც აეწვა ემოციებისგან. - წვეულებიდან მომიტაცა, თავზე ტომარა ჩამომაცვა, ხელები თოკით შემიკრა და იქ წამიყვანა სადაც ახლა მივდივართ. მთელი გზა შიშით გული მისკდებოდა, მეგონა გაგიჟდა რადგან იქამდე სანამ ეს დღე დადგებოდა ქალური უაზრო თავის დაფასების გამო სამჯერ უარით გავისტუმრე. - აქ წამით შეისვენა ყიფიანმა და ღრმად ამოისუნთქა. - დანიშნულების ადგილზე როცა მიმიყვანა და მანქანიდან "გადმომიტანა" მე უკვე სრულ პანიკაში ვიყავი, ვკიოდი, ვუყვიროდი, ფეხებს ვიქნევდი, ვლანძავდი, მას კი მხარზე ჩემი სხეული ისე ჰქონდა შემოგდებული თითქოს სანადირო თოფი ვყოფილიყავი, რამდენიმე ნაბიჯი კიდევ რომ გაიარა, ძირს დამსვა, ხელები გამიხსნა, მომიახლოვდა, მის სუნთქვას უკვე ძალიან ახლოს ვგრძნობდი და ფეხებმაც მიმტყუნა.
- ეს არასდროს დაგავიწყდება. - მიჩურჩულა ზურგს უკან და ტომარა მომხსნა. ჩემს წინ მთელი თბილისი გადაიშალა, განათებული ქალაქი ულამაზესი ხედით. დამუნჯებული ვუცქერდი იმ სილამაზეს რაც ჩემს წინ იყო გადაშლილი, ბედნიერებისგან უჰარეობა მჭირდა თუმცა იმდენად მონუსხული ვიყავი ყოველივე იმით რაც ჩვენს ქვემოთ ხდებოდა რომ აღარაფერი მახსოვდა. მისი ხელი ვიგრძენი წელზე, ცისფერი თვალები შემანათა რომელიც ასე მიყვარდა, მინდოდა მეყვირა თუმცა მის თვალებში და გულის ცემაში ისე ჩავიძირე ყველა სიტყვა რაც კი მანამდე მახსოვდა უკვალოდ გაქრა ჩემი მეხსიერებიდან. გაიღიმა, აი იმ ღიმილით რომლის გამოც გული მუდამ მიჩქარდებიდა.
- ვერ გიტან. - მხოლოდ ამის თქმა შევძელი რადგან მისმა კოცნამ სასაუბრო ღრუ დამიხშო და დანარჩენი სიტყვები ხორხში გამეჩხირა. - ყიფიანი ისევ დადუმდა, ემოციებმა მიზანს მაინც მიაღწია და ახლა ცრემლმორეულს არაფერი აღარ ახსოვდა იმ ღამის გარდა. - ოთხი არაჩვეულებრივი წელი გავატარეთ ერთად, მაგრამ მოულოდნელად გაუჩინარდა, ისე წავიდა რომ ერთი სიტყვაც არ მითხრა, მას შემდეგ ათი წელი გავიდა.
- კი მაგრამ. - აშკარად გულნატკენი ჩანდა მოხუცი მოსმენილის გამო. - რატომ შვილო?
- არ ვიცი. წლები დამჭირდა გონს მოსასვლელად, მისი მეგობარი ყველაფერს აკეთებდა რომ ბედნიერი ვყოფილიყავი, გამოუვიდა კიდეც, რამდენიმე წელში გადავწყვიტე ახალი ცხოვრება დამეწყო და ბიჭი რომელიც ასე მიყვარდა სამუდამოდ დამევიწყებინა. გავთხოვდი, უკვე შვიდი წელია ქმართან ერთად ვცხოვრობ, ჩემი ქმარი მოსიყვარულე, მზრუნველი და თბილი ადამიანი იყო, მე ასე მეგონა თუმცა დროთაგანმავლობაში ყველაფერი შეიცვალა, დალევა დაიწყო, აგრესიული გახდა, ბევრი საყვარელი გაიჩინა, ახლა ციხეშია და ბრალს მეგობრის სასიკვდილოდ ცემისთვის სდებენ.
- ბევრის რამ გადაგხდენია თავს.
- ეს კიდევ არაფერი, ახლა სწორედ იქ მივდივარ სადაც ის ყოველივე მოხდა რაც წეღან მოგიყევით და გამოიცანით ვისთან?
- ის დაბრუნდა? - გაოცება და ღიმილი ერთად აესახა მოხუცს სახეზე.
- დაბრუნდა. - ამოთქვა ევამ და დადუმდა. დარჩენილი გზა უხმოდ გაიარეს, ქალაქი უკან მოიტოვეს და დანიშნულების ადგილზეც მივიდნენ, ავტომობილი გაჩერდა თუმცა ევა გადმოსვლას არ ჩქარობდა, გაფართოებული თვალებით უცქერდა კარგად ნაცნობ ადგილს, ადგილს სადაც არაბულის გაუჩინარების შემდეგ ხშირად ამოდიოდა და მის მოგონებასთამ ერთად მტანჯველ ღამეებს ატარებდა წყვდიადში გახვეული, მკერდი ისე უთრთოდა ძნელი მისახვედრი არ იყო მისი მღველვარების სიძლიერე, მოხუცი რამდენიმე წუთით სარკიდან უცქერდა მგზავრს, ბოლოს მისკენ მთელი ტანით შებრუნდა და ყიფიანს ღიმილით გახედა.
- გიყვარს არა?
- მეგონა დავივიწყე მაგრამ აღმოჩნდა რომ სულაც არ დამვიწყებია.
- წადი მასთან. - გაუღიმა მოხუცმა და ხელით ანიშნა მოშორებით მდგომი სილუეტისკენ, ევამ იქეთ გაიხედა საითაც მოხუცმა მიუთითა, არემარეს სიბნელე სქელი საბურველივით ჰქონდა შემოხვეული თუმცა არ გასჭირვებია არაბულის სხეულის ამოცნობა.
- ჯანდაბა. - მძღოლს თანხა გადაუხადა და სწრაფად გადმოვიდა მანქანიდან. წამით ისევ ღია კარში შეჰყო თავი და საჭესთან მჯდომ მოხუცს მწვანე თვალები შეანათა. - მადლობა.
- ბედნიერი იყავი შვილო. - ძრავა ჩართო მამაკაცმა და იქაურობა ნელი სვლით უკან მოიტოვა. ათიოდე მეტრის დაშორებით იდგა არაბული, მშვიდად ეწეოდა, გამონაბოლქვს რგოლებად უშვებდა გარეთ, ძალიან ცდილობდა თუმცა არაფრით გამოსდიოდა ბოლომდე შეენარჩუნებინა სიმშვიდე, გული იმაზე მეტად უცემდა ვიდრე ნორმალურ ადამიანს, უჰაერობისგან სახე ერთიანად დასჭიმვოდა და ნერვიულობის დასაძლევად ღრმა ნაფაზებით წამლავდა მთელ სხეულს, სისხლის მდინარეები ხარბად ქაჩავდა დაჩაგრულ გულს და მის პატრონს მწარე რეალობისთვის თვალის გასწორებას აიძულებდა. გულის ძლიერი ფეთქვა უკვე ძალას აცლიდა სანდრო არაბულს, მასთან მისასვლელ გზას ვერ იკაფავდა.. სული ეხუთებოდა და იხრჩობა, ყოველი ამოსუნთქვა სტკიოდა, სამყარომ არსებობა შეწყვიტა. არც ყიფიანი იყო უკეთეს მდგომარეობაში, მთელი სხეული უცახცახებდა თუმცა ეს სულაც არ იყო სიცივით გამოწვეული ცახ-ცახი. ტკივილი და მის წინ მდგომი მამაკაცის მიმართ არსებული ძლიერი გრძნობა გულ-მუცელს უწვავდა, გული ურითმოდ ფეთქავდა, დიდხანს უყურა მის წინ მდგომ არაბულს უსიტყვოდ, ბოლოს ზურგი აქცია და გაჩახჩახებული ქალაქის ხედს ზემოდან დააშტერდა, ხელის თითები მოეყინა თუმცა სიცივეს საერთოდ ვეღარ გრძნობდა, პირიქით მთელი სხეული მწველი ვნებით ისე ანთებოდა რომ ეგონა შამფურზე წამოაცვეს და მის შეწვას გეგმავდნენ. ჰორიზონტს მოავლო თვალი, შედარებით დამშვიდდა თუმცა მისი სიმშვიდე სულ რამდენიმ წამით გაგრძელდა რადგამ საკმარისი აღმოჩნდა არაბულის თითები ეგრძნო წელზე, მისი მხრის სიძლიერე ზურგში და მისი სუნთქვა ყელთან რომ ისევ აწრიპინდა წითელი ნათურა გონებაში, მისი შეხების გამო ოდნავ შეხტა თუმცა სხეული მალევე მოადუნა, ზურგით არაბულის მკერდს მიეყრდნო და თითები ნაზად შეახო მის სხეულს მოხვეულ მკლავებზე, თვალები დახუჭა, გამშრალი ბაგეები ერთმანეთს დააშორა და მოულოდნელად გაიღიმა.
- მიყვარხარ. - ჩუმად ამოთქვა არაბულმა მის ყურთად და ოდნავ შეახო ყელზე ტუჩები, გააჟრჟლა ყიფიანს, ხმა ვერ გასცა, ბევრი რამის თქმა სურდა მაგრამ სიტყვები ახლაც ზუსტად ისე ამოუვარდა თავიდან როგორც მაშინ პირველად რომ მოიყვანა სანდრომ ამ ადგილზე. - მიყვარხარ. - ისევ გაუმეორა არაბულმა და უფრო ხანგრძლივი კოცნა დაუტოვა ყელზე. - მინდიხარ. - ნაზად უკბინა ყურზე და სწარაფად შეოაბრუნა ყიფიანი თავისკენ, მზერა მის თვალებში ჩაეკარგა, მისი სახე თითებში ჰქონდა მოქცეული და თვალს არ წყვეტდა მის წინ მდგომ ქალს.
- ვერ გიტან. - ღიმილით ამოთქვა ევამ.
- ახლა მე მაქვს Déjà vu. - გაიღიმა არაბულმა და მოწყვეტით დაეწაფა ყიფიანის ათრთოლებულ ბაგეებს, ევა სწრაფად აჰყვა არაბულს კოცნაში და რამდენიმე წამში მსუბუქი კოცნა ვნებიან ალერსში გადაიზარდა.
-------------------------

- მითხრეს რომ ჩემთან საუბარი გინდა. - ზიზღით აღსავსე სახით შემოხსნა გამომძიებელმა დაკითხვის ოთახის კარი და შემოსვლის შემდეგ ხმაურით მიხურა ზურგს უკან.
- არ დაჯდები? - მშვიდი ჩანდა სიხარულიძე.
- რა გინდა? - უხეშად გამოსწია გამომძიებელმა სავარძელი და მოწყვეტით დაეშვა მასზე.
- დაღლილი ჩანხარ. - გაიღიმა სუხარულიძემ.
- ქალაქი სავსეა შენისთანა ახვრებით.
- ხო ეგ სიმართლეა, თუმცა ჩემზე უფრო დიდი ახვრებიც არსებობენ ხომ ასეა?
- ამოღერღე.
- გარიგებას გთავაზობ.
- მევაჭრები? მგონი ბრალდებული შენ ხარ.
- თუ გამათავისუფლებ ისეთ ჩიტს დაგაჭერინებ მთელი ცხოვრება რომ ყველა შენს გმირობაზე ისაუბრებს.
- ახლა ძალიან მინდა სახე დაგინაყო, მაგრამ ასე რომ მოვიქცე ბრალს პატიმრის შევიწროვებაში დამდებენ ასე რომ ახლა უბრალოდ ავდგები, აქედან გავალ და კიდევ ერთხელ რომ შემაწუხო უაზრო პირფერობით გპირდები ყელს გამოგჭრი და შენგან კარგ სოუს გავაკეთებ. - ბრაზით მიახალა გამომძიებელმა, სწრაფად წამოდგა და გასასვლელისკენ დაიძრა.
- რომა გაგუა. - კბილებში გამოსცრა სიხარულიძემ და ღიმილით მიაშტერდა კართან გაშეშებული გამომძიებლის აცახცახებულ მხრებს. დუმილი რამდენიმე წამს გაგრძელდა, ბოლოს დამფრთხალმა და დანგრეულმა გამომძიებელმა როგორღაც მოახერხა საკუთარ თავში ძალა ეპოვა, მსჯავრდებულისკენ შებრუნდა, მშვიდად წავიდა მაგიდისკენ, სავარძელზე ფრთხილად მოთავსდა და მის წინ მჯდომ თვითკმაყოფილ სიხარულიძეს მზერა მიაპყრო.
- ჩემს ძმას საიდან იცნობდი?
- არ მითქვამს რომ ვიცნობდი.
- ჩემს მოთმინებას ნუ ცდი. - ძლიერად შეკრა გამომძიებელმა ხელები და ბრაზით დააჭირა კბილები ერთმანეთს.
- მართლა არ ვიცნობდი, მაგრამ ვიცნობ მის მკვლელს! - წამიერი სისუსტე იგრძნო გამომძიებელმა თუმცა გონს მალე მოეგო, ჯიბიდან სიგარეტის კოლოფი ამოიღო, ერთი ღერი ამოძვრინა, ტუჩებს შორის მოიქცია, მოუკიდა და რამდენიმე ნაფაზი ერთმანეთის მიყოლებით ღრმად მოქაჩა.
- ვინ არის? - რაც შეეძლო მშვიდად იკითხა ფერწასულმა.
- შემიძლია მისი სახელი გითხრა მაგრამ სანაცვლოდ აქედან უნდა გამიშვა.
- არ შემიძლია.
- მაშინ ვერასდროს გაიგებ მის სახელს.
- ნუ მევაჭრები.
- მე გარიგებას გთავაზობ. მთელი ცხოვრება ეძებ კაცს რომელსაც ერთ წუთში გაპოვნინებ, შენ ხომ გამომძიებელი შენი ძმის სიკვდილის გამო გახდი, მითხარი არ გინდა მისი მკველი დაისაჯოს? ფეხებზე არ გკიდია საავადმყოფოში მწოლიარე მომაკვდავ კაცს თავს ვინ დაესხა, მე იმას გაძლევ რასაც ვერასდროს იპოვი შენით, ასე რომ დაფიქრდი, ახლავე ნუ მეტყვი პასუხს. - კმაყოფილი და გაბადრული აეკრო სიხარულიძე სკამს და დაჟინებით მიაშტერტდა გამომძიებლის ამღვრეულ თვალებს, ოთაზში მძიმე აუარა იდგა რაც ვატოს სიამოვნებას ჰგვრიდა, გამომძიებელი კი თითქოს კედელთან მიიმწყვდიეს და გამოსავლის პოვნაში სიგარეტს ღრმად გაჩავდა. ჯიქურ გაუყარა სიხარულიძეს მზერა.
- მითხარი მისი სახელი.
- როგორც კი ბრალდებას მომიხსნი, სამხილებს გააქრობ, აქედან გამიშვებ, სახლში მივალ, ერთ ბოთლ ჩაციებულ ვისკს გამოვცლი და ჩემს ცოლს მოვესიყვარულები მაშინვე გაიგებ მის სახელს და გვარს. ხელბორკილებიანი ხელები წინ დაულაგა და თვალით ანიშნა რომ გაეხსნა ისინი, წამით რკინის საგანზე გაუშტერდა გამომძიებელს თვალი, ხელის გულები გაეოფლა, გიჟივით წამოიჭრა და სწრაფად დატოვა დაკითხვის ოთახი. - ოდესმე ყველა ბრუნდება, გაები ჩიტო. - გაიღიმა სიხარულიძემ და კმაყოფილმა აათამაშა კისრის მალები.
----------------

- როგორ მენატრებოდი. - სუნთქვა უჭირდა ყიფიანს და წამით არ ცდილობდა არაბულის ვნებას ჩამორჩენოდა.
- წამოდი. - ხელი ჩაავლო სანდრომ აღგზნებულ ქალს და ყიფიანისთვის კარგად ნაცნობ ბილიკს დაუყვა.
- დარწმუნებული ხარ? - ღიმილით იკითხა მის ფეხდაფეხ მიმავალმა ქალმა და ძლიერად მოუჭირა თითები მაჯაზე.
- შენ თუ ხარ დარწმუნებული პატარავ?
- გადაწყვიდე ათი წლით უკან დამაბრუნო და ყველაფერი ისე გააკეთო როგორც მაშინ?
- ათი წლის წინ როცა პირველად აქ მოგიყვანე მხოლოდ კოცნა მოგპარე სხვა რამეზე ვერ დაგითანხმე. - გაიღიმა სანდრომ და ტუჩებში აკოცა წარსულის სიყვარულს.
- მინდიხარ. - ამოიჩურჩულა კოცნებს შორის ყიფიანმა. სანდრომ მჭიდროდ მოხვია მკლავები და ვისწრო ბილიკს სიღრმისკენ ჩაუყვა.
- ჯანდაბა ისევ ისეთია. - წამით შედგა არაბული და პატარა ქოხს, რომელიც ტყეში იდგა ღიმილით გახედა, მერე ევას გახედა რომელიც თვალცრემლიანი უცქერდა მათ საყვარელ თავშესაფარს. - წამოხვალ? - ხელი გაუწოდა არაბულმა, წამიერი ყოყმანის შემდეგ ევა მის ხელს შეეხო და შეყვარებული წყვილიც ძველ ქოხში გაუჩინარდა.
-----------------

ერთმანეთის წინ ისხდენენ და უსიტყვოდ ჭამდნენ თვალებით ერთმანეთს. არც ერთი არ ცდილობდა დაძაბული ატმოსფეროს განეიტრალებას, პირიქით თითქოს მოსწონდათ კიდეც დანაღმულ ველზე სიარული, ბოლოს ისევ ყიფიანმა დაარღვია აუტანელი სიჩუმე რის გამოც უკვე იმდენად იყო აღზნებული რომ თავს კონტროლს ძლივს უწევდა.
- ჩემი ემოციით თამაში ყოველთვის მოგწონდა. - ღიმილით წარმოთქვა და ქვედა ტუჩს ოდნავ ჩაავლო კბიელბი.
- მიყვარს როდესაც ადამიანებში მიძინებულ ემოციებს ვაღვიძებ, შენს შემთხვევაში ეს ყველაზე კარგად გამომიდის, ალბათ იმიტომ რომ ძალიან მოვინდომე შენს ტვინში ხელების ფათური.
- და რატომ?
- ალბათ იმავე მიზეზით რა მიზეზითაც ახლა აქ ვსხედვართ და ერთმანეთს თვალებით ვაშიშვლებთ.
- მოდი.
- რისთვის? - გაიღიმა არაბულმა მაგრამ ადგილიდან არ დაძრულა.- ქვედა ტუჩს ენის წვერით შეეხო ყიფიანი და იდაყვებით მაგიდის ზედაპირს დაეყრდნო. - არაბულის მზერა ჰორიზინტში ჩაეკარგა, შემოჭრილი ემოციებისგან თავზე კონტროლი დაკარგა, მის წინ მჯდომი წარსულის მოჩვენება მასში ჯერ კიდევ მიძინებულ გრძნობებს დაუკითხავად აღვიძებდა, მოსწონდა ეს ყოველივე და შეწინააღმდეგებას არ ფიქრობდა, მისთვის დრო გაჩერდა, სივრცე გაიყინა და საკუთარი გულის ცემის გარდა არაფერი აღარ ესმოდა. - მოდი. - სიმკაცრე ჩანდა მის ხმაში, რამაც ყიფიანს სურვილი კიდევ უფრო გაუღვივა, ტანის მსუბუქი რხევით დაიძრა მისკენ, მის მუხლებზე მოთავსა და სავსე მკერდი მამაკაცის აჩქარებულ გულს მიაკრო, ხელები კეფაზე მოხვია.
- არ განიცდი რომ ცხოვრება უნდა ამირიო?
- პირიქით მინდა შენი არეული ცხოვრების დალაგებაში მოგეხმარო.
- თვითდაჯერებული იდიოტი ხარ.
- შენ კი ამ იდიოტზე შეყვარებული. - მის წელზე მოხვეული ხელები ქვემოთ ჩააცურა არაბულმა და მკვრივ უკანალს ჩაავლო თითები, უფრო ახლოს მიიზიდა გოგონას სხეული, ფთხილად ააცურა მტევანი ისევ ზემოთ, თითები უხეშად მოხვია ყელზე და სახე ახლოს მიუტანა. დაჟინებით უცქერდა და მკვეთრად გრძნობდა სურვილით როგორ იცვლებოდა მისი გულის ცემა. წამი დასჭირდა ევას მსუბუქი სხეულის ხელში ასაყვანად, დადუმებული უცქერდა ყიფიანი მის ყოველ მოძრაობას, არ იცოდა უნდა შესწინააღმდეგებოდა თუ მიეცა თავისთვის უფლება იმ მამაკაცთან ყოფნით ესიამოვნა რომელიც მის გონებაში ასე მოულოდენლად დაბრუნდა და თავ-გზა აურია. ამ ფიქრებში იყო წასული, როდესაც არაბულის ტუჩები იგრძნო ყელზე, შეაჟრჟოლა და ემოციისგან სხეული სრულიად დაუბუჟდა. ხელები ფრთხილად შეაცურა მამაკაცის თმებში, თუმცა მაშინვე მოიშორა არაბულმა მისი ხელები. ძლიერად უბიძგა ყიფიანის სხეულს და კედელს ააკრო მთელი ტანით.
- მეტკ... - სიტყვა ვერ დაასრულა ყიფიანმა რადგან არაბულის ტუჩებმა სასაუბრო ღრუ დაუხშო. მომთხოვნი იყო კოცნისას. სუნთქვა მალე შეეცვალა და სხეულის გარკვეული ნაწილებიც გაცილებით მკვრივი გაუხდა ვიდრე თავიდან. - ცოტა ნელა. - ყრუდ ამოთქვა ევამ და მის ძლიერ მკლავებს დაეყრდნო, მისი სიშმაგის დაოკებას ამაოდ ეცადა, წამში შეძვრა მისი პერანგის ქვეშ, ფრთხილად შეეხო თითებით გამკვრივებულ კერტზე. მიტოვებულ ქოხში ევას ყრუ კვნესამ გაიჟღერა. ხელი ფრთხილად ჩაუცურა სხეულზე, შარვლის ღილი სწრაფად გახსნა და წამში აღმოჩნდა მისი საცვლის ქვეშ, ძლიერად მოუჭირა ფეხებშორის ხელი და საპასუხოდ მხარზე ყიფიანის კბილები იგრძნო, ოსტატურად აატარა ქალის ვა/ინას თითები. მსუბუქი მოფერებით ცდილობდა მისვთის სიამოვნების მინიჭებას, ვერ ვიტყვი რომ არ გამოუვიდა რადგან ქოხი ევას ვნებით სავსე ბგერებმა სრულიად მოიცვა. - ჯანდაბა! - ამოიკვნესა ევამ და ვნებით წაეპოტინა არაბულის ტუჩებს, საპასუხოდ სწრაფად მოშორდა არაბული მის სხეულს, ქალს მაჯაში ჩაავლო თითები და ოთახის შეუაგულში დააყენა. - რა ჯანდაბას აკეთებ? - ღიმილით იკითხა ევამ.
- თვალები დახუჭე და რაც არ უნდა მოხდეს თვალი არ გაახილო.
- სანდრო.
- დახუჭე! - მტკიცე იყო არაბულის ხმა. ევაც დაემორჩილა. ბედს მინდობილმა ყიფიანმა თვალები დახუჭა, ზამთარი იყო და ალბათ სიცივით უნდა აკანკალებულიყო თუმცა სიმხურვალის და ცეცხლის გარდა ვერაფერს გრძნობდა, მთელი სხეულით კანკალებდა და მსჯავრდებულივით ელოდა არაბულის შეხებას რომელიც ასე აგვიანებდა, ძალა გამოცლილს ის იყო სურვილისგან მუხლები მოეკვეთა არაბულის თითები რომ იგრძნო სხეულზე, ნებართვის გარეშე გახსნა მისი პერანგის ღილები, ბიუსჰალტერის სალტი მხარზე ჩაუცურა, ოდნავ ჩასწია შავი მატერია, მკერდზე თითების შეხება იგრძნო, თითებს ენა მიჰყვა და ბოლოს კბილები, ხელები მისკენ წაიღო ყიფიანმა მაგრამ სანდრომ ამჯერადაც მოიშორა, ევა დაიბნა, გააჟრჟოლა და წინააღმდეგობამ კიდევ უფრო მეტად აღაგზნო. მკერდიდან უფრო ზევით აუყვა და ყელზე რამდენიმე ვნებიანი კოცნა დაუტოვა მამაკაცმა, ყიფიანი ვერაფერს ხედავდა თუმცა კანით ხვდებოდა როგორ იღიმოდა არაბული.
- მოგკლავ სანდრო. - საპასუხოდ არაბულმა ყელიდან სახისკენ გადაინაცვლა, სათითაოდ დაუკოცნა ყველა ნაკვთი, ყიფიანს ერთი სული ჰქონდა მისი გრილი ტუჩების გემო ეგრძნო მაგრამ სანდრო სპეციალურად აჭიანურებდა მისთვის ამ სიამოვნების მინიჭებას. მოულოდნელად მისი სხეული პერანგისა და ბიუსჰალტერის გარეშე დატოვა. ყიფიანი დახუჭული თავლებიდანაც კი ხედავდა არაბულის ირონიულ ღიმილს. - ვერ ვიტან როცა ასე იღიმი.
- ვიცი. - ამოიჩურჩულა მის ტუჩებთან, სწრაფად ჩაავლო გამკვრივებულ კერტზე კბილები. ევამ კვნესის შეჩერება სცადა მაგრამ სხეულში დავლილმა სიამოვნებამ თავისი მაინც გაიტანა და ქოხშიც მისი სიამოვნებით სავსე ბგერები გაისმა. გრძნობდა როგორ იღიმოდა არაბული და მწარედ იკბინა ტუჩზე.
- სანდრო. - ძლივს ამოთქვა ევამ რადგამ სხეულში დავლილი ღელვა ხმაზე საგრძნობლად დასტყობოდა. არაბულმა ხმა არ გასცა, პასუხად მხოლოდ ხერხემალზე იგრძნო მისი ტუჩები და წელზე მძლავრი მკლავები. ყიფიანი აღარ ცდილობდა კვნესის შეჩერებას, პირიქით სუნთქვას სურვილით სავსე ბგერებს აყოლებდა რაც არაბულს კიდევ უფრო მეტად ახელებდა. სულ უხუდავდა ქალს მამაკაცის ყოველი შეხება, მთელი სხეული უფრო მეტს ითხოვდა, გრძნობდა მთელი სხეული რომ უკონტროლო გაუხდა. - სანდრო. - საკუთარი ხმის სიმტკიცემ გააოცა და კიდევ ერთხელ იგრძნო არაბულის გაღიმებაც. სახის ნაკვთები ნაზად დაუკოცნა სანდრომ და ისე რომ სულ არ ელოდა ტუჩებზე სწვდა სიგიჟის ზღვარზე მისულ ყიფიანს. ვნებიანად კოცნიდა, მომთხოვნი იყო და ენას ოსტატურად ატრიალებდა ყიფიანის ტუჩებს შორის. ევას მთელი სხეული აუფეთქდა. ფრხილად შეხსნა არაბულმა მისი შარვალი და მოსალოდნელის გაფიქრებისას კიდევ ერთხელ ამოიკვენსა ევამ. ფრთხილად უბიძგა ქალის სხეულს და ქოხში მდგომ ძველ საწოლზე დაანარცხა. ყიფიანმა საყრდენი რომ იგრძნო გაეღიმა, არაბულის ტუჩები არ ჩერდებოდნებ, მტკივნეულად უჭედა მკერდს თითებს და არც კბილის ჩავლებას ერიდებოდა. - სანდრო გთხოვ. - ძლივს ჩურჩულებდა ევა მაგრამ არაბული თითქოს მის მოთმინებას ცდიდა, თითქოს ის უფრო აგიჟებდა მის წინ აღგზნებული ქალი როგორ იტანჯებოდა რომ მალე ახლართულოყო მამაკაცის მკლავებში. არ ჩქარობდა. სხეულის ყველა ნაწილს უკოცნიდა, ნელი, ყიფიანისთვის მტანჯველი სინელით ცდილობდა ქალის ჭკუიდან გადაყვანას. ევამ სხეულზე სრულიად დაკარგა კონტროლი, გაუაზრებლად წაიღო თითები ფეხებს შორის მაგრამ ისევ მაჯაში ჩაფრენილმა თითებმა შეაჩერა. განრისხდა, გაცოფდა და ის იყო თვალი უნდა გაეხილა, არაბულმა რომ სწრაფად მოაშორა მის სხეულს შარვალი და ტრუსი და პირველი ძლიერი ბიძგიც იგრძნო ფეხებს შორის. მოწყვეტით დაეყრდნო ევა მის მაჯას. ხელზე რომლითაც სა/ოზე ეფერებოდა მაგრად ჩაეჭიდა რომ განცდილ სიამოვნებას არ გაეთიშა. ნაზად ამოძრავებდა არაბული სისველეში თითს, დრო გადიოდა მაგრამ სიამოვნება არ ნელდებოდა, პირიქით სხეულიდან წამოსული იმპულსები უფრო ძლიერდებოდა. ნელი მოფერება უხეშ ალერსში გადაიზარდა. ყიფიანმა ამოიკივლა, არაბულმაც არ დააყოვნა, ზეტმეტი ტანსაცმელი ისე მოიშორა მისთვის კოცნა არ შეუწყვიტავს. - ჯანდაბა სანდრო. - ძლივს მოუყარა ამ ორ სიტყვას ევამ თავი და ძლიერი ბიძგიც იგრძნო, ამოიკვნესა, მთელი სხეულით აეკრო არაბულს და მის მოძრაობას სინქრონულად ააყოლა მოქნილი სხეული. საიმოვნება კიდევ უფრო ძლიერდებოდა.
- თვალები გაახილე. - ჩასჩურჩულა სანდრომ და ქვედა ტუჩზე ძლიერად უკბინა. ყიფიანმა სიმწრით იკივლა და თვალები გაახილა. არაბულის ცისფერ უძირო თვალებს გადააწყდა, თვალებში უყურებდა. წამიერად მოსწყდა საიმოვნებას მაგრამ სხეულისგან წამოსულმა ბიძგმა ისევ რეალობაში დააბრუნა. - მიყვარხარ პატარავ. - ამოიჩურჩულა სანდრომ და ძლიერად მიაწვა ყიფიანის სხეულს. ფეხის თითებში ჩამდგარმა სიცივემ სწრაფად აიწია ზევით, მუცელში დავლილმა სიამოვნებამ ერთიანად მოსწყვიტა ყიფიანი და აკანკალებული პირველად ამდენი წლის შემდეგ გრძნობდა როგორ მძლავრად უცემდა გული რომელიც ხარბად ქაჩავდა სისხლის მდინარეებს.
- მიყვარხარ. - ამოიჩურჩულა ენერგია გამოცლილმა ყიფიანმა და სხეულიც ერთიანად მოუდუნდა. გახსნილი ტუჩები მიაკრო არაბულმა მკერდზე, მის ზურგს ძლიერად მოხვია მკლავები, ცხვირი მის ყელში ჩარგო და ღრმად შეისუნთქა მისგამ მომავალი სურნელი რომელიც ასე ენატრებოდა. გაეღიმა, სიამოვნებისგან შეაჟრჟოლა და თვალები დახუჭა.
-------------------


- კარგი. - ათრთოლებული ტანი მაინც დაიმორჩილა გამომძიებელმა და ბრალდებულის წინ მოთავსდა.
- კარგი?
- ადვილი სულაც არ იყო მაგრამ თავისუფალი ხარ. ახლა მკვლელის ვინაობა მითხარი.
- ყოჩაღ. - კმაყოფილმა სიხარულიძემ ხელბორკილები გაუწოდა გამომძიებელს და მანაც მისი მტევნები მძიმე მეტალისგან გაათავისუფლა. - პირველ რიგში გარანტია მჭირდება რომ აღარ შემეხები.
- ისედაც ძალიან გავრისკე, ეს საქმე მოგიგვარე, მაგრამ ამის შემდეგ თუ კიდევ რამეს ჩაიდენ ვეღარ გიშველი, ამას გარდა თუ შენს მიერ ნაცემი დანელია გონს მოვიდა და ბრალი დაგდო აქაც ვერ გიშველი.
- ამაზე ნუ ღელავ, დანელია არაფერს იტყვის.
- იმედი მაქვს მის მოკვლას არ გეგმავ.
- ამის საჭიროებას ვერ ვხედავ, ის ჩემი მეგობარია, შელაპარაკება მოგვივიდა და გონება არეულმა სასიკვდილოდ ვცემე, ეს იმას არ ნიშნავს რომ მას რამეს დავუშავებ, დარწმუნებული ვარ როცა გონს მოვა ყველაფერს დაივიწყებს.
- ეს მე აღარ მეხება, ჭირსაც წაუღიხართ ორივე, ახლა გვარი მითხარი.
- არაბული, სანდრო არაბული. - მძიმედ სუნთქავდა სიხარულიძე და გრძნობდა ადრენალისგან გონებას როგორ კარგავდა. - ჩემი ცოლის ყოფილი შეყვარებულია, ახლახანს დაბრუნდა თბილისში.
- და სად შევძლებ მის ნახვას?
- თუ მისი დაჭერა გინდა ჩემს ცოლს უთვალთვალე, დარწმუნებული ვარ ადრე თუ გვიან ევა მასთან მივა და ზუსტად მაშინ შეძლებ მის აყვანას, გახსოვდეს არაბული ყველაფერს გააკეთებს რომ ბრალი მე დამდოს, იცოდე მკვლელი ის არის და არა ვინმე სხვა.
- შენ საიდან იცი ეს ყველაფერი?
- იქ ვიყავი. - ყბის ძვლები დაეჭიმა მამაკაცს.
- კიდევ ვინ იყო?
- არავინ.
- დარწმუნებული ხარ? - ეჭვით აზიდა გამომძიებელმა წარბები.
- მკვლელი დაგისახელე, ისიც გითხარი სად შეძლებ მის პოვნას, მგონი დროს ტყუილად კარგავ, ისედაც დიდი დრო გაატარე ჭურში მჯდომმა.
- არაბულს რომ ავიყვან ჩვენებას მისცემ მის წინააღმდეგ?
- რა თქმა უნდა. - ღიმილით წამოდგა სიხარულიძე.
- შეგიძლია წახვიდე.
- ნახვდამდის ამხანაგო გაგუა. - ირონიამ მოიცვა სიხარულიძის სახე და კმაყოფილმა დატოვა ოთახი სადაც ოცდაოთხ საათზე მეტი გაატარა. სწრაფად გაიარა დერეფნები და გარეთ გამოსულმა ღიმილი შეაგება მის მომლოდინე ადვოკატს. უხმოდ ჩაჯდა ავტომობილში რომელიც მას ელოდა. ადვოკატიც მის გვერდით მოთავადა და მძღოლმაც ძრავა სწრაფად აამუშავა.
- როგორ შეძელი?
- შენგან განსხვავებით ჭკუის პრობლემა არ მაქვს.
- მაგრამ სამხილები?
- რომელი სამხილები? - ისე გაიღიმა სიხარულიძემ რომ მის ატვოკატს შიშის ძლიერმა ტალღებმა დაურბინეს სხეულში. - ევაზე რას მეტყვი.
- ხო მართლა რაც ჩეეხება ევას. - წამით ენა დაება გიორგის.
- რა ევა? - წამებში დაეჭიმა სიხარულიძეს ყბის ძვლები.
- დაცვას ისე გაეპარა რომ მისი ასავალ-დასავლი ვერ დავადგინეთ.
- რა? - ყრუდ ამოთქვა სიხარულიძემ და ჩასისხლული თვალები შეანათა ფანჯრის მინასთან მიკუჭულ გიორგის.
- ვატო დამშვიდდი, უკვე ვეძებთ.
- გინდა მითხრა რომ გამო/ირებულ დაცას რომელსაც ტონა ფულს ვუხდი ჩემი ცოლის სათვალთვალოთ..
- ვატო.
- შენი დედაც. - იღრილა ვატომ, სწრაფად წამოიწია სავარძლიდან და გიორგის რომელიც უმწეოდ ატუზულიყო იდაყვით ისე ძლიერ მიაწვა სახეზე რომ ამ უკანასკნელს შიშით გულიც კი გაუჩერდა. - შე უტვინო გამო/ლევებულო ერთადერთი რაღაც გთხოვე და ისიც ვერ მომიგვარე.
- ვიპოვით. - ძლივს ამოთქვა გიორგიმ. - სიხარულიძე სწრაფად მოშორდა მის სხეულს, ახლა მძღოლს მიუბრუნდა აღგზნებული.
- სალი ქავთარაძის სახლისკენ წადი. - თითქმის უყვირა მძღოლს და სავარძელს მიეყრდნო.
- რას აპირებ? - აწითლებულ სახეს თავი ანება გიორგიმ და ვატოს მზერა მიაპყრო.
- იმ კახ/ას ეცოდინება სად არის ჩემი ცოლი. - ბრაზით გადააფურთხა ჩამოწეული მინიდან სიხარულიძემ. - სიგარეტი მომეცი. - უხმოდ გაუწოდა გიორგიმ ერთი ღერი, სწრაფად მოიქცია ტუჩებს შორის სიგარეტის ღერი, მოუკიდა და ღრმად მოქაჩა მყრალი ნიკოტინი.
----------------

- უნდა წავიდე. - სწრაფად წამოდგა ევა საწოლიდან თუმცა არაბულის მკლავებმა არ დაანება და ისევ საწოლში მისი სხეულის ქვეშ აღმოჩნდა უმწეოდ გაშოტილი, ვნებით აღსავსე თვალებით უცქერდა სანდრო მკლავებში მოქცეულ ქალს. - უნდა წავიდე. - მოწყვეტით აკოცა ევამ მამაკაცს და ისევ წამოდგომას შეეცადა.
- დარჩი. - ფრთხილად ჩაავლო არაბულმა ქვედა ტუჩზე კბილები და თავისკენ დაქაჩა.
- არ შემიძლია, უკვე გათენდა, დარწმუნებული ვარ უკვე იციან ჩემი გაუჩინარება და ყველაგან მეძებენ.
- რისთვის უნდა დაბრუნდე.
- ჯანდაბა სანდრო ასე არ შემიძლია.
- გინდა იმ კაცთან დაბრუნდე ვუნც ცხოვრება დაგინგრია? - წყენა ჩანდა არაბულის ხმაში, სწრაფად მოშორდა ქალის სხეულს და ჩაცმა დაიწყო.
- რა სულელი ხარ. - მის ზურგს მკლავები მოხვია ქალმა. - სულ აქ ხომ არ ვიქნები, იმისთვის უნდა დავრუნდე რომ ყველაფერს თავისი ადგილი მივუჩინო.
- და მერე რა იქნება? - სწრაფად შებრუნდა არაბული მისკენ და ალერსით შესიებული ტუჩები კიდევ ერთხელ დაუკოცნა.
- მერე არ ვიცი. - გაიღიმა ევამ და მამაკაცს მოშორდა.
- გიყვარვარ?
- წუხელ ამაში ვერ დაწრმუნდი? - ღიმილით აზიდა ევამ წარბები და ჩაცმა დაიწყო.
- მე წაგიყვან.
- რა თქმა უნდა. - ჩაცმას მორჩა ყიფიანი. არაბულს მიუახლოვდა, მკლავები ყელზე შემოხვია და ცისფერ თვალებში მზერა გაუსწორა. - აღარ მიმატოვო.
- აღარასოდეს. - დამარცვლა არაბულმა და მოწყვეტით აკოცა თვალცრემლიან ქალს.
-------------------

- ჯანდაბა, მოვდივარ. - ბრაზით გააღო სალი ქავთარაძემ კარი რომელიც ლამის ჩამოიღეს.
- გამარჯობა. - სწრაფად აუარა სიხარულიძემ მისი ნახვით გაფითრებულ ქალს გვერდი და სავარძელში მოწყვეტით ჩაეშვა. - სახეზე გატყობ როგორ გიხარია ჩემი დანახვა. - ვნებით შეათვალიერა ვატომ მოკლე საღამურში განოწყობილი ქავთარაძე, სალი სწრაფად სწვდა იქვე დაკიდებულ თხელ ხალათს, ტანზე სწრაფად შემოიცვა და გაფართოებული თვალები მიაპყრო დაუპატიჟებელ სტუმარს.
- შენ ციხეში არ უნდა იყო? - როგორც იქნა ხმა ამოიღო თუმცა საკუთარი ხმა ვერ იცნო და გული შეეკუმშა.
- გამათავისუფლეს.
- როგორ?
- შენ გირჩევნია ის მითხრა ჩემი ცოლი სად არის?
- არ ვიცი. - უკვე ერთიანად მოედო ქავთარაძეს შიში და სხეულიც აუკანკალდა.
- შენ ისიც კი იცი როდის ვჟი/ავ შენს დაქალს ასე რომ ახლა ან მეტყვი სად ჯანდაბაშია ევა ან არა და... - სწრაფად წამოხტა სიხარულიძე სავარძლიდან. აკანკალებულ ქალს მიეჭრა, ხელი უბიძგა და კედელს აკრულს მთელი ტანით მიაწვა, ერთი ხელი მისი სახის გასწრვივ კედელს მოაყრდნო, მეორე ხელის მტევანი ამოაბრუნა და თითები ნაზად ჩაატარა ქავთარაძის მფეთქავ არტერიას. სალიმ ყრუდ წამოიკივლა, თვალები დახუჭა და ცრემლიც დაუკითხავად მოსწყდა მის თვალებს. - სიამოვნებით შემოგაცლიდი ამ ნაჭერს რომელიც ვითომ სხეულს გიფარავს, მკლავზე დავიხვევდი შენს თმას და გულის წასვლამდე გაგირღვევდი ვაგ/ნას. - ხელი ყელიდან უფრო ქვევით ჩააცურა სიხარულიძემ და ათრთოლებულ მკერდზე მტკივნეულად მოუჭირა ქალს ხელი. სალიმ ამოიკივლა და ძლიერად ჩააფრინდა მაჯაზე თუმცა სიხარულიძე უფრო ძლიერად სრესდა მის მკერდს.
- ავადმყოფი ხარ. - ხელი მოიქნია სალიმ თუმცა ვატომ რეაგირება მოასწრო და სალის ხელი ჰაერში გაქვავდა.
- სად არის ჩემი ცოლი? - ამოიჩურჩულა მის ყურთან და ახლა ფეხებს შორის მოუჭირა ძლიერად.
- არ ვიცი. - უკვე მწარედ ქვითინებდა ქავთარაძე.
- მასთან წავიდა არა? - იყვირა წყობიდან გამოსულმა სიხარულიძემ და სწრაფად ანება ქალის სხეულს თავი, მისკენ ზურგით მდგომი ვეღარ ხედავდა სალის სახეს, სახეს რომელსაც შიში და ტკივილი ერთიანად დაპატრონებოდა. - მაინც როდის შევცდი? - ჩუმად ამოილაოარაკა ვატომ და სავარძელში ჩაეშვა. ატირებულ ქალს გახედა, ისეთი სახე მიიღო თითქოს წუთის წინ თავად არ დასხმია დაუცველ ქავთარაძეს თავს. - სალი კარგი რა, მოეშვი ტირილს, არც ისეთი ნაბი/ვარი ვარ რომ ჩემი ცოლის მეგობარს რამე დავუშავო. ყავას გამიკეთებ?
- აქედან გაეთრიე თორემ პოლიციას გამოვიძახებ.
- ხო პოლიცია არ მჭირდება. კარგი როგორც იტყვი. - ფეხზე წამოდგა სიხარულიძე და კარისკენ წავიდა. - რომ დაბრუნდება უთხარი სახლში ველოდები. - კარი გამოხსნა და ის იყო უნდა გასულიყო წამით რომ ისევ აცახცახებულ ქალს გახედა. - ისე ლამაზი მკერდი გაქვს. - თვალი ჩაუკრა და კარი ხმაურით მიხურა.
- ჯანდაბა. - ტუჩებზე ხელის გული აიფარა ქავთარაძემ ყვირილი რომ შეეკავებინა და იქვე ჩაიკეცა სადაც იდგა.

10

ავტომობილი რამდენიმე კვარტლის მოშორებით გააჩერა, საჭეს მოსწყდა და მთელი ტანით გვერდით მჯდომი ქალისკენ გადაიხარა.
- როდის გნახავ?
- როგორც კი ყველაფერი დალაგდება.
- და ეს როდის იქნება? - თითებში მოიქცია არაბულმა ქალის თმის კულული და წვალება დაუწყო.
- შენც ხომ იცი მარტივი არ იქნება. თავად რას აპირებ?
- ერთადერთი იმედი დანელია იყო, მეგონა დაველაპარაკებოდი და სიმართლეს იტყოდა, ახლა ეს იმედიც არ მაქვს. ჩემს ნათქვამს არავინ დაადასტურებს.
- მაშინ დაველოდოთ როდის მოვა გონს ლევანი, მანამდე კი შეეცადე თავს ახალი ხიფათი არ აუტეხო.
- მომწონს ჩემზე რომ ზრუნავ. - ღიმილით წაეტანა არაბული ქალის ბაგეებს.
- მგონი ეს მეც მომწონს. - კოცნაში აყვა ყიფიანიც. - კარგი უნდა წავიდე. - სწრაფად მოსწყდა ევა მის ბაგეებს და კარი გააღო.
- ევა.
- რა?
- მიყვარხარ. - თვალი ჩაუკრა სანდრომ და კიდევ ერთხელ აკოცა.
- გამიშვი. - ღიმილით გადმოვიდა ევა მანქანიდან, ტრიტუარი გადაჭრა და კორპუსებს შორის მიიმალა.
დიდხანს იდგა არაბულის ავტომობილი ტროტუართან, გონებაში ისევ წუხანდელი ღამის ვნებიან წუთებს იხსენებდა, გაბადრულ სახეზე ბედნიერებას ღრმა კვალი დაეტოვებინა, სულში გაჩაღებულ ჰარნონიას ისე მძაფრად გრძნობდა ეშინოდა ბედნიერებისგან გულს ფეთქვა არ შეეწყვიტა.
ყიფიანმა სწრაფად გადაჭრა ორი კორპუსის შიდა ეზო, ნაცნობ სადარბაზოში შეირბინა და სამი სართულის ოცდაცხრა საფეხური ფეხით აირბინა, კართან წამით შედგა, აჩქარებულ გულს დამშვიდება აიძულა, კარის სახელური ჩამოსწია და მეგობრის ბინაში შევიდა.
- კარის დაკეტვა როდის უნდა ისწავლო. - ღიმილით მიმართა სავარძელში მიკუჭულ ქავთარაძეს თუმცა როგორც კი მის სახეზე ასახული სასოწარკვეთის აღქმა შეძლო ადგილზე გაშეშდა. - რა მოხდა? - სწრაფად მოსწყდა ადგილს და აკანკალებული მეგობრის სხეულს მჭიდროდ შემოხვია მკლავები.
- აქ იყო.
- ვინ იყო აქ? - ტირილით ჩაწითლებულ თვალებში მზერა მიაპყრო და პასუხის მოლოდინში საკუთარი გულის ცემის მელოდია დაიზეპირა.
- შენი ქმარი აქ იყო.
- სალ ის ხომ ციხეშია? - ხმა აუთრთოლდა ევას.
- აღარ.
- სალი.
- აქ იყო ის წყეულო ნაბი/ვარი გესმის? აქ ეგდო.
- რამე დაგიშავა? - ცრემლი შეერია ყიფიანის ხმას.
- არა!
- არ მატყუებ?
- უბრალოდ შემაშინა. შენ გეძებდა.
- რა უთხარი?
- ის რომ ყოფილთან ჟი/აობდი.
- სალ.
- არაფერი მითქვამს ევა, რა უნდა მეთქვა.
- მაპატიე გთხოვ.
- ის ავადმყოფია გესმის? მითხრა როგორც კი დაბრუნდება უთხარი სახლში მოვიდესო, არც კი გაბედო სახლში დაბრუნება, პოლიციაში განაცხადე, უთხარი რომ შენზე ძალადობს.
- სალი.
- ის სრულ ჭკუაზე არ არის, დამიჯერე. - კიდევ რაღაცის თქმა სურდა ქავთარაძეს თუმცა კარის შემონგრევის გამო სიტყვა შუაზე გაუწყდა.
- რა ჯანდაბას აკეთებ? - აკივლდა ყიფიანი როდესაც სიხარულიძის რამდენიმე დაცვა ერთდროულად შემოვარდა სახლში.
- თქვენ ქმართან უნდა წაგიყვანოთ.
- ხელი არ მახლოთ. - უკან უკან დაიხია ყიფიანმა, თუმცა მის ისტერიკას ყურადღება არავინ მიაქცია, ერთ-ერმა მათგანმა სწრაფად ააფრიალა მისი სხეული ხელში და კარისკენ დაიძრა. ნანახით გახევებული სალი ადგილიდან ვერ იძვროდა. დაცვის მეორე თანამშრომელი მასთან მივიდა, ალმაცერად შეათვალიერა საღამურში გამოწყობილი ქალი.
- ვატომ გადმოქცა თუ ამის შესახებ ვინმეს ეტყვი დილით დაწყებულს დავასრულებო. - შემდეგ აკანკალებულ ქალს მოშორდა და კარიც ხმაურით მიხურა. - რამდენიმე წუთი გახევებული იდგა ქავთარაძე ერთ ადგილას. შემდეგ გონს მოეგო, სწრაფად შევარდა ოთახში, ხელს რაც მოყვა ის ჩაიცვა და სახლიდან გიჟივით გავარდა.
------

- უკაცრავად. - ლიფტის კართან შეაჩერა დაცვამ სალი ქავთარაძე. - მაპატიეთ უცებ ვერ გიცანით, ევა აქ არ არის.
- ვიცი, მამამისთან მოვედი აქ არის? - სწრაფად ამოთქვა სალიმ და ლიფტის ღილაკს ისტერიულად დააწვა.
- დიახ, კაბინეტშია.
- მადლობა. - უკამოუხედავად შევარდა ქავთარაძე ლუფტის ღია კარში, მეცამეტე სართულამდე დრო ისე გაიწელა ეგონა საუკუნე გავიდა. როგორც იქნა ლიფტი გაჩერდა, სწრაფად გამოვარდა ქავთარაძე იქედან და ღია კაბინეტის კარში გიჟივით შევარდა.
- გელა ძია. - მოულოდნელად შედგა ქავთარაძე კართან და იმედით აღსავსე თვალებით მზერა მიაპყრო ყიფიანს.
- სალი? - დინჯად წამოდგა ყიფიანი მაგიდიდან და აკანკალებულო გოგონასკენ დაიძრა. - რა მოგივიდა შვილო. - ხელი მოხვია ქავთარაძეს და სავარძელში ჩასვა, სიბერით მოდუნებული სახეზე გაურკვევლობის კვალი სწრაფად დაეტყო ყიფიანს.
- დამპირდით რომ არ ინერვიულებთ, პოლიციაში მინდოდა წასვლა მაგრამ გული მიგრძნობს იქაც მოკავშირეები ყავს ვატოს.
- დამშვიდდი და მითხარი რა ხდება.
- ევას საფრთხე ემუქრება. ვატომ არ ვიცი როგორ მაგრამ ციხეს თავი დააღწია, დილით ჩემთამ იყო დამემუქრა, შემდეგ კი ევა მისივე ნების წინააღმდეგ სახლში წაიყვანა. რამდენიმე წამი დასჭირდა ყიფიანს მოსმენილის გასაანალიზებლად, მერე მოწყვეტით დაეშვა სავარძელში და აკანკალებული ხელები ძლიერად შეკრა. - რამე უნდა იღონოთ, დარწმუნებული ვარ მისი გონება იმდენად არის დაავადებული რომ შეძლებს ევას ტკივილი მიაყენოს. - უკვე ცრემლებს ვერ იკავებდა ქავთარაძე, ყიფიანი უძრავად იჯდა, მობერებულ სახეზე ტკივილი აღებეჭდა, ტკივილი იმედგაცრუებამ ჩაანცვლა, გულის არეში ტკივილი იგრძნო, ჰაერი აღარ ჰყოფნიდა, სუნთქვა უჭირდა და ერთადერთი რაც სურდა მისი სიძისთვის თვალებში ჩახედვის დაუოკებელი სურვილი იყო. - გელა ძია. - რეალობაში დააბრუნა სალის ხმამ. - ევას ჭირდებით ახლა მას თქვენს გარდა ვერავინ დაიცავს. - გელამ სწრაფად დაავლო ყურმილს ხელი.
- რამდენიმე ყოჩაღი ბიჭი შეკრიბე, ჩემს შვილთან გაგზავნე, შენ კი ქვემოთ დამელოდე ახლავე ჩამოვალ. - ყურმილი დაკიდა, შედარებით დამშვიდებულ სალის გახედა. - დიდი ხანია მასზე ძალადობს? - ძალიან უჭირდა ყიფიანს ამ თემაზე საუბარი.
- მგონი არა. - თავი ჩახარა სალიმ და თითებს დაუწყო წვალება.
- როგორც ჩანს შენც საფრთხეში ხარ, აქ იყავი. ევასთან წავალ, ვნახავ რა ხდება, შემდეგ კი შენთან დაკავშირებითაც მოვიფიქრებ რამეს.
- მადლობა გელა ძია.
- მადლობა შენ შვილო რომ გამბედაობა გეყო აქ მოსასვლელად. - ღიმილით შეეხო ყიფიანი გოგონას მხარს და კარისკენ მძიმე ნაბიჯებით გაემართა.
- მეც წამოვალ. - სწრაფად წამოხტა ქავთარაძე სავარძლიდან.
- დარწმუნებული ხარ?
- აქ ვერ ვიჯდები, ასე შესაძლოა ჭკუიდან შევიშალო, არ ვიცი იქ მუსილებს რა სურათი შეიძლება დაგვხვდეს მაგრამ დარწმუნებული ვარ ევას ჩემი დანახვა დაამშვიდებს.
- ალბათ მართალი ხარ. - ღიმილით მიმართა გელამ და სალის გასასვლელი დაუთმო.
--------------



- გამიშვი. - დაუყვირა დაცვას როგორც კი სახლში შეიყვანეს, დაცვაც უსიტყვოდ დაემორჩილა და ევა მისაღებში მარტო დატოვა. - ხვდები რომ გააფრინე? - ბრაზით მიუბრუნდა სავარძელში მჯდომ ქმარს.
- მეც მომენატრე. - გაუღიმა ვატომ.
- რა უფლება გაქვს ასე მომექცე? - არ ცხრებოდა ყიფიანი.
- დაჯექი ევა. - მკაცრი იყო ვატოს ხმა.
- არ მინდა.
- დაჯექი ამის დედაც! - დაიყვირა სიხარულიძემ და დაბნეული ყიფიანიც მის ნებას დაჰყვა. - როცა მიჯერებ საფრთხეც არ გემუქრება. - წამში მოლბა ვატო და გვრდით მჯდომ ცოლს ორაზროვანი თვალები მიაპყრო. - წუხელ სად იყავი?
- ვსეირნობდი.
- მარტო?
- ჰო მარტო?
- რატომ?
- ბევრ რამეზე ვფიქრობდი და განმარტოება მჭირდებოდა.
- შენი არ მჯერა.
- არ მაინტერესებს გჯერა თუ არა, არც ის მაინტერესებს რა ტრიალებს მაგ შენს ავადმყოფ ტვინში.
- ჰო ასეთი საუბარი არ გიხდება პატარავ. - ფეხზე შეახო ცოლს ხელი და ძლიერად მოუჭირა.
- იცი რომ მტკივა? - ხმა აუთრთოლდა ევას.
- მეც მტკივა აი აქ. - გულზე მიიდო ვატომ მეორე ხელი. - რატომ არ გიყვარვარ ევა?
- თუ დაფიქრდები შესაძლოა მიზეზს თავად მიხვდე.
- და მაინც რითი მჯობია ის ნაბი/ვარი არაბული?
- მითხარი არ გაწუხებს ის ყველაფერი რაც გამიკეთე? ან მას რაც გაუკეთე?
- მაწუხებს თუ არა? - ფეხზე წამოდგა ვატო, სასმელი შეივსო ჭიქა გამოცალა და მზერა მოს ცარიელ ფსკერს მიაპყრო. - და რა გავაკეთე?
- შენ ადამიანი მოკალი.
- არა პატარავ, მე არავინ მომიკლავს, არაბულმა თავად გამოჰკრა სასხლეტს ხელი.
- ცრუობ.
- ლევანიც დამემოწმება.
- შენი არ მჯერა.
- უნდა გჯეროდეს. მთელი ეს წლები როცა ის დამპალი შენი ცხოვრებიდან გაუჩინარდა მე ვიყავი ის ადამიანი ვინც წამით არ გტოვებდა, შენს ხასიათს მორჩილად ვიტანდი, შენს გამხიარულებას და გაბედნიერებას ვცდილობდი, წამით არ გტოვებდი, შენზე ვზრუნავდი, მომწონდა თუ არა ყველაფერს გითმობდი, შენ კი ყველაფრის მიუხედავად მაინც მას მისტიროდი, გგონია არ ვიცი როგორ ინახავდი უჯრაში მასთად დაკავშირებულ მოგონებებს, გგონია არ ვიცი როგორ ტიროდი ჩემთან სექსის შემდეგ? გგონი არ ვიცი რომ ხშირად ცდილობდი ჩემში მისი სახე დაგეჭირა? გგონია ვერ ვხედავდი რომ ცდილობდი შეგყვარებოდი მაგრამ ის დამპალი წამით არ დაგავიწყდა? გგონია ვერ ვგრძნობდი ისევ მისკენ რომ მიგიწევდა გული? მაშინ როცა მე შენთან ვიყავი, შენს ყველა ახირებას ვასრულებდი შენ მაინც ის გსურდა. მითხარი რატომ მადანაშაულებ იმაში რომ საყვარლები გავიჩინე? მითხარი როდის იყავი ისეთი ცოლი რომელიც ქმრის გაბედნიერებას ცდილობდა? მითხარი შენ რა გააკეთე ჩემს გამო ევა? მითხარი! - დაიყვირა სიხარულიძემ და ჭიქა რომელიც აქამდე ხელში ეჭირა კედელს მიანარცხა. - ამის დედაც არადროს გიცდია რომ ჩემთან ბედნიერი ყოფილიყავი, ყოველთვის ითხოვდი მაგრამ სანაცვლოდ არაფერს გასცემდი, არასდროს მითქვამს რადგან გიფრთხილდებოდი, მაგრამ ახლა გეკითხები როგორც ცოლი კარგი ცოლი იყავი?
- ვატო. - სახეზე ხელები აიფარა ევამ.
- ჰო რა თქმა უნდა არასდროს გიფიქრია იმაზე თუ ვატოს რა სურს, იმაზე თუ რა შეიძლება აწუხებდეს, რა შეიძლება სტკიოდეს. ეგოისტი ხარ ევა. - ჩაიღიმა სიხარულიძემ, ცოლის წინ ჩაიმუხლა, სახიდან ხელები მოაშორა, ნიკაპზე ფრთხილად შეახო თითები და სახე მაღლა ააწევინა. - ჰო მე ვარ ის ვინც სასხლეტს ხელი გამოჰკრა და ის ბიჭი მოკლა, მე ვარ ის ადამიანი რომელმაც ეს შენი სიყვარულის გამო ჩაიდინა, მე ვარ ის ადამიანი ვინც შენს გამო საუკეთესო მეგობარი სამუდამოდ გაწირა, მე ვარ ის ადამიანი ვისაც ამქვეყნად ყველაზე მეტად უყვარხარ ევა. - ნაზად შეეხო ტირილით დასიებულ ტუჩებზე და ფრთხილად აკოცა, შუბლით მის შუბლს დაეყრდნო, მძიმედ სუნთქავდა სიხარულიძე, აღსარების გამო ძალა ერთიანად გამოეფიტა.
- გიჟი ხარ. - სასოწარკვეთილი მზერა მიაპყრო ევამ.
- შენი ბრალია. - გაიღიმა ვატომ და ისევ აკოცა.
- თუ მართლა ასე გიყვარვარ გამიშვი გთხოვ.
- სად პატარავ? მასთან? არასოდეს! შენი მოკვლაც რომ დამჭირდეს მასთამ არასდროს გაგიშვებ!
- ვატო.
- დაივიწყე! - იყვირა სიხარულიძემ და გაშმაგებით დაეწაფა ცოლის ბაგეებს.



წინააღდმეგობის მიუხედავად სწრაფად აღმოჩნდა ევა მოძალადე ქმრის სხეულის ქვეშ მოქცეული, უხეშად ათარეშებდა სიხარულიძე ცოლის ათრთოლებულ სხეულზე ხელებს, ყიფიანს ტკივილისგან მთელი სხეული ეწვოდა, გულს ურევდა მოძალადე ქმრის ყოველი შეხება, მისი გახშირებული სმენა სმენას ავისმომასწავებლად ედებოდა, ცდილობდა შესწინააღმდეგებოდა თუმცა მასზე გაცილებით ძლიერ სხეულს წინააღმდეგობას ვერაფრით უწევდა, ტირილს აღარ ერიდებოდა, ცრემლებს კი სალანძღავ სიტყვებს აყოლებდა, სიხარულიძე მისი ჭირვეულობის გამო კიდევ უფრო იღგზნებოდა, პერანგის ღილები ერთი ხელი მოსმით ჩახია, ბიუსჰალტერის სალტი სწრაფად ჩააცურა აფართხალებული ქალის მხარზე და მოშიშვლებულ მკერდზე მტკივნეულად ჩაავლო კბილები.
- ვატო! - ტკივილით ერთიანად გალურჯებულმა ამოიყვირა ყიფიანმა.
- ჯანდაბა არასდროს მდომია შენზე ძალა მეხმარა მაგრამ სხვა გამოსავალს აღარ მიტოვებ. - ჩურჩულებდა აღგზნებული სიხარულიძე და ძლიერად უჭერდა ქალს ფეხებს შორის. ევამ უმწეოდ გააპარა თვალი სავარძლის გვერდით მდგომი პატარა მაგიდისკენ. სწრაფად წაიღო ხელი საფერფლისკენ რომელიც მაგიდის ზედაპირზე იდო, გაუჭირდა მაგრამ მაინც მისწვდა, როცა გაიფიქრა რომ ყველაფერი დასრულდა და საფერფლე მთელი ძალით მოიქნია, სიხარულიძემ ზუსტად მაშინ დალანდა ჰაერში მოქნეული საგანი, მაინც მოასწრო ქალისთვის ხელის დაჭერა. თვალები რომელშიც ბრაზი ერთიანად ჩაბუდებოდა ცოლს მიაპყრო, მაჯაში ისე ძლიერ მოუჭირა ხელი ევამ ტკივილით თითები უშვა ხელში აღებულ საგანს, საფერფლე ხაურით გაგორდა იატაკზე. - ამისთვის პასუხს აგებ. - ძლიერად მოიქნია ვატომ ხელი და გაშლილი ხელის გული მტკივნეულად შეალეწა ძალა გამოცლილი ცოლის სახეს. ყიფიანმა ყრუდ ამოიყვირა და ბრძოლას რომელიც წააგო თავი ანება. ცრემლიანი მზერა მიაპყრო იატაკზე დაგდებულ საფერფლეს და მთელი სხეული მოუდუნდა. ვატო წამით ეჭვით დააჩერდა ევას სახეცვლილებას, მერე დაიხარა და ყელზე აკოცა, ევა აღარ ეწინააღმდეგებოდა, უფლებას აძლევდა ისე მოქცეულიყო როგორც სურდა, თითქოს სხეულის შეგრძნება დაკარგა, ვერ გრძნობდა მამაკაცის ხელებს, მის კოცნას, ვერაფერს გრძნობდა, გონებაში არაბულის სახე ამოუტივტივდა, მისი თვალები, მისი სუნთქვა რომელიც ჯერ კიდევ მკაფიოდ ჩარჩეონდა გონებაში, მისი შეხებით გამოწვეული ემოციები გაახსენდა, თვალები დახუჭა. აღარაფერი არ ესმოდა, არც ქმრის სიტყვები სწვდებოდა მის სმენას, ყველა ემოცია გაეთიშა. საცვლის ქვეშ მოფათურე ქმრის ხელი იგრძნო და როდესაც იფიქრა რომ ყველაფერი დასრულდა მოულოდნელი სიმსუბუქე იგრძნო სხეულზე. თვალები ფართოდ გაახილა და პირველი რაც დაინახა იატაკზე დაგდებული სიხარულიძე იყო რომელსაც ზემოდან მოქცეული არაბული გამეტებით ურტყამდა სახეში ძლიერად შეკრულ მუშტებს. ყიფიანმა წამოდგომა სცადა თუმცა თვალებში ჩამდგარი ბურუსის გამო სხეული ვერ დაიმორჩილა, თვალები ტკივილით აატრიალა და გონებაც დაკარგა.
- დედას მოგიტ/ნავ სიხარულიძე! - ღრიალებდა გამწარებული არაბული და გამეტებით ურტყამდა გონების დაკარგვამდე მისულ სიხარულიძეს. ხმაურზე შემოსული დაცვის ორი წევრი ჯერ იმ სანახაობით გაოგნდა რაც მისაღებში ვითარდებოდა, მერე იმით თუ როგორ შეძლო უცხო პიროვნებამ მათთვის გვერდის ავლა და სახლში შემოჭრა, ერთ-ერთი მათგანი სწრაფად მოეგო გონს, არაბულს მხრებში სწვდა და გასისხულ სიხარულიძეს მოაშორა, ახლა მას მიუბრუნდა არაბული შეკრული მუშტებით თუმცა სწრაფად შეავლო აღმართულ იარაღს თვალი და ადგილზე დარჩა, მძიმედ სუნთქავდა და თვალს არ წყვეტდა მისკენ მიმართულ იარაღს.
- ესროლე ამის დედაც. - ამოიყვირა სიხარულიძემ, პირში ჩაგუბებული სისხლი გადმოაფურთხა, წამოდგომას ეცადა მაგრამ არაფერი გამოუვიდა. - ესროლე! - იყვირა ბოლო ხმით. ისევ ეცადა წამოდგომას, ამჯერად გამოუვიდა.
- იარაღი დაუშვი! - რაც შეეძლო მშვიდად მიმართა არაბულმა დაცვის თანამშრომელს რომელიც მონაცვლეობით უცქერდა მოჩხუბრებს.
- ესროლე! - დაიყვირა ვატომ, დაცვას მიეჭრა, ხელიდან იარაღი აართვა და ირონიულად გადაიხარხარა. - გაები ნაბი/ვარო. - იარაღი შემართა სიხარულიძემ.
- დაუშვი ვატო.
- რა გეგონა წყეულო ნაგავო, ფიქრობდი გმირი გახდებოდი? გეგონა ამდენი წლის შემდეგ დაბრუნდებოდი და ყველაფერს წამართმევდი? მოკვდები და ვერაფერს მიიღებ.
- დააგდე ეს წყეული იარაღი. - იღრიალა არაბულმა, მისკენ მიმართული იარაღი დააიგნორა და ვატოსკენ გადადგა ნაბიჯი, სიხარულიძემ ეჭვით აზიდა წარბები. გასროლის ხმამ ერთიანად გააყრუა იქაურობა...

ყველას აქვს ცხოვრებაში სურვილები და ოცნებები რომლებიც გარკვეული მიზებისა თუ გარემოების გამო გამო წარსულში ვერ აისრულეს. თითქოს წლების გასვლასთან ერთად მათი არსებობა დავიწყებას ეძლევა. შესაძლოა აქტუალურობაც კი დაკარგეს. მაგრამ ვერ ასრულებული ოცნებების გამო ადამიანების გონებაში მთელი რიგი პროცესები მიმდინარეობს და ფსიქიკურ სამყაროზე მნიშვნელოვან კვალს ტოვებს. ცნობიერიდან განდევნილი სურვილები უკვალოდ არ იკარგება, ისინი სამუდამო ბინას ქვეცნობიერის სიღმეებში პუოლობენ და დრო და დრო სინდისის ქენჯნით გვირთულებენ ცხოვრებას და დამახინჯებული სახით სიზმრებშიც კი გვევლინებიან. რაც უფრო მეტად ეწინააღმდეგები სურვილებს ის მით უფრო ძლიერდება. საგულდაგულოდ გადამალული ოდესმე მაინც გამოჩნდება ჰორიზონტე და ასეთ დროს მის წინაშე სრულიად უსუსური და ძალა გამოცლილი უმწეოდ მოსთქვამ საკუთარი თავის უბედურების შესახებ. ასეთი იყო ვატო სიხარულიძე, მისი სურვილი გვერდით ჰყოლოდა საყვარელი ქალი ყიფიანის სახით, ჰქონოდა ბევრი ფული, ჰყოლოდა უამრავი საყვარელი, ყოფილიყო ქვეყნის ერთ-ერთი გავლენიანი ადამიანი იმდენად დიდი იყო, იმდენად ჰქონდა სხეულსა და გონებაში გამჯდარი რომ უკან მოუხედავად გაწირა სიყრმის მეგობრები. მიითვისა ის რაც მისი არ იყო, ტყუილებით ააგო იმპერია და ბოლოს თავად შთაინთქა ამ იმპერიის ნანგრევებში...

გასროლის ხმა მიწყდა... ძლივს დააშორა არაბულმა მჭიდროდ დაჭერილი ქუთუთოები ერთმანეთს, ფეხზე იდგა, სისხლი არ სდიოდა, ხელებს დახედა, უთრთოდა, შიშით არა უფრო ემოციებით, იატაკზე ოთხად მოკუჭული სიხარულიძე მატლივით იკლაკნებოდა საკუთარ სისხლში ამოსვრილი გულისამრევად გამოიყრებოდა, გაფითრებულ დაცვას გახედა არაბულმა რომელიც თვლას ვერ წყვეტტდა სისხლში მოცურავე ბატონს, მის ზურგს უკან კარგად ნაცნობი სახე გაარჩია სანდრომ.
- დანელია. - ძლივს ამოთქვა არაბულმა და მის ხელში აღმართულ იარაღზე გაუშტერდა მზერა.
- ვფიქრობ ვალი დაგიბრუნე. - იარაღი დაუშვა ლევანმა და გონება დაკარგული ევასკენ დაიძრა. ოთახი ხუთ წუთში გაივსო ხალხით, ფერწასული შემოვარდა მისაღებში გელა ყიფიანი, მას უკან მოყვა ქავთარაძე და კიდევ რამდენიმე დაცვის თანამშრომელი. იატაკზე გართხმულ სიხარულიძეს რომელიც სულს ღაფავდა კიდევ ერთხელ გახედა არაბულმა, ახლოს მივიდა, მის სხეულთან დაიხარა და სახეზე მოკიდა ორივე ხელი, ვერ ხვდებოდა რას გრძნობდა, შვებას ფაქტია არ გრძნობდა, დაჟინებით დააშტერდა სისხლში ამოსვრილს, სიხარულიძემ ძლიერად ჩაავლო მისი პერანგის საყელოს ხელი და აიძულა უფრო ახლოს მიეტანა სახე. არაბული დაემორჩილა.
- არ ილაპარაკო, ძალები დაზოგე.
- გავკარი შენს მოჩვენებით მზრუნველობას. - სიტყვებს სისხლი ამოაყოლა სიხარულიძემ და კიდევ უფრო ძლიერად მოუჭირა არაბულის პერანგს აკანკალებული თითები. - ახლა ბედნიერი ხარ? შენ ხომ ყოველთვის ეს გინოდოდა, ვინ მესროლა? - თვალები მოავლო ოთახში ჯგროდ შეკრებილ ხალხს.
- დანელიამ.
- შე ვირთხა. - გადაიხარხარა სიხარულიძემ, ისევ სისხლი ამოაფურთხა, წამით დადუმდა და ისევ არაბულს მიუბრუნდა. - ხედავ? გველი გამიზრდია უბეში. ახლა ყველა იტყვის ის მიიღო რაც დაიმსახურაო. ჩემს სიკვდილს არავინ იდარდებს, პირიქით დაკრალვის მეორე დღესვე ჩემი ცოლი შავებს გაიხდის და ყოფილი საყვარლის სარეცელში აკვნესდება. - წამით ტკივილმა მოიცვა სიხარულიძეს სისხლიანი სახე. - ვის ადარდებს ვატო? არც არავის. ჩემზე იტყვიან ისე მოკვდა, ისე წავიდა თავისი სათქმელი ვერ თქვაო, იცი რისი თქმა მსურდა? იმის რომ შენზე უკეთესი ვიყავი.
- ბოდავ, სრულ ჟკუაზე არ ხარ ვატო.
- ცხოვრების მოულოდნელობები და თავსატეხები, ის რაც კონკრეტულ მომენტში საშინელებად გეჩვენება, მერე მშვიდ გონებაზე აცნობიერებ, რომ სწორედ ეს "საშინელებები” ჰქმნის შენ ცხოვრებას და იმედს გისახავს სამომავლოდ. რაც უფრო მძიმე ქარტეხილი გატყდება თავს, მით უფრო არაფრად გეჩვენება უბრალო განსაცდელი, რომელიც ყოველ ნაბიჯზე გხვდება. ეგუები, რომ ცხოვრება ასეთია“... გახსოვს სკოლაში ყოველთვის შენ იყავი პირველი, მხოლოდ შენს შემდეგ ახსენდებოდათ ვატო და ლევანი, ის ვირთხა ყოველთვის ვირთხა იყო, არასროს ჰქონია ამბიცია რომ უკეთესი ყოფილიყო მე კი ვერ ვიტანდი მეორედ ყოფნას, პირველობა მსურდა, მთელი არსებით მძულდი სანდრო არაბულო შენ კი მეგობრად მთვლიდი, მერე ევა გამოჩნდა, ყიფიანი მანამ მიყვარდა სანამ შენ შეამჩნევდი, მაგრამ აქაც შენ მოიგე, გაიცანი თუ არა ისიც შენ მიისაკუთრე, სწორედ მაშინ მივეცი საკუთარ თავს პირობა რომ ყველაფერს წაგართმევდი, ცხოვრებას მოგპარავდი, ქალს აგახევდი. გამომივიდა. - შემზარავად ახარხარდა სიხარულიძე.
- ავადმყოფი ხარ. - ზიზღით გამოსცრა არაბულმა. - მებრალები სიხარულიძე, იცი? ცინიზმი საუკეთესო საშუალებაა ადამიანს კედელი აუშენო და საკუთარ თავს ზღვარი დაუწესო, ჩარჩოში მოაქციო ურთიერთობა, რადგან დაცული იყო განმეორებითი ტკივილისაგან. იმდენად დეტალურად გრძნობ ადამიანების ემოციებს რომ ხშირად საკუთარში გეკარგება, მითუმეტეს თუ ამ ადამიანზე ემოციურად მიბმული ხარ. შენ გიყვარს ევა მაგრამ იმდენად ეგოისტი ხარ მხოლოდ საკუთარ თავზე იფიქრე, ერთი წამით არ გიფიქრია იმაზე თუ რამხელა ზიანი მიაყენე მის ფსიქიკას ყველაფერი იმით რაც შენმა ავადმყოფმა გონებამ მოიმოქმედა, გინდა ისეთი მიგიღონ როგორიც ხარ მაგრამ ამავდროულად თავად დაამტკიცე რომ ეს შეუძლებელია, საკუთარ თავს თვითონ გამოუყვანე წირვა ახლა კი მაიძულებ იმ ტკივილის არს ჩავწვდე რომელიც თავად არგუნე შენს თავს. შენ არ მოკვდები, ამას არ დავუშვებ, სიკვდილი შენთვის შვება იქნება, მე კი არ დავუშვებ შვება ჰპოვო, ყველაფრისთვის პასუხს აგებ. გპირდები. - მის სხეულს მოშორდა არაბული და წამის წინ მოსულ სასწრაფოს თანამშრომლებს გზა გაუთავისუფლა.
მისაღების შუაგულში უძრავად იდგა არაბული, სისხლიან ხელებს ზიზღით დახედა და უემოციოდ გააყოლა თვალი სასწრაფოს თანამშრომლებს რომლებსაც საკაცით გაყავდათ ვატო სიხარულიძე.
- გაყევით და თვალი არ მოაშოროთ. - მტკიცე იყო გელა ყიფიანის ხმა რომელიც დაცვის თანამშრომლებს მითითებებს აძლევდა. არაბულმა მზერა სავარძლისკენ გადაიტანა, ევა ყიფიანი უკვე გონს მოსულიყო, თავი ქავთარაძის მხარზე მიესვენა და ქვემოდან უცქერდა ფეხზე მდგომ არაბულს. სანდრომ მისკენ გადადგა ნაბიჯი თუმცა გელა ყიფიანი გადაეღობა გზაზე და ჯიქურ გაუყარა მზერა მისი ქალიშვილისკენ მიმავალ არაბულს.
- მამა. - მშვიდად ამითქვა ევამ.
- იცოდე თვალს არ მოგაშორებ. - ყბის ძვლები დაეჭიმა გელა ყიფიანს და გვერდით გადგა. არაბული ევას მიუახლოვდა, მის წინ ჩაიმუხლა, ფეხებზე ხელები მოხვია და თავი მის მუხლებზე ჩამოსდო. თვალები დახუჭა, მძიმედ სუნთქავდა. თმებში ქალის თითები იგრძნო და გააჟრჟოლა, თავი ასწია და აცრემლებულ ყიფიანს მზერა გაუსწორა. შენ უგონოდ არ იყავი? - გვერდით მჯდომ ლევანს მიუბრუნდა არაბული.
- არა, ექიმი მოვისყიდე. ეფექტური დაბრუნება მსურდა. - გაიღიმა და მხრები აიჩეჩა დანელიამ.
- გამოგივიდა. - ღიმილით დაუქნია არაბულმა თავი. - მადლობა.
- მაპატიე რომ უფრო ადრე ვერ მოვედი პატარავ.
-რა იცოდი? - მის სახეს თითები ჩაავლო ევამ და ნაზად აკოცა ტუჩებზე. არაბული მის ტუჩებს მოსწყდა, ქალის ზურგში თითები შეაცურა, პერანგზე დამაგრებული მომცრო ზომის მოსასმენი აპარატი მოხსნა და მოწყობილობა ევას ხელის გულში ჩაუდო.
- მშვიდად ვერ ვიქნებოდი თუ არ მეცოდინებოდა სად და ვისთან იქნებოდი. - ოდნავ გაიღიმა არაბულმა და ფეხზე წამოდგა.
- მოიცა. - მზერა გაუშტერდა ყიფიანს. - მან აღიარა მკვლელობა. - გაფართოვებული თვალებით მზერა მიაპყრო არაბულს.
- ჰო პატარავ. - სწრაფად ჩაავლო ხელი მაჯაში, ფეხზე წამოაგდო, გულში ძლიერად ჩაიკრა, ცხვირი მის თმებში ჩარგო და მისგან მომავალი სურნელი ღრმად შეისუნთქა. - აღიარა და ახლა ვერავინ წამართმევს შენს თავს. - ამოიჩურჩულა სანდრომ და ნაზად შეახო ყელზე ტუჩები.
------------------

ლევან დანელიას ადამიანის სხეულის განზრახ დაზიანების გამო ორ წლიანი პატიმრობა მიუსაჯეს, თუმცა შექმნილი გარემოებიდან გამომდინარე ბრალდება მალევე მოუხსნეს და ერთ თვეში უკვე გისოსებს გარეთ აღმოჩნდა. ეს უკანასკნელი კიდევ კარგა ხანს განაგრძობდა გარდაცვლილი შეყვარებულის ერთგულებას, თუმცა საბოლოოდ მაინც გამოჩნდა მის ცხოვრებაში ქალი რომელმაც შესძლო და მიძინებული გრძნობები გაუღვიძა. სინდისდამშვიდებული განაგრძობდა დანელია გელა ყიფიანის კომპანიაში მუშაობას, ყველაფერი გააკეთა რომ ვატოს მიერ ჩაძირული კომპანიის გადარჩენაში დახმარებოდა ხანშიშესულ ყიფიანს, გამოუვიდა კიდეც, იმპერია ისევ ააღორძინეს და ისევ მოიტანა კომპანიამ დიდი მოგება. დანელიას და არაბულს ურთიერთობა არ განუახლებიათ თუმცა ერთმანეთთან შეხვედრა მაინც უწევდათ და ასეთ დროს ზრდასრული ადამიანებივით ცივილიზებურად ურთიერთობდნენ ერთმანეთში.
სალი ქავთარაძეს ორ თვიანი რეაბილიტაცია დასჭირდა მიღებული შოკიდან გამოსასვლელად, ყოველ ღამით სტანჯავდა კოშმარები, მეგობრის შეშლილი ქმრის სახეს ყველგან ხედავდა, ევა ყიფიანი წამით არ სცილდებოდა სიგიჟის ზღვარზე მისულ ქავთარაძეს, საბოლოოდ სტრესიდან გამოსვლა მოახერხა ქავთარაძემ და ცხოვრების ფერხულში კიდევ ერთხელ ჩაება, ფერხულში სადაც ისევ მრავლად იყო, სექსი ვნება და უგონოდ შეყვარება.
გელა ყიფიანს გაუჭირდა არაბულის მიღება მაგრამ საბოლოოდ მაინც დაყარა ფარ-ხმალი და შვილის არჩევანს შეეგუა.
ვატო სიხარულიძე დაჭრიდან ერთი თვის მანძილზე მკაცრად იზოლირებულ პალატაში მკურნალობდა, როცა საბოლოოდ მოძლიერდა სასამრთლომ მას ოცი წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა, ურიაქციოდ მიიღო სიხარულიძემ გამოტანილი ბრალდება, დარბაზიდან გაყვანისას როდესაც დარბაზში მყოფ არაბულს ჩაუარა ორი თითი მიიდო თვალებთან და შემდეგ არაბულის მისამართით გაიშვირა.
-I’ll be back. - ზიზღით ამოიჩურჩულა და არაბულის მკლავებში მოქცეულ ყოფილს ცოლს განრისხებული თვალებით გახედა...



ერთი წლის შემდეგ

სარკესთან იდგა, საკუთარ გამოსახულებას ძლივს უსწორებდა სასმლისგან ამღვრეულ მზერას, გულს ურევდა სახეზე ასახული ირონიული ღიმილი, ღიმილი რომელსაც ვერსადროს აქრობდა წყეული სახიდან.
- ახლა ბედნიერი ხარ? - ძლივს გასაგონრად ამოიბლუყუნა და ტკივილით სახე დაეჭიმა. - მიპასუხე. - ყბის ძვლები დაეჭიმა და აგრესიის ნთხევით, ორივე ხელის გულით დაეყრდნო სარკის ცივ ზედაპირს. აღგზნებულს სიგრილე ესიამოვნა თუმცა გონება ვერ დაიშოშმინა. - შენ ხომ ეს გინდოდა ნაბი/ვარო. - თვალები დახუჭა და შუბლი მიაყრდნო სარკიდან არეკლილ მოჩვენებას. - წყეულიმც იყავ. - ზიზღით ახარხარდა, სარკეს მოშორდა, დაბალ მაგიდაზე დადებულ ფოტოსურათს სწრაფათ დაავლო ხელი, ამღვრეული თვალები რამდენიმე წამით გააშეშა მის ზედაპირზე და ბოლოს კედელს მიაფშვნა ხელში ჩაბღუჯული ნივთი, რომელიც აშკარად განადგურებულს გულს კიდევ უფრო მეტად უკლავდა. მუხლებზე დაეშვა და დაბალ წვერზე ძლიერად მოისვა ხელი. - ახლა დაჯექი და იტირე წარსულის გამო რომელმაც ისე ჩაგიქროლა რომ გააზრებაც ვერ მოასწარი, ჩაგიქროლა და თან როგორ ჩაგიქროლა, ხელის ქნევით გააცილე მთელი შენი სიცოცხლე, ხოდა იჯექი აქ, ამ საღორეში და იბოგინე ოთხ კედელს შორის გამოკეტილმა მარტომ, უსოყვარულოდ, უადამიანოდ. შენ ხომ ეს გინდოდა არა?! - შიგნიდან ღრღნიდა შინაგანი ხმა და გულის ყოველი ფეთქვაც ისეთ ტკივილს ანიჭებდა სუნთქვაც კი უჭირდა. იატაკს მთელი სხეულით აეკრო, თვალები დახუჭა, ამოისუნთქა და ძილის საუფლოში გაუჩუნარდა.
-----------

აივანზე იდგა, მის წინ გადაშლილი ზღვის სანაპიროს ცქერით ირთობდა თავს, სახეზე ასახული სიმშვიდე ერთიანად მოსდებოდა სხეულზე. ზღვაც ისეთივე მშვიდი იყო როგორც მისი გონება და სული, ღრმად სუნთქვადა ზღვიდან მონაბერ მარილიან მაგრამ საამო სურნელს. გული გამალებით უცემდა, თითებით მოაჯირს ჩაფრენილი რეალობიდან ძალიან შორს დაფრინავდა. მის ბაგეს ანცი ღიმილი წამით არ შორდებოდა.
- დილამშვიდობის. - საყვარელი მამაკაცის ძლიერი მკერდი იგრძო ზურგს უკან ყიფიანმა და მუცელზე შესრიალებულ თითებს საკუთარი შეაგება. კისერი უკან გადასწია და მის ყელში ცხვირჩარგულ არაბულს კიდევ უფრო ძლიერად მიაწება ზურგი.
- დილამშვიდობის. - ნაზად შებრუნდა სახით მისკენ, წამით მის ცისფერ თვალებს მზერა მიაპყრო და ვნებით დაეწაფა ტუჩებზე.
- თავს როგორ გრძნობ?
- შესანიშნავად.
- და შენ როგორ ხარ პატარავ? - მუხლებზე დაეშვა არაბული და საყვარელი ქალის წამოზრდილ მუცელს ტუჩები ვნებით მიაწება.

დასასრული...



ესეც ასე, დასწრულდა ეს ამბავიც, ვფიქრობ ეს ის ისტორია გამოვიდა სადაც მე და ჩემი მკითხველის აზრი ფინალთან დაკავშირებით ძალიან დაემთხვა ერთმანეთს, სხვაგვარი დასასრული არც წარმომედგინა, მიყვარხართ ყველანი და მადლობა რომ ასე მამახნევებთ. მალე დაგიბრუნდებით ახალი ისტორიით რომელიც ვფიქრობ განსხვავებული ხასიათისა და თხრობის იქნება.
კიდევ ერთხელ მადლობა ყველას და მოუთმენლად ველი თქვენს საბოლოო შეფასებას ამ სიუჟეტთან დაკავშირებით <3скачать dle 11.3



საუკეთესო იყოო❣❣

 


№2  offline ადმინი ენ ბლექი

ნატალია ყალაიჩიშვილი
საუკეთესო იყოო❣❣


მადლობა kissing_heart

 


№3 სტუმარი სტუმარი მარი

❤️ვატო❤️ვატო❤️
ეს ვითომ მეგობრები რაა. ბოროტები და ეგოისტები.
მოღალატეები

 


№4  offline ადმინი ენ ბლექი

სტუმარი მარი
❤️ვატო❤️ვატო❤️
ეს ვითომ მეგობრები რაა. ბოროტები და ეგოისტები.
მოღალატეები



ჰო აი ზუსტად kissing_heart

 


№5 სტუმარი სტუმარი An Na

ჯგუფში გითხარი, რომ ეს ისტორია მიყვარს, პერსონაჟებიც, დავამატებ, შენც მიყვარხარ! ძალიან, ძალიან, ძალიან(...) მაგარი იყო. დილა დაიწყო არაჩვეულებრივად.

 


№6  offline ადმინი ენ ბლექი

სტუმარი An Na
ჯგუფში გითხარი, რომ ეს ისტორია მიყვარს, პერსონაჟებიც, დავამატებ, შენც მიყვარხარ! ძალიან, ძალიან, ძალიან(...) მაგარი იყო. დილა დაიწყო არაჩვეულებრივად.



მიხარია რომ ისიამოვნე <3

 


№7 სტუმარი სტუმარი ანა

ცოტა გული კი დამწყდა როდასრულდა მაგრამ აი შოკიი მაქ მგონი მეც არვიცი ასე გემრიელად არცერთი ისტორია არ წამიკიითხავს .... მადლობა და მადლობა შენ <3 ... სიტყვებს თავს ვერვუყრიი რასაც ვფქრობ ის რომდავწერო ... მოკლედ ველოდები ახალ ისტორიას (((სულმოუთქმელად

 


№8  offline ადმინი ენ ბლექი

სტუმარი ანა
ცოტა გული კი დამწყდა როდასრულდა მაგრამ აი შოკიი მაქ მგონი მეც არვიცი ასე გემრიელად არცერთი ისტორია არ წამიკიითხავს .... მადლობა და მადლობა შენ <3 ... სიტყვებს თავს ვერვუყრიი რასაც ვფქრობ ის რომდავწერო ... მოკლედ ველოდები ახალ ისტორიას (((სულმოუთქმელად



მადლობა ანა <3
იქნება ახალიც მალე <3

 


ოო
ეს იყო სასწაული
დედა ეს რაიყო
მოიცა ასე მალე რატო დამთავრდა? დ
ახალი ისტორია რომ მალე
არ დადო გაფიცებ მოგკლავ
ძალიან კარგი იყო ზე კარგობა
ვატუნა ბოროტი ჩაჯდა ციხეშისადაც
მთელი ცოვრების გატარება მოუწევს
ევა და სანდრო ერთად არიან თავის შვილიკოსთან ერთად
ხოდა რას ვამბობდი?
რა მაგარი ხარრა ასეთ ისტორიას ვინ მოიფიქრებდა თუ არა შენ?
აბა კარგად გელოდები მალე იცოდე
ახალი ისტორიით❤❤❤

ზე ბესთ დილა მქონდა
❤❤:-D

 


№10 სტუმარი სტუმარი ენ ბლექი

გროსმაისტერი
ოო
ეს იყო სასწაული
დედა ეს რაიყო
მოიცა ასე მალე რატო დამთავრდა? დ
ახალი ისტორია რომ მალე
არ დადო გაფიცებ მოგკლავ
ძალიან კარგი იყო ზე კარგობა
ვატუნა ბოროტი ჩაჯდა ციხეშისადაც
მთელი ცოვრების გატარება მოუწევს
ევა და სანდრო ერთად არიან თავის შვილიკოსთან ერთად
ხოდა რას ვამბობდი?
რა მაგარი ხარრა ასეთ ისტორიას ვინ მოიფიქრებდა თუ არა შენ?
აბა კარგად გელოდები მალე იცოდე
ახალი ისტორიით❤❤❤


ხომ იცი ისტორიას ყოველთვის მოულოდნელად ვასრულებ, აეც გაწელილი სცენები მიყვარს, ვფიქრობ რაც საჭირო იყო ყველაფერი ვთქვი.
აცლას რაც შეეხება იქნება კი მალე, ჯერ ვფიქრობ. Deja vu-ს შემდეგ მიჭირს გადავეწყო ახალ სიუჟეტზე რომელიც რადიკალურად განსხვავებული იქნება წინამორბედებისგან. ასე რომ დავწერ და მოვალ ❤
შენ კი მადლობა ❤

 


№11 სტუმარი eliza

dzalian kargi iyo magram meti sandro da eva kargi iqnebodaa

 


№12 სტუმარი სტუმარი ენ ბლექი

eliza
dzalian kargi iyo magram meti sandro da eva kargi iqnebodaa



მესმის თუმცა ვფიქრობ რომ საკმარისი იყო ❤

 


№13  offline წევრი სიბილა

მგონი კარგი ისტორია გამოვა ვატოს პატიმრობა და შემდეგ.ის პატარა ნაწილი, სადაც მისი სულიერი მდგომარეობა იყო ციხეში ასახული,იმდენად ძლიერი აბზაცია, ბევრის ნაწარმოებს უდრის.ასეთი კარგი ისტორია, თავადაც კიდევ უფრო სრულყოფილი გახდებოდა ვატოს შემდეგი ამბებით.

 


№14 სტუმარი სტუმარი ენ ბლექი

სიბილა
მგონი კარგი ისტორია გამოვა ვატოს პატიმრობა და შემდეგ.ის პატარა ნაწილი, სადაც მისი სულიერი მდგომარეობა იყო ციხეში ასახული,იმდენად ძლიერი აბზაცია, ბევრის ნაწარმოებს უდრის.ასეთი კარგი ისტორია, თავადაც კიდევ უფრო სრულყოფილი გახდებოდა ვატოს შემდეგი ამბებით.


არ ვიცი, მეც ვიფიქრე ამაზე თუმცა იქნება თუ არა deja vuს გაგრძელება ეს ჯერ არ ვიცი ❤

შენ ყველაფერს ხედავ.
მადლობა ამისთვის ❤

 


№15  offline წევრი აბაშიძე

მე შეიძლება უზრდელი და ტუტუცი ბავშვი ვარ.
შესაძლოა ვინმემ დამძრახოს რომ ისტორია 18 + თ წავიკითხე.
მაგრამ ენ.
ძალიან ძალიან რთულია შენს ნაშრომს თვალი აარიდო და არ წაიკითხო.

პირველად გიწერ კომენტარს.
არადა ყველა შენს ისტორიას ვიცნობ.
და ყველა მიყვარს.

არაჩვეულებრივი მწერალი ხარ!

ერთ-ერთი საუკეთესო საიტზე.

არაჩვეულებრივად აღწერ ყველაფერს.
რაც სასიამობნო წასაკითხია.

რაც შეეხება ისტორიას.
ვერ გეტყვი რომ საუკეთესო იყო მათ შორიას რაც დაგიწერია.
მაგრამ.
მაინც არაჩვეულებრივია და ესაა საოცარი.

ხო არ არის საუკეთესო.
მაგრამ მაინც ძალიან ბევრის ბევრ ისტორიას სჯობს და ესაა ძალიან მაგარი.

ვატო ცოტა შემეცოდა ბოლოს.
აი როცა თავის თავს ეჩხუბება.
მაგრამ დაიმასახურა და მიიღო.
უყვარდა ევა.
ავადმყოფურად მაგრამ მაინც ხო უყვარდა.

არ ვიცი ლევანის საქციელი რამდენად მოსაწონია.
უბრალოდ ასე უნდა მომხდარიყო რა და მოხდა კიდეც.

არაბული.
ვაიმე არაბულზე ვგიჟდები.
აი ასე უბრალოდ.

ევა.
ხო ბევრჯერ ეტკინა.
ძალიან.
რთული გზა გაიარა.
10წელი დაკარგა.
ტყუილში იცხოვრა.
მაგრამ ბოლოს როგორც მოველოდით მაინც ბედნიერია.
არაბულთანაა.
ბავშვი ეყოლება.
მომდევნო 20 წელი არაფერი ელის კატასტრფოული სავარაუდოდ.
თუ არაბულმა არ უღალატა.
რაც მისი პრინციპებისგან გამომდინარე პრაკტიკულად შეუძლებელია.

ხო.
მეორე ნაწილი არ იქნებოდა ცუდი.
ვატოს დაბრუნება?
ნწ არ ღირს.
მაშ დასრულდეს ასე.
არ მგონია 20 წლის მერე ჯანმრთელმა გამოაღწიოს.
თუ არ მოკვდა საერთოდ.
ოჰ რა სიბოროტეა.

კარგი ენ.
ძალიან კმაყოფილი ვარ წაკითხულით.

შემდეგ ისტორიამდე.
ადიოს.

 


№16 სტუმარი სტუმარი ენ ბლექი

აბაშიძე
მე შეიძლება უზრდელი და ტუტუცი ბავშვი ვარ.
შესაძლოა ვინმემ დამძრახოს რომ ისტორია 18 + თ წავიკითხე.
მაგრამ ენ.
ძალიან ძალიან რთულია შენს ნაშრომს თვალი აარიდო და არ წაიკითხო.

პირველად გიწერ კომენტარს.
არადა ყველა შენს ისტორიას ვიცნობ.
და ყველა მიყვარს.

არაჩვეულებრივი მწერალი ხარ!

ერთ-ერთი საუკეთესო საიტზე.

არაჩვეულებრივად აღწერ ყველაფერს.
რაც სასიამობნო წასაკითხია.

რაც შეეხება ისტორიას.
ვერ გეტყვი რომ საუკეთესო იყო მათ შორიას რაც დაგიწერია.
მაგრამ.
მაინც არაჩვეულებრივია და ესაა საოცარი.

ხო არ არის საუკეთესო.
მაგრამ მაინც ძალიან ბევრის ბევრ ისტორიას სჯობს და ესაა ძალიან მაგარი.

ვატო ცოტა შემეცოდა ბოლოს.
აი როცა თავის თავს ეჩხუბება.
მაგრამ დაიმასახურა და მიიღო.
უყვარდა ევა.
ავადმყოფურად მაგრამ მაინც ხო უყვარდა.

არ ვიცი ლევანის საქციელი რამდენად მოსაწონია.
უბრალოდ ასე უნდა მომხდარიყო რა და მოხდა კიდეც.

არაბული.
ვაიმე არაბულზე ვგიჟდები.
აი ასე უბრალოდ.

ევა.
ხო ბევრჯერ ეტკინა.
ძალიან.
რთული გზა გაიარა.
10წელი დაკარგა.
ტყუილში იცხოვრა.
მაგრამ ბოლოს როგორც მოველოდით მაინც ბედნიერია.
არაბულთანაა.
ბავშვი ეყოლება.
მომდევნო 20 წელი არაფერი ელის კატასტრფოული სავარაუდოდ.
თუ არაბულმა არ უღალატა.
რაც მისი პრინციპებისგან გამომდინარე პრაკტიკულად შეუძლებელია.

ხო.
მეორე ნაწილი არ იქნებოდა ცუდი.
ვატოს დაბრუნება?
ნწ არ ღირს.
მაშ დასრულდეს ასე.
არ მგონია 20 წლის მერე ჯანმრთელმა გამოაღწიოს.
თუ არ მოკვდა საერთოდ.
ოჰ რა სიბოროტეა.

კარგი ენ.
ძალიან კმაყოფილი ვარ წაკითხულით.

შემდეგ ისტორიამდე.
ადიოს.



მიხარია რომ აზრი დააფიქსირე, მერე რა რომ პირველად დამიწერე კომენტარი ❤
მთავარია მკითხულობ, მოგწონს და სიამოვნებას განიცდი. ❤

დროებით ❤

 


№17 სტუმარი ნათია41

მართლაც კარგი დასასრული იყოო. ნუ იმ დეტექტივის სახის წარმოდგენა ცოტა დამაკლდა ასე რომ გააბრიყვა ვატონ მაგრამ არაუშავს???? არადა შენს ისტორიებში ვერასდროს ვთვლი წინასწარ როგორ განავითარებ სიუჟეტს. მომენტში ისიც ვიფიქრე სანდროს გაიმეტებდი და გამიხარდა რომ შევცდი. ველი ახალ ისტორიას

 


№18  offline ადმინი ენ ბლექი

ნათია41
მართლაც კარგი დასასრული იყოო. ნუ იმ დეტექტივის სახის წარმოდგენა ცოტა დამაკლდა ასე რომ გააბრიყვა ვატონ მაგრამ არაუშავს???? არადა შენს ისტორიებში ვერასდროს ვთვლი წინასწარ როგორ განავითარებ სიუჟეტს. მომენტში ისიც ვიფიქრე სანდროს გაიმეტებდი და გამიხარდა რომ შევცდი. ველი ახალ ისტორიას



არაბულს ვერც ერთ ვარიანტში ვერ გავიმეტებდი, ნუ შენი ფიქრი მესმის პრინციპში, რა იცი რას უნდა ელოდე ბლექისგან. laughing
მიხარია რომ აქ ხარ kissing_heart

 


№19  offline წევრი elene2619

ენ რა მაგარია რომ დაამთავრე და თან რა კარგი დასასწრული აქვს heart_eyes
ყველამ ის მიიღო რაც დაიმსახურა და "სამართალმა იზეიმა". ყველაზე მეტად ალბათ ლევანის აღიარება გამიხარდა. დამძიმებული სინდისი გაინთავისუფლა და ცხოვრებაც ახალი ფურცლიდან დაიწყო..
რაც შეეხება ევას და სანდროს ფაქტობრივრად უერთმანეთოდ ვერც კი წარმოვიდგენდი, ზღვა ემოციის და სიყვარულის მატარებელი წყვლი რომელიც სიშორემაც ვერ გატეხა.
ცოტა ვატოზეც დამიგროვდა სათქმელი.. ადამიანი რომელიც მისცემს გრძნობებს დამონების იფლებას ალბათ ყველა მასსავით დაამთავრებს.. სიყვარულის გამო გაწირა ყველა და ყველაფერი, რაც მთავარია თავისი თავი. ან კი არის ეს სიყვარული, ალბათ უფრო ეგოისტობაშ და უსაზღვრო ბოროტებაში გადაზრდილია მისი გრძნობები და ვერ ვიტყვი ნამდვილად რომ უსაფუძვლოდ დაისაჯა.
მოკლედ რამდენი ვილაპარაკე joy
კიდევ ერთი ჩემთვის ფავორიტი ისტორია შეემატა საიტს relaxed
მადლობა შენ ასეთი ისტორიისთვის და სასწაული პუნქტუალურობისთვის heart_eyes

 


№20 სტუმარი სტუმარი ენ ბლექი

elene2619
ენ რა მაგარია რომ დაამთავრე და თან რა კარგი დასასწრული აქვს heart_eyes
ყველამ ის მიიღო რაც დაიმსახურა და "სამართალმა იზეიმა". ყველაზე მეტად ალბათ ლევანის აღიარება გამიხარდა. დამძიმებული სინდისი გაინთავისუფლა და ცხოვრებაც ახალი ფურცლიდან დაიწყო..
რაც შეეხება ევას და სანდროს ფაქტობრივრად უერთმანეთოდ ვერც კი წარმოვიდგენდი, ზღვა ემოციის და სიყვარულის მატარებელი წყვლი რომელიც სიშორემაც ვერ გატეხა.
ცოტა ვატოზეც დამიგროვდა სათქმელი.. ადამიანი რომელიც მისცემს გრძნობებს დამონების იფლებას ალბათ ყველა მასსავით დაამთავრებს.. სიყვარულის გამო გაწირა ყველა და ყველაფერი, რაც მთავარია თავისი თავი. ან კი არის ეს სიყვარული, ალბათ უფრო ეგოისტობაშ და უსაზღვრო ბოროტებაში გადაზრდილია მისი გრძნობები და ვერ ვიტყვი ნამდვილად რომ უსაფუძვლოდ დაისაჯა.
მოკლედ რამდენი ვილაპარაკე joy
კიდევ ერთი ჩემთვის ფავორიტი ისტორია შეემატა საიტს relaxed
მადლობა შენ ასეთი ისტორიისთვის და სასწაული პუნქტუალურობისთვის heart_eyes


ხომ არ გეწყინება თუ ელენას დაგიძახებ? მიყვარს ეს სახელი...

ხოდა ელენა მუხარია რომ შენი ფავორიტების სიაში რამდენიმე ჩემი ისტორიაც მოიპოვება და ერთ-ერთი მათგანია deja vu.
მადლობა რომ ჩემთან იყავი ❤

 


№21 სტუმარი მე არ ვარ

ბლექ.

***
უბრალოდ ვერ ვიფიქრებდი , რომ დღეს ეს სრულად დამხვდებოდა.

***
ყველამ მისი მიიღო.

***
ჯანდაბა.
დანელია.
გამოუვიდა.
ეფექტური გამოჩენა იყო.
და კიდევ ერთხელ ჯანდაბა ვაფრენ ამაზე.
ამ დამპალ ნაბი/ვარზე.
დეგენერატი.
მე ყველა თავზე ვახსენებდი და მდგომარეობას ვკითხულობდი, ეს კიდე ძალით მაგლოვონებდა თავს.
ფუფ სადამპლე.
და მაინც , როგორი კარგი ყოფილა ის გასროლის ხმა.
აი ვატოს დაძახებული -ვირთხა-
ჩემი შენ გითხარიო რა.
ამდენი თავის განმავლობაში მისთვის ამ სიტყვის მეტი არაფერი მითქვამს, მაგრამ ეტყობა არ გადაეცი არც ერთხელ ,თორემ როგორ გაბედავდა.
ისევ შენ უნდა გადაგეცა , აბა ჩვენ არ გვაძლევ შენს პერსონაჟებთან საუბრის უფლებას.
მე მარტო ევასთან მაქვს კავშირები.
საიდან სად წავედი.

დანელია .
მესამე თავიდან უკვე მივხვდი რასაც უმიზნებდა.
ოღონდ შენი მკითხველი მოეხიბლა და რას აღარ აკეთებდა.
ის შეტყობინება , მაინც გაუგებარი დამრჩა.
დანელიას იმ სიტყვებით შევაფასებ , ყველა "შენს" ჩემს საყვარელ გმირებს რომ ვაფასებ.
ბიჭებზე მაქვს საუბარი.
იდეალური ნაბი/ვარია.
და ეს ის სიტყვებია , რომლითაც უბრალოდ ჩემს დიდ სიმპათიას გამოვხატავ მათ მიმართ.
დანელია ზუსტად ასეთი მშრალი უნდა გამოსულიყო თამაშიდან.
ზუსტადაც.
ერთი თვე ციხე კიდე მისწრება იქნებოდა , მაგისი გონებისთვის.
დანელია თავიდანვე მისი გაიძვერობით იყო სახელგანთქმული.
აი შენი ყველა ხელის არ დარტყმა ერთ გასროლაში აანაზღაურა.
მისი ტკივილი უკვე იყო მისი ცოდვების შესატყვისი.
მისი დასჯა დიდი ხანია დაწყებული ჰქონდა მამაზეციერს და ეს ტკივილი არც კი ტოვებდა.
უბრალოდ არც ერთ წამს.
და თუ მაინც იპოვა ახალი სიყვარული , ახლა კი კარგად ვიცით , როგორი გულწრფელი სიყვარული იცის.
როგორც ჩანს იყვარებს და თან აღმერთებს.
მაგრამ აღსანიშნავია , რომ მას მას მაინც არ დაივიწყებს.
მისი სილაჩრე იმდენად დავგმე , რომ უძლიერესად მეჩვენება.
მიყვარს ეს მე.

***
სიხარულიძე ავადმყოფი ნაბი/ვარია.
ოცი წელი მისთვის სიკვდილის ტოლფასია.
ვახტანგი ევას გარეშე სიკვდილის პირას მყოფია.
ვახტანგიბ, რომელიც ბრძანებებს ვერ გასცემს გამოშიგნულ ვირთხას გავს.
ძალაუფლების გარეშე კი შუბლში ტყვია დაჭედებულ მკვდარს.და ხო არაბულო მისთვის სიკვ.დილი შვებაა , უი თან როგორი.
იგი დაჭრილი ვირთხაა.
მან მისი ადამიანობა და პირროვნულობა მაშინ დაკარგა , როდესაც სასხლეტს თითი გამოკრა.
მაშინ გადაიქცა ავადმყოფად , როცა სანდრო არაბულისადმი განცდილმა შურმა გააგიჟა.
მაშინ იქცა ცხოველზე დაბლა მდგომად , როცა ევაზე დაქორწინდა და საერთოდ თვალი ძმაკაცია შეყვარებულს დაადგა.
ცხოვრებაში ბევრი რამ ხდება , მაგრამ უნდა ვისწავლოთ შეგუება , მაგრამ ამის უნარი იმდენად ჩამარხა მასში , რომ უბრალოდ არ შეეძლო გესმით.
მისთვის ეს ხასიათი სისხლთან ერთად ვენებში მოძრაობდა.
ასეთი ვერ გახდები , ის ასეთი დაიბადა.

სულით ავადმყოფი აიყვანა დედამისმა ხელში და მისი მომავალი ასეთი იყო.
დინებაც კი არ ყოფილა ისეთი გამხდარიყო ამნაირი.

სიცოცხლე მისთვის ტვირთია და ის გისოსები მთელი ოცი წელი რომ აუფრიალდება თვალწინ სუნთქვის შეკვრასავითაა.
ახლა კი მისთვის ყოველი ამონასუნთქი ტკივილით გაჟღენთილი იქნება.


***
არაბული და ყიფიანი.
ორი სიყვარულით სავსე ადამიანია.
მათი დაშორება ერთ დიდ ალიაქოთს ნიშნავს მათ სულებში.
არაბული ყიფიანის ნაწილია და პირიქით.
მათ გულებს მხოლოდ ერთმანეთი ავსებს.
ერთმანეთით ცოცხლობენ.
ერთის ამოსუნთქვა , მეორის სიცოცხლის ხანგრძლივობას ზრდის.
არაბული უბრალოდ მივიდა და ნაგლად აიღო ის რაც ეკუთვნოდა.
გზად ერთი პატარა ლაჩარი ვირთხა ორჯერ გადაეყარა და შეფერხდა.
აი ფანქრით ,მონაკვეთის გახაზვისას ხელი , რომ აგიცდება მაგრამ გვერდით დადებული საშლელი უკვე მოქმედებას იწყებს.

არაბული ევას გარეშე და პირიქთ ე ამ შექმნილი სამყაროს დაქცევის წინაპირობაა.

****
ბლექ .
შუა დღის მერე ნაწყვეტ ნაწყვეტ ვწერ და ოდნავ მაინც გამიხარდება , თუ რამე გამომივიდა.
თუ ჩემი მონდომება, რომელიც ცდილობდა ყველაფერი გადმოეცა ამ სიტყვებით ოდნავ მაინც გამართლდა კარგია.
ყველაზე ცუდი კომენტარია რაც ამ თავების განმავლობაში დამოწერია , და იქნებ ხვალ ან ზეგ კიდევ დავამატო ჩემს სათქმელს რამე.

მიხარია , რომ გამოგივიდა ის რაც გინდოდა.
თუმცა არც შეგშლია არასდროს.
ამ ისტორიაზე დასასრული ყველასთვის კარგი იყო.
და მგონი იმ რამდენიმეთაგანი სადაც არჩევანი ორს შორის არ იყო.
ორივე შემთხვევაში ეს რაღაც აზარტულ თამაშ გავს , რომელიც გუთრევს და არ გიშვებს.

მიყვარხარ ბლექ.
და მაინც ვერ ვხვდები რატომ არ შემიძლია ახლა ყველა ემოციის გადმოცემა.
და პირველად ამისთვის გიხდი ბოდიშს.

და ზუსტად ამ "სრულად"-მა მე გული ამიფორიაქა.

დაბრუნებამდე ბლექ.

ყველაზე ტკბილის ყველაზე ტკბილ გაგრძელებას ველი .

განწყობა , რომელიც დამრჩა ნამდვილად არაჩვეულებრივი იყო , მაგრამ თითქოს მე კომენტარის დაწერისას მე არ ვიყავი.
და მე მაინც მოვალ.

ბლექ.

***
უბრალოდ ვერ ვიფიქრებდი , რომ დღეს ეს სრულად დამხვდებოდა.

***
ყველამ მისი მიიღო.

***
ჯანდაბა.
დანელია.
გამოუვიდა.
ეფექტური გამოჩენა იყო.
და კიდევ ერთხელ ჯანდაბა ვაფრენ ამაზე.
ამ დამპალ ნაბი/ვარზე.
დეგენერატი.
მე ყველა თავზე ვახსენებდი და მდგომარეობას ვკითხულობდი, ეს კიდე ძალით მაგლოვონებდა თავს.
ფუფ სადამპლე.
და მაინც , როგორი კარგი ყოფილა ის გასროლის ხმა.
აი ვატოს დაძახებული -ვირთხა-
ჩემი შენ გითხარიო რა.
ამდენი თავის განმავლობაში მისთვის ამ სიტყვის მეტი არაფერი მითქვამს, მაგრამ ეტყობა არ გადაეცი არც ერთხელ ,თორემ როგორ გაბედავდა.
ისევ შენ უნდა გადაგეცა , აბა ჩვენ არ გვაძლევ შენს პერსონაჟებთან საუბრის უფლებას.
მე მარტო ევასთან მაქვს კავშირები.
საიდან სად წავედი.

დანელია .
მესამე თავიდან უკვე მივხვდი რასაც უმიზნებდა.
ოღონდ შენი მკითხველი მოეხიბლა და რას აღარ აკეთებდა.
ის შეტყობინება , მაინც გაუგებარი დამრჩა.
დანელიას იმ სიტყვებით შევაფასებ , ყველა "შენს" ჩემს საყვარელ გმირებს რომ ვაფასებ.
ბიჭებზე მაქვს საუბარი.
იდეალური ნაბი/ვარია.
და ეს ის სიტყვებია , რომლითაც უბრალოდ ჩემს დიდ სიმპათიას გამოვხატავ მათ მიმართ.
დანელია ზუსტად ასეთი მშრალი უნდა გამოსულიყო თამაშიდან.
ზუსტადაც.
ერთი თვე ციხე კიდე მისწრება იქნებოდა , მაგისი გონებისთვის.
დანელია თავიდანვე მისი გაიძვერობით იყო სახელგანთქმული.
აი შენი ყველა ხელის არ დარტყმა ერთ გასროლაში აანაზღაურა.
მისი ტკივილი უკვე იყო მისი ცოდვების შესატყვისი.
მისი დასჯა დიდი ხანია დაწყებული ჰქონდა მამაზეციერს და ეს ტკივილი არც კი ტოვებდა.
უბრალოდ არც ერთ წამს.
და თუ მაინც იპოვა ახალი სიყვარული , ახლა კი კარგად ვიცით , როგორი გულწრფელი სიყვარული იცის.
როგორც ჩანს იყვარებს და თან აღმერთებს.
მაგრამ აღსანიშნავია , რომ მას მას მაინც არ დაივიწყებს.
მისი სილაჩრე იმდენად დავგმე , რომ უძლიერესად მეჩვენება.
მიყვარს ეს მე.

***
სიხარულიძე ავადმყოფი ნაბი/ვარია.
ოცი წელი მისთვის სიკვდილის ტოლფასია.
ვახტანგი ევას გარეშე სიკვდილის პირას მყოფია.
ვახტანგიბ, რომელიც ბრძანებებს ვერ გასცემს გამოშიგნულ ვირთხას გავს.
ძალაუფლების გარეშე კი შუბლში ტყვია დაჭედებულ მკვდარს.და ხო არაბულო მისთვის სიკვ.დილი შვებაა , უი თან როგორი.
იგი დაჭრილი ვირთხაა.
მან მისი ადამიანობა და პირროვნულობა მაშინ დაკარგა , როდესაც სასხლეტს თითი გამოკრა.
მაშინ გადაიქცა ავადმყოფად , როცა სანდრო არაბულისადმი განცდილმა შურმა გააგიჟა.
მაშინ იქცა ცხოველზე დაბლა მდგომად , როცა ევაზე დაქორწინდა და საერთოდ თვალი ძმაკაცია შეყვარებულს დაადგა.
ცხოვრებაში ბევრი რამ ხდება , მაგრამ უნდა ვისწავლოთ შეგუება , მაგრამ ამის უნარი იმდენად ჩამარხა მასში , რომ უბრალოდ არ შეეძლო გესმით.
მისთვის ეს ხასიათი სისხლთან ერთად ვენებში მოძრაობდა.
ასეთი ვერ გახდები , ის ასეთი დაიბადა.

სულით ავადმყოფი აიყვანა დედამისმა ხელში და მისი მომავალი ასეთი იყო.
დინებაც კი არ ყოფილა ისეთი გამხდარიყო ამნაირი.

სიცოცხლე მისთვის ტვირთია და ის გისოსები მთელი ოცი წელი რომ აუფრიალდება თვალწინ სუნთქვის შეკვრასავითაა.
ახლა კი მისთვის ყოველი ამონასუნთქი ტკივილით გაჟღენთილი იქნება.


***
არაბული და ყიფიანი.
ორი სიყვარულით სავსე ადამიანია.
მათი დაშორება ერთ დიდ ალიაქოთს ნიშნავს მათ სულებში.
არაბული ყიფიანის ნაწილია და პირიქით.
მათ გულებს მხოლოდ ერთმანეთი ავსებს.
ერთმანეთით ცოცხლობენ.
ერთის ამოსუნთქვა , მეორის სიცოცხლის ხანგრძლივობას ზრდის.
არაბული უბრალოდ მივიდა და ნაგლად აიღო ის რაც ეკუთვნოდა.
გზად ერთი პატარა ლაჩარი ვირთხა ორჯერ გადაეყარა და შეფერხდა.
აი ფანქრით ,მონაკვეთის გახაზვისას ხელი , რომ აგიცდება მაგრამ გვერდით დადებული საშლელი უკვე მოქმედებას იწყებს.

არაბული ევას გარეშე და პირიქთ ე ამ შექმნილი სამყაროს დაქცევის წინაპირობაა.

****
ბლექ .
შუა დღის მერე ნაწყვეტ ნაწყვეტ ვწერ და ოდნავ მაინც გამიხარდება , თუ რამე გამომივიდა.
თუ ჩემი მონდომება, რომელიც ცდილობდა ყველაფერი გადმოეცა ამ სიტყვებით ოდნავ მაინც გამართლდა კარგია.
ყველაზე ცუდი კომენტარია რაც ამ თავების განმავლობაში დამოწერია , და იქნებ ხვალ ან ზეგ კიდევ დავამატო ჩემს სათქმელს რამე.

მიხარია , რომ გამოგივიდა ის რაც გინდოდა.
თუმცა არც შეგშლია არასდროს.
ამ ისტორიაზე დასასრული ყველასთვის კარგი იყო.
და მგონი იმ რამდენიმეთაგანი სადაც არჩევანი ორს შორის არ იყო.
ორივე შემთხვევაში ეს რაღაც აზარტულ თამაშ გავს , რომელიც გუთრევს და არ გიშვებს.

მიყვარხარ ბლექ.
და მაინც ვერ ვხვდები რატომ არ შემიძლია ახლა ყველა ემოციის გადმოცემა.
და პირველად ამისთვის გიხდი ბოდიშს.

და ზუსტად ამ "სრულად"-მა მე გული ამიფორიაქა.

დაბრუნებამდე ბლექ.

ყველაზე ტკბილის ყველაზე ტკბილ გაგრძელებას ველი .

განწყობა , რომელიც დამრჩა ნამდვილად არაჩვეულებრივი იყო , მაგრამ თითქოს მე კომენტარის დაწერისას მე არ ვიყავი.
და მე მაინც მოვალ.

 


№22 სტუმარი სტუმარი ენ ბლექი

მე არ ვარ
ბლექ.

***
უბრალოდ ვერ ვიფიქრებდი , რომ დღეს ეს სრულად დამხვდებოდა.

***
ყველამ მისი მიიღო.

***
ჯანდაბა.
დანელია.
გამოუვიდა.
ეფექტური გამოჩენა იყო.
და კიდევ ერთხელ ჯანდაბა ვაფრენ ამაზე.
ამ დამპალ ნაბი/ვარზე.
დეგენერატი.
მე ყველა თავზე ვახსენებდი და მდგომარეობას ვკითხულობდი, ეს კიდე ძალით მაგლოვონებდა თავს.
ფუფ სადამპლე.
და მაინც , როგორი კარგი ყოფილა ის გასროლის ხმა.
აი ვატოს დაძახებული -ვირთხა-
ჩემი შენ გითხარიო რა.
ამდენი თავის განმავლობაში მისთვის ამ სიტყვის მეტი არაფერი მითქვამს, მაგრამ ეტყობა არ გადაეცი არც ერთხელ ,თორემ როგორ გაბედავდა.
ისევ შენ უნდა გადაგეცა , აბა ჩვენ არ გვაძლევ შენს პერსონაჟებთან საუბრის უფლებას.
მე მარტო ევასთან მაქვს კავშირები.
საიდან სად წავედი.

დანელია .
მესამე თავიდან უკვე მივხვდი რასაც უმიზნებდა.
ოღონდ შენი მკითხველი მოეხიბლა და რას აღარ აკეთებდა.
ის შეტყობინება , მაინც გაუგებარი დამრჩა.
დანელიას იმ სიტყვებით შევაფასებ , ყველა "შენს" ჩემს საყვარელ გმირებს რომ ვაფასებ.
ბიჭებზე მაქვს საუბარი.
იდეალური ნაბი/ვარია.
და ეს ის სიტყვებია , რომლითაც უბრალოდ ჩემს დიდ სიმპათიას გამოვხატავ მათ მიმართ.
დანელია ზუსტად ასეთი მშრალი უნდა გამოსულიყო თამაშიდან.
ზუსტადაც.
ერთი თვე ციხე კიდე მისწრება იქნებოდა , მაგისი გონებისთვის.
დანელია თავიდანვე მისი გაიძვერობით იყო სახელგანთქმული.
აი შენი ყველა ხელის არ დარტყმა ერთ გასროლაში აანაზღაურა.
მისი ტკივილი უკვე იყო მისი ცოდვების შესატყვისი.
მისი დასჯა დიდი ხანია დაწყებული ჰქონდა მამაზეციერს და ეს ტკივილი არც კი ტოვებდა.
უბრალოდ არც ერთ წამს.
და თუ მაინც იპოვა ახალი სიყვარული , ახლა კი კარგად ვიცით , როგორი გულწრფელი სიყვარული იცის.
როგორც ჩანს იყვარებს და თან აღმერთებს.
მაგრამ აღსანიშნავია , რომ მას მას მაინც არ დაივიწყებს.
მისი სილაჩრე იმდენად დავგმე , რომ უძლიერესად მეჩვენება.
მიყვარს ეს მე.

***
სიხარულიძე ავადმყოფი ნაბი/ვარია.
ოცი წელი მისთვის სიკვდილის ტოლფასია.
ვახტანგი ევას გარეშე სიკვდილის პირას მყოფია.
ვახტანგიბ, რომელიც ბრძანებებს ვერ გასცემს გამოშიგნულ ვირთხას გავს.
ძალაუფლების გარეშე კი შუბლში ტყვია დაჭედებულ მკვდარს.და ხო არაბულო მისთვის სიკვ.დილი შვებაა , უი თან როგორი.
იგი დაჭრილი ვირთხაა.
მან მისი ადამიანობა და პირროვნულობა მაშინ დაკარგა , როდესაც სასხლეტს თითი გამოკრა.
მაშინ გადაიქცა ავადმყოფად , როცა სანდრო არაბულისადმი განცდილმა შურმა გააგიჟა.
მაშინ იქცა ცხოველზე დაბლა მდგომად , როცა ევაზე დაქორწინდა და საერთოდ თვალი ძმაკაცია შეყვარებულს დაადგა.
ცხოვრებაში ბევრი რამ ხდება , მაგრამ უნდა ვისწავლოთ შეგუება , მაგრამ ამის უნარი იმდენად ჩამარხა მასში , რომ უბრალოდ არ შეეძლო გესმით.
მისთვის ეს ხასიათი სისხლთან ერთად ვენებში მოძრაობდა.
ასეთი ვერ გახდები , ის ასეთი დაიბადა.

სულით ავადმყოფი აიყვანა დედამისმა ხელში და მისი მომავალი ასეთი იყო.
დინებაც კი არ ყოფილა ისეთი გამხდარიყო ამნაირი.

სიცოცხლე მისთვის ტვირთია და ის გისოსები მთელი ოცი წელი რომ აუფრიალდება თვალწინ სუნთქვის შეკვრასავითაა.
ახლა კი მისთვის ყოველი ამონასუნთქი ტკივილით გაჟღენთილი იქნება.


***
არაბული და ყიფიანი.
ორი სიყვარულით სავსე ადამიანია.
მათი დაშორება ერთ დიდ ალიაქოთს ნიშნავს მათ სულებში.
არაბული ყიფიანის ნაწილია და პირიქით.
მათ გულებს მხოლოდ ერთმანეთი ავსებს.
ერთმანეთით ცოცხლობენ.
ერთის ამოსუნთქვა , მეორის სიცოცხლის ხანგრძლივობას ზრდის.
არაბული უბრალოდ მივიდა და ნაგლად აიღო ის რაც ეკუთვნოდა.
გზად ერთი პატარა ლაჩარი ვირთხა ორჯერ გადაეყარა და შეფერხდა.
აი ფანქრით ,მონაკვეთის გახაზვისას ხელი , რომ აგიცდება მაგრამ გვერდით დადებული საშლელი უკვე მოქმედებას იწყებს.

არაბული ევას გარეშე და პირიქთ ე ამ შექმნილი სამყაროს დაქცევის წინაპირობაა.

****
ბლექ .
შუა დღის მერე ნაწყვეტ ნაწყვეტ ვწერ და ოდნავ მაინც გამიხარდება , თუ რამე გამომივიდა.
თუ ჩემი მონდომება, რომელიც ცდილობდა ყველაფერი გადმოეცა ამ სიტყვებით ოდნავ მაინც გამართლდა კარგია.
ყველაზე ცუდი კომენტარია რაც ამ თავების განმავლობაში დამოწერია , და იქნებ ხვალ ან ზეგ კიდევ დავამატო ჩემს სათქმელს რამე.

მიხარია , რომ გამოგივიდა ის რაც გინდოდა.
თუმცა არც შეგშლია არასდროს.
ამ ისტორიაზე დასასრული ყველასთვის კარგი იყო.
და მგონი იმ რამდენიმეთაგანი სადაც არჩევანი ორს შორის არ იყო.
ორივე შემთხვევაში ეს რაღაც აზარტულ თამაშ გავს , რომელიც გუთრევს და არ გიშვებს.

მიყვარხარ ბლექ.
და მაინც ვერ ვხვდები რატომ არ შემიძლია ახლა ყველა ემოციის გადმოცემა.
და პირველად ამისთვის გიხდი ბოდიშს.

და ზუსტად ამ "სრულად"-მა მე გული ამიფორიაქა.

დაბრუნებამდე ბლექ.

ყველაზე ტკბილის ყველაზე ტკბილ გაგრძელებას ველი .

განწყობა , რომელიც დამრჩა ნამდვილად არაჩვეულებრივი იყო , მაგრამ თითქოს მე კომენტარის დაწერისას მე არ ვიყავი.
და მე მაინც მოვალ.

ბლექ.

***
უბრალოდ ვერ ვიფიქრებდი , რომ დღეს ეს სრულად დამხვდებოდა.

***
ყველამ მისი მიიღო.

***
ჯანდაბა.
დანელია.
გამოუვიდა.
ეფექტური გამოჩენა იყო.
და კიდევ ერთხელ ჯანდაბა ვაფრენ ამაზე.
ამ დამპალ ნაბი/ვარზე.
დეგენერატი.
მე ყველა თავზე ვახსენებდი და მდგომარეობას ვკითხულობდი, ეს კიდე ძალით მაგლოვონებდა თავს.
ფუფ სადამპლე.
და მაინც , როგორი კარგი ყოფილა ის გასროლის ხმა.
აი ვატოს დაძახებული -ვირთხა-
ჩემი შენ გითხარიო რა.
ამდენი თავის განმავლობაში მისთვის ამ სიტყვის მეტი არაფერი მითქვამს, მაგრამ ეტყობა არ გადაეცი არც ერთხელ ,თორემ როგორ გაბედავდა.
ისევ შენ უნდა გადაგეცა , აბა ჩვენ არ გვაძლევ შენს პერსონაჟებთან საუბრის უფლებას.
მე მარტო ევასთან მაქვს კავშირები.
საიდან სად წავედი.

დანელია .
მესამე თავიდან უკვე მივხვდი რასაც უმიზნებდა.
ოღონდ შენი მკითხველი მოეხიბლა და რას აღარ აკეთებდა.
ის შეტყობინება , მაინც გაუგებარი დამრჩა.
დანელიას იმ სიტყვებით შევაფასებ , ყველა "შენს" ჩემს საყვარელ გმირებს რომ ვაფასებ.
ბიჭებზე მაქვს საუბარი.
იდეალური ნაბი/ვარია.
და ეს ის სიტყვებია , რომლითაც უბრალოდ ჩემს დიდ სიმპათიას გამოვხატავ მათ მიმართ.
დანელია ზუსტად ასეთი მშრალი უნდა გამოსულიყო თამაშიდან.
ზუსტადაც.
ერთი თვე ციხე კიდე მისწრება იქნებოდა , მაგისი გონებისთვის.
დანელია თავიდანვე მისი გაიძვერობით იყო სახელგანთქმული.
აი შენი ყველა ხელის არ დარტყმა ერთ გასროლაში აანაზღაურა.
მისი ტკივილი უკვე იყო მისი ცოდვების შესატყვისი.
მისი დასჯა დიდი ხანია დაწყებული ჰქონდა მამაზეციერს და ეს ტკივილი არც კი ტოვებდა.
უბრალოდ არც ერთ წამს.
და თუ მაინც იპოვა ახალი სიყვარული , ახლა კი კარგად ვიცით , როგორი გულწრფელი სიყვარული იცის.
როგორც ჩანს იყვარებს და თან აღმერთებს.
მაგრამ აღსანიშნავია , რომ მას მას მაინც არ დაივიწყებს.
მისი სილაჩრე იმდენად დავგმე , რომ უძლიერესად მეჩვენება.
მიყვარს ეს მე.

***
სიხარულიძე ავადმყოფი ნაბი/ვარია.
ოცი წელი მისთვის სიკვდილის ტოლფასია.
ვახტანგი ევას გარეშე სიკვდილის პირას მყოფია.
ვახტანგიბ, რომელიც ბრძანებებს ვერ გასცემს გამოშიგნულ ვირთხას გავს.
ძალაუფლების გარეშე კი შუბლში ტყვია დაჭედებულ მკვდარს.და ხო არაბულო მისთვის სიკვ.დილი შვებაა , უი თან როგორი.
იგი დაჭრილი ვირთხაა.
მან მისი ადამიანობა და პირროვნულობა მაშინ დაკარგა , როდესაც სასხლეტს თითი გამოკრა.
მაშინ გადაიქცა ავადმყოფად , როცა სანდრო არაბულისადმი განცდილმა შურმა გააგიჟა.
მაშინ იქცა ცხოველზე დაბლა მდგომად , როცა ევაზე დაქორწინდა და საერთოდ თვალი ძმაკაცია შეყვარებულს დაადგა.
ცხოვრებაში ბევრი რამ ხდება , მაგრამ უნდა ვისწავლოთ შეგუება , მაგრამ ამის უნარი იმდენად ჩამარხა მასში , რომ უბრალოდ არ შეეძლო გესმით.
მისთვის ეს ხასიათი სისხლთან ერთად ვენებში მოძრაობდა.
ასეთი ვერ გახდები , ის ასეთი დაიბადა.

სულით ავადმყოფი აიყვანა დედამისმა ხელში და მისი მომავალი ასეთი იყო.
დინებაც კი არ ყოფილა ისეთი გამხდარიყო ამნაირი.

სიცოცხლე მისთვის ტვირთია და ის გისოსები მთელი ოცი წელი რომ აუფრიალდება თვალწინ სუნთქვის შეკვრასავითაა.
ახლა კი მისთვის ყოველი ამონასუნთქი ტკივილით გაჟღენთილი იქნება.


***
არაბული და ყიფიანი.
ორი სიყვარულით სავსე ადამიანია.
მათი დაშორება ერთ დიდ ალიაქოთს ნიშნავს მათ სულებში.
არაბული ყიფიანის ნაწილია და პირიქით.
მათ გულებს მხოლოდ ერთმანეთი ავსებს.
ერთმანეთით ცოცხლობენ.
ერთის ამოსუნთქვა , მეორის სიცოცხლის ხანგრძლივობას ზრდის.
არაბული უბრალოდ მივიდა და ნაგლად აიღო ის რაც ეკუთვნოდა.
გზად ერთი პატარა ლაჩარი ვირთხა ორჯერ გადაეყარა და შეფერხდა.
აი ფანქრით ,მონაკვეთის გახაზვისას ხელი , რომ აგიცდება მაგრამ გვერდით დადებული საშლელი უკვე მოქმედებას იწყებს.

არაბული ევას გარეშე და პირიქთ ე ამ შექმნილი სამყაროს დაქცევის წინაპირობაა.

****
ბლექ .
შუა დღის მერე ნაწყვეტ ნაწყვეტ ვწერ და ოდნავ მაინც გამიხარდება , თუ რამე გამომივიდა.
თუ ჩემი მონდომება, რომელიც ცდილობდა ყველაფერი გადმოეცა ამ სიტყვებით ოდნავ მაინც გამართლდა კარგია.
ყველაზე ცუდი კომენტარია რაც ამ თავების განმავლობაში დამოწერია , და იქნებ ხვალ ან ზეგ კიდევ დავამატო ჩემს სათქმელს რამე.

მიხარია , რომ გამოგივიდა ის რაც გინდოდა.
თუმცა არც შეგშლია არასდროს.
ამ ისტორიაზე დასასრული ყველასთვის კარგი იყო.
და მგონი იმ რამდენიმეთაგანი სადაც არჩევანი ორს შორის არ იყო.
ორივე შემთხვევაში ეს რაღაც აზარტულ თამაშ გავს , რომელიც გუთრევს და არ გიშვებს.

მიყვარხარ ბლექ.
და მაინც ვერ ვხვდები რატომ არ შემიძლია ახლა ყველა ემოციის გადმოცემა.
და პირველად ამისთვის გიხდი ბოდიშს.

და ზუსტად ამ "სრულად"-მა მე გული ამიფორიაქა.

დაბრუნებამდე ბლექ.

ყველაზე ტკბილის ყველაზე ტკბილ გაგრძელებას ველი .

განწყობა , რომელიც დამრჩა ნამდვილად არაჩვეულებრივი იყო , მაგრამ თითქოს მე კომენტარის დაწერისას მე არ ვიყავი.
და მე მაინც მოვალ.


რაღა დავამატო ამომწურავი ხარ როგორც ყოველთვის. შეუდარებელი ემოციების ზღვა დააყენე. არ ვიხი ბოდიშს რატომ იხდი შენ ხომ ყველასგამ განსაკუთრებული ხარ.
მე ვგიჟდები შენზე.
დაბრუნებამდე პატარავ ❤

 


№23 სტუმარი სტუმარი ლოლა

საღოლლ მაგარი ხარ რა????????

 


№24  offline წევრი მე♥უცნაურე

ემოციური დღის გამო, ვერ მოვახერხე დააწერა, საბოლოო შეფასების.
ყველაზე კმაყოფილი იმით ვარ, რაც დანელიამ გააკეთა.
მომეწონა, უზომოდ ❤️
გელით, ახალი ისტორიით.

 


№25 სტუმარი სტუმარი Tamy

თავიდანვე მიიქცია ამ მოთხრობამ და მისმა სათაურმა ჩემი ყურადღება მაგრამ არ მინდოდა იქამდე წამეკითხა სანამ სრულად არ იქნებოდა, დარწმუნებული ვარ ნერვიულობით მოვკვდებოდი იმაზე ფიქრით თუ შემდეგ თავში რა მოხდებოდა. ისე გამიხარდა სრულად რომ დავინახე მაშინვე კითხვა დავიწყე და იქამდე თავი არ ამიწევია სანამ არ მოვრჩი ეს არის ძალიან მაგარი და ზოგადად მინდა გითხრა რომ ძალიან კრეატიული მწერალი ხარ და შენი არც ერთი მოთხრობა არ გავს ერთმანეთ და არა მარტო ეს შენი ყველა ნაწერი ძალიან მომწონს და ზოგჯერ რამოდენიმეჯერაც კი ვკითხულობ. ძალიან მაგარი და ორიგინალური მწერალი ხარ და მადლობა რომ არსებობ.????❤️❤️

 


№26  offline ადმინი ენ ბლექი

სტუმარი ლოლა
საღოლლ მაგარი ხარ რა????????


მადლობა <3

სტუმარი Tamy
თავიდანვე მიიქცია ამ მოთხრობამ და მისმა სათაურმა ჩემი ყურადღება მაგრამ არ მინდოდა იქამდე წამეკითხა სანამ სრულად არ იქნებოდა, დარწმუნებული ვარ ნერვიულობით მოვკვდებოდი იმაზე ფიქრით თუ შემდეგ თავში რა მოხდებოდა. ისე გამიხარდა სრულად რომ დავინახე მაშინვე კითხვა დავიწყე და იქამდე თავი არ ამიწევია სანამ არ მოვრჩი ეს არის ძალიან მაგარი და ზოგადად მინდა გითხრა რომ ძალიან კრეატიული მწერალი ხარ და შენი არც ერთი მოთხრობა არ გავს ერთმანეთ და არა მარტო ეს შენი ყველა ნაწერი ძალიან მომწონს და ზოგჯერ რამოდენიმეჯერაც კი ვკითხულობ. ძალიან მაგარი და ორიგინალური მწერალი ხარ და მადლობა რომ არსებობ.????❤️❤️



უღრმესი მადლობა ასეთი შეფასებისთვის. <3 დილიდან პოზიტიურ განწყობაზე დამაყენე <3

მე♥უცნაურე
ემოციური დღის გამო, ვერ მოვახერხე დააწერა, საბოლოო შეფასების.
ყველაზე კმაყოფილი იმით ვარ, რაც დანელიამ გააკეთა.
მომეწონა, უზომოდ ❤️
გელით, ახალი ისტორიით.



ჩემო ერთ-ერთო საყვარელო და გამორჩეული მკითხველო... ჯერ კიდევ როდიდიდან მკითხულობ. მადლობა შენ ამისთვსის

 


№27  offline წევრი გროსმაისტერი

სტუმარი ენ ბლექი
გროსმაისტერი
ოო
ეს იყო სასწაული
დედა ეს რაიყო
მოიცა ასე მალე რატო დამთავრდა? დ
ახალი ისტორია რომ მალე
არ დადო გაფიცებ მოგკლავ
ძალიან კარგი იყო ზე კარგობა
ვატუნა ბოროტი ჩაჯდა ციხეშისადაც
მთელი ცოვრების გატარება მოუწევს
ევა და სანდრო ერთად არიან თავის შვილიკოსთან ერთად
ხოდა რას ვამბობდი?
რა მაგარი ხარრა ასეთ ისტორიას ვინ მოიფიქრებდა თუ არა შენ?
აბა კარგად გელოდები მალე იცოდე
ახალი ისტორიით❤❤❤


ხომ იცი ისტორიას ყოველთვის მოულოდნელად ვასრულებ, აეც გაწელილი სცენები მიყვარს, ვფიქრობ რაც საჭირო იყო ყველაფერი ვთქვი.
აცლას რაც შეეხება იქნება კი მალე, ჯერ ვფიქრობ. Deja vu-ს შემდეგ მიჭირს გადავეწყო ახალ სიუჟეტზე რომელიც რადიკალურად განსხვავებული იქნება წინამორბედებისგან. ასე რომ დავწერ და მოვალ ❤
შენ კი მადლობა ❤

ვიცი ვიცი რო ასე სწრაფ სწრაფად და მოულოდნელად ასრულებ ისტორიებს, როგორც ყოველთვის ახლაც რადიკალურად განსხვავებულ ისტორიას ველი❤

 


№28 სტუმარი სტუმარი ენ ბლექი

გროსმაისტერი
სტუმარი ენ ბლექი
გროსმაისტერი
ოო
ეს იყო სასწაული
დედა ეს რაიყო
მოიცა ასე მალე რატო დამთავრდა? დ
ახალი ისტორია რომ მალე
არ დადო გაფიცებ მოგკლავ
ძალიან კარგი იყო ზე კარგობა
ვატუნა ბოროტი ჩაჯდა ციხეშისადაც
მთელი ცოვრების გატარება მოუწევს
ევა და სანდრო ერთად არიან თავის შვილიკოსთან ერთად
ხოდა რას ვამბობდი?
რა მაგარი ხარრა ასეთ ისტორიას ვინ მოიფიქრებდა თუ არა შენ?
აბა კარგად გელოდები მალე იცოდე
ახალი ისტორიით❤❤❤


ხომ იცი ისტორიას ყოველთვის მოულოდნელად ვასრულებ, აეც გაწელილი სცენები მიყვარს, ვფიქრობ რაც საჭირო იყო ყველაფერი ვთქვი.
აცლას რაც შეეხება იქნება კი მალე, ჯერ ვფიქრობ. Deja vu-ს შემდეგ მიჭირს გადავეწყო ახალ სიუჟეტზე რომელიც რადიკალურად განსხვავებული იქნება წინამორბედებისგან. ასე რომ დავწერ და მოვალ ❤
შენ კი მადლობა ❤

ვიცი ვიცი რო ასე სწრაფ სწრაფად და მოულოდნელად ასრულებ ისტორიებს, როგორც ყოველთვის ახლაც რადიკალურად განსხვავებულ ისტორიას ველი❤



ჰო განსხვავებული ნამდვილად იქნება kissing_heart

 


№29  offline აქტიური მკითხველი terooo

სხვაგვარ დასასრულს არც კი ველოდი ...

 


№30 სტუმარი სტუმარი ენ ბლექი

terooo
სხვაგვარ დასასრულს არც კი ველოდი ...


არც მე ❤

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent