შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ნუთუ შემიყვარდა?! (სრულად)


29-09-2019, 00:02
ავტორი გვვანცა
ნანახია 14 268

1 თავი
- გვანცც გაიღვიძეეე - ყვირის დედა
- ცოტაც რა, 5 წუთიც და ავდგები
- ჩამოფრინდა შილო შენი ძმა და მაშინ ნუღარც ადგები სახლში მოვა და ისე ნახე
- კარგი, კარგი ხო
ზლაზნით ავდექი ჩემი უაზრმაზარი საწოლიდან და საწოლის წინ, ჩრჩოში ჩსმულ ასევე უზარმაზარ სარკეში შევავლე ჩემს თავს თვალი. მოკლე ხვეული თმით, პატარა ცხვირით, დიდი წითელი ტუჩებითა და მწვანე თალებით ვიყავი დაჯილდოვებული, რასაც ტანზე ვერვიტყვით, გამხადარი არსადროს ვყოფილვარ, ჩემი აღნაგობა მუდვმივად ჩემი კომპლექსების უპირველესი მიზეზი იყო, მუდმივად დიეტები და ამბები მქონდა, მაგრამ ჩემი ყოველდღიური რეჟიმიდან გამომდინარე ვერასდროს ვერ ვახერხებდი ჩემი სურვილების სისრულეში მოყვანას. მე გვანცნა დარასელია ვარ, 21 წლის. ვცხოვრობ თბილისში და ახლა თავისუფალ უნივერსიტეტში საერთშორისო ურთიერთობების ფაკულტეტის 2 კურსზე ვსწავლობ. დედა ირმა ამაღლობელი და მამა გიორგი დარასელია. მყავს ერთი ბიოლოგიური, 2 არაბიოლოირუი ძმა და ერთიც არაბიოლოგიური და. ალბათ გიკვირთ ჰო? ჩემი მშბლები საზღვაგარეთ ცხოვრობდნენ 15 წლის განვამლობაში, მე 2 წლის ვიყავი რომ წავიდნენ, სამწუხაროდ რაღც მიზეზების გამო მე ვერ ვახერხებდი წასვლას ამერიკაში, მაგრამ ჩემ შბლებთან ძალიან მაგარი ურთიერთობა მქონდა, მე მზრდიდა დედია და დეიდას ქმარი, რომეთაც 3 შვილი ჰყავთ მათთან ერთდ გავიზარდე, მათთან ერთად ვცხოვრობდი, მათთან ერთ ხბდეოდა ჩემს ცხოვრებში ყველაზე მნიშნელოვანი მოვლენები. მაგრამ 19 მარტი 2019 წელი - ამდღემ ჩემი ცხოვრება რადიკალურად შეცვალა. მეოთხე და უკვე „ჩვეულბრივი“ ცდის შემდეგ რომ გესის ამერიკის საელჩოში სიტყვები
- Congratulation, you have a visa - არვიცი, ვერ აღგიღწერთ რამდენად ბედნიერება იყო ეს მომენტი ჩემთვის, ყვალანარი ემოცია რაც კი ამ 17წლის მანძილზე მქონა დაგროვილი ერთიანად ცრემლებს ამოვაყოლე. 2 დღეში ამერიკაში უნდა ვყოფილიყავი, ჩემი - ჩემს მშობლებთან შეხვერდა რაღაც სასწაული იყო, ვერ გადოვცემ იმ ემოციებს სსიტყვებით. ყველაფერი იყო იმ დღეს: მონატრება, სიხარული, ბედნირება, დაბნეულობაა ყველაფერი. 2 კვირა ვიყავი ამერიკაში და ჩემი ამერიკაში ყოფნის ბოლოდ დღეს ჩემს მშობლებს მოუვიდათ საბუთები სადაც ცნობილიიყო, რომ მათ 17 წლის შემდეგ შეეძლოთ მიეღოთ ამერიკის მოქალაქეობა და და ორმაგი მოქალაქეები გამხადრიყვნენ. აი ეს ვიგგულისხმე როცა გითარით, რომ შეიცვალა ჩემი ცხოვრებათქო. ჩამოვედით საქართველოში. მე თამამად შემმიძლია ვთქვა რომ ორი დედა ,2 მამა მაყავს და 5 და - ძამა მყავს. და ასევე ჩემი ცხოვრების განუყრელი ადამიანი ნინია მახარაძე - ჩემი დაქალი, რომეცლიც მუდმივაად, ჩემი ცხოვრების ყველა ეტაპზე ჩემთან ერთ იყო .მათ გარეშე ჩემი ცხოვრება არაფერია. ესარის ის მცირედი რისი ცოდნაც აუცილებელია, მაგრამ დანარჩენს თანდათან გაიგებთ :დდ.
- დეე ყავა გამიკეთე რა გთხოოვ, მერომ მიყვარს ისეთი რაა
- მზად მაქვს უკვე, გამოდი მალეე
- მოვედი, მოვედი და შევედი სამზარეულოში, სადაც მამა საუზმობდა და თან ტელეფინში რაღაცას კითხულობდა.
- ჩემმა გოჭომ გაიღვიძაა, როგრო ხარ მამი?
- აუუ გოჭოს რატო მეძახით 21 წლის „ქალს“ მითხარით რააა
- იმიტომ, რომ ჩემი გოჭი ხარ მაა შეენ. - ადგა და მაკოცა მამამ ხმაურიანად ლოყაზეე. მიდი მალე გოჭო და წავიდეთ, თორე ჩამოფრინდა შენი ძმა.
ჩმი ძმა გიო , ამერიკაში იყო გაცვლითი პროგრამით უნივერსიტეტიდან და 1 წელია არ გვინახავს და დღეს ჩამოდის. ისე მიხარია ჭკვაზე არვარ, არა წეღან კი ძალიან მეზარებოდა ადგომა და აეროპორტშიწასვლა, მაგრამ ჩემი ბაჭყატი ჩამოდიოდა და როგორ არ ავდგებოდი? ამ ფიქრებიდან მამაჩემის ყვირილმა გამომიყვანა
- დავმწნილდით შვილო, გამოდი მალე. თმა ოდანვ ზემოთ ავიწიე, მუქი ფერის კონტური წავისვი ტუჩებზე, მოსაცმელი ავიღე და ოთახიდან გავედი. 20 წუთში აეროპორტშ ვიყავით, „ჩვენი სასტავი“ უკვე იქ იყო. ჩვენი მეგობრები ეს უკვე სხვა განზომილებაა, ჩვენ სასტავზე უფრო გიჟი, გადარეული, გაუწონასწორებებლი, ცანცარა, მხიარული და უზომოდ საყვარელი ადამინები არმენახა, ნუ რათქამუნდა ყველგან ასეთები არიყვნენ. სათითაოდ შიდვიდივე ისეთი დასტოინი და მშვიდი იყო შეიძება გაოცებულიყავი ეს ნადვილად ისააო? ჰო ასეა სასტავში 10- ნი ვართ მე, გიო, ზუკა, ნია, ნიკუშა, მარიშკა, ერეკლე, ნინია, რეზი და სესილი. ზუკა, მარიშკა და ერეკლე ჩემი დეიდაშვილები არიან. ასაკით თითქმის ტოლები ვართ და ამიტომ ერთმანეთთან ძალიან მაგარი ურთიერთობა გვაქვს და ჰო კიდე სასტავში შეყვარებული წყვილიც გაგვეჩითა ორი წლის წინ, ნინია და ნიკუშა, როგორც იქნა ეღირსათ და ჩვენც გვაღირსეს რაღაცას :დდ დაისვენეს და დაგვასვენეს ჩვენც, ნუ იმათი დასვენების რაგითხრათ, მაგრამ :დდდ
სათითაოდ გადავკოცნე ყველა, ნიკუშა და ნინია ნაჩხუბრები იყვნენ და ერთმანეთის მიმართულებით ისეთ რეპლიკებს და ნამიოკებს ისროდნენ რომ მოგესმინათ გაგიკვიდებოდათ , ნუთუ ამათ ერთმანეთი უყვართო? მაგრამ 1 საათში შერიგდებიან, სულ ასე ხდება, რაქნაც ნინიამ ეჭიანობს ნიკუშას ამდენი გოგო რომ ეხვევა გარშემოდა რაგააკეთოსს?
- ჩემიი ბოხოხაა( ასემეძახის ნინია ) სად ხარ გოგო აქამდე
- რამდენჯერ გითხარი ხალხში ბოხოხას ნუ მეძახითქო - დავუბრიალე თვალები ნინიას, მაგრამ რაღა აზრი ქონდა ბავშვების სახეებს, რომ გადავხედე, რომლებიც სიცილის შეკავებას ცდილობნენენ, რომ არგაცინებოდათ თორემ იცონდნე რომ გავიბუტებოდი მეც გამეცინა გულში, მაგრამ მე რის გვანცა ვარ თუ არ წავკბინე ესეთ მომენტშ ყველას
- გაიცინეთ თორე გასკდებით და აიმანდ დაიწყო კაკანი, მთელი აეროპორტი ჩვენ გვიყურებდა. ამდროს გამაოცხადეს რომ ჩამოფრინდა ნიუ- იორკის რეისი და სათითაოდ ეცანდნენ სახის დაწყნარებას, რაც მეტნაკლებად გამოსდიოდათ.
დავინახე თუ არა გიო ისეთი გავიქეცი და ჩავეხუტე გიოს, მემგნი სუნთქვა შეწყვიტა ცოტახანს . - ჩემი სიხარულიიი, გოგოო როგორ მომენატრე ნეტა იცოდეე, მეხუტებოდა გიო
- აუუ გიო მეცც უზომოოდ, აღარ წახვიდე ამდენი ხნიით რა
- ბოხოხა იქნებ ჩვენც მიგვიშვა- სიცილით მითხრა ეკემ ანუ ერეკლემ და ვიდეოსთვის მომარჯვებული ტელეფონი შეინახა. შეწუხებული სახით მოვრშორდი გიოს და გაბრაზებული სახით გავხედე ეკეს, - ესეიგი ბოხოხა ხო? ირონიული ღილით შევხედე და წამოვედი გასასვლელისკენ, კიარ წამოვედი გამოვიქცი. არმიყვარს, ვერვიტან, როცა ჩემზე ღადაობენ, კარგად იციან ეს ჩემებმა, მაგრამმუდმივად უკრავენ და ცეკვავენ ჩემს ნერვებზე. მართლა მეწყინა და რაგამეკეთებინა, იქ ვერ დაველოდებოდი როდის მორჩბოდნენ ჩემზე ღადაობას. ჩემს გარშემო ვრგრძნობდი გაოცებულ და იორიონულ ღიმილს და მერეღა მივხდი, რომ ხმამაღლა ვბრაზბოდი ეკეზე, როცა ვიღაცას შევეჯახე
- - ცოტა ფრთხილადდ რაა - წამოვიყვირე და ავხედე ჩემზე ერთი თავით მაღალას და ნეტა არ ამეხედა, რა მინდოდა? რატო ვუყურებდი? ისეთი თვალები ქონდა რომ შევხედე თითქოს ჩავიძირე და ვეღარ ამოვდიოდი იქიდან, ალბათ ერთი წუთის ყურების შემდეგ გამოვერკვიე და მერეღა შევამჩნიე მის სახეზე ჩატეხილი ტუჩის კუთხე, დიდი ტუჩები ქონდა, საშუალო ზომის , სწორი ცხვირი, მწვნე, ჭაობისფერი თვალები და შეფარული ღიმილით მიღიმოდა. დავიბენი ხმა ვერ ამოვიღე, მეც არვიცი რა დამემართა, იმდენად მოვინუსხე მისი თალებით, რომ გონზე მოსვლაც კი მიჭირდა, არადა სხვა სიტუაციაში კარაგდ გამოვლანძღავდი. ფიქრებიდან მისმა ხმამ გამომიყვანა
- კი, მაგრამ შენ დამეჯახე და შენ უნდა იყურო მგონი წინ, - ეხლა მოიცააა? ბევრ ბიჭს ვიცნობ, მაგრამ მსაგვსი ხმა არმომისმენია. იციით როგორი ხმა ქონდა? საკმაოდ ბოხი,მაგრამ არა გამაღიზიანებელი , პირიქით უზომოდ ხავერდოვანი და მიმზიდველი.
- - მე .. ისაა... უნდა წავიდე - ავდექი და გამოვიქეცი, წამოვედი. გჯერაათ? წამოვედიი. უკან არც მიმიხედია ისე გამოვედი აეროპორტიდან და მარტის ნიავი მომელამუნა სახეზე, ღრმად ამოვისუნთქე და ტაქსი გავაჩერე.სახლის მისამართი ვუკარნახე, ყურსასმენები გავიკეთე და გადავეშვი ფიქრების სამყაროში.ფიქრებიდან, რომელშიც „ ჩემი“ მწვანეთვალება, ეკე, ნინია, ყველა არეულები იყვნენ, ტაქსისტის ხმამ მომიყვანა გონს
- შვილო, მოვედით. - ფული გადავუხადე, საყვარლ მოხუცს და სახლში ავედი. ჩემი ტელეფონი განუწყვეტლად რეკავდა, ნაწყენი ვიყავი და არ ვუპასუხებდი, ჩემი 1 წლის უნახავი ძმის ნახვაც არ დამაცადეს, ისე მომიშალეს ნერვები. არა კი გადამიარა უკვე, სანამ აეროპორტიდან სახლში მოვედი, მაგრამმ მაინც ხომ მეწყინაა? :D
აბაზანაში შევედი და რამდენ ხანს ვიდექი დუშის ქვეშ არვიცი, ჩემი ოთახის კარი ჩაკეტილი მქონდა და რამდენიც არუნდა ეკაკუნათ მე აქ ვერ გავიგომებდი, მაშნღა აგამხსენდა, რომ შეიძლება ენერვიულათ და რამე „საშინელება“ ეფიქრათ. სასწრაფოდ გამოვედი აბაზანიდან, პირსაწმენდი თმაზე შემოვიხვიე და ზევით ავიწიე, ხალათი მოვიცვი და გავედი ოთახიდან, კარის გაღება და სესილის და ნინიას ოთახში შემოვარდნა ერთი იყო:
-შენ გოგო ნორმალური ხარ საერთოდ? - კიოდა სესილი
- იცი როგორ ვინერვიულეთ? აჰყვა ნინიაც
-ქალბატონო ნინია ძალიან გთოვთ ხმას ნუ იღებთ თქვენ საერთოდ - გვერდი ავუარე და სამზარეულოში შევედი, სადაც ეკე, ზუკა და გიო ისხდნენ და რაღაცაზე ხელებით ლაპარაკობდნენ, - რომ დამინახეს გაჩუმდნენ და გიო ჩემსკენ წამოვიდა და ჩამეხუტა,
-ჩემი ბუტუა გოგო ვინარისოო? კიდე რომ ვერ გაიზარდაოო?
- არ ვარ ბუტია, უბრალოდ იდიოტები მიშლიან ნერვებს
- ანუ მევარ იდიოტი ხო? შემომხედა ეკემ
-როგორ მიყვარს მიხვედრილი ხალხი - ირონიულად გავუღიმე და ყავის აპარატი ჩავრთე
-კარგი ხო მესმის, რომ გეწყინა, მაგრამ ეს აეროპორტიდან გამოქცეავ რაღა იყო - აჰყვათ ზუკაც - აუ კაი ვსო დახურეთ ეს თემა რა, ბუტია რომაა ჩემი ბაჭყატი ეგვიცით და შენც ზედმეტი მოგივიდა შეჩ**ემა - ჩაერია გიოც.
-ცალკე დავილაპარაკებთ მე და გვანცა - თქვა ეკემ და წვენი მოსვა
- ეიი, სასტავ, - თავი შემოყო რეზიმ ოთახში - დღეს არ ვქნათ რამე?
-აუ ჰო რა კლუბში წავიდეთ - შემოჰყვა ოთახში ნიკუშაც,
-ხო რა ავღნიშნით გიოს ჩმოსვლა, თან რამდენი ხანია ერთად არ დაგვილევია - ბედნიერი სახით დაიწყო მსჯელობა ნინიამ და ნიკუშას გადახედა, რომელიც უბღვერდა და სახე შეეცვალა ,როცა ბოლოს ჩვენი კლუბშ ყოფნა გაახსენდა .სასტიკად არ უყვარს ნიკუშას , ნინია როცა კლუბშია, იმიტომ, რომ იქ მინიმუმ დაცვმ უნდა გააშველოს ვინმე იდიოტთან, რომელიც ნინიას „სხვანაირად“ უყურებდა
- მიდით ხო მოიხოდეთ და თან დემესაც დაურეკეთ რა - კარებიდან შემოგვძახა გიომ
-დემე ვინაა - კითვის ნიშნის თვალებით გადავხედე ბავშებს
- აა დემე , შენ არიცნობ ჰო?
- არ გაქცეულიყავი დღეს და გაიცნობდი , გიოს ბავშობის ძმაკაცია, ამერიკაშიც ერთდ სწავლობდნენ და 1 კვირის წინ ჩამოვიდა ეგეც - განმიმარტა მარიშკამ
- გასაგებია- უფრო ჩემთვსი ჩავილაპარაკე
ბიჭებმა დაგვიბარეს 2 საათში გამოგივლით და მზად იყავით, არგვალოდინოთო. გავემზადეთ. მე შავი შარვალი, ღია ცისფერი გამჭვირვალე ზედა ჩავიცვი, მაკიაჟი ღია ფერებში გავიკეთე: ღია ფერის კონტური ტუჩებზე და ტუჩი წავისვი, გრძელი წამწამები უფრო ავიპრიხე და „ჩემს სარკეში“ კმაყოფილმა შევვალე თვალი ჩემს თავს. გოგოებიც მზად იყვენენ. ნინია განსაკუთრებით ემზადებოდა, უნდა ვანანო ნიკუშას ჩემთან ჩხუბიო. ჩემი ტელეფონი აციმციმდა ეკემ მწერდა - „ქვემოთ ჩამოდი გელოდები“, არ დააყოვნა მეორე სმსმაც „ მარტო ჩამოდი, უნდა ვილაპარაკოთ“. გოგოებს ავუხსენი სიტუაცია და კიბეებზე დავეშვი, გულში უკვე მილიონჯერ ვაპატიე ეკეს და მწყინდა კიდევაც ასეთ უჟმურ ხასაითზე, რომ იყო. სადარბაზოდან გავედი და მანქანაზე აყუდებული ეკე დავინახე , სიგარეტს ეწეოდა დაშორიდანაც კი ეტობოდოდა მის მოცისფრო თვალებში სევდა.
-ეკე რახდება? - ძაან ჩვეულბრივი ხმით ვკითხე და სიგარეტი გამოვართვი და გადავაგდე
- ჰომ იცი რომ არმიყვარს როცა ეწევი.
-მაპატიე რა გვანც - კატის თვალებით შემომხედა , ვეღარ გავუძელი, მივედი და ძალიან მაგრად ჩავეხუტეე, მანაც გაიცინა და თავზე მაკოცა
- აუ ეკე თავზე დებილებს კოცნიან - გაგვეცინა ორივეს.
ნახევარ საათში უკვე კლუბში ვიყავით. რომ გითხრათ ვგიჟდები კლუბებში სიაურლზეთქო დიდი ტყუილი გამომვია, ურაბლოდ მიყვარს ჩემს ბავშვებთან ერთად გართობა.
როგორც კი შევედი მაშინვე მეცა სიგარეტისა და სასმლის სუნი, ჩვენი მაგიდისკენ წავედით, სადც ყოველთვის ვსხდებით ხოლმე. რეზი და ზუკა უკვე იქ ისხდნენ და რაღაცაზე გამწარებულები იცინოდნენ. ისეთ დონეზე იყვნენ ჩაბჟირებულებ, რომ ვერც გაიგეს ჩვენი მისვლა.
- მეც გამაცინეეთ რაა - მივედი და ზუკას მხარე, ნიკაპი ჩამოვადე
- პატარა ხარ შენ სიხარულო ჯერ; თვალი ჩამიკრა და სიცილით მიმიუხტა, მკვლელი მზერა ვესროლე ზუკას და გამეცინა
- გიო სადაა
- აქ ვარ გვანცც- უკნიდან გავიგე ხმა და შევბრუნდი. და ბოჯეეე მოიი გიოს გვერძე
„ჩემი მწვანეთვალება“ იდგა და სერიოზული სახით იყურებოდა. აი მანდ მივხდირ რომ გულმა რამდენიმე დარტყმა გამოტოვა, არვიცი რადემემართა, ზოგადად ასეთ სიტუაციებში არცისე ვიბნევი ხოლმე, მაგრამ ახლა ხმის ამოღებაც აღარ შემეძლო. „ირონიული“ ღიმილი ხომ აკვდებოდა ამრგამ სერიოზული გამომტყველება უფრო გამხოატავდა მის ნაკვთებს სახეზე, რამდენიმე წუთი ასე ვიდექი და უტიფრად ვათვლიერებდი მის ნაკვდთებს.გიოს ხმა მომიყვანა აზრზე
-გვანც, ეს დემეა ჩვენი ძმაკაცი, არგემახსოვრება შენ, პატარა იყავი საზღვარგარეთ, რომ წავიდა და დილას ისე გაიქეცი ვეღარც გაგაცანი მითხრა და გამიცინა.
-სასიამოვნოა ვთქვი უფრო ჩემთვის, მაგრამ როგრც ჩანს გაიგო დატუჩის კუთხე ჩატეხა
-ჩემთვისაც გვანცა - ჩემი სახელი ისეწარმოთქვა, ვიგრძენი ეკალმა როგორ დამაყა. არვიცი ვერ ვხდებოდი მისი ხმა რატომ მოქმედებდა ჩემზე ასე. ზოაგდად ასეთი დამთხვევების არმჯეროდა, მაგრმ როგორც ჩანს ყველაფერი ხდება. რამდენი ხანი ვიდექი და “ გამოშტერებული სახით” არმახსოვს, სანამ რეზიმ არ მიჩქმიტა ხელზე ვისუყურებ მეც დამანახეო, გამოვფხიზლდი და ჰორიზონტს გავხედე სადაც უამრავი “გაშპაკლული” გოგო დადიოდა და მოკლე კაბები უარესად დაემოკლებინათ, ამსანახაობაზე კარგად გავიცინებდი, მაგრამ ახლა არმქონდა მაგის თავი.
- მე.. ისა.. მეგობარს მივამსაგვსე ვიღაც და მას ვუყურებდი- მოვიტყუე და თითების”მტვრევა” დავიწყე. ვგრძნობდი მწვავე მზერას,დემესგან , რომელიც მთელს სახეზე სიწითლეს და სიმხურვალეს იწვევდა. მალევე იმოქმედა სასმელმა და საცეკვაოდ წამოიშალნენ ბავშვები. არმქონდა ცეკვის სურვილი, გიოზე ვიყავი “მიწებებული” და მასაც არვუშვებდი საცეკვაოდ, არადა ნეტა გენახათ რამდენი გოგო გვივლიდა გარშემო და უღიმოდნენ გიოს და დემეს? დემე ტელეფონით აშკარად სმსს წერდა და არც აქცევდა გარშემომყოფებს ყირადღებას, მე კი ჩემი მონატრებული ბაჭყატის გაშვება არსად ვაპირებდი. მივხდი რამდენად მყავდა მონატრებული და რამდენად მეკლდა მისი ჩემს გვერდით ყოფნა, მიუხედავად იმისა, რომ “ძმური” სითბო არასდროს არ მეკლდა.ამ ფიქრებში გართულმა აშკარად დავინახე როგორ მოვიდა ვიღაც ქერა და გიოს გვერძე დაჯდა, ბოდიშით გატყუებთ, გვერძე კი არა, ნახევარი ტანით გიოს ფეხზე და ნახევარი ტანით სავარძელზე - არ მეცეკვები? საოცრად წიკვინა ხმით იკითხა ქერამ და მე გადმომხედა, გიოს სახეზე, რომელიც უტიფრად ათვალიერებდა გოგოს გამეცინა და ჩემს ადგილას გადავჯექი - წადი, წადი გიო იცეკვე- სიცილით ჩავუკარი თვალი გიოს, მანაც ტუჩის მოძრაობით მანიშნა მიყვარხარო და ქერასთან ერთად საცეკვაოდ წავიდა. და აი აქ ჩაირთო ჩემს ტვინში განგაშის სიგნალი, როცა გავაცნობიერე, რომ მე და დემე მარტოები ვისხედით, ჩუმად გავხედე, მაგრამ წამიერად ჩვენი თვალები შეხვდა ერთმანანეთს და მაშინვე დავხარე თავიი, მადლობაა მარიშკასს, რომელმაც წამის მეასედში სადღაც “გამათრია” :დდ
- რა ხდებააა? მომტყდა ხელი,ვაიმე, ზოოპარკში უნდა დავრეკო ტელეფონი სად მაქვს? ველური მხეცი გამოექცათ
- გოგოო რა მხეცი მოიცადე, არა ისე მაგ ზოოპარკზე სხვადროს მოგთხოვ ;დდ იცი აქ ვინაა?
- ვინ? ვკითხე და ტელეფონი ამოვაძვრინე ჩანთიდან, რომ შემემოწმებინა დედას ხომ არ ქონდა ნარეკი
- თორნიკე
- ვინ თორნიკე გოგო?
-ვინაა გვანცა თორნიკე?
- ვაიმე დადეშქელიანი? მეღადავები? ჩამოვიდა?
-ხო ჩამოსულა, ძმაკაცებთან დავიღაც გოგოსთან ერთადაა
- ვაა, ვაა, ყოჩაღ მაგას
- ძაან გაგიხარდა ხო? მკითხა მარიშკამ და არააამქვეყნნიურად გაიცინა
- ვიძახი გაურკვევლო ჯიშის მხეცი გამოიქცა ზოოპარიკადანთქო არაა?
- რანაირად იციინი რაარიი გოგო?
- თითქოს პირველად გაიგე რაა ,მარა რადროს ეეგაა, ხოიცი გიომდა ბიჭებმა რომ ნახონ აქ კარგი არაფერი მოხდება.
- არაფერიც არ მოხდება რაა, რაც მოხდა წარსულში ისიც საკმარისია, თან წავალ მე მალე და ვეღარ მნახავს.
მოკლედ თორნიკე ჩემი სკოლელი იყო, მოვწონდი, თუ ვუყვარდი თუ აკვიატებად ვყავდი არვიცი დღემდე, თავს არ მანებებნდა , სახლთან მხდებოდა და რავიიცი ათას სისულელეს აკეთებდა, ბიჭებმა ნახეს, დაელაპარაკნენ, აუხსნეს, ბოლოს სცემესს და შემეშვა ცოტახანს, მერე საზღვარგარეთ წავიდა მშობლებთან ერთად და დაბრუნებულა როგორც ჩჩანს.

მობილურის ვიბრაციის შეგრძნებაზე ვერანდაზე გავედი და მობილურს დავხედე, დედა იყო;
- ჰო, დეე...
- რასშვებით აბა? ბიჭები ბევრს ხო არსვავენ დედი?
- არაა დედუ, ჰოიცი ესენი ერთობიან მეტტს ვიდრე სვავენ.
- ხო ვიციი, ვიცი, მაგრამ ჭკვიანად რა
- კარგი დე არინერვიულო, მალე მოვლათ. - გავთიშე ტელეფონი და ნაცნობი და ჩემთვის უზომოდ სასიამოვნო ხმის გაგებისას, ლამის ხელიდან გამივარდა
- მშვიდობაა?
- კი, დედას ველაპარაკებოდი - უცებ განვუმარტე და მეთვითონ გამეცინა ჩემს ბავშურობაზე.
- არ მეგონა დილის მერე კიდევ თუ გნახავდი, არ შემოუხედავს ჩემთვის, ულამაზეს ხედს უყურებდა, რომელიც ბარის არცთუ ისე დაბალი სართულიდან მოჩანდა
- ხო მართლა დილანდელზე ბოდიში რა, ძაანვიყავი ნერვებზე მოშლილი და
- არაუშავრს, ამდენიხნის განმავლობაში ახლა გამომხედა და გამიღიმია. ღმერთო როგორ უხდებაა ღიმილიი, და ისთეთრი კბილები,სიბნელეში უფრო გამოკვეთილად რომ ეტყობაა - რატომ კანკლაებ? გცივა?
არვიცი ეს სიცივის კანკალი იყო, თუ “მწვანეთვალებასი” მაგრამ ფაქტია , რომ სხეულს ვერ ვიმორჩილებდი. ვერც იმას ვხდებოდიდი რამჭირდა და უზომოდ ვვრაზობდი ჩემს თავზე რომ ბიჭს გამო ასეთი რაღაცეები მემრთებოდა
- ჰო შემცივდა ცოტა, შევალ ჰო მე? გავუღიმე და წამოსვლა დავაპირე, როცა მაჯაში ხელი მომიჭირა დაუკან მიმაბრუნდა
- იცი? ძალიან ლამაზი ხარ - ალბათ წარმოგიდგენიათ ხო ჩემი რეაქციები? არმახსოვს, მართლა დღემდე ვერვიხსენებ და ვერ ვპოულობ ჩემს მეხსიერებაში მაგ მომენტს, უფროსწორად დემეს და ჩემს პასუხს შორის ინტერვალს, რომელიც არგამიცია ვერადაზე ნიკუშა და ნინია გამოვიდნენ რომლებიც ისევ რაღაცაზე კამათობდნენ
- არა, ხო გითხარი არ დალიოთქო? ანგეთქვა და მე მოგიტანდი სასმელს, და ის სი*რი ბარმენიც არ დაგიწყებდა თვალების ჟუჟუნს
- არავინაც არ მიჟუჟუნებდა მე თვალებს რა, რაგინდა ნიკუშა საერთოდ ვერ ვხდები?
- ხოიცი რაცმინდა აარაა? ღიმილით დააშტერდა უკვე კარგად შეზარხოშებული ერთი თავით მაღალი ნიკუშა ნინიას და მოწყვეტით აკოცა. მე კი ვიდექი და ბედნიერი სახით ვუყურებდი მათ, გულში სითბო მეღვრებოდა მათ დანახვაზე, ვხედავდი, რომ ჩემთვის ორი უმნიშვენელოვანესი ადამიანი ძალიან ბედნიერი იყო და მეც ბედნიერი ვიყავი მათთან ერთად .
სახლში გვიან დავბრუნდით, გოგოები ჩემთან დარჩნენ, მალევე დაგვეძინა სახლში მისულებს, მაგრამ მე მაინხ რაღაც მიშლიდა ხელს, “ ჩემებურად” ვერ ვთავსდებოდი და მალ- მალე მეღვიძებოდა. ბოლო გაღვიძებისას რომ მივხდი რომ ვეღარ დავიძინებდი, ავდექი ტელეფონს მოვკიდე ხელი და აივანზე გავედი, მოწნულ საქანელა სკამში ჩავჯექი და დავიწყე ფიქრი დემეზე.არვიცი მთელი დღეა ჩემს გონებაში რატომაა დემე. ნერვები მეშლებოდა ადამიანმა კომპლიმენტიბმითხრა და მე კიდევ მადლობაც არ ვუთხარი. ამ ფიქრებში შემომათენდა და დილას მობილურს ხმამ გამაღვიძა ეკე იყო
-ჰოუ - ვუპასუუხე ნამძინარევი ხმით
-აუუუ ჩემი, გაგაღვიძეე? არმეგონა შენ ამდროს თუ გეძინებოდა ტო
-არაუშავრს, უნდა გამეღვიძა მაინც ;დდ რახდება?
• კაროჩე მოიხოდეთ გოგოები რა და ბათუმში გავგაზოთ რა
• ბათუმში რახდება?
• პროსტა რაა , 2 კვირით, ეხლა მაგარი სეზონია გიო და დემე ეხა სასტუმროს ჯავშნიან და 2საათში მზად იყავით ნიკუშა. და დემე გამოგივლიან და წამოგვიყვანენ. ( დემესთან ერთა დმივდივარ ბათუმში, ვაიმე )
• აუუუ რამაგარიაააა, როგორ გამახარეე ნეტა იცოდეე
• ჰოდა მიდი გაემზადეთ მალე
• თქვენ სად ხართ?
• გზაში ვართ ჩვენ უკვე
• უკვეე? მეღადავებიი?
• დილიდანვე წამოვედით, მიდი ეხლა აწიე ერთი ადგილი და დაიწყეთ მომზადება. გოგოები მაშინვე გაიქცნენ სახლებში, ეხლა მაგათაც ძაან დიდი დრო არ სჭირდებოდეთ რა, 2 სადარბაზოს იწინცხოვრობენ ნინია და სესილი, მარიშკა ჩემს გვერძე კორპუსში ცხოვრობს. თეთრი კოჭამდე, სარაფანი გადავიცვი, რომელიც გარუჯულ ტანზე აშკარადა მიხდებოდა, მიუხედავარ იმისა, რომ რუჯი სოლარიმის იყო ;დ
ბოლო ჩემოდნის მისაღებდე გამოტანა და ზარის ხმა ერთიიყო, ბედნიერი წავედი კარისკენ და არც გამიხედია საჭვრეტში, გამოვაღე კარი და ბედნიერი სახით გავშალე ხელები, რომ ნიკუშას უნდა ჩავხუტებოდი, მაგრამ სადაა ნიკუშა? არა არის ნიკუშა. კარების ჩარჩოზე ცალი ხელით იყო მიყდრნობილი დემეტრე და სერიოზული, სახით მიყურებდა, “შეუმჩნევლად “ ჩამოვწიე ხელები, მარამ არ გამოპარვია და შეფარვით გამიღიმა
• არ შემომიშვებ?
• აა ჰო მოდი, მე ნიკუშას ველოდებოდი და...
• ნიკუშა ნინიასთან და გოგოებზთან წავიდა და წავიდნენ უკვე გზაში არიან და მე აქეთ ვიყავი და მაგიტომ მოვედი მე შენს წასაყვანად - ჩამომიყალიბა ძაან მშვიდად
• აა, წავიდეთ ჰო?
• წავიდეთ - ჩემოდანს მოკიდა ხელი და სახლიდან გავედით. დღეს რაღაც სხვანაირი თვალები ქონდა, არვიცი შეიძლება მეჩვენებოდს კიდევაც. ჩემოდანი x6 - ის საბარგულში ჩაადო და ჩემს გვერდით დაიკავა ადგილი, ერთი გადმომხედა და მანქანა ადგილს მოსწყვიტა.


4 თავიი
გზაში არცერთი ვიღებდით ხმას, მუსიკა იყო დაბალ ხმაზე ჩართული და უკვე რამდენჯერმე გამოვიჭირე ჩემი თავი, რომ თვალს მისკენ ვაპარაბებდი და სიამოვნებით ვუყურებდი მის პროფილს, რამდენჯერმე ისე მოხდა რომ შეხვდნენ კიდევაც ჩვენი თვალები ერთმანეთს, მაგრამ მაშინვე ვატრიალებდი თავს. მგზავრობას ვერ ვიტან , მითუმეტეს როცა არ ვლაპრაკობ და გაჩუმებული ვარ, დემეტრესთანაც ვერ დავიწბედი ლაპარაკს, მიუხედავად იმისა რომ როგორც “ჩემი ბიჭები “ ისე უნდა მიმეღო დემე, მაინც ვერ ვიყავი ისე გახსნილი, რომ სალაპარაკო თემა წამომეჭრაა. ისე ვიყავი ჩაფიქრებული, რომ ჩემიტელეფონის ზარზე შევხტი, ისე შემაშინა ;დ საბა რეკავდა. საბა ჩემი კურსელია და საკმაოდ ახლო ურთიერთობაც მაქვს, ჩემი მხრიდან 10000%ით მეგობრული, მაგრამ არმოგატყუებთ და გეტყვით, რომ საბასგან ხანდახან რაღაც ისეთებს ვგრძნობ ხოლმე რაც არუნდა ვიგრძნო და ამბოლოდროს მაეჭვებს ეს ყველაფერი.
• ხო საბა... დემემ ისეთი სახით გადმომხედა აშკარად დააინტერესა ვინ იყო საბა და მეც ცოტა “გოგოშკური” გავურიე რა, მიხვდებით ეხლა რატომაც ჰო?;დდდ
• კარგადდ შენროგორ ხარ?.. აუუ მეც მომენატრეთ... არა არ ვარ თბილიში თორე შენთან ერთად ყავის დალევაზე არგეტყოდი უარს... არ ვიქნები საბუ 2 კვირა თბილიში, ბათუმში ვარ მეგობრებთან ერთად ... კარგი, რომ ჩამოვალ შეგეხმიანები... მეც, კარგად. ბედნიერმა ჩამოვიშორე ტელეფონი და თავი საქარე მინას მივადე
• კარგი სახელია საბუ - ჩაილაპარაკა დემეტრემ
• რამე მითხრა დემე? ისეთი მეამოტური სახით ვკითხე,თითქოს არ გამეგოს
• ჰო, მალე ჩავალთთქო - ალბათ კარგად გამეცინებოდა ცოტა სხვა სიტუაციაში და სხვასთან ერთად, რომ ვყოფილიყავი , მაგრამ არმინდოდა გაცინება, ან ვერ ვნედავდი, მაგრამ ვხდებოდი რომ დემესთან ურთიერთობაში რაღაც მაბრკოლებდა, იქნებ ის რომ თავიდანვე როგორც მეგობროსთვის ისე არ შემიხედავს? არა გვანცა აი რეებზე ფიქროობ? მეგობარია აბა რააარის? 2 დღეა ადამიანს იცნობ. სასწრაფოდ უკუვაგდე ეს აზრები და დავიწყე ჩემი და დემეს მეგობრულ ურთიერთობის ჩამოყალიბებაზე ზრუნვა.
• გამიკვირდა ხმა, რომ ამოიღე - სიცილით გავხედე და საზტვალეებს ზევიდანგავხედე
• ზოგადად არმიყვარს ბევრი ლაპარაკი- არ მესმის ასეთი ხმის პატრონი იყოს ადამიანი და ლაპარაკი არ უყვარდეს?
• ბევრი ლაპარაკი არც მემიყვარს, მაგრამ მთლად ასე ჯდომაც არმიყვარს - გაიცინა და “გამოამზეურა” თავისი ჰოლივუდის ღიმილი ;დდ
• შეგეძლო დაგეწყო ლაპარაკი და აგყვებოდი მეც
• მომერიდა - დაუფიქრებლად წამომცდა და თავი დავხარე ჩემს ბავშურ საქციელზე
• მეღადავები? რისი მოგერიდა ტო? ;დდდ ასეთი სიმორცხვეც არშეიძლება გვანც
• არ ვარ მორცხვი- ისევ ბავშურად ჩავილაპარაკე და ტუჩზე ვიკბინე,როცა ჩემი სიტყვები გავიზარე. წამიერად გადმოსწია ხელი დემე და ლოყაზე მიჩქმიტა.
• პატარა ბავშვი - ჩაილაპარაკა და თლილი თითები საჭეზე აათამაშა.
• არვარ დემე პატარა ;დდ უკვე ღიმილით ველაპარაკებოდი.
• კარგი არხარ პატარა, მაგრამ არც დიდი ხარ ;დდ
• ეგ შეიძლება კი. თუ არუნდა მერიდებოდეს შენთან მაშინ გეტყვი,რაა...
• მიდი აბა
• სადმე მაღაზიასთან გავაჩეროთ რა გთხოოვ, წყალი მინდა უზომოდ და წამოსვლამდე დამავიწყდა.
• და მე რომ არდაგლაპარაკებოდი, უნდა მომკვდარიყავი წყურვილით?
• ოო, მომერიდათქო გითხარი და
• კარგი, კარგი - ისე გაიცინა, მე რომ ვგიჟდები და გზაზე სუპერმარკეთთან გააჩერა.
• 2 წუთში მოვალ - ჩანთას ხელი მოვკიდე და მანქანიდან გადავედი, ავიღე წყალი და სალაროსთან მივედი, და ვიგრძენი, რომ გვერდით ვიღაც ამომიდგა, მისი სუნამოს სურნელიყ ვიცანი, რომ დემე იყო. ავხედე ერთი თავით მაღალს, რომელსაც ხელში უარავი რაღაც ეჭირა: წვენები, სალათი, ჩიფსები, მიწისთხილი, რედ- ბულიც და რავიცი კიდევ უამრავი რაღაც.
• ბათუმში მაღაზიების დეფიციტს განიცდიან? - გაოცებული სახით ვკითხე
• ;დდ, არა მოგშივდებოდა და ვჭამოთ გზაში
• არ მინდა მე, ჩემსგამო არ იყიდო, მაგრამ შენ თუ გშია იყიდე.
• უკვე ვიყიდე ამიტომ მოგვიწევს ორივეს ჭამა - და მაშიღა მივხდი, რომ უკვე პარკებში აწყობდა
• მე დიეტაზე ვარ და ვერ შევჭამ
• რაზე ხაარ? ; მეღადავები ტო? რადგინდა დიეტა?
• აუუ როგორ არა, ძააან გავსუქდი
• არ პირიქით ძაან მაგრად ხარ; ნუ ყოველშემთხვევაში მე მომწონხარ -არვიცოდი ღადაობდა თუ სერიოზილად მეუბნეოდა ამ ყველაფერს, მაგრამ ერთი გავხედე გავუღიმე და ვიფიქრე, რომ აღარ ქონდა ამ თემის გაგრძელებას აზრი.
2 საათში უკვე ბათუმში შევედით, უზომოდ მიყვარს ზღვა, ოღონდ არა ბანაობა, მისი ყურება უდიდეს სიამოვნებას და სიმშვიდეს იწვევს ჩემთვის, მინა ჩამოვწიე და ისე გავიხედე ფანჯრიდან და მივხდი, რომ მჭირდებოდა ზღვის ჰაერი.
მალევე მივედით სასტუმროში. როგორც აღმოჩნდა ყველას ჩვენ ჩვენი ოთახი გვქონდა, ბიჭებს გამოუთქვიათ მოსაზრება, - კაი გოგოები ჩითავენ და იქნებ რისი გაკეთება გვინდაო ;დდდ ბარგის ატანაში დემე დამეხმარა, მისი ოთახი ჩემს გვერდით იყო, მადლობა გადავუხადე და შევედი ნომერში, ყველაზე მეტად დიდი ფანჯარა მომეწონა, საიდანაც ძალიან კარგად ჩანდა ზღვა, იმიტომ რომ რომ ჩვენი სასტუმრო პირდაპირ სანაპიროზე იყო. მაგამ ვინდაგაცდის ხედით ტკბობას ან დასვენებას? კარზე ისეთი ბრახუნი იყო მემეგონა, სასტუმრო ინგრევა და ევაკიაციას იწყებენო, მაგრამ არაა კართან რვავე იდგა და ბედნიერი სახით მიყურებდნენ, დემე არიყო მათთან ერთად
- აბა როგორ იმგზავრეთ? ლოყაზე მაკოცა გიომ და ოთახში შემოვიდა და მას მიბაძეს დანარჩემებმაც
• კარგად ძალიან , უბრალოდ ცოტა დავიღალე და დასვენება მინდაა, ბოლო სიტყვები გამოვკვეთე,აგრამ რადგინდა? ;დდ
• დაისვენე მერე სიყვარულო, რა პრობლემაა, ჩვენ ხელს არ შეგიშლით - გამოვიდა სიტყვით ზუკა და სიცილის არ წყვეტდა
• აუ წავედი მე აბაზანაში და ოთახს ნუ გამინადგურებთ ძალიან გთხოვთ სიცილით დავუქნიე ხელი, საჭირო ნივთები ავიღე და აბაზანაში შევედი.
სავარაუდოდ 1საათის მერე მივხდი, რომ უნდა გავსულიყავი თორე კარს ჩამომიღებდნენ მალე. ხალათი მოვირგე და თმის მშრალებით გავედი ოთახში. არც შემიხედავს ბავშვებისთვის, ვერც შევხედავდი, გრძელი პირსაწმენდი მუხლამდე მწვდებოდა ჩემოდნისკენ წავედი და პირსახოცი თმებზე მოვირგე, გამიკვირდა არცერთი ხმას არიღებდა
• რა ხდება ხალხო, ხომშვიდობა გაქვთ? ახლაღა მოვავლე ოთახს თვალი, და ნინიას, ნიკუშას და დემეს გარდა ვერავინ დავინახე. მაშინვე დავეჯაჯგურე ხალათს, რომ გამესწორებინა, საიდანაც მკერდი საკმაოდ კარგად ჩანდა და, დემეს გავხედე, რომელიც კართან იდგა და უჩუმრად გაეღიმა ჩემს საქციელზე, ნინიას და ნიკუშას ჩემთვის არეცალათ, ფოტოებს იღებდნენ და ყურადღებას არც კი მაქცევდნენ
• სად არიან დანარჩენები? ვითომც არაფერი ისე ვიკითხე
• ზუკა, მარიშკა და ეკე ვიღაცის სანახავად წავიდნენ, ჩვენი ახლობელი აქ და იმას ვანხავთ და მალე მოვალთო, და დანარჩენები რესტორანში ჩავდნენ გვშიაო, როგორც გავიგე და გვრტებს მარტო უნდოდათ დარჩენა, და მეც ეხლა მოვედი და დავურღვიე სიმყურდოვე.
• და ამათ მაინც და მაინცჩემსოთახში მოუნდათ მარტო დარჩენა? ;დდ
• შენ ვიცოდით, რომ მალე არ გამოხვიდოდი და რაღა ოთახში გავსულიყავით - სიცილით ამომხედა ტელეფონიდან ნიკუშამ
• კარგი, ხო ქენიფ რაც გინდათ. ;დდ წავედი მე გამოვცვლი და ჩავალ სანაპიროზე გავისეირნებ აღარ მინდა დასვენება, არ შეგიშლით ხელს.
• დემე შენ რას იზავ? გვრიტების ბენდიერებამ აშკარად ჩემზეც იმოქმედა და ბედნიერი სახით ვიყირებდი დემეს, რაღაცნაირად მეხნებოდა კომპლექსები მის მიმართ.
• მიდი გამოიცვალე და დაგელოდები
• 5 წუთში მზად ვიქნები. მზიანი ამინდი იყო, მაგრამ მარტი მაინც თავისას შვრებოდა და საკმაოდ ციოდა, ამიტომ შავი შარვალი, ღია სალათისფერი ზედა მოვირგე ტანზე საკმაოდ დეკოლტეთი, მიუხედავად იმისა, რომ კარგი და “დაცემა” ტანი არმქონდა ჩემი აზრით რაც კარგი მაქვს ის უნდა გამომეჩინა ; არვიცი თქვენ მეთანხმებით თუ არა ;დდდ თმა ოდნავ ავიწიე. მოსაცმელი ავიღე, სათვალე თავზე გავიკეთე და გავედი სააბაზანოდან. დემე იქ აღარ იყო. ნინია და ნიკუშა აივანზე, სარწეველა სკამში ისხდნენ. ჩუმად გავედი ჩემიი კუთვნილი ოთახიდან და ლიფტთან გავჩერდი, გვერდით ამომიდგა ნიკუშა. შევხედე შესამჩნევად გავუღიმე და ლიფტს დაველოდეთ, მიუხედავად იმისა, რომ ლიფტის მეშინია 11 სართულიდან ნამდვილად არ ვაპირებდი ფეხით ჩასვლას ;დ. ლიფტში ნიკუშამ “ჯენტლმენურად” ჯერ მე შემატარა და თვითონ უკან მომყვა, რატომღაც ხმას არცერთი ვიღებდით, თითქოს ერთმანეთის სიჯიუტეს ვცდიდით, ვინ უფრო დიდხანს იქნებოდა ჩუმად, მაგრამ, რომ არა ლიფტის გაჩერება დარწმუნებული ვარ ვერ მაჯობებდა. ჰოო არმოგესმათ, ამხელაა,5 ვარსკვლავიან სასტუმროში ლიფტი გაიჭედაა, და მე ადამიანი, რომელსაც დახურული სივრცის შიში აქვს, უზომოდ სიმპატიურ მეგობრათან ერთად გავიჭედე ლიფტში. გაიცნობიერებლად მოვუჭირე დემეს ხელი და ღრმად სუნთქვა დავიწყე
• გვანც, გიოსგამ ვიცი, რომ გეშინიათ ორივეს ლიფტის,მაგრამ ყველაფერი კაგრადაა გესმის? უფროდა უფრო ვუჭერდი მის ხელს და უფრო შორიდან ჩამესმოდა მისი ხმა
• მეშინია , ძალიან მეშინია დემე , ვლუღლუღებდი ჩემთვის
• ჩშშშ... დამშვიდდი - ბუნდოვნად ვხედავდი, როგორ ცდილობდა დარეკავს და კარის გაღებას, მაგრამ არ გამოსდიოდა - ამის დედაშე**ცი არიღება
• გვანც მისმინე, მე შენს გვერდით ვარ, გესმის? არაფერი მოხდება, მაჯაზე დამქაჩა და მიმიხუტა, მეც გაუცნობიერებლად ძალიან, მაგრად შემოვხვიე ხელები და მის კისერში ჩავრგე თავი, არ მეგონა ასეთ სიტუაციაში ამაზე თუ ვიფიქრებდი, მაგრამ საშინლად კარგად მოქმედებდა მისი სუნამოს და დემესეული სუნი ჩემზე, წამში დამავიწყდა, რომ ლიფტში ვიყავი გაჭედილი და მთლიანად დემემ მოიცვა გონება, მისი სურნელი ჩემზე ნარკოტიკივით მოქმედებდა. ხმამ გამომაფხიზლა, აშკარად ცდილობდნენ კარის გაღებას, წამში ჩამოცილდი დემეს, მაგრამ ხელს ვერ ვუშვებდი, არვიცი ან იქნებ შემეძლო გაშვება და სპეციალურად არვუშვებდი ხელს?

0დაახლოებით 10 წუთის მცდელობის შემდეგ გააღეს კარი და ახალა დავაფასე ჰაერი
• მეორედ ამ ლიფტში შემსვლელეი აღარ ვარ მეე რა - დავიწყე ბუზღუნი
• რას შვებით? კარებში მარიშკა, გიო და ეკე შეგვხდნენ - გვანცა რა გჭირს რა ფერი გადევს სახეზე - ჩემთან მოვიდა ეკე
• აუუ არაფერი ისეთი, ლიფტში გავიჭედეთ
• მეღადავებიით? რა ლიფტში გოგო- გიო და მარიშკაც უკან მოყვნენ
• ჰო ბიჭო, უცებ გაიჭედა და კიდევ კარგი მალევე გაგვიღეს - საუბარში დემე ჩაერთო
• არც მითქვამს დემე, მადლობა დიდი, შენ რომ იქ არყოფილიყავი არ ვიცი რა მომივიდოდა.
• არაფერია სამადლობელი - გადმომხედა და გამიღიმა სასწაულად
• ჩემიი გოგო - მოვიდა და მარიტა ჩამეხუტა - ძაან შეგეშინდაა?
• მარტო, რომ ვყოფილიყავი უფრო შემეშინდებოდა სხვათაშორის ვთქვი, მაგრამ მარიტას თვალებში მაშინვე დავინახე მოცეკვავე ჭინკები
• გვანცც წამო ნომერში გამომყევი რა - მარიშკამ ეშმაკური ღიმილით წამათრია რასაც ქვია, კიბისკენ, ლიფტით ასვლისგან დღეს მაინც შევიკავოთ თავიო.
• აბა მოყევი რა მოხდა? - როგორც კი კიბეზე ავედით მაშინვე მაჯახა
• რაზე მეკითხები? რამე მოხდა? - ისე გავაგრძელე გზა არც შემიხედია, მაგრამ ერთი სული მქონდა მომეყოლა გოგოებისთვის, განა იყო რამე მოსაყოლი? მაგრამ მაინც გოგოს ხასიათი ხომ იცით არაა? ყველაფერი სადაქალომ თუ არ განიხილეთ რაა მამული?
• ეეე თქვი ეხლა, ხმა არ ვიღებდი მინდოდა გოგოებისთვის ერთად მომეყოლა, მაგრამ აშკარად მოქმედებდა მარიტას ნერვებზე
• აბა ენა გამოყავი უნდა წავიკითხოო - მოჭუტული თვალებით მოყურებდა
• არაფერი არმომხდარა ისეთი , ვაა, ავიდეთ და ყველას ერთად გეტუვით მერე სათითაოდ უნდა მოვყვე და მეზარება
• იდიოტი ხარ რა
• იდიოტი კიარა მიდი დარეკე გოგოებთან და შენ ნომერში ამოვიდნენ, ჩემთან გვრიტებინიყვენენ წეღან და ნიკუშაც იქ იქნება და არმინდა რამე იფიქროს
• ეხლავე, მოიცა. - ოეე სესო სად ხარ? ... ჭორბიუროს შეკრებაა ჩემს ნომერში და ამოდით რა... ხოო გოგოები მარტო... მიდი მიდი მალეე
როგორც იქნა ავაღწიეთ მე-11 სართულზე და გოგოებს დავუწყეთ ლოდინი. ყველაფერი დაწვრილებით მოვიყევი გოგოებს, აეროპორტიდან მოყოლებული ყველაფერი.
• მოწონხარ - დაახეთქა ნინიამ
• კიი, კი უეჭველი რაა - ეხლა ნია და სესილი აყვნენ
• მოვწონვარ არაა იხვის ტოლმაა , რა მოვწონვარ, ჯერ ერთი ძმაკაცის და ვარ და მაგ სტერეოტიპით მოძრაობს ეგ უეჭველი.
• მე არვიყავი ერთი ძმაკაციის “და” და მეგობარი რომ შემაყავარა შენმა ნიკუშამ თავი და გამაგიჟა ამხელა ქალი? სიცილით დაიწყო ნინიამ
• ოოო, თქვენ ვაბშე სხვა სიტუაცია გქონდათ რაა - ვთქვი და წვენი მოვსვი
• კაირა შენ და დემე ძაან - და გაწყვიტა მარიშკამ სიტყვა და სახე შეეცვალა, თვალი მის მზერას გავაყოლე და კართან მდგარ ეკეზე გავაჩერე,
• რა გვანცა და დემე? - შემოვიდა და გვერძე დამიჯდა
• ისა ... ჩვენ ...
• გვანცა და დემე, ლიფტში რომ გაიჭედნენ მაგაზე ვლაპარაკობდით, დემე იქ რომ არ ყოფილი ვინ იცის ეხლა ვენოკის საყიდლად უნდა წავსულიყავით, ისე შენ ორქიდეები გიყვარს ხო? მაინც გავითვალისწინოთ - მოთხარა უცებ ტყუილი ნინიამ და თან თვითონვე კვდებოდა სიცილით.ნინია ჩვენი გოგოებიდან ყველაზე პოზიტიური, მხიარული, ოპტიმისტი და ცანცარა იყო, ცანცარა ოღონდ მარტო ახლობლებში, სხვებზე ყოველთვის “სწერვას” და უხეშის შთაბეჭდილებას ტოვებდა.
• კარგი - ვითომ დაიჯერა ეკემ და ჩვეულებრივ განაგრძო ლაპარაკი -გამეზადეთ და 15 წუთში ჩავიდეთ სანაპიროზე რაა
• ოუქეიი - გაწელა მარიშკამ და ძმას კალთაში “ჩაუხტა”
• - აუუ ტო მძიმე ხააარ რა
• უიმეე, უჟმურო რა ყოველ დღე მეგიჯდები კალთაში რაიყო, შენ ნაშებს აღარ ვჯობივაარ? ვითომ გაბრაზებული წამოხტა მარიშკა და საწოლშე გაიშოტა
• აუ ეხლა ნერვებზე თამაშობ რაა, მოდი აქ- ადგა ეკე და ჩაეხუტა.
• ვაიმე ისტორიაში შეიტანეეთ ეს დღეე - აყვირდა ნია , ესეთი რაღაც წელიწადში ორჯერ ეკეს და მარიშკას დაბდების დღეზე ხდება - ყველას სიცილი აგვიტყდა.
• კაი ხო, მორჩა კინო, გაემზადეთ და ჩამოდით, ქვევით ვიქნებით ბიჭები რაა - გავიდა ოთახიდან .
10 წუთში უკვე კიბეზე ჩავდიოდით, სადაც გარკვევით ისმოდა ბიჭების სიცილი, სავარძელზე ისსხნდნენ ხუთივდე ვიღაც გოგოებთან ერთად. ეს ნიკუშა რა პასტიოსანი გვყაავს ნეტა იცოდეთ, ცალკე იჯდა და მთელი ემოციებით თამაშობდა ტელეფონზე, ერთ-ერთი ქერა დემეს გვერძე იჯდა და ხელი დემეს ფეხზე ედო, ერთა გიოს მხარზე ქონდა ჩამოდებული, დანარჩენი 3 მათ შორის ზუკასთან, ეკესთან და რეზისთან ერთად ისხდნენ. გოგოებს გადავხედე, რომლებიც გაოცებული სახით უყურებდნენ სიტუაციას, მაგრამ ნინიას კმაყოფილ სახეზე ბევრს იცინებდით.
• ეხლა ნახონ ამათ რაა - სიცილით წავედი მათკენ, მაგრამ წამში დავისერიოზულე სახე
• გიო - ლამის ვიკივლე - ვინარისს ეს გოგო? როგორ შეგიძლია შენი ორსული ცოლი დამტოვო ნომერში და შენ აქ ერთობოდე შენს ძმაკაცებთან და ამ თოჯონებთან ერთაად? დემეე - შეეენც? 2 შვილის მამა მაინც არ იყო, რამ გაგაგიჟაათ ამხელა კაცები, აყევით ამ თინეიჯერებს, შვილო 18 წლისები მაინც ხართ? - ირონიულად გადავხედე
• ჩვეენ წავალთ რაა, წამოდგნემ სათითაოდ, კაბების სწორებით, ცოტაც და გავსკდებოდი, რომ არგამეცინა. ბიჭები გაოცებული სახეებით მიყურებდნენ, დაახლობეოთ 5 წამი დასჭირდათ გონს მოსავლელად, ზურგს უკან მესმოდა გოგოების ფხუკუნი, და აი ბიჭების სიცლის დაწყება და მთელი ჰოლის ყურადღების ჩვენზე გადმოტანა ერთი იყო, რამდენ ხანს ვიდექიით და ასე დებილებივით ვიცინოდით არვიცი, ბოლოს დავწყნარდით როგორც იქნა.
• გოგოო ეგ 2 შვილი საიდან მოგაფიქრდა - არ წყვეტდა დემეე და სიცილით კვდებოდა.
• აბააა რა გამიმართეთ აქ გასაცნობი ბიურო.
• ვაახ ჩემი, რა გამიჩალიჩე ტოო, არადა კაი გოგო იყო რაა - ზუკამ დაიწყო გაბრაზება
• ვაიმე ჩუუ რა, გრცხვენოდეთ - ამყვა ნია.
სიცილით გავედით სანაპიროზე, აქა იქ დადიონენ წყვილები, შეზლომგებზე დავსხედით ათივე, უამრავ თემაზე ვისაუბრეთ, ვიცინეთ, ბავშობა გავიხსენეთ და კიდევ უამრავი რაღაც, საღამოს კოცონი ავანთეთ და წრეზე დავსხედით.
• რამე ვითამაშოთ რაა - მოვიწყინეე დავიწყე მე
• აუხო რა ვითამაშოთ - ამყვა ეკე
• მე არასდროს ვითამაშოთ - თქვა იმ წამს მოსულმა რეზიმ, რომელსაც ხელში პარკები ლუდებით , მზესუმზირებით, ჩიფსებით და მსგავსი სასუსნაოებით იყო სავსე
• ეე რაჯიგარიხარ ტოო - თქვა ნიკუშამ, რომელზეც ნინია იყო მიწებებული და თავი ნიკუშას კისერში ქონდა ჩარგული.
• ხო რავითამაშოთ, სასმელზე ოღონდდ
• კაი ბაზარი არაა
• დაიწყე გვანცც - ჩემს გვერძე მჯდომმა გიომ მითხრა და მიმიხუტა
• მმმმ ... მეე არაასდროოს, აბა ეხლა დალიეთ ყველაამ ... მე არასდროს დამილევია ლუდიი
• არ გიყვარს ლუდი? - სითბო ჩამდგარი ხმით მკითხდა დემემ
• მარტო ღვინოს ვსვავ, მაგრამ ბევრს ვერა, ლუდს ვერვიტან საერთოდ - მივხდი, რომ ესიამოვნა ჩემი სიტყვები, ერთი გავიღიმე და კმაყოფილმა გადავხედე ყველამ როგორ დალია ლუდი, გააგრძელეთ...
• მე არასდროოს - დაიწყო ნიკუშამ, მე არასდროს მიღალატია საყვარელი ადამიანისთვის . არავის არ დაულევია, დარწმნუნებულიც ვიყავი, რომ არ დალევდნენ, ჩემი ბიჭები ასეთ რამეს არ გააკეთებდნენ.
• შეჩ*მა რაა აზრებით მოძრაობ? - ხელი გაკრა სიცილით რეზიმ.
• დაახვიე რაა - სიცილიით უთხრა და უფრო ჩაეხუტა ნინიას.
დიდხანს ვთამაშობდით, დაახლოებით 2 საათზე დავიშალეთ და წავედით სასტუმროში. აბაზანიდან მალევე გამოვედი და შევწექი ჩემს თბილ საწოლში, დავიწყე დღევანდელი დღის გაცნობიერება და ბედნიერეს ჩამეძინა, ბედნიერი ვიყავი იმით.
დილით მზის სხივებმა ურცხვად გამაღვიძეეს, დიდხანს წვალება არც დასჭირვებია, მაშინვე გამეღვიძა და სააბაზანოში შევედი. დაახლოებით ნახევარი საათი იქნებოდა გასული რაც წყლის ჭავლის ქვეშ ვდგავარ და ვფიქრობ უაზროდ ყველაფერზე, ზარის ხმამ მომიყვანა ფიქრებიდან, აღმოჩნდა, რომ ხალათის შემოტანა დამვიწყებია, გოგები იქნებოდნენ ვიცოდი და პირსახოც შემოხვეული წავედი კარისკენ, სველი,ხუჭუჭა თმები უფრო მერად იყო დაკულულებული. კარი გავაღე და ოღონდ ეხლა დემე არ დამენახა აქ , ამ კარგთან სხვა არაფერი არ მინდოდა, დავინახე მისი მზერა, რომელმაც ამათვალიერა და ნერწყვი მძიმედ გადაყლაპა.
• გვანცა... - მითხრა და მიდევ ერთხელ შემათვალიერა. შეიძლება?
• რათქმაუნდა, მოდი - სანამ შემოვიდოდა, გამოვეცალე, ოთახში შევვარდი და ხალათი მოვიცვი.
• არ მინდოდა შენი შეწუხება, გოგოებმა ძალით გამომაგდეს და ვერ გავუტეხე რა - ნაძალადევი ღილიმით იღიმოდა და თან თვალს არ მაცილებდა. მოსაკლავები არიაან, მიხვდებით ალბათ უჩემოდაც ხო,თუ რატომ გამოაგზავნეს დემე და არაა ეკეე?
• არა, რა შეწუხება, რა ხდება?
• ყველანი ქვევით ვართ და შეგვეშინდა შენ რომ არ ჩამოხვედი.
• მოიცა რომელი საათია?
• 1 ხდება
• მეღადავებიიი? ვაიმე, დედაჩემი ამიფეთქებდა ტელეფონს
• დამშვიდდი,გიოს ელაპარაკა წეღან და უთხრა ძინავსო
• კიდევ კარგი. მადლობა, რომ ამოხვდი, ჩავიცვამ და ჩამოვალ მეც, კარადისკენ ნშევტრიალდი და ტანსაცმლის არჩევა დავიწყე, უფრო სწორად ხელებს უზროდ ვაფათურედი, რომ რამე გამეკეთებინა, როცა ვიგრძენი როგორ მომიახლოვდა დემე, მისი სუნთქვა მესმოდა, ძალიან ახლოს იყო ჩემთან ვგრძნობდი ამას.
• მეორედ, ასეთ ფორმაში როგორშიც წეღან დამხვდი კარი არავის გაუღო პატარავ - ყურთან სველი კოცნა დამიტოვაა და წავიდა. ჰააა... მოიცა რამოხდა? აი აქ ჩაირთო განგაშის სიგნალი, არ მეგონა თუ არ დავეცემოდი, მისი შეხება მკლავდა და თან ამავდროულად უზომოდ მაბედნიერებდა. აბაზანაში შევვარდი და წყალი შევისხი სახეზე, ძალიან ბევრჯერ და როცა სარკეში ჩემს აწითლებულ სახეს შევავლე თვალი ინსტიქტურად იმ ადგილისკენ წავიღე ხელი სადაც რამდენიმე წუთის წინ დემეს ცხელი ტუჩები მეხებოდა. არ მინდოდა ძალიან შემემჩნია ჩემში გამოწვეული რეაქცია, ამიტომ შეძლებისდაგვარად სწრაფად გავემზადე. თმები გავიშრე, შავი ფერის სპორტული შარვალი, თეთრი ფერის მაისური და ასევე თეთრი ბოტასები მოვირგე ტანზე, ხელზე “სმართ ვოჩი” და სამაჯური გავიკეთე, რომელიც ზუკამ მაჩუქა და უზომოდ მიყვარდა, თმები გავიშალე და გავედი ოთახიდან, ისევ კიბეებით ვამჯობინე ჩასვლა, თან მარტო ვიყავვი და უარესად მეშინოდა ლიფტში ყოფნა, ჩასვლისთანავე, ადვილად დავინახე ჩემები, ყველაზე დიდ მაგიდასთან ისხდნენ და როგორც ყოველთვის რაღაცაზე იცინოდნენ.
• დილამშვიდობიის - მივესალმე ყველას და ვეცადე დემეს მზერა დამეიგნორებინა
• რა იყო გოგო, არ დაგილევია მაგდენი და რამ გაგთიშა ამ დრომდე? - მკითხდა რეზიმ და სათვალის ზევიდან სიცილით გამომხედა
• აუ ჰო იცი როგორ კარგად მოქმედებს აქაური ჰაერი ჩემზე - გავიცინე და სესას გვერდით დავიკავე ადგილი
• მოსაკლავები ხართ- ჩუმად გადავუჩურჩულე და ვითომ ბედნიერი სახით ხელზე ვუჩქმიტე
• აეე, მეტკინა - წამოიყვირა სესილიმ
• ღირსი ხარ- უკვე ხმამაღლა ვუთხარი და წვენი დავისხი
• დღეს რა ვქნათ? - წინადაებით შემოვიდა საუბარში ეკე
• მოიცა ეგ კიარა, მოდი სახლი ვიქირაოთ, სადმეე ახლოს და იქ გადავიდეთ რაა, არ მოგბეზრდათ ამ სასტუმროში ჯდომა? ნორმალურად ვერხ გხედავთ - ნინიამ შეაწყვეტინა
• ვაიმე გაგახსენდიით ქალბატონოო? - შეიცხადა ზუკამ - ნიკუშას გარდა ჩვენც რომ ვარსებობთ? - არაა რა, ამ ბიჭს ბიზნესზე კი არა თეატრარულზე უნდა ჩაებარებინა
• დიახაც, მარტო მე უნდა ვახსოვდე ნინიას - მიიხუტა ნიკუშამ და ხელი გადახვია
• აუ ამის ეგოისტობას დააკვირით რაა - ახლა ნია აყვა
• კარგით გეყოფათ ეხლა, ხოიცით რომ ეგრე არაა და ეს ვაჟბატონი კიდე ჩემს აგდებას ცდილობს, მაგრამ ვერ ამაგდებ ჩემო სიცოცხლევ - გაუღიმა ირონიულად და უარესად მიეკრა ნიკუშას
• ეე ისე კაი აზრია რაა, ვიქირაოთ სახლი - ვთქვი მე
• ჰოდა თუ ეგრე გირჩევნიათ , დემე შენ ხო გყავს აქაური ძმაკაცები? ვერ გაჩითავ რამეს?
• კი ტო, დავრეკავ ეხლა და
• ადგა და გვერძე მაგიდასთან გადაჯდა, სადაც ჩვენს კაკანს ვერ გაიგონებდა. ახლაღ დავაკვირდი მის სტილსს, სპორტული სტილის შარვალი, თეთრი ბოტასები, ნაცრისფერი თხელი მააისური ეცვა , საიდანაც ნათლად ჩანდა მისი დაკუნთული სხეული, ხელზე სამაჯური და საათი ეკეთა. ზუსტად ის სტილი იყო რომელიც ჩემზე მთლიანად ახდენდა შთაბეჭდილებას
• ეგრე ნუ უყირებ გვანც დაიწვები - ყურში სიცილით ჩამჩურჩულა მარიშკამ და წამში ჩემს წინ მოსიარულე ხალხზე გადავიტანე ყურადღება, უცებ მოვავლე მაგიდას თვალი და ეკე ზუსტად ისევ ისეთი თვალებით მიყურებდა, როგორც გუშინ გოგოების ლაპარაკი, რომ მოისმინა. ეკესთან ყოველთვის გახსნილი ვიყავი, ყველაფერზე შემეძლო მასთან საუბარი, დემეზეც ვეტყოდი, მაგრამ არ ხდება არაფერი ისეთი რომ ეკემდე მივიტანო ეს ამბავი. არადა ზუსტად ვიცი, რომ ხვდება
ფიქრებში დემეც მოსულიყო
• ლაშამ, მე არ ვარ მანდ და ჩემთან დარჩითო
• აუუ რა მაგარი ბიჭი ხარრ შეენნ - სიცილიით წამოხტა ნინია
• მიდი გაემზადეთ და მე ჩექაუთს გავაკეთებ - თქვა გიომ და რესეფშენთან წავიდა
• აუუ ესეთი სიძე გაასწორებდა გვანცც რააა - დაიწყო ლაპარაკი მარიშკამ
• უიმეე , ფატაზია გაქვთ ბოლოდონეზე განვითარებული რაა
• აუ არა გოგო, რომ ჩამოხვედი იცი რათვალებიით გიყურებდაა? - ნიამ მახარა, გოგო ხოგანიშნე კიდევაც - მიუბრუნდა ნინიას
• უი მაგაზე მანიშნე?, მემეგონა მანიშნებდი ლიფი გაისწორეო - აკისკისდა ნინია
• აუ ერთია ესაა კიდე რაა - გააგრძელა მარიშკამ, გვანც რაზე ფიქროოობ?
• წეღან რომ გამოაგზავნეთ ჩემთან, თქვენ მეგონეთ და პირასხოც შემოხვეულმა გავაღეკარები - გახსენებულზე მივხდი ისევ რომ გამიწითლდა ლოყები.
• მეღადავებიი? აუტყდიაათ სიცილი
• მეტყობა რამე ღადაობის? - სერიოზული სახოს დაჭერა ვცადე, მაგრამ გამეღიმა, როცანათლად გამახსენდა შემდეგ რაც მოხდა.
• მერეე?
• მერე , ტანსაცმელს ვათვალიერებდი, რომ ჩამეცვა და ყურში მითხრა” მეორედ, ასეთფორმაში როგორშიც წეღან დამხვდი კარი არავის გაუღო პატარავ”- ო , ყელში მაკოცა დაწამოვიდა
• არ არაებოობბს - ყვირილიი დაიწყო ნიამ
• აუუუ რააბიჭიაა რა, არც შეიმჩნია ბიჭებთან არაფერი - სესილიმ ამოიღო ხმა
• ძაან შემრცხვა
• აუ ნიკუშამაც ეგრე დაიწყო გახსოოვს? და კი ვართ ახლა ასე - გაიხსენა ნინიამ თავისისაყვარელი ისტორია
• აუ არვიცი არაფერი რაა- როგორც ყოველთვის გაურკვევლობაში მყოფმა ამოვილაპარაკე
დაახლოებით 2საათში უკვე 3 სართულიან სახლის ჭიშკართან ვიდექით. დავბინავდით დაგავნაწილდით ოთახებში. მე, მარიშკა, ნია და სესილი ერთ ოთახში დავბინავდით ძლიივსდავეტიეთ, მაგრამ ერთად გვინდოდა. ნიკუშამ განაცხადა მე ნინიას არ გავუშვებ და ჩემთანდაიძინებსო, და ბიჭები ცალ-ცალკე განაწილდნენ. გამოვიცვალეთ და მისაღებში ჩავედით, ბიჭები იქ ისხდნენ უკვე და ვიღაცას სპიკერით ელაპარაკებოდნენ და თან სიცილის ძლივსიკავებდნენ.
-სამზარეულოში ვიქნებით ჩვენ რამეს გავაკეთებთ რა - გავძახე ბიჭებს და ისევ დავიჭირენიკუშას მზერა, მაგრამ არმინდოდა ბიჭებთან შემემჩნია
• სესილი და ნია არ მიუშვააათ გაზთაან, ახალგაზრდები ვართ ჯეეერ - გაწელილიისიტყვებით დაიწყო ყვირილი ზუკამ და რეზიც აყვა - ან მოგვწამლიან , გვანც შენგენდობით რაა, შენი პიცა მინდა მე
• იმდღეს ხო კარგად ხეთქეე ღორო ჩემი გაკეთებული სალათი? გაბრაზებბულმა გამოყოთავი სესილიმ
• ვაიმე სხვა გზა არმქონდა და რამექნა?
• აუ რა უნამუსო ადამიანი ხარ პროსტა რაა. - ახლა ნიამ დაიწყო.
საბოლოოდ შევთანხმდით, გოგოებმა დესერტი მოამზადეს, მე პიცა გამოვაცხე და ჩემისაფირმო სალათი გავაკეთე, ვისადილეთ, “გვრიტებმაც” გვიკადრეს და სანაპიროზეგასასვლელად დავიწყეთ მზადება, მიუეხადავას მზისა მაინც გრილოდა, ამიტომ ღია ცისფერ სარაფანაზე შ ევაჩერე არჩევანი, ზევიდან მოსაცმელი მოვიცვი, სათვალე დავიკოსე, მაღალიესპადრელები ამოვიცვი და უკვე კიბეზე მიმავალ გოგოებს დავედევნე.


მიუხედავად იმისა, რომ სეზონი არ იყო, მაინც საკმაოდ იყო ხალხი, თან სულ ჩვენი თაობის , თურმე ჩვენნაირი დარტყმულები სხვებიც ყოფილან და არვიცოდით. სანაიროზე ვისხედითყველა ზუკას გარდა, ალბათ ვინმე გოგო ააგდო და მოვა მალეო დაასკვნა ეკემ. შეზლონგზევიწექი, ჩემს გვერძე 1 შეზლონგზე ისხდნენ რეზი და დემე და ვგრძნობდი როგორ მიყურებდა, მაგრამ ვცდილობდი არშემემჩნია იმაზე მინდოდა მეფიქრა, რომ სახეზე მაინც შემტყობოდა ისრომ ზღვაზე ვიყავი, ზუკას ხმა ვიცანი
• ნახე გვანც რა მაქვსო - მეც ავხედე სათვალის ზემოდან და ინსტიქტურად დავიწყე კივილიდა წამოვხტი ფეხზე
• აუუუუ... მოაშორეეე... ვაიმეეე.... მიშვველეეთ - ხელში პატარა აკვარიუმი ეჭირა, სადაცპატარა ზაზუნა იჯდა
• აუუ ხოიცი რომ მეშინიაა, წაიყვანე გთხოოოოვ რაა - საცოდავი თავალებით გადავხედეზუკას
• აუ ვიღაც გოგომ , მიმიხედე ცოტახანსო, ძაან დაცემა გოგოა და ეხლა ხო არვერყოდიჩემდას ეშინია და არწავიყვანთქო? აუ თან ნახე რასაყვარელიაა - ეს თქვა და წამოვიდაჩემსკენ
• არააა - ავდექი და გავიქეციი, ზუკაც უკან მომდევდა ოღონდ აკვარიუმის გარეშე, ან მე რასგავრბოდი ან ეს რას მომდვენდა არვიციი, მაგრამ მთელი ბავშობა ამომიტივტივდა, დეჟავუს გრძნობა მქონდა, რაც უზომოდ სასიამოვნო კვალს ტოვებდა ჩემში, დამიჭირაზუკამ და ღუტუნი დამიწყო, ამიყვანა და დამატრიალა, მთელი სანაპირო ჩვენგვიყურებდა, ასე სიცილით მივედით შეზლონგებამდე და გოგოების სახეზე მაშინვეშევამჩნიე, რომ რაღაც მოხდა, ანუ მოკლედ 2 წუთიც არშეიძლება მათი მარტო დატოვება, ბიჭებს აშკარად გაბრაზება ერყობოდათ, ახლაღა შევამჩნიე, დემეს ჩემინტელეფონიეჭირა. მოიცა, მოიცაა? რახდება? დემეს რატომ უჭირავს ჩემი ტელეფონი? ახლა ჩამერთოგანგაშის სიგნალი
• რა ხდება შეჩ*ემა? იკითხა ზუკამ - რა სახეები გაქვთ?
• გვანცა კიდევ გაქვს იმ ს*რთან ურთიერთობა?
• თქვენთვის ვისთანაც ურთიერთობა მაქვს ყველა ეგეთია გიო - ირონია არ დავაკელი დამაშინვე მივხდი, რომ თორნიკეზე იყო საუბარი. როგორც გითხარით თორნიკე ჩემისკოლელი იყო და არა ერთხელ ჰქონდა ბიჭების მუშტები მოხვედრილი.
• იცი შენ ვისზეც გეკითხებით - რეზიმ გააგრძელა
• მოიცა, რახდება იტყვით ნორმალურად? - ამოეწურა ზუკას მოთმინება
• ისევ იმ არაკაცთან აქვს კონტაქტი, რაუნდა ტო? ციხეში უნდა ჩავჯდეთ მაინც და უნდაშემოგვაკვდეს,რომ დააყენოს ერთი ადგილი? - ახლა ეკე ჩაერია. დემე ხმას არ იღებდა, იდგა და ჩემს ტელეფონს ხელში ათამაშებდა. აშკარად ეტყობოდა დაბერილი ძარღვები, თვითონაც დაძაბული იჯდა, ცოტაც და ამოხეთქავდა.
• ან შენ გოგო ტვინი ვაბშე სად გაქვს?
• რამდენი ხანია რაც შერიგდით? - არცერთი არ ჩუმდებოდა, მე გაოცებული ვუყურებდი მათსაქციელს, ნუ ლოგიკურია, რომ მობილურზე დამირეკა, მაგრამ რამითხრა ეგეთი? გოგოებს გაოცებული ვუყურებდი, რომლებიც თავს იქნევდნენ უარყოფის ნიშნად და მანიშნებდნენ მშვიდადო.
• მოიცა შენ მართლა აპატიე ის ს*რობები რაც გააკეთა?
• აუუ შენ ჭკვა ვერ გასწავლე, ვერ გაგაბებინე, რომ ეგეთ არაკაცებთან არ უნდა დაიჭიროურთიერთობა, მითუმეტეს თორნიკე დადეშქელიანთან გვანცა - არ ცხრებოდა ეკე
• ზედმეტი ხომ არ მოგდით? დგახართ აქ და მიყვირით პატარა ბავშვივით? რა დავაშავე მე? მე რა შუაში ვარ? იმან დამირეკა მე, ხომ არ დამირეკია? როდის აქეთ არ გაქვს ერთი ჩემინდობა? ან რა ვერ მასწავლეთ ძაან მაინტერესებს, გგოიათ თქვენ გარეშე ვერაფერსვიზავ? ძააან ცდებით, ჩემი ბრალია ეს ყველაფერი, მუდმივად ამაყი დავდიოდი,რომთქვენ მყავდით გვერდით, არავის მაკარებდით, ყველასთან ჩხუბი მოგდიოდათ, ძაანდიდი მადლობა, მაგრამ მგონი ჩემი ცხოვრებაა ეს და არ გაქვთ თქვენ ჩემს მაგივრადმიიღოთ გადაწყვეტილებებბი მუდმივად - ეხლა შევამჩნიე, რომ ვყვიროდი და თანცრემლები ღაპა- ღუპით ჩამომდიოდა, ბავშვების გაოცეული სახეებიც ეხლა შევამჩნიე. წამში მოვეგე გონს, დემეს ტელეფონი ხელებიდამ ამოვაცალე და სახლში გავიქეცი, ოთახში შევედი და ბალიშების სროლა დავიწყე აქეთ-იქით, ვბრაზობდი ბიჭებზე,თანუზომოდ მტკენდა გულს ის, რომ ჩემი ნდობა არ ქონდათ და ყველაზე მეტად რასაც ვერვიტან, გარკვევის გარეშე მეჩხუბებოდნენ. ამდენი ხნის განმავლობაში, მსგავსი რამემეორედ ხდება, რომ ასეთი ტონით მელაპარაკებიან. ის საზიზღარ ადამიანთან საერთოდარმქონია 2 წელია ურთიერთობა. ოთახში გაბრაზებული დავდიოდი აქეთ- იქით და თავსვერ ვიკავებდი, რომ არ მეტირა. ვიცოდი, რომ ახლა აქ ვერ დავრჩებოდი, ჩავალაგეტანსაცმელი, ტელეფონით მარიშკას მივწერე, უბალოდ მარტო დანრჩენა მჭირდება, არინერვიულოთთქო, ტელეფონი საწოლზე დავაგდე და წამოვედიდა გავედი ქუჩაში, ტაქსიგავაჩერე და წნეთის მისამართი ვუკარნახე, ეს ყველაფერი სულ რაღაც 10 წუთში მოხდა. წყნეთის სახლი მამაჩემმა მაშინ მიყიდა ამერიკიდან, რომ ჩამოვიდენენ, როცა ცუდადვიყავი ან მარტო ყოფნა მჭირდებოდა სულ იქ ავდიოდი ხოლმე და ახლაც ზუსტად ისმომენტი იყო, როცა ორმაგად მჭირდებოდა მარტო ყოფნა, ახლა უარესად გავხდებოდი ბიჭები, რომ მენახა. ისე გაიწელა დრო , მეგონა მთელი დღე მანქანაში ვიჯექი. ნაცნობიადგილის დანახვისას უკვე ვიგრძენი სიმყურდოვე , ფული გადავუხადე მძღოლს დასახლისკენ სწრაფი ნაბიჯით წავედი, მანქანა იდგა ჭიშკრის წინ, არც მიმიქცევიამანქანისთვუს ყურადღება, ვიფიქრე ალბათ სხვასთან არიანთქო და კარების გასაღებასწავედი, ნაცნობი ხმა მოსმე უკნიდან
• გვანცა - დენდარტყმულივით შევბრუნდი, მანქანის წინ დემე იდგა და მიყურებდა თავისიმწვანე თვალებით, ვიგრძენი როგორ დამიარა ჟრუანტელმა.
• დემეტრე, აქ რაგინდა? - ვეცადე წონასწორობა შემენარჩუნებინა
• მივხდი, რომ აქ იქნებოდი - გული საოცრად გამითბა, არც ის ვიცოდი საიდან გაიგო, არც ისბიჭები სად იყვნენ, საერთოდ არაფერი ვიცოდი გარდა იმისა, რომ ახლა დემეს ჩახუტებამინდოდა, ვერც კი გავიაზრე, წამის მეასედში მივედი მასთან და ჩავეხუტე, ძალიან, ძალიან ძლიერად ვუჭერდი ხელებს თითქოს გამექცეოდა სადმე, დაიბნა თავიდან, მაგრამმალე მოეგო გონს, მანაც მომხვია ხელები, მივხვდი, რომ გაეღიმა, ალბათ სხვა სიტუაციაშისირცხვილით მოვკვდებოდი, მაგრამ ახლა დემეს ჩახუტებაზე ვფიქრობდი მხოლოდ, ალბათ 5 წუთი ვიდექით ასე, რომ არა დემეს მიხვედრილობა, რომ წვიმა დაიწყოდავსველდებოდით, მე კიდევ დიდხნას ვიდგებკდი ალბათ ასე.
• წამოდი სახლში შევიდეთ, გაცივდები-უზომოდ მსიამოვნებდა მისი ყურადღება. სახლის კარები გავაღე და წამში დაისადგურა ჩემში სიმშვიდემ, ვგიჟდებოდი ამ ადგილზე. დემეცშემოვიდა, გათბობა ვერ ჩავრთეთ, სამწუხარო რაღაც დაზიანება იყო. დემემ შეშა მოიტანადა ბუხრის ანთება დაიწყო, არცერთი ვიღებდით ხმას, უზომოდ მინდოდა, რომდავლაპრაკებოდი, მაგრამ როგორც გზაში ვერ ვბედავდი ხმის ამოღებას ან ძალა არმყოფნიდა.
• მგონი აინთო - ალელუიაა, ამოიღო ხმა
• ჩაის გავაკეთებ, დალევ შენც? თუ ყავა გაგიკეთო? - არვიცი ეს რაშუაში იყო ბუხრისანთებასთან.
• ჩაის დავლევ. სამზარეულოში შევედი და ჩემი საყვარელი შავი ჩაი გადავაკეთეორივესთვის, მაგრამ მერე გამახსენდა დილანდელი საუზმე, სადაც დემე ამბობდა, რომჩაი არუყვარდა. სასწრაფოდ გადავღვარე და ყავის გაკეთება დავიწყე, როცა წელზე ხელივიგრძენი, შევხტი. დემეს ერთი ხელი ჩემს წელზე ქონდა შემოხვეული, მეორეთი მაგიდასიყო დაყრდნობილი.
• ჩაისაც დავლევდი, არიყო გადაღვრა საჭირო, ისეთი ბოხი ხმით ამოილაპრაკა - მაშინვევიგრძენი მუცელში მოსიარულე ცხოველი, გჯერაათ? მის ხმაზეც კი რეები მემართებოდა?
• შენ ხომ ჩაი არ გიყვარს - ჩემთვის მართლა უცნობი ხმით ვთქვი ეს წინადადება მეცგამიკვირდა.
• შენ გაკეთებულს დავლევდი - თმა გადამიწია, მაგრამ წამში მიუბრუნდა - მაგიჟებს შენითმის სურნელი - და ზუსტად ისე, როგორც მაშინ ოთახში, ყელში მომაკრო ცხელი ტუჩები, ჩემს დაყრილ ტაოზე, გაეღიმა ვიგრძენი, შემიძლია დავიფიცო რომ გაეღიმა თავისიუსაშინლესად საყვარელი ღიმილით გაიღიმა. არვიცი რა ძალით, მაგრამ გავწიე დამისაღებში გავედი, არა
არა ამას გასვლა არ ერქვა, გავიქეცი და სწრაფფად მოვკალათდი სავარძელში. მალე თვითონაც გამოვიდა და გვერდით მომიჯდა, ყავის დალევა დაიწყო დაზოგჯერ გადმომხედავდა ხოლმე. არ მინდოდა რაიმე დიდი მნიშვნელობა მიმენიჭებინაწუთის წინ მომხდარისთვის, უფროსწორად არმინდოდა, რომ ეს დემეს დაენახა. ავდექიდა ლაპარაკის ინიციატივა მეთვითონ გამოვიჩინე
• საიდან იცოდი, რომ აქ ვიქნებოდი?
• დაახლოებით 3 წლის წინ შენთან ვიყავით ბიჭები და გიომ რომ გიკითხა , ირმამ უთხრაწყნეთშიაო, ნუ მოკლედ, მივხდი, რომ აქ მოდიხარ როცა ცუდად ხარ. - თვალი არმოუშორებია ბუხარში მოგისგიზე ცეცხლისთვის.
• მეგონა მარტო მინდოდა ყოფნა, მაგრამ მადლობა, რომ აქ ხარ - შემომხედა და გამიღიმა.
• მოდი ჩემთან, ხელით მიმწია და მიმიხუტა, არ გამიწევია წინააღმდეგობა, მესმოდა მიდიგულის ცემა და ალბათ ყველაზე ბედნიერი ვიყავი იმ მომენტში. დაახლოებით ნახევარისაათი ვისხედით ასე, ხმას არცერთი არ ვიღებდით როგორც ყოველთვის, ჩემი აზრითსიტყვები ახლა ძალიან ზედმეტი იქნებოდა, მაგრამ სიჩუმე დემე დაარღვია
• ბიჭებს დავურეკავ და ვეტყვი, რომ აქ ხარ. ძალიან ნერვიულობენ.
• ცოტა ინერვიულომ არაფერი მოუვათ.
• ნუ ამბობ მასე, ცუდად რომ მოიქეცი აქ რომ გამოიქეცი შენც იცი, რომ ვამბობ პატარაბავშვი ხართქო არმიჯერებ.
• არ ვარ პატარა დემე, უბრალოდ ყველაზე მეტად მტკივა გული, როცა ჩემთვის ყველაზესაყვარელი ადამიანები არ მენდობიან.
• რაუნდა გაკეთებინაათ ტო? ის ს*რი გირეკავს და ჩემო სიცოცხლევ როგორ ხარო გეუბნევა, და რაუნდა ექნათ?
• არანაირი ურთიერთობა არ მაქვს მაგ იდიოტთან, 2 წლის წინ დავამთავრე მე ყველაფერი- ბიჭების საქციელის გახსენებაზე მივხდი როგორ ამევსო ცრემლებით თვალები.
• გვანცა არ იტირო, არც კი იფიქრო, იმ ახვ*რის გამო ტირილი. - ვხდებოდი, რომბრაზდებოდა.
• ბიჭები ძალიან გაბრაზდნენ? - ქვევიდან ავხედე საცოდავი სახით
• კი ძალიან, მაგრამ ძალიან ინერვიულეს, ამიტომ დაურეკე შენთვითონ და უთხარი, რომკარგად ხარ.
• არ მაქვს ტელეფონი მე
• ჩემიდან დარეკე, მე გარეთ გავალ და ისაუბრე მშვიდად.
• შეგცივდება დემე გარეთ - ინსტიქტურად ვუთხარი , უფრო ახლოსნმოვიდა და ლოყებზემიჩქმიტა,
• ჩემი მზრუნველი პატარა გოგო. მითხრა და გავიდა გარეთ. რეზის ნომერი ავკრიფე დადავურეკე, საუკუნედ გაიწელა ის დრო სანამ მიპასუხებდა
• ხო დემე, რა ქენი? ჩახვედი? მანდააა? კარგადაა? - მიაყრა რეზიმ, სიცილი ძლივს შევიკავე, გამახსენდა, რომ ნაწყენი ვიყავი
• მე ვარ რეზი
• გვანცი კარგად ხარ? სად გავარდი გოგო? რო გნახავ ცოცხალი ვერ გადამირჩებიი გეფიცები, ხალხოო გვანცა რეკავსს. ისევ მიაყარაა ტლინკებივით, და ბოლოს ისე იყვირა ტელეფონიგავწიე, ყურის ბარაბანი არ გამსკდომოდა შემეშინდა. ტელეფონის იქიდანაც გავიგებავშვების ხმა.
• გვანცა სად ხარ? ან კარგად ხაარ?- ეხლა გიო იყო. იქიდან კიდე რაღაცეებს ეუბნეოდნენგადაეციო, მაგრამ არმესმოდა ნახევარი.
• ერთ წუთს, ერთ წუთს რააა - ვეცადე გამეჩერებინა. კარგად ვარ, არაფერი არ მჭირს, ცოცხალი ვარ, უბრალოდ ცოტახანს მარტო მინდა ყოფნა და ჩამოვალ 2 დღეში ისევ.
• გინდა ჩამოვიდეთ?
• არაააა - გავუწელე სიტყვა, ასე უკეთესია დამიჯერერეთ, მიუხედავად დღევანდელისაუზომოდ მიყვარხართ, გკოცნით და არაფერი ჩაიდინოთ სანამ ჩამოვალ.
• აქეთ გვაარიგებს ჭკუას ნახეთ რაა - ეკე იყო
• ჩამოხვალ ქალბატონო აქ - ეხლა ზუკა
• დემეტრე სადაა? - მკითხა გიომ
• გარეთაა გასული
• მიდი მიეცი ტელეფონი და შედი შენ სახლში არ გაცივდე. ნუ რათქამუნდა მივხდი, რომრაღაც უნდა ეთქვა დემესთვის ,თორე ესეთ უაზრობას რ მეტყოდა. გავუტანე ტელეფონი დაშემოვბრუნდი სახლში, სადღაც თეთრი ღვინო უნდა მქონოდა, მიყვარს დიდიხნისშენახულ რაღაცეებს, რომ ვპოულობ რაა , 2 ბაკალი მივიტანე მაგიდასთან, ხილი დავჭერიდა დაველოდე დემეს. როგორ მაინტერესებდა ამდენ ხანს რას ლაპარაკობდნენ, მაგრამმოსმენას ხომ არ დავუწყებდი?
ბაკალი თეთრი ღვინით ნახევრად მქონდა გავსებული, სავარძელზე ვიჯექი ფეხმორთხმითდა ბუხარში მოგიზგიზე ცეცხლს შევყურებდი. კარის ხმაზე მივხდი, რომ დემე შემოვიდა,აარც გამიხედავს მისკენ, არმინდოდა ცნობისმოყვარე და “სხვის საქმეში ცხვირის ჩამყოფი”გოგო ვყოფილიყავი მის თვალში, ნუ არც ვარ მასეთი, მაგრამ როცა დემეს ეხება საქმე. ვაიმერა მჭირს საერთოდ? რატო ვარ დემეს მიამრთ ასე განწყობილი? არაა ... ვსო რა .. დემე მეგობარია ისევე როგორც რეზი და ეკე, ნეტა ვის ვატყუებ? თუ იცით შემატყობინეთ რაა
ეეჰ, ამ უაზრობებზე ფიქრს მირჩევნია იმაზე ვიფიქრო მარტო რომ უნდა ვიყო მთელი ღამედემესთან ერთად.
ამ ფიქრებიდან დემეს ხმამ გამომიყვანა.
- დღეს ძალიან შემაშინე - გაოცებული სახით გავხედე. სავარძლის გვერძე კედელთან იყოცალი მხრით მიყუდებული და მიყურებდა
- ხომ აგიხსენი უკვე რატომაც წამოვედი - თითებს ვიმტვრევდი თან ენის ბორძიკითვლაპარაკობდი
- მეორედ ეგრე აღარ მოიქცევი - ეს არ იყო არც თხოვნა, არც დარიგება, უფრო ბრძანებასგავდა
- რატომ მელაპარაკები ასეთი ტონით?
- ჩვეულებრივი ტონით გელაპარაკები, უბრალოდ იმის თქმა მინდა, რომ შენი ბავშურისაქციელით ყველა ანერვიულე
- ჯერ ერთი, ბავშური საქციელი არ იყო, მეორეც ის რომ შენ არგაქვს უფლება ასეთიტონით მელაპარაკო და მესამეც, საჭირო იყო და მაგიტომ მოვიქეცი ასე - ვხდებოდი,როგორ მქონდა ყელთან რაღაც ბურთი მობჯენილი, როგორც წესი ასეთ სიტუაციაშიტირილს ვიწყებ ხოლმე, მაგრამ ახლა რაღაც ჩემთვის ამოიცნობი ძალა მაბრკოლებდა,რომ არ მეტირა, ალბათ უფრო სიამაყე იყო ეს ,არ მინდოდა მის თვალში სუსტიგამოვჩენილიყავი. ჩემი რამდენიმე წამიანი მონოლოგოს დასრულებისთანავე ოთახშიგავიქეცი, და სააბაზანოს შევაფარე თავი როგორც ყოველთვის. დაახლოებით 1საათშიგამოვედი, გაგიკვირდებათ და არაფერზე არმიფიქრია ამ 1 საათის განმავლობაში. არცქვევით ჩავსულვარ, ოთახების სიმცირეს არ ვუჩიოდით ამ სახლში, დემე იპოვიდა თავისსაძინებელს, ახლა ნამდვილად ძილის მეტი არაფერი მინდოდა, თან სადღაც გულისსიღრმეში ნაწყენი ვიყავი დემეტრე ბავშვად, რომ აღმიქვავდა. ამ ფიქრებში გართულს ჩამეძინა, დილით კი ჩემთვის უჩვეულოდ ადრე გავიღვიძე, ჯერ მზეც კი არ იყოამოსული, ოთახს ისევ მთვარის მკრთალი სინათლე ანათებდა, წამით გავახილე თვალები, ისევ დავხუჭე, მაგრამ მივხდი, რომ აშკარად მომეჩვენა რაღაც, ელვისსისწრაფით “ დავაჭყიტე” თვალები რომ დავრწმუნებულიყავი, რომ მომეჩვენა, მაგრამ არააა , ჩემი საწოლის წინ პატარა სავარძელი იდგა, რომელშიც დემე იჯდა. მერე ზედდავიხედე და მივხდი, რომ მხოლოდ დიდი მაისურით მეძინა, რომელიც რომ არ მოგატყუოთ მნიშვნელოვანს არაფერს მიფარევდა და საბანიც ძირს ეგდო,
აშკარად დამრცხა. თვალები შუბლზე ამივიდა, შერცხვა, გავწითლდი, დავიბენი, ნუ მოკლედ რაარმომივიდა ის უნდა მკითხოთ თქვენ. ფეხზე წამოდგომა მინდოდა ისე, რომ დემეტრესარ გაღვიძებოდა. თითისწვერებზე მივდიოდი სააბაზანოსკენ, მაგრამ ინსტიქტურადშემოვბრუნდი, პლედი ავიღე და დემეს დავაფარე. აი გქონიათ ისეთი მომენტი? რაღაცსგაკეთება, რომ უნდა თქვენს მეორე მეს და შენ ამის საშუალებას არ აძლევ, მაგრამ ის მაინც გჯობნის და აკეთებს? აი ასეთი სიტუაცია იყო ზუსტად. ეეჰ , იმედია მართლა სძნავს რაა... საჭირო ნივთები ავიღე და სააბაზანოშ ჩვიკეტე, თან დაძაბული ვუსმენდი ოთახში რა ხდებოდა, თუმცა არანაირი ხმა არ მესმოდა. დაახლოებით ნახევარ საათში გამოვედი საშხაპედან, თმები ნახევრად გავიშრე, შავი შარვალი, შავი წითელი თავისუფალი მაისური ჩავიცვი, ოდნავ ჩავიტანიე წინ და კმაყოილმა შევავლე საკუთარ ანარეკლს თვალი. ჩუმად გავდიოდი ისევ სააბაზანოდან, მგონა ისევ იქ იქნებოდა, მაგრამ არა... სავარძელზე მხოლოდ პლედიღა იდო. სწრაფად დავეშვი კიბეებზე, მაგრამ არც მისაღებში არ იყო. ბუხარი უკვე აენთო. ალბათ აბაზანაშია, ვიფიქრე და სამზარეულოსკენ ავიღე გეზი. სამზარეულოს მაგიდასთან ზის დემე, თან ყავას სვავს და თან ტელეფონში რაღაცას კითულობს.
- დილამშიდობის - ისე სხვათაშორის ჩავილაპარაკე, თითქოს გუშინ მე არმეყაროს ტლინკები და არ გავქცეულიყავი რა.
- დილამშვიდობის- ისე მითხრა არც კი ამოუხედავს ტელეფონიდან.
- რატომ არ გეძინა გუშინ შენს ოთახში? - ვკითხე და ჩაის გაკეთება დავიწყე
- მე სტუმარი ვარ გვანცა ამ სახლში და აქედან გამოდინარე ჩემით ვერ შევიდოდი და ვერ დავიძინებდი, ამიტომ ისევ შენს ოთახში ვამჯობინე, თან სხვათაშორის უკეთესადაც მეძინა, ისე ცუდი ძილი გცოდნია, - ხმაში შერეული სიცილის ტონალობა ვიგრძენი და ალბათ რამე გამივარდებოდა როგროც ფილებშა ხოლმე, მაგრამ კიდევ კარგი არაფერი მეჭირა ხელში.
- რას გულისხმობ ცუდად ძილში დემეტრე? - ვიცოდი პასუხი რასაც მეტყოდა, მაგრამ არზრზე არვიყავი სხვა რა უნდა მეთქვა
- რავიცი მთელი ღამე საბანს იხდიდი, ალბათ გცხელოდა
- ჰო ალბათ და ნამდვილად არვიცოდი ჩემს ოთახშ ვინმე თუ იჯდა თორე გავითვალისწინებდი - გავუღიმე ირონიულად და ფინჯნით ხელშ გავედი ოთახიდან. თავი ისე დავიჭირე თითქოს არა რა სისულელეა, რა სირცვხილი ან რა შერმრცხვა, მაგრამ რახდება ჩემში არვიციი, ჯანდაბა ეს ცხელი ჩაიც რომ უარესს მიშვრება. მალე თითონაც გამოვიდა და ჩემს მოპირადპირე სავარძელში ჩაჯდა.
- რა ვქნათ დღეს? დავბრუნდეთ უკან? - თვითონ დაიწყო საუბარი
- რაღაც საქმე მაქვს ჯერ, თუ გინდა შენი ჩადი და ხვალ ჩამოვალ მეც
- როგორ გეკადრებათ პატარა ქალბატონო, შენი თავი მე მანდეს
- ჰო არა? - გაოცებულმა გავხედე
- არავინ გავალდებულებს, შეგიძლია წახვიდეთქო, არავინ მომიტაცებს.
- და ღამე რომ ისევ ისე გადაიხადო საბანი და გაცივდე? - ახლაღა შევხედე მას და მის თვალებში მოთამაშებს ჭინკებს, ხელიც ჩამოვართვი და მივესალმე.
- 21 წელია ეგ პრობლემა არ მქონია, აქედან გამოდინარე ერთი ღამე არაფერს შეცვლის.
- მიყვარს თავდაჯერებული ადამიანები რა - ჩაილაპარა სიცილით და ჩაი მოსვა. „სიმყურდროვე“ ტელეფონის ზარამ დაარღვია
- გიო რეკავს - მომაწოდა ტელეფონი - შენ უპასუხე
- ჩემი ბაჭყატი , როგორ ხააარ? - გაწელილი სიტყვებით დავიწყე ლაპარაკი
- ნუ მეძახი მაგ ბაჭყატსს რაა, ბოხოხავ - გაისმა გიოს ხმა და მალე ნიკუშას კაკანიც გავიგე, მალევე მოყვა მას ნინის რეპლიკა - შეყვარებული გაბუტული მაყვდეს და მე ესე ვკაკანებდე არ მესმის რაა.
- ბოხოხას განახებ მე შენ რომ ჩამოვალ რა- თან ნიკუშას გადვახედე, რომელიც სიცილს ძლივს იკავდებდა ჩვენს საუბარზე. - მაგათ კიდე იჩხუბეს?
- დიახაც ვიჩხუბეთ და დამთავრდა ყველაფერი, მე მაგ ბაბნიკს აღარ შევურგდები - ყვიროდა ნინი
- მე ვარ გოგო ბაბნიკიი? რა ჩემი ბრალია იმ გოგოებმა სურათი გადამიღეო და ხო არ გამოვბრუნდებოდი და წამოვიდოდი?
- სურათი ხო, თავიდან ყველაფერი სურათით იწყება, მერე ბულვარში გაიტასავებთ, მერე კლუბში წახვლათ, მერე ბარში, მერე ალბათ რომელიმეს სახლში , ვის ახსოვს ნინია და დაინგრა ეს სიმწრით ნაშენები ურთიერთობა - კიოდა ნინია. კიდეევ დიდხან სჩხუბონდნენ ერთმანეთში, აშკარაად გუშინ თავი დაზოგეს ბარემ გვანცამ არ გამოტოვოს ჩვენი მორიგი კამათიო. ბოლოს ზუკამ დემე მოიკითხა ხომ არ აბრაზებო, მერე დემემ დამჯერი ბავშიაო, ბალიშიც მიიღო ამის გამო, დიჯდიხანს ვლაპარაკობდით თითქოს 1 წლის უნახავები ვიყავით. ბოლოს ისევ დემეს და დაურეკეს და იძულებულები ვიყავით გაგვეთიშა. უცხო ნომერი იყო
- მოვალ ახლავე - გამომართვა ტელეფონი და ზევით ავიდა, ცოტა კი გამიკვირდა, მაგრამ არ ჩავუღრმავდი და სამზარეულოშ წავედი, მისთვისაც ხო უნდა მეჩვენებინა ჩემი კულინარიული ნიჭი , მაგრამ არვიცოდი დილით საუზმობდა თუ არა ან რას ჭამდა, არ მინდოდა რომ ძალით ეჭამა, ამიტომ არჩევანი „რუსულ ბლინებზე“ შევაჩერე, ვგიჟდები ისე მიყვარს ბლინები. ფქვილი, კვერცხი, შაქარი მქონდა კიდევ კარგი და მაღაზიაში წასვლა არ დამჭირდა, საკუჭნაოში კი აუცილებლად ექნებოდა დედას რამე გემრიელი ჯემი. ისე გავერთე მომზადებაში, რომ დემეც რომ ამ სახლში იყო სულ დამავიწყდა, თუმცა მისტერ სიმპატიურობა მოგცემს ამის დავწყების საშუალებას? სამზრეულოს კარებზე იყო მიყრდნობილი და მიყურებდა
- ბლინები გიყვარს? - არც გამიხედია ისე ვკითე
- კი, მაგრამ იმასაც გააჩნია ვისი გაკეთებულია
- შენ ყველაფერს ჭამ და სვავ ანუ შენი შეყვარებულის გაკეთებულს? - ეს რატო ვკითე არვიცი, მართლა ინსტიქტურად მომივიდა, იქნებ ქვეცნობიერში მინდოდა იმის გარკვევა ყავდა თუ არა შეყვარებული? მაგრამ რომ ყოლოდა ხომ გავიგებდი?
- ააჰაჰა- რატომ მეკითხები მაგას?
- რავიცი გუშინ ჩაისაც სვავდი ეხლაც ბლინებზეც გაანია ვინ გააკეთებსო და - მეც მიკვირდა საიდან მქონდა ამხელა გამბედაობა.
- ხო ვისაც ჩემს ცხოვრებაში გარკვეული მნიშნელობა აქვს მიუხედავად ჩაისადმი დიდად ცუდი დამოკიდებულების მაინც დავლევ . - აი რომ ეთქვა არმაყავსს შეყვარებულიო და მერე დამეტაბეინა ეს წინდადებაარ მერჩივნა?
- ეს ნამიოკი იყო? - გავხედე და მის მომღიმარ სახეზე გამეცინა
- კი,შეიძლება ეგრეც ჩაითვალოს. გინდა დაგეხმარო? - სხვათემაზე გადაიტაან საუბარი
- არა, მადლობა, არ მიყვარს როცა ხელს მიშლიან საჭმლის გაკეთებაში - რა სისულელეებს ვროშავ ნეტა ვიცოდე
- ანუ გინდა თქვა, რომ მე ხელს შეგიშლი - ვითომ ნაწყენი სახით შემომხედა
- არა ხელის შეშლა პირდაპირი მნიშვნელობით არ უნდა გაიგო, ანუ არმიყვარს როცა ჩემთან ერთდ სამზარეულოში სხვაც აკეთებს რამეს.
- აჰამ გასაგებიაა, მაშინ დიდი სიამოვნებით დავჯდები დამხოლოდ გიყურებ.
- როგორც გინდა, გავუღიმე და გავაგრძელე მომზადებული მასის ტაფაში ჩასხმა.
- რაღაც საქმეზე საუბრობდი წეღან ჰო? - ისევ მან წაოწყო საუბარი
- კი , პატარა საქმე მაქვს
- და რა საქმე გვანც, ასეთი მოწადიებით და ბედნირი რომ საუბრობ, თუ საიდუმლო არაა რათქმაუნდა
- თუ გინდა წამოდი ჩემტან ერთდ და ნახავ, მაგრამ თუ გეზარება და ბათუმში გირჩევნია დაბრუნება დაბრუნდი
- არა, წამოვალ შენთან ერთად
- კარგი. 10 წუთში მოვრჩები და გავიდეთ მაშინ.
თეფშზე დავაწყე ბლინები, გარგლის ჯემიც ამოვიტანე. წვენიც გამოვიღე მაცივრიდან.
- გასინჯე აბა - ვუთხარი ისევ ტელეფონში ჩამძვრალ დემეს, ნეტა ვიცოდე რა აქვს ამ ტელეფონში ისეთი რაა.
- სუნი საკმაოდ სასიამოვნოა, მაგრამ სუნით არ უნდა მოვტყყვდეთ
- არ მოტყუვდები - კმაყოფილი სახიტ ველოდებოდი შეფასებას, მაგრამ სანამ ერთი ცალი მთლიანად არ შეჭამა და მეორეც არ გადაიღო ხმა არ ამოუღია.
- გემრიელია- დაასრულა მეორეს ჭამა და წვენი მოსვლა. - მივხდი, რომ სახის მიმიკები შემეცვალა, უბრალოდ გემრიელია? ხომ შეეძლო ეთქვა ძალიან გემრიელია ან რაიმე მსგავსი? ეს ან ძალიან უჟმურია ან მეკაიფება.
- გავემზადები და წავიდეთ - წამოვდექი და ოთახიდან გასვლას ვაპირები
- გვანცა - დამიძახა უკნიდან
- გისმენ - არც შევბურნებულვარ ისე ვუპასუხე კიბეებისკენ მიმავალმა.
- მოგატყუე - შევბრუნდი, რა აღრ ვიფიქრე და ისიც მშვიდი სახით იდგა და მიყურებდა.
- რა მომატყუე- აშკარად შეყვარებულზე უნდა მითხრას რამე
- გემრიელი არა, უზომოდ გემრიელი იყო, და დიდი მადლობა, დიდი ხანია ასე გემრიელად არ მისაუზმია. - გული გამითბო მისმა სიტყვებმა, არაც არც უჟმურია და არც მეკაიფება . ძალიან მესიამოვნა მისი სიტყვები
- მიხარია, რომ მოგეწონა. - გავუღიმე და ოთახისკენ წავედი ბედნიერი.

9 თავი
მალევე გავემზადე, ღია ფერის ჯინსის მოკლე კომბინიზონი ჩავიცვი თეთრ მაიკაზე და ზევიდან მოცისფრო მოსაცმელი მოვიცვი, მკრთალი მაკიაჟი გავიკეთე, რომელიც მხოლოდ კონტურით შემოიფარგლება და კიბეებს დავუყევი. დემე უკვე მისაღებში იდგა, წამით გავჩერდი კიბეზე და კმაყოფილმა შევავლე თვალი: შავი ფერის კოჭამდე შარვალი, შავი პერანგი, რომლისერთი მხარეც შარვალში ქონდა ჩატანებული, მკლავები აწეული ქონდა, ხელზე საათი ეკეთა და კლასიკურ- სპორტული კეტები ეცვა. მემგონი ეს ბიჭი ჩემს გონებაში დაძვრება, ზუსტად ის სტილი აქვს მე რომ “ვაფრენ”. სანამ ვიდექი და უტიფრად ვათვალირებდი, ის მემიყურებდა
- თუ მორჩი ჩემს თვალიერებას შეგვიძლია წავიდეთ - ირონია იგრძნობოდა მის ხმაში
- საერთოდაც არ გათვალიერებდი - გვერდი ისე ავუარე არც შემიხედავს
- კი აბა რა, კარგი სად მივდივართ?
- მანქანას მანდობ? - გაღიმებულმა გავხედე
- მართვის მოწმობა გაქვს?
- დამცინი? 17 წლიდან - ამაყად ავიღემაგიდაზე დადებული გასაღები და ეზოში გავედი, კარი დემე ჩაკეტა. ბოლოჯერ შევავლე თვალი ჩემს საყვარელ ადგილს და მანქანაში დავიკავე ადგილი, დემე ჩემს გვერდით დაჯდა, აშკარად გაოცებული იყო. მეც მისი გაოცების სურვილით შებყრობილმა, მგონი პირველად ვიყავი ასე მონდომებული მანქანის მართვით, დავძარი მანქანა, მის მზერას ვგრძნობდი “მესამე თვალით” და ვხვდებოდი, რომ ის ადგილი საშინლად მეწვოდა, მაგრამ არა მწარედ და მტკივნეულად პირიქით. დიდ სათამაშოების მაღაზიასთან გავჩერდი და ჩემი გეგმის სისრულეში მოყვანაც დავიწყე, დემე არმეკითხებოდა არაფერს, მორჩილად დამყვებოდა. დაახლოებით 2 საათი მაღაზიებში დავდიოდით, ამინდიც ხელს გვიწყობდა, უამრავი სათამაშო ვიყიდეთ და შევაფუთინეთ, შემდეგ სანაყინეში დავსხედით, ნაყინიც ვჭამეთ და წავედით დანიშნულების ადგილამდე. ნუ ალბათ გიკვირთ ხომ რად მინდა ამდენნი სათამაშო? ეს ჩემი ტრადიციაა, ჩემი გრაფიკიდან გამომდინარე ძნელად ,მაგრამ თითქმის ყოველი თვის ბოლოს ბავშვთა სახლში მივდივარ, ეს პროცესი ჩემთვის იმდენად სასიამოვნო და მნიშვნელოვანია, არ ვიცი რატომ, მაგრამ მინდოდა დემეც ჩამერთო ამ ყველაფერში. აშკარად გაოცებული იყო ამ ყველაფრით, მიუხედავად x6- ის სიდიდისა მთელი მანქანა და საბარგული სავსე გვქონდა და ადგილის ნაკლებობის გამო რამდენიმე რბილი სათამაშო, დემეს “ეჯდა” კალთაში. როდესაც შენობის წინ გავჩერდით და წარწერა გამოჩნდა, დავინახე როგორ შეეცვალა დემეს სახე, ვიგრძენი რომ აშკარად გაუკვირდა. - ბავშვთა სახლი? - გაოცებულმა გამომხედა, თავი დავუქნიე და გამეღიმა
- უფრო და უფრო მაკვირვებ პატარა ქალბატონო -
ნუ, რას ვიზავთ - მხრების ჩეჩვიყ გადავედი მანქანიდან. რამდენიმე გზის გაკეთება დაგვჭირდა, რომ სრულად შეგვეტანა სათამაშოები. მერე იყო ძალიან ბევრი ბედნიერი სახეები, სიცილი, სიხარული, რაც ჩემზე უზომოდ კარგად მოქმედება. უკვე გვიანი იყო, რომ წამოვედით
- არ გშია?- მეკითხება აშკარად დაღლილი ხმით
- აუ, კი , დილიდან არაფერი გვიჭამია
- ჰოდა ერთი ძალიან მაგარი ადგილი ვიცი და იქ წავიდეთ
- როგორც გინდა
- კარგი, იმედია დამსვავ საჭესთან, შენი “შუმახერობით” ისედაც გაოცებული ვარ - სიცილით მელაპარაკებოდა
- ცუდად ვატარებ?- გაოცებულმა ვკითხე, რადგან ვიცოდი, რომ მანქანაას შესანიშნავად ვატარებდი
- არა რას ამბობ, ეგ არმითქვამს, კარგი მნიშვნელობით ვთქვი
- კარგი - ვუთხარი მშვიდად და მის გვერძე დავკავე ადგილი, თავი ცივ მინას მივადე და აშკარადდ მესიამოვნა, მანქანაში - ash- mosaïque იყო ჩართული. წამში გადავეშვი ფიქრების სამყაროში,გზაში ხმა არცერთს არ ამოგვიღია, მალევე მივედით, თუმცა როგორც კი გამოვფხიზლდი, რომ მე მეგონა, რომ მალე მოვედით. მთაწმინდაზე ვიყავით, არვიცი გითხარი თუ არა მაგრამ ამ ადგილზე ვგიჟდები, უზომოდ ვმშვიდდები და ძალიან კარგად ვგრძნობ თავს.
- მოვედით გვანც - ისეთი ღიმილითი მიყურებდა მე რომ მიყვარს. გადმოვედი მანქანიდან და შევედით რესტორანში, კარში მდგომი დაცვა ღიმილით შეგვხდა, დემემ მოიკითხა კიდევაც, როგორც ჩანს იცნობდა. შესვლის თანავე, ახალგაზრდა გოგო შეგგვეგება
- გამარჯობა ბატონო დემეტრე, თქვენი მაგიდა აქეთაა - გამიკვირდა ბატონოთი, რომ მიმართეს, თან ადგილის დაჯავშნაც მოუსწვრია
- მადლობა ქეთა - ღიმილით გაყვა უკან დემე, მაგრამ ისეთი ღიმილი არ იყო მე რომ მიღიმის ხოლმე, ან იქნებ მე მეჩვენება ასე, არვიცი. ქეთამ უზარმაზარ ფანჯარასთან მდგარ მაგიდასთან მიგვიყვანა, საიდანაც საოცარი ხედი იშლებოდა, ღამის თბილისი, ალბათ მიხვდებით რაზეც ვსაუბრობ,ამის გადმოცემა სიტყვებითაც კი რთული იქნება.
- ძალიან ლამაზია - აღმომხდა გაუცნობიერებლად გაოცებულს
- გეთანხმები, ხშირად მოვდივარ აქ და ამიტომ ვიფიქრე, რომ შენც მოგეწონებოდა - თვალი არ მოუშორებია ისე მელაპარაკებოდა
- ნამდვილად სწორად გიფიქრია . ოფიციანტმა მენიუ მოგვიტანა
- რას მიირთმევ? -მკითხა და მენიუ გადაშალა
- არვიცი, იქნებ სტეიკი? - მართლა ძალიან მშიოდა და ახლა “გოგოშკური პრანჭიაობის” დრო არ მქონდა, გამეცინა ჩემსავე ნაფიქრზე, მაგრამ ვეცადე დემეს არ შემჩნია
- მშვენიერი გადაწყვეტილებაა - უკაცრავად - დაუძახა ოფიციანტს, ისიც წამში ჩვენთან გაჩნდა - 2 სტეკი და ღვინო, ალბათ შავი ხო? - მომიბრუნდა ისევ მე
- არა, თეთრს დავლევ - და შავი ღვინო, დესერტს მოგვიანებით შევუკვეთავთ - გოგონამ გაგვიღიმა და დაგვტოვა,
- როგორც სხვა ყველაფერში ახლაც გამაკვირვე - სერიოზული სახით დამიწყო ლაპარაკი
- რით გაგაკვირვე? - გაოცებულმა გადმოვიტანე მზერა მასზე
- როგორც წესი, გოგოები ცეზარს ან რრამე სვეცკობა სალათს უკვეთავენ და შავ ღვინოოს - უკვე სიცილში გადადიოდა მისი ტონი- მაგრამ შენ სხვებს არ გავხარ
- მე .. მართალია სხვებს არ ვგავარ - გავუღიმე შესამჩნევად. ხმა აღარ ამოგვიღია არცერთს შეკვეთა მალევე მოიტანეს,იმდენად მადისაღმძვრელად გამოიყურებოდა სტეიკი. მაგრამ როცა რაღაც ძალიან უნდა გვანცას ხომ მაშინ უნდა მოხდეს ყველაფერი. ოფიციანტთან ერთად ვიღაც სმოკინგში გამოწყობილი ადამიანი მოგვიახლოვდა, მოგვესალმა, დემე წამოდგა, ხელი ჩამოართვა, ბოდიში მომიხადა და იმ კაცს გაყვა, უფროსწორად დემე წინ წავიდა და ეს კაცი უკან გაყვა, ლიფტისკენ წავიდნენ, დავიბენი, ვერ მივხდი რა მოხდა, ან ვინ იყო ეს კაცი, ან დემე სად წავიდა, ან ეს სტეიკი ხომ გაცივდება და მერე უნდა ვჭამო და უამრავი უაზრო რამეზე გაუჩნდა ჩემს ტვინს საფიქრალი. დაახლოებით 15 წუთში ეღირსა ბატონ დემეტრეს მოსვლა
- მაპატიე რა, აუცილებელი საქმე მქონდა - აა არაუშავს, ხდება ხოლმე - ისე მეძინებოდა, რომ სტეიკი კი არა ეხლა ქათმის ნაგეცები რომ დაედოთ წინ იმასაც ვერ შევჭამდი, მაგრამ ახაღა მივხდი, რომ ნახევარი ბოთლი დამილევია დემეს ლოდინში, აშკარად შეამჩნია ეს დემემაც
- ნამეტანი დიდხანს ვყოფილვარ ზევით- თვალებით ბოთლზე მიმითითა
- კარგი არჩევანია, გემრიელი ღვინოა - თემის გადატანა ვცადე, მაგრამ ვგრძნობდი რომ სასმელი მოქმედებას იწყებდა.
- მიხარია, რომ მოგწონს. - დავიწყეთ ვითომ ჭამა, არცერთს აღარ გვქონდა მადა როგორც ჩანს, - რატომ არ ჭამ? - მკითხა და ბოკალი აიღო
- აღარ მშია - მხრები ავიჩეჩე და უნებურად გამეცინა,ნეტა ვიცოდე რა მაცინებს, სულ ასე ვარ, როცა ვსვავ სულ კარგ ხასიათზე ვარ
- მაშინ წავიდეთ და სახლში მოვამზადოთ რამე თუ მოგშივდება - მანაც გაიცინა და ანგარიში მოითხოვა. რატომ დავლიე? არუნდა დამელია? აი ვგრძნობდი როგორ მოძრაობსა სისხლი მთლეს სხეულში, წამოვდექი სკამიდან და რომ არა დემეს ხელები ჩემს წელზე დავეცემოდი ალბათ ისევ სკამზე.
- ეცადე სწორ ხაზზე იარო, ყველა ჩვენ გვიყურებს- ყურში ძალიან ჩუმად და ხავერდოვანი ხმით მითხრა, მიუხედავად იმისა რომ ნასვამი ვიყავი ახლაც მახოვს როგორ დამიარა ჟრუანტელმა. ხელი ისევ ჩემს წელზე ჰქონდა შემოხვეული, გარეთ გასვლისას ისევ თბილად დაგვემშვიდომა დაცვას, მანქანა მოაყვანინა, მანქანის კარიც გამიღო, ჩავჯექი და მანაც ჩემს გვერდით დაიკავა ადგილი. ცივმა ჰაერმა აშკარად იმოქმედა და გამოვფხიზლდი, მაგრამ როგორც ყოველთვის ხმას არცერთი არ ვიღებდით. სახლში მისვლამდე ასე გაგრძელდა, სახლის გასაღები დემეს ქონდა, რადგან მან ჩაკეტა კარი, გასაღები მომაწოდა
- შეძლებ რომ უვნებელი მიხვიდე სახლის კარამდე, მანქანას ფარეხში დავაყენებ
- კი,გამოვფხიზლდი - და გამეცინა ჩემსავე ნათქვამზე, კაი მოქეიფე ქალივით გამომივიდა. მშვიდობით გავიარე 10 ნაბიჯი და კარს ვაღებდი, როცა დემეც მომიახლოვდა, არ დამინახავს, ვიგრძენი, მისი სუნთქვა გავიგე, უზომოდ ახლოს იდგა ჩემთან, არ შევიმჩნიე გავაფე კარი და შევატარე
- მიბრძანდი გითბმობ - სუნთქვაშეკრულმა გამოვაღე კარები და მე გვერძე გავდექი
- რა პატივია - ირონიული ღიმილი არ მოშლია სახიდან. - და შევიდა მეც მას მივყევი, შევედი, კარი დავკეტე ,შემოვბრუნდი და დემეს დავეჯახე, მილიმეტრებიც კი აღარ იყო ჩვენს შორის მანძილი, ვეცადე უკან დამეხია, ისე როგორც ფილმებშია ხოლმე, მაგრამ ნეტა არდამეხია, კარს ავეკარი, მან კი ჩემს გარშემო კედელს ხელები მიაბჯინა
- რას აკეთებ? - ძლივს მოვახერხე ასოების გადაბმა
- ჯერ არაფერს - მისი ირონიული ღიმილი, რომელსაც სახიდან არ იშოეებდა, მაგიჟებდა
- გამიშვი- ვეცადე ხმა გამემკაცრებინა, მაგრამ რის გამკაცრება,გაბრაზებულ დედაჩემსაც არ ველაპარაკები ხოლმე ასეთი თბილი ხმით.
- და გინდა შენ, რომ გაგიშვა?
- კი - ვუთხარი და უნებურაად ქვდა ტუჩი მოვიკვნიტე, არვიციი, მართლა ვერ ვხდები ეს რატომ გავაკეთე
- მასე ნუშვრები - მითხრა უკვე შეცვლილი ხმით
- რატომ? - გაოცებულმა ვკითხე და რატომ ვკითხე ეს ხომ ვერ მეტყვით? იმდენად “გადებილებული” ვიყავი მისი სიახლოვით, რომ რაღაც სისულელებს ვლაპარაკობდი
- აი ამიტომ - მითხრა და ვიგრძენი მისი ტუჩების შეხება ჩემსაზე, უზომოდ რბილად და სასამოვნო მეხებოდა მისი ტუჩები და რახდებოდა ამ დროს ჩემში გაინტერესებთ? არვიცი, ფეირვერკი, დინოზავრები, ყველანაირი ცხოველი, რომ ამბობენ პეპლები დაფრინავენო ტყუილია, ეს რაღაც უფრო მეტი იყო, თან ბევრად მეტი. თავიდან ვერ მივხდი რაუნდა გამეკეთებინა, გაშეშებული ვიდექი, მაგრამ როცა მისი ხელი წელზე ვიგრძენი აქ ჩამერთო უარესი განგაშის სიგნალი და წამში ამომიტივტივდა თავში ნინია როგორ რეპეტიციობდა სანამ ნიკუშასთან პირველ ოფიციალურ პაემანზე წავიდოდა და ინსტიქტურად ხელი მისი თმებისკენ წავიღე, (ამ ბოლო დროს რამდენ რამეს ვაკეთებ არა ინსტიქტურაად?? )არ ელოდა ალბათ, წამით გაჩერდა, შემომხედა გაეღიმა და ისევ ისე დამაცხრა ტუჩებზე, იმ მომენტში, იმ წამს მე ყველაზე ბედნიერი ვიყავი, თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ ყველაზე ბედნიერი ადამინი ვიყავვი. მაგრამ უზომოდ შემრცხვა, როგორც კი დამშორდა თავი დავხარე, არმინდოდა ჩემი აწითლებული ლოყები დაემახა,რომელიც უზომოდ მეწვოდა სიცხისგან
- ახლა ეს რომ არ გამეკეთებინა საკუთარ თავს არ ვაპატიებდი - მითხრა და ჩამეხუტა, მეც მეტი რა მინდოდა
-ისე პირველი კოცნისთვის არაუშავრდა - ყურში მითხრა სიცილით
- აუ საზიზღარო - დავარტყი მსუბუქად ხელი მკერდზე.
- ჩემი პატარა - შუბლზე მომაკრო ტუჩები.


10თავი
- შუბლზე დებილებს, რომ კოცნიან იცი ალბათ ჰო? –
- კარგიი, მაშინ წუთისწინდელ მდგომარეობას დავუბრუნდეთ- და უფრო მომიახოლვდა
- არააა - ცოტა ხმამაღლა გამომვიდა- გავწიე და სავარძლისკენ გავიქეცი, ჩემს საქციელზე ხმამაღლა გაეცინა დემეს.
- ბუხარს ავანთებ და რამე კინოს ვუყუროთ - შემომთავაზა დემემ და ბუხრისკენ წავიდა
- კარგიი, მე ბატიბუტს გავაკეთებ რა - სამზარეულოში შევედი და კარადას მივეყუდე და უებლიედ ამომიტივტივდა წუთისწინ მომხდარი ფაქტი, რომლის გახსენბისას ტანში სასიამოვნოდ გამცრა. არ ვიცოდი ახლა რა მოხდებოდა, როგორ შეიძლება განვითარებულიყო მოვლენები , დემე როგორი იქნებოდა ჩემს მიმართ არვიცოდი, მაგრამ მაინც ბედნიერი ვიყავი. არვიცოდი რა იქნებოდა მომავალში და ამიტომ აწმყოთი ვაპირებდი სრული ბედნიერების განცდას. ბატიბუტი მოვამზადე, თასში ჩავყარე და მისაღებში გავედი, დემეს აენთო ბუხარი და ფილმს არჩევდა. „უბის წიგნაკი“ ჩართო და სავარძელზე მოთავსდა, მე მისგან 2 ადგილით იქით ვიჯექი და ხელებს უაზროდ ვიტეხდი.
- ბარემ მიდი და იქით ოთახში დაჯექი და იქიდან უყურე - ისე მითხრა ტელევიზორისთვის მზერა არ მოუშორებია
- ჰაა, რა? - მართლა ვერ გამოვეკვიე რისი თქმა უნდოდა
- რა რა გვანც, მოდი ჩემთან - და ხელი გაშალა,და ისე გამიღიმა მე რომ ჭკუას მაკარგვიებს, მეც უთქმელად დავემორჩილე და გვერძე მივუჯექი ფეხმორთხმით, ხელი გადამხვია და გულზე ამიკრა, მეც მეტი რამინდოდა მესმოდა მისი გულის ცემა, ვიყავი ჩემს საყვარელ ადგილას, ვუყურებდი ჩემთვის ერთ-ერთ ყველაზე საყვარელ კინოს და ვიყავი ჩემი საყვარელია ადამიანის გვერდით, „საყვარელი ადამიანი“ - ახლაღა კი მართლა დავიჯერებ რო ცხოვრებაში ყველაფერი ხდება, იამსაც დავიჯერებ, რომ 1 წუთში შეიძლება ყველაფერი თავდაყირა შეიძლება დადგეს.
საათ ნახევარი ვისხედით ალბათ ასე, დემე ხან თმებზე მეფერებოდა, ხან ხელებზე. როგორ დამეძინა ვერც კი გავიგე, ძილბურანში ვიყავი და ვიგრძენი როგრო ამიყანა ხელში და ოთაში შემიყვანა, ფეხზე გამხადა და საბანი დამაფარა, ის იყო უნდა წასულიყო, რომ ინსტიქტურად ხელი მოვკიდე:
- არ წახვიდე რა, დაიძინე ჩემთან ერთად
- ძალიანაც რომ მინდოდეს უარს ვერ გეტყვი- გვერძე მომიწვა და ზურგიდან ჩამეხუტა, წამებში დამეძინა და მგონი ასე კარგად არძინებია კარგა ხანია.
დილით, ხმაურმა გამაღვიძა, ძლივს გამოვერკვიე, დემე აღარ იყო ჩემთან, წამით ვიფიქრე სიზმარი ხომ არიყოთქო, მაგრამ მერე გამახსენდა გუშინდელი საღამო და უნებურად გამეღიმა, ქვევიდან ხმა უფრო და უფრო ძლიერდებოდა, აშკარად ნინიას ხმა იყო, გაოცებული წამოვხტი და წინდებისამარამ ჩავირბინე კიბეები, მისაღებში ჯერ ნიკუშა დავინახე, მერე ნინია, ზუკა, ეკე მოკლედ ყველა აქ იყო გაოცებული ვუყურებდი
- თქვენ აქ საიდაან?
- აბა შენ აღარ გვკადრულობ და ჩამოვედით ჩვენ რაა
- ძალიან კარგი, გამიხარდა ძალიან - და ჩავეხუტე სათითაოდ ყველას. გიო სერიოზული სახით მიყურებდა და მასთან რომ მივედი ჩასახუტებლად მაინც გაურია თავისი მწარე ხასიათი
- ხელს ხომ არგიშლით? რავიცი შეწუხდი იმდღეს ბათუმში ყოფნით და
- გიოო!! იცი რატომაც წამოვედი და მწარე ენა რომ გაქვს ვიცით აწ ყველამ ისედაც და აღარაა სწირო შეხსენება რაა- საბოლოოდ ვეღრ შეიკავა თავი და ჩამეხუტა და ყურში მითხრა
- იმ ს*რთან ერთდ რომ დაგინახო ან დაგირეკოს ხელმეორედ დამკარგავო - არვიცი ასე რატო ყავდა ჩახვეული, ბევრს მოვწონდი, მაგრამ ასე არავისზე არ გამოუხატავს ემოცია, მიუხედავად იმისა, რომ როგორც „ჩემი ბიჭების“ დას ზედმეტად დალაპარაკებასაც ვერ მიბედავდნენ, მაგრამ აქ რაღაც სხვა იყო ალბათ
- მეორედ მაგ არაკაცზე დამელაპარაკები და შენ დამკარგავ ბაჭყატო - ასევე ყურშ ვუთხარი დაძლიან მაგრად ჩავეხუტე.
- - ვსოო? მორჩა კინოო? - დაიწყო ყვირილი რეზიმ - საჭმელი არგაქვსთ? გვშია საშინლად
- გუშინ რესტორანში ვივახშმეთ და დღეს წამოსვლას ვაპირებდით, მაგრამ შენი დის ნახელავი ბლინები უნდა იყოს მგონი კარადაში - ამდენი ხნის განმავლობაში პირველად ამოიღო ხმა დემეტრემ, არანაირი ემოცია არ გამოუხატავს, თითქოს გუშინ არაფერი მომხდარიყოს, არც კი მომსალმებია, არც კიი შემომხედა , სასწრაფოდ გოგოებთან ლაპარაკი და განტვირთვა მესაჭიროებოდა
- აუ, ესეიგი აღარ ვბრუნდებით ხო ბათუმში? –
- ააუ, რავი გვანც ეს ორი დღეა საშინელი წვიმებია და ხოიცი თუ დაიწყო აღარ დამთავრდება, მოკლედ მაგარი ბანძობა იყო რაა
- ძაან კაი მაშინ, ჩვენ დროს წავიდეთ , როგორც ყოველთვის (ივლისი იგულისხმება)
- წავალ რამეს ვიყიდი მე და თორე სანამ თბილისში ჩავალთ მოვკვდები მე - სიტყვით გამოვიდა საწყალი სახით ნიკუშა
- მართალია, წავედით მე და ნიკუშა რამეს ვიყიდით, თორემ ნაადრევად დაქვრივება არმაწყობს, სამი შილი მყავს გასაჩენი - გადაიკისკისა ისე, როგროც სჩვევია ხოლმე
- აუ ნიინ, ბიჭები გაყვებიან და დარჩიი შენ რაა - მუდარით სავსვე ხმით ვუთხარი და აშკარად მიხვდა, რომ რაღაც ხდებოდა, თორე სხავ მხრივ არიტყოდა ნიკოლოზთან ერთდ გასვლაზე უარს
- კარგი ხო ჯანდაბას , წამოდით ავიდეთ ზევით რა , თან გამოცვლა მინდა - თვალი ჩამიკრა, მე გოგოებს ვანიშნე ავიდეთთქო, კიბეზე ასვლისას დავინახე ბიჭების გაოცებული სახეები
- აუ ამათ თუ დაიწყეს ჭორაობა ვსო, დამთავრებულია, დავრჩით მშივრები - არარსებული ცრემლი მოიწმინდა ზუკამ.
ავედით ზევით და კარის ხმა რომ გავიგე დავიწყე ყველაფრის დაწვრილებით მოყოლა, გოგოები დიდი ემოციებით შეხვდნენ ამ ამბავს
- აი როდიიის მე გითარით მოწონხართქოო, გახსოოვს?
- კი როგორ არა, დღეს ზედაც არ შემომხედა ვერ ნახე?
- გოგოო, შენ ძმასთან ხო არმოოგვარდებოდა?
- პროსტა ნასვამი იყო და ვერ შეიკავა თავი რაა- მაინც ჩემსას ვიმეორებდი
- კი, გვანც მასეა, აბა რა, მაგიტო წამოვიდა ამხელა გზაზე გულხეთქებით, რომ პროსტა გართობა უნდოდა და იმხელა ბათუმში არ იყვნენ გოგოები რა
- აუუ არვიციი რაა
- არიცი კი არა, ქორწილში რა ჩავიცვა? - დაიწყო მარიშკამ
- ვაიმე მე ერთი 4 -5 კილო უნდა დავიკლო და აი ის მაგარი კაბა უნდა ვიყიდო იმდღეს, რომ მომეწონაა
- ეეეე, მე ვთხოვდები ჯეერ რა - დაიწყო ნინიამ - ნუ ჯერ კი არუთხოვია არავის ჩემთვის ხელი, ის კიარა დაბადების დღე რომ მაქვს ხვალ ისიც კი არ ახსოვს მგონი.
- ნიკუშაას? შანსი არაა, რომ - სიტყვის თქმა ვერ დავამთავრე, დემეტრე კაკუნით შემოვიდა ოთახში
- არ ჩამოხვალთ?
- მოვდივართ - არც შემიხედავს ისე ვუთხარი, თამაში უნდა? ვითამაშებთ რა პრობლემაა
- უფროსწორად ჩადით გოგოებო თქვენ გამოვიცვლი და ჩამოვალ - გვერდი ავუარე ვაჟბატონს, ისე რომ არც კი მიმიქცევია ყურადღება და გავედი ჩემს ოთახში.უცებ გადავივლე , კოჭს ზევით აცდენილი შავი სარაფანი გადავიცვი, ზევიდან ცისფერი ჟაკეტი და გავედი ოთახიდან, ნიკუშა კიბეზე ამოდიოდა და თან უკან იყურებოდა
- გვაანც, უნდა მიშველო
- რახდებაა?
- ხვალ, ნინიას დაბადების დღეზე სიურორიზის გაკეთება მინდა, ოღონდ თქენი დახმარების გარეშე ვერ გავაკთებ ვერაფერს
- კიდევკარგი გახსოვს, არადა განიცდიდა ნინია
- როგორ ფიქრობ დამავიწყებოდა?
- ზუსტად ვიცოდი რომ არა-სიცილით ვუპასუხე
- ნუ, მოკლედ ხვალ მთელი დღე ჩვეულებრი ვიქნები, ვითომ არ ამხსოვს არაფერი, ძააან მებანალურება, მაგრამ ნინიას უყვარს მასეთი რაღცეებიი ხოიცი, მერე ამოხვალთ რესტორანში რა და ცოლობა მინდა ვთხოვო რაა - გაკრეჭიილი მიყვეობდა ამ ყველაფერს ნიკუშა
- ვაიმეე, ნიკოლოზ მართლააა?
- ნუ ყვირი გვანცაა თორე მოგკლავ - პირზე ხელი ამაფარა
- ვაიმე ბოდიში, ვსო დავწყნდარი, აინერვიულო ყველაფერს მოვაგვარებ
- რესტორანში ყველაფერი მოგვარებულია რა , მაგიტომ მინდოდა,რომ ჩამოვსულიყავით ბათუმიდან - გაიცინა სიძემ - უბრალოდ მინდა რომ მთელი დღე გაართო და საღამოს რესტორანში ამოიყვანო სადაც გეტვი რაა
- აუუ ნიკუშააა, რა მაგარგი ბიჭი ხარ შენ ხო აზრზე არ ხარ რააა
- რატომ არის მაგარი ბიჭი? - კიბეზე დემეტრე ამოდიოდა
- ნიკუშ აუხსენი რაა - გვერდი ავუარე ბიჭებს და დამეფიცება, ნათლად დავინახე დემეს ურეაქციო სახე - გოგოები მელოდებიან - ბედნიერი სახით ჩავირბინე კიბეები, ერთით - ერთი ბატონო დემეტრე. დღის ბოლომდე დავრჩით წყნეთში, უფროსწორად მე ადრე მომიწია წასვლა, დედას დახმარება სჭირდებოდა და თან ვიცოდი საბოლოოდ მაინც დემეს მანქანით მომიწევდა თბილისშც დაბრუნება და არმინდოდა, ვიცოდი თავს ვერ შევიკავებდი და ისევ ისეთი გვანცა ვიქნებოდი, ამიტომ დედას „ცალყბად“ ნათქვამ ხომ არ დამეხმარებოდიზე გავიქეცი თბილისში. დანარჩენები საღამოს წამოვიდოდნენ. ტრადიციულად თითოეული ჩვენგანის დაბადების დღეზე გოგოები ვიკრიბებოდით, ამიტომ წინ რთული ღამე მელოდა და 11 საათამდე მეძინა, ვიცოდი ალქაჯები ძილის საშუალებას არ მომცემდნენ. 11ზე გამზადება დავიწყე და 12ისთვის უკვე ჩემს მანქანაში ვჯდებოდი, გმადლობთ ჩემო საყვარელო მამიკო მანქანის გაკეთებისთის, გოგოებს გავუარე, შეკვეთილი ტორტი წამოვიღეთ და დავადექით ნინას, არვიცი რა გულით გავუძელი მის მოწყენილ სახეს მთელი ღამე და შემდეგ მთელი დღე 6 საათამდე, ბიჭები იყვნენ დილით ამოსულები, ნუ გიო და ნიკუშა არა, რა შუაშია, მაგრამ დემეტრემ უემოციოდ გადამკოცნა და ეგ იყო . მიულოცეს დაბადების დღე და გააფრთიხლეს რომ ამ წელს მათ გარეშე მოგვიწევდა გართობა, რადგან საქმეები ქონდათ და ქალაქგარეთ უწევდათ გასვლა, ნიკუშამ კი ერთი სმს მიწერა „გილოცავ ჩემო ლამაზო“ და ვსო დამთავრდა, როგოე დავიყოლიეთ საღამოს რესტორან წასვლაზე არვიცი, სულ ძალით ჩავაცვით რასაც ქვია და გავამზადეთ, ასეთი ნინია ბოლოს ეროვნულებზე რომ ნერვიულობდა მაშნ ვნახე, არაფრის ხალისი არ ქონდა, გული მიკვდებოდა , მაგრამ რომ ვიცოდი რამხელა სიხარული ელოდა, მაგით ვცდილობდი თავის გამხსნევებას
- დეგენერატი ვარ, მე ვარ დებილი , მთელი წელი ვემზადებოდი შარშან მაგის დაბადების დღისთვის, რა აღარ გავაკეთე და გილოცავ ლამაზოთი დაამტავრა მაგან ყველაფერი, ნიკუშა ლომსაძევ ინანებ - დადიოდა მთელი საღამო და ყვიროდა - არა, მაგის გამო არ ჩავიშხამებ ჩემდაბადების დღეს , რა თქვით სად მივდივართო? არ წავიდეთ? დღეს უნდა დავთვრე , რა საჭიროა ნიკოლოზი - ცდილობდა თავის გამხნევებას, მაგრამ ხომ ვიცოდით სინადვილეშ როგორც განიცდიდა. სახლიდან გავედით, ნიკუშას მივწერე გამოვედითთქო და წავედით მთაწმინდაზე , საბოლოოდ იმ რესტორანში აღმოვჩნით, მე და დემე , რომ ვიყავით, ისევ ის ბიჭი იდგა კარში, დემემ რომ დიდი ყურადღებით მოიკითხა, ალბათ მეგობარია, აშკარად მიცნო, გამიღიმა და კარგი გაგვიღო
- აი რაკარგი ბიჭია, იქნებ სანამ წავალთ ვიფიქრო და - სიტყვა ვეღარ გააგრძელა ნინიამ, დაბაზის შუაში ბიჭებთან ერთად მდგომი ნიკუშა,რომ დაინახა, მთელი დარბაზი, თეთრი და ლურჯი ბუშტებით იყო მორთული, უამრავი გაზით გაბერილი ბუშტი იყო ჭერზე მიბჯენილი, ყველგან სადაც გაიხედავდით ლურჯი ვარდები, და რესტორანიც ნინიას საყვარელ ლურჯ და თეთრ ფერებში იყო მორთული, ნიკუშა ბიჭებს ესაუბრებოდა, რომ შევედით დაგვიანხა და ჩვენკენ წამოვიდა ამ დროს უზარმაზარი ლურჯი ვარდების თაიგული და ლუტეციას პარკი შემოიტანა ოფიციანტმა და ნიკუშას მისცა, ჰო დამავიწყდა ნინიას სახე ამეღწერა: არაფერი მნიშვნელოვანი, იდგა და ბედნიერების ცრემლები ღაპაღუპით ჩამოსდიოდა, დარბაზში სულ ახლობლები, ახლო ნათესავები და მეგობრები იყვენენ, ყველა ტაშს უკრავდა, დღის წყვილი კი ერთმანეთის წინ იდგნენ ბედნიერი /ნამტირალევი სახეებით (ნინია)
- მეგონა ვერ მოიცალე ჩემთვის - ასლუკუნებულმა უთხრა ნინიამ, ისე რომ ნაბიჯიც კი არ გადაუგამს
- კარგი რა ნიინ, მეწყინება და ვიფიქრებ, რომ საერთოდ არ მიცნობ
- მიყვარხარ ძალიან - „რაზგონი“ აიღო ნინიამ რასაც ქვიდა და რასაც მისი 6 სანტიმეტრიანი ქუსლიანი ფესხაცმელი აძლევდა საშუალებას ნიკუშასკენ გაიქცა და მთელიარსებით ჩაეხუტა
- დაბადების დღეს გილოცავ ჩემო ცხოვრებავ, მეც უზომოდ მიყვარხარ. მე კი ვიდექი და ვუყურებდი ორ ჩემთვის უძვირფასესს ადამიანს და ცრემლებს არვაძლვედი წამოსვლის საშუალებას, ვგიჟდებოდი მე მათზე, ვიცოდი, რომ 5 წუთის შემდეგ უფრო ბედნიერბეი იქნებოდნენ და ვეღარც მე შევიკავებდი ტირილს. არვიცი რამდენხანს იდგენენ ასე ჩაუხტებულები მე მარიშკა და ნია ერმთამენთს ვეხუტებოდით, აბა ვის ჩავიხტებოდი? ის ბედოვლათი იდგა და ბიჭებთან ერთად იცინოდა , თუმცა უნდა ვაღიარო უზომოდ სიმპატიური იყო. კარგი გვანცა ვსო , მორჩა სენტიმენტალურობა, ეხლა ყველაზე მთავარის დრო დგება, გოგოებმაც არაფერი იცოდნენ ამის შესახებ და მარიშკას რამდენჯერმე დავაკეტინე პირი გაოცებისგან. ნიკუშამ ხელი ჩაკიდა ნინიას და ვერანდაზე გავედით, სადაც ძალიან დიდი ბუშტების ასოებით ეწერა “will you marry me?” ნიკუშა დაიხარა და პიჯაკის ჯიბიდან ბარხატის ყუთი ამოიღო, გახსნა და ამჯერად უკვე თვითონ ჰკითხა
- - გამომყვები ცოლად? აიტან ჩემს უჟმურ და ხშირად აუტანელ ხასიათს? იქნები ყოველთვის ჩემთან და გახდები ჩემი შვილების დედა? - მთელი დაარაბაზი სიჩუმეს მოეცვა, მხოლოდ მშიდი მელოდიის ხმა და ნინიას ქვითინი ისმოდა
- კიი, კიი, კიიი - დაიყვირა ნინიამ და ჩაეხუტა სიძეს, ახლა უფრო ბედნიერი ვიყავი, მიხაროდნენ და მაბედნიერებდნენ, მართლაც რომ ვერ შევიკავე ცრემლები და საშინლად მგრძნობიარედ გადავიტანე ეს მომენტი
- წარმომიდგენია შენ რომ გთხოვ ხელს მერე რა დღეში იქნები - ხალხის ოვაციებსა და შეძახილებში ძლივს მომესმა ბატონი დემეტრეს ირონიული ხმა
- ჯერ მაგ მომენტამდე უნდა მიხვიდე რა - სწრაფად მოვიწმინდე ცრემლები და მისკენ შევბრუნდი
- დამიჯერე, მალე ინანებ შენს სიტყვებს - ისევ ის ირონიული ღიმილი , მერომ მაგიჟებდა
- რაღაც ეჭვი მეპარება - დიდად არც შევიმჩნიე მისი სიახლოვით გამოწვეული ემოციები და მხრების ჩეჩვით წავედი ბიჭებისაკენ. ნინია და ნიკუშა იქ აღარ დარჩენილან, მალევე წავიდნენ და სად წავიდნენ არ გვეხება ეგ ჩვენ, იმედია მიხვდით და მარტო მე არ მაწუხებს გარყვნილი აზრები ^^ ჩვენ კი რესტორნის კლუბში გადავინაცვლეთ გიოს და ეკეს დაჟინებული თხოვნით.
- მეცეკვები ლამასოო? - თავზე დამადგა რეზი
- აუუ, უცნობებს რომ არ ვეცეკვებიი? - გავიპრანჭე ჩემს ჭკვაში
- მადლობა მოიხარე რომ გეცეკვო რაა - გამეკრიაჭა და ძალით ამაყენა, შეძლებისდაგვარად ვაყოლებდი მუსიკას ტანს და ვცდილობდი რეზი „შპაკლიანი“ გოგოებისთვის არ დამეთმო, ალბათ მიხვდით, რომ საშინლად ეგოისტი ვარ და „რაც ჩემი - ჩემიას პრინციპით“ ვცხოვრობ ^^
- ვიცეკვოთ? - ვერც კი მივხდი ისე ჩაანაცვლა რეზი დემემ
- რავი მე ვცეკვავ და თუ გინდა იცეკვე - ვითომც არაფერი ისე გავაგრძელე ცეკვა, და ზუსტად „ამჩემფეხებას“ როლს ვირგებდი და ჩქარი, ენერგიული მუსიკა წყნარმა მელოდიამ ჩაანაცვლა
- ისევ შენთვის აპირებ ცეკვას? - კიდე ეს ირონიული ხმა, ვერც გავიაზრე ისე შემომხვია წელზე ხელი და ჩემი ხელი მის მხარზე დაიდო, აღარც მე შევეწინააღმდეგე და დავემორჩილე
- იცი დღეს ძალიან ლამაზი ხარ - ყურში ძალიან ჩუმად მითხრა - აშკარად გავწითლდი- მიყვარს ასე, რომ წითლდები ხოლმე - კიდევ მეჩურჩუელბოდა და ხვდებოდა, რომ მაგიჟებდა, მაგრამ მაინც არ წყვეტდა
- გეყოს რა - თითქოს ჩემთვის ვთქვი და ახლაღა შევამჩნიე, რომ ჩვენკენ უამრავი თვალი იყო მომართული
- ასე რატომ გვიყურებენ? - ვკითხე გაოცებულმა
- არვიცი, ალბათ იმიტომ რომ რესტორნის მეპატრონესთან ერთდ ცეკვავ ვითომც არაფერი ისე მიპასუხა და უფრო ძლიერად შემომხვია წელზე ხელი
- მოიცა რა? შენია ეს რესტორანი? - ვკითხე გაოცებულმა
- აბა მაშინ , იმ ღამეს გვანც - თვალით მანიშნა ტუჩებისკენ და უარესად გავწითლდი ამ ყველაფერზე რაზეც აშკარად გაიცინა, მაგრამ არ შეუმჩნევია - მთელი 1 საათით რომ ავედი ზევით არ დაინტერესდი ესე უცხო რესტორანში რატო წავიდოდი?
- კი დავეჭვდი, თან ყველას რომ ასე თბილად ექცეოდი გამიკვირდა, მაგრამ ამდენი არმიფიქრია
- ზოგადად ყველასთან არ ვცეკვავ და ხვალ გაზეთებსა და ინტერნეტში თუ მოვხვდით იმედია პრობლემა არ გექნება - ვითომც არაფერი ისე ჩაილაპარაკა, გავჩერდი და უკან გავიწიე
- კარგი, ხო გეხუმრები, ჯერ ადრეა ეგეთები, რომ დავქორწინდებით მაშინ დაიბეჭდება გპირდები
- კი აბა რა, იოცნებე - თვალებშ ვუყურებდი და მინდოდა, რომ ჩავხუტებოდი, მეკოცნა, ამგრამ სიამაყე არ მაძლევდა მაგის საშულებას, ასე ადვილად ვერ „ დავნებდებოდი“. მუსიკა დამთავრდა და მაგიდასათან დავსხედით, თუმცა მალევე ბიჭები გვაიდნენ - მოვწევთ და შემოვალთო. არა ნუ კი გამიკვირდა, მაგრამ გოგოებთან გვაერთე და აღარ მიმიქცევია ყურადღება, მალევე შემოვიდნენ ერთად, სიცილით. გვიანობამდე ვიყავით, 2 ხდებოდა უკვე რომ საშინლად მეძნებოდა და ეკეს ვთხოვე სახლში წამიყვანეთქო, მაგრამ მტკიცე უარი მთხლიშა - აი დემეტრე წაგიყვანს, არ დაულევიაო.
- არ მინდა, კარგით, ტაქსის გამოვიძახებ და წავალ
- არ ვიკბინები გვანც- ირონიული ღიმილით გადმომხედა - გარეთ გელოდები, ნუ სხვა რა გზა მქონდა, მხოლოდ ის იყო ფხიზელი. გარეთ გავედი, მანქანასთან იდგა, რომ დამინახა კარი გამიღო და გთხოოვთო, ღიმილით მიმითითა მანქანისკენ, მეცინებოდა მის ბავშვურ საქციელებზე. გზაშ ხმას არცერთი არ ვიღებდით, როგორც ყოველთვის, ისევ მშვიდი მელოდია ჟღერდა, მაგრამ ვგრძნობდი როგორ გადმომხედავდა ხოლმე დროდადრო. სახლთან გააჩერა მანქანა. არმინდოდა, რომ გადავსულიყავი, მიუხედავად იმისა, რომ წეღან მეძინებოდა, ახლა ემოციებს თავს ვერ ვუყრიდი, ვიჯექი მანქანაში ჩუმად და ისევ ისეთ წველ მზერას ვგრძნობდი.
- წავალ მე, მადლობა - ჩუმად ჩავილაპარაკე და მანქანიდან გადავედი, მაგრამ დემეც გადმოვიდა, მანქანას მოუარა და ჩემს წინ დადგა, არ მესმის როგორ შეუძლია იყოს ასეთი მიმზიდველი, მისი თითოეული მოძრაობა, სიტყვა, მიმიკა ჩემზე შთაბეჭდილებას ახდენდა და უფრო და უფრო დიდ ადგილს იკავდებდა ჩემს გულში.
- რატომ მიბრაზდები გვანც? - ძალიან ახლოს იყო ჩემთან და თითქმის ჩემს ტუჩებთან ჩურჩულებდა

- არ გიბრაზდები - ძლივს გადავაბი ორი სიტყვა
- კი, როგორ არა და გპირდები გამოსაწორებ, ადი, არ გაცივდე - მითხრა და მოშიშვლებულ მხარზე მაკოცა - ძილინებისა პატარავ - ტუჩის კუთხეშიც დამიტოვა ცხელიტუჩების კვალი და კიდევ ერთხელ გამცრა ტანში, დაპროგრამებულივით შევბრუნდი და ავირბინე კიბეები, ვერ ვიაზრებდი რა ხდებოდა, ღმერთო როდის მიჩვევი და ჩემივე გრძნობები აღარ გამცემენ?
ვცდილობდი აღარ მეფიქრა ამყველაფერზე და მშვიდად დამეძინა, რაც ნაკლებად გამომდიოდა, მაგრამ ბავობის „წიკი“ გავიხსენე, დათვლა დავიწყე და მალევე გადავეშვი სიზმრების სამყაროში.
დილით დედამ გამაღვიძა, სოფელში მიდიოდნენ და დარიგებები დამიწყო, როგროც ყოველთვის, როგროც წესი, თუ გამეღვიძა ვეღარ ვიძინებხოლმე, გადავივლე , გამოვიცვალე და ქვევით ჩავედი, ვიცოდი, რომ „პახმელიაზე“ გამოსასვლელად დღეს ყველა ჩვენთან შეიკრიბებოდა და საჭმლის გაკეთება მაინც მე მომიწევდა, გიოს დავხედე, ტანსაცმლიანს ეძინა, რომ დაგენახათ შეჭმა მოგინდებოდათ ისეთი საყვარელი იყო, მაგრამ თავი შევიკავე, გიოს ჭამაღა აკლია ჩემს ტანს ^^ გავემზადე და მაღაზიაში ჩავედი, ნაბეღლავები და პროდუქტი ამოვიტანე და შევუდექი საჭმლის გაკეთებას, 1 ხდებოდა ალბათ, რომ დავასრულე და პიცა შევდე გაზქურაში, გიომაც ინება გაღვიძება და აჩეჩილი თმებით გამოვიდა სამზარეულოში, ნაბეღლავის დანახვისას სახე რადიკალურად შეეცვალა და მიხვდა ჩემს ფასს 1 საათით სავარუდოდ, აბა როცა ვჭირდები მაშინ ვარ კარგი დაიკო, მოკლედ რომ გითხრათ შემდეგ განვითარებული მოვლენები, 1 საათი გიოს წუწუნს ვუსმენდი, მერე ნინას ვურეკავდი და არმიპასუხა, ნუ რასმიპასუხებდა ვისღა ახსოვს გვანცა და ბავშის ნათლია, მერე ბავშვებმა დაიწყეს ნელ-ნელა მოსვლა, ნუ დემე არიყო, არც გამომიჩენია ინტერესი მოვიდოდა თუ არა, მაგრამ სინამდვილეში უზომოდ მაინტერესებდა, მინდოდა მენახა და მასთან ახლოს ვყოფილიყავი.
ზოგი სავარძელზე, ზოგი კიბეზე, ზოგი დივანზე იწვა და ზუზუნებდნენ, წუწუნებდნენ , მე სამზარეულოშ ვიყავი, ჩემი სიმპატიის MALUMA - ს ახალ კლიპს ვუყურებდი მთელი ემოციით, ეკე, რომ შემოვიდა, გვერდით დამიჯდა სიცილით მითხრა:
- ნუ ნერვიულობ, თავის დასთან ერთადაა და მოვა
- ვერ მივხდი ბატონო ერეკელე, რის თქმას ცდილობ?
- იცი გვანც რასაც ვგულისხმობ , მაგრამ რატომ მიმალავ იმას ვერ ვხდები
- არხდება ეკე არაფერი ისეთი, თორე ხო იცი- სიტყვის დამთავრება ვერ მოვასწარი სამზარეულოში დემე რომ შემოვიდა, ეკემ ერთი გადმომხედა ირონიულად და წამოდგა,
- რაო, არ ვართ პახმელიაზე და ვგულაობთო?- ხელი დაარტყმა მხარზე ეკემ
- რაო, პახმელიაზე ვართ და ვიგესლებითო? - ანალოგიურად მოიქცა დემეც და ორივეს ერთდროულად სიცილი აუტყდა, აუ შეჩ*მა ვკვდებით მემგონი ყველა ერთდროულად და გგვანცას შენ გიტოვებთ ხოიცი, უნდა მიხედო, როგორც საკუთარ დაას - და განსაკურებით გამოკვეთა, გადმომხედა და სიცილით გავიდა ოთახიდან, მე და დემე დავრჩით მხოლოდ.
- როგორც დაასო, გაიგე? - მაგიდასთან დაჯდა და ჩემი ყავა მოსვა - აბა ყავა არმიყვარსო?
- არ მიყვარს, მაარტო დილაობით ვსვავ - პირველი კითხვის დაიგნორება ვცადე
- ჰო მერე ენერგიაზე ხარ ხოლმე ხო?
- დაახლოებით - სიცილით ვუთხარი და ტელეფონს ვუპასუხე, მარიშკა რეკავდა, უნივერსიტიტში უნდა წავსულიყავით.
- ხო ჩემო სიყვარულო - ვუპასუხე რაც შემეძლო ბედნიერად და მოჩვენებით და აშკარად დავინახე, როგორ დაეჭიმა ძარღვები კისერზე, და გულში ძალიან გამეცინა
- რა ჩემო სიყვარულო, გუშინ არ დაგილევია შენ ხო მგონი? - გაოცება ეტყობოდა მარიშკას
- კი, გავემზადები და წამოვალ - ისევ ისეთი „პრანჭია„ ხმით ვუთხარი და ბოდიშთქო დემეს ვანიშნე ტუჩებით და ავედი ჩემს ოთახში, სიცილით ვკვდებოდი,
- რამ გამოგაშტერა გოგო, ხო უნდა მიხვდე, რომ უნდა ამყვე ლაპრაკში - ერთ საათიანი სიცილის შემდეგ ვკითე მარიშკას
- აუუ, გოგო ვერ მიმაიშნე მერეე? ხოიცი რა გათიშული ვაარ; მიდი გაემზადე და გამომიარე შენი თეთრათი რაა, წავიდეთ უნიში და თან უზომოდ მაინტერესებს გუშინდელი ამბები
- ამბები ეხლა ჩემთვისაც ცოლობა არ ეთხოვათ რაა ; გავემზადები და გამოვაალ, გკოცნიიი - გავწეელე ბოლო სიტყვა და გავუთიშე. მაღალწელიანი შავი ჯინსი ცისფერი მხრებზე გადასული მაისური ჩავიცვი, მამიკოს ნაჩუქარი კულონი გავიკეთე ანგელოზის გამოსახულებით და დაბალქუსლიანი ფეხსაცმელი ფეხსაცმელი ჩავიცვი, ნუ რა გავაკეთო ვბიჟდები ამ კლასიკურ სტილზე რაა. ქვემოთ ჩავედი, დემე ვიღაცას ესაუბრებოდა ტელეფონით, ბიჭებს ძალები მოეკრიბათ და დივანზე ლუდებით ისხდნენ და კალათბურთის რომლეღიაც მატჩს, ალბათ უკვე 30-დ უყურებდნენ.
- მე წავედი, ალბათ დამაგვიანდება, პიცა გაზშია, დანა უჯრაში, თეფში კარადაში, მაცივარშიც სალათია და საღამომდე გეყოფათ, მიყვარხაართ - აღარც დავლოდებივარ პასუხს, გამოვიხურე კარები და ჩავედი ავტოსადგომზე, როგორც მარიშკა იტყოდა ჩაჯექი ჩემს „თეთრა“ – Infinit FX35- ში, არგოს- მინდა გაჩუქო მქონდა ჩართული , ამბოლო დროს ამეკვიაგა ეს სიღერა, ალბათ შინაარსის და ტექსტის რამდენიმე სიტყვის გამო, მაგრამ ფაქტია , რომ მუდმივად ვუსმენ. მარიშკასთან 15 წუთი მომიწია ლოდინი, სამამ მის მეზობ გულიკოს დაეხსნებოდა საურიდან, გზაში ყველაფერი მოვიყვევი გუშინდელ საღამოზე, შედეგ უნივერსიტეტში გავიარეთ, მართალია სხვადასხვა ფაკულტეტზე ვიყავით, მაგრამ მაინც ერთად გვიწებდა სიარული, უნიდან მოლში წავედით, ახლა კი კაფეში ვსხედვართ, ნიაც გამოვიდა ნინიასაც ველაპარაკეთ და მისი განაზებული და დამტკბარი ხმა უნდა გენახათ. გოგოებს ყველაფერი მოვუყევი ეკეზეც
- არა, დღეს უნდა დაველაპარაკო ეკეს, ნუ ეკეს ვეტყვი ჯერ იმიტომ რომ ზუსტად ვიცი წავა ისევ დემე და დამთავრდება ყველაფერი - ბლაპარაკობდი და თან ჩაის ფინჯანა ვიყავი დაჭიდებული და კოვზით ნერვიულად ვურევდი, იქამდე არ ამოვიხედე სანამ მაგიდის ქვეშ ნიამ ფეხი არ ჩამარტყა, დაფეთებულმა წამოვყავი თავი, რომ გამელანძნა ნია სიველურის გამო, მაგრამ თავზე წამომდგარი დემე, რომ დავინახე ისევ მისი უცვლელი ირონიული ღიმილით, წარმოგიდგენიათ ალბაგ რა სახე მივიღე
- გოგოებო, ცოტახანს გვანცას მოგტაცებთ ხო? საქმე გვაქვს რაღაც და - მზერა არ მოუშორები ჩემთვის ისე თქვა ეს წინადადება , ხელი მომკიდა და მეც ისევ დაპროგრამებულივით ავიღე ჩანთა და გავყევი უკან, ძლიერად მიჭერდა ხელს თან სახეზე გამარჯვებულის ღიმილი ჰქონდა აკრული, გონებაში ათქსჯერ მოვკალი ჩემითავი უყურადღებო საქციელისთვის და დაუფოქრებლობისთვის, მაგრამ მოსახდენი ხომ უნდა მომხდარიყონოდესმე? თან მაგიჟებდა ეს გაურკვეველი ურთიერთობა და იქნებ ყველაფერი გაგვერკვია.
- სად მივდივართ? ჩემი მანქანაც აქაა - ვკითხე მას შემდეგ რაც მანქანაში ჩავსხედით, ამჯერად ML-ის ჯიპით იყო მოსული, არა ნუ აშკარად ვემთხვევით მანქანის გემოვმებაშიც რაა.
- სახლთან დაგხვდება შენი მანქანა არაა პრობელმა
- სად მივდივართთქო? - პასუხგაუცემელი კითხვა კვლავ გავუმეორე
- მივალთ და ნახავ
- არ გაქვს უფლება ასე წამიყვანო იქ სადაც გინდა დემეტრე
- დამიჯერე მაქვს და შენც იცი ეს
- ამბოლო დროს ძალიან თავდაჯერებული ხარ ჩემთან მიმართებაში და მიზეზს ვერ ვხდები და იქნებ ამიხსნა - ამაზე სიცილი დაიწყო და გამოამზეურა 32 კბილი,
- პატარა ხართქო გეუბნევი - ლოყაზე მიჩქმიტა და ჩემი ხელი ისევ თავისაში მოიქცია
- დემეტრე რას აკეთებ? - ვკითხე გაცებულმა და ხელის გათავისუფლება ვცადე , თუმცა პასუხი ისევ არმიმიღია, მუსიკას აუწია და დროდადრო ჩაჭიდებულ ხელზე მეფერებოსა ცერა თითით და მაბნევდა უზომოდ, არვიცი რამდენ დანს ვიმგზავრეთ, აშკარად გავედით თბილისიდან, მაგრამ არცერთი წამიყ არმიგვრძვნია შიში, არ ვიცი, მაგრამ ვენდობოდი უზომოდ, მუხედავად იმისა რომ უკვე ბმელდებოდა, არ გამჩენია იმის სურვილი რომ წინააღმდეგობა გამეწია მეტად და უკან ამდაბრუნება მეთხოვა. ვიჯექი და ვფიქრობდი, ნუთუ შემიყვარდა?! ჩემი ძმის ძმაკაცი შემიყვარდა? რა ბანალურია არა? მაგრამ არა, მათთვის ვისაც სიყვარულის სჯერა და გამოუცდია საერთოდ არაა ბანალური, ჩემი აზრით არცერთი სიყვარულის ისტორია არაა ბანულური, აუცილებლად იქნება რაღაც დეტალი მაინც რომელის მხოლოდ იმ წყვილს ეკუთვნის, მჯერა, მჯერა რომ ასეა იმიტომ რომ როცა გიყვარდება ვერ იაზრებ, ვერ აცნობიერებ იმას რომ შენი ძმის ძმაკაცია, ამ ფიქრებიდან მანქანის გაჩერებამ გამომიყვანა და წინ ულამაზესი თბილისის ხედი გამოჩნდა, როცა გავერკვიე, მივხდით, რომ ჯვარზე ვიყავით, ვგიჟდებოდი ამ ადგილზე,უბრალოდ ვაფრენდი გარემოზო, ხედზე, ეკლესიაზე,
- დემე, ამ დროს აქ რაგვინდა? - მანქანიდან გადავიდა კარი გამიღო
- იცი, რაღაც მინდა მოგიყვე, მანქანა დაკეტა, კვლავ ხელი მომკიდა და კიბეებისკე წამიყვანა - წლების წინ, ერთი ბიჭი გავიცანი სკოლაში, საზღვარგარეთ რომ გადავედი ოჯახიგ საცხვრებლად ალბაგ მე- 8 კლასში ვიყავი, ზოგადად სიახლეებს ბავშობიდან ძნელად ვეგუებოდი, არც ეს ყოფილა გამონაკლისი, მაგრამ იმ ბიჭმა წეღანნრომ ვახსენე ყველაფერი გააკეთა იმისთვის, რომ ადვილი ყოფილიყო ჩემთვის ახალ გარემოსთან შეგუება, დავძმაკაცდით, სულ ერთად ვიყავით, იმხელა ქვეყანაში ქართვეკებმა ვიპოვეთ ერთმანეთი და დღემდე ერთად მოვდივართ, საქართველში რომ ჩამოვედით, რაღახ პერიოდი არვიყავი თბილისსში და სამწუხაროდ ვერ მობახერხე მისი სხვა ონახის წევრების გაცნობა დედის და მამის გარდა, მაგრამ ბევრი მქონდა მათზე მოსმენილი. ერთდღეს ბიჭები კალათბურთის მატჩზე მივდიოდით, მასთან უნდა გამევლო და ერთად წავსულიყავით, ავედი სახლში და უზომდო გაბრაზებული დამხვდა, მიზეზი რომ ვკითხე მითხრა ჩემი და არმიშვებს, წამოსვლა უნდა ჩვეენთან ერთადო, არადა სიცხე აქვს და ვერ წამოვიყვანო, მაშინ ვნახე პირველად ის ჭირვეული პრინცესა, 9 წლის იყო, როგორც საყვარელ ბავშვს ისე შევხედე, მაგრამ მისი ტირილისგან აწითლებული ცხვირი არ დამავიწყდება არასდროს. მერე ამერიკაში წასვლის წიინ მასთან ვიყავიდა რომ მოვიკითხე ის ჭირვეული პრინცესა მითხრეს გავაბრწზეთ და თავის სამალავში წავიდაო, მერე იმ ბიჭთან ერთად წავედი ამერიკაში სასწავლებლად და ვხედავდი როგორ ენატრებოდა თავისუ ჭირვეული დაიკო და 24საათი ელაპარაკებოდა და ფაქტობრივად ყველაფერი ვიცოდი მისი დის შესახებ, საქართველოში 1 დღით ადრე ჩამოვედი მასზე და მეორე დღეს აეროპორტში მივდიოდი, დასახვედრად, მაგრამ შუა აეროპორტში, ვიღაც დაბნეული გოგონა დამეჯახა, არმივაქციე ყურადღება, მაგრამ მერე ამ გოგონაში ის ჭირვეული პრინცესა ვიცანი, მაგრამ თვითონ ვერ მიცნო, მას შემდეგ ხშირად ვიყავით ერთად, დასასვენებლადაც კი, მერე ისევ გამოიჩინა ჭირვეული ხასიათი და გამოგვექცა ბათუმიდან, გამოვყევი და წყნეთის აგარაკზე პირველი კოცნა მოვპარე, მეორე დღეს გამიბრაზდა ჩემს უემოციო საქციელებსა და უყურადღებობაზე, მერე კი მის ძმას დაველაპარაკე და ვუთხარი, რომ მისი და შემიყვარდა - ამით დაასრულა მონოლოგი და. ხელი უფრო ძლიერად მომიჭირა, უკვე ტაძრამდე ვიყავით ასულები, ბნელოდა, მხოლოდ ლამპიონების მკრთალინშუქი ანათებდა, მე კი ვიდექი ამ ხნის განმავლობაში და დებილი, პატარა ბავშვივიგ ცრეები მომდიოდა,არანაირი იდეა არმომდიოდა თავში რისი თქმაც ამ სიტუაციაში
- მიყვარხარ გვანც, უზომოდ - თავი ამაწევინა და თვალებში შემომხედა, მაგრამ რომ დანახა ისევ ვტიროდი, სახე შეეცვალა - დაივიწყე,თუ გინდა დაივიწყე ყველაფერი, წავიდეთ, ვითომ არაფერი არმითქვამს, ოღონდ არიტირო დ ხელი მომკიდა რომ ისევ მანქანასთან უნდა წასულიყო, მაგრამ არვიცი საიდან მოვიკრიბე ამხელა ძალა, შემოვაბრუნე და ამჯერად ჩემი ინიციატივით წავეეტანე მისტუჩებს, ჩაეღიმა, და მაკოცა, ისევ ისე, როგორც მაშინ აგარაკზე, გონებას რომ მაკარგვინებდა აი ისე და ჩამეხუტა ,ცხვირი მის კისერში ჩავრგე და ჩემთვის ყველაზე საყვარელი სურნელი ვიგრძენი, კისერში ვაკოცე და ამაყად შევხედე თვალებში
მიუხედავად იმისა, რომ ბავშობიდან არ მახსოვხარ სამწუხაროდ, აეროპორტში შეჯახების შემდეგ ჩემს გონებაში უცვლელი ადგილი დაიკავე და თანდათან გულსაც დეპატრონე, მეც უსაზღვროდ მიყვარხარ დემეტრე, ძალიაან, ძალინ - აი ახლა კი თვითონ ჩამეხუტა და დამატრიალა,( ნეტა ვიცოდე როგორ დამძრა ;დ) ბედნიერები, ემოციით დატვირთულნი მივედით სახლამდე,
- არ ამოხვალ? - ვკითხე სანამ გადავიდოდი მანქანიდან
- ამოვიდე? - მკითხა იმ ღიმილით, რომელიც სულ სხვა იყო და აქამდე არ გაუღიმია ჩემთვის ასე ანმე გავგიჟდი და მეჩვენებოდა ამდენი ემოციისგან .
- წესით აქ იქნებიან ბავშვები და რავიცი
- ჩემი მორიდებული გოგო - გაეცინა და ტუჩთან ძალიან ახლოს მაკოცა - წამო, ავიდეთ ცოტახანს და წავალ მალე.
- მოიცა, ეს ზედმეტი ემოციების ბრალია და მეჩვენება თუ მართლა მითხარი წეღან მის ძმას დაველაპარაკეო?
- არა არ მოგეჩვენა, გიომაც, ეკემაც, ზუკამაც, ნუ მოკლედ ყველამ იციან , რომ მიყვარხარ და ვგიჟდები შენზე და სიმართლეგითხრა ყველასგან 1 საათიანი ლექცია მაქვსმოსმენილი, იმაზე, რომ არ უნდა გაგაბრაზო და თუ გაწყენინებ ვიცი რაც მომივა - გაეცინა და ხელი გადამხვია? დამაშინვე ლოყაზეძალიან საყვარლად მაკოცა.მგონი ვგიჟდები, ეს საყვარლად კოცნა ახალია ალბათ რამე , ჯანდაბა რაა , სიყვარულისგან გავგიჟდი. ზემოთ ავედით, მართალი ვიყავი ყველა იქ იყო, შესვლისთანავე , ოთახის ფეირვერკი გაისროლეს და ყველამ სათითაოდ მოგვილოცა ერთად ყოფნა, ყვეფერი საუკეთესო და ა.შ გვისურვეს,ნინია და ნიკუშაც აქ იყვნენ. აქ იყო ყველა ის ადამიანი, ჩემი მშობლების ჩათვლით , მათ თურმე თავიდანვე იცოდნენ ყველაფერი. ხოდა რას ვამბობდი, ყველა ის ადამიანი, რომელიც სიცოცხლის ხალისს მმატებდა,მაბედნიერებდა, ენერგიას მმატებდა. მალე ნინიას და ნიკუშას ქორწილი იყო, მათი თაფლობის თვიდან დაბრუნების შემდეგ კი ჩვენი, ყველაფერი ისე იყო, როგორც ზღაპრებში,არაფერი დამთავრებულა, თურმე ბედნიერებაც არსებობა დრამისა და უბედურების გარეშე.

*****************
- რას წერ ჩემო ცხოვრებავ? - თავზე დამაგდა დემე
- პატარა მოგონებაა, ჩვენი შვილებისთვის, რომ დაბერებით მერე წავუკითხავთ ხოლმე
- ერთი შვილი ნაბანავებია , ნაკვებია და სძინავს უკვე და მგონი ჯობია მეორეზეც ვიდიფქროთ არა?

ესეც ასე, რამდენიმე თვის წინ დავიწყე ამ ისტორიის წერა, მაგრამ რაღაც მიზეზების გამო ვეღარ დავამთავრე მაშინ და გადავწყვიტე სრულად დამედო, ეს ჩემი პირველი მოთხრობაა, იმედია მოგეწონებათ, თქვენს შთაბეჭდილებებსა და შეფასებებს ველოდებიიскачать dle 11.3



№1 სტუმარი სტუმარი Mariamimari

Momewona, sasiamovnoc ki iyo

 


№2  offline წევრი გვვანცა

სტუმარი Mariamimari
Momewona, sasiamovnoc ki iyo

მთელი დღეა ველოდები კომენტარებს ;დდ დიდი მადლობა, მიხარია, რომ მოგეწონა❤️

 


№3  offline წევრი GentleWoman

მეც ველოდები კომენტარებს, რომ გადავწყვიტო წავიკითხო თუ არა ))) დაწერეთ რაა შთაბეჭდილებები, გაახარეთ ავტორი და მახეირეთ მეც ))))

 


№4  offline წევრი გვვანცა

GentleWoman
მეც ველოდები კომენტარებს, რომ გადავწყვიტო წავიკითხო თუ არა ))) დაწერეთ რაა შთაბეჭდილებები, გაახარეთ ავტორი და მახეირეთ მეც ))))

მე ვერ გეტყვი სამწუხარო ვერაფერს, მეც მკითხველის შთაბეჭდილებებიდან გამომდინარე მინდა გავაკეთო დასკვა ;დდ

 


№5  offline წევრი cocktail

სათაური ზედმეტად ბანალურია, წერის სტილიც მოსაბეზრებელი, ავტობიოგრაფიულ სტილში დაწერილი მოთხრობები ზოგადად არ იწვევს ინტერესს(ჩემი აზრია, სავსებით შეიძლება არ მეთანხმებოდე)და თუ იწვევს ძალიან კარგად უნდა იყოს დაწერილი და პატარა ბავშვის დღიურის ჩანაწერს არ უნდა ჰგავდეს, სადაც ყოველი ოჯახის წევრისა თუ მეგობრის სახელს ჩამოთვლის ხოლმე. უნდა ეცადო, რომ ნელ-ნელა შეაპარო მკითხველს ყველაფერი, ასე უფრო საინტერესოც არის და სასიამოვნო წასაკითხიც.
":დდდ" არ გამოიყენო წერის დროს, საოცრად არასერიოზულ იერს აძლევს და მოთხრობას საშინლად არ უხდება. ბევრ ბეჭდვით შეცდომას უშვებ, ეცადე გადაიკითხო ხოლმე და შეასწორო შეცდომები დადებამდე. პირადად მე, ძალიან პატარა ნაწილი წავიკითხე, თუმცა, როდესაც 21 წლის გოგოზე ბიჭის გარეგნობა იმდენად მოქმედებს, რომ სულელივით იქცევა და გარბის, არანირი სურვილი არ მაქვს კითხვა გავაგრძელო. პერსონაჟები უნდა დახვეწო.
ბევრი სამუშაო გაქვს, თუმცა, დარწმუნებული ვარ, მალე მიაღწევ შედეგს. წარმატებები❤

 


№6  offline წევრი გვვანცა

cocktail
სათაური ზედმეტად ბანალურია, წერის სტილიც მოსაბეზრებელი, ავტობიოგრაფიულ სტილში დაწერილი მოთხრობები ზოგადად არ იწვევს ინტერესს(ჩემი აზრია, სავსებით შეიძლება არ მეთანხმებოდე)და თუ იწვევს ძალიან კარგად უნდა იყოს დაწერილი და პატარა ბავშვის დღიურის ჩანაწერს არ უნდა ჰგავდეს, სადაც ყოველი ოჯახის წევრისა თუ მეგობრის სახელს ჩამოთვლის ხოლმე. უნდა ეცადო, რომ ნელ-ნელა შეაპარო მკითხველს ყველაფერი, ასე უფრო საინტერესოც არის და სასიამოვნო წასაკითხიც.
":დდდ" არ გამოიყენო წერის დროს, საოცრად არასერიოზულ იერს აძლევს და მოთხრობას საშინლად არ უხდება. ბევრ ბეჭდვით შეცდომას უშვებ, ეცადე გადაიკითხო ხოლმე და შეასწორო შეცდომები დადებამდე. პირადად მე, ძალიან პატარა ნაწილი წავიკითხე, თუმცა, როდესაც 21 წლის გოგოზე ბიჭის გარეგნობა იმდენად მოქმედებს, რომ სულელივით იქცევა და გარბის, არანირი სურვილი არ მაქვს კითხვა გავაგრძელო. პერსონაჟები უნდა დახვეწო.
ბევრი სამუშაო გაქვს, თუმცა, დარწმუნებული ვარ, მალე მიაღწევ შედეგს. წარმატებები❤

როგორც აღვნიშნე ჩემი პირველი ისტორიაა, აქედან გამომდინა მჭირდება რაღაცების გამოსწორება, მადლობა რჩევისთვის

 


№7 სტუმარი თიკა

ძალიან თბილი და საყვარელი ისტორიაა პირადად მე მომეწონა
და წარმატებები
პ.ს სახელებს დაუკვირდი-რამდეჯერმე დემეს მაგივრად ნიკა
გაქვს გამოყენებული, მთლიანობაში კარგი იყო <3

 


№8  offline წევრი გვვანცა

თიკა
ძალიან თბილი და საყვარელი ისტორიაა პირადად მე მომეწონა
და წარმატებები
პ.ს სახელებს დაუკვირდი-რამდეჯერმე დემეს მაგივრად ნიკა
გაქვს გამოყენებული, მთლიანობაში კარგი იყო <3


მიხარია, რომ ბოლომდე წაიკითხე❤️ მადლობა დიდი

 


№9 სტუმარი Annnemarie

cocktail
სათაური ზედმეტად ბანალურია, წერის სტილიც მოსაბეზრებელი, ავტობიოგრაფიულ სტილში დაწერილი მოთხრობები ზოგადად არ იწვევს ინტერესს(ჩემი აზრია, სავსებით შეიძლება არ მეთანხმებოდე)და თუ იწვევს ძალიან კარგად უნდა იყოს დაწერილი და პატარა ბავშვის დღიურის ჩანაწერს არ უნდა ჰგავდეს, სადაც ყოველი ოჯახის წევრისა თუ მეგობრის სახელს ჩამოთვლის ხოლმე. უნდა ეცადო, რომ ნელ-ნელა შეაპარო მკითხველს ყველაფერი, ასე უფრო საინტერესოც არის და სასიამოვნო წასაკითხიც.
":დდდ" არ გამოიყენო წერის დროს, საოცრად არასერიოზულ იერს აძლევს და მოთხრობას საშინლად არ უხდება. ბევრ ბეჭდვით შეცდომას უშვებ, ეცადე გადაიკითხო ხოლმე და შეასწორო შეცდომები დადებამდე. პირადად მე, ძალიან პატარა ნაწილი წავიკითხე, თუმცა, როდესაც 21 წლის გოგოზე ბიჭის გარეგნობა იმდენად მოქმედებს, რომ სულელივით იქცევა და გარბის, არანირი სურვილი არ მაქვს კითხვა გავაგრძელო. პერსონაჟები უნდა დახვეწო.
ბევრი სამუშაო გაქვს, თუმცა, დარწმუნებული ვარ, მალე მიაღწევ შედეგს. წარმატებები❤


ნუ რათქმქაუნდა ევ შენი სუბიექტური აზრია, მაგრამ ჩემი აზრით ცოტა გადაჭარბებული, ალბათ იმის ბრალია, რომ ბოლომდე არწაგიკითხავს, როგორც ვნახე მხოლოდ 1 კომეენტარი გაქვს დაწეერილი ამ საიტზე და ისიც ასეთი შინაარსის :D უბრალოდ დამწყები მწერლისთვის ძალიან კრიტიკული ხარ ჩემი აზრით:/

 


№10 სტუმარი სტუმარი ნათია

მე მომეწონა❤️ ძალიან თბილი, ტკბილი. საყვარელი ისტორია იყო, განსაკუთრებით ბოლო ნაწილი მომეწონა❤️ მომეწონა ნიკუშას და ნინიას ურთიერთობის დეტალები❤️ იყო რაღაც შეცდომები, მაგრამ მთლიანობაში კარგი იყო❤️ ველოდები შემდეგ ისტორიას❤️

 


№11  offline წევრი გვვანცა

სტუმარი ნათია
მე მომეწონა❤️ ძალიან თბილი, ტკბილი. საყვარელი ისტორია იყო, განსაკუთრებით ბოლო ნაწილი მომეწონა❤️ მომეწონა ნიკუშას და ნინიას ურთიერთობის დეტალები❤️ იყო რაღაც შეცდომები, მაგრამ მთლიანობაში კარგი იყო❤️ ველოდები შემდეგ ისტორიას❤️


უღრმესი მადლობა❤️❤️

 


№12 სტუმარი სტუმარი მარიამი

ძალიან მომეწონა გული გამითბა❤️❤️ წარმატებები და ველოდები შემდეგ ისტორიას❤️

 


№13  offline წევრი გვვანცა

სტუმარი მარიამი
ძალიან მომეწონა გული გამითბა❤️❤️ წარმატებები და ველოდები შემდეგ ისტორიას❤️

ძალიან დიდი მადლობა <3

 


№14  offline წევრი cocktail

Annnemarie
cocktail
სათაური ზედმეტად ბანალურია, წერის სტილიც მოსაბეზრებელი, ავტობიოგრაფიულ სტილში დაწერილი მოთხრობები ზოგადად არ იწვევს ინტერესს(ჩემი აზრია, სავსებით შეიძლება არ მეთანხმებოდე)და თუ იწვევს ძალიან კარგად უნდა იყოს დაწერილი და პატარა ბავშვის დღიურის ჩანაწერს არ უნდა ჰგავდეს, სადაც ყოველი ოჯახის წევრისა თუ მეგობრის სახელს ჩამოთვლის ხოლმე. უნდა ეცადო, რომ ნელ-ნელა შეაპარო მკითხველს ყველაფერი, ასე უფრო საინტერესოც არის და სასიამოვნო წასაკითხიც.
":დდდ" არ გამოიყენო წერის დროს, საოცრად არასერიოზულ იერს აძლევს და მოთხრობას საშინლად არ უხდება. ბევრ ბეჭდვით შეცდომას უშვებ, ეცადე გადაიკითხო ხოლმე და შეასწორო შეცდომები დადებამდე. პირადად მე, ძალიან პატარა ნაწილი წავიკითხე, თუმცა, როდესაც 21 წლის გოგოზე ბიჭის გარეგნობა იმდენად მოქმედებს, რომ სულელივით იქცევა და გარბის, არანირი სურვილი არ მაქვს კითხვა გავაგრძელო. პერსონაჟები უნდა დახვეწო.
ბევრი სამუშაო გაქვს, თუმცა, დარწმუნებული ვარ, მალე მიაღწევ შედეგს. წარმატებები❤


ნუ რათქმქაუნდა ევ შენი სუბიექტური აზრია, მაგრამ ჩემი აზრით ცოტა გადაჭარბებული, ალბათ იმის ბრალია, რომ ბოლომდე არწაგიკითხავს, როგორც ვნახე მხოლოდ 1 კომეენტარი გაქვს დაწეერილი ამ საიტზე და ისიც ასეთი შინაარსის :D უბრალოდ დამწყები მწერლისთვის ძალიან კრიტიკული ხარ ჩემი აზრით:/

ძალიან გამაცინა ამ კომენტარმა, თან ბოდიში ასე დაგვიანებულად რომ ვნახე.
ვერ ვხვდები შენი უკმაყოფილობა საიდან მოდის, გასაგებია, რომ დამწყებია. უბრალოდ თუ ელემენტალური შეცდომების ხაზგასმა არ მოხდება, ავტორი სამუდამოდ დამწყები იქნება, ყველანაირი პროგრესის გარეშე. მე არანაირი უფლება მაქვს ვინმეს 21 წლის მორცხ გოგონაზე წერა ავუკრძალო, მაგრამ, როდესაც კიდევ დააპირებს რამის დაწერას სასვენ ნიშნებს მაინც მიაქცევს ყურადღებას(თუ გაითვალისწინებს ჩემს რჩევას) ან ელემენტალური ":დდდ"ს მაინც არ გამოიყენებს. ამ ყველაფერს მუშაობა სჭირდება და დაწერილი თავების რაოდენობის გაზრდით ნაკლებად თუ გაუმჯობესდება.
ახლა შემდეგი რამ, ვერ ვხვდები, ჩემი დაწერილი კომენტარების რიცხვი რა შუაშია ამ კონკრეტულ შემთხვევასთან. უფრო მეტი კომენტარი რომ მქონოდა დაწერილი, უფრო გამოცდილი ვიქნებოდი ვინმესთვის შენიშვნის მიცემაში? კომენტარის შინაარსზეც გაამახვილე ყურადღება, რომელიც ნამდვილად არ ყოფილა უარყოფითი. პირიქით, ძალიან დიდი იმედი მაქვს, რომ ავტორი მომავალში ძალიან კარგ რაღაცეებს დაწერს, თუ მოინდომებს. და მგონი არც მიგრძნობინებია უარყოფითი გრძნობები, ცუდია თუ ასე გაიგე.

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent