შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

სულის შიმშილი (გაორება) სრულად


18-12-2019, 09:11
ავტორი ენ ბლექი
ნანახია 5 134

1

სავარძელში ჩაფლულს მჭიდროდ ჰყავდა საყვარელი ქალი მკერდზე აკრული, მის ყელში ცხვირჩარგული ღრმად სუნთქავდა ქალისგან მომავალ თავბრუდამხვევ სურნელს რომელიც ასე აგიჟებდა, ნაზად შეახო ტუჩები ყბის ძვალზე და ის იყო სურვილით საღერღელაშლილი ზემოდან მოექცა ქალის სხეულს უზარმაზარი სახლის შემოსასვლელ კარზე რომ ზარი დარეკეს.
- ვინმეს ელოდები? - უკმაყოფილოთ აატრიალა თვალები ქმრის სიახლოვის სურვილით შეპყრობილმა ტომაშმა.
- ბოლოდროინდელ ამბებს თუ გადავხედავთ ალბათ შენთან უფრო იქნებიან ვიდრე ჩემთან. - გაეღიმა დადიანს. მოწყვეტით აკოცა ცოლს და კარის გასაღებათ წავიდა. სავარძელში წამომჯდარმა ლილიანმა არეული თმა შეისწორა და მოთმინებით დაელოდა ქმრის უკან დაბრუნებას, რომელსაც სავარაუდოთ დაუპატიჟებელი სტუმარიც უნდა მოეყვანა თან.
- საღამომშვიდობის. - ხელი გაუწოდა უცნობმა ქალს და ტომაშმაც თლილი თითები შეაგება მისკენ მიმართულ ხელს.
- ამბობს რომ შენთან საქმე აქვს. - მხრები აიჩეჩა ნიკომ და სავარძელში მოწყვეტით ჩაეფლო.
- გისმენთ. - ხელით ანიშნა ლილიანმა უცნობს რომ დამჯდარიყო.
- ცალკე რომ ვისაუბროთ არის შესაძლებელი?
- ნიკო ჩემი ქმარია ასე რომ გისმენთ. - თავაზიანად გაუღიმა უცნობს და სავარძელში ჩაფლულ განრისხებულ ქმარს თვალი ჩაუკრა.
- იცნობთ გიორგი დვალიშვილს? - პირდაპირ იკითხა უცნობმა და მზერა გაუსწორა მყისიერად ფერდაკარგულ ქალს.
- ლილიან. - სავარძლიდან წამომხტარმა დადიანმა ხელი შეაშველა მუხლებმოკეცილ ცოლს და დაჯდომაში მიეხმარა, მისი დაბინავების შემდეგ განრისხებული მიუბრუბდა უცნობს და სახედაჭიმულმა მთელი აგრესია მისკენ მიმართა.
- ვინ ხარ და რა ჯანდაბა გინდა ჩემ სახლში?
- მაპატიეთ არ გაგეცანით. მე საბა ვეკუა ვარ, გამომძიებელი და ვიძიებ გიორგი დვალიშვილის საქმეს.
- გიორგი რვა წლის წინ გარდაიცვალა. - სახეზე ხელები აიფარა ტომაშმა.
- თქვენ ნახეთ მისი ცხედარი?
- საკმარისია! - დაიყვირა დადიანმა და გამომძიებლის პერანგში ჩავლებული ხელების მეშვეობით მისი სახე ახლოს მისწია. - კიდევ ერთი სიტყვა და დავიკიდებ რომ პოლიციელი ხარ და სახეს გაგაძრობ.
- მე არ მინახავს. - ამოიჩურჩულა ლილიანმა. - ავარიის შემდეგ მის ამოსაცნობათ მამა წავიდა, ისეთი დასახიჩრებული იყო მე უფლება არ მიმცეს რომ მენახა.
- ლილიან. - ახლა ცოლს მიუბრუნდა დადიანი.
- მოკლედ არსებობს ადამიანი, რომელიც დაახლოებით ხუთი წელი კომაში იმყოფებოდა, მასთან მნახველი არასდროს მისულა მაგრამ მისი მკურნალობის ხარჯებს დღემდე ანონიმურად ფარავენ. გონს მოსვლის შემდეგ არ ახსოვდა ვინ იყო, არაფერი ახსოვდა ახლა კი ამტკიცებს რომ თქვენი ქმარია. - პირდაპირ, ყოველგვარი შელამაზების გარეშე მიახალა ისედაც განადგურებულ ტომაშს სათქმელი და მზერა დადიანზე გადაიტანა. - გიორგი დვალიშვილი ცოცხალია და რეაბილიტაციას გადის ერთ-ერთ საავადმყოფოში. ვიღაცას არ სურდა რომ ის ცოცხალი დარჩენილიყო მაგრამ ვიღაცამ მის გარადარჩენაზე იზრუნა მე სწორედ ამ საკითხს ვიძიებ. არაფერს გაძალებთ. კონვერტს დაგიტოვებთ, აქ იმ მამაკაცის ფოტოებია, რომელზეც გესაუბრებით როცა თქვენი მეუღლე დამშვიდდება იქნებ დაეხმაროთ მას ყოფილი ქმრის ამოცნობაში. - თავი დაუკრა გამომძიებელმა ერთ აგილზე გახევებულ დადიანს და გასასვლელისკენ წასულმა კონვერტი მაგიდაზე დატოვა.
- პატარავ. - ატირებული ქალის წინ მუხლებზე დაეშვა დადიანი და ცრემლიანი თვალები მონაცვლეობით დაუკოცნა.
- გახსენი.
- იქნებ მოგვიანებით.
- გახსენი გთხოვ.
- კარგი როგორც გინდა. - მთელის ხეული დაეჭიმა დადიანს, მაგიდაზე დაგდებულ კონვერტს სწვდა და სისწრაფის გამო უხეიროდ გახსნის შედეგად ძირს დაყრილ ფოტოებს დახედა, მერე მზერა ლილიანზე გადაიტანა, ქალზე რომელიც უყვარდა და ახლა სრულიად განადგურებულს ხედავდა, ქალზე რომლის თვალებშიც პირველად ხედავდა ასეთი სიძლიერის შიშს, კიდევ ერთხელ ხედავდა მის თვალებში იმედგაცრუების მტკივნეულ მარწუხებს, ქალზე რომელიც მისი ცოლი იყო და გაგიჟებით უყვარდა, ქალზე რომელიც ტკივილით კვდებოდა ფოტოზე ასახული ყოფილი ქმრის ამოცნობის გამო. ლილიან - ამოიჩურჩულა დადიანმა და ატირებულ ცოლის სხეული მჭიდროდ მიიკრო გულზე, სხეულის შეხებით იგრძნო მისი შეცვლილი გულის ცემა და ნათლად შეიგრძნო რომ ცხოვრებამ კიდევ ერთი გამოცდის წინაშე დააყენა. გამოცდის რომელსაც ახლა უკვე ლილიანის ცხოვრებაში დაბრუნებული ყოფილი ქმარი ერქვა. ქმარი რომლის გაუჩინარების გამოც ლილიანმა სრულიად საკაცეთი შეიძულა, ქმარი რომელიც გაგიჟებით უყვარდა მის მკლავებში მოქცეულ ქალს. ტკივილი იგრძნო, საშინელი ტკივილი იგრძნო გულის არეში, რომელმაც მჭიდროდ მოუჭურა მარწუხები სუსტად მფეთქავ ორგანოს და შიშის არსებოდა შეახსენა. შეეშინდა დადიანს, იმაზე მეტად ვიდრე ოდესმე. - დედას შევე/ი! კბილებში გამოსცრა მამაკაცმა და ერთ ადგილზე გახევებული ქალის ყელში ჩაიკარგა.

ჩაბნელებული მისაღების ღია ფანჯრის წინ მდგომ სავარძელში ფეხშიშველი იჯდა, თითებში ჩამწვარ სიგარეტს ნერვულად სრესდა და გარეთ გამეფებული წყვდიადის აღქმით სახედაჭიმულს გულ-მუცელი ერთიანად უდუღდა. ფანჯრიდან შემოპარული ანცი წვიმის წვეთები ყოველგვარი კრძალვის გარეშე ელამუნებოდნენ სახეზე თუმცა არაფრად აგდებდა გაყინულ სახესა და გადაღეღილ მკერდს, რომელშიც ოხერი ორგანო სახელწოდებით "გული" ისევ ასრულებდა თავის ფუნქციას და ცოცხალი თავით არ ანებებდა მასზე გულმოსულ პატრონს თავს. ფიქრებში წასული შემოსასვლელი კარის დაკეტვის ხმამ გამოაფხიზლა, მუჭები ძლიერად შეკრა და მისაღებში შემოპარულ ნიას გახედა.
- ჯანდაბა, შემეშინდა. - წამოიყვირა ნიამ როგორც კი ჩაბნელებული ოთახი გაანათა.
- სად იყავი?
- მეგობართან.
- გვიანი ხომ არ არის? - კედელზე დაკიდებულ საათს გახედა დადიანმა და ყბები უფრო დაეჭიმა.
- გეყოფა ნიკოლოზ. - გაეღიმა ნიას და მამის პირდაპირ მდგომ ცარიელ სავარძელში დაიკავა ადგილი. - სხვებზე გაბრაზებული ჩემზე ნუ იყრი ჯავრს, ხომ შევთანხმდით რომ ჩემს პირადში არ ჩაერეოდი.
- შეგახსენო რომ მამაშენი ვარ?
- არა, ამის შეხსენაბა არ მჭირდება მაგრამ ის რომ ოცი წლის ასაკში მეგობრებთან ერთად გასართობათ დავდივარ არ უნდა ხდებოდეს ასეთი მძაფრი შენთვის. რა გინდა? გინდა სახლში გამოვიკეტო? მაპატიე ეს არ შემიძლია, არც სურვილი მაქვს. შენ კი ახლა ცხელი შხაპი და კარგი გამოძინება არ გაწყენდა, რას გავხარ! - შეუტია ნიამ დადიანს.
- ვერ ვიძინებ. - დანებდა დადიანი და სახე ხელებში ჩარგო.
- ასე თავს რამეს დაუშავებ. - გულწრფელად შეწუხდა ნია და მამას გაუღიმა. - როგორ არის?
- ჯერ გონს ვერ მოდის.
- ყველაფერს წარმოვიდგენდი ამის გარდა. - სინანულით გააქნია ნიამ თავი და ჩანთიდან სიგარეტი ამოიღო.
- კარგი რა ნია. - სახე აემღვრა ნიკოლოზს.
- გეყოფა გთხოვ, ხო მამაჩემი ხარ, ნამდვილად ასეა მაგრამ ძალიან გთხოვ ნუ გაქვს ეს უაზრო წიკები.
- მოიცა წიკებია ის რომ არ მინდა ჩემმა შვილმა შუაღამისას კლუბებში იხეტიალოს და ის რომ არ მომწონს რომ ეწევი?
- გთხოვ. - ტუჩები დაბრიცა ნიამ. - ახლა იმაზე გაცილებით მნიშვნელოვანი საქმეები გაქვს ვიდრე იმის კონტროლი თუ მე სად დავდივარ და რას ვეწევი.
- მადლობა რომ შემახსენე. - ქალიშვილს მოკიდებული სიგარეტი აართვა დადაიანმა და ღრმად მოქაჩა. - ხვალ უნდა წავიყვანო მის სანახავად.
- გინდა წამოვიდე?
- ჯობია ნუკასთან დარჩე, ანაც მოვა პატარასთან ერთად, ნუკა ძალიან განიცდის ლილიანის ამ მდგომარეობაში ყოფნას, ჩემი ცოლი ამ ქვეყანას აღარ ეკუთვნის. - ყბის ძვლები დაეჭიმა ნიკოლოზ და სავარძელში მოკალათებულ ქალიშვილს გახედა.
- მასზე ბრაზობ?
- არა რა თქმა უნდა. არც შემიძლია იმის განცდა თუ რას გრძნობს ახლა ლილიანი, გაორებულია, გახლეჩილი, დაბნეული. წარმოიდგინე კაცი, რომელიც გიყვარს და ხელიდან გეცლება წლების შემდეგ მკვთრეთით აღმდგარი გევლინება, დამიჯერე მართლა არ შემიძლია იმ ემოციების სიმძიმეს ჩავწდე რაც ახლა ლილიანის თავს ხდება, მინდა დავეხმარო და როგორმე ამ მდგომარეობიდან გამოვიყვანო მაგრამ არ ვიცი რა გავაკეთო, ცხოვრებაში პირევლად არ ვიცი როგორ მოვექცე ქალს რომელიც მიყვარს.
- გვერდიდან არ მოშორდე. - გაიღიმა ნიამ და ხელზე შეეხო დადიანს.
- მაგრამ მას მარტო ყოფნა სურს.
- მარტო თუ დატოვებ მარტოობა გააგიჟებს, თავად ამბობ რომ დაბნეულია, არაფერი დააძალო მაგრამ გვერდიდან არ მოშორდე, ლილიანს უყვარხარ, ეს ბევრჯერ დაამტკიცა, შენც იცი რომ უყვარხარ და ისიც იცი რომ თავის ქმარიც უყვარდა, თუ შენი ქალიშვილის რჩევას გაითვალისწინებ უბრალოდ გვერდიდან არ მოშორდე, არ ეჩხუბო უხასიათობის გამო, არ გაუჭედო ცრემლების გამო, არ უსაყვედურო სიცივის გამო. მოთმინებით აიტანე მისი მორიგი პანიკური აშლილობა, დაანახე, აგრძნობინე რომ შენ მასთან ხარ, რომ მარტო არ არის ამ დამპალ სამყაროში. ზურგი გაუმაგრე და როცა გონს მოვა ეცადე პირველი შენ დაგინახოს.
- რთულია უყურო როგორ კვდება გრძნობა.
- არაფერიც არ კვდება, შენ თავად ამბობ რომ ლილიანს დრო სჭირდება, ხოდა მიეცი დრო.
- წასვლა რომ გადაწყვიტოს? - თვალები აემღვრა დადიანს.
- იმედი მაქვს ეს არ მოხდება.
- ჩვენი ქორწინებაც კი ანულირებულია მისი ქმრის გამოჩენის გამო. - სიმწრით ჩაეღიმა დადიანს.
- მასთან ადი, ჩაეხუტე და უთხარი რომ გიყვარს.
- დაგიჯერე შენ კი მოეშვი ღამით ქუჩაში ხეტიალს. - წარბი ასწია ნიკოლოზმა. ქალიშვილს შუბლზე აკოცა და დამძიმებული სხეულით აუყვა კიბეს.

საწოლში ოთხად მოხრილს ძილი არ ეკარებოდა, ემოციებგაყინული სამყაროს სრულიად გამოთიშვოდა და ვერაფერს გრძნობდა გარდა სიმძიმისა და საშინელი ტკივილისა, მოულოდენლად მის ცხოვრებაში დაბრუნებული ქმრის სახეს გონებიდან ვერაფრით იგდებდა, რეალობას მოწყვეტილმა ვერც კი შენიშნა ოთახში შემოსული დადიანი, რომელმაც ჯერ ტკივილით სავსე თვალებით დახედა საწოლში უღონოდ ჩაფლულ საყვარელ ქალს, შემდეგ ღიად დატოვებული ფანჯარა დახურა, ტანსაცმელი არც გაუხდია ისე ჩამოჯდა საწოლზე და სიყვარულით სავსე მზერით დახედა ცრემლებში ჩაკარგულ ლილიანს.
- პატარავ. - ნაზად შეახო ხელი ფეხზე, ტომაში არ განძრეულა, არც კი შეუმჩნევია მისი სიახლოვე, ისევ ისე უემოციო ნიღბით გატანჯული ისწვა საწოლზე და მჭიდროდ ჩაფრენილ ბალიშს მთელი ძალით არჭობდა თითებს. - მითხარი რა გავაკეთო. - სიტყვებს ცრემლი ამოაყოლა დადიანმა და ცოლის სახესთან დახრილმა მსუბუქად აკოცა ყბის ძვალზე. ისევ სიჩუმე, სიჩუმე რომელიც ასე აგიჟებდა დადიანს, ანადგურებდა და სიცოცხლის უნარს ართმევდა. რამდენიმე წუთი ისევ უყურა დადუმებულ ლილიანს, ბოლოს საწოლიდან წამოდგა და ის იყო საძინებლიდან გასვლა დააპირა ლილიანის სუსტი ხმა რომ მისწვდა მის სმენას.
- მარტო არ დამტოვო. - ამოიჩურჩლა ღონემიხდილმა და მასთან დაბრუნებულ დადიანს მჭიდროდ მოხვია ხელები, მის მკერდზე მიასვენა სახე და თვალებდახუჭულმა სუსტად მიაწება ტუჩები მამაკაცის გაუპარსავ სახეს.
- არასოდეს! - მჭიდროდ მოჭერილი მკლავების მეშვეობით უფრო ძლიერად მიიკრო ქალის სხეული მკერდზე და შუბლზე აკოცა. - მე შენთან ვარ პატარავ და ეს არასდროს დაგავიწყდეს.
- მაპატიე.
- საპატიებელი არაფერია, კიდევ კარგად უძლებ, მე შენს ადგილზე იმასაც ვერ გევუძლებდი რასაც შენ, შესაძლოა თავიც მომე/ლა სიგიჟის ზღვარზე მისულს მაგრამ შენ ძლიერი ხან ლილიან, იმაზე ძლიერი ვიდრე შენ ფიქრობ და გგონია, ცხოვრებაში რამდენ რამეს გაუძელი? რამდენი იმედგაცრუება გადალახე? რამდენი ტკივილი მიასამარე? დაცემული რამდენჯერ წამოდექი? გთხოვ ახლაც მოიკრიფე ძალები და დამიბრუნდი. ისევ ისეთი, მომღიმარი, მოსიყვარულე, მზრუნველი, შენ შვილს სჭირდები, მეც მჭირდები, შენს გარეშე მოვკვდები. - ტირილით დასიებულ ბაგეებზე ნაზად აკოცა ცოლს და მის სახესთან დახრილმა მკაფიოდ შეიგრძნო ქალის სასოწარკვეთილი მღელვარება. - თუ საუბარი გინდა მესაუბრე, რაც გინდა მითხარი, რის შესახებაც გინდა ვისაუბროთ, ოღონდ ჩუმად ნუ იქნები ლილიან, გთხოვ, სიჩუმე გაგანადგურებს, შეგშლის, ჩემი გესმის პატარავ?
- მესმის. - ამჯერად თავად მისწვდა ლილიანი ქმრის ტუჩებს. - ჩემი გჯერა?
- რა თქმა უნდა მჯერა პატარავ. - ქვემოდან ახედა ქალს და მის ცრემლიან თვალებში დანახული სიყვარულის აღქმის გამო სხეული გაუთბა.
- დამეხამრე ამას გავუძლო. - სიტყვებს ცრემლები ამოაყოლა ლილიანმა.
- ყველაფერი კარგად იქნება. - ამოუჩურჩლა დადიანმა და მთელი სიცხადით იგრძნო როგორ სჭირდებოდა ლილიანს მისი გვერდით დგომა, ჭირდებოდა ისე როგორც არსდროს. იყო კი ნიკოლოზ დადიანი მზად ამ გამოცდისთვის? გაუძლებდა კი საყვარელი ქალის დაბნეულობასა და გაორებას? სურვილი ჰქონდა, უზარმაზარი სურვილი და ვფიქრობ დასაწყისისთვის ესეც სრულიად საკმარისი იყო.

ავტომობილის მუხრუჭმა როგორც იქნა რეალობის შეგრძნება დაუბრუნა, გაფითრებულმა მზერა მიაპყრო საჭესთან მჯდომ არანაკლებ დაბნეულ მამაკაცს და ოდნავ გაუღიმა.
-აქ დაგელოდები. - ისე უთხრა მისთვის არც შეუხედავს, ქალის თითები იგრძნო კეფაზე და იძულებული გახდა მისთვის მზერა გაესწორებინა, საშინლად ეშინოდა მის თვალებში დანახულს პირდაპირ შეჯახებოდა მაგრამ გამბედაობა მოიკრიბა და თავს გაღიმება აიძულა. - წადი. - მოკლედ მოუჭრა და ვნებით დაეკრო ბაგეებზე. ავტომობილად გადასული ტომაში შეცვლილი ეჩვენა, იმდენად შეცვლილი რომ გული მოუკვდა, თითქოს ფეხს ითრევდა სიარულისას, თითქოს წასვლა არ უნდოდა, ეშინოდა ამას გრძნობა დადიანი და ტომაშის წილ ნერვიულობასაც თვითონ განიცდიდა, იქამდე არ მოუშორებია მზერა სანამ ლილიანი შენობაში არ გაუჩინარდა, როგორც კი მხედველობის არედან დაკარგა ჯიბიდან ტელეფონი ამოასრილა და იმ ერთადერ ადამიანს დაურეკა ვინც ახლა ყველაზე უკეთ გაიგებდა მის მღელვარებას. - ბაჩო. - წამით დადუმდა დადიანი და სახე მოისრისა. მერე მისამართი უკარნახა სადაც უნდა შეხვედროდა და ტელეფონი სავარძელზე მიაგდო, ორივე ხელი ძლიერად მოუჭირა საჭეს და თავი, რომელიც უსკდებოდა ხელებზე მიასვენა. არაფერი ისე არ ანგრევდა ახლა დადიანს, როგორც იმის წარმოდგენა რომ მისი საყვარელი ქალი ყოფილი ქმრის პალატაში უნდა შესულიყო, მისთვის შეეხედა, მას მოხვეოდა, ეტირა, ეცინა, წარსული გაეხსენებინა, აწმყო მოეყოლა და მომავალი განეხილა. - დედას შევე/ი. - ორივე ხელი გამეტებით დაუშინა ნიკოლოზმა საჭეს და ის იყო უცოდველ ავტომობილთან ბრძოლას მოეშვა მინაზე რომ დაუკაკუნეს. მზერა ფანჯრის მიღმა ატუზულ ახალკაცს მიაპყრო და შედარებით დამშვიდებული ავტომობილად გადავიდა.
- დამენძრა! - კბილებში გამოსცრა, ჯიბიდან ამოღებული სიგარეტის კოლოფიდან ერთი ღერი ამოასრიალა, მოუკიდა და ღრმად მოქაჩა. - მართლა დამენძრა!
- მისმინე ძალიან ადრე ხომ არ არის მიწის გათხრა, არამგონია ქალი, რომელიც გიყვარს იმ ყველაფრის შემდეგ რაც ერთად გამოიარეთ უბრალოდ ადგეს და წავიდეს.
- წარმოიდგინე შენ რომ ახლა ცოლი გყავდეს და უცებ ნუკა გამოგეცხადოს. რას იგრძნობ?
- ატრაკებ. - სახე აემღვრა ახალკაცს.
- ხო აბა რა, ვატრაკებ. - ზიზღით დააჭირა კბილები ერთმანეთს და მზერა შენობას მიაპყრო. - ქალი რომელიც მიყვარს ხელიდან მეცლება და ვერაფერს ვაკეთებ.
- არ გეცლება, არ მჯერა რომ გეცლება, არ მჯერა რომ ლილიანს შენგან წასვლა შეუძლია. ნიკო ძმაო თვალები გაახილე, ის რომ ის კაცი ცოცხალია არ ნიშნავს რომ თქვენს სიყვარულს საფრთხე ემუქრება.
- შენ არ გინახავს ლილიანი მას შემდეგ რაც ეს ამბავი გაიგო. სრულიად სხვა ადამიანია.
- წამოდი დავლიოთ.
- არ მინდა. - ხელი აიქნია დადიანმა.
- აბა რა ჯანდაბა გინდა? გინდა მთელი დღე აქ ვიდგეთ და ველოდოთ როდის დაასულებს შენი ცოლი ყოფილ ქმართან საუბარს? იქნებ ლილიანს არ ენდობი?
- გეყოფა ბაჩო. - სიმწრით ჩაეღიმა დადაინს. - რა თქმა უნდა ვენდობი და არ ვაპირებ იდიოტივით აქ დგომას, მე და შენ ახლა წავალთ იმ გამო/ირებულ გამომძიებელს ვნახავთ ვინც დვალიშვილის საქმეს იძიებს, ვეცდები არსებული მასალა გამოვართვა და თვითონ გავარკვიო რა მოხდა იმ წყეულ ღამეს როცა ლილიანის ქმარი ავარიაში მოჰყვა.
- ოჰ. - ხელები განზე გაშალა ახალკაცმა. - მეჩვენება თუ გამომძიებლობანას თამაში გადაწყვიტე?
- ზუსტად ვიცი კვალი სადაც გამიყვანს, ჩემთან ხარ თუ არა? - შეუღრინა მეგობარს და ძირს დაგდებული სიგარეტის ნამწვი ფეხსაცმლის ქუსლით გასრისა.
- ეს გამოძიების საქმეა ნიკოლოზ.
- ჯანდაბა ბაჩო, არ იცოდე მაინც როგორ ქვეყანაში ვცხოვრობთ. ამ სფეროში ერთადერთი კომპეტენტური პირი ლევან გეგეჭკორია, რომელიც ზუსტად ვიცი ხელს არ მოკიდებს იმ ადამიანის საქმეს, რომლის ყოფილი ცოლის ამჟამინდელმა ქმარმა მისი ერთადერთი ცხვირმოუხოცავი ძმიშვილი ციხეში გამოკეტა. როგორ ფიქრობ? გეგეჭკორს სულ სირ/ე არ კიდა ეს საქმე? სხვა უფრო კომპეტენტური ტიპი გეგულება?
- ამაში ვერ შეგედავები. - თავი მოიფხანა ახალკაცმა და პირველი თავად ჩაჯდა ავტომობილში. - მივდივართ თუ გადაიფიქრე?
- მივდივართ. - ერთხელ კიდევ შეავლო მზერა დადაინმა საავდმყოფოს შენობას, სწრაფად ჩახტა მანქანაში და ადგილსაც საოცარი სისრწრაფით მოსწყდა.


პალატაში შესულმა ისე ჩუმად დაკეტა ზურგს უკან კარი რომ პაციენტმა, რომელიც ზურგით იჯდა ვერც კი შენიშნა ოთახში უცხო პირის შესვლა, ის იყო, მის წინ იყო, სუსტი, გამხდარი, დაუცველი, თავგადაპასრული, თავის ქალას რომ რამდენიმე შესაზარი სანახაობის ჭრილობა უფარავდა, გული მოეწურა ლილიანს, ზურგით იჯდა მაგრამ მაინც ცნობდა, მის მხრებს ყოველთვის იცნობდა, ათას მამაკაცში გამოარჩევდა მის სათუთ, მამაკაცისთვის ზედმეტად ნაზ მკლავებსა და ხელებს, გული ისე აუჩქარდა საკუთარი გულისცემის მელოდია დაიზეპირა, მუხლები ეკვეთებოდა, ყელს მომდგარი ცრემლი წინ წასვლის საშუალებას არ აძლევდა, დახურულ კარს ზურგით აეკრო და თვალები დახუჭა. ქვედა ტუჩს სიმწრით ჩააფრინდა და ცრემლებსაც გზა გაუთავისუფლა. იგრძნო პაციენტმა ოთახში უცხო ადამიანის ყოფნა, ფრთხილად შებრუნდა კარს აკრული ქალისკენ და გატეხილმა, ტკივილიანი მზერით შეათვალიერა ქალი, რომლისათვისაც ამ წლებს ვერაფერი დაეკლო, პირიქით ბევრად ლამაზიც კი ეჩვენა, მისი სახელის წარმოთქმა სურდა მაგრამ თვალებდახუჭული ქალის ცქერით მონუსხულმა ვერც გაიაზრა როგორ წამოდგა სავარძლიდან, როგორ დაიძრა მისკენ და მასთან მიახლოებულმა ღრმად შეისუნთქა მონატრებული საყვარელი ქალის სურნელი. უკვე ზედმეტად ახლოს იგრძნო ლილიანმა მამაკაცის სუნთქვა,მისმა სურნელმა ცხვირი აუწვა, სურნელი რომელიც ეცნო და ამავდროულად არ ეცნო, თითქოს იგივე იყო მაგრამ მაინც შეცვლილი, გადასხვაფერებული, წამლის სურნელით გაჯერებული, თვალები ფრთხილად დააშორა ერთმანეთს და მზერა გაუსწორა მის წინ მდგომ მამაკაცს, რომლის თვალებიც იცნო მაგრამ ამავე დროს მისთვის ძალიან უცხო აღმოჩნდა.
- ლილიან. - ფრთხილად შეახო მამაკაცმა ატირებულ ქალს სახეზე დასუსტებული თითები და შუბლით მის შუბლს დაყრდნობილს დაუკითხავად მოსწყდა მისი მონატრებით გამოწვეული ცრემლები. - შენ მოხვედი. - ამოიჩურჩულა და გაუბედავად გაიწია ქალის ბაგეებისკენ. გულმა რამდენიმე დარტყმა გამოტოვა, როგორ ჩაწყდა იქ შიგნით რაღაც მნიშვნელოვანი, როდესაც სახეარიდებული ტომაში სწრაფად გასხლტა მისი მკლავებისგან და ზურგი აქცია უკან მდგომ მამაკაცს. სახეზე აფარებული ხელების მეშვეობით ცდილობდა არ ამოეყვირა და შიგნით ჩაეტოვებინა მთელი ის ბრაზი და ტკივილი რასაც ახლა გრძნობდა. საკუთარი თავი სძულდა მაგრამ რატომ ამას ვერ ხვდებოდა.
- ჩემი ბრალი არ არის. - ამოიჩურჩლა მტკივნეულად დაპატარავებულმა.
- პატარავ. - ჩუმად ამოთქვა მამაკაცმა და აცახცხახებული ქალის სხეულს ზურგიდან აეკრო. - მე დავბრუნდი ლილიან.
- ჰო ვხედავ რომ დაბრუნდი. - ამოიკვნესა ტომაშმა და კიდევ უფრო ატირდა. - მამაკაცის ნაზი კოცნა იგრძნო ყელზე და გველნაკბენივით გასრიალდა მოხვეული სხეულიდან. - არ შემეხო. - მზერა გაუსწორა მამაკაცს და შეეცადა ცრემლები შეეკავებინა. გამოუვიდა, კიდევ ერთხელ გამოუვიდა.


2

- ეს ხომ მე ვარ. - გაეღიმა გიორგის და ტომაშის წინ ჩამუხლულმა ქვემოდან ახედა უკვე უძრავად მჯდომ ქალს, რომლის სახეზეც შეყინულმა ემოციებმა გული მოუკლა.
- სამაგიეროდ მე მე აღარ ვარ. - მზერა გაუსწორა ლილიანმა. - მეტიც არც შენ ხარ ის ვისაც ვიცნობდი, იცი მაინც რამდენი წელი გავიდა? იცი მაინც როგორ ვიყავი შენი სიკვდილის შემდეგ? იცი რამდენი ღამე გავატარე მარტომ, ბალიშთან და ცრემლებთან ერთად? იცი რისი გადატანა მომიწია? არ იცი! წარმოდგენა არ გაქვს რა ჯოჯოხეთი გამოვიარე.
- მაპატიე პატარავ მე ხომ ისიც არ ვიცოდი ვინ ვიყავი, არაფერი ვიცი მაგრამ გპირდები ყველაფერს გამოვასწორებ, ყველა დაღვრილ ცრემლს დაგიამებ, ყველა ღამეს, რომელიც ჩემს გარეშე გაატარე აგინაზრაურებ, ისევ მოგიტან ყოველ საღამოს ვარდებს, ისევ მეყვარები ისეთივე გიჟური გრძნობით როგორც ადრე, ისევ შენით დაიწყება ყოველი დილა, გპირდები ყველაფერს აგინაზღაურებ.
- ეგოისტი ხარ. - რატომღაც გაეღიმა ლილიანს და სავარძლიდან წამომდგარმა პალატაში გაიარ-გამოიარა.
- აღარ გიყვარვარ?
- რვა წელი გავიდა გიორგი. რვა მტანჯველი წელი უშენოდ, მარტოობაში და ტკივილში. არ ვიცი რას ვგრძნობ, იმაზე მეტად დაბნეული ვარ ვიდრე ოდესმე, არასდროს ვყოფილვარ სუსტი, საუკეთესო მეგობრის სიკვდილიც გადავიტანე, საყვარელი ქმარიც დავიტირე მაგრამ არასდროს დავსუსტებულვარ ახლა კი.
- ლილიან. - სწრაფად მიეჭრა გიორგი ანერვიულებულ ქალს და ორივე ხელი სახეზე ჩაავლო. - მე შენ ახლაც ისევ ისე მიყვარხარ როგორც ადრე.
- მე მარტო არ ვარ. - ცრემლი მოსწყდა ლილიანს და მზერა აარიდა სახეამღვრეულ მამაკაცს, რომელმაც სწრაფად უშვა ხელები საყვარელ ქალს და ერთი ნაბიჯით უკან დაიხია.
- უფლება არ მაქვს რომ ამის გამო გისაყვედურო, შენ ხომ არ იცოდი. - იატაკი მზერით გაბურღა გიორგიმ და ამდენი ემოციებით დასუსტებულმა ხელით მოიძია ზურგს უკან მდგომი სავარძელი. - გიყვარს?
- რომ არ მიყვარდეს მასთან არ ვიქნებოდი.
- რამდენად ძლიერად გიყვარს?
- ჩემს ცხოვრებაში მოულოდნელი ქარბორბალასავით შემოიჭრა და ჩემი გულის იმ ნაწილში შეიტანა შუქი, რომელიც მანამდე უმწეო, „ნაიარევი" და ბნელი იყო! მისმა გამოჩენამ ბრძოლის უნარიანობა და სიცოცხლის ხალისი დამიბრუნა, გამაბედნიერა და მომცა მიზეზი ღიმილისა! „საუკუნის წინ" ნაჭრილობევი იარა შემიხორცა და ცხოვრების აზრი დამიბრუნა. მაპატიე.
- და ახლა როდესაც ამდენი წლის შემდეგ მხედავ ცოცხალს შენში არანაირ გრძნობას არ ვიწვევ?
- არასდროს დამვიწყებიხარ. - სახე ხელებში ჩარგო ლილიანმა.
- პატარავ.
- ასე ნუ მეძახი.
- კარგი მაპატიე, მეც დაბნეული ვარ, არ ვიცი რამდენად შეგიძლია ახლა გააცნობიერო ჩემი ამჟამინდელი მდგომარეობა მაგრამ ვეცდები მოკლეთ გითხრა. დავიკარგე ლილიან, ცხოვრების რამდენიმე წელი მომპარეს, საწოლს მიჯაჭვულს ექიმების გარდა არავინ მინახავს, ვიცი რომ 2019 წელია მაგრამ მე ისევ 2009 ში გავიჭედე. ვიცი რომ ნოემბერია მაგრამ მე ისევ იმ ზაფხულში ჩავრჩი როცა ავარია შემემთხვა. ვიცი რომ ქვეყნის სათავეში მარგველაშვილი დგას მაგრამ მე ისევ სააკაშვილის ეპოქაჩი ვარ ჩარჩენილი. მარტო ის ვიცი რომ ამ ცხოვრებაში არც მანამდე და არც ახლა შენს გარდა არავინ მყავდა, შენ იყავი ქალი, რომლის გამოც ვცხოვრობდი და ვსუნთქადვი, როგორ ფიქრობ ამდენი წლის შემდეგ რატომ შეიძლებოდა ღრმერთს ენება ჩემთვის მეხსირება დაებრუნებინა? იქნებ დროა შენს ცხორვებას გადახედო და ჩემი ადგილი გამონახო.
- გიო. მე მიყვარს ჩემი ქმარი. ამჟამინდელ ქმარს ვგულისხმობ, შეშლილია მაგრამ სიყვარულით შეშლილი, საოცარი ოჯახი გვაქვს, შესანიშნავი ქალიშვილი გვყავს, მითხარი რა გავაკეთო? ჩემგან რას ითხოვ? რა გსურს?
- შვილიც გყავს?
- სამი წლის გოგონა.
- ლამაზია?
- მგონი ჰო. - გაეღიმა ლილიანს და როგორც იქნა ოდნავ დამშვიდებული სავარძელში მოთავსდა.
- წლებთან ერთად უფრო დახვეწილხარ. - გაეღიმა გიორგისაც და მზერა გაუსწორა მის წინ მჯდომ ქალს, რომელიც ისევ გაგიჟებით უყვარდა მაგრამ გრძნობდა მკაცრმა ცხოვრებამ როგორ ჩატეხა მასთან მისასვლელი მთავარი ხიდი.
- როცა გამომძიებელმა შენი ფოტოები მომიტანა მე მოვკვდი გიო, საკუთარ თავზე კონტროლი დავკარგე, გავიყინე, ემოციები გამეყინა, მოთმინებით იტანს ნიკოლოზი ჩემს ამ მდგომარეობას მაგრამ ვიცი სულის სიღრმეში გაჩენილი შიში და ტკივილი იქამდე მოუღებს ბოლოს სანამ მე ნათლად შევძლებ იმ ყველაფრის გაანალიზებას რაც ახლა ხდება ჩემს თავს, არ არის მარტივი გიყურო ცოცხალს და შენი ჩახუტების სურვილი არ მკლავდეს, უბრალოდ მენატრებოდი, სიგიჟემდე მენატრებოდი, რამდენჯერ მინატრია მხოლოდ ერთხელ მენახე, ერთხელ ისევ შეგხებოდი, ერთხელ კიდევ მეგრძნო შენი სიყვარული და სიგიჟე, ახლა კი აქ ხარ ჩემს წინ და ერთ ადგილზე გახევებული ვერ ვბედავ შეგეხო, მეშინია.
- ნუ გეშინია. - მის სავარძელთან მიახლოებულმა გიორგიმ ხელი გაუწდა სავარძელში ჩაფლულ ქალს და ღიმილით დახედა. - ეს ხომ მე ვარ ლილიან, კაცი რომელიც გიყვარდა. - მის გამოწვდილ ხელს დახედა ლილიანმა, აცახცახებულ სხეულს დამორჩილება აიძულა, ფრთხილად მოათავსა მის ხელის გულზე საკუთარი აკანკალებული თითები და მზერა აარიდა მის წინ მდგომ ყოფილ ქმარს, რომელიც მეორე ხელით მის სახეშე ჩამოშილილ თმას შეეხო და ფრთხილად გადაუწია ყურზე, ნაზად ჩაასრილა თითები მფეთქავ არტერიასთან და მტანკველი სინელით ჩაუყვა უფრო ქვევით, ყელისკენ, ხელის გულის გავლით გრძნობდა გიორგი ლილიანის მღელვარებას. - ცოტაც და გული გაგიჩერდება. - გაეღიმა და ფრთხილად შეახო ტუჩები ყბის ძვალზე, მიზანმიმართულად შეაცურა ორივე ხელი ქალის წელზე და მჭიდროდ აკრულს მზერა გაუსწორა. - სიგიჟემდე მენატრები. - ისევ აკოცა ლილიანს ამჯერად ცხვირზე და მის სახესთან დახრილს მზერა ლილიანის ტუჩებზე გაუშეშდა. - ძალიან გაბრაზდები?
- დარწმუნებული ვარ რომ ჰო. - ქვედა ტუჩს სიმწრით ჩააფრინდა ლილიანი, როგორც კი მივიწყებული ბაგეების შეხება იგრძნო ერთიანად მოდუნებული გაუცნობიერებლად აჰყვა ყოფილი ქმრის ვნებიან კოცნას, რეალობას წამიერად მოწყვეტილს რამდენიმე წუთი დასჭირდა თავისი ქმედების გასაცნობიერებლად, გონს მოსულმა ხელის გულები მიაბჯინა მის წინ მდგომ გიორგის, სწრაფად მოაშორა ტუჩები წარსულის მოჩვენებას და ღიმილით ახედა.
- არ შემიძლია.
- მესმის. - ხელები განზე გაშალა გიორგიმ და ისევ სავარძელს დაუბრუნდა.
- როდის გაგწერენ?
- ალბათ რამდენიმე დღეში.
- შენთვის ბინას ვიქირავებ.
- მოწყალების ხელს უწოდებ ყოფილ ქმარს? - ირონიულად ჩაეღიმა გიორგის. - ისე ახლა როცა მე აქ ვარ შენი ქორწინება მასთან აღარ არსებობს. - მისთვის უჩვეულო ირონიით შეათამაშა გიორგიმ წარბები.
- გიო.
- კარგი ლილიან, არასდროს ვყოფილვარ მოძალადე შეუგნებელი კაცი, არც ახლა ვაპირებ იქ გავეკვეხო უშნოდ სადაც ვხედავ რომ ჩემი ადგილი არ არის, შეუვსიათ შენთვის ჩემი დანაკლისი, თან გადასარევად, მითხარი ახლა რატომ მოხვედი ჩემთან?
- არ ვიცი.
- მე ვიცი. - ჩაახველა მამაკაცმა. - დარწმუდნი რომ აღარ გიყვარვარ და შენთვის არაფერს ვნიშნავ? დამპალმა მამაშენმა ცხოვრება მომიწამლა. გგონია შერჩება? არა პატარავ, შენ ხელს არ გახლებ რადგან მიუხედავად იმისა აღარ გიყვარვარ მე მაინც მიყვარხარ და არ შემიძლია ტკივილი მოგაყენო მაგრამ ძალიან გთხოვ ამ პალატიდან გადი და აღარ დაბრუნდე, არც შენი სამოწყალოდ მიღებული ბინა მჭირდება, არც შენი ცრემლიანი თვალების ცქერა მინდა, არც იმას მინდა ვხედავდე როგორ გეშინია ჩემი შეხების, არ მინდა გესმის? საერთოდ არაფერი არ მინდა მხოლოდ ის მინდა აქედან რაც შეიძლება მალე წახვიდე და უკან არასდროს დაბრუნდე, შეირგე შენი ცხოვრება რომელიც უჩემოდ ააწყე, ვხედავ ბედნიერი ხარ აქ რა დაგრჩენია? არ ვაპირებ აკრძალული წესებით ბრძოლას მაგრამ არც შენს დათმობას ვაპირებ.
- გიორგი. - ხმაში ბზარი შეერია ლილიანს.
- რითი აპირებ ჩემთვის ბინის ქირაობას? შენი ქმრის ფულით? მეკაიფები?
- ჯანდაბა არ მისმენ. - ზურგი აქცია ქალმა აფორიაქებულ ყოფილ ქმარს და გასასვლელისკენ წასულმა ის იყო კარის სახელური ჩამოსწია მოულოდენლად რომ მაინც გაჩერდა და კარი პირვანდელ მდგომარეობას დაუბრუნა, ღრმად ამოისუნთქა და სავარძელში ჩაფლულ მისთვის ნაცნობ მაგრამ უკვე გარდასხვაფერებულ მამაკაცს მზერა გაუსწორა.
- აქ იმიტომ ვარ რომ ჩემთვის სულერთი არ ხარ, აქ იმისთვის ვარ რომ მიყვარხარ და არ ვაპირებ იმის დაიგნორებას რომ ცოცხალი ხარ, აქ იმისთვის ვარ რომ შენ ჩემი ცხოვრების განუყპფელი ნაწილი იყავი მუდამ, აქ მისთვის ვარ რომ საჭიროდ ვთვლი შენს გვერდით ყოფნას! შენ შეძლებდი შენი ცოლი თავად წაგეყვანა საავდმყოფოში სადაც მისი მკვთრეთით აღრმდგარი ქმარი იწვებოდა? შეძლებდი ყოველ ღამით მისი ცრემლები მოგეწმნდა იმის გამო რომ დაბრუნებულ ქმარზე ტიროდა? შეძლებდი არ გაბრაზებოდი მაშინ როცა შენს კოცნას უგულვებელყოფდა? შეძლებდი გეცქირა იმისთვის რომ ვერ გარკვეულა ყოფილი ქმარი უყვარს თუ შენ? შეძლებდი მიუხედავად მის მიმართ არსებული დაუმარცხებელი გრძნობისა მარტო დაგეტოვებინა ყოფილ ქმართან ერთად? შეძლებდი წარმოგედგინა როგორ ეხება მას სხვა მამაკაცი და გცოდნოდა რომ ეს გარდაუვალი იქნებოდა მაგრამ მაინც გაგეშვა მასთან? მიპასუხე შეძლებდი ამას?
- ვერა.
- ხვალ ისევ მოვალ, არ ვაპირებ შენს მიტოვებას, შენ არავინ გყავს ჩემს გარდა, არავინ დედამიწის ზურგზე და არ ვაპირებ ბედის ანაბარა მარტო დაგტოვო, არ ვაპირებ შორიდან ვუყურო როგორ მოი/ლავ მარტო ყოფნაში თავს, ჩემზე მეტად არავინ გიცნობს, შენ ვერ იპოვი შენს თავში იმ ძალას, რომელიც არ გაგაჩნია მე კი არ მოგცემ ნებას საკუთარ თავს რამე დაუშაო. მე იქამდე ვიქნები შენს გვერდით სანამ საჭირო იქნება, ფეხზე დადგომაში მოგეხმარები, ცხოვრების თავიდან დაწყებას გასწავლი, თავიდან შეგაყვარებ ყველაფერს და ამას მოვალეობის ან სიბრალულის გამო არ გავაკეთებ, სურვილით გავაკეთებ რადგან მიყვარხარ და არასდროს დამვიწყებიხარ. მოგწონს შენ ეს თუ არა მე ვიზრუნებ შენზე იქამდე სანამ არ დავრწმუნდები რომ დამოუკიდებლად ცხოვრება შეგიძლია.
- და შენი ქმარი როგორ შეხვდება ამ ამბავს. - ჩაიღიმა გიორგიმ. - რატომ გგონია რომ ორ ფლანგზე ბრძოლას შეძლებ და საბოლოოდ ორივესთან არ დამარცხდები?!
- მე მჯერა მისი, მე მჯერა მისი სიყვარულის მას კი ჩემი. იქამდე სანამ გეძინა ბევრი რამ შეიცვალა და დროა ცხოვრებას დაუბრუნდე. - დაასწულა ლილიანმა და გასვლისას კარიც ხმაურით გაიხურა.

ყოველგვარი მიპატიჟების გარეშე ხმაურით შეხსნა დეტექტივის კაბინეტის კარი, ღიმილით დააიგნორა მისი დაბნეული თვალები და შეთავაზების გარეშე ჩაეშვა თავისუფალ სავარშელში.
- დაკაკუნება თავაზიანობას გამოხატავს. - უკმაყოფილებამ მოიცვა ვეკუა და სავარძელს მთელი სხეულით აეკრო.
- სხვა დროს გაითვალისწინეთ რომ სუსტი სქესის წარნომადგენელს ასე პირდაპირ არ მიახალოთ მისთვის მტკივნეული საკითხი. ჩემი ცოლი თქვენს გამო ლამის ჭკუიდან შეიშალა.
- ასეთი სამსახური მაქვს.
- ხო აბა რა თქვენი პირდაპირი მოვალეობაა ქალს შელამაზების გარეშე მიახალოთ რომ წლების წინ დატირებული მისი ქმარი ცოცხალია და მეტიც მის ნახვას ითხოვს. - საუბარში ჩაერთო ამ დრომდე ჩუმად მყოფი ახალკაცი. - აჰ მომიტევეთ არ გაგეცანით, ახალკაცი, ბაჩო ახალკაცი, დანიშნულება - ოჯახის მეგობარი.
- მეჩვენება თუ ირონიას ანთხევთ თქვენ ორნი? - მონაცვლეობით გაიშვირა თითი გამომძიებელმა მის წინ მოთავსებული მამაკაცებისკენ.
- მოდი ცოტა ხნით დაივიწყე რომ დეტექტივი ხარ და მარტივ კითხვაზე მიპასუხე, რას იგძნობ თუ გეტყვი რომ შენი ძმა, რომელიც რამდენიმე წლის წინ დამარხე ცოცხალია.
- მისი სახელი აღარ ახსენო! - აენთო ვეკუა.
- მისი სახელი არც მიხსენებია. - თვალები დააწვრილა დადიანმა. - გპატიობ ჩემი ცოლის ამ მდგოარეობაში ჩაგდებას მაგრამ სანაცვლოთ უნდა მითხრა რა გაქვს დვალიშვილის საქმის შესახებ.
- არ ვაპირებ ჩემი კლიენტის საქმის თქვენთან განხილვას.
- შენი კლიენტი როგორც შენ მას უწოდებ ჩემი ცოლის ყოფილი ქმარია, რომელიც ღმერთმა უწყის საიდან დაბრუნდა ასე რომ პატივს დამდებ თუ მეტყვი რა გაქვს, დამიჯერე ჩემზე მეტად არ გინდა იმ ნაბი/ვრის პოვნა ვინც მისი გაუბედურებული ავტომობილის მუხრუჭები მწყობრიდან გამოიყვანა.
- და რა იცით რომ მუხრუჭები სპეციალურად გაუფუჭეს. - ინტერესი გაჩნდა ვეკუას თვალებში.
- ღრმად პატივცემულო ბატონო გამომძიებელო. - ხაზგასმით წარმოთქვა დადიანმა ბოლო სიტყვა. - ორივემ შესანიშნავად ვიცით რომ ასე იყო, ტყუილად ხელს არ მოკიდებდით ამ საქმეს ასე რომ დიდათ დამავალებ თუ აღმოჩნდება რომ ჩემი ცოლი ტყუილად არ დავტოვე ყოფილი ქმრის პალატაში სადაც ღრმერთმა უწყის რისი ატანა და გაძლება უწევს იმ ორ სულიერად დანგრეულ ადამიანს, ასე რომ გისმენ.
- თქვენ რა უფრო გაწუხებთ? ის თუ რა მოხდა იმ ღამით თუ ის რომ რა ბედი ელის ქალაქის ყველაზე წარმატებულ წყვილს?
- რამდენიმე წლის წინ ამ სარკაზმის გამო ძვლებს გაგიერთიანებდი ახლა კი უბრალოდ მარტივად გეტყვი. ყლ/ზე შენი ვითომ თანამდებობა, რომ მოვინდომო ხვალვე დაახვევ სახლში, წყეული მოსამართლის ძმიშვილი ციხეში ჩავაყუდე, ფიქრობ გამიჭირდება რიგითი გამომძიებლის ჯერ შეუმგდარი კარიერა სანაგვეზე მოვისროლო? ისე ნუ იზამ მთელი ცზოვრება წვრილ-წვრილი საქმეების გამოძიება მოგიწიოს ან სულაც ნაადრევად მიიღო დაუმსახურებელი პენსია.
- მემუქრები?
- უბრალოდ გაფრთხილებ. მითხარი რა იცი, მერე მე ჩემი გზით წავალ შენ კი ჩართე ძაღლური ყნოსვა და ვნახოთ რომელი უფრო ადრე ვიპოვით დამნაშავეს.
- ეს საქმე თქვენ არ გეხებათ.
- აბა შენ გეხება? პირდაპირ მეხება! ასე რომ მაჩვენებ ფაილს თუ კიდევ დიდხანს ვისაუბროთ და ვფლანგოთ ორივესთვის ძვირფასი დრო?
- უნდა მოვიფიქრო. - უკან დახევა ჩანდა გამომძიებლის ხმაში.
- იცი სადაც უნდა მიპოვო. - სავარძლიდან წამოდგა დადიანი და ბაჩოსთან ერთად გასულმა ხმაურით გაიჯახუნა დეტექტივის კაბინეტის კარი. - რა გაცინებს. - სიგარეტს მოუკიდა გარეთ გამოსულმა დადიანმა და გვერდულად ახედა ჯიბეებში ხელჩაწყობილ ახალკაცს, რომელსაც კმაყოფილება აღბეჭდვოდა სახეზე.
- მომენატრა ასეთი ნიკოლოზი.
- ასეთი როგორი?
- აი ს მოთამაშე ღლაპებს რომ თავის ადგილზე სვამს.
- ბევრი საქმე გაგვიკეთებია ერთად ამასაც გამოვჩხრეკ, ერთხელდასამუდამოდ იმ გზას გავუყენებ ლევან ტომაშს რომელ გზაზეც დაუფიქრებლად, ყოველგვარი სინანული გარეშე გამისტუმრა.
- ვერ პატიობ არა?
- იქამდე ვერ მოვისვენებ სანამ კედლებს მიღმა დამჭკნარს არ ვნახავ მის დამპალ სიფათს.
- არ დაგავიწყდეს რაც არ უნდა მოხდეს ლილიანის მამაა.
- მამა რომელსაც თავისი ქალიშვილი ფეხზე ჰკიდია. - ზიზღით გამოსცრა დადიანმა და ჯიბეში ამღერებული ტელეფონი ამოასრილა. - გისმენ პატარავ. - თითი ტუჩზე მიიდო ნიკომ და ახალკაცს ასე ანიშნა გაჩუმებულიყო. - კარგი, როგორც გინდა. არ ინერვიულო.
- რა მოხდა?
- გამოვედი და ცოტა ხნით თიკასთან ავალო, ავიდეს დაიცალოს, ახლა ისე არაფერი უშველის როგორც მეგობარი.
- ძალიან გიყვარს შენი ცოლი. - მხარე ხელი ჩამოსდო ახალკაცმა და გულწრფელად გაუღიმა მეგობარს.
- სიგიჟემდე. - გაეცინა დადიანს. - მგონი დროა ლილიანის ნორმალურ დაცვაზე ვიფიქრო, გული მიგრძნობს სერიოზული ზეწოლის მსხვერპლი გახდება ჟურნალისტების მხრიდან. არადა როგორ ვერ იტანს დაცვის თანხლებით სიარულს. მიხედავ ამ საქმეს?
- და რა იცი რომ უკვე არ მივხედე?
- უშენოდ რა მეშველებოდა? - მხარზე ძლიერად დაჰკრა მეგობარს ხელი და გაუღიმა. - მოჩვენების დაბრუნების გამო დამავიწყდა კიდეც მეკითხა შენ როგორ ხარ?
- ვუძლებ. - მხრები აიჩეჩა ბაჩომ. - არ მინდა ამაზე ლაპარაკი.
- მაგრამ თუ მიგინდება ხომ იცი აქ ვარ.
- შენი ცოლი უკეთეს რჩევებს მაძლევს.
- ლილიანი?
- ჰო აბა რა გგონია, შენი აზრით ვინ აიღო ჩემი ფსიქოლოგობის მტანჯველი სადავე ხელში? შენმა ცოლმა, ქალმა რომელსაც მეც კი ვაღმერთებ და მშურს რომ ჩემი კი არა შენი ცოლია.
- ე ბაჩო. - წარბი ასწია დადიანმა.
- რა იყო ხუმრობაზე აგცრეს? წამოდი ერთი ჭიქა ვისკი დავლიოთ სადმე გამიშრა ყელი.
- მხოლოდ ერთი.
- ერთი. - პირველი თავად ჩაჯდა ახალკაცი ავტომობილში და სიგარეტს მოუკიდა.


- ჯანდაბა ხო მოვდივარ! - დაიყვირა თიკამ და გაბმული ზარით გულშეღონებულმა სწრაფად გააღო კარი. - მოჩვენება მოგდევს? ერთხელ რომ დარეკო და დაელოდო როდის გაგიღებენ ამ წყეულ კარს არა?
- გააჩნია როგორ შეხედავ რეალობას იმის მიხედვით განსაჯე მოჩვენებაა თუ ღამეული კოშმარიდან გადმოსული გმირი. - სწრაფად გადაჭრა ლილიანმა მისაღები და პირდაპირ სამზარეულოსკენ აიღო გეზი.
- მანდ არ შეხვიდე! - უკან მისწვდა მეგობრის სიტყვები თუმცა გვიანი აღმოჩნდა, მაგიდის ზედაპირზე გართხმული შიშველი მამაკაცის დანახვისას სწრაფად დაკეტა კარი და სიცილი ვეღარ შეიკავა.
- მაპატიე სტივ. - გასძახა კარს მიღმა ახმაურებულ მამაკაცს და მზერა მეგობარს მიაპყრო. - სამზარულოს მაგიდის გარდა სხვა ადგილო ვერ იპოვეთ?
- სახლი ჩემია, მაგიდაც და კაციც ვერ გავიგე რა გინდა. - თვალები დაქაჩა თიკამ და როგორც იქნა აღიქვა ტომაშის ტირილით დასიებული თვალები. - და შენ რას გავხარ რა გჭირს?
- ჯერ რამე ძლიერი დამისხი, მერე მყარად დაჯექი და ისეთ რამეს გეტყვი შეიძლება გული გაგიჩერდეს.
- ნიკოს საყვარელი ყავს?
- თიკა.
- კარგი სასმელს მოვიტან.



ფეხმორთხმით იჯდა ნაწვიმარ მიწაზე, თავზე სპორტული ქურთუკის კაპიშონი ეფარა, თითებში მოქცეულ მოუკდებელ სიგარეტს ნერვულად აწვალებდა და ცრემლიანი თვალებით ბურღავდა საფლავის ქვიდან მომღიმარ საყვარელ ქალს, არ ტიროდა მაგრამ მთელი სხეულით ცახცახებდა, სიცივისგან არა, ტკივილისა და მონატრებისგან. ადამიანს არ ჰგავდა, კუნძს ჰგავდა, დაბერებულ, გამოფიტულ გამოუსადეგარ კუნძს. ამღვრეული სახე ხელისგულით მოისრისა და სწორედ ამ დროს იგრძნო მონაბერი სიოს მეშვეობით მასთან მოფრენილი ნაცნობი სურნელი, გაეღიმა და გვერდულად ახედა გვერდით დასკუპებულ მოჩვენებას, რომელიც საკუთარ პორტრეტს უკმაყოფილო ინტერესით დაჰყურებდა.
- ამ სურათში ელამი ვარ. - ტუჩები დაბრიცა ბერიამ.
- სულაც არა. - გაეღიმა ახალკაცს და მოულოდნელად გამოჩენილ საკუთარ წარმოსახვას გაუღიმა. - დიდი ხანია აღარ გამოჩენილხარ.
- ლილიანი მშვენივრად გიმკლავდებოდა.
- ახლა მას სჭირდები.
- მიხედავს თავის თავს. არც ისეთი სუსტია როგორც ერთი შეხედვით ჩანს.
- სუსტი სულაც არ არის. - სიგარეტს მოუკიდა ბაჩომ და გამონაბოლქვი ჰაერში გაუშვა. - დადიანი მეცოდება. აღარ იცის რომელ კედელს მიახალოს თავი.
- შეეცადე დაამშვიდო, ამ სიტუაციაში ყველაზე მეტად მას მართებს სრულ ჭკუაზე დარჩენა, თუ ცოლის შენარჩუნება უნდა ეცადოს ემოციები აკონტროლოს, ლილიანთან მაინც.
- შეგიძლია თავი მის ადგილზე წარმოიდგინო?
- არა, მაგრამ შემიძლია გითხრა რას გრძნობს ლილიანი.
- და რას გრძნობს?
- ვერაფერს. - მხრები აიჩეჩა ბერიამ. - ყველაფრის შეცნობა შეიძლება, თუმცა ყველაზე ძნელი საკუთარი თავის შეცნობაა. ახლა ლილიანი გაორებულია. ერთ მხარეს ქმარი, რომელზეც გიჟდება, მეორე მხარეს ყოფილი ქმარი რომელზეც გიჟდებოდა. ვერაფერს იტყვი ცხოვრება სიურპრიზებით სავსეა.
- და რა იქნება?
- არ ვიცი.
- შენზე უკეთ არავინ იცნობს ლილიანს.
- ადამიანების ცხოვრება სხვადასხვა გზით მიდის, ძნელია დიდი ხნით შეაჩერო ვინმე შენს სიახლოვეს.
- ფიქრობ ლილიანი წასვლას მოისურვებს?
- ვფიქრობ ლილიანს ახლა ყველაზე ნაკლებად სურს წასვლა მაგრამ ეს ჯერ თავადაც არ იცის.
- ძალიან მენატრები.
- შენ ძალიან მალე იმაზე უფრო კარგად იქნები ვიდრე წარმოგიდგებია. - გაიღიმა ბერიამ და მისი მოჩვენებაც ისევე გაქრა როგორც გამოჩნდა.
- ბედნიერი. - გაეღიმა ახალკაცს, მორჩენილი სიგარეტის ნამწვი მიწის ზედაპირზე ჩააქრო და ნელი ნაბიჯებით გაშორდა საყვარელი ქალის საფლავს.


- აღარ იტყვი რა ხდება? - მოუთმენლობა დაეტყო ყიფიანს და სავარძელში უკვე ნახევარად გამოცლილი ბოთლით ხელში მოკალათებულ მეგობარს ინტერესით დააშტერდა.
- გიორგი ცოცხალია. - ბოთლი მაგიდაზე დადგა ლილიანმა და მოჭუტული თვალებით ახედა დაბნეულ მეგობარს.
- ვინ გიორგი?
- ვინ გიორგი თიკა, ჩემი ქმარი გიორგი.
- კაი რა, რას ბოდავ ლილიან? - თხელი ხალათი უფრო მჭიდროდ მოიხვია ყიფიანმა და ახარხარებულმა იქამდე ვერ მოითქვა სული სანამ არ დარწმუნდა რომ ტომაში აშკარად არ ხუმრობდა. - ატრაკებ. - თვალები დაქაჩა თიკამ, მაგიდაზე დადგმულ ღვინის ჭიქას სწვდა და სულმოუთქმელად ჩაცალა. - საიდან მოიტანე?
- ჩემი თვალით ვნახე. - სახეზე ხელები აიფარა ტომაშმა და ღრმად ამოისუნთქა. - არ ვიცი რა ხდება თიკა, წარმოდგენა არ მაქვს რა ხდება, მხოლოდ ის ვიცი რომ წლების წინ გიორგის ნაცვლად ვიღაც სხვა დავიტირე, მხოლოდ ის ვიცი რომ ადმენი წელი სადღაც საავადმყოფოში იყო, ჯერ კომაში, მერე გონს მოვიდა მაგრამ ამნეზია ჰქონდა, ვიღაც მისი მკურნალობის ხარჯებს ფარავს, არ ვიცი ვინ, არ ვიცი რა მოხდა იმ წყეულ ღამეს, მხოლოდ ის ვიცი რომ ცოცხალია და მე ის ვნახე, შევეხე, ვესაუბრე, ვიცანი გესმის? ის იყო, ის და არავინ სხვა და ახლა იცი როგორ ვარ? ისიც კი არ ვიცი მიხარია თუ არა რომ ცოცხალია.
- ლილიან.
- ხო ვიცი თიკა, ვიცი საშინლად ჟღერს ჩემი პირიდან წარმოთქმული ეს სიტყვები მაგრამ დაბნეული ვარ, განადგურებული, გაორებული, არ ვიცი რა გავაკეთო.
- ჯანდაბა ლილიან თავი საშინელებათა ფილმში მგონია. - თვალები მოჭუტა თიკამ.
- ახლა მე მკითხე. - სასმელი მოსვა ლილიანმა და ცრემლიანი თვალები მიაპყრო სავარძელში მოუსვენრად აწრიალებულ თიკას. - წლები მოვანდომე იმ ტკივილიდან ამოსვლას რასაც გიოს გარეშე სიცოცხლე ერქვა, როგორც იქნა ბედნიერება ისევ შევიგრძენი ახლა კი ყველაფერი თავზე მემხობა.
- შენს ადგილზე ყოფნას არ ვისურვებდი.
- არც მე გისურვებდი. - ამოიოხრა ტომაშმა და სიჩუმეში ჩაიკარგა.


- გამარჯობა პატარავ. - მშვიდად გაუღიმა როგორც კი ლილიანი ავტომობილში ჩაჯდა. - თავს როგორ გრძნობ? - ლოყაზე აკოცა ცოლს და მზერა გაუსწორა მის დაბნეულ თვალებს, გულმა ძლიერად დაუწყო ფეთქვა ცოლის სევდიანი მზერის გამო, ეტკინა, უზომოდ ეტკინა მაგრამ მაინც შესანიშნავად შენიღბა საკუთარი ემოციები, ჩუმად მყოფ ლილიანს კიდევ ერთხელ აკოცა და ავტომობილი დაძრა. რამდემე წუთი უხმოდ მიარღვევდა ავტომობილი თავისუფალ გზის საფარს, მხოლოდ ძრავის მოგუდული ხმა ისმოდა ირგვლივ და ორი ადამიანის ძლიერი გულის ფეთქვა, თითოეული დარტყმა გულს უჩერებდა ორივე მათგანს და ტკივილის შეგრძნებას კიდევ მეტად უმძაფრებდა, სწრაფად მიაპობდა შავი რენჯროვერი თბილისის ქუჩებს, დროდადრო დადიანი ლილიანისკენ აპარებდა მზერას, ლილიანი კი ჯიუტად არ წყვეტდა ფანჯრის მიღმა გადაკარგულ თვალებს უმიზნო დანიშნულებას, იქ იყო, საყვარელი ადამიანის გვერდით იყო მაგრამ საშინლად გაორებული და განადგურებული, გრძნობდა ამას დადიანი და მოთმინებით იტანდა სიჩუმეს რომელიც ყოველჯერზე სასიკვდილო დარტმებს აყენებდა მის შეპყრობილ გულს. - პატარავ. - კიდევ ერთხელ დაარღვია ნიკომ აუტანელი სიჩუმე, რომელიც ასე უხუთავდა სულს, ცოლის დასუსტებული მტევანი ხელის გულში მოიქცია და ნაზად მიაკრო ტუჩები. - მიყვარხარ ლილიან.
- მე მას ვაკოცე. - როგორც იქნა მზერა მოსწყვიტა ლილიანმა ფანჯარას და ამჯერად ქმრის განრისხებულ თვალებში ჩაიკარგა, თვალებში სადაც უზომო ტკივილს დაედო ბინა, გული მოეწურა ლილიანს, სიკვდილი ინატრა, ვერ უძლებდა საყვარელი ადამიანის ამ მდგომარეობაში ყოფნას, ვერ უძლებდა და საკუთარი თავი სძულდა რადგან მხოლოდ ის იყო დამნაშავე მისი ამ მდგომარეობაში ყოფნისა. - მაპატიე. - ძლივს აიძულა თავს გაღიმება და მზერა ისევ ფანჯრიდან მოცეკვავე ხეებზე გადაიტანა.
- შეგეძლო არც გეთქვა. - როგორც იქნა სიტყვებს თავი მოუყარა ნიკოლოზმა და სისწრაფეს კიდევ უფრო უმატა.
- შემეძლო მაგრამ მაინც გითხარი. - ისე ამოიჩურჩულა ქმრისთვის არ შეუხედავს ლილიანს. ისევ სიჩუმე ჩამოწვა, ისევ აუტანელი და მძიმე აურამ მოიცვა ავტომობილის სალონი, რა არ გაუვლიათ ერთად, რამდენჯერ არ უჩხუბიათ, რამდენჯერ არ უყვირიათ მაგრამ არასდროს უგრძვნია არც ერთს ის სიუცხოვე რასაც ახლა გრძნობდნენ, ყველაფრის გაგება და მიღება შეეძლო დადიანს მაგრამ ამას ვერ აიტანდა, ვერ აიტანდა ჩუმად მყოფ ცოლს, რომელსაც გაურკვევლობა ანადგურებდა, თვალები აეწვა და ბრაზისგან რომ არ გათავისუფლებულიყო აშკარად კარგავდა საკუთარი თავზე კონტროლს, სიჩქარესაც უფრო უმატა და რეალობიდან მოწყვეტილი იქამდე ვერ მოვიდა გონს სანამ სიჩქარის გადაჭარბებით შეშინებულმა ლილიანმა არ იკივლა. ცოლის ხმის შედეგად გამოფხიზლებულმა დადიანმა სწრაფად დაამუხრუჭა, ავტომობილიდან გადავიდა და კარიც ხმაურით მიიჯახუნა.
- დედას შევე/ი! - იღრილა ბოლო ხმით და ჯიბიდან ამოღებული სანთებელა შორს მოისროლა. ტომაში ადგილიდან ვერ იძროდა, გაყინულს ისე უსველებდა ცრემლი სახეს რომ ამასაც კი ვერ გრძნობდა, ხედავდა მის ტანჯვას ხედავდა და პირველად ვერ ახერხებდა მის დამშვიდებას. - გადმოდი. - სწრაფად გამოხსნა დადიანმა ავტომობილის კარი და ლილიანს გადმოსვლა აიძულა. ავტომობილის კარს მიყრდნობილს ძლიერად მოხვია ხელები და ცხვირი მის ყელში ჩარგო, ღრმად სუნთქავდა მისგან მომავალ სურნელს და დაუკითხავად მოწყვეტილ ცრემლს ვეღარ ეწინააღმდეგებოდა. ორივე ხელი სახეზე ჩაავლო და შუბლით მის შუბლს დაყრდნობილმა მის ტუჩებთან ამოიჩურჩულა. - მე შენ მიყვარხარ ლილიან. - პასუხს არ დაელოდა ისე დაეკრო ცოლის ბაგეებს და საპასუხოდ მიღებული ნაცნობი სიგიჟის შეგრძნებით თითქოს გულიც დაიმშვიდა, გონებაც და აფორიაქებული სულიც. გრძნობდა რომ ლილიანსაც უყვარდა ამას გრძნობდა და მზად იყო მის გამო მთელ სამყაროს დაპირისპირებოდა, მზად იყო კიდევ ერთხელ მოეგო მისი გული რომელიც ისედაც მას ეკუთვნოდა, მზად იყო დაემტკიცებინა რომ სწორედ ის იყო ის ადამიანი ვინც მის გვერდით უნდა ყოფილიყო.
- მაპატიე.
- უკვე გაპატიე. - კიდევ ერთხელ აკოცა ცოლს და გულში ჩაიკრა მისი აცახცახებული სხეული. - რაც არ უნდა გააკეთო მუდამ გახსოვდეს რომ შენს უკან მე და ჩვენი შვილი ვართ ლილიან.
- მიყვარხარ ნიკო. - სახე მის ყელში ჩარგო ლილიანმა. - ძალიან მიყვარხარ. - ამოიჩურჩულა და ყელზე მიაკრო ტუჩები.
- სახლში წავიდეთ. - ავტომობილის კარი გააღო ნიკოლოზმა და სავარძელზე მოკალათებულ ცოლს ღიმილით დახედა.
- რა იყო?
- ყველაზე მხურვალე სიყვარულსაც კი შეიძლება ყველაზე ცივი დასასრული ჰქონდეს, მე არ მინდა ჩვენი სიყვარული დასრულდეს ლილიან.
- არ დასრულდება. შენი ვარ გესმის? შენი და გთხოვ ეს არასდროს დაგავიწყდეს.
- ვეცდები. - ამოისუნთქა ნიკოლოზმა და ავტომობილის კარი დახურა. - მე ვეცდები ლილიან, მაგრამ შენც უნდა ეცადო. - ორივე ხელი თავზე მოიჭირა, თვალები დახუჭა და ღრმად ამოისუნთქა. - უნდა ეცადო პატარავ თორემ დავიკარგებით.

3

- გამარჯობა. - მოჩვენებითი სიმშვიდის ნიღბით მორგებული შევიდა ყოფილი ქმრის პალატაში და მისთვის მიტანილი პროდუქტის პაკეტები მინის მაგიდაზე მოათავსა. - მოგესალმე. - უკმაყოფილომ დახედა საწოლში მწოლიარე გიორგის და მზერა გაუსწორა.
- გაგიმარჯოს. - მოკლედ მოუჭრა ყოფილმა ქმარმა და მზერა მისმიერ მოტანილ პროდუქტზე გადაიატანა.
- არ ვიცოდი როგორ გკვებავენ აქ ამიტომ ისეთი პროდუქტი მოვიტანე რაც ვთვლი რომ შენთვის შეიძლება.
- მადლობა.
- არ მელაპარაკები? - ხმაში სიმტკიცე დაკარგა ლილიანმა და საწოლის კიდესთან ჩამომჯდარმა ყოფილი ქმრის დასუსტებული ხელი ხელის გულებში მოიქცია, როგორ განრისხდა, როდესაც გიორგიმ სწრაფად ააცალა მტევანი და ზურგი აქცია აცრემლებულ ქალს, უცქერდა ლილიანი საწოლში გადაბრუნებული მამაკაცის მშვიდ სუნთქვას და სურდა მთელი ხმით ეყვირა, ტკიოდა და ვერ ხვდებოდა რა ტკიოდა, სული ეხუთებოდა, გაქცევა უნდოდა მაგრამ ფეხები არ ემორჩილებოდა, დარჩენაც სურდა მაგრამ გონება წასვლას უფრო სთხოვდა, გონებისა და გულის ხელჩართულ ომში გულმა მაინც გაიმარჯვა, გვერდულად მწოლიარე ყოფილ ქმარს ზურგს უკან მიუწვა, ხელები მჭიდროდ მოხვია და სახე მის ყელში ჩარგო, სხეულის შეხებით იგრძნო მამაკაცის დაძაბულობა და სინანულმა მოიცვა მისი სახე. - გიო. - ამოიჩურჩულა მის ყურთან და ცრემლიც დაუკითხავად მოსწყდა.
- მომიყევი მასზე.
- გთხოვ.
- მინდა ვიცოდე როგორია კაცი, რომელიც გიყვარს, რითი მგავს, რითი არ მგავს, რა მოგწონს მასში, რა არ მოგწონს. - მოულოდნელად მისკენ გადმობრუნებულმა გიორგიმ ქალის სახეს ჩაავლო თითები და ნაზად შეახო ათრთოლებულ ბაგეებზე ცხვირის წვერი. - მინდა გავიცნო კაცი ვისაც ეკუთვნი. - ხელი უშვა ქალს და პირველი თავად წამოდგა საწოლიდან. - დაიწყე! - მტკიცე იყო დვალიშვილის ხმა.
- არ გგავს. - ჩუმად ამოთქვა ტომაშმა და სახეზე აიფარა ხელები. - საერთოდ არ გგავს. უხეშია, გარეწარი, შეშლილი, აგრესიული, წარმატებული, ქალებში პოპულარული, მამაკაცების საძულველი პიროვნება, გავლენიანი ნაბი/ვარი, მაგრამ საუცხოო ქმარი და მამა, ოჯახის გიჟი და მათზე გადაყოლილი, გიჟი მეგობარი. არ ვიცი რისი მოსმენა გინდა ჩემგან.
- განაგრძე.
- მოგწონს იმის ცქერა როგორ ვიტანჯები? - საწოლიდან წამოდგა ლილიანი და გიოსთან მიახლოებულმა მზერა გაუსწორა ყოფილი ქმრის ორაზროვან თვალებს.
- არა, ეს არ მომწონს.
- არც მე მომწონს რომ ტკივილს გაყენებ ამიტომ ნება მომეცი ეს არ გავაკეთო.
- რთულია იმის გააზრება რომ სხვის მკლავებში ნებივრობს ქალი, რომელიც მიყვარს.
- ქალი რომელიც გიყვარდა აღარ არსებობს, იმ ღამით მოკვდა როცა შენ ავარიაში მოყევი, შენთან ერთად მოკვდა ახლა კი სრულიად სხვა ქალს ხედავ, იგივე სახით მაგრამ შეცვლილი ბუნებით, ქალს რომელსაც უყვარს თავისი ქმარი და ოჯახი, ქალს, რომელიც საფრთხეში აყენებს საკუთარ ბედნიერებას იმის გამო რომ ყოფილ ქმარს მარტოობისთვის ვერ წირავს. არ მებრალები, უბრალოდ მინდა რომ დაგეხმარო, ან ნება მომეცი ან არადა მივდივარ! - სიმტკიცე დაუბრუნდა ლილიანს წარბაწეულმა მზერით შეუნგრია ყოფილ ქმარს გულ-მკერდი.
- გგავს დადიანი, მხოლოდ იმით რომ მასაც არაამქვეყნიური სიყვარული შეუძლია მაგრამ ვფიქრობ რომ შენზე მეტადაც. კმაყოფილი ხარ?
- არა. - გაეღიმა გიორგის. - მაპატიე.
- ექიმმა თქვა რომ ერთ კვირაში გაგწერენ, ბინა უკვე ვიქირავე, მომვლელიც ავიყვანე, როგორც შევძლებ ისე ვიქნები შენს სიახლოვეს მაგრამ არ მინდა ვხედავდე როგორ აძლევ საკუთარ თავს იმედს.
- საერთოდ აღარ გიყვარვარ?
- მე ეს არ მითქვამს.
- ოდესმე დაბრუნდები? - მის სახეს ნაზად შეახო თითები და როგორც კი ქალის არიდებული სახე გასხლტა მისი ხელისგან სიმწრის ღიმილით სახედამშვენებული მოცელილი ჩაეშვა სავარძელში. - ისე გამირბიხარ თითქოს უცხო ვიყო.
- რვა წელი გავიდა გიო. - ამოიჩურჩულა ლილიანმა და საწოლზე ჩამოჯდა. რვა მტანჯველი წელი და ჯერ კიდევ ვერ ვიაზრებ რომ ცოცხალს გხედავ.
- გერჩივნა მართლა მოვმკვდარიყავი არა?
- ნაბი/ვარო ეგოისტო. - საწოლიდან წამოხტა ლილიანი, სავარძელთან მიახლოებულმა ორივე ხელი სახელურებს ჩაავლო და სახე ისე ახლოს მიუტანა გიორგის მისი სიახლოვისგან სუნთქვაც კი შეეკრა მამაკაცს. - მარტო შენს თავზე ფიქრობ არა? იმაზე რომ ცხოვრებამ ზურგი გაქცია, საკუთარი თავის გარდა რა გადარდებს ამ მომენტში? გგავს თუ არა დადიანი? არა! შენთან გამომიშვა, კიდევ ერთხელ გამომიშვა გესმის? ჩემზე არ ფიქრობ? ჩემზე რატომ არ ფიქრობ? იმაზე რატომ არ ფიქრობ რისი გაძლება და გადატანა მომიწია მთელი ეს დრო? იმაზე რატომ არ ფიქრობ რომ არც კი ვიცი რას ვგრძნობ ახლა გარდა იმისა რომ ცხოვრება თავზე მემხობა. არ ვიცი გესმის? არაფერი არ მესმის, ვერ ვხედავ, ვერ ვგრძნობ. მარტო ის ვიცი რომ უფსრკულისკენ მივექანები და ნიკოლოზი ნებას არ მაძლევს კისერი მოვიტეხო, გგავს თუ არა ჩემი ქმარი? არა! არ გგავს რადგან ის ნებას მაძლევს თვითონ გადავწყვიტო რა მინდა მხოლოდ ამისთვის შემიძლია უპირობოთ მიყვარდეს გესმის? მიყვარს კიდეც, საკუთარ თავზე მეტად მიყვარს! მოგწონს მსხვერპლის როლში ყოფნა? მოგწონს რომ დაუფიქრებლად გთელავ? მოგწონს რომ ჭკუიდან მშლი? მიპასუხე მოგწონს მიყურო როგორ ვნადგურდები? - წამიერი შესვენება გააკეთა ლილიანმა და ისევ სცადა საუბრის გაგრძელება მაგრამ სავარძლიდან წამოჭრილი მამაკაცის ხელები იგრძნო სახეზე, მჭიდროდ რომ უჭერდნენ და გაქცევის საშუალებას არ აძლევდნენ, თვალები აემღრა, გაიბრძოლა თუმცა მაინც მისწვდა გიორგი მის ბაგეებს და ყელს მობჯენილი ყვირილიც კოცნით ჩაუხშო ხორხში. - გეყოფა! - როგორც იქნა თავი დააღწია მისი სურვილით შეპყრობილ გიორგის და მოქნეული ხელიც ხმაურით შეალეწა სახეში. - ამბოფ რომ ის გიორგი ხარ მე რომ სიგიჟემდე მიყვარდა, მე კი გეუბნები რომ შენ ის გიორგი არ ხარ და არც მე ვარ ის ლილიანი შენ რომ გიყვარდა! - ბრაზით ამოთქვა ლილიანმა და პალატა სწრაფად დატოვა.


ტროტუართან გაჩერებულ ავტომობილში იჯდა და ქუჩის მოპორდაპირე მხარეს მყოფ ახალგაზრდა ქალს, რომელიც სუვენირების არჩევით იყო დაკავებული თვალს არ წყვეტდა, გული უცნაურად უცემდა, მღელვარებაც ერთიანად იმონებდა და ყველაფერთან ერთად ბრაზიც ახრჩობდა, ბრაზი საკუთარი თავის მიმართ.
- როდემდე აპირებ მის თვალთვალს? - მოულოდნელი კითხვის გამო შიშით შეხტა და გვერდით მოკლათებულ ბერიას გახედა.
- შემაშინე. - დაიმორცვხა ახალკაცმა და თვალები საჭეს მიაპყრო.
- ჩემი რატომ გერიდება?
- არ ვიცი.
- სულელო, ფიქრობ გავრაზდები თუ სხვას შეიყვარევებ?
- ნუკა.
- იქნებ დროა ავტომობილიდან თვალთვალს შეეშვა და მასთან მიხვიდე.
- და რა ვუთხრა?
- რასაც გრძნობ.
- ჰო იმას თუ ვეტყვი რასაც ვგრძნობ ძალიან სასაცილო სანახავი ვიქნები.
- რატომ?
- გამარჯობა. როგორ ხარ? იცი დიდი ხანია უკვე გითვალთვალთვალებ და არ ვიცი როგორ გითხრა, რატომ ვკარგავ აქამდე დროს და რატომ არ გიზიარებ ჩემს განცდებს. იქნებ იმიტომ რომ მამაშენი ჩემი საუკეთესო მეგობარია და არ მაპატიებს თუ მის შვილს შევიყვარებ. როგორ ჟღერს?
- ჰო ცოტა სასაცილოა. - გაეღიმა ბერიას და თავი ახალკაცის მხარზე მოათავსა.
- დადიანი ისედაც არეულია ლილიანის ქმრის გამოჩენის გამო, ვერ დავუმატებ სადარდებელს.
- იცი ბაჩო, შენ მუდამ სხვებზე ფიქრობ და ვერც კი ხვდები როგორ თვალსა და ხელს შუა გადის შენი ცხოვრება.
- მე იმისთვის არ დავბადებულვარ რომ ბედნიერება ბოლომდე შევირგო, დაბადების წამიდან მოძულებული ვყავარ ღრმერთს, დადიანი რომ არა ჩემ ცხოვრებაში სხვა ღირებული ადამიანი აღარც არსებობს, იმ ადამიანს ვერ ვუღალატებ ვინც ძმად მიმაჩნია.
- და მისი შვილის შეყვარება ღალატია?
- ნია მხოლოდ ოცი წლის არის.
- შენ ოცდათოთხმეტის. ანუ ცხოვრება დასრულდა?
- მასთან კი.
- სისულელეა, ადექი და უთხარი რასაც გრძნობ, დადიანი გაიგებს და დარწმუნებული ვარ შენზე უკეთეს ვერც ინატრებს მისი ქალიშვილისთვის.
- როგორ შეგიძლია ასე უბრალოდ ურჩიო კაცს, რომელიც გიყვარდა რომ სხვა ქალს დაელაპარაკოს?
- მე მოვკვდი ბაჩო-შენ ცოცხალი ხარ! - გაიღიმა ნუკამ და გაუჩინარდა. ახალკაცმა ისევ ფანჯარას მიაპყრო მზერა თუმცა დადიანის ქალიშვილი იქ უკვე აღარ იყო, ამღვრეული სახე ხელებში ჩარგო და ის იყო ავტომობილში უწმაწური სიტყვების ქარიშხალი დააყენა ხმაურით რომ გამოუხსნეს მანქანის კარი და ისე რომ არც კითხეს სწრაფად ჩახტა გოგონა წინა სავარძელზე.
- მითვალთვალებ? - თვალები დაქაჩა ნიამ და დაბნეულ ახალკაცს გახედა.


მოკლე დაკაკუნების შემდეგ თანხმობის გარეშე შეხსნა პალატის კარი, ძალდატანებული ღიმილით დახედა საწოლში მწოლიარე პაციენტს და იქვე მდგომ სავარძელშიც ნებართვის გარეშე ჩაჯდა.
- საღამომშვიდობის. - ჩაახველა და დადუმდა.
- მორიგი გამომძიებელი მოსაბეზრებელი კითხვებით? - თვალები აატრიალა დვალიშვილმა და საძულველი საუბრის მოლოდინით საწოლზე ნახევრად წამოჯდა. - უკვე მეოთხე ხართ.
- გამომძიებელი არ ვარ. - სახეზე ხელი მოისვა მამაკაცმა და სავარძლიდან წამომდგარმა ოთახში გაიარ-გამოიარა, ჩაფიქრებული ჩანდა, აშკარად უმძიმდა საკუთარი ვინაობის გამჟღავნება, ფიქრებით მოცულ სახეზე კი ტანჯვის კვალს ღრმად გაედგა ფესვები.
- გამოვიცნობ. - გაეღიმა გიორგის და ოდნავ დაბნეულს სიმწრის ოფმა დაასხა შუბლზე.
- ნუ იწვალებ. - გაეღიმა მამაკაცს. - ნიკოლოზი.
- ლილიანის ახალი ქმარი. - ჯერ კიდევ სუსტად მყოფი გიორგი უმწეოდ მიესვენა ბალიშს.
- ახალი, ძველი, რა მნიშვნელობა აქვს. - მხრები აიჩეჩა დადიანმა და ისევ სავარძელში მოთავსდა.
- აქ რას აკეთებ ნიკოლოზ? ლილიანმა იცის შენი ვიზიტის შესახებ?
- ლილიანმა იცის ჩემი მისდამი არსებული გრძნობის შესახებ.
- ისევე როგორც ჩემი.
- ჯანდაბა. - სახე ხელებში ჩარგო ნიკოლოზმა. - არ მეგონა თუ ასეთი ძნელი იქნებოდა. - სიმწრით გაეღიმა და მზერა გაუსწორა საწოლს აკრულ მამაკაცს, რომელიც იმდენად უმწეო და დაკარგული ეჩვენა რომ მის მიმართ საშინელი სიბრალულის გრძნობით განიმსჭვალა. - რას აპირებ?
- ბრძოლას.
- ბრძოლას. - მისი სიტყვები გაიმეორა დადიანმა და სავარძელს ზურგით აეკრო. - წლებია შენი სახელი მესმის, ვიცი როგორი ადამიანი ხარ, ვიცი როგორ უყვარხარ ლილიანს, ვიცი როგორ განიცდიდა უშენობას, ვიცი როგორ უჭირდა მარტო გამკლავებოდა იმ ტკივილს რაც შენმა ცრუ სიკვდილმა მოუტანა, ვიცი რა მტკივნეული გზა გაიარა იქამდე სანამ ისევ შეუყვარდა, ისევ ენდო ადამიანს და ისევ მოისურვა გრძნობების გაზიარება. ვიცი გესმის? გიცნობ.
- სამაგიეროდ მე არ გიცნობ, არ ვიცი ვინ ხარ, რას წარმოადგენ, რამდენად ძლიერად გიყვარს ჩემი ცოლი.
- ლილიანს სურს რომ შენზე იზრუნოს შემიძლია გენდო?
- ქალისა და მამაკაცის მეგობრობას იცი საფრთხეს რა უქმნის?
- დაღამება. - გაეღიმა დადიანს. - მაგრამ მე ვენდობი მას.
- მაგრამ არ მენდობი მე.
- რა თქმა უნდა. - სავარძლიდან წამოდგა ნიკოლოზი და პაციენტის საწოლთან მიახლოებული მის სახესთან დაიხარა. - ისე მიყვარს რომ მისი დათმობაც კი შემიძლია თუ მას ეს ენდომება მაგრამ თუ ჩემთან დარჩენას გადაწყვეტს და შენ ხელს შეუშლი დაინახავ ნამდვილი დადიანის სახეს რომელიც არც ისეთი მეგობრულია.
- მემუქრები?
- ქალს ვიცავ, საყვარელ ქალს მოსალოდნელი არევისგან. უფლება აქვს ისე მოიქცეს როგორც საჭიროდ ჩათვლის, მაგრამ თუ შევხედავ რომ ავიწროვებ, თავს ახვევ შენს გრძნობას და ემოციას გპირდები იქ გაგიშვებ საიდანაც მოხვედი ოღონდ ამჯერად ისე რომ უკან ვეღარ დაბრუნდე! - მზად ხარ იბრძოლო? იბრძოლე ნაგრამ კაცურად! და თუ ბრძოლას მოიგებ ლილიანს გავათავისუფლებ.
- როგორ შეგიძლია მისი დათმობა?
- არ მითქვამს რომ შემიძლია მაგრამ თუ ნამდვილად გიყვარს ნება უნდა მისცე, რომ წავიდეს, თუ უკან დაბრუნდება იგი მუდამ შენი იქნება, თუ არადა ჩათვალე, რომ იგი არაფერი ყოფილა შენთვის. მე ვენდობი ჩემ ცოლს!
- ზედმეტად სულგრძელი კაცი ხარ ნიკოლოზ! - გაეღიმა გიორგის. - ლილიანმა იცის მამაკაცების არჩევა. - არ უნდოდა მაგრამ გაეღიმა დადიანს და საწოლს მოშორდა.
- უფლებას მივცემ გინახულოს, მოგხედოს და ფეხზე დადგომაში დაგეხმაროს, ამაზე მეტის გაკეთება არ შემიძლია მაგრამ იმის იმედი ნუ გექნება რომ ყურადღებას მოვადუნებ და ნებას მოგცემ იმაზე მეტი მოისურვო ვიდრე მე მოგეცი უფლება.
- დრო.
- დიახ დრო, დროს მივცემ, დროს რომელიც ჩემთვის ასეთი მტკივნეულია.
- ვფქირობ ღირსეული ქმარი შეურჩევია.
- ამაზე მერე ვისაუბროთ როდესაც ხელს ჩამოგართმევ და ჩვენი გზებიც საბოლოოდ გაიყრება. - თავი დაუკრა ნიკოლოზმა საწოლში მწოლიარე გიორგის და გასავლელისკენ დაიძრა. - ხო მართლა. - წუთით ისევ შეჩერდა და მისკენ შებრუნდა. - კიდევ ერთხელ რომ შეეხო, მოეხვიო და აკოცო დედა მოგეტ/ნება. გამოჯანმრთელდი. - გაიღიმა და ავადმყოფი პალატაში მარტო დატოვა.

- დე. - მოწყენილმა ამოხედა საბანში ყელამდე ჩაფლულმა ნუკამ სევდიან დედას და მანაც თავს გაღიმება აიძულა, დაიხარა და შუბლზე ნაზად აკოცა პატარა ქალიშვილს, მისი ხელები თითებში მოიქცია და მონაცვლეობით დაუკოცნა გახარებულ პატარა დადიანს პატარა თითები.
- ძალიან მიყვარხარ პატარავ.
- ტირი? - პატარა თითებით შეეხო ნუკა დადიანი დედის სახეს.
- არა დე. - ამწვარი ცხვირის წვერი დააიგნორა ლილიანმა და ქალიშვილი გულში ჩაიკრა.
- მამამ გაგაბრაზა?
- საიდან გაქვს ამხელა წარმოსახვის უნარი დე? - გაეღიმა ტომაშს და ქალიშვილს გვერდით მიუწვა.
- ისიც მოწყენილია. არ მეთამაშება. არც შენ მეთამაშები, მხოლოდ ნია მოდის ჩემთან. - გაბრაზებულმა პატარა ხელები გულზე დაიკრიფა და ქვემოდან ახედა მის თავთან იდაყვზე დაყრდნობილ დედას.
- ჩემო პატარავ. - გაეღიმა ლილიანს. - გპირდები ხვალ მე შენ და მამა მთელ დღეს ერთად გავატარებთ, ვითამაშებთ, ვიგიჟებთ და ვიმხიარულებთ, ისე როგორც ყოველთვის, თანახმა ხარ?
- მპირდები?
- გპირდები. - ცხვირზე აკოცა ქალიშვილს და საბანი შეუსწორა. - დაიძინე კარგი?
- ზღაპარს მომიყვები?
- რა თქმა უნდა დე, მოგიყვები!



- ეს ნახე? - ხმაურით დაახეთქა მარიამმა ქმრის წინ მდგომ მინის დაბალ მაგიდაზე ხელში ჩაბღუჯული ჟურნალი და სავარძელში კმაყოფილებით ჩაფლულმა სიგარეტს მოუკიდა.
- რა არის? - ცხვირზე სათვალე მოირგო ლევან ტომაშმა და გაზეთი გაშალა.
- ისიამოვნე საყვარელო. - გაეღიმა მარიამს, თავი უკან გადააგდო და თვალებდახუჭულმა ღრმად მოქაჩა თითებს შორის მოქცეულ სიგარეტის ღერს. ოთახში სწრაფად ჩამოწოლილი მძიმე აუარა ლევან ტომაშის სასოწარკვეთილმა ბუტბუტმა დაარღვია.
- რა, სად, რანაიარად, რა ჯანადაბაა? - თვალებდაქაჩულს მიტკლისფერი დაედო და კიდევ ერთხელ წაიკითხა პირველ გვერდზე გამოჭენებული სტატის სათაური. "დადიანის მეუღლის პირველი ქმარი მკვთრეთით აღსდა". - დანამული შუბლი ხელის გულით მოიწმინდა, აკანკალებული თითებით სწვდა მაგიდაზე დადგმულ ვისკის ჭიქას და გამშრალი ყელი მწარე სითხით გაისველა, კიდევ ერთხელ დააჩერდა გაზეთის პირველ გვერდს და დაბნეულმა გახედა სავარძელში მოკალათებულ ცოლს, რომელსაც ირონია და კმაყოფილება ერთად აღბეჭდვოდა სახეზე, შეაჟრჟოლა ტომაშს და მწარე ტკივილმა, რომელიც გულის არეში იგრძნო ერთიანად გატეხა, გულზე მჭიდროდ მოიჭირა თითები და თვალებდახუჭულმა ღრმად ამოისუნთქა.
- გულის შეტევა? - ღიმილით წამოდგა მარიამი სავაძლიდან და ქმარს აბი და წყალი მიაწოდა. - ძალები დაზოგე საყვარელო.
- რა ხდება ჩემს თავს? - ძლივს მოითქვა ტომაშმა სული და ცოლს შეშინებული მზერა მიაპყრო.
- მეჩვენება თუ ძლევამოსილი ტომაში ყოფილი სიძის მოულოდნელმა დაბრუნებამ დააფრთხო? - სიგარეტს მოქაჩა მარიამმა და გამონაბოლქვი პორდაპირ სახეში შეაბოლა აცხცახებულ ქმარს.
- შენ რატომ არ გიკვირს ეს ამბავი?
- საყვარელო. - ჩაეღიმა მარიამს. - ეჭვი მაშინვე გამიჩნდა როცა ლილიანს ცხედრის ნახვის საშუალება არ მიეცი, მაინც სად იპოვე ის მაწანწალა, რომელიც შენმა შვილმა ქმრის ნაცვლად დაიტირა?
- კახ/ა! - იყვირა ტომაშმა მაგრამ გულმა ისევ ძლიერი ტკივილით შეახსენა თავი და იძულებული გახდა სულისმოსათქმელად ისევ სავარძელში დარჩენილიყო. - მთელი ეს დრო იცოდი?
- მისი სიკვდილი ისე გინდოდა რომ სასიკვდილოდ გაიმეტე, გადარჩა ხედავ? ასეა ბოლომდე არ მიყევი და სადღაც შეცდომა დაუშვი, გადარჩა და გამოძვრა, ხუთი წელი კომაში იყო, სამი წელი ამნეზია ჰქონდა ახლა კი დაბრუნდა და ვფიქრობ ვიღაცას ძალიან დაერხევა.
- წყეულო კახ/ა. როგორ შეგეძლო?
- რა როგორ შემეძლო? მომაკვდავი ადამიანი მეხსნა შენისთანა ღორის კლანჭებისგან? სიცოცხლე შემენარჩუნებინა და მისი მკურნალობის ხარჯები დამეფარა? შენს ცხვირწინ ხდებოდა ყველაფერი, ცოტა მეტად რომ გაგეხილა თვალები იქნებ უფრო ადრე მიმხვდარიყავი. რამდენ ჩეკს მოაწერე ბრმად ხელი? ეჰ ლევან ტომაშ არც ისეთი ძლიერი და ძლევამოსილი ხარ როგორც ჩანხარ, მე კი არც ისეთი სულელი როგორც შენ გგონივარ.
- რაში დაგჭირდა? - სიმწრით ამოიჩურჩულა ლევან ტომაშმა და ერთიანად გატეხილს ცრემლმა დაუსველა შავი დიდრონი თვალები.
- შენგან განსხვავებით ადამიანების სიკვდილი არასდროს მაბედნიერებდა.
- ხვდები რა გაუკეთე შენს შვილს?
- ჩემს შვილს გადავურჩინე ქმარი, რომელიც შენ მეუკალი! - სავარძლიდან წამოდგა მარიამი და ჩამწვარი სიგარეტი საფერფლეში ჩასრისა, მერე მზერა ისევ ქმრისკენ გადაიტანა და კმაყოფილებით სავსე წელში გასწორდა.
- რატომ არ უთხარი რომ ცოცხალი იყო?
- რისთვის? რომ მისი კომაში ყოფნის პერიოდში მის სარეცელთან დაეკარგა საუკეთესო წლები? ხო ცუდი დედა ვარ, მაგრამ არც იმდენად რომ ამის ნახვა მდომოდა. მე ხომ არ ვიცოდი ის საწყალი ბიჭი გონს მოვიდოდა თუ არა, ლილიანისთვის ასე სჯობდა, გონს როცა მოვიდა, ლილიანი უკვე დადიანზე იყო შეყვარებული, არასდროს მითქვამს მისთვის მაგრამ გულის სიღრმეში მიხაროდა მისი სიყვარულით სავსე თვალების ცქერა, ამიტომ არ ვუთხარი რადგან არ მინდოდა კიდევ ერთხელ დატანჯულიყო.
- და ახლა არ დაიტანჯება? - გაეღიმა ტომაშს.
- ეს გადარდებს?
- ილოცე მარიამ!
- შენ უფრო გჭირდება ლოცვა. განქორწინების საბუთები მისაღებში დევს. მიხარია რომ როგორც იქნა შენგან მივდივარ.
- სად მიდიხარ? - ძლივს წამოდგა ლევანი მაგრამ ისევ იძულებული გახდა დამჯდარიყო.
- შენგან შორს! - ჰაეროვანი კოცნა გაუგზავნა ქმარს და გასასვლელისკენ დაძრულმა ღიმილით ჩაუკრა თვალი.
- მარიამ! - ტომაშის სმენას კარის ძლიერი გაჯახუნების ხმა მისწვდა, ამღვრეული სახე ხელებში ჩარგო და ღრმად ამოისუნთქა. - დედას შევე/ი. - იღრილა და ერთი ხელის მოსმით გადაყარა მაგიდაზე დალაგებული ნივთები. გულის არეში ისევ მწვავე ტკივილი იგრძნო, რომელიც მარცხენა მკერდის არეში დაიწყო და ნელ-ნელა უფრო მჭიდროდ მოუჭირა სუსტად მფეთქავ ორგანოზე ტკივილის მარწუხები. მუხლებზე დავარდნილს მჭიდროდ ეჭირა ერთი ხელით გადმოხტომას მისული ორგანო, მეორე ხელით იატაკზე დაყრდნობილს თავი სასაცილოდ ჩამოუვარდა, სახე დაეჭიმა, ერთიანად გაწითლდა და ბოლოს უღონოდ გაერთხა იატაკს.



დაღლილმა და ემოციებგამოტანილმა შეაბიჯა მყუდროდ მოწყობილ მისაღებში სადაც სავარძელში ჩაფლული დადიანი ნერვულად ათამაშებდა თითებში მოქცეულ ვისკის ჭიქას და მზერით ბურღავდა ოთახში შესულ ცოლს, გაეღიმა ლილიანს, წარბი ასწია და გაუაზრებლად მოიქცია ქვედა ტუჩი კბილებს შორის. დადიანის მკაცრ სახეზე მიმიკა ისევ უცვლელი დარჩა. დახურულ კარს აეკრო ლილიანი და მზერა გაუსწორა ცოტა არ იყოს და გაღიზიანებულ ქმარს.
- ვერ ვიტან როცა ასე მიყურებ. - დანებდა ლილიანი და ღრმად ამოისუნთქა.
- კარგი აღარ შემოგხედავ. - მზერა აარიდა ნიკოლოზმა ცოლს და ამჯერად ვისკის ჭიქაში მონარნარე სითხეს მიაპყრო ამღვრეული თვალები.
- ნიკო.
- ლილიან მაპატიე კარგი? დღეს არ შემიძლია მომთმენი ვიყო, უბრალოდ მაპატიე და წადი დაიძინე.
- მაგდებ? - ხმა აუთროლდა ლილიანს.
- არა ლილიან. - გაეღიმა ნიკოლოზს და კარს აკრულ ცოლს ახედა. - არ გაგდებ, უბრალოდ ნებას გაძლევ წახვიდე და საკუთარ თავს ისევ იმაზე ეომო რაც გაწუხებს.
- შემომხედე. შენ გელაპარაკები შემომხედე ნიკოლოზ.
- გიყურებ! მერე? - პასუხი აღარ დაუბრუნა ლილიანმა, სწრაფად მოსწყდა ადგილს და დადიანთან მიჭრილი ვნებით დააცხრა საყვარელი მამაკაცის ბაგეებს.
- გეყოფა. შემომხედე! - იყვირა როგორც კი ნიკოლოზის მხრიდან წამოსულმა სიცივემ ერთიანად მოიცვა.
- გიყურებ.
- და რას ხედავ?
- ქალს რომელიც ორ მამაკაცს შორის იხლიჩება.
- გეყოფა! - გააფთრდა ლილიანი.
- მეყოფა. - გაეღიმა ნიკოლოზს და მუხლებზე მოთავსებული ცოლი წამოაყენა. - მეყოფა! და რა მეყოფა? იმის ცქერა თუ როგორ იხლიჩები შუაზე? იმის ცქერა თუ როგორ ასამარებ ჩვენ სიყვარულს?
- რას ვშვები? - სახეზე ხელები აიფარა ლილიანმა.
- ასამარებ იმას რაც აქამდე იყო.
- აღარ მენდობი?
- საკუთარ თავს არ ვენდობი, მინდა მაგრამ თავს ვერ ვერევი, შენი გაგება მინდა მაგრამ ბოლომდე ვერ გიგებ, მითხარი ისევ გიყვარს? - უკვე ყვირილზე გადავიდა დადიანი.
- ნიკო.
- მიპასუხე გიყვარს?
- ნიკოლოზ გთხოვ. - სახეზე ხელები აიაფარა ლილიანმა მაგრამ დადიანი სწრაფად სწვდა თითებზე, აიძულა ხელები ქვევით დაეშვა და მზერა მისთვის გაესწორებინა.
- მიპასუხე ლილიან!
- მე შენ მიყვარხარ.
- მაგრამ ისიც გიყვარს, რაღაცნაირად შენებურად, არ ვიცი როგორ მაგრამ გიყვარს, ხომ ასეა?
- ჩემი რატომ არ გესმის?
- მესმის ამის დედას შევე/ი მესმის. - იღრილა დადიანმა და აქამდე მკლავებში ჩაფრენილ ცოლს ხელი უშვა. - გკიცხავ? გაქილიკებ? გიკრძალავ? არა! უბრალოდ მარტივ კითხვას გისვამ ისევ გიყვარს თუ არა შენი მკვთრეთით აღმდგარი ქმარი? ეგოისტი ხარ ლილიან, იმდენად ეგოისტი რომ პასუხის გაცემაც არ გსურს.
- მიყვარს მაგრამ არა ისე როგორც შენ, არა ისე როგორც შენ ფიქრობ, არა ისე როგორც ადრე, მიყვარს როგორც ჩემი წარსული, რომელთანაც უამრავი კარგი მოგონება მაკავშირებს, მიყვარს როგორც ჩემი დიდი ხნის მეგობარი, რომელიც ახლა გასაჭირშია და ჩემი გვერდით დგომა ჭირდება მიყვარს ხო მიყვარს მაგრამ სხვანაირად! არ ვიცი სხვა როგორ აგიხსნა?
- ესეც საკმარისია. - გასასვლელისკენ დაიძრა დადიანი.
- ნიკოლოზ.
- როგორც გინდა ისე მოიქეცი ლილიან.
- არ წახვიდე.
- და რატომ დავრჩე? - კართან შედგა დადიანი და ისე რომ მისთვის არ შეუხედავს თავჩახრილმა თვალს მომდგარი ცრემლი შეიმშრალა. - რისთვის დავრჩე ლილიან?
- ჩემთვის, ჩვენთვის. - ქალის თითები იგრძნო მხრებზე, ნაზად რომ გადაინაცვლეს მკერდისკენ და მიზანმიმართულად ჩასრიალდნენ უფრო ქვევით.
- და ხვალ რა იქნება? - მისკენ შებრუნებულმა თვალებში ჩახედა არეულ ტომაშს.
- ხვალ ახალი დღე დადგება და მე შენ და ნუკა ზოოპარკში წავალთ.
- ეს ვისი იდეა იყო? - გაეღიმა ნიკოლოზს და წელზე მოხვეული ხელები უფრო ქვევით ჩააცურა.
- შენი ქალიშვილის, რომელსაც დედიკო და მამიკო ენატრება. - თითის წვერებზე აიწია ტომაში და თავად მისწვდა საყვარელი მამაკაცის ბაგეებს. - მჭირდები ნიკოლოზ.
- როგორ მინდა რომ ეს არასდროს დასრულდეს. - ხელში ააფრიალა დადიანმა საყავრელი ქალის სხეული და კედელს აკრულს ვბენით დაეწაფა ბაგეებზე. მხურვალე კოცნებს შორის რომელსაც ტომაშის უკანალზე მტკივნეულად ჩაფრენილი დადიანის თითების ძლიერი მოჭერა სუნქრონულად სდევდა თან დაუკითხავად სწყვეტდა ლილიანის ბაგეებს მსუბუქ კვნესას რაც უზომო სიამოვნებას ანიჭებდა ნიკოლოზ დადიანს. სიყვარულზე მეტს გრძნობდა ამ ქალის მიმართს, ახელებდა, აგიჟებდა და არ სურდა ეს ოდესმე დასრულებულიყო, სწრაფად ააფრიალა მისი სხეული ჰაერში და ოსტატურად მოექცა სავარძელზე ზურგით აკრულს ზემოდან, წამიერად მზერა გაუაყარა მომღიმარი ქალის თვალებს, კბილები ჩაავლო მის ტუჩს და ვნებიანი კოცნით ჩაანაცვლა მწარე კბენა, რომელსაც ლილიანის მხრიდან საპასუხო სიველურე მოჰყვა. ერთი ხელი ნაზად ჩააცურა მის მფეთქავ არტერიას და ყელის გავლით კაბის ღრმა ჭრილში შემძვრალმა მსუბუქად მოიქცია ათრთოლებული მკერდი მუჭში.
- ნოკოლოზ. - ამოიჩურჩულა ლილიანმა და შეეცადა ტუჩებს რომლებიც ასე ახელებდა ოდნავ მაინც მოშორებოდა.
- გაჩუმდი! - ბრძანებას ჰგავდა დადინის ხმა და ტომაშიც სწრაფად დანებდა. სწრაფად გაათავისუფლა დადიანმა მისი სხეული კაბისგან და თან გაყოლილი ბიკინი მხიარულმა მოისროლა სავარძლისგან შორს. ნანახით კმაყოფილი ვნებიანად დაეწაფა მის მოშიშვლებულ მკერდს.
- ჯანდაბა. - თითებით თმებში ჩააფრინდა ლილიანი და სხეულის მოქნილი მოძრაობით აჰყვა მასში ამოძრავებული მამაკაცის სხეულს. თითების შეხებისგან სხეული ეწვოდა ტომაშს, ტანში დავლილ ბუსუსები ყელში ამოაჯდა და გამშრალ ტუჩებს სიმწრით ჩააფრინდა კბილებით. სრულიად შიშველს საჯდომზე ჩააფრინდა ძლიერი თითებით და ბუმბულივით ააფრიალა, კედელთან მიმწყვდეულს მონდომებით უკოცნიდა ალერსით შესიებულ ტუჩებს. სისხლი აუდუღდა ტომაშს, სისხლი რომელიც მთელ სხეულში პატარ-პატარა ნაწილაკებად ჩაეღვარა ლილიანს და მის ბაგეებსაც დაუკითხავი კვნესა მოსწყდა მელოდიასავით რომ მოედო მაშინვე დადიანის სმენას. - მიყვარხარ. - ღიმილით ამოიჩურჩულა ლილიანმა მაგრამ ეს ბოლო იყო რისი თქმაც მოასწრო რადგან დადიანის ტუჩებმა ისეთი ვნებით ჩაუტოვეს ხორხში სიტყვები რომ სუნთქვა შეეკრა. საჯდომზე მოჭერილ ნიკოს თითები იგრძნო, რომელსაც ორი ადამიანის ერთობა და დაჭიმული მამაკაცის სხეული მოჰყვა, ახლა თავად ჩაავლო ტომაშმა მის ტუჩს კბილები და თავისკენ დაქაჩა. საჯდომს მოშორებული თითები უხეშად ჩაავლო ლილიანის სახეს და ძლიერი ბიძგით დააბრუნა ამღვრეული თვალები საწოლზე. წამით არ სწყდებოდა ტომაშის ტუჩებს და ყველა წაცდენილ ოხვრასაც ყელშივე უტოვებდა, ურცხვად დაასრიალებდა მის ათრთოლებულ სხეულზე თითებს და არ ტოვებდა არც ერთ ადგილს სადაც თავის კვალს არ დატოვებდა. - ნიკო. - წამოიკივლა ტომაშმა და დაჭიმული სხეულით მჭიდროდ აეკრო მასში სწრაფი ტემპით მოძრავ სასურველ მამაკაცს. არაფერი ესმოდა მხოლოდ უსაზღვრო სიამოვნებას გრძნობდა, სიამოვნებას, რომელსაც სულის შიმშილის დაკმაყოფილებით გამოწვეული ეიფორია ფონად სდევდა თან. სასიამოვნო თრთოლვამ გული ნორმაზე სამჯერ სწრაფად აუძგერა და დაბუჟებულ სხეულში მტანჯველი მაგრამ სასიამოვნო სინელით ჩაეღვარა. - ჯანდაბა. - ამოიყვირა და უკვე ძალა გამოცლილს სინქრონულად მიჰყვა დადიანი უკან, რამდენჯერმე მოწყვეტით აკოცა ტუჩებში ათროლებული ტომაშს, მის შუბლს ღიმილით დაეყრდნო და ჯერ კიდევ სუნქვა არეულმა მშვიდად ამოიჩურჩულა.
- ძალიან მიყვარხარ პატარავ.
- ყოველ ჯერზე ისეთი შეგრძნება მეუფლება რომ ეს პირველად მოხდა.
- სამი წელია ეს ხდება. - გაეღიმა დადიანს და ზურგზე აეკრო საყვარელი ქალის სხეულს. სიჩუმემ მოიცა წამის წინ ვნების ნოტებით გაჯერებული ოთახის კედლები, სწრაფად ფეთქავდა დადიანის გული, იმაზე სწრაფად ვიდრე ოდესმე. ქალის ყელში ჩარგო ცხვირი და ღრმად შეისუნთქა მისგან მომავალი სურნელი. - კარგად ხარ?
- კარგად ვარ. - ტუჩზე სიმწრით იკბინა ტომაშმა და თვალს მომდგარი ცრემლი თავის პირვანელ სამყოფელს დაუბრუნა. - კარგად ვარ. - ამოიჩურლა კიდევ ერთხელ და თვალები დახუჭა. არ უნდოდა ძალიან არ უნდოდა მაგრამ იმ წამსვე გიორგის სახე ამოტივტივდა მის მეხსიერებაში. გული მოეწურა, ტკივილმა მთელ სხელში დაურბინა და ბოლოს მაინც ცრემელების სახით ჰპოვა თავისუფლება. დადიანი არაფერს ამბობდა, არც შერხეულა, გაიყინა, საშინლად ეტკინა, სიცივემ ერთიანად მოიცვა და ასე ემოციებგარეცხილს იქამდე ჰყავდა ქალის სხეული მკერდზე მჭიდროდ აკრული სანამ ტირილით დაღლილ ტომაშს მის მკლავებში არ ჩაეძინა. უნდოდა თავისი ცხოვრებიდან გასულიყო ისე როგოც სახლიდან გადიან ქუჩაში მაგრამ არ გამოუვიდა. მოგვიანებით ადგა, ჩაიცვა და სახლიდან გავიდა.

ნია ლომიძე ერთი ნაბიჯით უსწრებდა ბაჩო ახალკაცს, ბამბის ნაყინს ბავშური სიანცით აგემოვნებდა და სახეზე ასახული სიამოვნების კვალიც ერთიანად ათბობდა ახალკაცის აფორიაქებულ გონებას, ღიმილით უცქერდა მის წინ მონარნარე ზრდასრულ ქალს, რომელსაც ბავშვური სილაღე და უდარდელობა ჯერ ისევ შერჩენოდა და კიდევ ვერ აცნობიერებდა სამყაროს ტკივილით მოსილ რეალობას, ჯიბეებში ხელებჩაწყობილი უკან მიყვებოდა თითოეული ვიტრინის წინ შეჩერებულ საუცხოო ქალბატონს და გულიც უფრო მეტად ებერებოდა საიმოვნების შეგრძნებით. მოსწონდა მის სიახლოვეს ყოფნა ახალკაცს, მოსწონდა და თან ღელავდა შექმნილი გარემოების გამო. დიდხანს იხეტიალეს თბილისის სუსხიან ქუჩებში, ბევრი არ უსაუბრიათ, შეიძლება ითქვას საერთოდ არაფერი უსაუბრიათ, თითქოს უსიტყვოთ გადაწყდა მათი ამბავი, თითქოს ორივე ელოდა ამ საღამოს, რომელიც მათ ცხოვრებას თავდაყირა დააყენებდა. სწორედ ამიტომ მოსწონდა ბაჩოს დადიანის შვილის სიახლოვე, არაფერს ეკითხებოდა, არაფერს აძალებდა მაგრამ თავს ისე აგრძნობინებდა როგორც დიდი ხნის მეგობარს.
- კარგი საღამო გამოვიდა. - შეჩერდა ბოლოს ნია ლომიძე და მორჩენილი ბამბის ნაყინი ბოლომდე დააგემოვნა. - უგემრიელესი იყო. - სიამოვნებით დახუჭა თვალები და ღიმილმორეულ ახალკაცს ეჭვით გახედა. - ასე რატომ მიყურებ?
- შეიძლება? - ხელი მისი სახისკენ წაიღო ახალკაცმა და როგორც კი თანხმობა მიიღო ნაზად ააცალა ტუჩის კუთხეში შერჩენილი ბამბის ნაყინი გოგონას, თვალები დახარა ნიამ და უჩვეულო ეიფორიით აევსო მზერა. - ძალიან ლამაზი ხარ. - ნაზად შეახო ახალკაცმა გოგონას სახეს თითები და მისკენ მიმართულ მზერაში მთლიანად ჩაიკარგა, ყველაფერი დაავიწყდა, გულმა რამდენიმე დარტყმა გამოტოვა და როგორც კი მის წინ მდგომი გოგონას სურვილი ამოიკითხა მის უძირო თვალებში, სწრაფად მოხვია წვრილ წელზე ხელი და მკერდზე აკრულს ვნებით დაუკოცნა ბაგეები. საპასუხოდ მიღებული კოცნის გამო ერთიანად გათბა ახალკაცის სხეული. ღიმილით დაეყრდნო აშკარად დაბნეული გოგონას შუბლს და ჩუმად ამოთქვა. - მამაშენი მომკლავს ამის გამო.
- მგონი აჯობებს ჯერ ლილიანს ვუთხრათ. - გაეღიმა ნიას და ამჯერად თავად მისწვდა მამაკაცის ბაგეებს.



4
სამზარეულოს მაგიდასთან ფეხმორთხმით მჯდომს მჭიდროდ ჰქონდა უკვე გაგრილებულ ყავის ჭიქაზე თითები შემოხვეული, საფერფლეში მიგდებული სიგარეტი თავისთვის იწვოდა და აღარც კი ახსოვდა მისი არსებობა, მზერა ერთ წერტილში გაშტერებოდა და მის სმენას იქვე ახმაურებული პატარა დადიანისა და მისი მამიდაშვილის გაცხარებული კამათიც კი, რომელიც სათამაშოს ვერ გაყოფის გამო მოსდიოდათ საერთოდ არ სწვდებოდა. ბუდოვნად არჩევდა სამზარეულოში წარმოქნილი ჩრდილების მოძრაობას, შორიდან ესმოდა ანა დადიანის ხმა, რომელიც ჩხუბში ჩართულ ბავშვებს სიმშვიდისკენ მოუწოდებდა. "ადამიანური ცხოვრება ძალიან გრძელია ერთი სიყვარულისთვის, სიყვარული მშვენიერია, მაგრამ ორიდან ერთ-ერთს ადრე თუ გვიან ბეზრდება, მეორე კი ხელცარიელი რჩება, გაიყინება და რაღაცას ელი... ელის როგორც შეშლილი" - როგორ სძულდა ტომაშს ეს სიტყვები მაგრამ თითქოს ყოველ ჯერზე როცა მისი და დადიანის სიყვარულს საფრთხე ემუქრებოდა პირველი სწორეს კუდიანისმიერ წლების წინ მისთვის ნათქვამი ეს ფრაზა უტივტივდებოდა გონებაში. ახლა ასე მოხდა და ამის გამო ცრემლი მოერია.
- უფლება არ მაქვს გაგკიცხო ლილიან, მაგრამ შეეცადე თავი ხელში აიყვანო და შენი შვილის თანდასწრებით მაინც ნუ ტირი. - უკვე ჩამწვარი სიგარეტი საფერფლეში დასრისა ანა დადიანმა და რეალობაში დაბრუნებულ ტომაშს მეგობრულად გახედა.
- საშინელი ადამიანი ვარ.
- ასე არ არის!
- ასეა, საშინელი ადამიანი, საშინელი დედა და საშინელი ცოლი.
- ლილიან.
- დავიკარგე ანა. - სახეზე ხელები აიაფარა ტომაშმა.
- გტკიოდეს ეს სრულიად ნორმალურია შენს მდგომარეობაში, გაურკვევლობა? ღმერთო ჩემო მე რომ გარდაცვლილი ქმარი გამოცხადებოდა, რომელიც სიგიჟემდე მიყვარდა აუცილებლად დავკარგავდი თავს და შესაძლოა საბედისწერო შეცდომაც დამეშვა და მის მკლავებში ჩავკარვულიყავი, ხვდები რას გეუბნები? მე შენი მული, დადიანის ერთადერთი და რომელიც გიჟდება თავის ძმაზე და ისე არაფერი მომიკლავს გულს როგორც თქვენს შორის გაჩენილი გაორება, ამის მიუხედავად მესმის რასაც გრძნობ, მესმის რამხელა ტკივილს ატარებ გულით და მესმის როგორ გიჭირს თავს მოერიო, განა არ ვიცი რა გკლავს? შენი ყოფილის სურვილი გკლავს ლილიან და ესეც მესმის, მე ამდენ ხანსაც ვერ გავუძლებდი. მიუხედავათ იმისა რომ დათაზე ვგიჟდები წარსულში რომ ქმარი მყოლოდა და მოულოდენლად დაბრუნებულიყო იმდენსაც ვერ შევძლებდი რამდენსაც შენ. გიყვარს? რა თქმა უნდა გეყვარება, არც არასდროს გადაგყვარებია, როგორ შეიძლება ადამიანი, რომელიც მთელი შენი წარსულია არ გიყვარდეს მაგრამ შენ საკუთარ თავში დაბადებულ კითხვებს სწრაფად უნდა გასცე პასუხები, ფიქრობ ნიკოლოზი ვერ გაგიგებს? გაგიგებს და ხმასაც არ ამოიღებს მაგრამ ისიც ადამიანია, შენზე გიჟდება და წარმოდგენაც არ მინდა რა მოუვა თუ შენ მის მიმართ შეიცვლები მაგრამ ნუ იქნები ეგოისტი, მასზეც იფიქრე, ხომ იცი რაც არ უნდა გადაწყვიტო ნებისმიერ შემთხვევაში გულში ჩაგიკრავს.
- მე ნიკოლოზი მიყვარს ანა.
- ვიცი ლილიან. - გაეღიმა ანას. - არ ვამბობ რომ არ გიყვარს, რომ არ გიყვარდეს ახლა აქ არ იჯდებოდი, ვიცი რომ გიყვარს მაგრამ მითხარი ეს სიყვარული საკმარისია იმისთვის რომ შენ თავს მოერიო და მას ის ქალი დაუბრუნო, რომელმაც სულის შიმშილი დაუნაყრა? მითხარი შეგიძლია მხოლოდ მისი იყო?
- შემიძლია! - მზერა გაუსწორა ლილიანმა მის წინ მჯდომ ანა დადიანს და სიგარეტს მოუკიდა. - ის კი არ მკლავს რომ ვერ გავრკვეულვარ რა მინდა, ის რომ არ ვიცი გიორგი როგორ შეძლებს ჩემს გარეშე ცხოვრებას, არც ის ვიცი მე როგორ შევძლებ ცხოვრებას მაშინ როცა მეცოდინება რომ კაცი, რომელიც მიყვარდა სადღაც უთავბოლოთ დაეხეტება და ცხოვრებისთვის ფეხის აწყობას ვერ ახერხებს, შენ მას არ იცნობ. ის არ ჰგავს ნიკოლოზს.
- დაეხმარე. ნიკო ხომ ამას არ გიშლის?
- შემიძლია კი?
- ვფიქრობ რომ შეგიძლია ლილიან. - გაეღიმა ანას და ტომაშის ხელს შეეხო. - მთავარია დროულად გაერკვე რეალურად რა გინდა. ამ სიტუაციიდან მშრალად ვერ გამოხვალ ლილიან, ვიღაც აუცილებლათ დაზარალდება და შენ ეს იცი. საკუთარ თავს ეწინააღმდეგები, ამასაც ვხედავ, ახლა ერთი სული გაქვს ადგე და მასთან წახვიდე, ნახო დღეს როგორ არის, თავს როგორ გრძნობს, მაგრამ გეშინია, გეშინია რადგან მასთან მისულს თავადაც გეშლება ემოციები. ასე დიდხანს ვერ გაძლებ.
- რა გავაკეთო? - ბოლოსადაბოლოს გატყდა ლილიანი და ცრემლები ვეღარ შეიკავა. - ორივე მიყვარს და მათმიმართ არსებული სიყვარული საერთოდ არ ჰგავს ერთამანეთს.
- არ ვიცი ლილიან. რომც ვიცოდე რჩევას ვერ მოგცემ, მე მხოლოდ ის შემიძლია ახლა ნუკა და გაბრიელი სასეირნოდ წავიყვანო შენ კი შეეცადე გამოიძინო. წარსულს თავიდან ვერ დაწერ, ვერც მისი ქვეცნობიერიდან ამოშლას შეძლებ, შეეცადე მასთან ერთად ცხოვრება ისწავლო, რაც არ უნდა მოხდეს გახსოვდეს რომ მე შენი მეგობარი ვარ და ნებისმიერ შემთხვევაში შენს გვერდით ვიქნები.


კაბინეტის რბილ სავარძელში ჩაფლული ბრაზით ახარისხებდა დაგროვილ საბუთებს, აგრესიას ვეღარ ერეოდა და მასში ჩაბუდებულ სიშმაგესაც პირველად ანთხევდა თანამშრომლებზე. კედელს აკრულ რამდენიმე თანამშრომელს ზიზღით გახედა და როდესაც მათ სახეზე ამოკითხული შიშის კვალი მკაფიოდ დაინახა საკუთარი თავი იმაზე მეტად შესძულდა ვიდრე ოდესმე მაგრამ ეს განცდა მაინც არ აძლევდა იმის საშუალება აგრესია ლმობიერებით ჩაენაცვლებინა.
- ეს რა უბედურებაა? - მაგიდაზე დაყრილი საბუთები მაღლა ააფრილა დადიანმა და სავარძელში ჩაფლულმა მზერით გაბურღა აცაცხახებული ქალები. - ფულს იმისთვის გიხდით რომ თქვენი საქმე აკეთოთ თუ იმისთვის რომ თანამშრომლებს მინე/ი უკეთოდ?!
- ბატონო ნიკოლოზ. - საუბრის დაწყება სცადა მათ შორის ყველაზე ასაკიანმა თუმცა დადიანმა ხელის აწევით შეაჩერა და განრისხებულმა გამოსცრა კბილებში. - კომპანიას აკოტრებთ! ვინმეს შეუძლია მითხრას რატომ არ ვარ საქმის კურსში? - ხელები ძლიერად დაჰკრა ნიკოლოზმა მაგიდის ზედაპირს და იმ მომენტში კაბინეტში შემოსულ ახალკაცს გახედა. - შემოდი შემოდი, ხელები განზე გაშალა დადიანმა. - შენც იცოდი რომ ტრა/ისკენ მიდის ჩვენი საქმე?
- ნიკო ესენი გაუშვი, ვილაპარაკოთ.
- ეცადეთ თვალში აღარ მომხვდეთ! - ყბის ძვლები დაეჭიმა დადიანს და მხოლოდ მათი გასვლის შემდეგ ჩაეშვა მოცელილი სავარძელში, ამღვრეული სახე ხელის გულით მოისრისა და ქვემოდან ახედა სავარშელში მოკალათებულ მეგობარს. - ვერ ვუძლებ!
- ვხედავ. - სიგარეტს მოუკიდა ახალკაცმა და მეგობარს თანგრძნობით სავსე მზერა შეაგება.
- ქალს, რომელიც ჩემს სახლში ცხოვრობს არაფერი აქვს საერთო იმ ქალთან მე რომ შემიყვარდა. - სიმწრით გაეღიმა ნიკოლოზს. - ვკარგავ. მე მას ვკარგავ.
- ნიკო.
- არაფერი თქვა! - ხელი ასწია დადიანმა. - მძულს ეს სამყარო თავისი არასწორი კანონებით.
- ნუ ნებდები ნიკოლოზ.
- არ ვნებდები ველოდები.
- აფრენ!
- ვაფრენ!
- ასე ლილიანს დაკარგავ!
- დავკარგავ! - დაპროგრამებულივით იმეორებდა დადიანი.
- და ეს გინდა?
- არ მინდა.
- მაშინ აქ რა ჩემ ფეხებს აკეთებ? მასთან რატომ არ ხარ?
- ვეღარ ვუძლებ მის ტკივილიან მზერას!
- და ის როგორ უძლებს ამ ყველაფერს? შენ არ ამბობდი რომ ყველაფრისთვის მზად იყავი? შენ არ ამბობდი რომ დაეხმარებოდი? მითხარი შენ არ იყავი ის კაცი ვინც მთელ სამყაროს გადაწვავდა მის გამო?
- დავიღალე მეგობარო. - ღიმილით გაშალა დადიანმა მკლავები. - არ ვარ ასეთი ძლიერიც, ომმა დამღალა, გამომფიტა, გამომწურა, დამაავადა. აღარ მაქვს ძალა.
- გამოფხიზლდი! - სავარძლიდან გააფთრებით წამოიჭრა ახალკაცი. - გამოფხიზლდი გესმის? - დადაინთან მიახლოებულმა მჭიდროდ ჩაავლო მეგობარს პერანგში თითები და ისე შეანჯღრია დადიანს კისერი ეტკინა. - გამოფხიზლდი ამის დედას შევე/ი, ხო მართალი ხარ დედამოტყ/ულია ეს სამყარო თავისი დამპალი კანონებით, იქ ზევით ვიღაც ზის და მარიონეტებივით გვათამაშებს, როგორც უსწორდება ისე გვატრიალებს და ჩვენც როგორც უსულო თოჯინები მის მიერ სამოწყალოდ მოგდებულ მცირედ ბედნიერებას ვჯერდებით. ლილიანს თუ დათმობ იცოდე ცემით ამოგხდი სულს! - ხელები ძლიერად ჰკრა ახალკაცმა სავარძელში ჩაფლულ მეგობარს და უკან დაიხია. - ერთია გიყვარდეს და მეორეა რას აკეთებდე მის შესანარჩუნებლად. რას სთხოვ ლილიანს როდესაც თავად უბიძგებ რომ შენგან წავიდეს. დაიღალე? რა ჯანდაბამ დაგღალა? იმან რომ შესანიშნავი ცოლი გყავს? თვალები გაახილე ნიკოლოზ. ლილიანი მარტოა ამ სამყაროში, არავინ არ ჰყავს. გავკარი ყველაფერს თუ ამის დანახვა არ შეგიძლია.
- ბაჩო.
- ხო ნიკოლოზ ახალკაცი დაბრუნდა და უფლებას არ მოგცემ ნეხვში ჩაეფლო, შენ ხომ ამომათრიე ახლა ისევ ჩემი დროა, ღმერთმა ერთმანეთის თრევა გვარგუნა ბედათ ხოდა გათრევ, იქამდე სანამ ისევ გონს არ მოხვალ. - მოწყვეტით ჩაეშვა სავარძელში და კმაყოფილ ნიკოლოზს გახედა. - იბრძოლებ მისთვის?
- ვიბრძოლებ. - გაეღიმა დადიანს და ღრმად ამოისუნთქა. - მიხარია რომ დაბრუნდი მეგობარო.
- მეც მიხარია. - სიგარეტის ახალ ღერს მოუკიდა ახალკაცმა და კმაყოფილმა ღრმად შეისუნთქა გამონაბოლქვი.


სიმწრით დააცილა ერთმანეთს დამძიმებული ქუთუთოები, პირველი რაც აღიქვა მკაფიო შუქი იყო, რომელიც თვალებში ანათებდა და იძულებული გახდა ისევ დაეხუჭა ფრთხილად აფახურებული თვალები. გამშრალი ყელი ნერწვით გაისველა და რამდენიმე წამში ისევ გაახილა თვალები, თუმცა ამჯერად შუქის ნაცვლად მომღიმარ მარიამს გადააწყდა.
- მოვკვდი და ჯოჯოხეთში მოვხვდი? - ზიზღით დაბრიცა ტუჩები და თვალები ისევ დახუჭა.
- უმადურო ნაბი/ვარო. ასე მიხდი მადლობას?
- რატომ უნდა გადაგიხადო მადლობა. - ღრმად ამოისუნთქა ლევან ტომაშმა და გულზე, რომელიც ისევ სტკიოდა ფრთხილად მოიჭირა ხელის გული.
- ხმაურის გამო უკან დავბრუნდი და იატაკზე გართხმული დაგინახე, შემეძლო არ დავბრუნებულიყავი და სასიკვდილოდ გამემეტებინე მაგრამ შენგან განსხვავებით ჩემს გულს დანიშნულება ისევ შემორჩა. - გააფთრდა მარიამი.
- მადლობა მოგიხადო? მადლობა საყვარელო. - ცინიკურად ახედა თავთან მდგომ ცოლს და შეეცადა წამომჯდარიყო მაგრამ არ გამოუვიდა და ისევ პირვანდელ მდგომარეობას დაუბრუნდა. - მადლობა რომ ჩემს ზურგს უკან იმ გამო/ირებულ დვალიშვილს პატრონობდი, მადლობა რომ ასეთი წარმატებული მატყუარა ხარ.
- შენგან ვისწავლე. - საწოლს მოშორდა მარიამი და სავარძელში ჩაფლულმა სახე ხელებში ჩარგო. - როცა ცოლად გამოგყევი ამ ქვეყნად ყველაზე ბედნიერი ქალი ვიყავი მაგრამ ბედნიერება ისე მალე წავიდა როგორც მოვიდა, ლილიანზე როცა დავფეღმძიმდი ჩემს ცუდ ხასიათს ვერ ეგუებოდი და სხვა ქალების დევდნა დაიწყე, გგონია არ ვიცი მაშინ როცა მშობიარობას ლამის გადავყევი შენ რომ ამ დროს შენს ერთ-ერთ საყვარელთან გორაობდი. მეზიზღებოდა ის ტუჩები რომლითაც ლილიანს ჰკოცნიდი რადგან სახლში მოსულს მუდამ სხვა და სხვა ქალის სუნამოს სურნელი აგდიოდა, ლილიანი კი შენზე გიჟდებოდა რადგან ანებივრებდი და მასაც მეტი რა უნდოდა, კარგი ჰო ვაღიარებ კარგი დედა არასდროს ვყოფილვარ მაგრამ ეს შენი ბრალი იყო, ყურადღებას არასდროს მაქცევდი, ჩემით არასდროს ინტერესდებოდი, მითხარი ოდესმე მაინც გიყვარდი? ცოლათ რატომ მომიყვანე? - ცრემლი შეერია მარიამის ხმას.
- რა გინდა მარიამ?
- მიპასუხე ოდესმე გიყვარდი?
- ამ ქვეყნად ერთადერთი ვინც მიყვარდა ლილიანი იყო.
- ავაფმყოფო ნაბი/ვარო, ცხოვრება რის გამო დამინგრიე?
- ლამაზი იყავი, მომწონდი, სექსუალური, თამამი, მაგრამ მერე ლილიანი გააჩინე და სრულიად სხვა ადამიანად იქეცი, საკუთარი თავით მუდამ უკმაყოფილო, პრეტენზიული და აუტანელი, რატომ გიკვირს რომ საყვარლები მყავდა?
- მეზიზღები.
- გასასვლელს იპოვი.
- მარტოობაში ამოგხდება სული.
- არც შენ გელის უკეთესი სიბერე, ან იქნებ ფიქრობ შენს ქალიშვილს მიადგე სახლში, ცრემლები გადმოყარო და მუხლებზე დამდგარმა პატიება სთხოვო? - ხმით გაეცინა ლევანს. - არ გიცნობდე მაინც, საკუთარ თავზე შეყვარებული ერთი კარიერა დანგრეული მსახიობი ხარ, არავის სჭირდები მარიამ.
- იმედი მაქვს ძალიან მალე ყველა შენსმიერ ჩადენილი ბოროტებისთვის პასუხს აგებ, აი როცა ეს დღე დადგება შენთან მოვალ და ღიმილით გეტყვი. ხომ გეუბნებოდი? - სავარძლიდან წამოდგა მარიამი და უკვე გასასვლეთან მისულს ბუნდოვნად მისმწვდა ქმრის სიტყვები.
- დედას მოგიტ/ავ მარიამ.
- ჯერ მისი ამოთხრა მოგიწევს. - ხმაურით გაიხურა კარი და ლევან ტომაში პალატაში მარტო დატოვა.


- რა გაცინებს? - მამაკაცის მკერდს მიყრდნობილმა ქვემოდან ახედა ახალკაცს, წვრილი ხელები ყელზე მოხვია და ნიკაპზე აკოცა.
- არ ვიცინი. - უფრო მჭიდროდ ჩაიკრა ბაჩომ ნია ლომიძის სხეული და ცხვირი მის ყელში ჩარგო.
- იცინი! - წარბი ასწია გოგონამ.
- კარგი ხო, ცოტა მეღიმება საკუთარ თავზე. - მხრები აიჩეჩა ახალკაცმა.
- რატომ?
- შემომხედე, მე ოცდაათს გადაცილებულ, უთვისტომო, ლოთობიდან ახლახანს ამოსულ ბაჩანა ახალკაცს, რომელსაც ჯერ საუკეთესო მეგობრის ცოლის დაქალი შეუყვარდა, მერე კი ამავე მეგობრის ქალიშვილი. ხო ცოტა სასაცილოა.
- ძალიან გთხოვ შენს თავს ბაჩანას ნუ ეძახი, ბებერი მგონიხარ. - ტუჩები სასაცილოდ დაბრიცა ნიამ.
- გგონივარ რა, არ ვარ? - გაეღიმა ახალკაცს.
- სულაც არა. - სწრაფად წამოფრინდა ნია ლომიძე და ახალკაცსაც ადგომა აიძულა. - მე მომწონს რომ ჩემზე უფროსი ხარ.
- ბევრად უფროსი. - შეუსწორა ბაჩომ და ცხვირზე აკოცა აცანცარებულ გოგონას.
- სულ რაღაც თოთხმეტი წლით, ეს სულაც არ არის კატასტროფა. - გაეღიმა ნიას, მის მკერდს ზურგით აეკრო და მთაწმინდიდან ხელისგულივით გადაშლილ განათებულ ქალაქს გახედა. - ლამაზია არა?
- ჰო შენს ასაკში მეც მომწონდა მაგრამ ახლა პატარა ლამპიონებით დაბინძურებულ სოფელს მაგონებს.
- რანაირი ხარ. - მსუბუქად უჩქმიტა გოგონამ მამაკაცს და სიჩუმეში გაუჩინარებულმა თვალები დახუჭა. დიდხანს იდგნენ მთაწმინდის კიდესთან და სიამოვნებით ცეკვავდენენ ქარის მუსიკის თანხლებით, უფრო სწორად ისინი არ იძროდნენ მაგრამ მათი სულები პატარა ბავშვებივით დაფარფატებდნენ მაღლა ღრუბლებში აჭრილები. ბედნიერი ჩანდა ახალკაცი, სხვანაირად დამშვიდებული და მშვიდი მაგრამ შფოთი, რომელსაც დადიანის ქალისვილის შეყვარება ერქვა წამით არ სტოვედბა მის სანდო სახეს. - ღელავ?
- ცოტათი.
- რატომ?
- ნია ამაზე ხომ ვისაუბრეთ?
- მაგრამ მე არ ვთვლი რომ ნიკო ამის გამო გაბრაზდება.
- არ ვიცი პატარავ. - ცხვირი ისევ გოგონას ყელში ჩარგო ახალკაცმა და ღრმად შეისუნთქა მისგან მომავალი სურნელი. - აღარ ვაპირებ გადავდო, არ მინდა ისე მოხდეს რომ სხვამ დამასწროს თქმა, თბილისი პატარა და დედამოტ/ნული ქალაქია, ბევრი მტერი გვყავს, დარწმუნებული ვარ ერთი სული აქვთ წაკამათებული გვნახონ.
- თუ ასე ფიქრობ. - მხრები აიჩეჩა გოგონამ. - მე მომწონს მალულად რომ ვხდებით.
- იმიტომ რომ პატარა ხარ. - თვალები აატრიალა ბაჩომ.
- არ დაიღლები ჩემს ასაკზე ხუმრობით?
- ფაქტი ჯიუტია საყვარელო. - სწრაფად შემოაბრუნა ბაჩომ ახალგაზრდა ქალის სხეული, სახეზე ძლიერად ჩაავლო თითები და მზერა გაუყარა მის უძიროდ ლურჯ თვალებს, წამით გული გაუჩერდა სიამოვნებისგან, შეაჟრჟოლა და ვნებით დაეკრო სასურველ ბაგეებზე.


კიდევ ერთხელ აკრიფა ნიკოლოზის ნომერი ლილიანმა მაგრამ ყურმილს მიღმა მოსაუბრე მონოტორული ხმის ქალბატონი ისევ ჯიუტად ამცნობდა რომ აბონენტი დროებით მიუწვდომელი იყო.
- ჯანადაბა. - ყურმილი საწოლზე მოისროლა და თავადაც საწოლს გართხმულმა თვალები დახუჭა, მშვიდად სუნთქავდა თუმცა გონება და გული ისევ სამკვდრო-სასიცოცხლო ბრძოლაში იყვენენ ჩართულები და ლილიანიც ვერაფრით ახერხებდა საბოოლოდ ამოსვლას იმ მდგომარეობიდან, რომელიც მოულოდნელად დაატყდა თავს, საკუთარი თავი სძულდა რომ ამდენ ადამიანს ტკივილს აყენებდა, მათ შორის კი საკუთარ ქალიშვილს. ცრემლებმა დაუკითხავად იწყეს ჰორიზონტს მიღმა განავარდება და რამდენიმე წუთში ლილიანი უკვე ოთხად მოხრილი ხმით ტიროდა. იმ ბავშვს ჰგავდა მშობლების გარეშე დარჩენილს ღია ცის ქვეშ რომ უწევდა ღამის გათევა და გარეთ გამეფებული სუსხიც ბოლომდე ართმევდა სასიცოცხლო ძალებს. ენით აღუწერელ ტკივილს აყენებდა ორი სამყაროს შეხვედრა. ეთის მხრივ კაცი, რომელიც ადრე უყვარდა და მეორეს მხრივ კაცი, რომელიც ამჟამად უყვარდა.
- რისთვის? - ამოიჩურჩულა ტირილით ღონემიხდილმა და ბალიში სახეზე აიფარა. - რისთვის მსჯი და მიგზავნი ასეთ განსაცდელს? რატომ გინდა ვნახო როგორ განადგურდება რომელიმე მათგანი? რატომ ფიქრობ რომ ამდენად ძლიერი შემიძლია ვიყო?!
- ხარ კიდეც! - ოთახში გაჟღერებული ხმის გამო სწრაფად მოიშორა სახიდან ბალიში და კართან მდგომ მომღიმარ დადიანს გახედა. - რა სჯობს, ვიყვიროთ და ამით საკუთარი აღსასრული დავაჩქაროთ თუ ჩუმად ყოფნის ფასად ნელი სიკვდილის უფლება მოვიპოვოთ?
- ნიკო.
- კითხვები რომლებზეც პასუხები არ გაქვს საბოლოოდ ბოლოს მოგიღებს, არ მინდა ვუყურო როგორ იკლავ თავს იმის გამო რომ არ გეთმობა ის ადამიანი, მე ვნახე შენი ყოფილი ქმარი, თვალებში ჩავხედე, იცი რა დავინახე? მას უყვარხარ, მართლა სიგიჟემდე უყვარხარ, ყოველგვარი სიბილწის გარეშე, აი ასე უბრალოდ, კაცურად, ბოლო ამუსუნთქვამდე უყვარხარ. მითხარი რა უფლება მაქვს მივიდე და ცემით ამოვაძრო სული, რისთვის ვცემო? იმისთვის რომ თავისი ცოლი უყვარს? ან იქნებ იმისთვის რომ მისი ცოლი ახლა ჩემი ცოლია?
- ამას რატომ მეუბნები?
- არ ვიცი.
- ნიკოლოზ. - სახე ხელებში ჩარგო ლილიანმა. - გეყოფა გთხოვ.
- ახლა გულს იმაზე მეტად გტკენ ვიდრე იმსახურებ არა?
- ასე არ ვფიქრობ, გულს მე გტკენ, შენ ისევ მოთმინებით ეკიდები ჩემს გაორებას.
- იცი პატარავ. - საწოლზე ჩამოჯდა დადიანი და ლილიანს ღიმილით გახედა. - თუ ფიქრობ რომ შენი წასვლა მინდა ცდები, მაგრამ თუ თავად გინდა წასვლა როგორ დაგიჭირო?
- წასვლა არ მინდა. მართლა არ მინდა.
- შეძლებ რომ მასთან ყოფნის დროს თავს მოერიო და ემოციებმა არ აგიტანოს?
- ჩემი არ გჯერა?
- შენ გჯერა საკუთარი თავის? - გაეღიმა დადიანს და ნაზად აკოცა ცოლს ლოყაზე. - ადექი.
- რატომ?
- ადექი! - ხელი გაუწოდა ცოლს და ისიც მის ხელს დაყრნობილი ფეხზე წამოდგა. - თვალები დახუჭე.
- ნიკო.
- ხომ მენდობი?
- გენდობი.
- მაშინ დახუჭე ეგ ლამაზი თვალები და ნება მომეცი ისე მოვიქცე როგორც მსურს.
- რას მიპირებ? - გაეღიმა ლილიანს და თვალები დახუჭა.
- უბრალოდ მოდუნდი პატარავ. - დახუჭული თვალები მონაცვლეობით დაუკოცნა დადიანმა. - გიყვარდეს ადამიანი ეს ნიჭია პატარავ. შენ უნიჭიერესი ხარ, ორი მამაკაცი გიყვარს.
- ნიკო. - სახე ისევ მოუღუშა ლილიანს მაგრამ თვალების გახელა მაინც ვერ გაბედა.
- მოდუნდი. - სახეზე ჩაავლო დადიანმა თითები და ბაგეზე უხეშად გადაუტარა ცერა თითი. - უმჯობესია ადამიანს შეცდომის ჩადენის საშუალება მისცე ვიდრე მთელი ცხოვრება მისი სიძულვილის საგანი იმის გამო გახდე რომ ნება არ მიეცი ის გააკეთებინა რაც სურდა.
- ნიკოლოზ. - ძლივს ამოთვქა ლილიანმა რადგან დადიანის ხელები უკვე დაუკითხავად აშიშვლებდა მის სხეულს.
- სასურველი მიზნის მისაღწევად ადამიანი ხშირად ხარჯავს უფრო მეტ ძალას ვიდრე ეს აუცილებელია, ისინი საკუთარ სიცოცხლეს, რომელიც ისედაც ხანმოკლეა უმიზნოდ ხარჯავენ. - გაშიშვლებულ მკერდზე მტკივეულად მოუჭირა დადიანმა ხელის გული და მეორე ხელი პირზე ააფარა რომ მისი კვნესა გარეთ არ გამოეშვა, ფრთხილად აკოცა ყელზე და მსუბუქი კოცნებით ჩაუყვა უფრო ქვევით. - ადმაიანი მახეში ამწყვდეს საკუთარ თავს, საიდანაც ხშირად ვერ პოულობს გამოსავალს. - ამჯერად მუცელზე იგრძნო ლილიანმა დადიანის ვნებიანი კოცნა და გაუაზრებლად წაცდენილი ოხვრაც დაუკითხავადა მომსწყდა მის ბაგეებს. დადიანის ღიმილი იგრძნო და თავადაც გაეღიმა. - მიზნის მისაღწევად მინიმალური ძალისხმევა იხმარე მაგრამ ჯერ დარწმუნდი რომ გიღირს დახარჯულ ძალისხევად. - თითების სხარტი მოძრაობით შეხსნა ლილიანის შარვლის ღილი და კანზე სასიამოვნო მტანჯველი სინელით ჩასრილალებული თითების მეშვებით ჯინსთან ერთად გაიყოლა შავი ბიკინიც. - არის მომენტები როდესაც სამყაროს შავ ნოტებში ხედავ. გეჩვენება რომ ყველაფერი დაკარგულია, გგონია რომ ყველა შესაძლებლობა გამოგრჩა, მაგრამ ეს შთაბეჭდილება მცდარია. - მოულოდენლად ხერხემალზე იგრძნო ლილიანმა ქმრის ტუჩები და სიამოვნებისგან ღონემიხდილს მუხლებიც მოეკვეთა, ძლიერად დაჭერილმა ხელებმა ისევ წამოდგომა აიძულეს, მკერდზე მიბჯენილი თითები იგრძნო რომელიც უკუ სვლას აიძულებდა, დანებდა დადიანისმიერ მოთხოვნილ ქმედებას და უკუ სვლა განაგრძო იქამდე სანამ ზურგს უკან გრილი კედლის შეხება არ იგძნო. გაეღიმა და გაუზრებლად მოიქცია ქვედა ტუჩი კბილებს შორის, გული ისე უცემდა ლამის კუთვნილი ადგილიდან ამომხტარს ანცი ბავშივით შემოერბინა უზარმაზარი საძინებელი. სახესთან ახლოს იგრძნო დადიანის სუნქვა მაგრამ ვერ გაბედა თავად მიმწვდარიყო მის ტუჩებს, რომლებიც ასე სწყუროდა. - ნებისმიერი მდგომარეობიდან არის გამოსავალი. უბრალოდ საკუთარ თავს შესვენების უფლება უნდა მისცე. - მშვიდად საუბრობდა დადიანი და ხმის სინქრონულად დაასრილაბედა ცოლის შიშველ სხეულზე მხურვალე თითებს, რომელთა შეხებაც უკვე ჭკუიდან შლიდა ლილიანს, სურდა თვალები გაეხილა და მზერა გაესწორებინა მამაკაცისთვის, რომელიც ასე აგიჟებდა მაგრამ ვერ ბედავდა. მოთმინებით იტანდა ყოველ სიტყვას და შეხებას, რომლებიც ერთ სრულ ჰარმონიას ქმნიდა ლილიანის გონებაში და კიდევ ერთხელ არწმუნებდა რომ სამყაროში ყველაფერს შავი ნოტები არ ჰქონდა. - წარსულში იმოგზაურე, აღიდგინე გონებაში შენი ცხოვრების ყველაზე ბედნიერი მომენტები და ეს მოგცემს ძალებს სხვა თვალით შეხედო მოცემულ სიტუაციას და მიიღო სწორი გადაწყვეტილება. - მკერდზე ჩასრილებული თითები იგრძნო ლილიანმა რომელმაც მუცლის გავლით უფრო ქვევით გადაინაცვლა და მიზანმიმართულად დაიძრა კიდევ უფრო ქვევით.
- ნიკო. - ამოიჩურჩულა ლილიანმა და ის იყო თავი კედელს მიაბჯინა და გამშრალ ბაგეს კბილებით ჩააფრინდა დადიანის კოცნა რომ იგრძნო სურვილით დასიებულ ტუჩებზე და საუბრის გაგრძელებაც ვეღარ შესძლო.
- ვნების მსხვერპლად გახდომა არაგონივრულია. - ორივე ხელი თავს ზემოთ დაუჭირა დადიანმა ტომაშს და ნაზად აკოცა ყბის ძვალზე. - მაგრამ უფრო ნაკლებად გონივრულია, შეცდომის დაშვების შიშისგან, სულის მშვენიერი აღფრთოავანების ჩახშობა. - უფრო ქვევით გადაინაცვლა დადიანის ტუჩებმა. - ვნება სწრაფად მიედინება, იყავი ვნების პატრონი მაგრამ ნუ იქნები მისი მსხვერპლი.
- ჯანდაბა. - წამოიკივლა ტომაშმა და მოულოდნელად მასში შემოჭრილი ქმრის მხრებს მთელი ძალით დაეყრდნო. დაჭიმული სხეულით მჭიდროდ აეკრო მასში სწრაფი ტემპით მოძრავ სასურველ მამაკაცს. არაფერი ესმოდა მხოლოდ უსაზღვრო სიამოვნებას გრძნობდა, სიამოვნებას, რომელსაც სულის შიმშილის დაკმაყოფილებით გამოწვეული ეიფორია ფონად სდევდა თან. სასიამოვნო თრთოლვამ გული ნორმაზე სამჯერ სწრაფად აუძგერა და დაბუჟებულ სხეულში მტანჯველი მაგრამ სასიამოვნო სინელით ჩაეღვარა. - ჯანდაბა. - ამოიყვირა და უკვე ძალა გამოცლილს სინქრონულად მიჰყვა დადიანი უკან, რამდენჯერმე მოწყვეტით აკოცა ტუჩებში ათროლებული ტომაშს, მის შუბლს ღიმილით დაეყრდნო და ჯერ კიდევ სუნქვა არეულმა მშვიდად ამოიჩურჩულა.
- ახლა შეგიძლია თვალები გაახილო.
- შეშლილი ხარ. - გაეღიმა ჯერ კიდევ სიამოვნების თრთოლვით გულაჩქარებულ ლილიანს და და მზერა გაუსწორა გაცისკროვნებულ დადიანს. - მინდა ყოველთვის ასეთი თვალებით მიცქედრე.
- მე კი მინდა ყოველთვის ასეთ ბედინერს გხედავდა.

5
- დილამშვიდობის. - მხიარულად მოხვია სავარელში ჩაფლულ ქმარს ყელზე ხელები და ხმაურით აკოცა ლოყაზე.
- დილამშვიდობის პატარავ. - სახეზე ჩავლებული თითების მეშვეობით ცოლის სახე ახლოს მიიზიდა დადიანმა და ვნებით დაეკრო ტუჩებზე.
- რა ხდება? - ტელეფონში ჩამძვრალმა ნიამ ინტერესით გახედა არანაკლებ დაბნეულ ანა დადიანს, რომელმაც პასუხად მხოლოდ მხრები აიჩეჩა და ძმის მუხლებზე მოთავსებულ ლილიანს გახედა.
- თქვენ ორნი კარგად ხართ? - ისევ ნიამ აიღო თავის თავზე კითხვის დასმა.
- მშვენივრად. - ისე ამოთქვა ლილიანმა დადიანისთვის მზერა არ მოუშორებია.
- გავიდეთ და რამე?
- ზოგჯერ შენი შვილი ნერვებს მიშლის. - გაეღიმა ლილიანს.
- სხვათაშორის მესმის. - ისევ ტელეფონში ჩარგო ნიამ თავი.
- ამდენს ვის ემესიჯები? - დადიანის მკერდს აეკრო ლილიანი და ღიმილით გახედა სავარძელზე ფეხმორთხმით მოკალათებულ ნიას.
- ახლა ეს დედობრივი მზრუნველობა იყო თუ სამაგიეროს გადახდა? - ტელეფონი მაგიდის ზედაპირზე დააგდო ლომიძემ.
- ორივე. - წარბები აათამაშა ტომაშმა.
- უნდა დავლიო. - სწრაფად წამოხტა ანა დადიანი სავარძლიდან და კარადიდან ვისკი გამოიღო. - რაღაც კარგათ არ ვარ. - დაამატა ბოლოს და ბოთლი პირდაპირ მოიყუდა. ლილიანმა კი მზერა მიაპყრო ნია ლომიძეს, საჩვენებელი და შუა თითი ჯერ თავად მიიტანა თვალებთან და მერე დადიანის ქალიშვილისკენ გაიშვირა.
- რა? - თვალები დაქაჩა ნიამ.
- უნდა ვილარაკოთ.
- მოკეტე!
- რამე ხდება? - მკერდზე აკრულ ცოლს დახედა დადიანმა.
- სამსახურში არ მიდიხარ?
- მაგდებ? - გაეღიმა ნიკოლოზს.
- ვფიქრობ რომ კი, ცოტა მომენატრო. - მოწყვეტით აკოცა ქმარს და მისი მუხლებიდან წამომდგარმა ანას ხელში მოქცეული ვისკის ბოთლი აართვა და ახლა თავად მოიყუდა სასმელი. - ვგრძნობ საღი აზრი არ მეყოფა შენს მოსასმენად. - ბოთლი ანას დაუბრუნა, მაგიდას ორივე ხელით დაეყრდნო და მზერა გაუსწორა სავარძელში მიკუჭულ ლომიძეს.
- ჯერ წავიდეს. - ტუჩები სასაცილოდ დაბრიცა ნიამ.
- ანა ამათ მიხედე. - გაეღიმა დადიანს, გაშლილი ხელის გული უკანალზე აარტყა ცოლს და ღიმილით დატოვა სახლი.
- მგონი ვიღაცას წუხელ კარგი სექსი ჰქონდა. - ენა გამოუყო ნიამ ლილიანს და ანას გახედა, რომელმაც მისი სიტყვების გამო ისე დაიფხუკუნა გადასაყლაპათ გამზადებული ვისკი უკან გადმოაფურხა.
- მაპატიე. ვეთანხმები. - გაეცინა და ღიმილმორეულ ლილიანს გახედა.
- ახლა ეს პატარა ქალბატონი ცდილობს თემა შეცვალოს, შენ კი ამის საშუალება აძლევ.
- იცი არ ვიცი რა დააშავა მაგრამ თქვენი ცქერა სახალისოა. - სავარძელზე მოწყვეტით დაეშვა ანა და ინტერესით გახედა მის წინ მდგომ ლილიანსა და ნუკას.
- საიდან გაიგე? - დანებდა ბოლოს ნია და ამღვრეულ სახეზე ხელები აიაფარა.
- რა ხდება? - ტუჩების მოძრაობით ჰკითხა ანამ ლილიანს თუმცა მან პასუხის ნაცვლად თავი გააქნია, ნიას მიუახლოვდა, სახიდან ხელები მოაშორა და აიძულა მისთვის თვალებში შეეხედა.
- ხვდები მაინც რას ეჭიდები?
- მასთან ძალიან მომწონს.
- არ შეიძლება მასთან არ მოგწონდეს რადგან ის შესანიშნავი ადამიანია მაგრამ მოწონება საკმარისი არ არის, არ მინდა გული გეტკინოს, არც ის მინდა მას ეტკინოს, ხომ იცი ისედაც რთული ცხოვრება გაიარა.
- ფიქრობ შემიძლია გული ვატკინო?
- არა ნია, ვფიქრობ ჯერ კიდევ პატარა ხარ და ვერ აცნობიერებ რომ სიყვარული ძალიან რთული საკითხია. არ შეიძლება ასე უბრალოდ ადგე და შეხვდე მამაშენის მეგობარს.
- დიდი ხანია რაც საკუთარ გრძნობებში გაერკვიე? - იფეთქა ლომიძემ.
- ნია.
- რა ნია ლილიან? ბავშვი გგონივარ? ან იქნებ მართლა დედაჩემი გგონია თავი?
- გეყოფა.
- რატომღაც მეგონა რომ გაიგებდი შენ კი. გამატარე.
- აქ დარჩი. - სავარძლიდან წამომხტარი ნია ხელის მსუბუქი კვრით უკან დააბრუნა ლილიანმა და გააფთრებულს სახე ხელებით დაუჭირა. - ახლა კარგად მომისმინე პატარა ქალბატონო.
- ლილიან. - საუბარში ჩართვა სცადა ანამ მაგრამ ლილიანმა ხელის აწევით შეჩერა.
- სიყვარულისგან მიღებულმა სიამოვნებამ შეიძლება მხოლოდ რამდენიმე წუთი გასტანოს, მაგრამ მისგან მოყენებული ტკივილი შეიძლება მთელი ცხოვრება გაგრძელდეს. ადამიანის გული მუსიკალური ინსტრუმენტია, იგი შეიცავს უდიდეს მუსიკას, მას სძინავს, მაგრამ იგი აქ არის, ელოდება შესაფერის მომენტს, რათა აენთოს, გამოიხატოს, იქნას ნამღერი, იქნას ნაცეკვი. ეს წამი წარმოიშობა სიყვარულიდან. უსიყვარულოდ ადამიანი ვერასოდეს გაიგებს, თუ როგორ მუსიკას ატარებდა თავის გულში. მხოლოდ სიყვარულიდან ხდება ეს მუსიკა ცოცხალი, თუ გააგრძელებ სიყვარულში უფრო ღრმად და ღრმად სვლას ერთხელაც წააწყდები შენს შინაგან მუსიკას, ამის შემდეგ ცხოვრება აღარასოდეს იქნება იგივე, ფაქტიურად ცხოვრება იწყება ამის მერე. სამყაროში არაფერი არ არის მუდმივი, ამიტომაც უაზრობაა მასში მუდმივობის ძებნა. სამყარო იცვლება, და ადამიანებიც იცვლებიან მასთან ერთად. ვნება, რომელსაც შენ განიცდი ვინმეს მიმართ, შეიძლება გამოიფიტოს და ჩაქრეს. თუ შენ არ გინდა, რომ იგი გამოილიოს, გახსოვდეს ის, რომ ვნება სიყვარულის მხოლოდ მცირე შემადგენელია. ნუ აძლევ მას უფლებას გადაგწვას ბოლომდე, მიეცი შენს თავს შესვენების უფლება. ისწავლე მოსვენების წამებით ტკბობა, გადაიყვანე ვნება ალერსში და ზრუნვაში, და სიყვარულის ცეცხლი არასოდეს არ ჩაქრება.
- მეჩვენება თუ მასწავლი როგორ გავამყარო ჩემი მისდამი სიყვარული?
- მე დედაშენი არ ვარ და არც ვფიქრობ ამაზე, მაგრამ შენ იმ კაცის შვილი ხარ ვინც მთელ სამყაროს მირჩევნია ამიტომ მოგწონს შენ ეს თუ არა თავს ყოველთვის მივცემ უფლებას დაგანახო რაღაც იმაზე მეტად ვიდრე შენ შეგიძლია შენი გამოუცდობის გამო მისი დანახვა. თუ შენ გიყვარს ის მაშინ იმაზე ნუ ინერვიულებ როგორ შეხვდება ამ ამავს მამაშენი. ვფიქრობ შემიძლია ისეთ დროს ვუთხრა როდესაც შენს ან მის მოკვლას ვერ შეძლებს. - გაეღიმა ლილიანს და აქამდე ჩუმად მყოფ ანას გახედა. - ბავშვები სად არიან?
- ძიძას ჰყავს გარეთ.
- მათთან გავალ.
- ლილიან. - მაჯაში ხელი ჩაავლო ნიამ და შეჩერება აიძულა. - მაპატიე რამდენიმე წუთის წინ რაც გითხარი.
- და რა მითხარი? - თვალი ჩაუკრა ლილიანმა ნია ლომიძეს და ეზოში გამავალი უკანა კარისკენ დაიძრა.


- უნდა ვილაპარაკოთ. - ხმაურით დახურა ახალკამა დადიანის კაბინეტის კარი და მოწყვეტით ჩაეშვა სავარძელში.
- მშვიოდბა გაქვს? - საბუთების თავი ანება ნიკოლოზმა და გაფითრებულ მეგობარს წყალი დაუსხა. - დალიე, სული მოითქვი და მითხარი რა გჭირს. - ისევ სავარძელს დაუბრუნდა დადიანი და მზერა მიაპყრო სავარძლეში აწრიალებულ მეგობარს.
- გავები.
- სად გაები? - გაეღიმა დადიანს.
- მახეში რომელიც მახრჩობს.
- დამშვიდდი არ არსებობს გამოუვალი მდგომარეობა, მითხარი რა გჭირს?
- შემიყვარდა. - თვალები მოჭუტა ახალკაცმა და კიდევ უფრო მეტად გაფითრდა.
- ხო ეგ ის მახეა საიდანაც თავის დაღწევა არც ისე მარტივია. - გაეღიმა ნიკოლოზს თუმცა თითქოს ცივი წყალი გადაასხესო თვალები დაქაჩა და მთელი ხმით იყვირა. - შეგიყვარდა? ატრაკებ? მერე ამის გამო ჩამოგტირის სახე? მეღადავები ძმაო? ვინ არის? რა ჰქვია? სად ააგდე? - კითხვები ერთმანეთის მიყოლებით მიაყარა მეგობარს და სავარძლიდან წამოჭრილმა პატარა ბავშვივით შემოკრა ტაში.
- არ მოგეწონება. - მოჭუტული თვალებით ახედა ბაჩომ სიანცეშეპარულ მეგობარს.
- ბიჭო! - დასერიოზულდა დადიანი. - ჩემი ცოლი ხო არ შეგიყვარდა? კიდევ ერთ კონკურენტს ვერ ავიტან.
- მეკაიფები ხო?
- გეკაიფები აბა რას ვშვები. - მაგიდას შემუარა დადიანმა და მის ზედაპირზე ნახვერად ჩამომჯდარმა ღიმილით დახედა მეგობარს, რომელსაც მჭიდროდ შემოეჭდო თითები წყლის ჭიქისთვის და ნერვიულობისგან ვეღარ სუნთქავდა. - მორჩი პანიკას და მითხარი ვინ არის.
- გაითვალისწინე რომ არ მინდოდა მაგრამ სიყვარული ხომ არ გვეკითხება და გვაძლევს არჩევანის საშუალებას. - ღრმად ამოისუნთქა ახლაკაცმა და ჯერ კიდევ მომღიმარ დადიანს გახედა.
- დავილიე. - ხელები გულზე დაიკრიფა დადიანმა.
- შენი შვილი მიყვარს!
- კარგი რა, შენს ნათლულსაც უყვარხარ. - ხმით გაეცინა დადიანს მაგრამ სწრაფად მოეგო გონს და ღიმილს მიღმა ამღვრეული თვალებში მყისიერად ჩაუდგა გაურკევევლი მღელვარება. - რა თქვი? - ძლივს ამოიჩურჩულა და დაძაბული ხელის გულები ძლიერად შეკრა.
- ნია მიყვარს, შენი ქალიშვილი. თქვი რამე ან დამარტყი ან არ ვიც რაც გინდა ის გააკეთე მაგრამ მიყვარს გესმის? არ მეგონა თუ ამ გრძნობას ისევ განვიცდიდი, არ მეგონა თუ ისევ გამიხარდებოდა გათენება, ისევ ამევსებოდა გული სიხარულით, ისევ მომინდებოდა ჩემი გრძნობის სხვისთვის განაწილება, არ მეგონა გესმის? მაგრამ შემიყვარდა. საკუთარ თავს ვებრძვი. ვსაყვედურობ მაგრამ არაფერი გამომდის, მიყვარს და მასთან ყოფნა მინდა. ნუკას სიკვდილმა ერთიანად გამტეხა და ცოცხალ-მკვდრად მაქცია. არ მეგონა თუ შევძლებდი კიდევ გამეღო ვინმეს მიმართ გულის კარი, ახლა კი ქუჩაში გასვლისას მთელი სამყაროს სუნთქვა და გულისცემა მესმის ის ისეთი მუსიკალურია და ღრმა განცდების მატარებელი, ყოველი მისი ნოტი ჩემში ჟრუანტელს იწვევს. მისი სახება აქვს ყოველივეს ირგვლივ. ნებისმიერ ქმნილებაში და საგანში მის ანარეკლს ვპოულობ და ამიტომ მე ყველაფერი მიყვარს. ჰო, მან შემაყვარა ყველაფერი და ყველა ფერი. მან სამყაროს ფერებით გამაფერადა და გამიფერადა ყოველივე შიგნით თუ გარეთ. იმდენად ღრმაა და მრავლისმომცველი ჩემში. მიყვარს გესმის? მთელი გულით მიყვარს მეგობარო. - მზერა აარიდა ახალკაცმა დადიანის გაცეცხლებულ თვალებს. - მაპატიე ნიკოლოზ მაგრამ მე მიყვარს შენი ქალიშვილი, ახლა კი თქვი რამე. - დადიანმა კიდევ რამდენიმე წუთი ჩუმად უყურა მღელვარებით აწრიალებულ მეგობარს, ბოლომდე ვერ აცნობიერებდა მის სიტყვებს და უჭირდა კიდეც იმის გააზრება რომ მის საუკეთესო მეგობარს მისისვე ქალიშვილი შეუყვარდა, შინაგანად ბობოქრობდა და ბრაზობდა მაგრამ ვერაფერს ამბობდა, თითქოს რაღაც უხილავი ძალა რეაქციის გამოხატვის საშუალებას არ აძლევდა, მაგიდას მოშორდა ახალკაცს ერთი ნაბიჯით მიუახლოვდა და მზერით გაბურღა მისი მომლოდინე თვალები. გუაზრებლად მოქნეულ მძიმე ხელს, რომელმაც თვალს დაუბნელა ვაჟკაცურად შეხვდა ახალკაცი და საშინელი ტკივილის მიუხედავა ადგილიდანაც არ დაძრულა. - დავიმსახურე. - ამოისუნთქა და ღიმილი შეეპარა.
- იცოდე თუ გულს ატკენ. - კბილებში გამოსცრა დადიანმა და პერანგის საყელოში სწვდა ორივე ხელით.
- ხომ იცი რომ არ ვატკენ.
- ბიჭო. - მეგობარს მოშორდა დადიანი და ისევ მაგიდის ზედაპირს მიეყრდნო. - რამდენი ხანია ამას მიმალავთ?
- ერთი თვე იქნება.
- ჩემს ზურგს უკან, ჩემს ქალიშვილთან, ჩემი საუკეთესო მეგობარი. მეკაიფები? - სახეზე ხელები ჩამოისვა დადიანმა და დასჯილი ბავშვივით ფეხზე მდგომ მეგობარს გახედა. - დაჯექი რა. - გაეღიმა ბოლოს და სიგარეტს მოუკიდა. - ნია პატარაა იმ სიყვარულისთვის რაც შენ შეგიძლია მას მისცე, რომ ვერ მოერიოს ამ გრძნობას და წასვლას მოისურვოს მერე რას აპირებ?
- თუ გიყვარს უნდა გაუშვა კიდეც. - მხრები აიჩეჩა დადიანმა.
- დედას შევე/ი. - გაეღიმა დადიანს. - შენ მასთან იწექი?
- არა, მამის კურთხევას ველოდებით. - თავი ვეღარ შეიკავა ახალკაცმა და ოდნავ დამშვიდებულმა ხმით გადაიხარხა რის გამოც დადიანსაც გაეღიმა.
- კურთხევა გაქვს რომ გიყვარდეს დანარჩენი არ მაინტერესებს, ამისთვის მაპატიე. - აწითლებული სახისკენ მიუთითა მეგობარს და სიგარეტი ჩააქრო. - ერთხელაც იქნება ამდენი ნერვიულობით რომელიმე გულს გამიხეთქავთ, იქნებ მერე სამყარომაც დაისვენოს. - სავარძელში ჩაეფლო დადიანი და მზერა მიაპყრო ახალკაცს. - არა არ შემიძლია. - გაეცინა ბოლოს. - ჩემი საუკეთესო მეგობარი და ჩემი შვილი. ასეთი რა შევცოდე. - თვალები აატრიალა და სახე ხელებში ჩარგო. - ახლა რა დაგიძახო? სიძე?
- მოკეტე!
- სიმამრს როგორ ელაპარაკები?
- ნიკოლოზ. - გადაიხარხარა ახალკაცმა და სრულიად დამშვიდებულმა ღრმად ამოისუნთქა.
- ვეკუას უნდა შევხდე. წამოხვალ?
- რა თქმა უნდა. - სავარძლიდან წამოდგა ახალკაცი და წინ წასულ მეგობარს უკან გაჰყვა.


ორჯერ დაკაკუნების შედეგად მიღებული შესვლის ნებართვის შემდეგ ღრმად ამოისუნთქა, სახეზე ღიმილი მოირგო და გებედულად შეხსნა პალატის კარი, ღიმილით გახედა საწოლში მწოლიარე ყოფილ ქმარს, რომელიც ჟურნალს კითხულობდა და მისი სტუმრობით გახალისებულმა მაგიდაზე დააგდო უინტერესო ჟურნალი, რომელიც მხოლოდ დროის გაყვანაში ეხმარებოდა.
- მაინც მოხვედი. - გაეღიმა გიორგის და კარს აკრულ ლილიანს გახედა.
- მაინც. - ღიმილით მიაგდო ტომაშმა ხელში ჩაბღუჯული ხელჩანთა სავარძელზე, საწოლს მიახლოებული წამით შეჩერდა, დაიხარა და ლოყაზე აკოცა მისი სტუმრობით აშკარად გახალისებულ დვალიშვილს. - უკეთ გამოიყრები. - დაამატა და საწოლის კუთხეზე ჩამომჯდარმა მზერა აარიდა მის წინ მწოლიარე მამაკაცს.
- ბევრი ვიფიქრე. - ნახევრად წამოჯდა საწოლზე გიორგი და უფრო ახლოს მიიწია ლილიანთან. - ნუ ღელავ არ ვაპირებ შეგეხო. - გაეღიმა და ჩამოშლილი თმა ყურზე გადაუწია. - მიხარია რომ მოხვედი. - ლოყაზე აკოცა ყოფილ ცოლს და ისევ საწოლს მიესვენა. - ექიმმა მითხრა ორ დღეში უკვე შემიძლია წავიდე.
- ვიცი, აქ შემოსვლამდე ვესაუბრე, თვითონ მოგაკითხავ და წაგიყვან.
- ჩემზე ღელავ არა?
- რა თქმა უნდა ვღელავ, ეჭვი გეპარება? - გაეღიმა ლილიანს და მეგობრული საუბრის შეგრძნებით დამშვიდებულმა სიმძიმე მოიხსნა ბეჭებიდან. - ბინა რომელიც ვიქირავე ვფიქრობ მოგეწონება.
- შენს გარეშე არსებითი მნიშვნელობა არ აქვს სად გავათევ ღამეს.
- არ გინდა. - საწოლიდან წამოდგა ლილიანი და სახე აარიდა გიორგის ვნებიან მზერას.
- ხომ გითხარი ნუ ღელავ ლილიან, არ ვაპირებ რამე დაგაძალო, თუ ჩემი სიახლოვე შენზე უარყოფითად მოქმედებს შეგიძლია ახლავე წახვიდე.
- მისმინე გიო. - ისევ საწოლზე ჩამოჯდა ლილიანი და ყოფილი ქმრის ხელი ხელის გულებში მოიქცია. - ძალიან მინდა მენდობოდე და გაიგო რასაც ახლა გეტყვი. არ მინდა შენი მიტოვება, ერთი წამით არ მინდა გესმის? პირიქით რამდენადაც შესაძლებელი იქნება მინდა ცივილური ურთიერთობა შევინარჩუნოთ, ერთმანეთის ნახვა გვიხაროდეს და გულს არ გვტკენდეს იმაზე ფიქრი რომ ერთმანეთს ვტანჯავთ. შეგიძლია გიყვარდე, როგორც შენთვის საყვარელი ადამიანი და არა ქალი, რომელიც გსურს ისევ იხილო შენს მკლავებში მონებივრე? თუ ეს შეგიძლია მაშინ ვერ ვხედავ პრობლემას ვიზრუნო შენზე იქამდე მაინც სანამ დამოუკიდებლად შეძლებ საკუთარი ცხოვრების წარმართვას, იქამდე მაინც სანამ მყარად დადგები ფეხზე და შეხვდები ადამიანს ვისთანაც მოგინდება შენი გრძნობების გაზიარება.
- ფიქრობ შენს მერე შემიძლია ვინმე შევიყვარო? - ქალის თითებს ტუჩებით შეეხო დვალიშვილი და მსუბუქად აკოცა.
- ვფიქრობ შეგიძლია ჩემს გარეშეც განაგრძო ცხოვრება.
- ნუ ღელავ პატარავ. ყველაფერი ისე იქნება როგორც შენ გსურს, ვხედავ რომ გიყვარს შენი ქმარი, ვხედავ რომ ჩემს მიმართ ისევ შემოგრჩა გრძნობები მაგრამ ის არ არის იმდენად ძლიერი რომ ჩემთან დაბრუნება გსურდეს, ვხედავ და მესმის, არაფერს გეუბნები პატარავ, მასთან ხარ და იყავი, მშვენიერი ვინმეა. - გაეღიმა გიორგის და კიდევ ერთხელ აკოცა ქალის თითებს. - შენს თვალებში იმხელა სითბოს ვხედავ ესეც კი საკმარისია ჩემთვის.
- ესე იგი.
- ესე იგი შეგიძლია მშვიდად იყო და ისე მოიქცე როგორც გსურს, მე უფლება არ მაქვს უშნოდ გავეჩხირო იქ სადაც ჩემი ადგილი არ არის, ძალიან მტკივა, რომ ვერ ავხსნი ისე მტკივა მაგრამ რას ვიზამთ, სამყაროში ყოველთვის ისე არ ხდება ყველაფერი როგორც ჩვენ გვსურს, ისიც მაბედნიერებს რომ ჩემს ცხოვრებაში იყავი, შენზე მოგონებები სულს მითბობს, იმის გაფიქრება რომ ერთ დროს ჩემი გერქვა და შენს სიყვარულს უანგაროდ მიზიარებდი უფლებას არ მაძლევს უმადური ვიყო.
- გიო. - ცრემლი ვეღარ შეიკავა ლილიანმა.
- არ იტირო გესმის? - სწრაფად მოხვია მამაკაცმა ათრთოლებულ მხრებზე ხელი და ძლიერად ჩაიკრა გულში. - შენს ცრემლებს ვერასდროს ვიტანდი, არც ახლა შემიძლია ვუყურო. - შუბლზე მიაბჯინა ტუჩები და კიდევ უფრო მჭიდროდ მიიკრა სხეულზე. - შენს შვილს როდის გამაცნობ? - იკითხა მოულოდნელათ და ლილიანსაც მაშინვე გაეღიმა.
- გაგაცნობ. აუცილებლად გაგაცნობ.
- ასე ჯობია პატარავ, გაიღიმე, ამ ქვეყნად ისე არაფერი გიხდება როგორც ღიმილი.
- მიყვარხარ.
- ვიცი პატარავ, ვგრძნობ. მეც მიყვარხარ, მართალია არა ისე როგორც შენ მე მაგრამ მიყვარხარ და შენ ეს შესანიშნავად იცი, შენი სიყვარული კი ცოტაც და დედობრივ მზრუნველობაში გადაიზრდება და მეც იძულებულს გამხდი საბოლოოდ შევეშვა შენზე ოცნებას რადგან სულაც არ მინდა ფიქრებში იმ ქალს ვეუფლებოდე, რომელიც ახლა დედობის ფუნქციის შეთავსებას აპირებს.
- იდიოტო. - გაეღიმა ლილიანს და მის მხრებს დაეყრდნო. - მიხარია რომ ცოცხალი ხარ.
- მე კი მიხარია რომ ბედნიერი ხარ ლილიან.



- საღამომშვიდობის. - სკამი ხმაურით გამოსწია დადიანმა და საქაღალდეში ცხვირით ჩამძვრალი გამომძიებლის გვერდით მოთავსდა, იჭვნარევი მზერა მიაპყრო ვეკუამ მათ გვერდით მოთავსებულ ახალკაცს და მზერა ისევ დადიანზე გადაიტანა.
- საქმე რომელიც თქვენს ცოლს ეხება მინდოდა ცალკე განგვეხილა.
- ახალკაცი ჩემი ოჯახის წევრია, ძმობა არ იკმარა ჩემს ქალიშვილზე აპირებს დაქორწინებას ასე რომ გისმენ. - გაეღიმა დადიანს და სკამის ზურგს კმაყოფილი აეკრო, მიმტანს ხელი დაუქნია და შეკვეთის მოთხოვნის შემდეგ სიგარეტს მოუკიდა. - ეწევიან ხო აქ? - მზერა მოავლო ცუდათ განათებულ დარბაზს და როდესაც დარწმუნდა რომ მხოლოდ ის არ აბინძურებდა ჰაერს მხუთავი აირით ისევ მომლოდინე გამომძებელს მიუბრუნდა. - რა გაარკვიე?
- მართალი აღმოჩნდი. - საქაღალდე წინ დაუდო ვეკუამ და თავადაც მოუკიდა სუგარეტს. - ავტომობილი რომლითაც იმ ღამით გიორგი დვალიშვილი მოძრაობდა, წყობიდან იყო გამოსული და თან ისე რომ ეს არ იყო შემთხვევით მოშლილი მუხრუჭები, ვიღაცამ განზრახ დააზიანა რომ მართვის დროს კონტროლი დაეკარდა მძღოლს, შედეგი სახეზეა, ვინც ეს მოაწყო აშკარად დვალიშვილის სიკვდილი სურდა მაგრამ არ გამოუვიდა.
- ხომ ვამბობდი. - გაეღიმა დადიანს და ახალკაცს კმაყოფილმა გახედა.
- კიდევ ერთი დარტყმა ლილიანისთვის. - თვალები მოჭუტა ბაჩომ და მისთვის მოტანილი ვისკი მოსვა.
- ეჭვი ვისზე გაქვთ? - ინტერსით ჩაეძია გამოძიებელი ერთმანეთის ცქერით გართულ მეგობრებს.
- ჩემი ცოლის მამა მის სიძეს ვერ იტანდა, ზოგადად მაგ კაცს არავინ ეხატება გულზე, არავინ ვინც მის შვილს გაეკარა, ასე რომ ზუსტად ვიცი იმ დამპლის ნახელავია ეს ყველაფერი. - ზიზღით ამოიჩურჩულა დადიანმა და მზერით გაბურღა მოსმენილით გაოგნებული გამოძიებელი.
- ადამინის განზრახ მკლელობა. ხვდებით რომ თქვენს სიმამარს სერიოზულ ბრალდებას უყენებთ?
- შენ ეს საქმე ბოლომდე მიიყვანე და თუ მართალი არ აღმოვჩნდები ბოდიშს საჯაროდ მოვუხდი იმ ნაბი/ვარს. მაგრამ იცი რა? ზუსტად ვიცი რომ დამნაშავე ის არის და ვფიქრობ ახლა აქ ჯდომით მის თავისუფლებას კიდევ უფრო დიდ დროს აძლევთ ვიდრე იმსახურებს, აქამდეც უნდა გამოგეკეტათ. კაცი რომელზეც გესაუბრებით მონსტრია, მონსტრი, რომელიც საშიშია ყველასთვის. - სისხლი ერთიანად მოასკდა ნიკოლოზს თავში.
- გეყოფა. - უჩურჩულა ახალკაცმა მეგობარს და მხარზე შეეხო ხელით. - გეყოფა ნიკოლოზ, საკმარისია.
- იქამდე ვერ მოვისვენებ სანამ იმ გამოს/რებულ ტომაშს გისოსებს მიღმა არ ვნახავ. კაცი რომელიც საკუთარ ქალიშვილს ასეთი ტკივილისთვის გაიმეტებს ციხის კი არა წამების ღირსია. შენ რას იტყვი? შეძლებდი შენი ქალიშვილის ქმარი მარტო იმიტომ გაგესტუმრებინა ამ ქვეყნიდან რომ შენისთანა მდიდარი ნაბი/ვარი კი არ იყო, არამედ პატიოსანი, მშრომელი ახალგაზრდა, რომელიც ფიზიკური შრომით დაღლილი მიდიოდა სახლში სადაც საყვარელი ცოლი სიხარულით ელოდა? ასეთი ადამიანები არ უნდა ჩნდებოდენენ! არ მეთანხემბი?
- თუ ის რასაც ამბობ მართალია ლევან ტომაში იმაზე ადრე მოხვდება გისოსებს მიღმა ვიდრე წარმოგიდგენია. - სავარძლიდან წამოდგა ვეკუა და დადიანის წინ გაშლილი საქაღალდე იღლიაში ამოიდო. - მეუღლე როგორ არის?
- უკეთ. - სასმელი მოსვა ნიკოლოზმა და გამომძიებლის გამოწვდილ ხელს საკუთარი შეაგება. - იმედი მაქვს ჩვენი შეხვედრა მხოლოდ მას შემდეგ განმეორდება როდესაც ლევან ტომაშის დაჭერის შემდეგ შენს კაბინეტს კიდევ ერთხელ ვესტუმრები და ხელს ბოლოჯერ ჩამოგართმევ.
- ღამემშვიდობის. - თავი მოხდენილად დაუკრა გამომძიებელმა მეგობრებს და იქაურობას გაეცალა.
- რას ფიქრობ? - მზერა გაუსწორა ახალკაცმა დადიანს როგორც კი გამომძებელი შენობიდან გაუჩინარდა.
- დროა ყველამ თავისი წილი ცოდვებისთვის პასუხი აგოს. - ვისკი მოსვა დადიანმა და სიგარეტს ღრმად მოქაჩა.
- არ გადარდებს რომ ლილიანის მამაა?
- ერთადერთი ქალიშვილი ასეთი ტკივილისთვის გაიმეტა, როგორ ფიქრობ ლილიანისთვის მნიშნელობა ექნება მამამისი კედლებს მიღმა მოკვდება თუ მის გარეთ?
- ამაში მართალი ხარ. - ჩაეღიმა ახალკაცს და ტელეფონზე მოსული შეტყობინებისკენ გაექცა თვალი.
- რაო მომენატრე და რამეო? - სიცილი ვეღარ შეიკავა დადიანმა.
- ხოშტარიაა. - თვალები დაქაჩა ახალკაცმა და სწრაფად გახსნა შეტყობინება.
- ელენა? - სასმელი გადაცდა დადიანს. - და რა უნდა?
- თვითონ ნახე. - ტელეფონის ეკრანი დადიანისკენ მიატრიალა ბაჩომ.
- დედას შევე/ი. - წამოიყვირა ნიკოლოზმა და ისეთი სისწრაფით მოსწყდა ადგილს ახალკაცმა რეაგირება ვერ მოასწრო.


6

მყუდროდ მოწყობილ მისაღებში, რბილს სავარძელში ჩაფლული ზედმეტად მშვიდი სახით იჯდა და ნაზად ეფერებოდა იქვე ჩაძინებულ ქალიშვილს, რომელსაც ლამაზი სახე დედის მუხლებზე მოეთავსებინა და ბავშური უდარდელობით სახედამშვნებული, მშვიდად და სინქრონულად სუნთქავდა.
- წავიყვან დავაწვენ. - პატარა დის ასაყვანად დაიხარა ნუკა ლომიძე მაგრამ ლილიანმა არ დაანება და ხელით ანიშნა რომ დამჯდარიყო.
- მომიყევი როგორ ხარ? - ღიმილით მიმართა პირვანდელ მდგომარეობას დაბრუნებულ გოგონას და ქალიშვილს შუბლზე აკოცა.
- სიტყვებით ვერ ავღწერ იმას რასაც ბაჩოს გვერდით ყოფნის დროს განვიცდი. - ლოყები შეეფაკლა ნიას.
- ეს კარგია. - გაეღიმა ლილიანს. - ხშირ შემთხვევაში სიტყვები უადგილოც კია. გიყვარდეს ადამიანი ეს ნიჭია ჩემო კარგო, მიხარია რომ შენ ეს ნიჭი გაქვს.
- როგორ ფიქრობ ნიკოლოზი როგორ შეხვდება ამ ამბავს?
- ნიკოლოზი ცივი გონებით შეხვდა იმ საკითხს რომ ყოფილ ქმარს ვაკოცე, იმას რომ მასზე ზრუნვის სურვილი მაქვს, როგორ ფიქრობ ვერ შეძლებს იმის გაგებას რომ მის საუკეთესო მეგობარს შეუყვარდი? სულ არ იცნობ მამაშენს? გადაირევა, ამოხტება, იყვირებს და ბოლოს დაგლოცავთ. - გაეღიმა ლილიანს და ამჯერად თავად წამოდგა პატარა დადიანის საწოლში გადაწვენის მიზნით, ხელში აფრიალებულს ის იყო ვნებით დაუკოცნა პატარა ნაკვთები შემოსასვლელ კარზე რომ ზარი დარეკეს. - ნახე ვინ არის, ნუკას დავაწვენ და მოვალ.
- კარგი. - სავარძლიდან წამოდგა ნია ლომიძე და კარის გასაღებათ დაიძრა. ზედა სართულზე ასულმა ლილიანმა პატარა დადიანი თავის საწოლში მოათავსა, კმაყოფილმა დახედა პატარა ქალბატონს სასაცილოდ რომ გაბზიკა უკანალი, საბანი გაუსწორა, ტკბილად აკოცა ჩამთბარ ყელში და ისევ პირველი სართულისკენ დაიძრა.
- ვინ იყო? - იკითხა მისაღებში დაბრუნებულმა და ადგილს შეშინებული მიეყინა.
- მე გავალ. - უხერხულად გაიღიმა ნიამ და სწრაფად გაუჩინარდა.
- კარგად ხარ? - პირველი ეს კითხვა დასვა ლილიანმა და მოულოდნელობით აფორიაქებული, რომ არ ატირებულიყო მაქსიმალურად ეცადა თავი ხელში აეყვანა.
- მივდივარ ლილიან. მინდოდა წასვლამდე ერთხელ მაინც მენახე. - გაიღიმა მარიამმა და სავარძელში დაჯდომის ნებართვა სთხოვა ქალიშვილს.
- სად მიდიხარ?
- ამას არ აქვს არსებითი მნიშვნელობა.
- დედა. - სიმწრით გაეღიმა ლილიანს. - ერთხელ მაინც იყავი ჩემთან გულახდილი.
- რისთვის?
- შენი შვილი ვარ დედა, ეს შენთვის არაფერს ნიშნავს?
- შენი ქმარი მამაშენის დავალებით მოჰყვა ავარიაში, მე ვიყავი ის ვინც გიორგი სიკვდილს ხელიდან გამოგლიჯა, მე ვიყავი ის ერთადერთი ადამიანი, რომელმაც მისი გადარჩენის შესახებ იცოდა, ვიცოდი რომ ვიღაც მაწანწალის სამოსახლოს დამხობილი აცილებდი გიოს უკანასკნელ გზაზე, ვიცოდი და არ გითხარი.
- დედა. - გაფითრთა ლილიანი და სახეზე ხელები აიფარა. - რას ბოდავ?
- მე ვფარავდი მისი მკურნალობის ხარჯებს, მამაშენმა არაფერი იცოდა, იფიქრა აფეთქებულ ავტომობილში დაიწვა შენი ქმარი, ბოლოს ქუჩაში შიმშილით სულგამძვრალი მაწანწალა მოათრია, რომელიც ისე გაასაღა როგორც შენი ქმარი, ცოტა უცნაურად და ზღაპრულად ჟღერს მაგრამ.
- დედა გაჩუმდი. - სავარძლიდან წამოიჭრა ლილიანი. - შენ იცი რომ მამა ყოველთვის ძალიან მიყვარდა მაგრამ თუ ამ ყველაფერს მხოლოდ იმიტომ მეუბნები რომ შემაძულო საჭირო არ არის ეს ზღაპრები, ისედაც მძულს, ორივე მძულხართ და აღარ მინდა ამ ყველაფრის მოსმენა. გაეთრიე ჩემი სახლიდან!
- მამაშენს გულის შეტევა დაემართა, საავადმყოფოში წევს. - გასასვლელისკენ გატეხილი ნაბიჯებით დაიძრა მარიამი. უცქერდა ლილიანი მიმავალ დედას და მის მიმართ ზიზღის გარდა ვერაფერს გრძნობდა, ქალი რომელმაც ამ ქვეყანას მოავლინა მისთვის უცხო და საძულველი იყო, ქალი, რომელსაც დედას უწედებდა სინამდვილეში ერთი უგულო, საკუთარ თავზე შეყვარებული, კარგად მოვლილი ხანში შესული დედაკაცი იყო და სხვა არაფერი მისთვის, ცრემლები დაუკითხავად სწყდებოდა მის თვალებს და მასში აბობოქრებულმა მძვინვარებამაც ბოლოსდაბოლოს ვულკანივით ამოხეთქა და სიტყვების ლავად გადმოდინდა ტომაშის პირიდან.
- მეზიზღები დედა! მეზიზღები იმის გამო რომ არასდროს მაღირსე დედობრივი მზრუნველობა და გვერდში დგომა, მეზიზღები იმის გამო რომ პირველ კლასში მამამ წამიყვანა სკოლაში და არა შენ, მეზიზღები იმის გამო რომ როცა პირველად გითხარი ბიჭი მომწონს-მეთქი დამცინე რა ადრიანად დაგიწყია ნადირობაო, მეზიზღები დედა რადგან მთელი ცხოვრება სახელად გქვია დედაჩემი, მეზიზღები იმის გამოც რომ გიორგის ამბავი გცოდნია და დამიმალე, იდექი და მშვიდად უყურებდი როგორ ვნადგურდებოდი, არაფერი გაგიკეთებია შენი შვილისთვის გარდა იმისა რომ ტკივილს მაყენებ, სარეველა ხარ შენ მარიამ დანელია და ამიტომაც მუსრს ავლებ ყველაფერს რასაც ეხები. მეზიზღები გესმის? გაეთრიე!
- გეყოფა ლილიან. - მის გააფთრებულ სხეულს მჭიდროდ შემოაჭდო ხელები ხმაურის გამო მისაღებში დაბრუნებულმა ნიამ თუმცა ვერ ახერხებდა მისი სიშმაგის მოთოკვას. - გთხოვ გეყოფა!
- მეზიზღები!
- დაასრულე? - მშვიდად ჰკითხა კართან მდგომმა მარიამმა და როდესაც მიხვდა რომ ლილიანი საუბრის გაგრძელებას აღარ აპირებდა ღიმილით დაუკრა თავი და შებრუნდა თუმცა ისევ გაჩერდა და მზერა მიაპყრო ატირებულ ქალიშვილს. - შენ რომ დაიბადე იმ ღამით საშინლად წვიმდა, მაგრამ ჩემს გულში არა. გიყურებდი და ვხედავდი რომ შენ ყველა ორგანო ადგილზე გქონდა, უმწეო და უსუსური იყავი, ჩემს გულზე გაშოტილი აჩქარებულად სუნთქავდი და პატარა თითებს გაუაზრებლად ათამაშებდი ჩემს მკერდზე. მაშინ ვიფიქრე რომ შენ მთელი სამყარო იყავი, ხარ კიდეც მაგრამ მე შენს ღერძად ვერ გამოვდექი. მშვიდობით ლილიან. - გაიღიმა მარიამმა და კარიც ხმაურით გაიხურა. მისი გასვლა და ლილიანის ჩაკეცვა ერთი იყო, პატარა ბავშვივით ტიროდა და მკერდზე ეკვროდა ნია ლომიძეს, რომელიც მასთან ერთად იჯდა იატაკზე ჩამუხლული და გატოკების საშუალებას არ აძლევდა ემოციებით დანგრეულ ტომაშს.
- მეზიღება. - ამოიჩურჩულა ღონემიხდილმა ლილიანმა და თვალები დახუჭა.
- გინდა რამე მოგიტანო? - ცრემლი ხელის გულით შეუმშრალა ნიამ და შეძლებისდაგვარად გაღიმება აიძულა საკუთარ თავს.
- მამაშენს დაურეკე.
- ვუთხა რომ მოვიდეს?
- გაარკვიოს რომელ საავადმყოფოში წევს მამაჩემი.
- ახლავე. - ტელეფონს სწვდა ნია ლომიძე და ნომრის აკრეფის შემდეგ მოთმინებით დაელოდა ყურმილს მიღმა გაჟღერებულ ხმას თუმცა ხმა აშკარად აგვიანებდა. კიდევ ერთხელ დააჭირა განმეორების ღილაკს მაგრამ ისევ სიჩუმე. - არ პასუხობს. - რაღაცნაირად შეშინებულმა ამოილაპარაკა ნიამ და სავარძელში მიკუჭულ ლილიანს გახედა.
- ბაჩოს დაურეკე! - ამოიჩურჩულა ტომაშმა და შეეცადა მასში დატრიალებული მოულოდნელი მღელვარება როგორმე მიეყუჩებინა.


- ბატობო ნიკოლოზ. - თავი დაუკრა შესასვლელში მდგომმა ახოვანმა მამაკაცმა გააფთრებულ დადიანს და კარი ფართოდ გაუღო, სწრაფად გაიარა დადიანმა ჩაბნელებული დერეფანი და ცუდათ განათებულ დარბაზში აღმოჩნდა, სადაც რამდენიმე ადამიანს როგორც იქნა მოეხერხებინა სასმლისგან გონარეული მამაკაცის დაშოშმინება და სკამს მოკალათებულისთვის დამცავი კედელივით აღმართვოდნენ წინ, დარბაზი დალეწილი იყო, ბარში მომუშავე გოგონა კაბაშემოხეული და ატირებული, დიასახლისის მკერდს იყო აკრული და დადიანის შემოსვლის შემდეგ კიდევ უფრო აქვითინდა.
- აქ რა ჯანდაბა ხდება? - სწრაფად გაარღვია ნიკოლოზმა მამაკაცთამიერ შექმნილი კედელი და სკამზე მიგდებულ სახეგასისხლულ მამაკაცს ზიზღით დააშტერდა, სისხლი ერთიანად მოაწვა და ხელის გულები ისე ძლიერ შეკრა ძვლები ასტკივდა. - რომელმა გაბედა და შეეხო? - იყვირა ბოლო ხმით და ნახევრად დანგრეულ დარბაზში შეკრებილებს განრისხებულმა მოავლო მზერა.
- ვერ გავაჩერეთ. - თავი დახარა ერთ-ერთმა მამაკაცმა და მზერა იატაკს მიაპყრო.
- რატომ შემოუშვით? ხომ გითხარით რომ არასდროს შემოგეშვათ? - ნახევრად დამტვრეულ სკამს სწვდა დადიანი და ხმაურით შეახეთქა კედელს. - რატომ მიეცით სასმელი? - არ ცხრებოდა დადიანი და თუ რამე მთელი ნივთი დარჩენილოყო თავად ამსხვრევდა ყველაფერს. - რა დაგიშავა? - ბრაზამონთხეული ატირებულ გოგონას მიუბრუბდა, რომელიც ძლივს ახერხებდა მოშიშვლებული მკერდის დაფარვას, სწრაფად გაიხადა დადიანმა პიჯაქი და მხრებზე მოხვია ოცდახუთიოდე წლის შეშინებულ ქალს.
- მთხოვა, ის, მთხოვა. მაპატიეთ არ შემიძლია. - ზურგი აქცია გოგონამ დადიანს და სახეზე აიფარა ხელები.
- გთხოვა მინე/ი გამეკითეო? - სიტყვებს ზიზღი ამოაყოლა ნიკოლოზმა. - რამდენჯერ გაგაფრთხილე რომ არ შემოგეშვა. - ახლა კლუბის უფროს მიუბრუნდა დადიანი.
- ნიკოლოზ. - მოესმა გააფთრებულ დადიანს სკამს ატუზული მამაკაცის ხრინწიანი ხმა. ყბის ძვლები დაეჭიმა, სწრაფად შებრუნდა ხმის მიმართულებით, რამდენიმე მოზრდილი ნაბიჯი გადადგა და მამაკაცთან მიახლოებული გააფრებით ჩააფრინდა პერანგის საყელოში, რამდენჯერმე შეაქანა სასმლით გათიშული მამაკაცი და ზიზღით ამოიჩურჩულა.
- ახლა კმაყოფილი ხარ მამა?
- მხოლოდ ჩემთან დაწოლა შევთავაზე. - გაეღიმა უფროს დადიანს და ქვემოდან ახედა მასზე დამხობილ განრისხებულ ვაჟს.
- თავმოყვარეობა სულ დაკარგე? - წამით ბრაზი მოთოკა დადიანმა და დარბაზში შეკრებილებს გასვლა მოსთხოვა, უსიტყვოდ დაემორჩილნენ და სულ მალე ნახევრად დანგრეულ შენობაში მხოლოდ მამა-შვილის აჩქარებული გულისცემის ხმა ისმოდა. - შენ ქალიშვილზე უმცროს გოგონას სექსი როგორ შესთავაზე? - თვალები აემღვრა დადიანს და მოკიდებულ სიგარეტს ღრმად მოქაჩა. - სულ ბავშვია, ამ აქოთებულ სოროში იმისთვის არ მოდის რომ შენისთანა ბებერ ლოთს მინე/ი უკეთეს, იცი აქ რატომ დადის? იმიტომ რომ თავი ირჩინოს, ასე როგორ დაეცია მამა?
- მომაწევინე. - სიმწრით გასწორდა აქამდე ნახევრად მწოლიარე მდგომარეობაში მყოფი ვახტან დადიანი და შვილისმიერ მიწვდილი სიგარეტი დიდი წვალებით მოიქცია ტუჩებს შორის, ღრმად შეისუნთქა მხუთავი აირი და თვალებდახუჭულს კმაყოფილების ღიმილმა გადაურბინა სახეზე, უცქერდა ნიკოლოზი მამის გასისხლულ სახეს და ვერაფერს გრძნობდა გარდა სიბრალულისა და იმედგაცრუებისა, მისთვის სრულიად უცხო იყო ეს ადამიანი და ერთადერთი რის გამოც ახლა აქ იჯდა და მის გალამაზებულ სახეს უცქერდა ხოშტარიასმიერ ახალკაცის ტელეფონზე გამოგზავნილი მოკლეტექსტური შეტყობინება იყო. - "დადიანის მამა სცემეს" - შენ რომ დაგიჭირეს.
- მამა.
- მათქმევინე.
- არ მინდა ამაზე საუბარი.
- ერთხელ მაინც მომისმინე.
- კარგი. - ბარს მიღმა მთელი ჭიქა მოიძია დადიანმა და თავისთვის ვისკი შეივსო. - გისმენ.
- არც ერთი კითხვა არ არის იმდენად რთული, რამდენადაც ის, რომელზეც პასუხი აშკარაა.
- მისმინე მამა მჭერმეტყველი ჩემი ცოლიც მეყოფა.
- არის წუთები როდესაც რაღაც გეჯავრება, არის წუთები როდესაც სიცოცხლე გეზარება, არის წუთები როცა წარსული გენანება და ეს ყველაფერი მაშინ ხდება როცა ვიღაცა გენატრება. დრომ მარტოობა მასწავლა, ბევრი ნიღაბი მოვირგე მაგრამ საკუთარ მარტოობასთან გამკლავება მაინც ვერ ვისწავლე, გგონია მთელი ეს დრო ჩემთვის არაფერს ნიშნავს? ფიქრობ ამდენი წელი შენგან შორს ყოფნა მარტივი იყო? გგონია კაცი, რომელიც ახლა შენს წინ დგას ყოველ ღამით უფალს პატიებას არ სთხოვს წარწულში შენსწინაშე ჩადენილი დანაშაულის გამო? გგონია მარტივია შორიდან ვუყურო შენს ცხოვრებას? ფიქრობ მარტივია ვუთვალთვალო შენს შესანიშნავ ცოლს, რომელიც შენს ქალიშვილთან ერთად პარკში სეიორნობს? ფიქრობ არ მინდა მივიდე და ორივე მათგანს მოვეხვიო? ფიქრობ არ მინდა შენი შვილი კალთაში ჩავისვა? ან იქნებ გგონია შენი ცოლის ცქერა არ მანიჭებს ბედნიერებას?! ან იქნებ ფიქრობ.
- გეყოფა. - თვალები აემღვრა დადიანს? - გეყოფა მამა. - ჭიქა ბარის დახლზე დააბრუნა, მამისკენ წასულმა მჭიდროდ ჩაავლო სკამის სახელურებს ორივე ხელი და მის სახესთან დახრილმა მშვიდად ამოიჩურჩულა. - როგორ გგონია? ფიქრობ არ ვიცი ლილიანს რომ უთვალთვალებ? ან იქნებ ფიქრობ არ ვიცი როგორი თვალებით უცქერ ჩემს ქალიშვილს? ფიქრობ მე ნიკოლოზ დადიანს არ მეცოდინება სიბერეში გარყვნილი მამის პირადი ცხოვრება? რომელიც ხან რომელ ბარდიულზე ღამდებდა და ხან რომელზე? ან იქნებ იმდენად დიდი პრობლემა გაქვს აი აქ. - თითი შუბლზე მიაბჯინა დადიანმა აცრემლებულ მამას. - რომ არც კი გახსოვს სახლში ვინ მიგათრევს? რა თქმა უნდა წარმოდგენა არ გაქვს რომ ერთი წამით არ მომიდუნებია შენსმიმართ ყურადღება მაგრამ ეს სიყვარულით არ გამიკეთებია, ამას ანას გამო ვაკეთებ. არ მინდა მამამისი ქუჩაში ლოთობის შედეგად გაყინული იპოვონ, არ მინდა კაცი რომელიც უყვარს და მამას უწოდებს სადმე გადაიჩეხოს. არ გეგონოს ამას ჩემს გამო ვაკეთებ, შენ ეს არ დაგიმსახურებია ვახტანგ დადიანო, ამას ჩემი დის გამო ვაკეთებ. მონატრება? შენ რა გესმის მონატრების? მაშინ სად იყავი როდესაც სრულიად უმწეო კედლებს მიღმა იმის გამო აღმოვჩნდი რომ ლოთ მამაჩემს ოჯახის რჩენის ტრა/ი არ გააჩნდა და მე კი არ მსურდა დედას ბოზ/ბით აღებული ფულით გვეჭამა საჭმელი. მე ვარ უვარგისი შვილი? შეგარცხვინე არა? მაშინ სად იყო შენი კაცობა და ღირსება როცა ცოლი ბებერი ფულის ტომრებისთვის მხოლოდ იმიტომ გაიმეტე რომ საკუთარი დანგრეული კარიერა ვერ მოინელე. მითხარი მამა იმაში რაც მოხდა ვინმეს ადანაშაულებ საკუთარი თავის გარდა?
- მაპატიე ნიკოლოზ. - ცრემლი ვეღარ შეიკავა უფროსმა დადიანმა.
- პატიება შენს ცოლს სთხოვე რომ შენი უვრგისობის გამო ყველაზე ბინძური პროფესია აირჩია, პატიება ანას სთხოვე რომ დედა გაუბო/და მამა კი გაულოთდა. პატიება ღმერთს სთხოვე რომ კაცად ვერ ივარგე. - სკამს მოშორდა ნიკოლოზი და ზურგი აქცია მამას, ბუნდოვნად გაარჩია დარბაზში მდგომი სილუეტი თუმცა მაშინვე იცნო მეგობარი და მშვიდად ამოისუნთქა. - რამე მოხდა?
- ლილიანს პანიკური შეტევა აქვს, სახლში უნდა წახვიდე.
- მიხედავ? - ჯერ კიდევ მტირალი მამისკენ მიუთითა ნიკოლოზმა ახალკაცს.
- რა თქმა უნდა. - მხარზე მეგობრულად დაჰკრა ბაჩომ ხელი და გასასველისკენ სწრაფად დაძრული დადიანი მზერით გააცილა. - სახლში წაგიყვანთ. - მხარქვეშ ამოუდგა ახალკაცი ღონემიხდილ ვახტანგ დადიანს და შენობიდან გაუჩინარდა.


ტელეფონზე საუბარი დაასრულა თუ არა სავარძელზე მჯდომ ლილიანს გახედა, რომელსაც მუხლები მოეხარა, სახე მუხლისთავებზე მიესვენა და ქვემოდან უყურებდა არც ისე მშვიდ დადიანს.
- მართალი იყო დედაშენი, გულის შეტევა აქვს.
- გადარჩება?
- უნდა გადარჩეს! - კბილებში გამოსცრა დადიანმა და ცოლის გვერდით ჩაეშვა სავარძელში. - უნდა გადარჩეს და პასუხი აგოს იმისთვის რაც გაგიკეთა.
- არ მჯერა, კიდევ არ მჯერა. - სახეზე ხელები აიფარა ლილიანმა.
- დამშვიდდი კარგი? სიმართლე ადრე თუ გვიან აუცილებლათ ირკვევა, რამდენადაც მტკივნეული არ უნდა იყოს შენთვის ეს ამბავი მამაშენი უნდა დაისაჯოს იმისთვის რაც გააკეთა.
- მონსტრი. - დადიანის მკერდს მიეყრდნო ლილიანი. - როცა ჩემთან ხარ არაფრის მეშინია. - გაეღიმა შედარებით დამშვიდებულს და ფრთხილად აასრილა მამაკაცის ფეხზე თითები.
- მშობლებში არ გვიმართლებს. - გაეღიმა დადიანს. ნიკაპზე ჩავლებული თითების მეშვეობით სახე მაღლა ააწევინა ტომაშს და ვნებით დაეკრო სასურველ ბაგეებს.
- სამაგიეროთ ერთმანეთი გვყავს. - ქვედა ტუჩზე უკბინა ლილიანმა და იქამდე არ მოეშვა სანამ საწოლს გართხმულს ზემოდან არ მოექცა აღგზნებული მამაკაცი.
- ახლა დაისჯები. - გაეღიმა და მტკივნეულად მოუჭირა გამკვრივებულ მკერდზე ხელი.
- რას ელოდები? - წვრილი მკლავები შემოხვია ყელზე და უფრო ახლოს მიიზდა ქმრის სხეული. - ამჯერად რას მიპირებ ბატონო ნიკოლოზ? - გაეღიმა და ძლიერად უკბინა მხარზე. სწრაფად ააფრილა დადიანმა ქალის მსუბუქი სხეული ხელში და ისე რომ მის ტუჩებს არ მოსწყვეტია აბაზანისკენ აიღო გეზი. ცივ მეტლახს აკრულმა ტომაშმა ვნებით ამოიკვნესა და სახეზე ჩამოდინებულმა გრილმა წყალმაც სწრაფად მოსწყვიტა რეალოაბას. გაშიშვლებულ სხეულზე კოცნის მხურვალე ნაკვალებს უტოვებდა დადიანი და ყელიდან მიზანმიმართულად მიიწევდა უფრო ქვევით, მკერდის გავლით, კიდევ უფრო ქვევით გადაინაცვლა და ტუჩები მუცელზე მიაკრო, ქალის თითები იგრძნო თმებში და ქვემოდან ახედა ვნებით აჭრილ ცოლს.
- გავაგრძელო?
- არც იფიქრო გაჩერდე! - ქვედა ტუჩი კბილებს შორის მოიქცია ლილიანმა, თვალები დახუჭა და დადიანს უფლება მისცა კიდევ უფრო ქვევით ჩასულიყო ვნებიანი კოცნებით. - ჯანდაბა. - კედელს კეფით მიეყრდნო ლილიანი და სიამოვნების მორევში გადავარდნილმა კვნესით გაარღვია აბაზანის კედლები.



- სად მივდივართ? - ყელზე მოხვია ნიამ ახალკაცს მკლავები და მოწყვეტით აკოცა ტუჩებში.
- სად გინდა?
- დაივიწყე ძვირადღირებული რესტორნები რამე უფრო ახალგაზრდული მინდა.
- მაშინ პირველ რიგში მამაკაცი უნდა გამოიცვალო. - გაეცინა ახალკაცს.
- მოკეტე. - კიდევ ერთხელ აკოცა ნიამ ახალკაცს და ახლაღა შენიშნა ოდნავ სილურჯეშეპარული თვალი. - ეს რა არის?
- მამაშენმა გამალამაზა. - წელზე სწრაფად შეუცურა ხელები და მკერდზე აკრულს ყელში შეუძვრა ცხვირით.
- მოიცა რა? - თავი უკან გასწია ნიამ.
- ვუთხარი. - მსუბუქი კოცნით გასცდა ახალკაცი მფეთქავ არტერიას და უფრო ქვევით ჩააცოცა ტუჩები.
- ბაჩო. - ყელს მომდგარი ემოცია ძლივს გადააგორა ნიამ მაგრამ მიხვდა შეწინააღმდეგებას აზრი არ ჰქონდა და დანებებულმა სწრაფად შეაცურა მამაკაცის თმებში თითები.
- მინდიხარ. - ამოიჩურჩულა მის ტუჩებთან დახტილმა ახალკაცმა და უკანალზე ძლიერად მოჭერილი თითების მეშვეობით კუდევ უფრო ახლოს მიიზიდა გოგონას სხეული.
- ქუჩაში ვართ. - გაეღიმა ნიას. - თანაც მამაჩემის სახლის წინ.
- მაშინ დროა აქედან წავიდეთ. - ხელი ჩაავლო ბაჩომ გოგონას და სწრაფათ ჩასვა ავტომობილში.
- მაინც რა გითხრა? - მოუსვენრობა დაეტყო ნია ლომიძეს და საჭესთან მოკალათებულ ახალკაცს ამღვრეული მზერა მიაპყრო.
- არაფერი, პირდაპირ გამიქანა. - გაეცინა ახალკაცს და ძრავი აამუშავა. - ხო კიდევ ის მითხრა ქორწინებამდე არანაირი სექსიო.
- რა. - წამოიკივლა ლომიძემ. - რომელი საუკუნეა?
- რაც მითხრა იმას გეუბნები. - სისწრაფეს უმატა გახალისებულმა ახალკაცმა.
- და შენ რა უთხარი?
- დავეთამხე, რა უნდა მეთქვა. - მხრები აიჩეჩა ბაჩომ.
- ღადაობ? - თვალები დაქაჩა ნიამ.
- არა პატარავ წერილობით ბრძანებასაც მოვაწერე ხელი. - თავი ვეღარ შეიკავა ახალკაცმა და ხმით დაეცინა.
- იდიოტი ხარ! - ტუჩები ბრაზით გაბუშტა ნიამ მაგრამ მისი გაკაპასება დიდხანს არ გაგრძელებულა, ახალკაცის თითებმა მჭიდროდ მოუჭირეს სახეზე და მიახლოებულს ვნებით დაუკოცნეს განაწყენებული ბაგეები.
- ჩემთან წამოხვალ? - ღიმილით ჰკითხა ახალკაცმა.
- მერე ბრძანება? - გაეღიმა ნიასაც.
- შენს გამო ავიტან კიდევ ერთ სილურჯეს. - გაზის პედალს ძლიერად დააწვა ახალკაცი და ავტომობილიც ღრიალით გაიჭრა თბილისის ქუჩებში.


სიამოვნების ოკეანეში ცურვით დაღლილი დადიანის მკერდს მიესვენა და თვალებდახუჭულმა ღიმილით ამოიჩურჩულა.
- მინდა ეს არასდროს შეწყდეს.
- შეგვიძლია საძინებლის კარს გარედან წარწერა გავუკეთოთ მაგალითად ასეთი. "გამოვალთ როდესაც დავბერდებით" - რას იტყვი? - გაეღიმა ნიკოლოზს და შიშველ უკანალზე მზუბუქად აარტყა ჯერ კიდევ ათრთოლებულ ცოლს ხელი.
- თანახმა ვარ. - ამოიჩურჩულა უკვე ძილის საუფლოში მიმავალმა ტომაშმა და მშვიდი სუნთქვა ამოუშვა.
- მიყვარხარ. - უკან მიჰყვა დადიანის სიტყვები თუმცა პასუხი ვეღარ დაუბრუნა რადგან მის მკერდზე მისვენებულს ღრმა ძილმა შემოხვია თბილი მკლავები.


- აქ შესვლა არ შეიძლება. - გაკაპასებული ექთანი ბრაზით შეჰყვა პალატაში უნებართვოთ შესულ გამომძიბელს და დოინჯემორტყმული წინ აღუდგა დაუპატიჟებელ სტუმარს.
- პაციენტი უნდა დავკითხო.
- მის მდგომარეობაში ნერვიულობა შესაძლოა სავალალო აღმოჩნდეს, იქნებ რამდენიმე დღე მოიცადოთ.
- გოგონა მადროვეთ ჩემი საქმე გავაკეთო.
- მე კი ჩემს საქმეს ვაკეთებ და გიკრძალავთ ახლა მასთან საუბარს.
- გეყოფათ. - მშვიდად ამოთქვა საწოლზე გაშოტილმა ლევან ტომაშმა.
- ბატონო ლევან რამდენიმე კითხვა მაქვს თქვენთან.
- ახლა თუ აქედან არ გახვალათ იძულებული გავხდები დაცვა გამოვიძახო. - უფრო განრისხდა ახალგაზრდა ექთანი, რომელმაც ნამდვილად გამომძიებელზე უკეთ იცოდა ლევან ტომაშის ამჟამინდელი მდგომარეობის შესახებ.
- თუ ორ წუთში ოთახს არ დატოვებ გამოძიების ხელის შეშლისთვის დაგაპატიმრებ. - მშვიდად მიმართა ვეკუამ გაფითრებულ ქალს და ისე რომ პასუხს არ დაელოდა მისთვის გვერდის ავლის შემდეგ ლევან ტომაშის საწოლთან აღმოჩნდა. - თავს როგორ გრძნობთ?
- აქ რას აკეთებთ?
- თქვენი ყოფილი სიძის, მაგრამ ყოფილის? ის ხომ ოფიციალირად ისევ თქვენი ქალიშვილის ქმარია, ნუ მართალია თქვენს ქალიშვილის ახლა სხვა ქმარი ჰყავს... ნუ მოკლედ როგორც არის. გიორგი დვალიშვილის საქმესთან დაკავშირებით რამდენიმე კითხვაზე უნდა მიპასუხოთ. - სკამი ახლოს მისწია გამომძიებელმა და პალატიდან გამავალ უკმაყოფილო ექთანს ღიმილით გააყოლა მზერა.
- გისმენთ. - ზედმეტად მშვიდი ჩანდა ლევან ტომაში.
- იცოდით რომ მისი ავტომობილის მუხრუჭები დაზიანებული იყო?
- მისმინე შვილო. - გაეღიმა ტომაშს. - თუ ის გინდა რომ დვალიშვილის საქმე მოხუც კაცს შემტენო დროს ტყუილად კარგავ, არანაირი სამხილი არ არსებობს იმისა რომ მე ამ საქმესთან რამე კავშირი მაქვს.
- მე ჩვენება მაქვს. - მშვიდად გახსნა საბა ვეკუამ საქაღალდე და ფურცლებს შორის საჭირო მასალას მშვიდად დაუწყო ძებნა. - გარდა ამისა ჩანაწერი სადაც თქვენი მეუღლე დაწვრილებით ჰყვება ყოველივეს იმ ღამის შესახებ. - საბუთებში ქექვას თავი ანება ვეკუამ და მზერა მიაპყრო ფერწასულ ტომაშს. - არ აღელდეთ. თქვენს მდგომარეობაში ამან შესაძლოა განმეორებით შეტევა გამოიწვიოს რასაც შესაძლოა თქვენმა სხეულმა ვეღარ გაუძლოს.
- ცრუობ. - ტუჩები აუთრთოლდა ლევან ტომაშს.
- გინდათ ჩაგირთოთ ჩანაწერი?
- მარიამი ამას ვერ გაბედავდა. - გაოფლილი შუბლი ხელის გულით მოიწმინდა ლევან ტომაშმა და გამშრალ ყელშიც ძლივს გადააგორა ნერწვი.
- ანუ აღიარებთ. - გაეღიმა ვეკუას.
- არა. - იყვირა ლევანმა და მონიტორზე გამოსახულ აჩქარებულ კარდიოგრამას სიმწრით შეავლო მზერა. - ჩემი შვილი ჩემთვის ყველაფერი იყო. ვერ ავიტანე მისი იმ იდიოტთან ყოფნა, ყველაფერი ჰქონდა იმისთვის რომ უდარდელად ეცხოვრა მაგრამ მან უარი განაცხადა საკუთარ ოჯახზე და ვიღაც ჯიბეგაფხეკილ მაწანწალასთან ერთად თაგვების სოროში საცხოვრებლათ გადავიდა.
- და ამის გამო შეუკვეთეთ თქვენი სიძის მკვლელობა? - კმაყოფილმა ჩაიღიმა გამომძიებელმა და მონიტორზე გამოსახულ კიდევ უფრო გახშირებულ გულის ცემას შეავლო მზერა. - ლევან ტომაშ თქვენ დაპატიმრებული ხართ საკუთარო სიძის მკლველობის მცდელობის გამო, თქვენ გაქვთ დუმილის უფლება, გსურთ ვინმეს დაურეკოთ?
- მოშორდით მას. - ოთახში შემოვარდნილი ექთანი სწრაფად ეცა საწოლზე ოთხად მოხრილ პაციენტს. - ისუნთქეთ! - ბუნდოვნად მისწვდა ლევან ტომაშს მის სახესთან დახრილი ექთნის სასოწარკვეთილი ხმა. თავთან მდგომი გამომძიებლის სახის ნაკვთები ნალე-ნელა ბუნდოვანი გახდა ბოლოს კი საერთოდ გაქრა, გაქრა ისე როგორც მონიტორზე მოძრავი ლევან ტომაშის სასიცოცხლო მაჩვენებლები. - ნებას არ მოგცემთ ჩემს ცვლაში მოკვდეთ. - დაიყვირა გოგონამ და სწრაფად შეუდგა თითქმის დაკარგული პაცინეტის გადარჩენის მცდელობას. - ვინმეს დაუძახეთ! - დაუყვირა ცოტა არ იყოს და დაბნეულ გამომძიებელს და ისიც სწრაფად გაიჭრა პალატიდან. - სულ ერთი კვირაა რაც შტატში ამიყვანეს, რა უფლება გაქვთ რომ დღეს მოკვდეთ. - ტირილი აუვარდა გოგონას და ადგილი ოთახში შემოსულ რამდენიმე უფრო გამოცდილ ექიმს დაუთმო...

ხო ლევან ტომაში იმ ღამით გადარჩა, გადარჩა იმისთვის რომ მომავალში კიდევ უფრო მეტად დატანჯულიყო.



- ესე იგი აქ ცხოვრობ. - ინტერესით მოავლო მზერა ნია ლომიძემ მყუდროდ მოწყობილ მისაღებ ოთახს და მისი ყურადღება კედელზე დაკიდებულმა ნახატებმა მიიპყრო.
- ჰო. - ღიმილით მოხვია ახალკაცმა წელზე ხელი და სახე მის ყელში ჩარგო. - მოგწონს? - მსუბუქად აკოცა ყურთან ახლოს და ტუჩები კბილებით ჩაანაცვლა.
- ვისი ნახატებია?
- ჩემი. - გაეღიმა ახალკაცს.
- სერიოზულად? რატომ არ ვიცოდი რომ ხატავდი? - გაიბადრა ნია ლომიძე და მზერა ნუკა ბერიას პორტრეტზე შეაჩერა. - ლამაზია. - მამაკაცისგან გათავისუფლებული უფრო ახლოს მივიდა ნახატთან. - მეც ხომ დამხატავ?
- ოდესმე დაგხატავ.
- ახლა მინდა.
- კარგი რა. - სავარძელში ჩაეფლო ახალკაცი და ღიმილით გახედა ნახატების თვალიერებით გართულ გოგონას.
- ახლა მინდა. - გაიმეორა ნიამ და ქურთუკი გაიხადა.
- ნია.
- გთხოვ.
- კარგი. - უხალისოდ წამოდგა ახალკაცი და ოთახიდან გასული უკან საღებავებითა და მოლბერტით ხელდამშვენებული დაბრუნდა. - დალევ რამეს? - კარადა გამოხსნა და ნიას პასუხს დაელოდა.
- ღვინოს.
- ღვინოს. - ღიმილით შეავსო ახალკაცმა ორი ჭიქა და ერთი გოგონას გაუწოდა. სულმოუთქმელად ჩაცალა ნიამ მისთვის განკუთვნილი სასმელი და ამღვრეული მზერა მიაპყრო კმაყოფილ მამაკაცს, რომელიც გონებაში უკვე ხატავდა სასურველი ქალის სხეულს. - შეიძლება? - კაბის სალტს ფრთხილად შეახო თითები და ნაზად გაათავისუფლა მისი მარჯვენა მხარი, ფრთხილად შეახო ტუჩები და მოკლე კოცნებით გადაინაცვლა მეორე მხარზე, სწრაფად გახსნილ ელვას სხეულზე კაბის ნაზი ჩასრილება მოჰყვა და საცვლის ამარა დარჩენილ გოგონას ღიმილით შეავლო მზერა. - ნუ ხარ დაძაბული? - გაეღიმა ახალკაცს და მოულოდნელად მის ზურგს უკან აღმოჩნდა, ფრთხილად შეხსნა ბიუსჰალტერი და რამდენიმე წამში ნია ლომიძე მის წინაშე სრულიად დედიშობილა და დამფრთხალი აღმოჩდა. ნანახით კმაყოფილმა ახალკაცმა სასმელი გამოცალა, მსუბუქად აკოცა ტუჩებში და სავარძელზე მოათავსა შიშველი გოგონა. - არ გაინძრე. - ამოიჩურჩულა მის ტუჩებთან და ვნებიანი კოცნით გადაინაცვლა უფრო ქვევით, ყელის გავლით მკერდთან შეჩერებულმა ვნებით დაუკოცნა სავსე ძუძუს თავები და ლომოძის ბაგეებს აღმომხდარი კვნესის გამოც ერთიანად აივსო მოსალოდნელი სიამოვნებით. - სწრაფად მოშორდა გოგონას სხეულს, პერანგის სახელოები აიკეცა და მოლბერტთან მოხდენილად მოთავსდა. ჯერ მზერით ხატავდა სავარძლეში ვნებით აჭრილი გოგონას სხეულს, ბოლოს ფუნჯი აიღო და პირველი კონტურიც ზუსტად მოხაზა. - თვალები დახუჭე. - შეცვლილი მხმით ამოიჩურჩულა ახალკაცმა და ნიაც მის ნებას დაჰყვა, რამდენიმე წამს გაგრძელდა სიჩუმეში აფართხალებული ორი შეყვარებული ადამიანის სწრაფი გულისცემა. სახესთან ძალიან ახლოს იგრძნო ნიამ მამაკაცის სუნთქვა და თვალები სწრაფად გაახილა.
- რას აკეთებ? - ამოიჩურჩულა სიმწრით და ყელზე დასმული ფუნჯის გამო სუნთქვა კიდევ უფრო გაუხშირდა. წამოიწია მაგრამ ახალკაცის ძლიერმა ხელმა ისევ სავარძელზე დაბრუნება აიძულა, საღებავგაცლილი ფუნჯი საღებავში ამოავლო და ამჯერად მკერდს შემოურა რითმული სიდინჯით. - ბაჩო. - ქვედა ტუჩი კბილებს შორის მოიქცია ნიამ და აღგზნებულს უკვე საკმაოდ აემღვრა თვალები.
- მოდუდნი პატარავ. - ახლა მუსცლისკენ გასრიალდა ახალკაცის თითებში მოქცეული ფუნჯი. - უბრალოდ მოდუნდი. - ამოიჩურჩულა ღიმილით და ახლა ფეხებს შორის აღმოჩნდა მისი ფუნჯი, რომელიც ვნებით ეცეკვებოდა სავარძელზე გაშოტილი გოგონას შიშველ სხეულს.
- ჯანდაბა ბაჩო. - თავი უკან გადააგდო ლომიძემ და მამაკაცს უფლება მისცა ისე მოქცეოდა მის სხეულს როგორც თავად ჩათვლიდა საჭიროთ. - ამას არ ველოდი. - გაიღიმია ნიამ და ახალკაცის სიამოვნებით აღვსილ თვალებს მზერა გაუსწორა, პირთან მოტანილ ფუნჯს მორჩილად ჩაავლო კბილები და მის თითებში ახლართული მამაკაცის თითების შეგრძნებისგან ერთიანად აფეთქდა. რაღაცის თქმა სურდა მაგრამ კბილებს შორის მოქცეული ფუნჯი ამის საშუალებას არ აძლევდა. დანებდა, მოდუნდა და ახალკაცს ნება მისცა გამხდარიყო მისი სულისა და სხეულის პატრონი. მამაკაცის დაჭიმულ სხეულს ორი ადამიანის ერთობა და ოთახში გაჟღერებული სიამოვნების ამოძახილები უკან მიჰყვა ფონად.
- მიდი პატარავ. - ამოჩურჩულა ახალკაცმა მის ყურთან ახლოს და გოგონას ათრლებულ სხეულს ძლიერად მოხვია მკლავები. ლომიძე გაფრინდა, სიამოვნების იმ მწერვლაბეს ეზიარა რომლის შესახებაც წარმოდგენა არ ჰქონდა. ახლა კი საღებავში ერთიანად ამოსვრილი მამაკაცის მკერდს დამხობილი მშვიდად სუნთქვავდა და განცდილი სიამოვნებით დამუხტულს სახეზე ღიმილის კვალი ჯერ კიდევ შერჩენოდა. - მიყვარხარ. - ამოიჩურჩულა მამაკაცის ყელში ცხვირჩარგულმა და თვალები დახუჭა.
- ეს მხოლოდ დასაწყისია პატარავ. - ძლიერი მკლავები სხეულზე მოხვია ბაჩომ გოგონას და ღიმილმორეულმა მანაც დახუჭა თვალები.


7

კართან მდგომი უცქერდა წელსზემოთ შიშველ დადიანს, რომელიც ტელეფონზე ვიღაცას ესაუბრებოდა და თან ყავას ამზადებდა. საუბარს მორჩა თუ არა ტელეფონი იქვე მიაგდო, მაგიდის ზედაპირს ორივე ხელით დაეყრდნო და თავი ჩახარა.
- რა მოხდა? - მის სმენას მალამოსავით მოედო ლილიანის მშვიდი ხმა.
- ყავას დალევ? - საუბრის თემის გადატანა სცადა დადიანმა.
- მითხარი ვის ესაუბრებოდი. - დადიანის პერანგში გამოწყობილი ტომაში ახლოს მივიდა ქმართან და წელზე შეუცურა ხელები.
- აღიარა. - მოკლედ მოუჭრა დადიანმა და მსუბუქად აკოცა ქალს, რომელმაც მისი ერთი სიტყვის მეშვეობითაც მიხვდა რაზე საუბრობა მამაკაცი, მაგრამ ამის მიუხედავად თავი ძლიერად ეჭირა. ოდნავ აუთრთოლდა ტუჩები და თვალებიც აემღვრა, თავი მამაკაცის მკერდს მიასვენა და უფრო მჭიდროდ მოხვია წელზე შემოხვეული ხელები. - გინდა მისი ნახვა?
- რისთვის? - ამოიჩურჩულა ლილიანმა. - არაფერი მაქვს სათქმელი.
- თუ მაინც გადაწყვეტ რომ ნახო ჩემს გარეშე ნუ წახვალ. - ტუჩებში აკოცა ცოლს და ღრმად შეისუნთქა მისგან მომავალი სურნელი.
- დღეს გიორგის წერენ. - ჩუმად ამოთქვა ლილიანმა.
- ვიცი. - გაეღიმა დადიანს, ქალის სახე ხელებში მოიქცია და მზერა გაუსწორა. - წადი.
- მიყვარხარ.
- მე კი შენ მიყვარხარ. - ის იყო ვნებით დაეკრო მამაკაცის ბაგეებს სამზარეულოში შემოსულმა ნიამ რომ სკამი ვერ შენიშნა და ხმაურით ააყირავა მძიმე ხის ნივთი.
- ხელის შეშლა არ მინდოდა. - მორცხვად დახარა თვალები.
- სად იყავი? - წარბი მაღლა ასწია დადიანმა.
- გთხოვ არ გინდა. - გაეღიმა ლილიანს.
- ღამე სახლში არ იყავი, სად იყავი ნია?
- ნიკოლოზ. - სახე დაბრიცა ნიამ.
- ვერ გადამირჩები. - ქალიშვილს გაეკიდა დადიანი.
- გეყოფა. - ამოიკვნესა როგორც კი სავარძელს დახეთქების შემდეგ დადიანის გააფთრებულ თვალებს გადაწყდა.
- მე მეყოფა?
- ნიკო. - მხარზე ცოლის ხელი იგრძნო ნიკოლოზმა მაგრამ სახიდან სიველურის კვალი არ წაშლია.
- მამა.
- ნახე რა. - ხელები დანებების ნიშნად უშვა ნიკოლოზმა მკლავებში მომწყვდეულ ქალიშვილს და ლილიანს გახედა. - პირველად მამა მაშინ დამიძახა როცა უნდა მომეკლა. - სავარძელში ქალიშვილის გვერდით მოთავსდა და ღიმილით გახედა შეშინებულ გოგონას. - ახლა რომ ცახცახებ ამაზე იქამდე გეფიქრა სანამ ჩემს ძმაკაცს დაადგამდი თვალს.
- ლილიანი რომ შეგიყვარდა გულმა რამე გკითხა? - სახეზე ხელები აიფარა ნიამ.
- ნუ ტანჯავ. - გაეღიმა ლილიანს.
- კარგი ჰო კარგი. - გოგონას სხეული მკერდზე მიიკრო დადიანმა და ხმაურით აკოცა ლოყაზე. - ახალკაცი ჩემი მეგობარია და მას ვენდობი, ვიცი რომ სიგიჟემდე ეყვარები და ყოველთვის იზრუნებს შენზე ასე რომ თუ შენ თანახმა ხარ და გინდა მე ხელს არ შეგიშლი. - გაეღიმა ნიკოლოზს და გაოცებულ ქალიშვილს მონაცვლეობით დაუკოცნა თვალები. - დალოცვილი იყავი შვილო ჩემო. - თავს ვეღარ მოერია და ხმით გაეცინა.
- ანუ არ ბრაზობს? - ლილიანს გახედა ნიამ.
- როგორც ჩანს არა.
- საუკეთესო ხარ. - გიჟივით შემოხვია ნიამ მამას ხელები და ვნებით დაუკოცნა სახე.
- ნუ დამახჩე. - ქალიშვილის მკლავებისგან თავი დააღწია დადიანმა და წამოდგომის შემდეგ ლილიანს გახედა. - თუ რამე დამირეკე.
- კარგი. - გაუღიმა და ვნებიანი კოცნაც უსახსოვრა სამსახურში წასვლის წინ.
- ესე იგი საბოლოოთ დაზავდით?
- შენ შესანიშნავი მამა გყავს ნია.
- შენ კი საუკეთესო ქმარი. - გაეღიმა ნიას და ლილიანს მხარზე ჩამოსდო თავი. - ახალკაცი მაგიჟებს. - ქვედა ტუჩი კბილებს შორის მოიქცია და ქვემოდან ახედა ღიმილმორეულ ლილიანს.
- იმედი მაქვს არ აპირებ მასთან გატარებული ღამის ჩემთვის მოყოლას.
- იმ სიგიჟეს მაინც ვერ გადმოვცემ. - თავი ვეღარ შეიკავა ნიამ და გაეცინა.
- იდიოტო! - მხარი ჰკრა ლილიანმა მის მხარზე მისვენებულ კმაყოფილ გოგონას და თავადაც გაეღიმა.

- დავაგვიანე. - თვალები მოჭუტა პალატაში შესულმა ლილიანმა და საწოლზე ჩამომჯდარ უკვე ჩაცმულ გიორგის ღიმილით გახედა.
- არაუშავს. - წამოდგა დვალიშვილი და ახალმოსულს ლოყაზე აკოცა.
- მზად ხარ?
- სიმართლე გითხრა თავს უცნაურად ვგრძნობ, მე ხომ წლებია ეს ოთახი არ დამიტოვებია.
- ხოდა დროა ცხოვრებას ეზიარო. გარეთ გამეფებულ რითმს ფეხი აუწყო და შენც შენი წილი წვლილი შეიატანო.
- რა სასაცილო ხარ. - გაეღიმა გიორგის და მცირე ზომის ჩემოდანს ხელი დაავლო.
- მოდი მე წამოვიღებ.
- ლილიან არც ისეთი დაუძლურებული არ ვარ რომ ჩემოდანი სადაც სამი ხელი საცვალი, ორი შარვალი და რამდენიმე მაისური დევს შენ გათრევინო.
- მაპატიე. - უხერხულად გაიღიმა ლილიანმა. - ტანსაცმელიც ვიყიდოთ შენთვის მაგრამ იქამდე ჯერ იქ წაგიყვან სადაც იცხოვრებ, ვისაუზმოთ მერე კი გავიდეთ და შენთვის საჭირო ყველა ნივთი შევიძინოთ. მხოლოდ თქვენს შემდეგ. - გაეღიმა ლილიანს და კარი გააღო. დერეფანში გასულ გიორგის ოვაციებით შეეგება საავადმყოფოს პერსონალი. ლამაზი გაცილება მოუწყეს ამდენი ხნის პაციენტს და იმ იმედით გაისტუმრეს რომ უკან აღარასოდეს მოუწევდა დაბრუნება, ის იყო სათითაოდ ხელი ჩამოართვა ყველა იქ შეკრებილ ადამიანს სულ ბოლოში, ქერა ოცდაათიოთე წლის, კარგად მოვლილი ექთანი მორცხვად რომ ელოდა მის რიგს რათა საყვარელ პაციენტს ბოლოჯერ შეხებოდა.
- ნინი. - გაიღიმა დვალიშვილმა და ხელები განზე გაშალა. - აი შენ ნამდვილად მომენატრები. - მსუბუქად აკოცა აწითლებულ ქალს სახეზე და შენობის მთავარი გასასვლელისკენ ლილიანის თანხლებით დაიძრა.
- მას მოსწონხარ. - უჩურჩულა ლილიანმა გვერდით მდგომ გიორგის და ღიმილით მიაპყრო მზერა ამ უკანასკნელს, რომელიც მისი სიტყვების გამო წამით დაიბნა, თავი უკან მიაბრუნა და შორიახლოს მდგომი აცრემელბული ნინის თვალებსაც გადააწყდა.
- მოეშვი ამას.
- როგორც გინდა. - დაცვას გაუღიმა ლილიანმა და მამაკაცთან ერთად დატოვა საავადმყოფოს შენობა.
- ერთი წუთი. - გარეთ გამოსულმა გიორგიმ ჩემოდანი ძირს დადო, თვალები მოიჩრდილა და აჩქარებული გულისცემის გამო ნერვულადაც აცახცახდა.
- ეს ბუნებრივია. - ღიმილით ამოიღო ჩანთიდან ლილიანმა მისთვის ნაყიდი სათვალე და მამაკაცს გაუწოდა. - ესეც პირველი საჩუქარი შენი დაბრუნების შემდეგ.
- საუცხოო ქალი ხარ. - ღიმილით მოირგო დვალიშვილმა ლილიანისმიერ მიწვდილი სათვალე და შედარებით დამშვიდებულმა მზერა მოავლო პარკინგზე მდგომ ავტომობილებს. - რომელია?
- ის. - შავი რენჯროვერისკენ დაიძრა ლილიანი.
- ის ჯართი რა უყავი? - ღიმილით მოთავსდა დვალიშვილი წინა სავარძელზე.
- დაჟანგდა. - გაეღიმა ლილიანს და ძრავი აამუშავა. - კეთილი იყოს შენი ამ სამყაროში დაბრუნება. - გაუღიმა ყოფილ ქმარს და ადგილს საოცარი სიწრაფით მოსწყდა.

- რა გჭირს?
- არაფერი. - მოკლედ მოუჭრა დადიანმა სავარძელში მჯდომ მეგობარს და მზერა წინ გაშლილი საბუთებისკენ მიმართა.
- შენს არაფერს ლილიანი ხომ არ ქვია?
- შემეშვი.
- კიდევ რამე მოხდა? - არ მოეშვა ბაჩო მეგობარს და ისიც იძულებული გახდა მისი კითხვებისთვის ამომწურავი პასუხები გაეცა, სინამდვილეში მასაც ძალიან სურდა ამ თემის შესახებ საუბარი მაგრამ რატომღაც შესაბამის სიტყვებს ვერ პოულობდა.
- ახლა მასთან ერთად არის. - სახეზე ხელი ჩამოისვა დადიანმა და აცრემლებულ თვალებშიც საოცარი მღელვარება ჩაუდგა.
- ბუნებრივია რომ ღელავ მაგრამ შენ ხომ თქვი რომ ლილიანი თავის გრძნობებში გარკვეულია?
- მე მას ვენდობი ბაჩო. ვენდობი ზუსტად ისე როგორც საკუთარ თავს მაგრამ მაინც ძნელი ასატანია იმაზე ფიქრო რომ ახლა ჩემი ცოლი ყოფილ ქმართან ერთად ზის და ღმერთმა უწყის რაზე საუბრობენ.
- დამშვიდდი მეგობარო, ეს დროებითია.
- იმედი მაქვს. - ღრმად ამოისუნთქა დადინმა და სავარძელს მთელი ზურგით აეკრო. - წუხელ ნია სახლში არ იყო.
- ჩემთან დარჩა. - რაღაცნაირად აღელდა ახალკაცი.
- ამაზე ფიქრიც კი არ მინდა. - შეაჟრჟოლა დადიანს და ღიმილმორეულმა გახედა დაძაბულ მეგობარს. -კარგი ხო მოეშვი, ცოტა დრო მჭირდება რომ ამას შევეგუო.

პროდუქტის მაცივარში მოთავსების შემდეგ კარი კმაყოფილმა დახურა და ის იყო შებრუნდა უკან მდგომი დვალიშვილის თვალებმა რომ ერთიანად გაუბურღეს ისედაც დაძაბული ნერვული დაბოლოებები. მზერა აარიდა მისი ცქერით გართულ მაგიდის ზედაპირზე ნახევარი ტანით ჩამომჯდარ ყოფილ ქმარს და შეეცადა როგორმე მოეთოკა მასში არეული გრძნობები.
- ასე ნუ მიყურებ გთხოვ. - ამოთქვა ბოლოს და სახეზე ხელები აიფარა.
- მაპატიე. - სკამზე მოთავსდა დვალიშვილი და მზერა მოავლო ერთი ადამიანისთვის საკმაოდ დიდი ზომის ბინას. - არ იყო საჭირო ასეთი ფუფუნებაც. - გაეღიმა და ჯერ კიდევ ფეხზე მდგომ ლილიანს გახედა. - ამის გარეშეც შემიძლია თავის გატანა.
- ვიცი. - მის გვერდით მოთავსდა ლილიანი. - ვიცი მაგრამ მინდა ყველაფერი გქონდეს.
- არ მომწონს ეს ყველაფერი.
- როცა საბოლოოთ გამოკეთდები და მუშაობას დაიწყებ მერე სადაც გინდა იქ იცხოვრე მაგრამ იქამდე მოგიწევს ის გააკეთო რასაც მე გეტყვი.
- კარგი ხო. - გაეღიმა გიორგის. - არ გშია?
- გინდა სადმე გავიდეთ?
- იცი მე რა მინდა? - სკამიდან წამოდგა გიორგი. - საოცრად მომენტრა სახლში გაკეთებული საჭმელი.
- ხომ იცი რომ ამისგან შორს ვარ. - ტუჩები სასაცილოდ დაბრიცა ლილიანმა.
- ანუ არის ერთი რაღაც მაინც რაც არ შეცვლილა. - ხმით გაეცინა გიორგის. - რას იტყვი ძველებურად მე რომ მოვამზადო? - უჯრიდან წინსაფარი ამოიღო დვალიშვილმა და სხეულზე მორგების შემდეგ ღიმილით შეათვალიერა საკუთარი თავი. - ოდესმე ცნობილი მზარეული გავხდები და შენ ივლი ჩემს რესტორანში.
- აუცლებლათ გახდები. - გაეღიმა ლილიანს და მაცივრიდან საჭირო პროდუქტის გამოლაგებაში მიეხმარა ყოფილ ქმარს.
- ისევ გიყვარს სტეიკი წითელი ღვინის თანხლებით? - ისე დასვა კითხვა ლილიანისთვის არ შეუხედავს.
- ჰო. - გაეღიმა ლილიანს და სამზარეულოში მოფუსფუსე დვალიშვილსგან მზერა ტელეფონზე შემოსული შეტყობინებისკენ გაექცა.
„ხომ კარგად ხარ?“
სწერდა დადიანი.
„ნუ ღელავ საყვარელო, კარგად ვარ“
სწრაფად აკრიფა პასუხი და უკვე შევსებული ღვინის ჭიქიდან მოზრდილი ყლუპი მოსვა. სიამოვნებისგან თვალები დახუჭა და მაგიდის ზედაპირს მიეყრდნო. გული უცნაურად მშვიდად უცემდა, თითებს შორის მოქცეული ღვინის ჭიქიდანაც არომატული სურნელი დაუკითხავად უშლიდა საღერღელს. სახესთან ახლოს ნაცნობი სუნთქვა იგრძნო, სწრაფად დააშორა ერთმანეთს ქუთუთოები და მზერა გაუსწორა მასთან მიახლოებულ გიორგის, რომელსაც ორივე ხელი მისი ფეხების გასწვრივ მაგიდის ზედაპირზე დაეყრდნო და მზერით ბურღავდა მომღიმარ ქალს.
- ძალიან მინდა რომ გაკოცო.
- ახლა თუ არ გაიწევი ამას ძალიან ინანებ. - მშვიდად ამოიჩურჩულა ლილიანმა და გიროგის მომღიმარ ბაგეებზე შეაჩერა მზერა. - გთხოვ.
- გაუმართლა იმ დამპალს. - გაეღიმა დვალიშვილს და სწრაფად მოშორდა ყოფილი ცოლის სხეულს, როგორც კი ზურგი აქცია მაგიდას მიყრდნობილ ქალს ისევ გასქურას მიუბრუნდა და ვახშმის მომზადებას შეუდგა, უცქერდა ლილიანი მის წინ ნაცნობ გარემოებაში ჩართულ დვალიშვილს და ბედნიერი იყო, ბედნიერი იყო რადგან არასდროს სდომია მისი სიკვდილი, ბედნიერი იყო რადგან გრძნობდა ადრე თუ გვიან დვალიშვილიც შეძლებდა გათავისუფლებულიყო მისი სიყვარულისგან. გრძნობდა და უხაროდა მის ნაცვლად.
- გიო.
- რა?
- მამამ აღიარა რომ ავარია მისი მოწყობილი იყო. - არაფერი უპასუხა დვალიშვილმა მაგრამ მისი მხრების მეშვეობით ხედავდა ლილიანი როგორ აემღვრა თვალები, როგორ დაეჭიმა სხეული და როგორ მოაწვა ერთიანად ბრაზი. ხელებით დახლის ზედაპირს დაეყრდნო და ღრმად ამოისუნთქა, ისევ დუმდა, ისევ არ უყურებდა მის უკან მდგომ ქალს. ისევ ებრძოდა იმ შინაგან ბობოქარ სიძულვილს, რომელიც ერთიანად სჭამდა. - ძალიან ვწუხვარ.
- ჰო მე ვწუხვარ. - გამოსცრა კბილებში და როგორც იქნა მზერის ღირსი გახადა ლილიანი. - ღვინო კიდევ გინდა? - ცარიელი ჭიქისკენ მიუთითა და სასმელი ისევ შეუვსო. - მიხარია რომ აქ ხარ ლილიან.


- მომენატრე. - მოწყვეტით აკოცა ავტომობილში შეხტომისთანავე ნიამ ახალკაცს და წვრილი მკლავები ყელზე მჭიდროდ შემოხვია. - დღეს რას მიპირებთ ბატონო მხატვარო? გგონია დამავიწყდა ნახატი შუა გზაში რომ გაწყვიტე?
- ეგ მოიცდის. - გაეღიმა ახალკაცს და მზერა გაუსწორა აღგზნებულ გოგონას. - გინდივარ არა? - ქვედა ტუჩზე მსუბუქად უკბინა და სწრაფა გაიკაფა მის მკერდამდე გასავლელი მცირეოდენი მანძილი, უხეშად მოჭერილ თითებში სწრაფად მოიქცია გოგონას სავსე მკერდი და მის ბაგეებს მოწყვეტილი კვნესაც კოცნით ჩაუხშო.
- ძალიან. - ძლივს ამოიჩურჩულა ნიამ და გააზრებაც ვერ მოასწრო როგორ აღმოჩნდა ავტომობილის უკანა სავარძელზე ზურგით აკრული. - იმედია შენი ავტომობილის შუშები კარგად დაბურულია.
- ამაზე ნუ ღელავ. - მისი სახეს თითები ჩაავლო ახალკაცმა და ვნებით დაუკოცნა სურვილით ათრთოლებული ბაგეები. მოულოდნელად სახე უკან გასწია და ალერსის მომლოდინე გოგონას ღიმილით დახედა?
- რა იყო? - გაღიმა ნიას.
- ცოლად გამომყვები?
- რა? - შეშლივით წამოიწია ლომიძე სავარძიდან მაგრამ ახალკაცის ძიერმა ხელმა ისევ უკან დააბრუნა, ნაზად შეახო ცხვირის წვერი ბაგეებზე და ამოიჩურჩულა.
- ცოლად გამომყევი. - მზერა გაუსწორა გოგონას თვალებში ჩამდგარ სიგიჟის ცრემლებს და გული სამჯერ უფრო სწრაფად ამუშავდა. - არა? - ყელზე ნაზად ჩააატარა თითები და ცხვირი მის ყელში ჩარგო.
- დიდი ქორწილი მინდა. - სიხარულისგან გამოწვეული ცრემლი შეერია ლომიძის ხმას.
- როგორ გეტყობა რომ ჯერ მხოლოდ ოცი წლის ხარ. - გაეღიმა ახალკაცს. - იყოს დიდი ქორწილი. - ღრმად შეისუნთქა მისგან მომავალი სურნელი და როდესაც გოგონას მხრიდან გაჟღერებული პასუხი გაიაზრა ერთიანად დამუხტული ვნებით დაეკრო სასურველი ქალის ბაგეებს.

დრო გადიოდა, გიორგი დვალიშვილი უფრო და უფრო იმართებოდა წელში, ეს ის მოვლენა იყო რის გამოც ლილიანი სრულ სიმშიდეს განიცდიდა, ბედიერი იყო ყოველ ჯერზე მისი ნახვის შედეგად მიღებული სიმშვიდით, არანაირი წარსულში ქექვა და უარყოფითი ემოციები, თითქოს ორივემ შესძლო რეალობის ისე მიღება როგორც საჭირო იყო, გიორგი დვალიშვილმა მიიღო ლილიანის მეგობრული დამოკიდებულება და მისთვის ესეც საკმარისი აღმოჩნდა რომ ცხოვრების გაგრძელების სტიმული დაბრუნებოდა, სრულიად გამოჯანმრთელებული ლილიანის დახმარებით იმ გზის საწყის საფეხურზე ავიდა, რომელზეც მუდამ ოცნებობდა მაგრამ მკაცრი და რთული ცხოვრების გამო ვერასდროს ახერხებდა დრო გამოენახა საქმისთვის, რომელიც მოსწონდა, მას ყოველთვის იტაცებდა სამზარეულო, საოცარი წარმოსახვის უნარი ჰქონდა და მისი უნარით მოხიბლული ცნობილი მზარეულები გევრდში დაუდგნენ კარიერის დაწყებით საფეხურებზე მდგომ მკვთრეთით აღმდგარ ამ შესანიშნავ ადამიანს.

ხშირად ხვდებოდა ჟურნლის გარეკანზე პაპარაცებისმიერ გამოჭერილი ყოფილი ცოლ-ქმრის ერთად სეირნობის ამსახველი ფოტოები, ყოველ ჯერზე სიმშვიდეს ინარჩუნებდა დადიანი და არასდროს აჰყოლია პრესის ბოროტ ენებს, მოთმინებით იტანდა ყოველივეს რადგან იცოდა ლილიანი, როგორც ქალი და ცოლი მხოლოდ მას ეკუთვნოდა, იცოდა სახლში დაბრუნებული სიყვარულით რომ შემოხვევდა ხელებს ყელზე და კიდევ ერთხელ დაარწმუნებდა რომ სწორედ ის იყო ის კაცი, რომელიც მას მთელი დარჩენილი ცხოვრების მანძილზე სჭირდებოდა, იცოდა ეს და ამიტომაც იოკებდა ბრაზს როდესაც მანქანიდან უცქერდა ღიმილით, როგორ მიუყვებოდა თავისი ცოლი ყოფილ ქმართან ერთად თბილისის ქუჩებს, იცოდა და იმ დღეს ელოდა, როდესაც ლილიანი საბოლოოდ გათავისუფლდებოდა ორმაგი ცხოვრებისგან.

ლევან ტომაშის სასამართლოზე არ გამოცხადდა არც ლილიანი და არც მარიამი, მას ათი წლით პატიმრობა მიუსაჯეს, გისოსებს მიღმა გამოკეტილი ერთხელ ინახულა დადიანმა, თუმცა მისთვის არაფერი უთქვამს, მხოლოდ მზერით სტანჯავდა ისედაც განადგურებულ მოხუცს, მზერით ეუბნებოდა რომ სიგიჟემდე სძულდა და ბედნიერი იყო სამართლის აღსრულებით, მზერით ეუბნებოდა „ხომ გეუბნებოდი ნაბი/ვარო“ მზერით ანადგურებდა და კლავდა ისედაც სიკვდილის პირას მყოფ მოხუცს, მხოლოდ მაშინ როდესაც ფეხზე წამოდგა და გასასვლელისკენ დაიძრა, წუთით კართან შედგა და ღიმილით გახედა ტანჯვით დაპატარავებულ ტომაშს.
-მადლობას მხოლოდ ლილიანის მამობისთვის გეტყვი, შესანიშნავი ქალია და მე ის საკუთარ თავზე მეტად მიყვარს, შეგეძლო მშვიდი სიბერე გქონოდა, შვილისა და შვილიშვილის გარემოცვაში დაგელია ეგ დამპალი სული მაგრამ შენი ამპარტავნობა შვილის სიყვარულზე უფრო დიდი და ამბიციური აღმოჩნდა. არასდროს ვიქნები შენისთანა მამა. მშვიდად განისვენე ლევან ტომაშ. - ბოლოს სიტყვები ხაზგასმით წარმოთქვა და ციხის შენობა უკვე სრულიად გათავისუფლებულმა და სიმძიმე მოხსნილმა დატოვა. ლევან ტომაში ციხეში გადაყვანიდან ოთხ თვეში გულის შეტევით გარდაიცვალა, მისი დაკრძალვა არ ყოფილა მისი მდგომარეობისთვის შესაბამისი პომპეზურობით გამორჩეული, არავინ მისულა მის ცხედართან გამოსამშვიდობებლათ. სიკვდილამდე რამდენიმე დღით ადრე მან თავისი ქონება ლილიანს უანდერძა მაგრამ ლილიან ტომაშმა ყველაფერი რაც მამის სახელს ახსენებდა წარსულში დატოვა და მისი მთელი ქონება უპატრონო ბავშთა სახლებს გადაურიცხა.

მარიამ დანელია იმ ღამის შემდეგ როდესაც ქალიშვილთან გამოსამშვიდობებლათ მივიდა გაუჩინარდა, ბოლოს აეროპორტში ნახეს მაგრამ საით წავიდა ეს ვერ დაადგინეს.

დადიანის მშობლები ისევ შერიგდენენ და ერთად ცხოვრება განაგრძეს, ნიკოლოზს მათთან ურთიერთობა არ განუახლებია.

ანა დადიანი ქმართან და პატარასთან ერთად ძმის უზარმაზარ სახლში გადაბარგდა საცხოვრებლად, ეს ლილიანის სურვილი იყო რაზეს სიხარულით დათანხმა დადიანის პატარა და.

თიკა ყიფიანი თავის მეგობარ ბიჭთან ერთად ამერიკაში საცხოვრებლათ გადავიდა და შეთავზებული როლის უბადლო შესრულების გამო ოსკარზეც იქნა წარდგენილი.

ნუკა ბერიას სულმა საბოლოოდ მოიპოვა სიმშვიდე და აღარ დაეხეტებოდა გზააბნეული მეგობრისა თუ ყოფილი შეყვარებულის წარმოსხვებში.

ყველა ჩვენი ტრადიციული კლასიკური წარმოდგენა ადამიანზე, ცნობიერებაზე გულისხმობს ადამიანს ერთგვარი თვითცნობიერი არსების სახით. ადამიანის უნარი გააცნობიეროს, რაც მასში ხდება, უნარი გააცნობიეროს თავისი მდგომარეობა, თავისი ემოციები, თავისი შთაბეჭდილებები, აზრები - ფაქტიურად, უსაზღვროდ მიიჩნევა, ითვლება, რომ ის არაფრითაა შეზღუდული. იგულისხმება, რომ ადამიანს შეუძლია თვითშემეცნების ნათელი ყველაფერს მოჰფინოს. მაშ, რაღაა თვითცნობიერება? ეს არის ცნობიერების ცნობიერება. ვთქვათ, აზრი თვითცნობიერია იმ თვალსაზრისით, რომ მე არა მხოლოდ მაქვს აზრი, არამედ გამაჩნია ცნობიერება ამ აზრის შესახებ. ეს პროცედურა ფილოსოფიაში რეფლექსიურ პროცედურად იწოდება. რეფლექსია არის ფიქრი ფიქრზე, ან - ემოციის ცნობიერება. ემოცია არის ჩვენი მდგომარეობა. რა თქმა უნდა, იგი შეიცავს რაღაც ცნობიერებას. ემოციის შემცველი ამ ცნობიერების ცნობიერება არის სწორედ თვითცნობიერება.

ლილიან ტომაშის ქვეცნობიერში განვითარებული ქაოსი და გაორება იქამდე ვერ იქნა დაძლეული სანამ ყოფილი ქმარი საბოლოოდ ფეხზე მდგომი და რეალობას მორგებული არ ნახა, როგორც კი მის სახეზე საყვარელი საქმის კეთებით მიღებული სრული ჰარმონიულობა და სიმშვიდე აისახა ლილიანიც დამშვიდდა, ნელ-ნელა უკლო მის ნახვასაც, მეტ დროს უთმობდა ნიკოლოზს და პატარა ნუკა დადიანს, მეტად თავისუფალი და ღიმილით სავსე იყო მისი თვალებიც. სწორედ ეს იყო რაც ნიკოლოზ დადიანს სჭირდებოდა და საკმარისი აღმოჩნდა ცოლის თვალებში კვლავ ამოეკითხა სულიერი შიმშილის დანაყრებით მიღებული სიმშვიდის მზერა რომ ისიც მოეშვა, აღარ იყო ზამბარასავით დაჭიმული, სხვანაირად უხაროდა ყოველი ახალი დღის დადგომა და კიდევ უფრო დიდი მოლოდინით აღვსილს გონებაშიც უცნაური ბედნიერების ვარსვკლავები უციმციმებდა.

- რაზე ფიქრობ? - მსუბუქად აკოცა ლილიანმა ქმარს ტუჩებში და თავი მის მკერდზე მოათავსა
- მადლობა. - გაეღიმა დადიანს.
- რისთვის?
- ჩემს შვილს რომ ასეთი შესანიშნავი ქორწილი გადაუხადე.
- ჰო, მართლაც ძალიან ლამაზი დღე იყო. - კმაყოფილმა ამოიკრუტუნა ლილიანმა და უფრო კომფორტულად მოკალათდა ქმრის მკერდზე.
- შენი ყოფილის გაცილებამ როგორ ჩაიარა?
- ვფიქრობ ცრემლების გარეშე. - გაეღიმა ლილიანს.
- და ახალი წიგნი როდის იქნება ენ ბლექ? - ხაზგასმით წარმოთქვა დადიანმა ლილიანის ფსევდონიმი და ეშმაკურად ჩაიღიმა.
- ვფიქრობ დასვენება დავიმსახურე.
- ახლა როცა ნია და ახალკაცი აქ არ არიან და თაფლობის თვეს ცეცხლოვან კუნძულზე ატარებენ, მაშინ როდესაც შენი ყოფილი პროფესიული კარიერის აღსამაღლებლათ საფრანგეთში გადაიხვეწა, როგორ ფიქრობ დრო ხომ არ არის მე და შენ რამე შევცვალოთ?
- რას გულისხმობ? - თავი ასწია ლილიანმა და მზერა გაუსწორა ეშმაკობის ხასიათზე მოსულ ქმარს, რომელიც ყოველგვარი კრძალვის გარეშე ათავისუფლებდა მის სხეულს ზედმეტი ტანსაცმლისგან.
- ვფიქრობ დროა კიდევ ერთხელ ავიტანო შენი ჭირვეული ფეხმძიმობა. - სწრაფად მოექცა ნიკოლოზი ცოლის სხეულს ზემოდან და უკვე მოშიშვლებული მკერდი ვნებით დაუკოცნა.
- ნიკო. - გაეღიმა ლილიანს და აიძულა ისევ თვალებში ეცქირა.
- კიდევ ერთი შვილი ლილიან არა? - რაღაცნაირად დასევდიანდა დადიანის სახე.
- გამატარე.
- ასეთი რა გითხარი?
- უბრალოდ გამატარე. - უკმაყოფილოდ გადაგორდა დადიანი საწოლის მეორე მხარეს და ცოლს უფლება მისცა ამდგარიყო. - ყელში ამოვიდა. - ზურგს უკან მისწვდა ლილიანს დადიანის შეცვლილი ხმა.
- რა ნიკო?
- იმ დროიდან მოყოლებული დავკარგე საკუთარ თავზე კონტროლი, როდესაც პირველად ჩემს სიზმრებში შემოიჭერი. გახსოვს? წითელი კაბა გეცვა. ერთადერთი სახიანი იყავი მთელს უსახო ბრბოში. იქედან მოყოლებული შენზე ჯერ კიდევ მაშინ გავაფანატე სანამ გაგიცნობდი. მერე დადგა ის დღეც და გაგიცანი, გახსოვს? თავი რომ კინაღამ გამიტეხე? ის თუ გახსოვს მანქანით რომ დამარტყი? ჯანდაბა ლილიან შენ ჩემი წითელკაბიანი სურვილი იყავი და მე შენ ერთი დანახვით გიცანი. რამდენი ომი გავიარეთ? რამდენი ტკივილი და რამდენი აღელვებული ზღვა გადავცურეთ? თითქოს საბოლოოდ გაიაზრე ჩემი შენს მიმართ სიყვარული. ჯერ ძლივს დავლაგდით, ურთიერთობის ბოლო ერთი წელი შენს მკვთრეთით აღმდგარ ქმარს სდიე, უფლება მოგეცი მისი ძიძა გამხდარიყავი და მიუხედავად იმისა რომ ვხედავდი თვალებით როგორ გჭამდა ბატონი ჯოჯოხეთიდან დაბრუნებული პრინცი არ ჩავერიე და ბოლომდე მოგეცი თავისუფლება, რომელიც ასე გჭირდებოდა, ვიტანდი და ვითმენდი შენს ცრემლებს, გვერდით გედექი და უფლებას არ გაძლევდი კისერი მოგეტეხა. ფიქრობ მარტივი იყო იმის ცქერა თუ როგორ გეხებოდა ქუჩაში მიმავალს ის მკვთრეთით აღმდაგრი მოჩვენება? ახლა მეტყვი რომ ეს მეგობრული ჩახუტებები იყო არა? ეგ ზღაპრები ნუკას მოუყევი ძილის წინ, შესაძლოა შენ არაფერს გრძნობდი მის მიმართ მაგრამ მე ვხედავდი მის თვალებში შენი დაუფლების გაუსაძლის სურვილს, მითხარი ფიქრობ მარტივი იყო ამის ატანა? მითხარი ჩემთვის როგორც კაცისთვის მარტივი იყო იმის გააზრება რომ ვიღაც გიორგი დვალიშვილის, რომელიც ჩემთვის ნამდვილად ვიღაც არის ჩემი ცოლის გა/იმვა უნდოდა?- იყვირა დადიანმა და შეშლივით მიეჭრა ცოლს.
- მითვალთვალებდი? - ძლივს ამოიჩურჩულა ლილიანმა.
- იფიქრე ასე უბრალოდ ხელებს დავიკრეფდი გულზე და არ მეცოდინებოდა სად და როდის დადიოდი იმ მოჩვენებასთან ერთად? ფიქრობ არ ვიცი რამდენჯერმე რომ სცადა ისევ შეეტყუებინე საწოლში? ვაღიარებ მყარად და მტკიცედ იდექი, ეს რომ არ დამენახა ახლა შენი ყოფილი მართლა ჯოჯოხეთში იქნებოდა. მადლობა ამისთვის საყვარელო მაგრამ იცი რას მიშვებოდა ეს ყველაფერი? როგორც იქნა მიხვდა ის მართლა მკვთრეთით აღმდგარი რომ დაგკარგა და შეეგუა ამ ამბავს, როგორც იქნა წავიდა და თავად გადაწყვიტა საკუთარ თავს მიხედოს. როგორც იქნა ყველაფერი თითქოს ნორმაში დაბრუნდა, მაგრამ ლილიან. - მოულოდენლად მოშორდა დადიანი ქალის სხეულს და ზურგი აქცია. - მე შენ მიყვარხარ ლილიან.
- დაასრულე? - ღრმად ამოისუნთქა ლილიანმა.
- ახლა უნდა გაჭედო, იყვირო, საძინებლის კარი გაიჯახუნო და გაბუტულმა გაატარო მთელი დღე? - მზერა გაუსწორა დადიანმა მის წინ მდგომ ტომაშს. რომელიც არ ღელავდა, არც ბრაზობდა და არც ნერვიულობდა, პირიქით ზედმეტად მშვიდიც კი ეჩვენა დადიანს ცოლი და ამან სულ გააგიჟა.
- ვფიქრობდი შენს დაბადებისდღემდე მომეცადა მაგრამ ვფიქრობ უსამართლობაა მარტომ შევიგრძნო ეს ყველაფერი, ვფიქრობ უსამართლობაა რომ ჩემში ეჭვი ისევ შეიტანო. - საწოლის ქვემოდან ლამაზად გაბანტული მოზრდილი ყუთი გამოასრიალა ტომაშმა და საწოლზე ჩამომჯდარი ქმრის გვერდით მოათავსა. - არ გახსნი?
- რა არის? - ეჭვით წამოიწია დადიანი.
- გახსენი და თავად ნახავ. - გაეღიმა ლილიანს და ქვედა ტუჩს კბილებით დაუწყო წვალება.
- როცა ასე აკეთებ ყოველთვის რაღაც სიგიჟეს მიმზადებ. - ღიმილით გახსნა დადიანმა უზარმაზარი ყუთი და ჰაერში აფრენილ ცისფერ ბუშტებსაც ასევე ღიმილით გააყოლა მზერა. როგორც კი ჭერს აეკრო თითოეული ბუშტი დადიანმა ისევ ყუთში ჩაიხედა. ჯერ ფერი დაკარგა, შემდეგ აკანკალდა, ბოლოს ცრემლიც მოერია, ხელის კანკალით ამოიღო ლურჯი ფერის პატარა წინდები წარწერით "გამარჯობა მა" სახეზე აფარებული ხელის მეშვეობით მასში დატრიალებული მღელვარება ხორხშივე ჩატოვა, ცრემლებმა დაუკითხავად იწყეს გარეთ გამოსვლა და პატრონის სახე ერთიანად დაასველეს მარილიანი ნაკვალევით. ქვემოდან ახედა საწოლის კუთხეში მჯომ ლილიანს, რომელიც უღმერთოდ ლამაზი ეჩევენა ამ მომენში. - ბიჭია? - ძლივს ამოიჩურჩულა და საკუთარი გულის ძლიერი დარტყმებისგან სუნთქვა შეეკრა.
- გილოცავ მამიკო, მალე ბიჭი გეყოლება. - ცრემლი მოსწყდა ლილიანსაც.
- ჯანდაბა. - სწრაფად წამოიჭრა დადიანი საწოლიდან, იქვე მჯდომი ცოლი ხელში ააფრიალა და ვნებით დაუკოცნა ლამაზი სახე. - მაპატიე.
- რა გაპატიო?
- რომ გიყვირე.
- ასეთ დროს საოცრად სექსუალური ხარ და უფრო მეტად მინდები. - ამოიჩურჩულა ლილიანმა და ვნებით დაეკრო სასურველი მამაკაცის ბაგეებს.



მოკლედ დასრულდა ეს ამბავიც...
ძალიან დიდი მადლობა ყველას ვინც ჩემთან ერთად იარეთ ჩემი საყვარელი გმირების გზაზე. მე ამ ისტორიამ ბევრი რამ სხვაგვარად დამანახა, მხოლოდ ამის გამო შეიძლება მთელი ცხოვრება სხვანაირად მიყვარდეს მისი გმირები. თქვენ კი გელით მეგობრებო...
არ ვიცი ვის რა ეზედმეტება ან დააკლდება ამ ისტორიაში მაგრამ თქვენს აზრს სიამოვნებით მოვისმენ..
მიყვარხართ და შეხვედრამე... თუმცა ალბათ დიდი დრო დამაგვიანდება სანამ ძალებს ისევ აღვიდგენ და ახალი ისტორიის წერას დავიწყებ... kissing_heart



№1 წევრი ვიპნი

ენ ბლექ საუკეთესო ოქროსხელება ხარ :*

 


№2  offline წევრი დარინა

მიყვარს, მიყვარს და ვგიჟდები ამ უღმერთოდ ზე მაგარი, ზე სექსუალური და ზე პერსონაჟი ნიკოლოზ დადიანი, რომელიც ჩემთვის მართლაც საუკუნის პერსონაჟიაა, აი მართლაც რამდენი ხანია ასე არავისზე გამიჭედია, სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით მე მასზე დამოკიდებული გამხადეე, ეს ემოციები დიდი ხანი გამყვებაა, სულ მოვუბრუნდები წასაკითხად სულ გავიხსენებ სულ ის ემოციები მექნება წაკითხვის დროს რომ დამეუფლაა და გაგიჟებით შემაყვარა ისტორია დადიანთან ერთად, ლილიანზე გული ბოლოს მაინც ვერ მოვიბრუნეე მიუხედავად იმისა ჩემ ნიკოს ბიჭიც რომ ეყოლება, ისეთი გულჩვილი გამიხადა იმხელა მთასავით სიფსიხე კაცი მაგას ვერ ვპატიობ, ამ ნაწილში ყველაფერი ბაჩოს და ნიას ძალიან მაგარმა წყვილმა დააგვირგვინაა, თბილები, ტკბილები და საყვარლები რომლებმაც გული გამითბეს. ნამდვილად ვერ ვიფიქრებდი მათგან ასეთი ზე წყვილი თუ გამოვიდოდაა, აუ მე რა მეშველება ხვალიდან რომ ნიკოლოზის მოლოდინი აღარ მექნებაა, დეპრესიის ზღვარზე ვარ ვერ წარმომიდგენი ხვალ რომ შემოვალ აქ და ახალი თავი არ დამხვდებაა, ენ დიდი მადლობა შენ ამ ძალიან მაგარი ისტორიისთვის, რომელიც მართლაც რომ შედევრია ნიკოლოზ დადიანთან ერთად მე ასე ვთვლი, მადლობა იმ ემოციებისთვის რომელიც ამ ისტორიის კითხვის დროს მქონდა და ჯერ კიდევ არ გამნელებიაა, უამრავჯერ მოვუბრუნდები და წავიკითხავ. ჩემთვის ერთერთი განსაკუთრებული ისტორია შექმენი და მეამაყება რომ ამ წერის პროცესში შენს გვერდით ვიყავი და ჩემს ემოციებს გიზიარებდიი. ძალიან ძალიან მაგარი ხარ, კიდევ ერთხელ გიხსნი სიყვარულს, აი ყველაზე მთავარი ისტორია შედგაა და დიდი იმედი მაქვს რომ ის დღე მოვა როდესაც წიგნების თაროზე შემოვდებ როგორც ერთერთ ჩემს საყვარელ ეიგნს ავტორთან ერთად. ყველაზე დიდი მადლობა ჩემი ნიკოლოზ დადიანის შექმნისთვის.

 


№3  offline ადმინი ენ ბლექი

ვიპნი
ენ ბლექ საუკეთესო ოქროსხელება ხარ :*



მადლობა <3

დარინა
მიყვარს, მიყვარს და ვგიჟდები ამ უღმერთოდ ზე მაგარი, ზე სექსუალური და ზე პერსონაჟი ნიკოლოზ დადიანი, რომელიც ჩემთვის მართლაც საუკუნის პერსონაჟიაა, აი მართლაც რამდენი ხანია ასე არავისზე გამიჭედია, სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით მე მასზე დამოკიდებული გამხადეე, ეს ემოციები დიდი ხანი გამყვებაა, სულ მოვუბრუნდები წასაკითხად სულ გავიხსენებ სულ ის ემოციები მექნება წაკითხვის დროს რომ დამეუფლაა და გაგიჟებით შემაყვარა ისტორია დადიანთან ერთად, ლილიანზე გული ბოლოს მაინც ვერ მოვიბრუნეე მიუხედავად იმისა ჩემ ნიკოს ბიჭიც რომ ეყოლება, ისეთი გულჩვილი გამიხადა იმხელა მთასავით სიფსიხე კაცი მაგას ვერ ვპატიობ, ამ ნაწილში ყველაფერი ბაჩოს და ნიას ძალიან მაგარმა წყვილმა დააგვირგვინაა, თბილები, ტკბილები და საყვარლები რომლებმაც გული გამითბეს. ნამდვილად ვერ ვიფიქრებდი მათგან ასეთი ზე წყვილი თუ გამოვიდოდაა, აუ მე რა მეშველება ხვალიდან რომ ნიკოლოზის მოლოდინი აღარ მექნებაა, დეპრესიის ზღვარზე ვარ ვერ წარმომიდგენი ხვალ რომ შემოვალ აქ და ახალი თავი არ დამხვდებაა, ენ დიდი მადლობა შენ ამ ძალიან მაგარი ისტორიისთვის, რომელიც მართლაც რომ შედევრია ნიკოლოზ დადიანთან ერთად მე ასე ვთვლი, მადლობა იმ ემოციებისთვის რომელიც ამ ისტორიის კითხვის დროს მქონდა და ჯერ კიდევ არ გამნელებიაა, უამრავჯერ მოვუბრუნდები და წავიკითხავ. ჩემთვის ერთერთი განსაკუთრებული ისტორია შექმენი და მეამაყება რომ ამ წერის პროცესში შენს გვერდით ვიყავი და ჩემს ემოციებს გიზიარებდიი. ძალიან ძალიან მაგარი ხარ, კიდევ ერთხელ გიხსნი სიყვარულს, აი ყველაზე მთავარი ისტორია შედგაა და დიდი იმედი მაქვს რომ ის დღე მოვა როდესაც წიგნების თაროზე შემოვდებ როგორც ერთერთ ჩემს საყვარელ ეიგნს ავტორთან ერთად. ყველაზე დიდი მადლობა ჩემი ნიკოლოზ დადიანის შექმნისთვის.



მადლობა ჩემო საყვარელო ადამიანო. შენი მოსვლა და შენი ემოციების კითხვა ჩემთვის უდიდესი სიამოვნება იყო, ყოველთვის ღიმილს მგვრიდა შენი დანახვა :) ბედნიერი ვარ რომ ასე შეგიტყუე ჩემი ბიჭის წყალობით... მადლობა თითოეული სიტყვისთვის და ემოციისთვის <3

 


№4  offline წევრი Tamuna Gogaladze

გული დამწყდა რომ დასრუკდა მაგრამ საკცრად კარგი იყო თავიდან ბოლომდე ყველა ნაწილით❤️❤️კიდევ ერთი ფავორიტი ისტორია შეემატა ჩემს კოზლექვიას❤️????????????ბრავოო ძალიან მაგარი იყო

 


№5  offline ადმინი ენ ბლექი

Tamuna Gogaladze
გული დამწყდა რომ დასრუკდა მაგრამ საკცრად კარგი იყო თავიდან ბოლომდე ყველა ნაწილით❤️❤️კიდევ ერთი ფავორიტი ისტორია შეემატა ჩემს კოზლექვიას❤️????????????ბრავოო ძალიან მაგარი იყო



ძალიან დიდი მადლობა თამო <3

 


№6 სტუმარი ana.

vaimeee aii xo guli damwyena ro yoveldilit am istoriis kitxvit vegar daviwyeb dhes... xo saswaulad momindeba axali tavebis isev kitxra magram ai zustu dasasruli qonda drouli. iseti dasasruli qonda meti gawela roar dachirda. yvelam ro miigo sabolood tavisi. yvelas ambavi dasrulda da morcha dasamatebeli araferi ar iyo, shen is moaxerxe ro giorhi da liliana, romlebis mdgomareoba da situashi am tavshi yvelazertuli iyo ise lamazad chasvi rom usamartlobjs grdzona ar damrvhenja... au vgijdebi shenze da zustad vici araertxel wavikitxav am ostorias. imedia kidev bevrjer dawer eset saswaul ragaceebs

 


№7  offline ადმინი ენ ბლექი

ana.
vaimeee aii xo guli damwyena ro yoveldilit am istoriis kitxvit vegar daviwyeb dhes... xo saswaulad momindeba axali tavebis isev kitxra magram ai zustu dasasruli qonda drouli. iseti dasasruli qonda meti gawela roar dachirda. yvelam ro miigo sabolood tavisi. yvelas ambavi dasrulda da morcha dasamatebeli araferi ar iyo, shen is moaxerxe ro giorhi da liliana, romlebis mdgomareoba da situashi am tavshi yvelazertuli iyo ise lamazad chasvi rom usamartlobjs grdzona ar damrvhenja... au vgijdebi shenze da zustad vici araertxel wavikitxav am ostorias. imedia kidev bevrjer dawer eset saswaul ragaceebs



მადლობა ანა <3 ყოვლეთვის დამამახსოვრდები შები ემოციური და ლათინური ასოების კომენტარებით :)

მადლობა ძალიან დიდი <3

 


№8  offline წევრი Rania

Izulebiti akrzalvebis shemdgom davbrundi en bleqq. Arasodes shecyvito cera en. Amistvis xar dabadebuli. Sheqmna saocari istoriebii. Dagvanaxo cxovreba fsiqologiurad da filosofiurad. Titeuli sheni monayili ambidan iscavleba rogor unda gavatarot sicocxle, rom argirs shursa da bogmashi gavlili cutebit davamaxinjot chveni cutisofeli. Bodishi rom ar vakomentarebdi. Mqonda mizezii. Dejavu da es istoria aris sheni shemoqmedebis zeniti. Yovel jerze izrdebi da mgonia rom arasodes dasruldeba es sheni scrafva idealizmisken. Istooriis gmirebze arvidaubrebb. Isini chemtvis simboloebi arian cxovrebiseuli gakvetilebisaa. Emigrantobis pirvel tveebshi ganvicade sulis shimshili. Araferia amaze ufro cudi da gamomfitveli. Tvitonve shevzeli am sicarielis amovsebaa. Magram zalian gamichirdaaa. Ise magrad meamis am satauris da mashi chadebuli leitmotivis. Yvela tavi cavikitxeee. Agfrtovanebuli var shenit enn. Liliani zalian zlieri personajia chemtvisss. Carmatebebi chkviano qalbatono da ar mogavanatro taviii. Udidesi pativiscemitt
--------------------
Q.qimucadze

 


№9  offline წევრი სიბილა

ესეც ასე)))

 


№10  offline ადმინი ენ ბლექი

Rania
Izulebiti akrzalvebis shemdgom davbrundi en bleqq. Arasodes shecyvito cera en. Amistvis xar dabadebuli. Sheqmna saocari istoriebii. Dagvanaxo cxovreba fsiqologiurad da filosofiurad. Titeuli sheni monayili ambidan iscavleba rogor unda gavatarot sicocxle, rom argirs shursa da bogmashi gavlili cutebit davamaxinjot chveni cutisofeli. Bodishi rom ar vakomentarebdi. Mqonda mizezii. Dejavu da es istoria aris sheni shemoqmedebis zeniti. Yovel jerze izrdebi da mgonia rom arasodes dasruldeba es sheni scrafva idealizmisken. Istooriis gmirebze arvidaubrebb. Isini chemtvis simboloebi arian cxovrebiseuli gakvetilebisaa. Emigrantobis pirvel tveebshi ganvicade sulis shimshili. Araferia amaze ufro cudi da gamomfitveli. Tvitonve shevzeli am sicarielis amovsebaa. Magram zalian gamichirdaaa. Ise magrad meamis am satauris da mashi chadebuli leitmotivis. Yvela tavi cavikitxeee. Agfrtovanebuli var shenit enn. Liliani zalian zlieri personajia chemtvisss. Carmatebebi chkviano qalbatono da ar mogavanatro taviii. Udidesi pativiscemitt



აი იცი როგორ გამიხარდა შენი დანახვა? საოცრად, წარმოდგენა არ გაქვს როგორ გამათბე და გამაბედნიერე შენი კომენტარით...
შენ იმ გამორჩეულ მკითხველთა სიაში ხარ მე რომ ასე ძალიან დიდ პატივს ვცემ....
მიხარია შენი შეფასების თითოეული სიტყვის ამოკითხვა. მომწონს შენსმიერ დანახული ენ ბლქი და მისი ხასიათი...
მადლობა რომ ასეთი სიხარული მომანიჭე <3

ჰო წერას ალბათ ვერც ვერასდროს შევწყვეტ, ეს ის სამყაროა სადაც ენ ბლექი ფრთებს ბოლომდე შლის და საკუთარ სამყაროში ხეტიალით ჯერ თავად იღებს სიამოვნებას და ფაქტია რომ მისი მკითხველიც მასთან ერთად დაფრინავს ამ ირეალური სამყაროში..
მადლობა კიდევ ერთხელ <3

სიბილა
ესეც ასე)))



მადლობა რუსა <3

 


№11 სტუმარი სტუმარი თამო

გული დამწყდა რომ დამთავრდა,ამ ისტორიაზე დამოკიდებული გამხადე.საოცარი ემოციები იყო ამ ისტორიაში და ყველაფერს მეც მათთან ერთად განვიცდიდი.ძალიან კარგი იყო ენ.

 


№12  offline ადმინი ენ ბლექი

სტუმარი თამო
გული დამწყდა რომ დამთავრდა,ამ ისტორიაზე დამოკიდებული გამხადე.საოცარი ემოციები იყო ამ ისტორიაში და ყველაფერს მეც მათთან ერთად განვიცდიდი.ძალიან კარგი იყო ენ.


მადლობა თამო < გაიხარე <3

 


№13 სტუმარი სტუმარი ბექა

როდესაც ეს მეორე ნაწილი გამოქვეყნდა გითხარი,რომ თურქული სერიალივით ნუ გაწელავთქო,ამის შეგრძნება გამიჩნდა,მაგრამ უკან მიმააქვს ჩემი სიტყვები:) ერთ-ერთი შემდგარი მწერალი ხარ:ჩემი კომპლიმენტები შენ

 


№14  offline ადმინი ენ ბლექი

სტუმარი ბექა
როდესაც ეს მეორე ნაწილი გამოქვეყნდა გითხარი,რომ თურქული სერიალივით ნუ გაწელავთქო,ამის შეგრძნება გამიჩნდა,მაგრამ უკან მიმააქვს ჩემი სიტყვები:) ერთ-ერთი შემდგარი მწერალი ხარ:ჩემი კომპლიმენტები შენ


აჰ შენ იყავი? :)
მადლობა, მიხარია რომ უკან მიგაქვს შენი სიტყვები და ისიც მიხარია რომ ამის გაზიარება არ დაგეზარა :*

 


№15 სტუმარი სტუმარი ლია

კიდევ ერთხელ გავიმეორებ მეამაყება, რომ ქართველი ხარ.

წერის დიდი ნიჭი გაქვს. იმედი მაქვს ახლო მომავალში გაგვახარებ

ასე გემრიელად წასაკითხი მოთხრობით.❤❤❤❤❤

 


№16  offline ადმინი ენ ბლექი

სტუმარი ლია
კიდევ ერთხელ გავიმეორებ მეამაყება, რომ ქართველი ხარ.

წერის დიდი ნიჭი გაქვს. იმედი მაქვს ახლო მომავალში გაგვახარებ

ასე გემრიელად წასაკითხი მოთხრობით.❤❤❤❤❤



ვაიემე ძალიან დიდი მადლობა <3

 


№17 სტუმარი სტუმარი tamta

მე კი ვიტირე ♥️❤️????

 


№18  offline ადმინი ენ ბლექი

სტუმარი tamta
მე კი ვიტირე ♥️❤️????


kissing_heart kissing_heart kissing_heart

 


№19  offline წევრი მე♥უცნაურე

ძალიან მომენატრებიან...
ბევრი რამე მინდა გითხრა, მაგრამ თავს ვერ ვაბამ...
სიყვარული მიყვარს და ზუსტად ვიცი, ამ ისტორიის მერე კიდევ უფრო, რომ არასდროს შევიცვლი აზრს...
ცოტა მეტი ნია და ბაჩო მინდოდა მაინც :D
სიმართლე გითხრა, სიკვდილისთვის მაინც დამენანა ტომაში...
ციხისთვისაც...
ცხოვრებაში, როცა ყველაფერს კარგავ, შენთვის აზრი არ აქვს გარშემო რა ხდება, მაგრამ ღრმად მწამს, რომ რაღაცას ან ვიღაცას მაინც ძალუძს ცხოვრებისკენ მოგაბრუნოს.

 


№20  offline ადმინი ენ ბლექი

მე♥უცნაურე
ძალიან მომენატრებიან...
ბევრი რამე მინდა გითხრა, მაგრამ თავს ვერ ვაბამ...
სიყვარული მიყვარს და ზუსტად ვიცი, ამ ისტორიის მერე კიდევ უფრო, რომ არასდროს შევიცვლი აზრს...
ცოტა მეტი ნია და ბაჩო მინდოდა მაინც :D
სიმართლე გითხრა, სიკვდილისთვის მაინც დამენანა ტომაში...
ციხისთვისაც...
ცხოვრებაში, როცა ყველაფერს კარგავ, შენთვის აზრი არ აქვს გარშემო რა ხდება, მაგრამ ღრმად მწამს, რომ რაღაცას ან ვიღაცას მაინც ძალუძს ცხოვრებისკენ მოგაბრუნოს.


მადლობა "ჩემო" ადამიანო, გელოდი და გამიხარდა შენი გამოჩენა... kissing_heart

 


№21 სტუმარი რავი

ბლექ....
როგორ ხარ?

ჰო ვთქვი ხვალამდე -თქო ,გული მიგრძნობდა.

***
ანუ რითი დავიწყო?
ჰო რადგან სრულადაა თავიდან ბოლომდე განვიხილოთ ეს ნაწილი.
ჰო აი ეს "სრულად" კი მიემეტა ყველა აქამდე განვლილს.
სწორედ ეს სიტყვაა სათაურში , რომელიც საშინლად მაფორიაქებს.
უბრალოდ აჩქარებული გულისცემის თანხლებით ვეძებ ბოლო თავის აღმნიშვნელ ციფრს.
მერე კი უბრალოდ იმ საოცრ დასასრულს ვკითხულობ , რომელიც მამუნჯებს.
საკმაოდ დიდი ხანს ვუნდები გააზრებას და აზრების დალაგებას.

**
როდესაც პირველი ნაწყვეტი ვიხილე ამ ნაწილის უბრალდ გაოგნებას საზღვარი არ ჰქონდა.
ცოტა ხანი აზრზე მოსვლა გამიჭირდა.
და მერე ისევ შენ გამომაფხიზლე და იმდენად დიდი ემოციები მიმაღებინე.
რომ არც არასდროს დამავიწყდება.

***
პირველი რაც ამ ნაწილში გამოიკვეთა დვალიშვილის დაბრუნება იყო.
მე კი თავისუფლად შემიძლია ვისაუბრო ამ პერსონაჟზე დაუსრულებლად.

დვალიშვილი ეს ადამიანი პიროვნულად ძალიან ძლიერია.
მისი ამტანობა კი კიდევ უფრო გამოკვეთილია.
მისთვის ის უსაზღვრო სიყვარული უნარი პრიორიტეტია ,რომელიც ბევრს არ გააჩნია.

მისთვის ყველაზე მტკივნეული პერიოდი რვა წლის წინ დადგა.
მაშინ , როდესაც ნახევრად გამოეთიშა ამ სამყაროს.
უბრალოდ ცოცხალ-მკვდარი იყო.
და იმ დროის განავლობაში არც არავინ მისულა მის უგონოდ მყოფ სხეულად.
არავის სიახლოვე არ უგრძვნია რაც სტიმულს მისცემდა.
და ეს მხოლოდ უფროსი ტომაში გამო , რომელსაც არ შეეძლო რეალობის გააზრება.

გამოფხიზლდა .
თუმცა დაიკარგა.
ამ სამყაროში სრულიად უცხო მოვლენად იქცა , რომელსაც გარშემო არავინ ჰყავს.
არც არავინ ზრუნავს მასზე მძიმე ავადმყოფობის შემდეგ.
არც არავინ გეხვევა და გამხნევებს.
უბრალოდ არც კი იცი ვინ ხარ და რას აკეთებ ამ სამყაროში.

მერე კი იწყებს მოგონებები გაცოცხლებას.
იხსენებ სიყვარულს.
ცოლს.
ოჯახს.
უსაზღვრო სითბოს.
გჯერა , რომ მოვა და ყველაფერი ისევ ისე იქნება , როგორც ძველებურად.
როცა ხედავ უეცრად გევსება თვალები სიყვარულით და სითბოთი .
მაგრამ არ შერგებული ბედნიერება წამში გენგრევა თავზე , როდესაც სიმართლეს აანალიზებ.
როდესაც იგებ , რომ მას ახლა ქმარი ჰყავს.

გტკივა წარსულსა და აწმყოს შორის გახლეჩილი სიყვარული.
გტკივა იმიტომ , რომ საოცრად გიყვარს.
მისი გულის აჩქარება ანალოგიურს იწვევს შენში.

მას ეტკინა დანახული სიმართლე.
თვალწინ გადაშლილი ახალი სატანჯველი.
წარსული , რომელიც ყველა ბედნიერ მომენტს გახსენებს.
თავიდან ეგოისტობდა.
ვერ უძლებდა მის გაშვებას.
მაგრამ მაშინ , როცა გაიაზრა , რას ნიშნავს გიყვარდეს ასე ძლიერად.
როდესაც მიხვდა , რომ მისი ასეთი საქციელით უფრო ტკენდა , სწორედ მაშინ შეწყვიტა ბრძოლა ლილიანისთვის.
ადამიანითვის , რომელიც საკუთარ თავზე მეტად უყვარდა , მისი სიყვარული სიგიჟის ზღვარს სცდებოდა.
და დაიწყო ბრძოლა საკუთარ თავთან.
შეეჩერებინა , როგორმე მოეთოკა , რომ უფრო არ დაემძიმებინა მისი სიყვარული.
და როგორც ყველა ბრძოლა ამ ცხოვრებაში ისიც მოიგო.
გაუშვა ...
გაათავისუფლა.
მოახერხა და მისცა საბოლოო ბედნიერების საშუალება.

ის უსაზღვრო სიყვარულის პატრონია.
ბევრი კარგი თვისება აქვს.
მაგრამ ის , რომ იცის ამ ცნების ფასი , რომელიც მხოლოდ რამდენიმეს ხვედრია , ეს ყველას ფარავს.

მე კი მჯერა რომ იგი თავის წილ ბედნიერებას იპოვის.

***
ლილიანი.
ლილიანის ცხოვრება არც არასდროს ყოფილა მარტივი.
არასდროს აკლდა დაბრკოლებები მისი ცხოვრების გზაზე.
მაგრამ არასდროს შეუწყვიტავს ბრძოლა.

აი ამ ნაწილზში კი ყველაზე დიდი ტკივილი ნახა.
სწორედ მაშინ როდესაც გაორება დაეწყო.
სწორედ მაშინ , როდესაც ორ პიროვნებას შორის გახლეჩვა დაიწყო.
მაშინ , როდესაც ბედნიერების უმაღლეს წერტილზე იმყოფებოდა მიწაზე უსულოდ დაენარცხა.

მას წინ ცხოვრების ორი სიყვარული ედგა.
ადამიანები , რომლებიც მის გულში ყოველთვის იკავებდნენ დიდ ადგილს.
ადამიანი წარუსლიდან , რომელის მიმართ მიძინებულმა გრძნობებმა ხმა ამოიღეს და ასე ხმაურიანად მყოფებმა უფრო დააბნიეს და გაუსაძლისეს ტკივილი.

ხოლო მეორე კი აწმყო იყო.
აწმყო , რომელთანაც უსაზღვროდ დიდი სიყვარული აკავშირებდა.
ადამიანის , რომელის გამოც ბევრი რამე დაძლია.
მისი თავს ებრძოლა და ყველაფერი გადალახა.
რომელთანაც საბოლოო ბედნიერებას ეზიარა.
ადამიანი , რომელთანაც უკვე გაწერილი ჰქონდა ბედნიერი მომავალი.


როცა შენს ტკივილს , რომელიც იმაში მდგომარეობდა , რომ თავს ვერ ერევი ვერ იმორჩილებ. კიდევ შენი საყვარელი ადამიანების ტკივილი ემატება.

როცა ხედავ , როგორ იტანჯება ერთი , როცა შენი მზრუნველობა სიბრალული ჰგონია.
შენ კი ამის საწინააღმდეგოს ვერაფერს აკეთებ.
როცა ხედავ , როგორ
ტკივა შენი გაურკვევლობა და ცდილობს გვერდით დაგიდგეს , მისი ტკივილის მიუხედავად..

შენი გონება კი საღად აზროვნებას ვერ ახერხებს , მხოლოდ საყრდენი და შენჯღრევა სჭირდება.
დადიანმა კი მოახერხა მისი ამ მდფომარეობიდან გამოყვანა.
დაანახა , როგორ უნდა შეუსაბამოს ურთიერთსაპირისპირო ორი სიყვარული ერთმანეთს.

მან იპოვა ბოლოს თავისი წილი ბედნიერება.
ცხოვრების ერთადერთ სიყვარულთან და ქალიშვილთან ერთად.

და ჰო ის ბიჭიც არ დაგვვიწყებია.
წარმატებები დადიანს , რომელსაც კიდევ ერთხელ მოუწევს ტომაშის ჭირვეულობის ატანა.

***
დადიანი.
მან კიდევ ერთხელ დაამტკიცა რამდენად ძლიერია და რამდენად ძლიერი სიყვარული შეუძლია.
დაამტკიცა , როგორი ამტანი და მტკიცე ხასიათი აქვს.
გამოხატა , რამდენად შეუძლია თავგანწირვა მისი სიყვარულის გამო.

ის ითმენდა ყველაფერს ამ დროის მანძილზე.
ცდილობდა საყრდენად დადგომოდა ტომაშს , როცა თვითონ ეცემოდა.
როდესაც თვითონ სჭირდებოდა ყველაზე დიდი დასაყრდენი.
მაგრამ მან იცოდა რას ნიშნავს გიყვარდეს.
გტკიოდეს მისი ტკივილი.
სწორედ ამიტომ ცდილობდა დაენახებინა მისთვის სიმართლე.
და ის თუ რამდენად ძლიერია მათი სიყვარული

და დადიანმა გაიმარჯვა.
აი ამიტომ მიყვარს ეს გიჟი კაცი.

****
ლომიძე და ახალკაცი.
უბრალოდ უსიტყვოდ.
სიგიჟის უმაღლესი მწვერვალია.

***
ენ.
შენ საუკეთესო ხარ გესმის?
ყველაზე გამორჩეული.
ადამიანი , რომელიც ჩემთვის დიდი შენაძენია.

მისი ისტორიებით უამრავი რამ ვისწავლე.
ყველაფერი მნიშვნელოვანი.
იმდენად მნიშნვენლოვანი გახდა.
უკვე კარგად შევისწავლე მისი ყველა ნიუანსი ისტორიაში.
ყველა თამაშის წამოწყება და დასასრული.
ყველა ემოცია.
ყველა საიდუმლო .

ის არის ავტორი რომელიც უამრავ ემოციას გზავნის ჩვენსკენ.

მიყვარხარ ენ.
შემდეგ წლამდე.

 


№22  offline მოდერი painter1

ჰოო...
ზუსტად ისე დაამთავრე გაგრძელება აღარ ექნება.
ძალიან კარგია გიორგი თავის გზაზე რომ წავიდა და ნიკოთი ვამაყობ ამდენ ხანს მათ ყურებას რომ უძლებდა.
ნუ მაინც მიკვირს როგორ არ ამოასხა აქამდე, მაგრამ სიყვარულს რა ვუთხარი...

ბაჩო და ნია ძალიან კარგი წყვილია, ისეთი რომლის მომავალიც წინასწარ იცი.
ვიცი მე ბაჩო მთელი ცხოვრება სიგიჟეებშო რომ აცხოვრებს.

ნიკო, ნიკო მაინც ფავორიტია და დარჩება ასეთი, ლილიამზე გაგიჟებული.
პატარა ბიჭის გამოჩენა გამიხარდა თან როგორ საყვარლად გაახარა მამიკო.

რავიცი... სხვა რა შემიძლია გითხრა.
ხომ იცი როგორც მიყვარს ეს ისტორია.
ახლა ისე დაამთავრე უცებ შევეგუე იმას რომ დილით გაღვიძებისას აღარ დამხვდება საიტზე.
ვიცი დიდხანს ვერ გაძლებ წერის გარეშე და ისევ დაიწყებ წერას.

მომავალ ისტორიამდე! ❤️❤️

 


№23  offline წევრი აბლაბუდა

ძალიან მომენატრება ეს ისტორია და გმირები, ჩემი დადიანი თავისი გიჟური საქციელებით, შენ კიდევ უმაგრესი ხარ არ ვიცი რა გითხრა:*

 


№24 სტუმარი სტუმარი nancho

დასრულდა კიდევ ერთი საუკეთესო ისტორია,ბლექ ნიჭიერი მწერალი ხართ.მადლობა ყველა ემოციისთვის,წამიერად გაღვიძებული გრძნობებისთვის,ფსიქოლოგიური ჩართვები ძალიან დროული და საიტერესო იყო,წარმატებები.

 


№25 სტუმარი სტუმარი ენ ბლექი

სტუმარი nancho
დასრულდა კიდევ ერთი საუკეთესო ისტორია,ბლექ ნიჭიერი მწერალი ხართ.მადლობა ყველა ემოციისთვის,წამიერად გაღვიძებული გრძნობებისთვის,ფსიქოლოგიური ჩართვები ძალიან დროული და საიტერესო იყო,წარმატებები.


მადლობა ნანჩო <3

აბლაბუდა
ძალიან მომენატრება ეს ისტორია და გმირები, ჩემი დადიანი თავისი გიჟური საქციელებით, შენ კიდევ უმაგრესი ხარ არ ვიცი რა გითხრა:*


მადლობაააააააააააააააააა <3

painter1
ჰოო...
ზუსტად ისე დაამთავრე გაგრძელება აღარ ექნება.
ძალიან კარგია გიორგი თავის გზაზე რომ წავიდა და ნიკოთი ვამაყობ ამდენ ხანს მათ ყურებას რომ უძლებდა.
ნუ მაინც მიკვირს როგორ არ ამოასხა აქამდე, მაგრამ სიყვარულს რა ვუთხარი...

ბაჩო და ნია ძალიან კარგი წყვილია, ისეთი რომლის მომავალიც წინასწარ იცი.
ვიცი მე ბაჩო მთელი ცხოვრება სიგიჟეებშო რომ აცხოვრებს.

ნიკო, ნიკო მაინც ფავორიტია და დარჩება ასეთი, ლილიამზე გაგიჟებული.
პატარა ბიჭის გამოჩენა გამიხარდა თან როგორ საყვარლად გაახარა მამიკო.

რავიცი... სხვა რა შემიძლია გითხრა.
ხომ იცი როგორც მიყვარს ეს ისტორია.
ახლა ისე დაამთავრე უცებ შევეგუე იმას რომ დილით გაღვიძებისას აღარ დამხვდება საიტზე.
ვიცი დიდხანს ვერ გაძლებ წერის გარეშე და ისევ დაიწყებ წერას.

მომავალ ისტორიამდე! ❤️❤️



მადლობა :)
ჯერ მუზა უნდა დავიბრუნო და წერაზე და ახალ ისტორიაზე მერე ვიფიქრებ :)
ცოტა ხნით რომ დავისვენებ ეს ზუსტად ვიცი :*

რავი
ბლექ....
როგორ ხარ?

ჰო ვთქვი ხვალამდე -თქო ,გული მიგრძნობდა.

***
ანუ რითი დავიწყო?
ჰო რადგან სრულადაა თავიდან ბოლომდე განვიხილოთ ეს ნაწილი.
ჰო აი ეს "სრულად" კი მიემეტა ყველა აქამდე განვლილს.
სწორედ ეს სიტყვაა სათაურში , რომელიც საშინლად მაფორიაქებს.
უბრალოდ აჩქარებული გულისცემის თანხლებით ვეძებ ბოლო თავის აღმნიშვნელ ციფრს.
მერე კი უბრალოდ იმ საოცრ დასასრულს ვკითხულობ , რომელიც მამუნჯებს.
საკმაოდ დიდი ხანს ვუნდები გააზრებას და აზრების დალაგებას.

**
როდესაც პირველი ნაწყვეტი ვიხილე ამ ნაწილის უბრალდ გაოგნებას საზღვარი არ ჰქონდა.
ცოტა ხანი აზრზე მოსვლა გამიჭირდა.
და მერე ისევ შენ გამომაფხიზლე და იმდენად დიდი ემოციები მიმაღებინე.
რომ არც არასდროს დამავიწყდება.

***
პირველი რაც ამ ნაწილში გამოიკვეთა დვალიშვილის დაბრუნება იყო.
მე კი თავისუფლად შემიძლია ვისაუბრო ამ პერსონაჟზე დაუსრულებლად.

დვალიშვილი ეს ადამიანი პიროვნულად ძალიან ძლიერია.
მისი ამტანობა კი კიდევ უფრო გამოკვეთილია.
მისთვის ის უსაზღვრო სიყვარული უნარი პრიორიტეტია ,რომელიც ბევრს არ გააჩნია.

მისთვის ყველაზე მტკივნეული პერიოდი რვა წლის წინ დადგა.
მაშინ , როდესაც ნახევრად გამოეთიშა ამ სამყაროს.
უბრალოდ ცოცხალ-მკვდარი იყო.
და იმ დროის განავლობაში არც არავინ მისულა მის უგონოდ მყოფ სხეულად.
არავის სიახლოვე არ უგრძვნია რაც სტიმულს მისცემდა.
და ეს მხოლოდ უფროსი ტომაში გამო , რომელსაც არ შეეძლო რეალობის გააზრება.

გამოფხიზლდა .
თუმცა დაიკარგა.
ამ სამყაროში სრულიად უცხო მოვლენად იქცა , რომელსაც გარშემო არავინ ჰყავს.
არც არავინ ზრუნავს მასზე მძიმე ავადმყოფობის შემდეგ.
არც არავინ გეხვევა და გამხნევებს.
უბრალოდ არც კი იცი ვინ ხარ და რას აკეთებ ამ სამყაროში.

მერე კი იწყებს მოგონებები გაცოცხლებას.
იხსენებ სიყვარულს.
ცოლს.
ოჯახს.
უსაზღვრო სითბოს.
გჯერა , რომ მოვა და ყველაფერი ისევ ისე იქნება , როგორც ძველებურად.
როცა ხედავ უეცრად გევსება თვალები სიყვარულით და სითბოთი .
მაგრამ არ შერგებული ბედნიერება წამში გენგრევა თავზე , როდესაც სიმართლეს აანალიზებ.
როდესაც იგებ , რომ მას ახლა ქმარი ჰყავს.

გტკივა წარსულსა და აწმყოს შორის გახლეჩილი სიყვარული.
გტკივა იმიტომ , რომ საოცრად გიყვარს.
მისი გულის აჩქარება ანალოგიურს იწვევს შენში.

მას ეტკინა დანახული სიმართლე.
თვალწინ გადაშლილი ახალი სატანჯველი.
წარსული , რომელიც ყველა ბედნიერ მომენტს გახსენებს.
თავიდან ეგოისტობდა.
ვერ უძლებდა მის გაშვებას.
მაგრამ მაშინ , როცა გაიაზრა , რას ნიშნავს გიყვარდეს ასე ძლიერად.
როდესაც მიხვდა , რომ მისი ასეთი საქციელით უფრო ტკენდა , სწორედ მაშინ შეწყვიტა ბრძოლა ლილიანისთვის.
ადამიანითვის , რომელიც საკუთარ თავზე მეტად უყვარდა , მისი სიყვარული სიგიჟის ზღვარს სცდებოდა.
და დაიწყო ბრძოლა საკუთარ თავთან.
შეეჩერებინა , როგორმე მოეთოკა , რომ უფრო არ დაემძიმებინა მისი სიყვარული.
და როგორც ყველა ბრძოლა ამ ცხოვრებაში ისიც მოიგო.
გაუშვა ...
გაათავისუფლა.
მოახერხა და მისცა საბოლოო ბედნიერების საშუალება.

ის უსაზღვრო სიყვარულის პატრონია.
ბევრი კარგი თვისება აქვს.
მაგრამ ის , რომ იცის ამ ცნების ფასი , რომელიც მხოლოდ რამდენიმეს ხვედრია , ეს ყველას ფარავს.

მე კი მჯერა რომ იგი თავის წილ ბედნიერებას იპოვის.

***
ლილიანი.
ლილიანის ცხოვრება არც არასდროს ყოფილა მარტივი.
არასდროს აკლდა დაბრკოლებები მისი ცხოვრების გზაზე.
მაგრამ არასდროს შეუწყვიტავს ბრძოლა.

აი ამ ნაწილზში კი ყველაზე დიდი ტკივილი ნახა.
სწორედ მაშინ როდესაც გაორება დაეწყო.
სწორედ მაშინ , როდესაც ორ პიროვნებას შორის გახლეჩვა დაიწყო.
მაშინ , როდესაც ბედნიერების უმაღლეს წერტილზე იმყოფებოდა მიწაზე უსულოდ დაენარცხა.

მას წინ ცხოვრების ორი სიყვარული ედგა.
ადამიანები , რომლებიც მის გულში ყოველთვის იკავებდნენ დიდ ადგილს.
ადამიანი წარუსლიდან , რომელის მიმართ მიძინებულმა გრძნობებმა ხმა ამოიღეს და ასე ხმაურიანად მყოფებმა უფრო დააბნიეს და გაუსაძლისეს ტკივილი.

ხოლო მეორე კი აწმყო იყო.
აწმყო , რომელთანაც უსაზღვროდ დიდი სიყვარული აკავშირებდა.
ადამიანის , რომელის გამოც ბევრი რამე დაძლია.
მისი თავს ებრძოლა და ყველაფერი გადალახა.
რომელთანაც საბოლოო ბედნიერებას ეზიარა.
ადამიანი , რომელთანაც უკვე გაწერილი ჰქონდა ბედნიერი მომავალი.


როცა შენს ტკივილს , რომელიც იმაში მდგომარეობდა , რომ თავს ვერ ერევი ვერ იმორჩილებ. კიდევ შენი საყვარელი ადამიანების ტკივილი ემატება.

როცა ხედავ , როგორ იტანჯება ერთი , როცა შენი მზრუნველობა სიბრალული ჰგონია.
შენ კი ამის საწინააღმდეგოს ვერაფერს აკეთებ.
როცა ხედავ , როგორ
ტკივა შენი გაურკვევლობა და ცდილობს გვერდით დაგიდგეს , მისი ტკივილის მიუხედავად..

შენი გონება კი საღად აზროვნებას ვერ ახერხებს , მხოლოდ საყრდენი და შენჯღრევა სჭირდება.
დადიანმა კი მოახერხა მისი ამ მდფომარეობიდან გამოყვანა.
დაანახა , როგორ უნდა შეუსაბამოს ურთიერთსაპირისპირო ორი სიყვარული ერთმანეთს.

მან იპოვა ბოლოს თავისი წილი ბედნიერება.
ცხოვრების ერთადერთ სიყვარულთან და ქალიშვილთან ერთად.

და ჰო ის ბიჭიც არ დაგვვიწყებია.
წარმატებები დადიანს , რომელსაც კიდევ ერთხელ მოუწევს ტომაშის ჭირვეულობის ატანა.

***
დადიანი.
მან კიდევ ერთხელ დაამტკიცა რამდენად ძლიერია და რამდენად ძლიერი სიყვარული შეუძლია.
დაამტკიცა , როგორი ამტანი და მტკიცე ხასიათი აქვს.
გამოხატა , რამდენად შეუძლია თავგანწირვა მისი სიყვარულის გამო.

ის ითმენდა ყველაფერს ამ დროის მანძილზე.
ცდილობდა საყრდენად დადგომოდა ტომაშს , როცა თვითონ ეცემოდა.
როდესაც თვითონ სჭირდებოდა ყველაზე დიდი დასაყრდენი.
მაგრამ მან იცოდა რას ნიშნავს გიყვარდეს.
გტკიოდეს მისი ტკივილი.
სწორედ ამიტომ ცდილობდა დაენახებინა მისთვის სიმართლე.
და ის თუ რამდენად ძლიერია მათი სიყვარული

და დადიანმა გაიმარჯვა.
აი ამიტომ მიყვარს ეს გიჟი კაცი.

****
ლომიძე და ახალკაცი.
უბრალოდ უსიტყვოდ.
სიგიჟის უმაღლესი მწვერვალია.

***
ენ.
შენ საუკეთესო ხარ გესმის?
ყველაზე გამორჩეული.
ადამიანი , რომელიც ჩემთვის დიდი შენაძენია.

მისი ისტორიებით უამრავი რამ ვისწავლე.
ყველაფერი მნიშვნელოვანი.
იმდენად მნიშნვენლოვანი გახდა.
უკვე კარგად შევისწავლე მისი ყველა ნიუანსი ისტორიაში.
ყველა თამაშის წამოწყება და დასასრული.
ყველა ემოცია.
ყველა საიდუმლო .

ის არის ავტორი რომელიც უამრავ ემოციას გზავნის ჩვენსკენ.

მიყვარხარ ენ.
შემდეგ წლამდე.



რა თქმა უნდა.... შემდეგ წლამდე, რა მნიშვნელობა აქვს დღეს, რიცხვს, თვეს? მთავარაია კიდევ მოვალ. მაგრამ მოვალა მხოლოდ მაშინ როდესაც ყველა ემსგან წასულ ემოციას დავიბრუნებ :) როცა ისევ მომინდება საკათარი გრძნობებესა და ემოციების გარეთ გამოტანა...
შენ ეს გადასარევად იცი.
მიყვარხარა და მადლობა ასეთი ნდობისთვის <3

 


№26  offline წევრი manonreom

ოჰო,ყოჩაღ . ისე განავრცე როგორც საჭირო იყო . არც ზედმეტი ,არც ნორმაზე ნაკლები . მომეწონა,ძალიან მომეწონა . ჯანდაბა... მომეწონა კი არა ,აღფრთოვანებული ვარ ენნ.
--------------------
ი.მ.

 


№27  offline ადმინი ენ ბლექი

manonreom
ოჰო,ყოჩაღ . ისე განავრცე როგორც საჭირო იყო . არც ზედმეტი ,არც ნორმაზე ნაკლები . მომეწონა,ძალიან მომეწონა . ჯანდაბა... მომეწონა კი არა ,აღფრთოვანებული ვარ ენნ.



ძალიან დიდი მადლობა <3

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent