შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ჩემი ადამიანი (1თავი)


27-09-2019, 15:44
ავტორი alterego
ნანახია 253

ცივი ქარი ქროდა, ფანჯარაზე წვიმის წვეთები ბილიკებად მიუყვებოდა, საბოლოოდ კი სადღაც დედამიწაზე უჩინარდებოდა,სახურავზე წვიმის დაცემის ხმა სასიამოვნო მელოდიად ჟღერდა და ჟრუატელის მომგვრელად ვრცელდებოდა სივრცეში,
ამინდი იყო იდეალური.
იდეალური კითხვისთვის,
რომანტიული სეირნობისთვის,
თბილად მოკალათების და ცხელი ჩაის დალევისთვის,
დაააა ბოლოსს რათქმაუნდა გემრიელი ძილისთვის,
რატომღაც ჩვენმა ისტორიის გმირმა ბოლო ვარრიანტი არჩია, ხო ასეთი ამბავი იყო და ამ დროს საწოლზე ჩაფუთნულს ნეტარების ეძინა,ყავისფერ თმებში გაბლანდულ სხეულს, რომელსაც არაფერი ახსოვდა და ადარდებდა,არც ის სკოლის პირველი დღე რომიყო და უკვე ცხრას თხუთმეტი აკლდა.შუადღემდე იძინებდა კიდეც ალბათ
რომარა კარზე კაკუნი, რომელმაც მისი ჰარმონია დაარღვიააა და ნელ-ნელა გამოაფხიზლა, კაკუნს ნაცნობი ხმა დაერთო და ახლა კი ფრატუნით გაემართა კარისკენ ბუზღუნით,
-რამოხდა ამ დილაუთენია, ომი დაიწყო მიშო?-თმააბურდული იდგა კართან დაა თვალებს ისრესდა
-არა, არ დაწყებულა მაგრამ თუ 15 წუთში არ მოემზადები და სკოლაში არ წამოხვალ ნამდვილად დაიწყება. -ხელით გასწია და შევიდა სახლში, თან ტელეფონზე დარეკა
-ხო ლალი დეიდა, მიშო ვარ, დაწყნარდი მშვენივრადააა...არ გაუგუდია გაზს... უბრალოდ გათიშულს ეძინა..კარგი.
თებეას ტვინის უჯრედებმა გაღვიძება იწყეს გაანალიზა უკვე რაც ხდებოდაა, რა დღე იყო და რა დროს ჩაეძინაააა,
-რაოოოო, რა მოიცა.არა სკოლა, პირველი დღე, ჩამეძინა ფუუ ჯანდაბაა, წვიმის ბრალიააა-ქარიშხალივით უცებ აენთო,თან საუბრობდა თან ოთახისკენ მიიწევდა, კბილებს იხეხავდა,თმას ისწორებდა, მერე როგორღაც სამოსი მონახა და საბოლოოდ ძლივს გამოეწყო
-უიჰ 10 წუთში მოწესრიგდი,-საათზე დააკაკუნა მიშომ,ბუტერბროდი თეფშზე დადო და წამოდგა-წავედით?
-დეგენერატი ხარ, ადრე გამოგევლო, ეგ ბუტერბროდი კიდე მეც მინდა, რა წესია.
-გაგეღვიძა ადრე და შენც შეჭამდი. წავედით დაგაგვიანდება ბავშვო.-კარი გაიხურეს და კიბეებს დაუყვნენ
-მანქანით ხარ?
-კი, აბა დედოფალ თებეას სხვა ტრანსპორტით ვამგზავრებდი?
-კიდევ კარგი.. შენ ისე ატარებ მივასწრებთ და გადავრჩები.
-ხო ნუ ჩემი ვალიდან ვერ ამოხვალ ვერასდროს-გაიცინა და თეთრი პერანგი გაისწორა,
- დეგენერატი.
-ვიცი რამხელა სიყვარული დევს მაგ დეგენერატში ასე რომ ახლა დასკუპდი შენს ადგილზე-გაიცინა და მანქანის კარი გაუღო.
-რა დიდი პატივია...

ამ დღესს, ამ უცნაურობით დაიწყო მეთორმეტე სასკოლო აურზაური თებეასთვის, რთული წელი ელოდა, უკვე აბიტურიენტი იყო და მის ცხოვრებაში გადამწყვეტი წელი იწყებოდა.
სკოლა არ სძულდა, თუმცა მაინც მობეზრდა 12 წელი სულ ერთი და იგივე რუტინით ცხოვრება, უფრო მეტი უნდოდა, უფრო მეტი აინტერესებდა, აღარ აკმაყოფილებდა სკოლა.
1000 ბავშვამდე სწავლობდა მის სკოლაში,
საკმაოდ ცნობილი იყო თებეა, როგორც სანიმუშო მოსწავლე, ბევრ პროექტსა და სასკოლო წამოწყებაში გამარჯვებული.
ახლაც სიჩქარით შეაღო კლასის კარი მანანა შესული რომ არ დახვდაა ბედნიერების ზენიტში მოექცა,გახარებულმა ჩამოიარაა და ყველა კლასელი ნახა მერე თავის ადგილს მიაშურა გადარეული სოფიას გვერდით,
-გოგოო ამდენხანსს სად ხარ? -ღიმილით მოეხვია დაქალს
-ჩამეძინა სოფოკო-თმაზე გადაისვა ხელი და ხელისგულს დაეყრდნო
-რაო?
-რა ვქნა, მაღვიძარამ არ დარეკა თან სამი თვე ვნებივრობდი გარეთაც ასეთი კარგი ძილის ამინდიაა, დედაჩემიც მორიგე იყო,მოკლედ ყველაფერმა შეუწყო ჩემზე ძილის გამარჯვებას ხელი,
-აწყობილა ყველაფერი მაგრამ ვინ გაგაღვიძა?-ამოიხითხითა და კალამით რვეულზე წერა დაიწყო,
-მიშო მოვიდა კიდევ კარგი, დედაჩემს დაურეკია
-სუპერგმირი მიშიკო,მოგიყვანა ბატონმა მოგაბრძანა.
-მომაბრძანა თვითონ არეწყება ჯერ სწავლა და.
-აუუ ეგ კიარა და რომიცოდე ჩვენ სკოლაში ვინ გადმოდისს ალბათ ჭკუიდან გადახვალ,
-ვინ? ბრიტანეთის პრინცი? -გაიცინა, სოფიას უნდა გაეგრძელებინა საუბარი, მაგრამ ვეღარ დაასრულა სიტყვა, მასწავლებელი შევიდა კლასში, თებესაც დარჩა ინტრიგა. კლასის დამრიგებელი მანანა იყო, მათემატიკას ასწავლიდა ასევე, საშუალო ასაკის შავგვრემანი ოდნავ შეჭაღრებული ქალი იყო, მიუხედავად იმისა რომ სიმკაცრეს იჩენდა მაინც ძალიან უყვარდა თავისი კლასი, ეს 22 მოსწავლე იყო მარტოხელა მანანასთვის ოჯახივით, ძალიან უჭირდა მათთან დამშვიდობებაც, მართალია ზოგჯელ ძალიან აბრაზებდნენ, აწვალებდნენ, ნერვებს უშლიდნენ, მაგრამ მაინც რთული იყო მათთან განშორება.
მისალმება მოკითხვის შემდეგ მანანამ მთავარ საქმეზე ღიმილით იწყო საუბარი,
-მოკლედ ჩვენს კლასში ცვლილება იქნება,ალბათ ეს იცით გაიგებდით ამის შესახებ, ახალი მოსწავლე გვყავს,ნუ ახალიც არეთქმის,..კარისკენ დაიძრა, გამოაღო და თავით ანიშნაა ვიღაცას შემოდიო, მალევე გამართული თავმომწონე ნაბიჯებით კლასში ლუკა ახვლედიანი შევიდა, არემარეს მოავლო თვალი და ოდნავ ჩატეხა ტუჩი კუთხე.
-ბავშვებო ჩვენთვის უკვე კარგად ცნობილი ლუკა ახვლედიანი კლასს კვლავ უბრუნდება-ღიმილით მიეგება მანანა, კლასშიც აჟიოტაჟი იყო, აი თებემ სოფოს გახედა დაა საშინელი შინაგანი არეულობა იგრძნო, ქაოსმა მოიცა, გული თითქოს თავიდა გაჩერდა,მერე ისეთი სისწრაფით აძგერდა თითქოს საგულედან აპირებდა ამოვარდნას, უყურებდა და თვალებს ვერ უჯერებდა,იქ იყო სამი წლის შემდეგ ისევ ისე აცეცებდა ყავისფერ ყვალებს, უფრო გაზრდილი, სიმპათიური და ამაყი მზერით იდგა მის წინაშე, სუნთქვააჩქარებული უსმენდა მანანას და მომენტარულად მომღიმარ ლუკას მიაპყრობდა ხოლმე მზერას.
ნელი ნაბიჯებით თავის ადგილი მოანახა, თან ყველას ესალმებოდა ლუკა.
გაკვეთილი ძირითადად წიგნის მიმოხილვას დაეთმო, ცოტა ზაფხულზეც ისაუბრეს, ერთმანეთს წარმატებები უსურვეს და ბოლოს როგორც იქნა გაკვეთილიც გამოვიდა.
მერე დარბაზში გავიდნენ ყველანი, დირექტორის განკარგულებით პატარა ღონისძიებას დაესწრნენ, პირველ კლასელთა მიღებასთან დაკავშირებით რომ იმართებოდა ხოლმე ყოველ წელს.

არაფერზე არ ფიქროდა თებე, მხოლოდ ლუკაზე ისევ ისე აძგერდა გული მის დანახვაზე, არადა ბავშვობის აკვიატება ეგონა, მაგრამ განა აკვიატების დანახვაზე ვინმეს გული საგულედან ამოფრენას დაიწყებს?!
-ეეეეეე ბელოოო აღარ აპირებ წამოსვლასს-სოფიას ხმამ მოიყვანა გონს და დააბრუნა რეალობაში.-დამთავრდა კონცერტი გოგო
-უიი როგორ დამთავრდა ვერ შევამჩნიე-ჩანთას ხელი მოჰკიდა და სოფიასთან ერთად გამოვიდა.
-რას შეამჩნევდი, გაშტერებული დადიხარ, დაბრუნდა ბატონი და დაგიბრუნდა ისევ შენი გაშტერებები.
-სოფიაა,
-რა სოფიაა, როგორ უყურწებდი, მეგონა მივარდებოდი და იქვეე აკოცებდი-გაიცინა და თვალების ფახურით გახედა თებეს,
-ოოო ნუ სულელობ რა თუ ქალი ხარ.
-არა არვარ ჯერ-გაიკრიჭა, და მერე დერეფანში გამოჩენილ მიშოს გაუსწორა მზერა-ამას აქ რაუნდა
-ხომ გითხარი მომიყვანათქო, ალბათ აღარ წავიდა, -მიშოსკენ დაიძრნენ
-გამარჯობათ ბატონო მიხეილლ
-ოჰ ქალბატობო სოფიკოო, გამარჯობათ, რპგორ გიკითხოთ-ერთმანეთი დიპლომატიურად გაკაკოცნეს,
-აბა თავისუფლები ხართ? სახლში გაგაბრძანებთ
-კიბატონოო, ჩიტივით თაისუფლები გახლავართ,პრინციპში მე და შენი დეიდაშვილი რავიციი-ღიმილით გადახედა ჩაფიქრებულ თებეს.
-მოიცაა რა ჭირს ამას?
-ლუკას დაბრუნება ჭირს
-ოო სოფია კარგი რა, უბრალოდ ხასიათზე არ ვარ-ამოთქვა და კალიდორს გაუყვნენ
-დილით კი იყავი და
-ახლა აღარ ვარ.
-თებე ასე არ შეიძლება, ამიერიდან სულ თქვენს კლასში იქნება ერთი წელი ის *ლე და ასე აპირებ ყოფნას? რაგინდა ვერ ვხვდები, გინდა ის თავყბა გავუერთიანო?ის ჩემი წერაა?
-არაფერი არმინდა,უბრალოდ მოწყენილი ვარ ლუკა არაფერ შუაშია და წესიერად ისაუბრეე, ნუ გაამჟღავნებ სიველურეს,
-ყოჩაღ უკვე რაღაცეებს გვიმალავ, ყოჩაღ შენ თებეა
-სოფიაა
-ნუ მიბრიალებ მაგ მწვანე თვალებს,იმ ლუკას თავს მოვაჭრი და გადავაგდებ, მოვეხმარები შენს დეიდაშვილს
-ისე ეს უფროა საცემი, იმ ყ**ს არაინტერესებს და ამან ვერ შეიგნო, იტენის ტვინს უაზრო ფიქრენით,
-შენ ვისკენ ხარ მიშო,
-თებესკენ და იქნებ გონს მოვიდეს,
-გეყოთ ორივეს გეხვეწებით, აღარაფერი აღარ თქვათ,არც ლუკა მიხსენოთ სახლში მიმიყვანეთ უბრალოდ ბატონო მიშო და წესიერად ისაუბროთ ზრდილობა თუ შეიძლებაა, რატომ უერთიანებ თავპირს? რომ მომწონს და იმას არ მოვწონვარ თუ შენი ძველი კონფლიქტები იღვიძებს ისევ.-მკაცრად გადახედააა
-აი გაიბუტა, დიახაცც, ვიცი რაცაა და ისიც ვიცი გაწყენინებს რამეს და მერე უნდა გადავიდე ჭკუიდან და მოვაჭრა ის უტვინო თავი.
-შეეშვი, იცი რომ სრაფერი არაა, არც იქნება დაწყნარდი.
-რა არაფერი არაა, გიჟდები და მის გამო ადეთ დღეში ხარ.
-გააჩერე მანქანაა მივედით-აღარაფერი უპასუხია მანქანიდან გადავიდა და კარი მიაჯახუნა..
-გამებუტაა-სახეზე თითები ჩამოისვაა და სოფიას გახედა
-შენს გამო გაიბუტა უტვინო ნეანდერტალელო
-სოფიააააა
-სოფიაა-გააჯავრა და ენა გამოუყო, მანქანიდან ჩამოვიდა და თავისი კორპუსისკენ გაემრთა, მიშო კი სახლისკენ წავიდა, თან უკვე ქალბატობის შემორიგებაზე დაემატა ფიქრი.
თებე ცუდ ხასიათზე ავიდა სახლში მოწესრიგდა, ცოტა დაისვენა და კითხვა დაიწყო,მერე რაღაც გაახსენდა, ღიმილით კარადის თავიდან მოგონებების ყუთი გადმოიღო, ძველი ნივთები ჰქონდა შენახული, სათამაშოები სოფიას სასაცილო წერილები, პატარაობის ფოტოები, დღიურები, გაეღიმა ერთ-ერთი ვარდისფერი რვეული აიღო და გადაშალა, ყრდაზე მომღიმარი პატარა ყავისფერთვალება, წაბლსფერ თმიანი ბიჭი გამოჩნდა.
"ჩემი ადამიანი" გვერდით გულებში ჩანაწერებს თითი გადაავლო
-ეჰჰ თებეე, რა უტვინო იყავი და ბავშვობიდან უაზრო ფანტაზიებით იტენიდი ტვინს-ჩაილაპარაკა და რვეული გადაფურცლა, იმ ფურცელზე შეჩერდა სადაც ფოტო იყო, ამჯერად თვითონაც იყო ფოტოზე, ერთ-ერთი კლასელის დაბადების დღეზე გადაღებული უეცარი ფოტო იყო, ლუკას გვერდით იდგა და სასაცილოდ უყურებდა ბიჭი. მაშინ მეცხრე კლასში მიდიოდნენ და შედარებით ცივილიზებული ურთიერთობა ჰქონდათ.
ჩანაწერს გააყოლა თვალი.
" 1სექტემბერი
დღეს დემეს დაბადების დღეა, დილიდან ვემზადები, ოღონდ ლუკასთან შესახვედრად,ძალიან მომენატრა, ის უჟმური, აალბათ გაიზრდებოდა, ისედაც უკვე რამსიმაღლეაა,თავზე დამჩერებია, თუმცა რატო არუნდა დამჩერებოდეს 7წლისაა და...
ისე კიდევ კარგი ჩვენი სკოლის დირექტორი მამამისის ნათესავი აღმოჩნდა თორემ არ მიიღებდნენ ამხელას და მეც ჩემი ადამიანი არ მეყოლებოდა, ეს ძალიან ასაკსაყოლილად ჟღერს მაგრამ მართლა მიყვარს, იმ დღეს შემიყვარდა პირველ კლასში პირველად რომ შემოვიდა მკაცრი სახით კლასში, მაშინ კი ვიჩხუბეთ ადგილის გამო მაგრამ მაინც საყვარელი იყო ჩემი ლუკა"-ღიმილით ჩაიკითხა და მერე ბუნდოვნად გაახსენდა სკოლის პირველი დღე, დღიურის შემდეგი ფურცელი გადაშალა,
" დღეს მეცხრე პირველი დღე მაქვს სკოლაში, სიხარულით გავრბივარ, ალბათ ერთადერთი ადამიანი ვარ რომელსაც ზაფხულის არდადეგები არუნდოდა, რატომ?!
ჩემი ადამიანის გამო, ისეთი საყვარელია, ისე უცნაური და მეტყველი თვალებით იყურება,შეუძლებელია არ მოგენატროს, ვხვდები რომ უფრო მიყვარდება, ეს აკვიატება აღარაა,უკცე 14 ვარ, უცნაური ასაკია მაგრამ ვფიქრობ, ვფიქრობ და ვადგენ ეს აკვიატება მართლა არაა..
როცა სკოლაში მივალთ კლასელები ერთმანეთს ვეხვევით და ვნახულობთ ხოლმე, ლუკას უბრალოდ ვესალმები და გადავკოცნი ხოლმე,არასდროს მქონია მასთან ძალიან ახლო ურთიერთობა, ის ჩვეულებრივად მექცევა, ყურადღებასაც არ მაქცევს დიდად,მაგრამ იმ დროს ყველაზე ბედნიერი ვარ ხოლმე როცა მეხვევა,ის ახლოსააა ჩემთან და მე მიღიმის. წამიერად მაგრამ მაინც.შორიდან მიყვარს ძალიან მიყვარს და ალბათ ამის გამოა ერთი სული მაქვს როდის მივალ სკოლაში, როდის დავინახავ მის სერიოზულ გამომეტყველებას." -ღიმილით შემდეგ ფურცელზე გადავიდა
"აჟიტირებული ვარ, გიჟივით ვიქცევი, თავი გავიტრხე და ის მიხარაი, მაინც არვიცი, დღეს სპორტის გაკვეთილზე,ფეხი გამოვდე რაღაცას და თავიდ დავეტაკე ერთ-ერთ ღუმელს რომელიც შემთხვევით აღმოჩნდა იქ, მართალია შრამი დამრჩება მაგრამ ლუკამ ამაყენა და მან მიმიყვანა ექიმამდე, მერე მამშვიდებდა ნუ გეშინიაო, ნაკერებს რომ მადებდნენ მაშინაც კი ჩემთანერთად იყო, ხელი ჩემს ხელზე ჰქონდა მოკიდებული და არ მიშვებდა, იმ დროს ამის გაანალიზების თავი მართლა არ მქონდა, მაგრამ ახლაა რომ მახსენდება დებილივით მეღიმება, ჩემი ლუკა ჩემთანიყო, მეორე დღეს კიდევ მომიკითხა და თბილად გამიღიმა,არა მემგონი ცუდად დავკარი ეს თავი, დედაჩემი თავზე დამტრიელებს მესაუბრება, მიბრაზდება მარიგებს,ნერვიულობით აღაარაა ჭკუაზე, მე კიდე ლუკას გამო ეს თავის გატეხვა მიხარია.
ყოჩაღ თებეე.
მალადეც." -ინსტიქტურად გადაისვა შრამზე ხელი რომლითაც მეცხრე კლასში დასაჩუქრდა, მართალია თმა ეფარებოდა მაგრამ მაინც ამჩნევს ხოლმე,ექვსი ნაკერი დაადეს იმ ჭრილობაზე, საკმაოდ დიდი ჭრილობა იყო, მაშინ მართლა გადარჩა იმ ლითონის ღუმელს საფეთქელი რომ არ დაარტყა. კიდევ უნდოდა კითხვის გაგრძელება მაგრამ ლალი დაბრუნდა სახლში,ამიტომ მასთან გავიდა შედარებით უფრო ხასიათ გამოკეთებული.
-მოხვედიი დეე
-მოვედი თებე მოვედი და ძალიან დავიღალე,
-ხო გეტყობა სახეზე-ლოყაზე აკოცა და სამზარეულოსკენ დაიძრა მასთანერთად
-როგორი დღე იყო სკოლაში?
-კარგი იყო,
-მე კი გადამრიე დღეს დილით, ასე როგორ დაგეძინა ან მაღვიძარამ რატო არ დარეკა, ტელეფონზე მაინც აგეწიაა თებე
-კარგი დე არაუშავს, ხდება ხოლმე არ დამიგვიანია მიშიკუნა მალე მოვიდა.
-კიდევ კარგი თორე უკვე წამოოსვლას ვაპირებდი თებე, ასე შეიძლება შვილო ძილი
-კაი რა დე, რავქნა არვარ მიჩვეული.
-შენ მიმსხვერპლებ,
-აღარ განმეორდება...ნუ ცოტახანს მაინც-ჩაიცინაა და ხელი სასაცილოდ მოხვია
-რეპეტიტორებთან როდის გადიხარ?
-ერთ კვირაში ვიწყებ დედუაა,
-კარგია, ერთ კვირაში მეც შვებულებას ვიღებ, ახლა წავალ მე დავისვენებ, მეძინებაა ძალიან
-საჭმელი
-კაფეში ვჭამე,
-მამა არ მოვა?
-არა ხვალ მოვა მამაშენი,
-ოხ რააა როგორ გამზარდეთ მიკვირს, ან საერთოდ რომ დავიბადე ეგეც მიკვირს, სახლში არასდროს ხართ
-თებააა, როგორ მესაუბრები შვილო
-კაი რა დე ტყუილია?
-წავედი წავედი მე, გადარეული მასხარა გოგო ხარ.

მეორე დღეს მარტო მივიდა სკოლაში,10 წუთი იყო დაწყებამდე და კითხვა გადაწყვიტა. რამდენიმე ბავშვი იყო მასთანერთად კლასში ისინიც თავისთვის იყოვნენ, ისე გაერთო კითხვაში ვერ შეამჩნია ლუკა როგორ შევიდა კლასში, მისმა ხმამ მოიყვანა გონს, თიკა ჩუბინიძე ეკითხებოდა რაღაცეებს, კლასში შემოიყბანა,სულ ვეღარ მოიკრიბა კითხვაზე კონცენტრაცია ფრთხილად გააპარა თვალი მისკენ, მერე უკმაყოფილო სახით დახურა წიგნი, კიდევ კარგი სოფია მივიდა და გვერდით მიუჯდა,
-გვრიტო ჩიტო რა სახე გაქვს
-სოფიო მოხვედი
-კი 2 წუთით ადრე უფფფ დავიღალე, ჩემს ბასასუნას ვეღარ გამოვშორდი-სუნთქვააჩქარებული ალაგებდა ნივთებს მაგიდაზე.
-ვაიმე მომენატრაა თომა,
-გამო და ნახე მერე,
-მოვიცლი ერთ დღეს
-დიდი ხანია მოხვედი?
-ათი წუთით დავასწარი ზარს-გაიღიმა და ამჯერად ქართული გადაშალა, მერე ისევ უკან გააპარა თვალები, ისევ ისე ესაუბრებოდა ღიმილით თინას ლუკა, მის მზერას გააყოლა თვალი სოფიომ
-თებეეე
-ხო
-ხო კიარაა, შეეშვი თორემ უფსკრულში გადაეშვები, ან გააკეთე რამე რომ დაგიახლოვდეს
-დამიახლოვდეს? ლუკა მე? კარგი რა
-ვითომ რატო არა, მშვენიერი გოგო ხარ, საშუალო სიმაღლის, სუსტი მწვანე თვალებით ლამაზი ცხვირით და გამოყვანილი ლამაზი ნაკვთებით რომელიც ლალი დეიდასგან გერგო მემკვიდროებით-გაიცინა და თვალებმოჭუტულმა გახედა
-ოხ სოფიოოოო...-ზარიც გასმა ამ ბაასში თიკა, კლასიდან გავიდა, გოგებისგან გასაკვირად ლუკა მიესალმა თებესაც და სოფიასაც თავის დაკვრით.ესეც საკმარისი იყო თებესთვის,
ქართულის გაკვეთილი დაიწყო, არაფერი ხდებოდა პირველი გაკვეთილი იყო მხოლოდ წერითი სამუშაო მისცა და მერე კვლავ იმაზე დაიწყეს საუბარი თუ როგორ გაატარეს ზაფხული. მერე ლუკასთან გადავიდა კითხვებით ქალბატონი ლარისა
-აბა ლუკა რამ გადაგაწყვეტინა დაბრუნებაა, ვერ შეეგუე სკოლას?
-შევეგუე, უბრალოდ ამ ეტაპზე აქ სიარული მაწყობს - ოდნავ ბოხი, სასიამოვნო ბარიტონი გაისმა და მართლა ჩადნა კინაღამ თებე, ვეღარ გაუძლო და გარეთ გასვლა ითხოვა, წყალი შეისხა პირზე და ნიჟარას დაეყრდნო საპირფარეშოში, სარკეში საკუთარ ანარეკლს უყურებდა
-რა მოგდისსს თებეაა რა ჯანდაბა გჭირსს, გამოფხიზლდი, ამის დრო გაქვსსს-ცოტა რომ დამშვიდდა კლასს დაუბრუნდა.
მთელი ორი გაკვეთილი ძლივს ახდენდა კონცენტრაციას, მესამეზე დიდი დასვენება დაიწყო და თებეც სკოლის ეზოში მდებარე პატარა სკვერში გავიდა, ხის ძირში დაჯდა, კითხვა დაიწყო, გადაეშვა წიგნის სამყაროში,
-ეი ეს შარფი კიბეზე დაგივარდა-ხმა გაიგო, ნელ-ნელა დაბნეულმა აიხედაა
-ვაიმეე,მადლობა-ხელიდან ფრთხილად გამოართვა
-არაფერის, -უნდა წასულიყო წესით მაგრამ ბიჭი ისევ ადგილზე იყო, გაიღიმა და ისევ საუბარი დაიწყო-მე გიორგი ვარ პარალელ კლასელები ვართ, თუმცა მეეჭვება მიცნობდე...
-თებეა მქვია,სასიამივნოა-გაიღიმა და თებემაც ახედა
-ბევრი მსმენია შენზე თებე, მიხარია რომ გაგიცანი,
-უცნაურია, ისე თქვი თითქოს ორი ქვეყნით შორს ყოფილიყავი -გაიცინა-უცნაურია აქამდე რომარგიცნობდი
-კიი ნამდვილად, მაგრამ ახლა გიცნობ-ღიმილით გახედა ბიჭმა.
-კარგი გიორგი ახლა უნდა წავიდე, კიდევ შევხვდებით იმედი მაქვს, მადლობა შარფისთვის,
-არაფრის, ნახვამდის- გაღიმებული დაიძრა თებეა კლასისკენ,
-რა გაღიმებული მოდიხარ?-გვერდით ამოუდგა სოფია.
-ვაიმეე გული გამიხეთქე გოგო რა უჩინმაჩინივით გამოჩნდები ხოლემე,
-აბაა როგორგინდა შენ, კითხვაზე მიპასუხე
-შარფი მომაწონდა წეღან ვიღაც გიორგიმ, ძალიან სასიამოვნო აურა მოდიოდა მისგან..--
-თებე თებეე დაწყნარდი-სიცილით ამოთქვა სოფიამმ
-ნუ ცანცარებ შენიჭირიმე რაა, -
-რაგინდა კლასში
-წიგნი უნდა დავდო,
-კარგი დაბლა დაგელოდები, -კლასის კარი შეაღო და ჰოი საოცრებააა, ბატონი ლუკა თიკას ველურივით უკოცნიდა ტუჩებს, კედელზე აკრულსს ურცხვად უფათურებდა ხელებს, გაშრა კინაღამ გული წაუვიდა უნდოდა ეს უხერხულობა აეშორებინა მიწა გამსკდარიყო და ჩაეტანა.. კარის ხმა გაიგეს წყვილმა და ერთმანეთს მოშორდნენ, თიკა თვალებ მინაბული მერხს დაეყრდნო, ლუკა კმაყოფილი მზერით იყურებოდა, თვალებში ჭინკები უხტოდნენ,
-უკაცრავად არვიცოდი აქ თუ იყავით...უბრალოდ წიგნი უნდა დამედო -გაშეშებული წავიდა მერხისკენ წიგნი დადო და ზურგი აქცია
-ბოდიში ხელის შეშლისთვის-კარი გაიბრახუნა და გავიდა
-იდიოტი, ფუუ კლასში რეებს აკეთებენ კარი მაინც ჩაეკეტათ, სკოლაა თუ ბორელი- ბრაზმორეული საუბრობდა და ცდილობდა დანახულის წაშლას გონებიდან, კიბეებზე სოფია დახვდა მართლა და ერთად ბუფეტში ჩავიდნენ
-ეეე აი ის გიორგიააა წეღან რომ ვამბობდი
-უიიმეე ფილფანიიი ამას არიცნობდი გოგო, ნამცხვარი დააგემოვნა სოფიამ და თვალებმოჭუტული გახედა
-ანუ?
-ჩვენი სკოლის ფეხბურთის გუნდში თამაობს, ყველა იცნობს თითქმის,ისე შენს ლუკიტოს ერთხელ ამან სიფათი გაუერთიანა,
-ვაინე ეს ის გიორგია, გამახსენდაა, არადა მეგონაა აქ აღარ სწავლობდა
-კლასიდან არ გადიხარ დაა უიმეე შეგამჩნია აქეთ მოდის-
-რა მართლააა?
-ხოო არ მიიხედოო, ოპაა ათობით გოგოც მოგჩერებია უკვეე შურით
-რა გაცინებს სოფიაა რა გავაკეთო
-არაფერი, -გიორგი მივიდა მათ მაგიდასთან
-გამარჯობა
-სალამიი -სოფიამ თავი დაუკრა და გაიღიმა მერე თებეს ქცევებს დაუკვირდა
-შეიძლება დავჯდე?
-კი კი რა თქმა უნდა
-უბრალოდ ადგილები აღარაა თან გაგესაუბრებით კლასელებო-ბიჭმა გაიცინა,
-ოჰ მობრძანდი მოგრძანდი-სოფია გაიჯგიმა
-რაღაც ამ ბოლო დროს ვეღარ გიხილე სად დაიკარგე?-კარგი ნაცნობივით ელაპარაკებოდა, უფროსწორედ იყო კიდეც კარგი ნაცნობი.
-არ ვარ ხშირად სკოლაში, ამიტომ, თებეასაც მაგიტომ არ შევხვედრივარ, და გაცნობის საშულება არ მომეცა
-არმჯერა რომ აქ სწავლობდი და მე არვიცოდი-გაიცინა თებემაც და წვენი მოსვა
-ბოლო ოთხი იწელია აქ ვარ, ფეხბურთის გამო ხშირად მიწევს გაცდენა.-
ასეე შეყვნენ ნელ-ნელა საუბარს, ცოტა ისაუბრეს მერე კი ზარი გაისმა და კლაისისკენ გაეშურნენ
გაკვეთილი დაიწყო და ყველაფერი ჩვეულებრისამებრ მიმდინარეობდა,ლუკა კლასში იყო, თებეს ყურადღება არ გაუმმახვილებია მასზე და გულისყურით იყო ჩაბმული გაკვეთულში.

ერთი თვე გალია სკოლაში და უკვე კალაპოტში ჩადგა ყველაფერი, სამეცადინოც მოემატათ, ცალკე იყო რეპეტიტორები. შემაჯამებელი ჰქონდათ მათემატიკაში, ცოტნე და გიორგი სიცილით იდგნენ თებეს მერხის წინ და სასაცილოდ თხოვდნენ დახმარებას
-აუუ თებუსსს გთხოვ ახლა, ვიცი კეთილი ხარ, ამერთხელაც გაგვაქაჩინე იმ კაცის რისხავს გადაგვარჩინე
-ვითომ ძალიან გეშინოდეთ
-თებუს
-ცოტნე თებუსა რა სახელია
-რას გვწირავ მთელ კლლასს?
-იცოდე გიო, ბოლოა მერე აღარ გადაწგაწერინებთ-ბოლოს ამოთქვა
-ჯიგარი ხარრრ...
-მე არასდროს მეპარებოდა ეჭვი შენს გულკეთილობაში-ხელი ჩაურტყა ცოტნემაც, ზარიც გაისმა.

შემაჯამებელმა მშვიდად ჩაიარა ტყუპებმა პასუხები მთელ კლასში გაავრცელეს.
მათემატიკა გადააგორეს და უკვე სანამ რუსული დაიწყებოდა, დასვენებაზე ყველანი გარეთ გავიდნენ, ისის იყო თებეც უნდა გაჰყოლოდა ლუკა რომ მივარდა და მკლავში მაგრად მოუჭირა ხელი, გაოგნებულმა ახედა მასზე ერთი თავით მაღალ სხეულს
-შე პატარა გაიძვერა, ალქაჯო, როგორ გაბედეე, თავს რისუფლებას აძლევ, რომ მოვინდომოო ერთი ხელის მოსმით გაგჭ....ტ
-რა რასგულისხმობ?-ძლივს ამოთქვა თებეამ, თან მკლავიც ატკივდა ისე ძლიერად უჭერდა ხელებს ახვლედიანი ,ამავდროულად მისი სიახლოვით კარგავდა ღონეს.
-ასე უცოდველის ნიღაბს როგორ ირგებ, საუკეთესო მოთამაშე ხარ, მსახიობი უნდა გამოხვიდე აუცილებლად
-ლუკა ვერ ვხვდები რაგინდა
-აი ეს მინდა-ტელეფონი ამოიღო და მის თვალწინ ფოტო გახსნა, იმ დღეს გადაღებული ფოტო გაიხსნა, თიკუნა და ლუკა კლასში რომ კოცნიდნენ ერთმანეთს და თებემ შეუსწრო
-მე რაშუაში ვარ-ამოთქვა ამღვრეული თვალებით
-რა შუაში? შენ არ გადაიღე ეს ფოტო? და სკოლის გვერდზე ატვირთვას არ აპირებდი?, კიდევ კარგი ჩემი მეგობარია ადმინისტრატორი და მან იმარჯვა თორემ ...აი მერე მართლაა ცუდად წავიდოდა საქმე
-მე არაფერი გამიკეთებიაა
-შენ შემოხვედი იმ დღეს კლასში ვითომ შემთხვევით
-ვიმეორებ მე არაფერი გამიკეთებიათქო-ხელი გაიქნიაა ბრაზისგან თვალებანთებული უყურებდა, მაგრამ ვერ განთავისუფლდა
-მიფრთხილდიი, იცოდე ცუდ ვინმეს იმტერებ თებეაა ბურდულო, ამას განანებ-ამოთქვაა მერე კი კლასიდან გავიდა, სასწრაფაოდ საპირფარეშოსკენ დაიძრა თებე კარი გადაკეტა და ჩაიკეცა, ცრემლებმა თავისთვის დაიწყეს დენა, ლუკას გამოხედვა ახსენდებოდა სიძულვილი რომ იკითხებოდა მასში, ყველაფერი დამთავრდა თუმცა არც არაფერი იყო დაწყებული, გაუგებრობის აბლაბუდაში აიხლართა თებე, ცოტახანს ტიროდა მერე გამოფხიზლდდა, სასწრაფოდ წამოდგა და კლასში გავიდა უკვე დაწყებული იყო გაკვეთილი, ცუდად ვარო მოიმიზეზა და სახლისკენ წავიდა, მთელი საღამო ფიქრობდა ვინ იხუმრა ასე ბოროტად, თან სხვათუარაფერი დამნაშავედ ის შერაცხეს, რათქმაუნდა ამას ასე ვერ დატოვებდა, უნდა გაერკვია უნდა დაემტკიცებინა ლუკასთვის რომ ტყუილად მიაყენა შეურაწყოფა და საერთოდ თვითონ უნდა გაემწარებინა, ტირილით დაბურული თვალებით ისევ ის რვეული მონახა კამუდის უჯრიდან ამოიღო გადაშალა:
"ექვსკურსიაზე გადავწყვიტეთ წასვლა, ყაზბეგში მივდივართ, 15 ბავშვი მოგროვდა, ბევრი ვერ მოდის, მაგრამ ლუკა მოდის,
დღეს კარგი დღე მქონდა ათები მივიღე ფიზიკაში და ქართულში, ლუკაც მაოცებს, ძალიან კარგად სწავლობს, და აზრზე არ ვარ როგორ ახერხებს გართობას, ფეხბურთზე სიარულს, ამავედროს ტელევოზორის ყურებას და ასე მაგრად სწავლას ერთად, ერთადერთია მთელს კლასში და პარალელულ კლასში ვინც მჯობია, მასწავლებელმა მითხრა დღეს ცოტა არ მესიამოვნა, ამდენს ვმეცადინეობ ამდენს ვწვალობ და ის აქეთიქით მოსიარუე და დროისმტარებელი მჯობია მაინც, რანაირია, ვერ გავუგებ ვერაფერს, მხიარულიც სერიოზულიც, კარგი მოსწავლეც და ასევე დიდი გართობისმოყვარული, მაგრამ ის ხო 16 წლისააა, ალბათ ამის ბრალიცაა.."
ისევ ლუკაზე ფიქრები, დღეს საშინლად რომ მოექცა, ალბათ დაწერდა დღიურში რამეს მაგრამ გაიზარდა, წერას გადაეჩვია და დროა ლუკასაც გადაეჩვიოს, გაბრაზებულმა ჩანთაში ჩააგდო ბლოკნოტი და ემბრიონის ფორმაში დაეძინა.

-ანუ ვიღაცამ ფოტო გადაუღო და მერე შენ გაბრალის ის?
-ხო, მაბრალის და დამემუქრა კიდეც
-მივალ და იმ ლამაზ თავ-პირს გავუტეხავ, გეშინია? მიშოს ვუთხრათ, ან მე დაველაპარაკები
-სოფია, მომკლას თუ უნდა არ მეშინია, თან არამგონია რაიმე გააკეთოს, მე არაფერი გამიკეთებია ამას დავამტკიცებ
-მაგიჟებ თებე ასე არხეინად როგორ ხარ ან როგორ გაარკვევ ძალიან მაინტერესებს.
-ფოტოზე ჯგუფის ინბოქსი იყო, სქრინშოთი რომ მაჩვენა, ამიტომ ადმინისტრაციას დავუკავშირდები
-ფოტო არ გაქვს და ძალიან მიახვედრებ ახლა ვისი ფოტო გინდა,
-ლუკას სახელს ვეტყვი
-შენი აზრით ვინ გააკეთა?
-არვიცი მაგრამ ფაქტია, აშკარად უნოდა მე გამოვჩენილიყავი დამნაშავედ.
-და ეგ იმიტომ აწყობდა რომ ანუ საფრთხეს გრძნობს შენგან, იციან გიყვარს ლუკა დაა ეშინიათ-თვალებმოჭუტულმა ჩაილაპარა სოფიამ
-ოო რა შერლოკ ჰოლმსივით საუბრობ, კარგი რაა, ვინ უნდა იცოდეს, -გაიცინა თუმცა ეს აზრი მასაც მოუვიდა თავში,
-კარგი საქმე ჩანს სტაჟს მივიღებ თებო
-ოოო, მასხარა
-უფსს მაგვიანდება ჯანდაბა წავალ მე ახლა ბიოლოგიაზე მეჩქარება მასწთან, მე გავარკვევ მაგას ჩემს ირაკლიკოს ეხერხებაა.
-ირაკლი, მართალიაა, ირაკლი გაიგებსს
-რათქმაუნდა დას გავსს, -თვალი ცაუკრა დაა წვიდა
-ჩაოოო
-არ მოიწყინო იცოდე..
-კარგი აბა კარგად, -ბუფეტიდან კოლა აიღო და კლასისკენ წავიდა, კიბეებს აუყვა ვიღაცას დაეჯახა და მთელი კოლა გადააქცია, ვიღაც კიარა რომ ახედა ლუკა იყო განრისხებული უყურებდა
-მოუხერხებელო რა გააკეთე წინ რატომ არ იყურები?
-შენ არ გაიხედე გვერდით და დამეჯახე.
-რათქმაუნდა, -თვითონ წყლის ბოთლი ამოიღო ჩანთის გვერდითა ჯიბიდან და თებემ ვერაფრის თქმა ვერ მოასწრო ისე გადაავლო თავზე და მერე კი კმაყოფილი მზერით დატოვა
-შემთხვევით მომივიდა.
-აააააა იდიოტი კრეტინიიიი-გაბრაზებულმა ბავშვივით დაიწყო ფართხალი მერე კლასისკენ აიღო გეზი.
-რა გჭირს გოგო-ცოტნე გვერდით დაუდგა და სველ თმაზე ანიშნა
-არაფერი ცოტნეე არაფერიი- გაბრაზებულმა ამოთქვა
-რატომ არწახვედი აქამდე შენ?
-ახლა წავალ, მივდიოდი ვინ მაცადა
-კაი ტო რაიყოო
-არაფერი არა, ხვალამდე ცოტნიკ
-ხვალამდე დედამიწის მხოლოდ 2% რომ აქვს იმფერთვალება-
-მასხარა ხარ-სიცილი ვერ შეიკავა
-მადლობთ, კომპლიმენტისთვის, ერთობ სასიამოვნოა ბაასი მაგრამ ამ ისტორიის მასწავლებელს სულ არ ეცოდება აარავინ და გაკვეთილზე მიბარებს, აბა ჭკუით
-კარგად
-შენც წადი მარტო არ დარჩე კლასში
-რა მზრუნველი ხარ რააა
-ვცდილიბ ბრატ-სიცილით გავიდა გარეთ, თებემაც აიღო ნივთები და მალევე კლასიდან გამოვიდა, არა არა დააპირა, კარში ლუკა აესვეტა და არაფრით გაატარა, გზას უღობავდა.
-გამატარეე-მობეზრებულად ამოთქვა,
-გაგატარო?
-დიახ თუ შეიძლება
-არ შეიძლებაა-ჩაიცინაა და უკვე გაბრაზებულ გაწუწულ გოგოს გახედა,
-რატომ იქცევი ასე,
-ნახეე თეთრ პერანგზე ლაქა დარჩა,წეღან ვერ შევამჩნიე
-ვტქვი შემთხვევვით მომივიდათქო,მაგრამ მიუხედავად ამისა სამაგიერო მაინც მივიღე, ახლა რაღაგინდა-ამოიბუტბუტა თვალები აატრიალა და ხელით თმაზე და სველ ჯემპრზე ანიშნა
-ხო ხო მაგრამ ლაქასაც ამოყვანა უნდა-ჩაიცინა და უხეშად მოკიდა ხელში ხელი
-რა ჯანდაბას აკეთებ სად მიმათრევვ, -განთავისუფლებას ცდილიბდა თუმცა ამაოდ,
-რაც მეტს იფართხალებ, მით მეტ ყურადღებას მიიქცევ,
-ველუროოოო გამიშვი, ხელიიი - საპირფარეშოში შეათრიაა, და კედელს ააკრო უხეშად
-რაგინდაა?
-პერანგის გათეთრება მოუხერხებელო,სხვა იმედები არ მოგეცესს-ჩაიცინაა მოულოდნელად ჩაიხსნაა ღილები დაა გამოამზიურა უნაკლო ოდნავ დაკუნთული ლამაზი სხეული,
-აიღებ და ამ ლაქას ამოაშორებბ
-მე რა ვალდებული ვარ-ძლივს ამოთქვა თებემ
-ხარ შენ დაალაქავე, აქედან კი საქმეზე მივდიოდი, 10 წუთი გაქვს... კარს აეკრო და ხელწი ერთმანეთზე გადააჯვარედინა.
-შენ როგორ მიბედავ
-ჩვეულებრივად, ალქაჯი ხარ ისიც არ დამვიწყებია რა გააკეთე და რის გაკეთებასაც აპირებდი.
-მე არაფერი გამიკეთებია
-აბა როგორ გაჩნდა ის ფოტო, მხოლოდ შენ შემოხვედი იმ კლასში
-რა ჩემიბრალია, მე არაფერი გამიკეთებია ჩაგეკეტა კარი და არაფერი მოხდებოდა-ირონიით შეხედა
-როგორ ბედავ ჩემთან ასე საუბარს, ახლა დრამა არ დადგა გამიჩალიჩესოოო
-არვიცი მაგრამ ვიცი არაფერ შუაში ვარ და შენ არ გაქვს ასე საუბრის და მოქცევის უფლება
-უფლებებს შენ როდისაქეთ ადგენ? სწრაფად გარეცხე -კვლავ ირონიული ღიმილი-10 წუთში მოვალ,
-ააა ჯანდაბა იდიოტი ხეპრე-ამოიბუტბუტაა და პერენგი აიღო, თავი ვერ შეიკავაა და მისი სურნელი შეიგრძნო სახეზე აიფარა და ჟრუანტელმა დაუარა
-ჯანდაბაა ახვლედიანოო, ჯანდაბააა.პერანგი რომ გაურეცხა სახეზე ააფარა და გაბრაზებული უკანმოუხედავად წავიდა.

"13 ოქტომბერი, ლუის დაბადების დღე აქვს დღეს, როგორც ყოველთვის ახლა საჩუქარი დავუტოვე, დღეს დილით ძალიან ადრე ავდექი და მის სახლთან ეზოში 30 წითელი ბურთი დავამაგრე, და საათი ვაჩუქე, მთელი წელი ვაგროვებდი ჩემს ჯიბის ფულს ამისთვის, წერილიც დავუწერე, ოღონდ იმას საათთან ერთად სკოლაში დავუტოვებ, მინდა ვუყურო რა რეაქცია ექნება რომ დაინახავს.
***
ისევ მე ვარ, ლუკამ საჩუქარი ნახა, ამჯერად სერიოზულად დაინტერესდა რომელი ხართ მითხარითო, ძმაკაცი ანდრია ყველას საეჭვოდ უყურებდა, მაგრამ მე არავინ, ჩემზე ვერც ვერავინ იფიქრებდა რაიმეს, შეუძლებლად მიაჩნიათ, ოღონდ მიზეზი არვიცი, მოკლედ ახლა უნდა წავიდე,
ბევრი სამეცადინო მაქვს" - ბლოკნოტის ფურცელი გადაშალა და ნახატებს გადაუსვა ხელი, ბავშვობის სურნელი ადიოდა ამ ჩანაწერებს, შემთხვევით ჩანთაში აღმოჩენილი ბლოკნოტი ისევ ჩანთაში დააბრუნა და სკოლის შენობაში შევიდა.
13 ოქტომბერი იყო და ბოლო სამიწელი საჩუქარი აღარ უყუდია, არც იყიდდა ლუკა რომ აქ ყოფილიყო გაიზარდა და მიხვდა ის გოგო იყო და მისთ ის შეუფერებელი იყო ეს ყველაფერი.
საკლასო ოთახში აურზაური დახვდა ლუკას ულოცავდნენ და მოკლედ რამდენიმე სხვაკლასელიც იყო, მისი ძმაკაცი ანდრიაც მობრძანებულიყო, ყველას მიესალმა და თავისი კუთვნილი ადგილი დაიკავა, გაუკვირდა სოფია რომ გვერდით დახვდა
-ასე ადრიანად რამ მოგიყვანა?
-რავიცი გამეღვიზა და მოვედი, -რაღაცის თქმა უნდოდა კიდევ მაგრამ ზურგიდან მოესმაა ანდრიას ხმა რომელმაც მისი ყურადღება მიიპყრო.
-აუუ ლუკა გახსოვსს ვიღაც საჩუქრებს რომ გჩიქნიდა ხოლმეე ყოველწელს
-მახსოვსს, არაფერი ამიღია იმ საათის გარდა, ის მართლა კარგი იყო-ჩაიცინაა და თებეს სახე უნდა გენახა ლანძღავდა გულში, მთელ ჯიბისფულს იმ კრეტინს რომ წირავდა ტყუილად თურმე
-იქნებ ახლაც დაგიტოვეს
-არამგონი-ჩაიცინა დაა მერხის ქვეშ ისე უბრალოდ შეაცურა ხელი, დაკეცილი ფურცელი შეამჩნია,გაშალა და მერე გაბრაზებულმა გადახედა ცოტნეს
-რა ბავშვობაა ეს ახლა,
-რაა რაარი მანახე-ანდრიამ ააცალა ხელიდან -ხარხარი მორთო, ცოტნემაც ნახა ლამის აყირავდა სიცილით, ფურცელზე ლამაზად დახატული შუა თითი იყო, წარწერით
,,ბოლოა"
-ბიჭები ახარხარდნენ, სოფიამ კიდე თებეს ჩაუკრა თვალი, თვალებ გაფართოებულმა შეხედა და ანიშნა გარეთ გაყოლოდა,
-ნორმალური ხარ სოფია-დერეფანში გასულს ბუზღუნი დაუწყო
-რათქმაუნდა
-შენ დადე ხო ის ფურცელი?
-დიახ, მთელი ცხრა წელი ვერ არჩევდი შენ და მე ვაჩუქე ახლა რაც ეკუთვნის მაგ თავხედ აჟიტირებულ ბიჭს, ფუუ ეგ როგორმოგწონსს გადამრევ, გარეგნობა კიაქვს ისეთი რომ გამოადგება ადმაიანს გენეტიკურ მასალად მაგრამ ეს ტვინი, არ დაყვა, არ გაუმართლა.
-როგორ გიტრიალდება ენა, არიცოდე მაინც რომ ჭკვიანიცაა
-მხოლოდ თეორიულად, წიგნიერებას მხოლოდ გამოცდაზე იყენებს-გაიცინა-ისე რა მაგარი ნახატი მივუძღვენი გუშინ ვხატავდი ღამით
-მოცლილი ხარ.-
-უი მართლა იკამ ის გაარკვია ვინ გააგზავნა ის ფოტოები, ისუიც რა ტელეფონიდანაა გადაღებული-ჩაიცინაა
-მოიცა რაა? მართლა?
-ხო მართლა
-ვინაა?
-ვერ წარმოიდგენნ?
-ნუ აწვალებ ახლა თქვი
-ქალბატონი თიკუნა
-რაოოოო-გაოცება ვერ დამალა თებემ, ანუ ქალბატონმა თიკამ გადაწყვიტა ჩემზე წარმოდგენის მინუსებამდე დაყვანა ლუკას თვალში?
-დიახ?
-დავამტკიცებ?
-კი ფაილებს ტელეფონში გადმოგიგზავნი და თვალებზე მიაფინე ბატონს-ჩიცინა სოფიამ.
ზარის ხმაც გაისმა, კლასში რომ შევიდნენ თავიანთ ადგილებზე იყვნენ ყველა.

ოთხი გაკვეთილი ჩაუტარდათ,
ეზოში შეაჩერა ლუკა, მთელი გამბედაობა მოიკრიბა და ირაკლის მიერ მოწოდებული უტყუარი მასალები აჩვენა.
-აჰა დარწმუნდი არაფერ შუაში როარვარ, შენს თიკუნას მიხედე,ისე სულ ძალიან მეცოდები როგორ იფიქრე შენს დონემდე დავეცემოდი-ამოილაპარაკა და ირონიულად ჩაიცინა,
-როგორ მიბედავ-ხელზე დაქაჩა-გგონია ასე საუბრის უფლება გაქვსს,
-დიახ მაქვსს, იმიტომ რომ შენ ტყუილად დამდე ბრალი,მაშინ როცა სულ არაფერ შუაში ვიყავი, ტყუილად გადამეკიდე
-ცდები პატარაავ ტყუილად არაფერი ხდება, -
-გაუგებარი და უიმტერესო საუბარია, ყველაფერი გარკვეულია, უნდა წავიდე, თებემ რეპეტიტორისკენ გასწია, პირველი გაკვეთილი ჰქონდა ისტორიაში,
სამი იყო უკვე რომ მოეწყო და გაკვეთილიც დაიწყო, თინა ახალგაზრდა მაგრამ განათლებული გოგო იყო, რომელიც შესანიშნავად ფლობდა ისტორიას, ჯგუფში 6 იყვნენ, ერთი სკამი კი ცარიელი იყო, რატომღაც იგვიანებდნენ.
შუა გაკვეთილზე მოვიდა ლოდინის მიზეზიც და ოთახში შემოვიდა ლუკა, ჯერ არ გაუხედავ თებეს თავდახრილი რაღაცას იწერდა წიგნიდან,მაგრამ მერე ხმა გაიგო,
-ლუკაა სადახარრრ ამდენხანს
-კარგი რა თინა მას. ინგკისურიდან მოვრბივარრ, შენ მაინც ხარ ნათესავი
-ლუკაა დაჯექი და მეორედ არ განმეორდეს ვუცი მე შენი ინგლისური,
თებეს გვერდით დაჯდა ლუკა
-ოჰჰჰ ესეც აქ ყოფილა,არსად არ მომელის ამოსუნთქვა-თებემაც გაკვირვებულმა გადახედა
-შეგიძლია წახვიდე თუარ გსიამოვნებს აქ, -
თინას გახედა, იმდენად იყო ისტორიაში ჩაფლული აღარ უფიქრია ლუკაზე, ორ საათში დასრულდა გაკვეთილი და დაღლილი წამოვიდა, მხოლოდ ახლაა გაანალიზა ის რომ ისტორიაზეც ლუკასთან ერთად მოუწევდა ყოფნა.
გარეთ უკვე კოკისპირულად წვიმდა, ლუკამ გვერდით ჩაუარა.
-სახლისკენ მიდიხართ მისის უმწიკლოებავ
-რა შენისაქმეა, ისე კითხულობ თითქოს გაყვანას აპირებდე-შეუბღვირა და ჩანთა გაისწორა.
-ეგეც მართალია,სულ არ მაინტერესებს, დაე დალპი, -კმაყოფილი სახით დაჯდა მანქანაში და ადგილს მოსწყდა. გზა გადაკვეთა და სამარშუტო ტაქსს დაუწყო ლოდინი სხვა გამოსავალი არიყო, ცოტაც და გაიყინებოდა, უკვე ფეხით აპირებდა გასვლას მანქანა რომ გაჩერდა გვერდით,
-ეიი თებე
-გიოოო
-როგორ გაწუწულხარ მოდი დაჯექი მანქანაში გაგიყვანნ
-არა არაა 5 წუთში მოვა უკვე ტრანსპორტი.
-დაჯექი ასე როგორ იმგზავრებ, ძალიან ცივა და გაცივდები,
-არა გიო მადლობა არ შეწუხდე, ტყუილად დავასველებ სავარძელს მოვა მალე
-თებეაა ნუ ჯიუტობ.

-თებეაა ნუ ჯიუტომ გადმოვალ და ძალით წაგიყვან იცოდე... სამამდე ვითვლი
-ოოო კარგიი, -გაიცინა და მძღოლის გვერდიტ დაჯდა, გამათბობელი ჩართო გიორგიმ და ქურთუკი მოახურა
-სულ სველი ხარ და გარეთ ასე ცივა შენ კიდე შენსას აწვებოდი-ჩაიცინა გიორგიმ და გზას გახედა
-უბრალოდ თავიდან გაცილებდი სავარძლის დასველების რისკს, მაგრამ შენ არ მოიშალე შენი რასვიზავთ
-ეგ სავარძელი გაშრება, აი შენ კიდე გაცივდები და ცუდად გახდები-მის მზრუნველობით კილოზე და გულწრფეკ დახმარებაზე გაეღიმა თებეს, გზა უკარნახა და მალე კორპუსთან იყვნენ
-მივედით მანუაზელლ
-დიდი მადლობაა გიო, დაგპატიჟებ ყავაზე წამოდი
-არა არა სხვა დროს უნდა წავიდე
-ბოდიში შეწუხებისთვის და კიდევ მადლობა დახმარებისთვის
-არაფრის რასამბობ-უყურებდა თებეს მანამ სანამ სადარბაზოში არ შევიდა, მერე ფრთხილად დაძრა მანქანა და წავიდა.
........
-ააა ანუ ამბობ რომ გიომ მიგიყვანა-ლეპტოპის ეკრანიდან იყურებოდა სოფია და საწოლზე მოკალათებულ თებეს ესაუბრებოდა.
-კი მომიყვანა, მაგრამ მემგონი მაინც გავცივდი-დააცემინდა და მერე ისევ გახედა
-იმ კრეტინმა კიდევ ფეხით გამოგიშვა,
-ხო.
-ოხხ თებე...არადა გიო რაკარგი ბიჭიაა-ეშმაკურად გახედა.
-სოფიააა ნუ იყურები ეგრე, მაქსიმუმ მეგობრები ვიყოთ, არ მაინტერესენს გიო, კარგი ბიჭიაა, ძალაინ კარგიც, მაგრამ...
-მე მგონოა მოსწონხარ გიუშას
-ნუ ბოდავ შენ, შენ სულ ეგეთები გელანდება
-ეე რა მელანდება გახსოვს ის საბა რომიყო აწ უკვე სკოლა დამთავრებული, გეუბნებოდი იმ ბიჭს მოსწონხართქო, შენ კიდე არდამიჯერე, მერე გაირკვა სიმართლეს რომ ვამბობდი
-სოფია კარგი ნუღარ ბოდიაალიბ გეხვეწებიი, -ლალიც შემოვიდა ჩაით და თერმომეტრით ხელში-კარგი დუც მოვიდა დედაჩემი და წავედი ახლა
-კარგი მომიკითხე ლალი დეიდაა გაკოცეე..-ლეპტოპი გვერდით გადადო და აღელვებულ ლალის გახედა
-დედაა კარგი რა ასე რატომ ნერვიულობ ვინ არ გაციებულაა
-თებეეე რასამბობ, შენ რთულად იშორებ ამ გაციებას, და მდგომარეობა რთულდება ხოლმე, იქნებ წავიდეთ დე ექიმთან რა
-კარგი რა დედა, შენც ექიმი არ ხარ? თან არამაქვს სიცხე
-38 გაქვს თებე-შუბლზე მიაკრო ტუჩები და მერე აკოცა, -ეს ჩაი დალიე წამლებზე ჩავალ მე, თუ რამე დაგჭირდება მაშინვე დამირეკე
-კარგიი ხოოო დედაა..
-კაი კარებზეა ვიღაც მემგონი-ლალი გავიდააა, ცოტა შეაგვიანდა ამიტომ თებემ გასძახა
-დედიიააააა ვინააააა ? -გატრუნულმა გახედა მაგრამ არაფერი, ფეხის ხმა გაიგო და მალევე ოტახში მიშო გაჩნდა
-მიშიკოო-გახარებული ბანცალით წამოდგა და მოეხვიაა მიშოს
-რატომ დგები თებე, ასე არშეიძლებააა მოვიდოდი
-დედასავით ნუ იწყებ უბრალოდ გავცივდი
-ვიცი უბრალო გაციებები მე შენი, შუბლზე აკოცა და მერე დააწვინა, გვეერდით მიუწვა და თმაზე მოეფერა.
-ჩემი მოუსვენარი.
^^^^^


მოვედი.ძალიან მომენატრა აქაურობა.თქვენი აზრიტ ღირ გაგრძელება?როგორია გამიზიარეთ თქვენი შთაბეჭდილებაскачать dle 11.3



ღირს გაგრძელება და თან როგორ!!!
მიყვარს ასეთი მსუბუქი სასიამოვნო ისტორიები თან თავებიც მშვენიერი ზომისაა დდდ
უბრალოდ ეცადე არ დაიგვიანო ხოლმე♡♡♡

 


№2 სტუმარი სტუმარი თეო

ძალიან საინტერესოა, მომეწონა და იმედია გააგრძელებ

 


№3  offline წევრი თათუ♡

შემდეგს როდის დადებ?

 


№4  offline წევრი alterego

მარიამ კახიძე
ღირს გაგრძელება და თან როგორ!!!
მიყვარს ასეთი მსუბუქი სასიამოვნო ისტორიები თან თავებიც მშვენიერი ზომისაა დდდ
უბრალოდ ეცადე არ დაიგვიანო ხოლმე♡♡♡

პირველ რიგში მადლობა რომ კითხულობ <3 ისტორია მსუბუქი იქნება, შეიძლება არც ღრმა მგრძნობელობით გამოირჩეოდეს, თუმცა ვცდილობ იყოს საინტერესო, არვიცი რამდენად გამომდის ეს ♡ იმედია იმედები არ გაგიცრუვდება და ბოლომდე გააგრძელებ კითხვას :)

სტუმარი თეო
ძალიან საინტერესოა, მომეწონა და იმედია გააგრძელებ

მალე დავბრუნდები ))♡ მადლობა რომ კითხულობ ♡

თათუ♡
შემდეგს როდის დადებ?

მადლობა რომ კითხულობ ♡ არვიცი როდის დავდებ :( ძალიან არ დავიგვიანებ ))♡♡

 


№5  offline წევრი თათუ♡

alterego
მარიამ კახიძე
ღირს გაგრძელება და თან როგორ!!!
მიყვარს ასეთი მსუბუქი სასიამოვნო ისტორიები თან თავებიც მშვენიერი ზომისაა დდდ
უბრალოდ ეცადე არ დაიგვიანო ხოლმე♡♡♡

პირველ რიგში მადლობა რომ კითხულობ <3 ისტორია მსუბუქი იქნება, შეიძლება არც ღრმა მგრძნობელობით გამოირჩეოდეს, თუმცა ვცდილობ იყოს საინტერესო, არვიცი რამდენად გამომდის ეს ♡ იმედია იმედები არ გაგიცრუვდება და ბოლომდე გააგრძელებ კითხვას :)

სტუმარი თეო
ძალიან საინტერესოა, მომეწონა და იმედია გააგრძელებ

მალე დავბრუნდები ))♡ მადლობა რომ კითხულობ ♡

თათუ♡
შემდეგს როდის დადებ?

მადლობა რომ კითხულობ ♡ არვიცი როდის დავდებ :( ძალიან არ დავიგვიანებ ))♡♡

მალე დადე თუნდაც ცოტა იყოს თანახმა ვარ ♡

 


№6  offline წევრი alterego

თათუ♡
alterego
მარიამ კახიძე
ღირს გაგრძელება და თან როგორ!!!
მიყვარს ასეთი მსუბუქი სასიამოვნო ისტორიები თან თავებიც მშვენიერი ზომისაა დდდ
უბრალოდ ეცადე არ დაიგვიანო ხოლმე♡♡♡

პირველ რიგში მადლობა რომ კითხულობ <3 ისტორია მსუბუქი იქნება, შეიძლება არც ღრმა მგრძნობელობით გამოირჩეოდეს, თუმცა ვცდილობ იყოს საინტერესო, არვიცი რამდენად გამომდის ეს ♡ იმედია იმედები არ გაგიცრუვდება და ბოლომდე გააგრძელებ კითხვას :)

სტუმარი თეო
ძალიან საინტერესოა, მომეწონა და იმედია გააგრძელებ

მალე დავბრუნდები ))♡ მადლობა რომ კითხულობ ♡

თათუ♡
შემდეგს როდის დადებ?

მადლობა რომ კითხულობ ♡ არვიცი როდის დავდებ :( ძალიან არ დავიგვიანებ ))♡♡

მალე დადე თუნდაც ცოტა იყოს თანახმა ვარ ♡

დღეს ავტვირთავ გვიან ♡ ან ხვალ დილით მერე აუცილებლად

 


№7  offline წევრი თათუ♡

alterego
თათუ♡
alterego
მარიამ კახიძე
ღირს გაგრძელება და თან როგორ!!!
მიყვარს ასეთი მსუბუქი სასიამოვნო ისტორიები თან თავებიც მშვენიერი ზომისაა დდდ
უბრალოდ ეცადე არ დაიგვიანო ხოლმე♡♡♡

პირველ რიგში მადლობა რომ კითხულობ <3 ისტორია მსუბუქი იქნება, შეიძლება არც ღრმა მგრძნობელობით გამოირჩეოდეს, თუმცა ვცდილობ იყოს საინტერესო, არვიცი რამდენად გამომდის ეს ♡ იმედია იმედები არ გაგიცრუვდება და ბოლომდე გააგრძელებ კითხვას :)

სტუმარი თეო
ძალიან საინტერესოა, მომეწონა და იმედია გააგრძელებ

მალე დავბრუნდები ))♡ მადლობა რომ კითხულობ ♡

თათუ♡
შემდეგს როდის დადებ?

მადლობა რომ კითხულობ ♡ არვიცი როდის დავდებ :( ძალიან არ დავიგვიანებ ))♡♡

მალე დადე თუნდაც ცოტა იყოს თანახმა ვარ ♡

დღეს ავტვირთავ გვიან ♡ ან ხვალ დილით მერე აუცილებლად



ადმინისტრაციასთან გააგზავნე უკვე?

 


№8  offline წევრი alterego

თათუ♡
alterego
თათუ♡
alterego
მარიამ კახიძე
ღირს გაგრძელება და თან როგორ!!!
მიყვარს ასეთი მსუბუქი სასიამოვნო ისტორიები თან თავებიც მშვენიერი ზომისაა დდდ
უბრალოდ ეცადე არ დაიგვიანო ხოლმე♡♡♡

პირველ რიგში მადლობა რომ კითხულობ <3 ისტორია მსუბუქი იქნება, შეიძლება არც ღრმა მგრძნობელობით გამოირჩეოდეს, თუმცა ვცდილობ იყოს საინტერესო, არვიცი რამდენად გამომდის ეს ♡ იმედია იმედები არ გაგიცრუვდება და ბოლომდე გააგრძელებ კითხვას :)

სტუმარი თეო
ძალიან საინტერესოა, მომეწონა და იმედია გააგრძელებ

მალე დავბრუნდები ))♡ მადლობა რომ კითხულობ ♡

თათუ♡
შემდეგს როდის დადებ?

მადლობა რომ კითხულობ ♡ არვიცი როდის დავდებ :( ძალიან არ დავიგვიანებ ))♡♡

მალე დადე თუნდაც ცოტა იყოს თანახმა ვარ ♡

დღეს ავტვირთავ გვიან ♡ ან ხვალ დილით მერე აუცილებლად



ადმინისტრაციასთან გააგზავნე უკვე?

კი.

 


№10  offline წევრი თათუ♡

მალე დადე რა ♡

 


№11  offline წევრი alterego

ბოდიში დაგვიანებისთვის (((( რმდენჯერმე ვეცადე ატვირთვას მაგრამ ვერ ავტვირთე.მერე ვეღარ მოვახერხე რომ დამედო ახალი თავი ( არვიცი ძალიან დაკავებული ვარ და უბრალოდ ვერ ვახერხებ.
აუცილებლად გამოვასწორებ ♡ ვეცდები მალე დავასრულო და სრულიად დავდო,
ბოდიში გაუგებრობისთვის და ლოდინისთის კიდევ ერთხელ.აუცილებლად ვეცდები მალე დავბრუნდე ????

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent