შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ჩემი ადამიანი (II თავი )


4-10-2019, 10:43
ავტორი alterego
ნანახია 204

ორი დღეღე გააცდინა სკოლა,შემდეგ მომჯობინდა და იაევ განაახლა სწავლა.
სოფიასთან ერთად დერეფანს საუბრით მიუყვებოდა.
-იდიოტი, თავხედიიი-გაბრაზებულმა ჩაიფრუტუნაა და კლასის კარმდე მიაღწია
-ალილუიაა მაგას ვამბობ და გიჩიჩინებ სულ, ეგ რატო გიყვარს საერთოდ ვერ ვხვდები.
-სიყვარულს რატო კითხვაზე პასუხის გაცემა არ შეუძლიაა სოფია, არც მე ვიცი, არც მეცოდინება, უბრალოდ ის ვიცი რომ ჩემი ადამიანია, ნახევარი რომელიც ვერასდროს იქნება ჩემს საკუთრებაში.
-არვიციიი არვიციიი თებეე, უკვე ეს აკვიატებაც აღარააა, ჯერ 17ის ხარ მაგრამ მაშინებ, ასე თუ გააგრძელეე, ამ ფიქრებით თუ იარსება, სამუდამოდ მარტო იქნები.
-არც მინდაა სხვა, ჩემი უკონტროოლო სიყვარული მაქვს,ცალმხრივი, თავის გაუბედურებას არ ვაპირებ, სულ თავისუფალი ვიქნები.
-უკვე გაუბედურებული გაქვს თავი, ამ ასაკში ასეთი ფიქრებით რომ ხარ და საერთოდ ის კრეტინი რომ შეგიყვარდა-გახედაა და ღრმად ამოისუნთქა,
-ახლა სულ არ მცალია იმ კრეტინისთვის, მთვარია ის დავუმტკიცო რომ მე არაფერი აღარაფერი მადარდებს,აბიტურიენტობის და მომავალი პროფესიიის დაუფლების გარდა-
ზარიც მალევე დაირეკა და დაიწყო ისტორიის გაკვეთილი, ბატონი ლუკაც შემოვიდა კლასში, ცოტნე ესაუბრებოდა რაღაცაზე და სიცილით პასუხობდა, არ შეუხედავს არავისთვის ისე დაჯდა მერხზე, გაკვეთილმა მშვიდად ჩაიარა, სპორტის გაკვეთილზე კლასის ნახევარი წავიდა, რადგან ბოლო გაკვეთილი იყო,
დარბაზში გავიდნენ და გადაწყდა კალათბურთის თამაში,სოფია ხო არ გამოტოვებდა ამ ყველაფერს სასაცილოდ გაჯგიმული გაჰყვა
ცოტნეს, ხუთი ოთხზე იყვნენ, ზოგი ტრიბუნებიდან გულშემატკივრობდნენ, თებეც დაჯდა და მოკისკისე სოფიას სიცილით უყურებდა, მომცინარმა, სოფიიამ გიოსთან და ცოტნესთან ერთად მისკენ დაიწყო სვლა
-რახდებაა ჯორდანის ჩინურო ვარიანტებო?
-თებეეეეკოკოო, ერთი ადამიანი გვაკლიაა კალათბურთში-ამოთქვა გიომ
-მერე
-ითამაშე ჩვენთანერთად რა-თვალების ფახურით ახედა სოფიამ,
-თქვენ სულ გაგიჟდით ხო?
-რატო წამო რა ხო თამაშობენ გოგოებიც
-მე არმინდა ცოტნიკო თქვენ ითამაშეთ,
-შენც გვინდა რომ ითამაშო
-გთხოვვ რა თუ გიყვარვართ-ხმა დაინაზა ცოტნემ და სიცილით ახედა,იმდენი უჩიჩინეს ბოლოს თავი მოებეზრესნ
-კარგით ხო კარგიიით ვითამაშოთ, -გაიცინაა --ფეხზე წამოდგა კედები შეიკრა და თმა მაღლა აიწია..
-აი მესმის, აი ყოჩაღ, მალადეც, ესაა შემარფებაა.-გაუცინა გიორგიმ.
ლუკა შეამჩნია იქ მოთამაშეებში მაგრამ არაფერი რეაქცია არ ჰქონია, ვაჟბატონი თიკუნას ესაუბრებოდა რაღაცაზე ეტყობოდა გაბრაზებული რომ იყო.
-მოკლეედდ მე თებე, სოფია და ბატონი დემეტრე ვიქნებით ერთად, ბატონი ლუკა თუ მოწყდა იმ გრძელფეხებას, ანანო გიო და ქრისტი ერთად იქნებიან-ამოთქვაა ცოტნემ, და ლუკას დაუძახა,
ლუკა რომ მივიდა თამაში დაიწყეს, თამაში მალევე გახურდა,ირონიული მზერით შეხედა ლუკამ თებეს რომელსაც ბურთი ეჭირა ხელში, წამებში მოახერხა წართმევა,ბევრი ასეთი მომენტი იყო, მაგრამ თებეც ახერხებდა ხოლმე მოტყუებას და ყურებამდე გაცინებული სახე უნდა გენახათ მისი, საბოლოოდ სასწაული თამაში იყო ძალიან ერთობოდნენ, ნუ ლუკა თებეს ენაგლებოდა და ცოტა უხეშობდა კიდეც,
ორი წუთი რჩებოდა თებე გადაეღობა ლუკას, და გააფუჭა პასი რის შემდეგაც ცოტნეს გუნდმა ყიჟინით მოიგო, ირონიულად ჩაიცინა თებემ და გაოფლილ ლუკას შეხედა,
-ეგეც შენ ბევრს რომ ტრბახობდი, ბოლოს სამართალი იმარჯვებს და კიდევ საუკეატესო,
-როგორ იყურები,გგონია უბრალოდ ხელების არასწორ ადგილზე შემთხვევით მოთავსება, კალათბურთელად გაქცევს?-გაიცინაა და ბურთი კალათში ჩააგდო-
-ძალიან შემცდარხარ, ეგ შენ არ გაქვს მიზანი, თან არც კალათბურთელობას ვაპირებ ასე რომმ....
-ანუ მიზანი არ მაქვს?-ჩაიცინა და ისე გახედა თებეას.
-მეჩქარება-ზურგი აქცია თებემ და კმაყოფილი წამოვიდა მოედნიდან მაგრამ უცებ ზურგი დაუმძიმდა საშინელი ტკივილი იგრძნო წონასწორობა ვეღარ შეიკავა და გულაღმა დაეცა.
-აჰჰ შეცდი მშვენიერი მიზანი მქონიაა-კმაყოფილმა ჩაიცინა და გაიარა, თებეს დანახვაზე კი ცოტნე გიო და სოფიაა მისკენ დაფეთებულები გაიქცნენ, ცოტნე ლუკას მიადგა
-შენ შ.გ ხოარგაქ? რასაკეთებბ
-შემთხვევით მოხდა
-ლუკაა
-ნუ უწევ ხმს,არაფერი მოსვლია თქვენს უფრთო აგელოზს, -დარბაზი გაბრაზებულმა დატოვა და გავიდა.
-კარგად ხარ თებე?
-კი კიი,
-ახლა ვაჩვენებ იმას როგორუნდაააააა ბურთის სროლა-თვალებიდან ნაპერწკლებს ისროდა სოფია და უკვე მიდიოდა მაგრამ თებემ სტაცა ხელი
-გაჩერდი სოფია
-უნდა შერჩესს?
-არაფერიააა გაჩერდიი,
-ხომ მართლა კარგად ხარ?
-გიო უბრალოდ დავეციი, არაფერია მართლა, ძალით გაიღიმა მერე სოფიას ხელი მოჰკიდა და საპირფარეშოსკენ წავიდნენ, და თებეს თვალებზე ცრემლებმაც გადალახეს ბარიერი.
-ნუ ტირი კარგი , -მაგრად მოეხვია სოფიაა, თმა გადაუწია
-დაინახე? როგორ მექცევაა ხომ შეიძლება ადამიანურად მაინც მოიქცეს ხომ შშეიძლება..
-ზუგი მანახე აიწიე ეგ ჯემპრი
-არა, არაფერია არ მტკივა უბრალოდდ...
-თებეე დაგიმატე ახლაა იცოდე, -ზედა ბუზღუნით ააწევინა, არ იმჩნევდა მაგრამ შეუძლებელი იყო არ ტკენოდა, კალათბურთის ბურთი ეტყო რგოლად, სისხლჩაქცევები ჰქონდა, ხელის გულებიც გაკაწრული
-არ გტკივა ხო? არადა ვიცი გეწვისს, სალფეთქი დაასველა და ფრთხილად მოუსვაა.-თვალები ერთმანეთზე დააჭირა და ისევ ცრემლები წასკდა
-ეს არ მტკივა გამივლის,ცოტა ჩემი ბრალიცაა, მე დავიწყე
-რაცარუნდა ყოფილიყოოო კინაღამ ტვიის შერყევა მიიღე,იდიოტიაა.ასე შეიძლებაა ველური.
-ეს გამივლის, მაგრამ გული სოფ...
-ტვინს ძალას დაატან და ამოშლი იმ იდიოტს, ან შემომაკვდება.-მოწესრიგა მერე კი უბრალოდ გამოვიდნენ და კლასისკენ აიღეს გეზი, ჩანთებზე თუმცა არ დასჭირდათ კლასში ასვლა,
გარეთ ცოტნე ელოდებოდა შეწუხებული სახით, ხელში ჩანთები ეჭირა და უცდიდა როდის გამოვიდოდნენ.
-თებბ მართლა კარგად ხარ?
-კარგი რა ცოტნეე, ხომ ვთქვი რომ კარგად ვარ, რატომ ნერვიულობ შენ ასე, არაფერია მიჩვეული ვარ
-მე გიხდი ბოდიშშს იმ ხისთავიანის მაგივრად
-შენ რატო უნდა მოიხადო ბოდიში ვერ ვხვდები, დაივიწყე არაფერიაა, ჩანთა მომე ახლა
-არა, წამოდი მე გაგიყვანთ სახლში
-კარგი ახლაა ცოტნე
-წამოდი წამოდი, ნუღარ დაიწყებ ჯიუტობას, გაიცინა და გოგოებს კაველარი გამოსდო.
-რა დებილი ვინმე ხარ შენ ხო არიცი რააა
-ნუ სისინებ შენ სოფიკო
-თქვენ ისევ ჩხუბობთ,
-არც დასრულდება ჩვენი ჩხუბი არასდროს,
-ხო ასე გამოხატავს სიყვარულს
-თავხედი იდიოტი, მაგრამ მაინც საყვარელი ნათლიის შვილი ლოყაზე აკოცა და სიცილით გავიდნენ ცოტნეს მანქანამდე.
***
ნაშუადღევს ისტორიიის მასწავლებელთან წავიდა, ლუკას სადარბაზოში გადაეყარა,თუმცა თვალი აარიდა და ისე აუარა გვერდი, მთელი გაკვეთილი არც გაუხედავს მისკენ მაქსიმალურად იყო საგაკვეთილო პროცესში ჩართული,ორი სააათის შემდეგ დაქანცული გამოვიდა,უკვე ბნელოდა, მთვარიანი ღამე იყო და შემოდგომისთვის დამახასიათებელი სასიამოვნო სიცივე, ჟაკეტი შეიკრაა, ყურსასმენები მოირგო და ლამპიონების შუქზე გაუყვა გზას, ფიქრებში გადაეშვა და ქუჩა ჰქონდა გადასაკვეთი, ქვეითებისთვის მწვანე იყო ანთილი, ამიტომ პირდაპირ გადავიდა,არ გაუხედავს გვერდით, მაშინ გამოფხიზლდაა მანქანის ხმა და მკვეთრი შუქი რომ შეამჩნიაა, შიშმა დაუარა, ფეხებში ძლიერი ტკივილი იგრძნო და დაბლა მოწყვეტით დავარდა, გონება არ დაუკარგავს თუმცა საშინელ ტკივიკს გრძნობდა, დაცემისგან მუხლები და ხელისგულები ჰქონდა გადატყავებული, მანქანიდან ორი ახალგაზრდა გადმოვიდა,
-მოკვდააა ამის დედაააცც, ერთ-ერთმა ფეხიი მიარტყა, -თებემ ამოიყვირა და ფრთხილად წამოდგა, შავებში ჩაცმული სათვალიანი იდგა მის წინ საშინელი ალკოჰოლის და სიგარეტის სურნელით გაჟღენთილი იყო, მეორე კი თვალებჩასისხლიანებული იყურებოდა,
-ცოცხალიაა ტოო, მაგარი ყოფილხარრ, რომ გაუძელი-იმის მაგივრად რომ დახმარებოდნენ სიცილი დაიწყესს, თვალებიდან ცრემლები სდიოდა თებეს, მოსალოდნელი საფრთხეც შეიგრძნო და უკვე ფიქრებში გარბოდა კიდეც მაგრამ რეალურად ფეხი აკავებდა და ხელი რომელიც ძალიან ტკიოდა, ლამის ჭკუიდან გადადიოდა, წასვლას აპირებდაა მიხვდა რა მდგომარეობაშიც იყვნენ ისინი და რაიმე რომ ეთქვა უეჭველად უარესი იქნებოდა
-მოიცაა მოიცააა, თმაში წაავლოოო ხელი ერთ-ერთმაა-საით პატარავვ, ბოდიში არუნდა მოგვიხადო რომ ჩაგვივარდი ბორბლებში?თანნ იცი როგორ გვეჩქარებოდაა შეგვაყოვნეე,
-ან მადლობა რომ არ გაგსრისა ამ ს.რმა -საზარლად გაიცინა მეორემმ,
-აბა ახლა ბარემ ფული მოგვეციიი ლამაზო, და მერე შეგიძლია წახვიდე, კეთილები ვართ და გაგიშვებთ.ჯარიმა გადაიხადე
-მე არმაქვს ფული, გთხოვთ გამიშვით,
-არაა არ გვაწყობს, დავფიქრდი და რომ გვიჩივლოო ორმაგი დანაშაული იქნებაა.
-არა გპირდებით არაფერს მოვყვები, ვიტყვი რომ კიბეზე დავგორდი, გამიშვით გთხოვთ გამიშვით,-ნელნელა უფრო მჭიდროდ ხვევდა ხელებს ბიჭი, და იცინოდაა, უკვე ყვირილში გადადიოდა თებეს ხმა თავის დახსნას ცდილობდაააა, ფარტხალებდა
-არააა პატარავ, ან უნდა მოკვდე...
-ან ისე უნდა ვქნათ ისე უნდა გიხმაროთ, მეტყველების უნარი წაგერთვას,
-...გთხოვთ-მოსმენილით თავზარდაცემულმაა ამოიხავლააა
-
-ლამაზი გოგო ხარ, -თმაზე დაუსვა ხელი და ეშმაკურად ჩაიცინა, უეცრად ფეხებშორის ამოსცხო თებემ, გაიაცა მაგრამ სად გაიქცოდაა დალეწილიუ
-მიშველეეთ, დამეხმარეთ- ყვირილი დაიწყო მაგრამ ერთ-ერთმა ხელი სტაცაა, ერთი მოძრაობიტ ისედაც დამტვრეული თებე წააქცია და ბინძური ხელები პირზე ააფარაა
-პირი აუკარი აასე გაიგებენნ-გაიცინაა ერთ-ერთმა-ამ კახპას შეხედე, შთამომავლობა გადამიშენა მემგონიი-
-არაა არაააა გთხოვთ-უკვე ტიროდა და ხელებს უქნევდა, შიშმა აიტანა ცახცახება, უეცრად გაიგონა ვიღაც რპგორ უძახდა,ჯერ ეგონა ელანდებოდა მაგრამ მერეე ნაცნობის სხეული დაინახა
-თებეააა, -გვერდით ქუჩაზე ლუკამ თებეს სახე ამოიცნო და მაშინვე მისკენ გაიქცა...
მისკენ გაიწია ერთმა მეორე ისევ თებეს იჭერდა, მუშტებს იქნევდაა ის ერთი და რამდენიმე მოხვდა ლუკასაც, მეორეც მისკენ წავიდა, ორივე უტევდნენ, თებე წამოიწიაა, გააცნობიერა რომ ლუკას საქმეც ცუდად იყო, ძალა მოიგრიბა და იქვე დაგდებული ხის საკმაოდ სქელი ფიცარი აიღო და ერთს ზურში ჩაარტყა, ტკივილისგან იქვე ჩაიკეცა, ლუკამ მეორეს მიხედა. და უკვე კარგად ნაცემები იყვნენ ასფალტზე გაფენილები, პოლიციაში დარეკა თან თებეს მიუახლოვდა.
-კარგად ხარ? შემომხედეე? გონება არ დაკარგო, თავი დაარტყიი,გცემეს თებეაააა-სახიდან თნები გადაუწია და თან ესაუბრებოდაა, შეშინებული იყო თვითონაც ასეთ მდგომარეობაში რომ დაინახა თებე,
-არ ვითშები,კარგად ვარრ -ამოიბურტყუნა და ფეხზე დადგომას შეეცადა, ძლივს იდგა ფეხზე, ხელიც გაუსაძლისად ტკიოდა, ლუკას რომ არ შეეველებინა ხელი წაიქცეოდა. ტკივილისგან და შიშისგან სახე ისედაც შეშლილივით ჰქონდა
-ტელეფონი მონახა მაგრამ დაცემისგან გაფუჭებული იყო- უცებ აიტაცა ლუკამ ხელში ქალბატონი და თავისი მანქანისკენ წაიყვანა
-რასაკეთებ
-სანამ უაზრობას დააბრეხვებ და ნერვებს უფრო მომიშლი საავადმყოფოში წაგიყვან, თორემ შეიძლება მერე გადავიფიქრო...
-შე....
-ჩუმათ თორემ ხელს გაგიშვებ და მერე სამუდამოდ დავისვენებთ, შენც და მეც-სიახლოვით მოუსვენრობა იგრძნო თებემ, მიუხედავად მისი მდგომარეობისა გულმა გამალებით დაიწყო ძგერა, მის ხელებს გრძნობდა როგორ ეხებოდა სხეულზე, მის სურნელს გრძნობდა და ბრუვდებოდა.
საავადმყოფოში მიყვანისთანავე პალატაში გადაიყვანეს, ხელი მოტეხილი აღმოჩნდა, ჭრილობებს უმუშავებდნენ, დერეფანში იყო ლუკაა, ტელეფონზე საუბრობდა მიშო რომ მოვიდაა გიჟს ჰგავდაა, მაშინვე ლუკას მივარდა
-სადააააა თებეე,
-ჭრილებებსს უმუშავებენ, შეყვანილი ჰყავთ.
-რა მოხდა, ან შენ იქ როგორ აღმოჩნდი?
-როგორც თვითონ მომიყვა, ვიღაც ორი არამზადა დაესხა თავს, მანქანით დაეჯახნენ, მანქანის ნომრით გავარკვიე რომ ის მანქანა მოპარულია, როგორც ჩანს მიმალვას ცდილიბდნენ და წითელზე გაიიარეს, მერე თებეს შეეჩეხენ, მე სახლში ვბრუნდებოდი და დავინახეეეე
-ნაბუჭვრები, ჯანდაბაააა-გაბრაზებულმა ამოილაპარაკაა,-მადლობაა შენი აქ ყოფნა საჭირო აღარააა შეგიძლია წახვიდე.
-მადლობა საჭირო არაა.ყველა ასე მოიქცეოდა, აი წასვლით მე გადავწყვეტ როდის წავალ
-ლუკააააა-გაბრაზებული წვდა პერანგში და მოქაჩაა
-რაააა, დამარტყავ? -ჩაიცინა-ჩემს დასჯას გირჩევნია იმათ გაუსწორდი, ვინც შენი დეიდაშვილი ასეთ მდგომარეობაში ჩააგდო,ეს უფრო მნიშვნელოვანიაა ჩემიაზრით-ხელი გააშვებინა პერანგი გაისწორა და გვერდი აუარა...
ექიმს გაესაუბრა ლუკა, გაიგო რომ ქალბატონი უკვე კარგად გრძნობდა თავს, პალატის ფანჯრიდან შეხედა მძინარ გოგონას და წავიდა, აღარაფერი უთქვამს მიშოსთვის რომელიც გაცეცხლებული საურობდა ტელეფონზე.
ერთი კვირა სკოლაში არ წასულა თებე, ცუდად გრნობდა თავს, მომხდარს ვერაფრით ივიწყებდა,ლევანი და ლალი თავზე დატრიალებდნენ.
-მამაააა კარგად ვარ შენ მაინც ნუ აცდენ სამსახურს
-თებე ნუ წუწუნებ, თუ შეიძლებაა, წამალი დალიე და დაისვენე -შუბლზე აკოცა და ოთახიდან გავიდა
-აღარ შემიძლიაა ამდენიი დასვენებაა, მე ვიპოვნი იმ ნაძირლებს და გავუტეხავ იმ თავებს ასეთ დღეში რომ ჩამაგდეს.-ამოიფრუტუნაა
კარის ხმა რომ გაიგოო არც შეუხედავსსსს ისე დაიწყო საუბარი
-დედაა დავლიეე წამლები, კარგად ვარ -
-დედიკო გენაცვალოს შენნ რა კარგი გოგო ხარ-სიცილით შეაბიჯა სოფიამ ბუშტებით ხელში უკან ცოტნე გიო და ფილფანი მიყვნენ,
-ეიიიიიი-დაიყვირა და გახარებული წამოიწიაა, ბავშვები აქეთ იქიდან მივიდნენ, ბოლოს ფილფანი მივიდა და მოკრძალებულად გადაკოცნა
-მალე გამოჯამრთელდი თებე-საყვარლად გაუცინა
-მადლობა გიო მადლობა..
კარგა ხანს ისაუბრეს მერე კი ბიჭები წავიდნენ სოფია გვერდით მიუწვა და ჩვეული საუბრები დაიწყეს, დაიწყებდნენ უფრო სწორედ მიშო რომ არ შემოსულიყოო.
-ეეეეეე დეიდაშვილი გაცვალე დაქალში გოგოო-სიცილით შევიდა და შუბლზე აკოცა,
-მიშიკოოო, რა კარგია რომ მოხვედიი
-ეეეეე დაქალი გაცვალე დეიდაშვილში-სასაცილოდ გადახედა სოფიამ,
-გააჩუმეთ ეს ვინმემ და ჩაიწიეთ ცოტა მეც შემოგიერთდებით რააა
-მე წავალ
-თებე უთხარი დაეგდოს შოკოლადები მოვიტანე, ორივეს რომ გიყვართ ისეთი, ვიცოდი აქ რომ იქნებოდაააა -ვითომ არაფერი ისე ამოილაპარაკა და გვერდით იგივე ფორმაში დაუწვა, უკმაყოფილოდ გადახედა სოფიამ, აი თებეე კი ეშმაკურად იღიმოდა ამ ორის ომზე, უფროსწორედ სოფიას ჭირვეულობაზე აბა მიშო კი გიჟდებოდა ამ აუტანელ არსებაზე დაა.. როგორც თებე იტყოდა
-ძალიან კარგი ასე ჯობია რომ არ ჩხუბობთ, შუაში იწვაა, -ჯობდა ჩემს გარეშე იწვეთ მაგრამ დასაწყისისთვის არაუშავს.
-რაოო ხუმრობები ვისწავლეთოო თებეკოოოო, გადმოგედოო შენი უხამბრო დეიდაშვილის სისულელეები-სოფიამ დაბღვერილმა და აწითლებულმა გახედა,
-თებე გააჩუმე, თორემ მარტოც მოუწევს და მერე...
-ფუუ რა ტუტუცია, სულ რომ უკანასკნელი მამაკაცი იყო, შენთან არაფრის დიდებით არ ვიქნები-სოფიამ ბალიში ჩაარტყაა და წამოხტა,
-მოდი რა სოფიი გტხოვ რაააა,
-არა წავიდეს ეს
-აღარაფერს იტყვის ოღონდ არ წახვიდე-დაბღვერილი მიუწვა ისევ თებეს,ლალი შემოვიდა და სამივე რომ ასე დაინახა გაეღიმაა.. რაღაცეებს უყებოდა მიშო და გოგოები იცინოდნენ საბოლოოდ,
-ვაა ლალიკი დეიდა მოსულააოო
-მიშო რა კარგია რომ მოხვედი, ძლივს გაამხიარულეეთ თებე
-რაქნაშ პატალაა ჯერ და უხარია ჩემი მოსვლაა-ლოყაზე უჩქმიტაა
-აუუ მიშოოოო
-ხომ არაფერი გინდათ ბავშებო?
-არა არა დეე, გვაქვს ყველაფერი,
-კარგი მე გავალ მაშინ ოთახში ვიქმები-კარი გაიხურა .
-აასე ხო არ ვიქნებით ფილმს ვუყუროთ რამეს რააა
-მაგალითად?
-რამე საშინელებათა ფილმს-თებე ჩაერია საუბარში
-კარგი რაა ხოიცი გეშინიათ ორივეს,
-ჰმმ.ვის ეშინია ბიჭო ვისზე საუბრობ საერთოდ ჰააა..
-არ გეშინიათ?
-არაა ჩართე მიდი აქეთ შეგეშინდება შენ ვიცი-სოფიამ თქვა და შოკოლადი მოკბიჩა.

ფილმი მოძებნეს ორი საათი იყო სრული კომედია მიშოსთვის, რომელიც გოგოების რეაქციებზე სიცილით სკდებოდა, თვითონ რათქმაუნდა არ შეშინებია მაგრამ აი თებესი და სოფიასი რა მოგახსენოთ, ოდნავ ხმაზე აქეთ-იქით აცეცებდნენ თვალებს. უკვე ღამის თორმეტი იყოო...
-ააუ კაი იყო მაგრამ ახლა უნდა წავიდე მეე-მიშო წამოდგა
-კი კი არაჩვეულებრივი,-თებემ ამოიდუდუნა და შეშინებულ სოფიას გახედა ისეთი სახით იჯდა სიცილი ვერ შეიკავა
-ვაიმე ვაიმეე მეორე ხელი არ მოგტეხო შენ რა გაცინებს ნეტა-ამოიდუდუნა და საბანი მოიშორა.
-ღამემშვიდობის, ქალბატონო სოფია წამობრძანდით გაგიყვანთ.
-არა იყოს ტაქსით გავალ
-სოფიაა ვიცი გული უნდა გაგისკდეს, წაყევი ახლა მიშიკოსს რაიყოოოოო...-ჩაიცინა და საპასუხოდ თვალების ბრიალი მიიღო.
ბოლოს მაინც მიშოს გაჰყვა გაჯიუტებული სოფია, თებე კარგ ხასიათზე იყო, წიგნი აიღო და კითხვა გადაწყვიტა.
*******
-რამე გაარკვიე თებეს ამბავზე-მანქანაში იჯდნენ სოფიამ სიჩუმე დაარღვია და მიშოს გახედა.
-კიი 10 წელი მიუსაჯეს, სხვა საქმეებიც ჰქონდათ ჩადენილი
-გუშინ ლუკასთან ერთად დაგინახე, თქვენ პპლიციას არ ენდობით ხომ ასეა? უნდა გაეხვეთ შარში ხო? -გაბრაზებულმა ამოთქვა
-მოიცა შენ საიდან დაგვინახე
-ისე შემთხვევით მივდიოდი ქუჩაში.მიპასუხე ახლაა
-ხო იმ ლუკასს ვიღაც ნაცნობები ჰყავს და ვარკვევთ ერთად, ვინ არიან.
-ფრთხილად იყავი მიშო-გულწრფელად გახედა სოფიამ
-შენ მომეჩვენა თუ ჩემზე დარდობ
-მოგეჩვენაა-თავი გააქნია-ისეე შენ და ლუკააა რაღაც ბოლო დროს ხშირად ხვდებით და...
-არავიტარი დაა სოფია, ნერვებს ნუ ამიშლი ახლა,
-უიმე ჯმუხიიი... -უკმაყოფილოდ გადააქნია თავი
-თებესთან არ დაგცდეს არაფერი იცოდე
-თებეს ამ თემაზე საუბარი არ უნდა ცუდად ხდება, ასე რომ არაფრის თქმას და დამატებით სანერვიულოს გაჩენას არ ვაპირებ მისთვის.
-ჭკვიანი ხარ-სოფიას სადარბაზოსთან მივიდნენ, მთელს კორპუსსში სინათლე არიყო და ელექტრო გადამცემ ხაზებს აკეთებდნენ გარეთ, სოფია აიწურა იმ ფილმის მერეე მარტო როგორ უნდა ასულიყო , მიშოს გადახედა,
-ნუ მიყურებ ეგრე, მარტო გაშვებას არც ვაპირებდი-ცხვირზე დაკრა თითი და გარეთ გადავიდა, სიცილით აედევდა სოფია, მეცხრეზე ავიდა გასაღები მოძებნა, კარი გააღო
-მადლობა რომ მომიყვანე
-არაფრის-ჩუმად დადგა მის წინ მერე ნელა მოეხვია თვალები მაგრადდ დააჭირა სოფიამ ერთმანეთზე
-ღამემშვიდობის
-კარგად იყავი, -კიბეებზე დაეშვაა, სოფია კი ნელა შევიდა ოთახში,სახლში რომ არ გაეღვიძებინა ვინმე და დაიძინა.
^^^^^
წიგნი დახურა და სინათლე გამორთო, ლუკაზე გაიტაცა ფიქრებმა, ის საზიზღარი მომენტი ახსენდებოდა იმაზეც დაფიქრდა ლუკა რომ არ მოსულიყო რა მოხდებოდა, უსიამოვნოდ შეირხაა, იმ დღის მერე ერთხელ არ მოუკითხია ლუკას, თუმცა არ ელოდა მოკითხვას იმას ნაღვლობდა რომ იმ დღეს მადლობის თქმა ვერ მოასწრო.
ამ ფიქრებში შეტყობინება მოუვიდა, სოფია ეგონა, მაგრამ უცხო ნომრიდან იყო, გული აუჩქარდა.
,,როგორ ხარ?"
,,რომელი ხარ?"
,,ჰმ..ასე მიხდი მადლიბას გადარჩენისთვის, ვერც კი მცნობ"
,,ლუკაა"-სიამოვნებისგან ჩაეცინაა დაა აჟიტურებული ეკრანს უყურებდა, მან მიწერაა ლუკამმმ მიწერააა,
,,ხო ხო ლუკა
როგორ ხართქო"
,,მადლობა კარგად, შენ"
,,მე მშვენივრად"
"იმ დღეს მადლობა ვერ გადაგიხადე, დიდი მახლობა დახმარებისთვის ლუკა )"
"მოქალაქეობრივი ვალი შევასრულე ქალბატონო თებეა, ყველა ასე მოიქცეოდა"
,,მადლობა მაინც, და ახლაც რომ დაინტერესდი ჩემი მდგომარეობით მაზედაც მადლობა"
,,აქაც უკვე თვს მაბეზრებ"
......
,,საერთოდ შენ მხოლოდ ჩემგან უნდა იღებდე დაზიანებებს, თუ სიკვდილი გიწერია მე უნდა მოგკლა უაზრო საუბრებისთვის და გველივით სისინისთვის, სხვა არ უნდა შეგეხოს თებუს"
გაღიმებულმა წაიკითხა, გუკი გამალებით უცემდა
,,თავხედი იდიოტი ადამიანი ხარ, ისე ის კალათბურთის ბურთი არ დამვიწყებია"
,,მადლიბა, ძილინებისა თავქარიანო"
,,ბურთი"
,,მე გამოვისყიდე ის დანაშაული და სანამ ახალი ჩამიდენია წადი დაიძინე"
-გაღიმებულმა გადადო ტელეფონი და მალევე გადაეშვა მორფეოსის სამყაროში...

"დღეს ჩემი ლუკაა ვნახე, ოღონდ ისეთი ჯერ რომ არასდროს არ მინახია, მისი თვაკები ჩამქრალი, მთლიანად ცარიელი იყო ისეთი რომ შეხედე შემეშინა, ტკიოდა და თვალებამღვრეული უყურებოდა, დღეს ლუკას დაერქვა ობოლი, გიორგი ბიძია დაიღუპა,მისი სადგომის წინ იჯდა დაა ცრემლები სდუოდა, მინდოდა მაგრად მოვხვეოდიი, მისი ტკივილი შემემსუბუქებინა გული დამეწვა, ისეთი იყოო, განადგურებული ადამიანის ფიქულს ჰგავდა..."- გაახსენდა ის დღეე და კვლავ თვალწინ დაუდგაა ლუკა, იმ დღის მერე აირია ლუკას ცხოვრება და ამის შემდეგ ის ლუკა გაჩნდა როგორიც დღეს იყო, უხეში და ცივი, სიგიჟემდე უყვარდა მამამისი, ვერაფრით ეგუებოდა მის დაკარგვას, საბრალო დედას რომ უყურებდა უფრო ტკიოდა ძლაიან უყვარდათ ერთმანეთი ნანუკას და გიორგის, და ამიტ ყოველთვის ამაყობდა ლუკა, იმ დღეს განადგურა..დღიურის ფჯრცელი შემდეგ გვერდზე გადაშალა.
"10 დღეა ლუკა სკოლაში არ ყოფილა და დღეს მოვიდა, ნანუკა დეიდასთან ერთად, დასუსტებული და მთლიანად განადგურებულია, რომ ვუყურებ მეც ცუდად ვხდები ნეტავ შემეძლოს მისი ტკივილი შევამსუბუქო როგორმე, მეც ვნადგურდები დღეს გავიგე რომ ლუკა ამერიკაში გადაყავს დედამისს, შეეშინდა,ვარაუდობენ რომ.გიორგი ბიძია მოკლეს, ამიტომ.გადაწყვიტა საზღვარგარეთ წაეყვანა ჩემი ლუკა, არვიცი როგორ უნდა შევეგუო, იმ მცირედსა ყურადარებასაც დავკარგავ რასაც მისგან ვიღებდი, არვიცი.
მართლა არვიცი..."
-თებეეეე შვილოო უკვე ხრის ნახევარია წავედით,
-ახლავე ჩამოვალ დედა ახლავე, - დღიური უჯრაში დააბრუნა ქურთუკი მოიცვა, ჩანთა აიღო და კიბეეს დაუყვა.
10 დღეა სკოლაში არ ყოფილა, სამეცადინოს იგებდა სოფიასგან და არაფერში ჩამორჩენილა. ლუკას ელოდა რომ ნახავდა თუმცა სკოლაში არ აღმოჩნდა.მაინც კარგად იყო მეგობრებთან შეხვედრამ და სწავლამ ცოტათი გადაატანინა ყურადღება.დღემ მშვიდად ჩაიარაა, ნაშუადღევს ისტორიის მასწავლებელთან წავიდა, იმ ინციდენტის შემდეგ პირველად, მიშოს მიჰყავდა, მასწავლებლის გამოცვლაზე არც უფიქრია ის უბანი სრულიად უსაფრთხო იყო, უბრლოდ მსგავსი რამ ყველგან შეიძლებოდა მომხდარიყო, მსგავსი ნაძირლების გამო,თანაც თინას ძალიან მიეჩვია,
-პატარაავ რომ დამთავრდება გაკვეთილი დამირეკე.
-მამამ მე გამოგივლიო მიშ
-თუ არ გამოგიაროსს შემეხმიანე
-კარგი, ნახვამდისს-ლოყაზე აკოცა და სადარბაზოში შევიდა, ვერც კი იფიქრებდა ლუკა რომ გაუღებდა, კარს საერთოდ ისიც ეგონა არც იქ იქნბოდა, თუმცა სწორედ მან გაუღო კარი
-ოჰ ქალბატონი თებეაა რა დიდი პატივია...
-გამარჯობა ლუკაა,- ფრთხილად გადაკოცნაა
-შემოდი ცივა გარეთ, -ტუჩის კუთხე ჩატეხა, შეატარა, და მერე უკან მიჰყვა,
არაფერი შეცვლილა ისევ ისე ჩატარდა გაკვეთილი, ისევ ისე დაიქანცა და ისევ ისე დაუყვა კიბეებსს ნახევრად გათიშული, მიშოსთან რეკავდა ლუკა რომ დაეწია
-თებეაა
-ხო
-წამოდი გაგიყვანნ
-არა, მოვა მიშო
-წამოდი, სანამ მოვა აქ ხოარიქნები ცივა ძაან-ხელები ერთმანეთზე გაუსვა და ანიშნაა მანქანაში ჩამჯდარიყო-ნუ ჯიუტობ თორემ ძალით ჩაგტენი
-კარგიიიი- უკან გაჰყვა და მანქანაში მოკალათდა,
-საეთ წავიდე
-ჯერ პირდაპირ იარე,
-არის,-იმ ადგილზე გაჩერდნენ სადაც ინციდენტი მოუვიდა თებეს, არ შეშინებია უბრალოდ გაიხედა შუქნიშანმა ათვლა დაიწყო წითელი იყო ანთებული ამიტომ გაჩერდნენ
-მოსირულე შარის ტომარა ხარ
-უკაცრავად?
-ხო სწორად გაიგე. ყველას შენ გადაეყრები ხოლმე რაა,
-რა ჩემი ბრალიაა,
-ნუ მიყვირი, არც ჩემი ბრალი არააა-რულზე აათამაშა ხელები და გახედა მერე წამზომს შეხედა და დაიძრა.
-თავხედი ხარრ, უტაქტო ნეანდერტალელი
-ძალიან ნუ გამითამამდი, ნუ მეტლიკინებიი და ნუ დასისინებ,ის ბურთი თავში უნდა მომერტყა ასე აღარ ისაუბრებდი ისე-წინ უნებურად ჩამოყრილი წაბლისფერი თმა გადაიწია და წინ გახედა, ისეთი სიმპათიური იყო პროფილითაც, რომ დააშტერერაა თებეაა.
-ველურო
-ველური რომ ვიყო არ დაგემუქრებოდი ავასრულებდი
-უკულტურო
-ახლა საეთ გადავუხვიო,ის მითხარი
-მარცხნივ შეუხვიე, პირდაპირ და მერე მარჯვნივ..
-მიაღებულია. კორპუსთან მალე მივიდა, მადლიბა გადაუხადა და სადარბაზოში შევიდა, არ დაელოდა იმას როდის შებიდოდა, ადგილიდან სწრაფად მოწყდა ლუკაა. თებე კი მათ დილოგს იხსენებდა და დებილივით იღიმებოდა.ვერ იჯერებდა სახლამდე რომ მიაცილა.скачать dle 11.3



№1  offline წევრი alterego

ბოდიში დაგვიანებისთვის, რამდენჯერმე ვცადე ატვირთვა მაგრამ არ აიტვირთა, მერე კიდე ვეღარ მოვახერხე რომ ამეტვირთა, იმედია მალე დავასრულებ და მერე აღარ გალოდინებთ თავებზე სრულად ავტვირთავ, მადლობა რომ კითხულობთ, მიყვარხართ და მომენატრეთ♡
ველი შეფასებებს..
კიდევ ერთხელ ბოდიში გაუგებრობისთვისს (((

 


მომწონს საინტერესოა♡♡გელოდები;)

 


№3  offline წევრი alterego

ვეცდები აღარ დავაგვიანო (
მადლობა დიდი რომ.კითხულობ ♡

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent