შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ლარის კურსი


18-12-2019, 15:52
ნანახია 282

როცა მესმის სიტყვა: "სიყვარული" ან "შეყვარებულები" ყოველთვის სიცილი მიტყდება, რადგან დღითიდღე ვრწმუნდები, რომ სიყვარული არა "სიყვარულს", არამედ და*ლევების პიკს ნიშნავს. დაკვირვებიხართ, შეყვარებული ადამიანი რა სისულელეებს აკეთებს? და ამას იგი სწორად აღიქვამს. გიფიქრიათ, შეყვარებული ადამიანი როგორი თავმაღალი და თვითკმაყოფილია? და მას ჰგონია, რომ ყველა თანასწორი ვართ. ან თუ გაგიგონიათ, რომ სიყვარულით ყველა სირთულის გადალახვა შეგიძლიათ? და რეალურად, სირთულის გადალახვა ყველას შეუძლია. აი, სწორედ შეყვარებული ადამიანის აზროვნება არის ადამიანის ტვინის დაინფიცირების მიზეზი, რის შედეგადაც ინფექცია თითქმის ყოველ მეოთხე ადამიანს ეყრება. ამას მივყავართ გადაშენებამდე, სისხლის ღვრამდე, დედის ტ*ვნამდე და ათას უბედურებამდე.
გამარჯობა, მე ვარ ავთო. ვარ 15 წლის, მაქვს გრძელი ხუჭუჭი ქერა თმა, მიკეთია საყურეები, მაქვს ცისფერი თვალები, რითიც გოგოები იხიბლებიან და იხდიან კიდეც, მაგრამ რეაქცია - 0, ვარ მაღალი, მყავს სკეიტ ბორდი და სკეიტთან ერთად, მყავს მამაოც. ვცხოვრობ გლდანში, კერძოდ მე-8 მიკროში, სადაც წელიწადში მინიმუმ ათჯერ ჩხუბი მომდის. ჩხუბის მიზეზის ამოცნობა მარტივია - ორიენტაცია. რადგან მე მყავს ბიჭი, რომელთანაც თავისუფალი ურთიერთობა მაქვს, ეს იმას ნიშნავს, რომ ნებისმიერ ადამიანს აქვს უფლება მცემოს. მითხარი ვინ არის შენი ბიჭი და გეტყვი ხარ თუ არა დაცული.
სახლში თითქმის სულ ვკამათობთ, რადგან წინა თვეს ყურები გავიხვრიტე. მამა ამბობს, რომ ჩემი გამოჩენის ყოველთვის რცხვენოდა, რადგან მის სახელს ვაუფასურებდი. არადა, ადრე თუ გვიან ყველაფერი უფასურდება ისევე, როგორც ლარის კურსი. მამაც ლარის კურსია, რომელიც სიბერისგან მალე სულმთლად გაუფასურდება. დედა უფრო დოლარს ჰგავს, ამაყად და მყარად დგას. დედამ მიმიღო ისეთი, როგირიც ვარ, რადგან იმედი აქვს დროის, რითაც იმედი ეძლევა, რომ დრო გამომასწორებს და გოგოებზე ამიდგება. რაღა დასამალია და წიგნებსაც ვკითხულობ. წინა კვირას დედამ სახლში ორი წიგნი მომიტანა: 1)ქელეხი ქარში.
2) ბიბლია.
ქელეხი ქარში მომეწონა. კარგი ავტორი ყოფილა, რომელმაც წერის საოცრად მარაზმული სტილი აირჩია. ყოჩაღ. დედა ბიბლიას ხელში იღებს და ნაწყვეტებს კითხულობს.
-წაკითხული გაქვს?-მეუბნება.
-კი.-მოვატყუე.
-ხო მოგეწონა?
-კი, აი, ძალიან.-ესეც მოვატყუე.
-იესოს სახარებას მოგიტან მალე, გაოცდები.
-მომიტანე, წავიკითხავ მაგასაც.-ესეც მოვატყუე, უფრო თაროს დავამშვენებ.
დედა გაოცებული სახით მიყურებს, კარგი ბიჭი ხარ, ადამიანობას ისწავლიო, კარგი-თქო და ტუალეტში შევიდა.

***
ახლა დილის 8 საათია. მე აივანზე ვზივარ, სიგარეტს ვეწევი, ნიცშეს ვკითხულობ და წიგნში ვმოგზაურობ. უკვე ბოლოსკენ ვარ. კლასიკოსები ხშირად ბოდავენ და მოსაწყენები ხდებიან ხოლმე, ნიცშე - პირიქით. საქართველოსაც ჰყავს ბევრი მოსაწყენი კლასიკოსი, მაგრამ ხალხი მათზე თავს დებს, რომ მათი ძეგლები ყოველ ნაბიჯზე უნდა იდგას. მაგ: შოთა რუსთაველი, რომლის პოემაც დარწმუნებული ვარ, რომ უმეტესობას არ აქვს წაკითხული. (მათ შორის მეც). საქართველოში ასეა, უნდა მოკვდე და ჩაძაღლდე, რომ დაგაფასონ და ძეგლი დაგიდგან. რას ვიზამთ, ლიტერატურა მსხვერპლს მოითხოვს. დიდად ქართული თანამედროვე ლიტერატურა არ მიზიდავს, არ მომწონს ყოველ აბზაცში დედის გინება და პორნო რომ წერია. ვერც ვხვდები, თუ რატომ ბეჭდავს გამომცემლობა ასეთ წიგნებს, მაგრამ ერთი ვარიანტი მაქვს - შემოსავალი. აქ, წიგნების გამო დედის გინებასაც კი შეიწერს გამომცემლობა, მთავარია ფული დაირიცხოს ანგარიშზე. აივნის კარს ვაღებ და სახლში შევდივარ. მშია. მე ჩემი უნიკალური რეცპტი მაქვს: კვერცხი, ხახვით და არაჟნით. დარწმუნებული ვარ, რომ მისით მსოფლიოს დაპყრობა შემიძლია, მაგრამ მეზარება და რომც არ მეზარებოდეს, დედა არ გამიშვებს. კვერცხს ვთქვეფ და გვერდზე ვდებ, ახლა ხახვს ვჭრი და ცრემლებს ვღვრი. არ მესმის, როგორ არ უნდა გიყვარდეს ხახვი. ისე მიყვარს, რომ მისი დანახვისას აღშფოთებისგან ვტირი. ტაფაზე ხახვს ვხრაკავ და ზემოდან ათქვეფილი კვერცხით ვაფორმებ. მზადაა. ხახვი ბევრი მომივიდა. ფაქტობრივად, ხახვს ვჭამ ცოტაოდენი კვერცხისა და არაჟნის არომატით.
-ავთო, ბიჯო, სიგარეტი გაქ?-მეკითხება ახლადგაღვიძებული ლარის კურსი.
-შარვლის ჯიბეშია და აიღე.
ლარის კურსი ოთახში შედის და ღრიალებს.
-შე ჩემისა შენა, ეს ტრუსიკები აალაგე, ყარს ოთახი ფსიტის და ნასკის სუნით. ფუ მოგი*ყან სისუფთავე.
კარგია სისუფთავესთან სექსი. იქნებ ამ ლარის კურსს გადაედოს იმ დალოცვილი "სისუფთავის" ნაწილი და აღარ ასდიოდეს ყოველდღე რაღაც ღვინის სუნი.
-იპოვე სიგარეტი?
-ხო ბიჭო, ხო.
ცხოვრებაში ხშირად დგება მომენტი, როცა ადამიანი გძულს და ის ადამიანი შენ გეუხეშება, ამ დროს კი გაჩუმება ყველაზე აუტანელია. იგივე მოხდა ჩემსა და ლარის კურსს შორის. გავჩუმდი, მაგრამ ლარის კურსი "მამაო ჩვენოს" გაურკვეველი ხმის ტონალობით ღნავის, თან სიგარეტს ეწევა, რითაც ორთქლმავალი მატარებლის მაყუჩს ემსგავსება. თეფშს ნიჟარაში ვდებ და ოთახში შევდივარ. ოთახში მართლაც ფსიტის სუნი დგას, რაც დიდად არ მაწუხებს, მაგრამ ვალდებული ვარ, რომ ტრუსიკები და ნასკები სარეცხმანქანაში შევყარო, და ასეც ვიქცევი.
-ავთული, გავვარდი მე ვახოსთან.-ამბობს ლარის კურსი.
"ავთული" გავიგე თუ არა, რატომღაც ღიმილმა დამიარა მთელ სახეზე და შარვლის უბემაც ზრდა დაიწყო. ლარის კურსი მის ძმაკაცთან მიდის, უეჭველად დასალევად. ლარის კურსი ძმაკაცებთან ერთად ხშირად სვამს, სახლში მოსვლისას კი ლარის კურსს სასმლის სუნთან ერთად, შიშის სუნი მოჰყვება. შიშის სუნს მხოლოდ მე ვგრძნობ. შიშს წარდგენა არ სჭირდება, თითოეული ჩვენგანი პირადად იცნობს მას. არსებობენ ადამიანები, რომლებიც ამბობენ, რომ არაფრის ეშინიათ. ვფიქრობ, ისინი იტყუებიან ან ის იმპულსები, რაც ნორმალურ ტვინს მიეწოდება შიშის წარმოსაქმნელად, მოშლილი აქვთ. რაღა დასამალია და ზოგჯერ ვფიქრობ რომ ადამიანი კი არა, არამედ ბოქსის მუთაქა ვარ, რომელსაც ლარის კურსი მხოლოდ მთვრალზე ხედავს. კი, ბოქსის მუთაქა ვარ, რომელსაც ტყავი არასოდეს გახევია, მაგრამ ერთხელ დედას გაეხა ტყავი და სისხლი წამოუვიდა. თქვენ წარმოიდგინეთ, მე, ბოქსის მუთაქას, სიკეთის და ბოროტების გარჩევა შემიძლია, გული მაქვს, ვგრძნობ, მიხარია, მტკივა და მთავარი - მეტყველებაც კი შემიძლია. ეს იმაზე დიდი სასწაულია, ვიდრე ქარისა და წვიმის დამორჩილება.

***

გარეთ ვარ, ვსეირნობ. თითქმის ყველა მე მიყურებს. ალბათ ჰგონიათ, რომ რაიმე დაავადებას გადავდებ მათ შვილებს. ჩემზე და ჩემნაირ ხალხზე ამბობენ, რომ ავადმყოფები ვართ, ქრიქტე კი ამბობს - "ნუ განკურნავ და არ განიკურნები". ადრე, დაახლოებით 3 წლის წინ ერთი გოგო მიყვარდა, მას - არა, მის გამო სახლში გამოვიკეთე, დეპრესია დამეწყო, მიყვარდა, მას - არა. და ზუსტად მაგ ასაკიდან მივხვდი, რომ იგი ჩემს თავს არ იმსახურებდა. ვინც დაიმსახურა, ახლა სწორედ ის უნდა ვნახო.

***

ცოტა შეუძლოდ ვარ, თავი მტკივა. ზოგადად, ძალიან ბუნებრივი ტიპი ვარ. გითქვამთ ადამიანისთვის, რომ თავი გტკივათ? ან თუ გითქვამთ, რომ შეუძლოდ ხართ? თუ გითქვამთ ვინმესთვის, მაშინ ცოტა ზედაპირული ხალხი ხართ, იყავით ბუნებრივი. მე თავი დედა მო*ყნულად მტკივა. ესეც ბუნებრივობის ერთ-ერთი დამადასტურებელი ნიშანია, მაგრამ თავის ტკივილს ჩემი ბიჭი მავიწყებს, თავზე მეფერება, მისი ოდნავ გრძელი და წვრილი, ნაზი თითებით. ნიკა მეუბნება, რომ მის მამინაცვალს როცა კალთაში ჰყავდა ნიკა მოქცეული, კუდუსონთან ცოტა მყარი რაღაც იგრძნო მამინაცვლის მხრიდან, მომეწონაო, ამბობს მომღიმარი სახით.
-ბედნიერი ხარ?-ვეკითხები.
-ბედნიერი კი არა, მაგ ღამეს სიხარულისგან მეცხრე ცაზე ჩუსტებით დავდიოდი.-ბოდავს.
ნიკას სიტყვები ხშირად გადადის ხოლმე ბოდვაში, მაგრამ ის მას იხდენს. ესეც ერთგვარი სასწაულია, იმაზე დიდი სასწაული, ვიდრე ქარისა და წვიმის დამორჩილება.
-მეკიდე, მამაჩემმა დღეს ავთული დამიძახა.-ვეუბნები და ბედნიერებისგან სიცილი მიტყდება.
-კაი რა დაო, ხო იცი, რომ მამა-შვილურად გითხრა, და არა იმ მხრივ.-ნიკას პირიდან კვლავ თითქმის იგივე ბოდვა ამოსდის.
-წამო რა გავისეირნოთ, გაგვისწორდება.-ვეუბნები და ჩანთიდან პრეზერვატივის შეფუთვის ნახევარ ნაწილს ვანახებ.


***

მე და ნიკა გლდანის მე-8 მიკროდან ფეხით დავიძარით მამკოდის მიმართულებით, გავცდით და ასე აღმოვჩნდით უსასრულობაში. უსასრულობა ტყეა, მაგრამ აქაური ტყე იგივე ნაგავია, რაც პოლიტიკოსთა ძვირიანი ერთჯერადი საჭმელები და მათი მიზნები. ერთხელ ძალზედ უცნაური სიზმარი ვნახე. საქართველოს ყოფილი პრემიერი - ივანიშვილი და ვიღაც უცნობი პარლამენტარი მარწმუნებდა, რომ საქართველო გაბრწყინდებოდა, გენდერული თანასწორობა იქნებოდა, პარლამენტთან მყოფი მოშიმშილეები პარლამენტთან მყოფ მაძღრებად გადაიქცეოდნენ, აღარ იქნებოდა ქვეყანაში გაჭირვება, მაგრამ უცნობმა ყურში წასჩურჩულა:
-კარგი, ბიძო, რატომ ატყუებ ბავშვს, ისინი ყველაფრერს მარტივად იჯერებენ.
მაგრამ არ შევიმჩნიე მათი დიალოგი და ჩემ გზას გავუყევი. როცა უკან მოვიხედე, დავინახე როგორ დაუტრიალა უცნობმა ივანიშვილს პირში ენა, რაც ორივეს ესიამოვნა. ივანიშვილმა შარვალი შემოიხია და გადაიკუზა. უცნობმა პრეზერვატივი ჯიბიდან ამოიღო, კბილებით გახსნა და დიდ და ძარღვიან *ლეზე მოირგო, რის შედეგადაც ივანიშვილის სიფრიფანა სხეულში ძლიერი ბიძგით შეიჭრა. პრეზერვატივი უხარისხო აღმოჩნდა, (მგონი ერთ კოლოფში 1 ლარი მისცა. ეგრეა, პარლამენტარებს ფულის ხარჯვა არ უყვართ). გაიხა და ივანიშვილის ფითქინა უკანალი დიდი რაოდენობის *პერმით მოითხვარა. ივანიშვილი *პერმას სახეზე იზელს.
-მუწუკებს შველის, აქრობს ეგრევე.-ეუბნება უცნობს და ს უნაწილებს.
სიზმარი რომ დასრულდა, გაღვიძებისთანავე გავიფიქრე - "მგონი მაპს მოგვცემენ", მაგრამ დღესდღეობით მთელი საქართველო ელის რაღაც "მაპს".
აქ, მამკოდის ტყეს მხოლოდ გარედან ამშვენებს ხეები, შიგნით კი ხის ნასახიც არ არის. შიგნით უფრო ლუდის ცარიელი ქილები ყრია, ცელოფნის პარკები, გამოყენებული პრეზერვატივები, არყის შუშის ბოთლები, ფეხსაცმლის ცალ-ცალი წყვილები, ტრუსიკები და ნასკები. როგორც იქნა, ვიპოვეთ ისეთი ადგილი, სადაც სისუფთავე შესამჩნევად გხვდება თვალში. ასეთ ადგილას შეგიძლია გააკეთო ბევრი რამ და მე ყველაზე ფილოსოფიური რამით ვკავდები - ვაკეთებ არაფერს. ეს დიდხანს არ გრძელდება, მაგრამ მაინც. ნიკა მეუბნება, რომ სიგარეტი გაასწორებდა და ჯიბიდან ერთ ღერს იღებს, მე ვუკიდებ.
-თენქ იუ.-ქმედებაზე ღიმილით მპასუხობს, თან ინგლისური ენით.
-ვაა, ინგლისური იციი?-ვკითხე გაკვირვებით.
-კი, ადრე დავყავდი მამაჩემს, სანამ მოკვდებოდა.-თქვა ტკივილნარევი ხმით და აგრძელებს.-სანამ მამა წავიდოდია, ყველა ამბობა, რომ მამას ბაბუის სახელი ერქვა - ნიკა, მე კი მამის სახელი. მამის სახელის ტარება დიდი პაუსუხისმგებლობაა, რადგან მას ყველა პატივს სცემდა, ყველას გვერდში ედგა ნიკაო, მაგრამ როცა მამა მოკვდა, ჯერ მამა გაქრა, მერე სახელი და ბოლოს პასუხისმგებლობა.
მე მეღიმება. არა უშავს-თქო და უპასუხისმგებლო ნიკას ვეხუტები. ნიკას შინაგანი სამყაროდან ხმა ამოსდის, ხმა, რომელიც არავის ესმის, ჩემს გარდა. ნიკას ხმა მაქსიმალურ ზღვარს სცდება. თვითმფრინავის ხმა ნიშნავს - მინდორზე წამოწოლას, მინდორზე წამოწოლა - გაზაფხულის მოსვლას, გაზაფხულის მოსვლა - ნიკას ჩახუტებას. ასეა, ასე აცოცხლებენ ადამიანები ხმებს და ხმები ადამიანებს. რას ვიზამთ, თუ მე ჩვეულებრივ ხალხზე წინ ვარ, ისინი დაბლა ვერასდროს ჩამომსვამენ. პირიქით - დღითიდღე უფრო და უფრო მაღლა ავდივარ. უეცრად ნიკამ შარვალში ხელი ჩამიყო და ჩემი ჩუჩის ზელვა დაიწყო. ამ ყველაფრის ფონზე ისე გამიქვავდა, რომ ნიკა შემდეგ ათ წუთს მუხლებზე დგას და ისეთ ღრმა მინ*ტს მიკეთებს მისი სველი და ოდნავ ხორკლიანი ენით, რომ სიამოვნებისგან ძირს ვეცემი, როგორც მომაკვდავი, რომლის სულიც რეინკარნაციას განიცდის და კიბერსივრცეში სახლდება. დარწმუნებული ვარ რეინკარნაცია გარდაუვალია და ჩემი სულიც კიბერსივრცეში ემოჯის სახით დამკვიდრდება. აი, იმ ემოჯში, მარტო გაღიმებული როა, სწერვა სმაილიკს რომ ეძახით. არ ვიცი საიდან, მაგრამ როცა ნიკა მუხლებზე იდგა, ვიღაც ღიპიანი კაცი გამოჩნდა, ერთ ხელში ნაჯახი ეჭირა , მეორეში ტოტების ტომარა.
-თქვენი დედა მოვ*ყან, თქვენს ოჯახს შევე*ი. მოდით აქ, დედა უნდა მოგი*ყნათ. - კაცი ბოლო ხმაზე ღრიალებს, ჩვენ - დავრბივართ.
მამკოდის სუფთა ადგილიდან როგორღაც უბინძურეს ადგილას ამოვყავით თავი, ნაგავსაყრელი იყო. მთელი თბილისის ნაგავი მგონი აქ გროვდება. მოულოდნელად ნაჯახიანი კაცი წაიქცა, რომელიღაც ხის მორს წამოჰკრა ფეხი, ნაჯახი ხელიდან გაუვარდა და მომაკვდავი ღორივით დაიწყო ჭყიპინი. ნიკა ძირს მგდომ კაცთან მიდის და ამბობს:
-ნუ ჭყიპინებ შენი...-და ნაჯახი თავში ისეთი სიძლიერით ჩასცხო, რომ ცოტაც და დედამიწას ვაშლივით შუაზე გაჭრიდა.
-არააა.-ვყვირი მე, მაგრამ ვყვირი ნიკასთვის. ეს კაცი არ მეცოდება, ნიკა მეცოდება, რადგან შეიძლება დაიჭირონ და ცემაში ამოხადონ სული. - ეს რა ქენი ბიჭო, ხო არ აფრეენ?
-მისმინე ავთო. ეს რომ არ მექნა, ეს ახვარი ამ ყველაფერს გაავრცელებდა, ყველას ეცოდინებოდა ჩვენს შესახებ, ყველაზე მართებული ქმედება ეს იყო, რომელსაც ვეღარ გამოვასწორებ. ღმერთიც კი ვერ გამოასწორებს, მაგრამ ღმერთს აქედან უნდა წავეხმაროთ, რომ რაღაც სირთულეები მარტივად გადაგვალახინოს. - ნიკამ კვლავ ბოდვა დაიწყო. ვფიქრობ, ნერვიულობის ბრალია.
-ისე, წინა თვეს მაგარი წახმარებული გნახე გალერიში.-ვეუბნები და სიცილი გვიტყდება ისე, თითქოს არც არაფერი მომხდარა ახლა.
-მოდი, ახლა ეს ღორი მოვაშოროთ სადმე, თორე ისე აყროლდება, რომ სუნს ყველგან გაუშვებს.
-მოვაშოროთ, ამის დედაც მოვ*ყან.-ვთქვი და ზედ ღიპზე დავაფურთხე მძორს.
-სად წავიღოთ?-მეკითხება დაბნეული.
-მოკლედ, ნაჯახი კიდევ რამდენჯერმე ჩაარტყი, რომ კიდურები წასძვრეს და ნაგავსაყრელზევე დავტოვოთ, ოღონდ ცოტა ქვემოთ გავჭედოთ.
ზურგით ვდგები და ნიკა მკვდარს ნაჯახს რამდენჯერმე კვლავ იმავე სიძლიერით ურტყამს. მინდა შემეცოდოს მკვდარი, მაგრამ არ ვიცი რატომ, არ მეცოდება. დარწმუნებული ვარ, რომ როცა ერთმანეთს ჯიჯოხეთში შევხვდებით, აუცილებლად ვიჟ*მავებთ ცხელ-ცხელ დიდ ქვაბში, დემონი კი კარგი ხარისხის ვიდეოს გადაგვიღებს.
ნიკამ მძორი დაჩეხა და საქმე დაასულა, ახლა ნაგავს ზემოდან აფსამს.

***

სახლში მისვლისას დედამ დაბნეულობა შემატყო, რამაც უფრო დამაბნია.
-რა გჭირს ავთო?
-მე? ა, არაფერი. - პასუხს ვუბრუნებ და ტუალეტში შევდივარ.
-არ გშია? მოდი კარტოფილი ჭამე.
კარტოფილი როცა მესმის, იმ წამსვე გულისრევის შეგრძნება მიჩნდება. წინა წელს მეგობრის დედა გარდაიცვალა კარტოფილით, ჭამდა ასე უბრალოდ და გადასცდა, კარტოფილი კი ყელში გაეჩხირა და გაიგუდა. ზოგჯერ ადამიანს ღრმერთის კი არა, კარტოფილის უნდა ეშინოდეს.
-არაა, გაათრიე ქალო ეს კარტოფილი აქედან.
-იყავი სკოლაში?-შეკითხვა უადგილო მეჩვენა და უპასუხოდ დავტოვე.
ტუალეტში შესვლისთანავე სარკესთან დავდექი და ჩემი თვალების თვალიერება დავიწყე. საკუთარი თვალები რაღაც უხილავ ძალას მკარნახობდა. უხილავი ძალა კი არის - დაიკიდე. მაგრამ ვერ ვიკიდებ. არა, მგონი სწორად ვერ გამიგეთ, ვერ ვიკიდებ განა იმ მკვდარს, არამედ ნიკას. ის კაცი უკვე კაი ხანია დავიკიდე, ნიკა მეცოდება. ნეტავ ახლა როგორაა?


***

საღამოს ლარის კურსი შინ მთვრალი დაბრუნდა და მაგრადაც მცემა. რა გაცვია შე ჩემისა, რა კალგოტკებით მომინდომე სიარულიო და სახეში ისე დამარტყა, ლამის შუაზე გამხლიჩა. რა თქმა უნდა, ასე ხომ არ ვიდგებოდი, ხომ არ შევარჩენდი ამას?! ავდექი და სახლიდან გავიქეცი. ღამე, ცუდ ქალაქში არავინ ხმაურობდა, ამ ბოლო დროს იშვიათად მესმის ხმაური, რაც ცოტა არ იყოს სიხარულის გრძნობას მანიჭებს, ალბათ იმიტომ, რომ სხვები მოწყენილები არიან და შესაბამისად, გარეთაც მოწყენილობაა. ამაზე დიდი ბედნიერება არაფერია, როცა სხვისი მოწყენილობა შენი მხიარულების მიზეზია, ამ მდგომარეობის სტაბილურად შენარჩუნება კი ურთულესია. ღამის ქუჩებში დიდ ხანს არ მიწანწალია და იქვე მყოფ უახლოესი სკვერის სკამზე ჩამოვჯექი. უეცრად სკვერის წინ არხეინად მდგომ კორპუსის სადარბაზოდან თრიაქის სუნი ვიგრძენი, რასაც სადარბაზოდან გამომავალი კვამლი გამოჰყვა. ბიჭები ეწეოდნენ. აქ, კორპუსები ერთმანეთთან ისე ახლოს დგას, როგორც კაფეში დაგეგმილი ის ხუთ წამიანი კოცნა, რომელიც არ შედგა. უეცრად, უცნობი პირგამშრალი ხმით მეძახის.
-ჩემი ძმაა... ორი წამოთ მოიწიე აბა ერთი შენ.
მისმა სიტყვებმა შემაშინა, მინდოდა მეთქვა აქეთ მოიწიე-თქო, მაგრამ ისინი ხუთნი არიან, მე - ერთი, ზრდილობის საკითხია, ხუთ კაცს ხომ არ შევაწუხებ? ხოდა მივედი.
-გისმენ, რა ხდება ბიჭებო? -ვეკითხები და ხუთივეს სახეს ვაკვირდები, ვცდილობ ამოვიცნო რომელიმე, მაგრამ არავინ მეცნობა, სახე ყველას გათეთრებული აქვს, თვალები - წითლად მღელვარე.
-კარგი ბალახი გვაქვს, ვიფიქრეთ გაუსწორდებაო, თუ ვინმეს არ ელოდები ან სადმე თუ არ გეჩქარება მოდი, დაგვეწვიე.
-არა, დიდი მადლობა. აი, ჩემს მაგივრად ამან მოწიოს.-თითს ერთ-ერთი მათგანისკენ ვიშვერ, რომელსაც თვალები ოდნავ წითელი ჰქონდა, სახე კი ოდნავ თეთრი. შესაბამისად, არ იყო ისეთ ვიზუალებში, როგორშიც სხვები.
-მოდი მართლა, განა დაგიშავებთ რამეს.
-მაშინ კარგით.-ვთქვი და უკვე ამჯერად ექვსმა სადარბაზოსკენ ავიღეთ გეზი.
სადარბაზოში შარდის სუნი იდგა, ერთ-ერთი კედლის კუთხეზე შარდი არც იყო შემშრალი, მაგრამ შარდის სუნს მხოლოდ მე ვგრძნობდი ან მათ არ უნდოდათ, რომ ეგრძნოთ. მოულოდნელად ბოთლს მიშვერენ.
-ააფეთქებ?-მეკითხება.
-რას ავაფეთქებ?-კითხვაზე კითხვით ვპასუხობ.
-ანუ, პირველ ნაფაზს დაარტყამ-თქო?-თხრობის სტილი გამიმარტივა, რაც უფრო გასაგები აღმოჩნდა ჩემთვის.
-აა, ვერა. არ მაქვს მთლად დაკუნთული ფილტვები.
ვთქვი და ბოთლი თვითონ მიიტანა პირთან. ააფეთქა, როგორც იგი იტყოდა. მეორე ნაფაზი მე მხვდა წილად. კვამლი მგრძნობიარედ ჩაეშვა ფილტვებში, რაც ჩემმა ხველებამ დაამტკიცა. მესამე ნაფაზზე უკვე აღარ დამახველა, კვამლი ნელა გამოვუშვი პირიდან, მაინტერესებდა სად წაიღებდა ჩემს ფიქრსა და კვამლს ღამის სიო. სიომ ფიქრი ლამპიონთან მდგომ ნაძვთან წაიღო და ნაძვის ტოტებს გაერია. ამ მომენტში რაღაც მოტივაცია ვიგრძენი, რადგან ნაძვმა ჩემი ფიქრი მიიღო ისეთი, როგორიც რეალურადაა. სადარბაზოდან გავედით და სკვერში ერთადერთ სკამზე ექვსივე ჩამოვსხედით. ეს უბნის ბიჭები ცოტა ძალიან დებილები არიან, ერთმანეთს უყურებენ და ჩასვრამდე იხევიან სიცილით, მათ გამოშტერებულ სახეებზე ეცინებათ. კარგიცაა, შენ უნდა დასცინო საკუთარ თავს და უნდა შეცვალო ის დეფექტი, რაზეც იცინი, რადგან მერე ყველამ კარგად შემოგხედოს, მაგრამ ეს ბიჭები ერთმანეთს დასცინიან და არც არაფერს ცვლიან, პირიქით - უფრო იცინიან და ამბობენ, რომ ცოტა ბანძი მოსაწევია.
-როგორ ხარ ძმა? გიქნა რამე?-მეკითხება ვიღაც, რომელიც ისე იცინის რომ მთელი უბანი გააღვიძა.
-არა, არაფერი.-მოვატყუე.
-სპილოს დოზა გდომებია შენ მაშინ.-მეკითხება და იცინის.
-აი, ახლა დამაბოლა.
უკვე აღარ იცინის.
მათთან ყოფნა ძალიან უადგილო მეჩვენა, არ მინდოდა მათთვის ჩემი ფიქრები გამენდო და ყველას დავემშვიდობე. ისინიც კარგად დამემშვიდობნენ, რამაც ძალიან გამაკვირვა. დარწმუნებული ვარ, მათ ადგილას სხვა რომ ყოფილიყო, ჯერ გამენაგლებოდა, შემდეგ კი შესაძლოა ვეცემე. კარგია, ოდნავ ცივილიზებული რაღაც ჰქონია ამ ხალხს. მე-8 მიკროს სკვერიდან პირდაპირ მე-6 მიკროს სკვერში წავედი. ამ სკვერში ნამდვილად არავინ იყო ისეთი, ვინც გამომელაპარაკებოდა, გარდა იმ წყვილისა, რომელთა ძლიერი და ტანჯული კვნესა მთელ სკვერში ისმის. ვაა, რა კარგია, გლდანს სკეიტ-პარკიც ჰქონია, აქამდე რატომ არ ვიცოდი ან როგორ ვერ შევნიშნე... სკეიტ-პარკთან ახლოს მივედი და გაყინულ მილზე ჩემი უკანალი ჩამოვდე, მილი ისეთი ცივი იყო, რომ მთელი სხეული დამიხორკლა. დარწმუნებული ვარ, აქ რომ რამდენიმე საათს ვიჯდე, სიცივისგან გავათავებ. ამიტომაც, ავდექი და სეირნობა დავიწყე. სეირნობისას სულ ლარის კურსზე ვფიქრობდი, რომელიც თითქმის სულ მირტყამს. მაინც რა ბანძია ეს ლარის კურსი, დავამტკიცებ რატომაც. კაცებს ხომ ასწავლიან, რომ ქალებს არ უნდა დაარტყან, რადგან მათ "კაცობა" შეელახებათ, მაშასადამე, გეებსაც არ უნდა დაარტყან, რადგან გეის ქალური ინსტინქტები აქვს. მაგრამ მთავარი პრობლემა არის ის, რომ კაცობაშელახული ადამიანი ქალსაც და გეისაც იგივენაირად სცემს. მითხარი ვინ არის შენი ქმარი და გეტყვი ხარ თუ არა ფინგალა.

***

უკვე თენდება, სიო ოდნავ არხევს ნაძვის კენწეროებს, მაგრამ ჩიტები არ დაფრინავენ. გლდანში ჩიტის ნაცვლად, ცაში მფრინავ ცელოფანს შეხვდებით, რომელიც არარსებულ სტუმართან მიდის. არიან მფრინავი ცელფნები, რომლებიც ხის უფოთლო ტოტებს ამშვენებენ, მაგრამ ეს ცელოფანი უფრო მაღალ ლეველზეა, გაფრინდება - მოფრინდება, გაფრინდება - მოფრინდება.
ეს ყველაფერი დიდ ხანს არ გრძელდება და ცელოფანი საბოლოოდ უჩინარდება. ოდნავ თავი მტკივა. სკეიტ-პარკის წინ მდგომ სკამზე მიმეძინა, რაც რაოდენ გასაოცარიც არ უნდა იყოს მომეწონა. სკამიდან ვდგები და სახლში მივდივარ. მობილურზე ზარია.
-როგორ ხარ ავთო?-მობილურიდან ნიკას სასიამოვნო ხმა გაისმა, რამაც გამაბედნიერა.
-შენ როგორ ხარ? რამე მოხდა?
-არა. გამოხვალ? გავისეირნოთ.
-გარეთ ვარ უკვე. შენ სახლთან მოვალ, ხუთ წუთში დაბლა იყავი.-ვთქვი და ნიკას სახლისკენ ავიღე გეზი.
არ მინდა ნიკამ შემომთავაზოს მამკოდაში გასეირნება, დიდად არც სექსის თავი მაქვს და არც ხეების ყურების. მესიამოვნება, რომ დაინტერესდეს ამ საღამოს რას ვაკეთებ, რა გეგმები მაქვს ან კიდევ სადმე ყავაზეც რომ დამპატიჟოს, ძალიან გამახარებს. ყავა და კონიაკი ჩემი სიცოცხლის ელექა, ყავაში 3-4 გრამი კონიაკი გაურიეთ, მოსვით, პირში ცოტახნით გაიჩერეთ და მიხვდებით, რომ სიცოცხლე ბევრად მრავალფეროვანია, ვიდრე გგონიათ. სანამ ნიკას სახლამდე მივალ, ცენტრალური გზა უნდა გადავკვეთო. ამ გზაზე დიდი ხმაა, ხმა, რომელიც თავის მაქსიმუმ პიკს სცდება. არის ხმები, რომლებიც გვესმის და არის ხმები, რომლებიც არ გვესმის. ბავშვობაში მეგონა, რომ როცა ნიჟარას ყურზე მივიდებდი, ზღვის ხმა მესმოდა. სანამ არ გავიგებდი, რომ ნიჟარაში ჩემი სისხლის მიმოქცევის ხმა ისმის, მანამ მეგონა, რომ ნიჟარა რომელიღაც რადიოსადგური იყო, რომელიც ზღვასთან ან ოკეანესთან გვაკავშირებდა. იგივეა გზის ხმაც, როგორც ადამიანს აქვს სისხლის ხმა, ისე გზას აქვს მანქანების ხმა, მაგრამ ეს მანქანები (მონარობოტები) ძალიან მომრავლდა და შესაძლოა გზას ვენები გადასკდეს დიდი რაოდენობის სისხლით.
ნიკა სადარბაზოსთან დგას და ხელს მიქნევს, მოდიო. მოვდივარ-მეთქი და სიარულის ტემპს ავუჩქარე.
-წამო რა მაკდონალდსში, 10 ლარი მაქვს და რამე ვჭამოთ.
-აუუ, წამოდი რა.-ისე გამიხარდა, რომ მგონი დედამიწაზე ჩემსავით ბედნიერი სამი ადამიანი იქნება.


***

მაკდონალდსში მისვლისთანავე რაღაც შიშმა ამიტანა. არ ვიცი ეს იმ ბიჭების ბრალი იყო თუ არა, რომლებიც გაბოროტებული გვიყურებდნენ, მაგრამ ბედნიერებას სევდა ენაცვლებოდა. ტელეფონზე ზარია. "ლარის კურსი" ამოვიკითხე ნომერზე და ვპასუხობ:
-სად ხარ ავთო?
-მეგობართან ვარ, გასული ვარ. რა არი?
-დროზე სახლში მიდი. პოლიციამ დამიჭირა, დედა მარტოა და ნერვიულობს. მალე მიდი.
გავიგე თუ არა, იმ წამსვე გავბედნიერდი, რადგან ლარის კურსი პოლიციელების ხელში იყო, პოლიცია სახელმწიფოს ხელშია. მაკდონალდსის სკამიდან წამოვხტი და უთქმელად დავტოვე შენობა.
სახლში შევდივარ და ვხედავ როგორ უყურებს ტელევიზორს თვალცრემლიანი დედა. ეკრანზე ანაფორაში შემოსილი თეთრწვერა მოხუცი (მას ყველა "უწმინდესს" ეძახის) დინჯი იერით გვამცნობს აპოკალიფსის დადგომას და ანტიქრისტეს გარეგნობის აღწერით არის დაკავებული. თეთრწვერა მოხუცის უკანა ფონს წითელ სამოსში შემოსილი მიკროფონის შტატივები აფორმებენ. კარზე ზარია. ახლა დილის 9 საათია. დილის 9 საათი არის დრო, როცა არავის ელოდები სტუმრად და ბრახ... უეცრად კარზე ზარი, ამ დროს კი სიჩუმე ყველაზე აუტანელია, მაგრამ ამ შემთხვევაში ვიცი, რომ კარი მე უნდა გავაღო და ასეც ვიქცევი. იქ, თეთრწვერა მოხუცის მიერ აღწერილი პიროვნება დგას.
-შეიძლება?-მეკითხება.
ერთი ნაბიჯით უკან ვიხევ.
-სტუმარი ღვთისაა.-ვპასუხობ.



___________________________
თემო გამეზარდაშვილი



თემოს ხელში მელნიანი კალმის ნაცვლად, ორინიით სავსე კალამი უჭირავს.

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent