შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

სიყვარულის დავიწყება შეუძლებელია 1,2,3,4,5


28-12-2019, 00:00
ნანახია 543

გამარჯობათ, ლიზი დანელია გახლავართ, 14 წლის, მყავს 5 წლის და, დედა 1ო წლის ასაკში გარდამეცვალა, ფაქტიურად სალო(ჩემი და) მე გავზარდე, მამა კახა დანელიაა, რა თქმა უნდა მე-9 კლასელი ვარ, ვერ ვიტყვი რომ ათოსანი ვარ, მაგრამ არც ბევრი მიკლია, ხო, მართლა, არის ერთი ბიჭი რომელიც მომწონს უკვე 3 წელია, პრინციფში მომწონს რა, მიყვარს, ირაკლი ჰქია, გვარად კი ონიანი გახლავთ, ხო მართლა, აგიღწერთ როგორი ვარ, სუსტი ვარ, მაგრამ არც ძაან, თმები წაბლისფერი მაქვს რომელსაც ექვსი წლის ასაკიდან ვიზრდი და ახლა საჯდომის ქვევითაც მწვდება, არასოდეს გამიშლია თმები, ხვალ კი გადაწყვეტილი მაქვს გავიშალო, რადგან 15-ის ვხვდები.
-ლიძი-მეძახის ჩემი და ხო ხუთი წლისაა, ყველა სიტვას გამართულად ამბობს მაგრამ ეს ლიზი ვერ ვასწავლე
-რა იყო ლიძის სიხარულო?-ვუღიმი
-მამამ თქვა გამოვიდეს კომპანიაში მეჩქარებაო
-კაი საყვარელო, ჩავიცმევ და გამოვალ.
ჩავიცვი: ფართო სვიტრი, კაპიშონიანი, წინ კი love ეწერა, ცისფერი იყო, თმები ორად გავიყავი და ჩავიწქნი, ზევიდან ბოლომდე და შევიკარი, ყვითელი ჯინსები ჩავიცვი და მწვანე მაღალძირიანი ბოტასები, რადგან ზამთარი იყო და მე ზამთარში სულ ასე ვიცმევ, და რაც არ უნდა გასაკვიი იყოს, მე არასოდეს ვცივდები, ქვევით ჩავედი, ჩაიდანი დავდგი რადგან ყავა დამელია და ტოსტის მომზადწბა დავიწყე.
-აუ ლიზუზუ
-ხო მა
-მაგრად მეჩქარება შენს თავს ვფიცავარ, თათბირი მაქვს ჩასატარებელი და შენ თვითონ წადი რა, და სალოც წაიყვანე, წინ კიდე 40 წუთი გაქვს
-არაა პრობლემა ბატონო კახაბერ-ვუთხარი სიცილით
-გკოცნით, აბა კარგად-ყავა ადუღდა, მაგრამ ახლა ყავისთვის არ მეცალა, სალის უნდა ჩავაცვა, და ვაჭამო, მე ლანჩზე მივხედავ თავს, სალისთან მივედი და ჩავაცვი, კარგად ჩავფუთე და სამზარეულოში გამოვიყვანე, ჩაი დავალევინე და კარაქიანი პური ვაჭამე, და უკვე გავედით შემოსასვლელში, ჩემს პატარას, ქურთუკი ჩავაცვი, ქუდი დავახურე და კაშნე შემოვახვიე, ჩექმაც ჩავაცვი, მე კითეთრი თხელი კაშნე მოვიხვიე მარტო,ხელი ჩავკიდე და წავედით.
-სალი რა გჭირს?
-ლიძი მეძინება მაგრად.
-კაი, ერთი წუთი-მამას დავურელე
-ბოდიში რა მა თათბირი რო გაგაწყვეტინე
-არაუშავს რა გინდა?
-დღეს სალოს ბაღში არ დავტოვებ, გაკვეთილებზე მე მეყოლება, რაღაც მისი ფერი არ მომწონს
-კაი ჩემი ლამაზი, მასწებს სთხოვე დღეს როგორღაც, მერე კი მომვლელი ავუყვანოთ
-არა, მას მომვლელი არ სჭირდება, მე ვყავარ, ახლა კი კარგად-გავუთიშე და სკოლაში შევედი, დირექტორის კარზე ფრთხილად დავაკაკუნე და ნებართვის შემდეგ შევედი
-ბატონო ნიკა
-დიახ?
-შეიძლება მხოლოდ დღეს მასწავლებლებს სთხოვოთ რომ ჩემი დაც გაკვეთილზე ჩამთან იჯდეს?
-რატო?
-სახლში მარტო ვერ დავტოვებდი, ბაღში უნდა წამეყვანა მაგრამ მისი ფერი არ მომწონს
-მხოლოდ დღეს, შემდეგში ასეთი რამ არგანმეორდეს
-მადლობა დიდი-იქედან გამოვედით და ჩემი კლასისკენ დავიძარით, შევედით და ჩემი პატარა მერხზე დავაჯინე რომ ქუდი მომეხადა და კაშნე მომეხსნა
-ლიძი , იქ ვიღაც ბიჭია-ხელით მანიშნა, და მეც იქითკენ გავიხედე, იქ კი ირაკლი იდგა და გაკვირვებული მიყურებდა
-რააა?
-ეს აქ უნდა იყოს?-ხელით ჩემს დაზე მანიშნა
-ჯერ ერთი ეს არა სალო, და მერე მწორეც ყველამ ყველაფერი იცის
-აჰჰჰჰ
-ლიძი
-ხო ლიძის სიხარულო
-მეძინება,
-კი ჩემო პატარა მაცა ერთი წამით-ჩამოვსვი და ჩემს გვერდით დავაჯინე და გაფრთხილება დავუწყე
-სალი, გაკვეთილს ხელი არ შეუშალო, გვერდიდან არ მომცილდე და ა.შ.-ამასობაში ზარიც დაირეკა, ყველა შემოცვივდა, ჩემს გვერდით მჯდომს ანუ თამროს ვთხოვე ადგილი ჩემი სისთვის დაეთმო, მაგრამ ის ისეთჯ ღორია უარი მითხრა, მეც ავდექი და სულ ბოლო მერხზე გადავჯექი და ჩემი დაც გვერდით დავიჯინე, სხვაგან ადგილი არ იყო სამწუხაროდ
-ლიზი
-ხო ირაკლი
-ადგილს გაგიცვლი
-რატო?
-უკან მინდა-ჩემს დას გავხედე ეძინა, ეს რომ ახლა მე ხელში ამეყვანა ტირილს დაიწყებდა
-არა იყოს აქ ვიქნები
-მიდი კაცო, ფრიადოსანი წინ უნდა იჯდეს, სალო კიდე იყოს აქ, მე მივხედავ, არ შევეწინააღმდეგე, გაკვეთილიც დაიწყო და დაიწყო გამოძახებწბი, მე დრო და დრო უკა ვიხედებოდი, და ვმშვიდდებოდი ჩემს დას რომ ვუყურებდი
-დანელია გამოდი-მეც გავედი და გაკვეთილს ვყვებოდი როდესაც ჩემმა დამ გაიღვიძა და ტირილი მორთო
-ლიზი გააჩერე ცოტა ხანი
-ბოდიში მას, გავიყვან ხუთი წუთი და მოვალ
-კარგი წადი-ჩემს დასთან მივედი ხელში ავიყვანე და ეგრევე შეწყვიტა ტირილი
-მას ასე რომ მოვყვე?
-მოდი ლიზი, მოდი-მითხრა სიცილით, მეც მივედი და მოვუყევი გაკვეთილი, თან ჩემს დას ვეფერებოდი, ისევ ჩაეძინა, მეც დავამთავრე მოყოლა და დავჯექი, ჩემი და ისევ მეკავა, უბრალოდ ახლა იმ განსხვავებით რომ კალთაშჯ მეჯდა და თავის თითებს კისერზე მხვევდა.
ზარი დაირეკა, უკვე ისე მშიოდა კუჭი მიხმებოდა, სალოს ხელი ჩავკიდე და წავედით, ლანჩის საჭმელად, მაგიდასთან დავჯექით
-სალი დამელოდე აქ, მე საჭმელს მოვიტან, კარგი?
-აჰამ-თავი დამიქნია, წავედი, ჩემთვის ყავა და ერთი მაჭერი ნამცხვარი ავიღრ, სალოს კი კართოფილი ფრი და კოლა ავუღე, მაგიდასთან დავბრუნდი და სალოს ეს ყველაფერი წინ დავუდე მეც დავიდე და დავიწყეთ ჭამა, გვერდით რომ ვიღაცის დაჯდოვა ვიგრძენი, გავიხედე და ლუკა იყო, მის წინ კი, ანუ სალოს გვერდით ირაკლი იჯდა
სულელებივით იღიმოდნენ
-რა გინდათ?
-რავი, ცარიელი ადგილი მარტო თქვენთან იყო
-ააა, კაი, სალომე ჭამე
-ლიძი კოლა არ მინდა, სპრაიტი მინდა რა
-ღმერთო, ახლავე, მიმიხედეთ ორი წუთით რა? თქვენც ხომ არ გინდათ რამე?
-არა, წადი და ამ ბარბის მოუტანე სპრაიტი-მეც მხრებისჩეჩვით წავედი სპრაიტი ვიყიდე და დავბრუნდი, სალო ტიროდა, სასწრაფოდ მასთან მივედი, რა ბანალურად ჟღერს არა? მაგრამ წარმოიდგინეთ, თქვენი პატარა და სხვას ანდეთ, უკან ბრუნდებით და ხედავთ როგორი გულით ტირის.
-რა მოხდა?
-ლიძი, დამარტყა
-რა ქნა? ვიინ?-ლამის იყო და მოვკლავდი ირაკლის და ლუკას, ბავშვს ვერ მიხედეს რა
-მაგიდამ-შვებით ამოვისუნთქე
-მერე შენც დაარტყი, აუ დროზე ჭამე რა, ზარი ხუთ წუთში დაირეკება
-ყველაფერი უცებ შევჭამე, ჩემს დას კი პირი არაფრისთვის დაუკარებია, მის გვერდით დავჯექი და ვაჭამე, ისიც მემორჩილებოდა, მალე დაირეკა ზარიც, კლასისკენ მივდიოდით როდესაც ვიღაცას შევასკდი
-სორი რა, ჩემს დას ველაპარაკებოდი და ვერ დაგინახეთ
-არაუშავს, წადი, მიდი, ხო მართლა, სადაა ნონა ლომიძეს კლასი არ იცი?
-ვინ ხართ?
-ახალი მასწავლებელი
-კი მაგრამ რამდენი წლის ხარ?
-20-ის რა დაკითხვა მომიწყვე, იცი სადაა?
-კი მომყევით, მე მის სადამრიგებლოში ვარ
-გასაგებია უკვე
-ჩემთან შევედით და სანახაობამ გული მომიკლა, ირაკლი და ჩემი ბიძაშვილი ნიკა ჩხუბობდნენ,
-ნიკა-ვიყვირე, ყველა გაჩერდა, სალო კი ნიკასთან წავიდა ჩასახუტებლად
-რა დღეში ხართ? დროზე თქვენს კალსებში და ადგილებზე, ზარი უკვე დაირეკა
-ოხ ლიზი ლიზი, სალო დასვენებაზე გნახავ სიხარულო
-კარგი ნიკო კარგად
ყველამ თავისი ადგილი დაიკავა, ახალი მაწი კი თავის გაცნობას შეუდგა
-გამარჯობათ მე ნიკა კვაჭაძე ვარ, 20 წლის, სწავლა დავამთავრე, და თქვენთან მოვედი, რადგან სულ ვოცნებობდი მასწავლებლობაზე, მე კი ბიზნესის მასწავლებელი ვარ-ხელი ავწიე რადგან რაღაც კითხვა მქონდა
-გისმენთ
-ბიზნეი წესით სკოლაში არა არის?
-ხო მაგრამ დირექტორმა უმრავლესობას უნდაო და, ამიტომ ვის გინდათ ჩემთან ბიზნესის კურსები? გამოდით და ჩაგწერთ-ეგრევე გავედი მასთან, სხვა ყველა თავის ადგილას იჯდა, მე კი მიხაროდა რომ, როგორც იქნა ვიღაც რაღაცას მასწავლის ბიზნეასის შესახებ. ღიმილით გამომხედა და ჩამწერა
-მას კიდევ ერთი კითხვა მაქვს-ვუთხარი
-გისმენ
-უნივესიტეტში არ სწავლობთ?
-კი ვსწავლობ, ერთმანეთში ვათავსებ
-გასაგებია
-კიდევ გაინტერესებთ რამე?
-კი
-გისმენ, შენი სახელი?
-ლიზი მას
-გისმენ ლიზი-ღიმილით მიყურებდა
-მას ხვალ ჩემი დაბადების დღეა და მოხვალთ?
-არ ვიცი ლიზი
-მას ყველა მასწავლებელი იქნება, ვისი საგანიც მიყვარს
-ოხ ღმერთო, ჩემი საგანი გიყვარს?
-აჰამ
-არაფერი გეცოდინება
-სხვათა შორის ბევრი რამ ვიცი მას
-აბა მითხარი
-გაკვეთილზე გეტყვით მას
-ვნახოთ ვნახოთ, ყოველ დღე გვაქვს გაკვეთილი
-კარგი მას, როდიდან იწყება?
-ერთი კვირის შემდეგ
-კარგით, მას კიდევ ერთი კითხვა მაქვს
-გისმენ ლიზი, რა ტვინის ბურღი ყოფილხარ
-ჰო მას, ბევრი მეუბნება მაგასაც და იმასაც რომ წიგნის ჭია ვარ
-რა გაინტერესებს?
-შეყვარებული გყავთ?
-რატომ?
-ჩემს დადნაფიცს მოეწონეთ და
-რამხელააა?
-ჩემი ტოლია
-ღმერთო, არა არ მყავს, ახლა კი პატარა ცნობებს მოგაწვდით-სალომე მივიდა და ახალ მასწს ფეხზე ქაჩავს
-რა იყო?
-შენ ჩემ დას არ მოგცემ, მამამ მითხრა შენი და არ გავათხოვოთო და მე ჩემს დაიკოს მარტო ჩემთან დავტოვებ-გავწითლდი, ურაკლი ახარხარდა, მასწი ღიმილს იკავებდა, სხვები კი უბრალოდ იღიმოდნენ.
გაკვეთილები დამთავრდამეც და ჩემი დაც დავადექით სახლის გზას, სახლთან ვიყავით როდესაც ირაკლის ხმა მომესმა
-ლიზიკო
-ხო ირაკლი
-მისმინე, ძაან დიდი ხანია შენთან საუბარი მინდა
-კაი, წამო შევიდეთ სახლში-მეც ეზოს ჭიშკარი გავაღე და ულამაზესი ყვავილებით გალამაზებული ეზოს შუა გულში გავიარეთ, შევედით ოთხ სართულიანი სახლში, და ირაკლის ვუთხარი
-ირაკლი ქურთუკი გაიხადე, გამათბობელს ჩავრთავ
-კარგი-მე სალომეს გავხადე ქურთუკი, კაშნე მოვხსენი, ქუდიც მას მივაყოლე და ფეხზე გამოვუცვალე, და საბოლოოდ ჩემგან წავიდა და თავის ოთახში სათამაშოდ შევიდა, მე კი კაშნე მოვიხსენი ფეხზე გამოვიცვალე და სამზარეულოსი შევედი
-ირაკლიიიიი
-ჰოუ
-დაჯე, ვშიშობ რაღაც ძაან მნიშვნელოვანი უნდა მითხრა
-ხო და შეიძლება საღამომდე მომიწიოს დარჩენა
-ოჰოოო, ყავა, ჩაი, კაკაო თუ კისელი?
-ჩაი ერთი კოვზი შაქრით
-კარგი
-მინდა რაღაც გთხოვო
-გისმენ
-სწავლაში დამეხმარე რა
-არაა პრობლემა
-ყველა საგანში
-კარგი ირაკლი, ჩემთან ერთად იმეცადინე და რასაც ვერ გაიგებ აგიხსნი, ოღონდ პირდაპირ ჩემთან მოგიწევსწამოსვლა სკოლის შემდეგ და მეცადინეობა
-თანახმა ვარ
-კარგი ირაკლი-ჩაი მივეცი და გვერდით ხაჭაპური დავუდე
-სალიიიიიი
-ჰო ლიძი
-ჭამე მოდი, რა გინდა?
-ხაჭაპური, ხოდა მოდი და ჭამე, თან ჩაი მიაყოლე
-კაი-სალოსაც დავუდე იგივე, მე კი ოთახში ავედი, გამოვიცვალე თმები ისევ ისე დავიტოვე, ხელ-პირი დავიბანე და ისევ ქვევით ჩავედი
-ირაკლი თუ დაამთავრე ხელ-პირი დაიბანე და მოდი, სააბაზანო დერეფნის ბოლოში ხელ მარჯვნივაა
-ოქეი
-მოვედი სადაა შენი ოთახი?
-მეოთხეზე
-ბოლო სართულზე?
-ჰო, მამას მე ვთხოვე რომ ბოლოზე მქონოდა, და თან ძაან დიდი გამოვიდა
-კაი წამო-ვუთხარი და ჩემს ოთახში შევუშვი, მერე მწც შევედი
-აი აქ დაჯე-სამეცადინო მაგიდაზე მივუთითე
-რამხელაა გოგო?
-რა ოთახი თუ მაგიდა?
-ორივე-ჩემი ოთახი მოვათვალიერე, ძალიან დიდი იყო, ერთ კედელს მარტო სამეცადინო მაგიდა იკავებდა, ეს მე შევუკვეთე ხელოსანს, მართლა დიდი სამეცადინო მაგიდა იყო, ექვსი ბავშვი თავისუფლად დაეტეოდა, მე კი მომწონდა ასეთ დიდ სივრცეში მეცადინეობა, კუთხეში ორსაწოლიანი ლოგინი მედგა, აივანიც არ იყო პატარა, გარეთაც მედგა მაგიდა და ორი სკამი, და ყვავილების ქოთნებით მქონდა მორთული, ჩემი კარადა კი ჩაშენებული იყო, ტელევიზორიც მეკიდა და რავი, სასიარულოდაც უამრავი ადგილი იყო.
-ირაკლი მათემატიკით ვიწყებთ
-კარგი, ისე ცისფერი ოთახი რატო?
-ჩემი საყვარელი ფერია
-აბა........
-მადლობა ლიზი
-არაფრის ირაკლი
-ხვალ ერთად წამოვიდეთ ბარემ ხო?
-აჰამ
-ხლ მართლა, ხვალ დაბიდუბიზე რა გაჩუქო?
-რავი რაიმე წიგნი
-ოჰ ლიზი ლიზი, მე შენ ძაან მაგარ რაღაცას გაჩუქებ
-როგორც გინდა.
ქვევით ჩავედით და დავინახე მამაჩემი ჩემს დას ეთამაშებოდა
-გამარჯობათ კახა ბიძია-მამაჩემმა სახე დაასერიოზულა და უთხრა
-გაგიმარჯოს, რა ქენით იმეცადინეთ?
-თქვენი შვილი ტვინიკოსია
-ხო ვიცი, სუფთა წიგნის ჭიაა რა-გაიცინა მამაჩემმა და ისევ ჩემს დას მიუბრუნდა
-ირაკლი ხვალ იცოდე გაკვირდები, აბა კაი ნიშნები
-ჰო, გპირდები
-კარგი
-მოიცა ლიზი მე გავიყვან, ღამეა, ბავშვს მარტო ჩემი სახლიდან ვერ გავუშვებ
-ოხ მამა, მამააა, კარგი ირაკლი მამიკო გაგიყვანს და შენ იცი
-კარგად-ვუთხარი და ჩემს დას მივუბრუნდი
-სალო წამო მაწონი და პეჩენია ჭამე
-კაი-სალოც წამოდგა და შეუდგა მსუბუქ ვახშამს და დანაყრდა კიდეც
-წადი ახლა და თამაში განაგრძე, მეც მომშივდა , მეც იგივე ვჭამე ოღონდ იმ განსხვავებით რომ მე არაჟანი მიყვარდა პეჩეათან ერთად და თან შაქრიანი, მთელი ქილა გამოვცალე, და მამას დაველოდე, მანამდე კი რაღაც "მე შენამდე"-ს ჩავუჯექი, ჩემები ლაპარაკობდნენ რომ მაგარი ფილმიაო და მეც დამაინტერესა, ვტიროდი როდესაც მამა შემოვიდა, და როდესაც მიხვდა რატომაც ვტიროდი ჩამეხუტა და თმაზე ხელი დამისვა, მის მკლავებში ჩამეძინა, ვიგრძენი როგორ ამიყვანა ხელში და ჩამაწვინა საწოლში, და ყველაფერი მესმოდა, საერთოდ ფხიზელი ძილი მაქვს
-ეჰ შვილო, რომ იცოდე როგორ ჰგავხარ დედაშენს, ემოციური, თბილი, კეთილი, მკაცრი და მგრძნობიარე, რომ იცოდე როგორ მიყვარდა დედაშენი, და ახლაც მიყვარს, მაგრამ ახლა? გამოჩნდა ერთი ვინმაც ჩემი გული დაიპყრო, იცი ბინაა საყვარრლო? ირაკლის დედაა, ეჰ როგორ მინდა ეს ყველაფერი გესმოდეს, ირაკლის კიდე მანქანაში დავრლაპარაკე და ვუთხარი რატომაც დაშორდნენ დედამისი და მამამისი, ლამის იქვე დამარტყა, ღირსი ვიქნებოდი, ვერაფერს ვეტყოდი, მაგრამ შენ საყვარელო? ამდენი ხანია ერთმანეთი გიყვართ და რომ დავნათესავდეთ შენ ხომ გული გეტკინება, მაგრამ ჩემს გულს რა ვუყო?
-რა ნახე მამა იმ ქალში?-ვუთხარი ტირილით, ის გაშრა, არ მოელოდა, გაფითრდა
-დედაშენს ძალიან ჰგავს
-და მხოლოდ ამიტომ?
-დედაშენის სურნელი ასდის
-მისმინე, მხოლოდ დედაჩემის გამო იმ ადამიანს ნუ დაუნგრევ ოჯახს და ნუ გაანადგურებ, ვერ ხედავ? ერთხელაც არ გითქვამს მიყვარს ის ქალიო
-როგორი ჭკვიანი ხარ შვილო
-ჰო მამას ვგავარ
მამაჩემთან საუბრის შემდეგ გავაგრძ3ლე ძილი, როცა გავიღვიძე სახლში არავინ არ იყო, გამიკვურდა და მამაჩემს დავურეკე
-მამიკუნა
-ხო მამას სიხარულო
-სად ხართ? სახლში სალო რატო არაა?
-მე და სალო რესტორნის ამბავს ვაგვარებთ, შენ სკოლაში წადი
-კარგი-გავუთიშე და ავდექი, აბაზანაში შევედი, დილის პროცედურები ჩავიტარე და ჩაცმა დავიწყე.
ცავიცვი: ზურმუხტისფერი ჯინსის მოტკეცილი ჯინსები, ღიქ მწვანე ოლსთარები და ვერცხლისფერი კაპიშონიანი ფართო ზედა, წარწერით "when we are happy, we are always good, but, we are good, we aren't always happy"
დღეს ჩემი დაბიდუბია, ძაან ბედნიერია, შესაბამისად ძალიან კარგად ვარ, ქვევითა სართულზე ჩავედი, ყავა გავიკეთე და კრუასანები გამოვიტანე, დილის საუზმეც მორჩა, ხელები გადავიბანე და საათს დავხედე ტელეფონში, გამახსენდა რომ მაჯის საათი არ მეკეთა და ჩემი ზურმუხტისფერი მაჯის საათი გავიკეთე, ნახევარი იყო ცხრის, შემოსასვლელში გავედი, ყვითელი ქუდი დავიხურე და თეთრი კაშნე მოვიხვიე, ჩანთა მოვიკიდე და გავედი, სკოლისაკენ დავადექი გზას,კლასში შევედი და ყველამ სიმღერა დაიწყო
"რა ნათელი დღეა, რა ნათელი მზეა, იმიტომ რომ დღეს ლიზიკუნას დაბადების დღეა, გილოცავ, გილოცავ, გილოცავ"
შემდეგ ტორტი გამოიტანა ჩვენმა ახალმა მასწმა , ზედ ჩემი ასაკი იყო სანთლებით, და ტორტს რომანტიკოსი ეწერა, სიხარულის ცრემლები წამომივიდა, სანთლები ჩავაქრე და სურვილი ჩავუთქვი, "ნეტავ ირაკლიმ შემიყვაროს" სიხარულის ცრემლები მომდიოდა, ბედნიერი ვიყავი და ყველას სათითაოდ ვეხვეოდი, შემდეგ ტორტი გავჭერი და ყველას ჩემი ხელიდან მოვაკბიჩინე თითო ლუკმა, ერთი ნაჭერი, დირექტორს მივუტანე, ერთიც სასწავლო ნაწილს, ჩემს კლასელებსაც დავუდე თითო-თითო-თითო ნაჭერი და რაც დარჩა, მასწებსაც მივეცი, ოთხი ნაჭერი შემომრჩა, ამიტომ მანდატურებსაც მივეცი და ბოლო ნაჭერი ჩემს დას გადავუნახე, ბედნუერები ვიყავით, ეს მხოლოდ პირველი გაკვეთილი, დანარჩენებზე ჩვეულებრივად ჩატარდა გაკვეთილები, ირაკლის ოთხი ათიანი მიიღო, ვამაყობდი, მისით ვამაყობდი, გაკვეთილები დასრულდა და ირაკლისთან მივედი,
-წავედით ჩემთან, გაკვეთილები გაქვს სამეცადინო
-ხო მოვდივარ
საღამო
დადგა საღამო და ყველა რესტორანში მოდიოდა, დიდის ამბით ველოდი ახალ მასწს, და არ მოდიოდა, თითქოს მეწყინა, მაგრამ რატო არ ვიცი, ყველა საჩუქრებს მაძლევდა და ირაკლი რომ მოვიდა რაღაცნაირად აფართხალდა გული, რაღაც საოცრებას ველოდი მისგან
-ლიზი ეს შენ
-რა არის?
-ნახე გთხოვ-ხარხარებს
-რატო ხარხარებ?
-ნახე მიდი-უკვე თვალებიდან ცრემლები მოსდის, საჩუქარს ვხსნი და ბუს კვერცხები მხვდება, მეწყინა, ძალიან მეწყინა, არადა მის საჩუქარს ველოდი ყველაზე მეტად, და ახალი მასწის მოსვლას, ცრემლები უნდა წამომსვლოდა როდესაც რესტორნის კარი გაიღო და ახალი მასწი შემოვიდა, ირაკლის თავისი საჩუქარი შევაჩეჩე და ვუთხარი.
-შენგან მეწყინა ირაკლი, ბაღიდან გიცნობ და გულს მტკენ ყოველთვის, შეგიძლია შენთვის დაიტოვო ეს საჩუქარი-ვუთხარი ნაწყენმა რაც ხმაზეც მეტყობოდა, ირაკლის სახე შეეცვალა, დავაიგნორე მისი სახე და ახალ მასწს მაგრად ჩავეხუტე, ხელში ამიყვანა და დამაბზრიალა, ჩამკოცნა და რაღაც მითხრა.
-ლიზი
-ჰო მას
-რაღაც უმნიშვნელოვანესი უნდა გითხრა
-გისმენთ
-არა, წამო გარეთ უნდა გავიდეთ-გარეთ გავედით, სკამებზე ჩამოვჯექით და დაიწყო
-სულ რაღაც სამი წლის წინ გავიგე და მყოლია, ისიც გავიგე მე ნაშვილევი ვყოფილვარ, და ახლა როდესაც შენი თმა ჩუმად მოგჭერი პატარაზე დ ადეენემის ანალიზი ჩავატარე, გავარკვიე რომ ჩემი და შენ ხარ, ხოლო გავარკვიე ისიც რომ მე ერთი კი არა ორი და მყოლია, უფრო სწორედ ნახრვარ და.
-მოიცა ეს როგორ?
-ყველაფერს მოგიყვები, თუ გინდა ახლავე, და თუ გინდა მერე
-არა, ახლავე
-კარგი, კახა დედაშენს დედაჩემთან ღალატობდა, დედაჩემმა რომ გაიგო რომ ჩემზე იყო ფეხმძიმედ მამაშენს შეატყობინა, მან კი უთხრა რომ მოვეშორებინე, რადგან მას თავისი ცოლი ანუ დედაშენი უყვარდა, მე ისიც გავარკვიე რომ დედაჩემი ირაკლი ონიანის დედაა, მაგ ქალმა რომელსაც დედაჩემი ჰქვია, არ მომიშორა, მაგრამ დავიბადე თუ არა თავშეააფარში მიმაგდო, ღმერთისწყალობით ყველაფერი გავიგე, მაგრამ უნდა ვაღიარო, უძალიანესად მიხარია რომ დები და ძმა მყავს-დაასრულა მოყოლა და ბუჩქებიდან გაკვირვებული ირაკლი გამოვიდა,
-ანუ რა გამოდის მე და ლიზი ნათესავები ვართ?-იკითხა შეშინებულმა ირაკლიმ
-ჰო-ვთ1ვი დაჰიპნოზებულივით, შიგნით შევედი და მამაჩემი გამოვიყვანე
-მამა სიმართლეს ამბობს?
-მე რა ვუცი მამას სიხარულო რას ამბობს?
-დედაჩემს ღალატობდი ურაკლის დედასთან და ბავშვის მოშლას აიძუმებდი?
-.............
-მამა-ვიყვირე და ცრემლები გადმომცვივდა
-საიდან, გაიგე?
-არ მოუშლია იმ ქალს ის ბავშვი და ახლა შენს წინ ჩემი ნახევარ ძმა და შენი შვილი დგას-გაფითრდა, გამწვანდა, გაყვითლდა, გაწითლდა
-ჰო, ვიცოდი რომ შვილი მყავდა, ვივორი რომ არ მოუკლავს იმ ბო*ს, ვიცოდი რომ ერთხელაც დადგებოდა ეს დღე ამიტომაც მინდოდა მათან დაქორწინება.
-ღადაობ?-თქვა ირაკლიმ და სიცილი ატეხა, მე ცრემლები მსდიოდა, ნიკა კი გაკვირვებული გვიყურებდა.
გათენდა მეორე დილა, ცუდათ ვიყავი,მაგრამ ახლა თავი უნდა შევაყვარო ნიკას რომმ დად მიმიღოს, ხოლო ირკლი უნნდა დავივიწყო, რა რთულია ეს ყველაფერი, არც შემიხედავს რა ჩავიცვი, არც მისქუზმია, მამაჩემს არ ველაპარაკებოდი, სალომეს ჩავეხუტე და წავედი სკოლაში, ყველა მხიარულობდა, ირაკლი არ იყო, დაიწყო გაკვეთილი, ქართული დაიწყო, არაფერი მისწაცლია გუშინ, პირველად ჩემს ცხოვრებაში ორიანი მივიღე, მაგრამ ეს ყველაფერი არ მაინტერესებდა, ბოლო გაკვეთილი ბიზნესი გვქონდა, დავესწარი, ანუ ზარი დაირეკა და შევედი კლასში, უკვე ყველა იქ იყო, გავიცანი ბავშვბი, და დავჯექი, გვერდდით კი ვიღაც მომიჯდა, ყურადღება არმიმიქცევია, და გადავეშვი ფიქრებში, როდესაც იმ ადამიანის შეხება ვიგრძენი, გავხედე იღიმოდა
-მასწი გეძახის ლამაზო
-მერამდენე კლასელი ხარ?-პირდაპირ ვაჯახე
-11
-მას აქ უფროსები რატოოო არიან?
-ასეა საჭირო, ერთად გასწავლით
-გასაგებია
-გამოდი დანელია დაფასთან
-აქ ვიქნები
-გამოდი რომ ვამბობ-კბილებში გამოსცრა, მეც მასშსინვე გავედი
-რა იცი ბიზნესზე?
-ძალიან, ძალიან ბევრი რამ, სახლში ორი წელია ჩემით ვსწავლობ
-აბა მითხარი, როგორ შევარჩიოთ მომგებიანი პოზიიიიცია
-უნდა ვიყოთ, პოზიტიური, კლიენტოცენტრული, შთამაგონებელი, ცხადი, კონკრეტული, პროფილიანი, რელევანტური, ხანგრძლივი, განსხვავებული.---არც დავფიქრებულვარ, ისე ჩამოვარაკრაკე, ის ბიჭი კი ვინც ჩემს გვერდით იჯდა, დებილივით იღიმოდა, ყურადღება მასწავლებლის ხმამ მიიპყრო.
-ლიზი შენ გეკითხები
-რას მას?-ისე ვკითხე იმ ბიჭისთვის თვალი არ მომიშორებია
-შემომხედე რომ გელაპარაკები
-რა გინდათ მას?-ვიყვირე და შევხედე, ყველა გაოცებული მიყურებდა, მხოლოდ ის ბიჭი იღიმოდა ისევ სულელივით
-ხმა აკონტროლე-ხმა გაიმკაცრა
-რა გნებავთ
-გეკითხები, იძლევა თუ არასტრატეგიულუპირატესობას თავის "პატარა კაცად" მოკატუნება? თუ პირიქით თავის პატარა კაცად მოკატუნება სჯობია?
-ტყუილ უპირატესობას არ იძლევა, ერთხელ რომ იცრუებთ, მერე გამუდმებით უნდა გახსოვდეთ, ვის რას ატყუებთ,და რაც უფრო მეტ ადამიანთან ფექნებათ ურთიერთობა, მით მეტად ჩაიხლართება თქვენი ტყუილი, ყოველთვის წარმოაჩინეთ თავი იმად ვინც ხართ სინამდვილეში, ეს იმას სულაც არ ნიშნავს ქვეყანას გააგებინოთ, რომ ვთქვათ, სუსტი "უდღეური" და არასაკმარიზად კაპიტალიზებული ორგანიზქცია ხართ, მაგრამ ნურც general motors-ივით მოიქცევით, თუ general motors-ის შესაძლებლობა არ გაგაჩნიათ.
-ყოჩაღ ლიზი.
-მადლობა მას
-დაჯექი-ჩემი ადგილისკენ წავედი, მერხი კედლისკენ იყო, ეს გაკრეჭილი ვაჟბატონი კი შიგნით არ მიშვებდა
-გაკრეჭილო, შემიშვი-ვუთხარი მობეზრებულად
-ჰმმმმმ,არ შეგიშვებ
-კარგი-მხრები ავიჩეჩე და მასწავლებლის მერხთან მოვთავსდი, ისევ ეს გაკვირვებული სახეები და მასწის ანუ ჩემი ნახევარ ძმის ხმა
-შენს ადგილას დაჯექი
-არ მინდა რა მას, ძაან გთხოვთ
-ღმერთო შენ მიშვრლე, იყავი, და მისმინე-ნიკა ჩემთვის ახალს არაფერს არ ლაპარაკობდა, ამიტომ ნიკას ბიზნეს წიგნის თვალიერება დავიწყე და შიგბით იმდები საინტერესო რამ ვნახე, რვეული ავიღე და გადაწერა დავიწყე, თითქმის მთელი წიგნი გადავწერე, ნიკას გაკვეთილი ორ საათიანი იყო, შემდეგ მეორე წიგნს ვსტაცე ხელი, და მივხვდი ტომ რვეული დამიმთავრდა, არადა აქაც ბევრი რამ იყო.
-ნიკა მას.
-ჰო ლიზი
-ცარიელი რვეული გაქვთ?
-რად გინდა
-ხვალ დაგიბრუნებთ გპირდებით, ეს წიგნი გადავიწერე, და ახლა ეს მინდა.-ისევ გაოცებული სახეები, ისევ გაკრეჭილი ბიჭი და ისევ ნიკას ხმა
-გაკვეთილს უსმინე
-ხო მაგრამ ვიცი ეგ მე
-არ მაინტერესებს უსმინე, და მაგ წიგნს გაჩუქებ
-მართლა?-შევხედე ღიმილით
-ჰო ჩუმად და უსმინე ოღონდ-მითხრა ღიმილით
-მეც ვუსმენ მაშინ მას-ვუთხარი და მოსმენა დავიწყე, ნახევარ საათში გაკვეთილები დამთავრდა, ყველა გავიდა გაკრეჭილი ბიჭის და ნიკას გარდა, ნიკა დაფას შლიდა, მე ჩანთას ვალაგებდი, გაკრეჭილმა ბიჭმა კი საუბარი დამიწყო
-ესეიგი ლიზი ხომ ლამაზო?-ნიკას ძარღვები დაევერა
-ჰო-ამოვილაპარაკე
-მე ლუკა ვარ სასიამოვნოა
-ჩემთვისაც,-ვუთხარი და ხელი ჩამოვართვი-შევნიშნე ქმაზე საერთოდ როგირ გადაირია ნიკა, მაგრამ რატო?
-გაგაცილებ წამო
-არ სჭირდება, მისი ძმა გააცილებს-თქვა ნიკამ და პირღია ლუკას შეხედა
-კაი ტო შენი დაა? ვაფშე არ გგავს!
--წადი ახლა-უთხრა
-კაი, კაი, წავე მე, მაგრამ ძაან მაგრად თამაშობთ, თითქოს ერთმანეთს არც კი იცობთ
-ჰო, ვთამაშობთ-ვუთხარი მოწყენილმა
-კარგად ლამაზო, გნახავ კიდევ
-ასეთ ახვ**ბს უნდა ერიდო გოგო-კარი როგორც კი მიხურა ეგრევე მიყვირა
-რ..რა?-დავიბენი-დამანებე თავი
- არ დაგანებებ ელიზაბედ არა, მიყვარხარ ლამაზო, არ მინდა რომ ვიმე ბიჭმა გაწყენინოს-თითქომ მისგან დაძახებული ლამაზო ლუკას დაძახებულ ლამაზოს საერთოდ არ გავდა, ვაიმეეე, რეებსა რომ ვბოდიალობ
-კარგი
-ჰმ წამო ახლა სახლში მიგიყვან
სახლში მიმიყვანა და გამაფრთხილა
-ელიზაბედ მისმინე, არ მინდა რომ ლუკასთან საერთოდ რაიმე გაკავშირებდეს, განსაკუთრებით მის ძმასთან
-რატო?
-ასეა საჭირო, შედი სახლში
-სახლში შევედი, სალო ბაღში იყო, მამა სამსახურსი, ამიტომ, გავიხადე და აბაზანას მივაშურე, ჩემი პირველი წამალი, აბაზანა, სიჩუმე და კითხვა, კარზე ზარია, უცებ მოვიცვი ხალათი და წავედი კარის გასაღებად, იქ კი ლუკა დამხვდა, მაგრად გამიკვირდა, ან ჩემი მისამართი საიდან იცოდა, ან რა იცოდა სახლში ვიყავი თუ არა, ღმერთო შენ მიშველე
-გამარჯობა
-გაგიმარჯოს-ისე მითხრა თითქოს საერთოდ არ ვყოფილიყავი გამიმწვევი, თითქმის მეც კი შემეოარა ეჭვი, ეს ბიჭი იმნაიტი ხომ არ არის-მეთქი
-რა გინდა აქ?
-დღეს მამაშენმა ჩემს ძმას დაურეკა და უთხრა რომ ერთი თვით ჩვრნთან დაგტოვოთ, ჩემი ძმა მამაშენის ბიზნეს პარტნიორია, ახლა იქ მელოდება შენს დასთან ერთად,ჩემს დასთან? ტიროდეს იქნება, ჩემი პატარა, სასწრაფოდ გავვარდი, ჩემი სახლის წინ იდგა მანქანა, სალო ხელში ავიყვანე, რომელიც ცხარე ცრემლებით ტიროდა, და როგორც კი მე დამინახა, ტირილი შეწყვიტა, საჭესთან მჯდომი კი რაღაცნაირი გამომეტყველებით მიყურებდა
-რაააა?
არაფერი, შედი სახლში ჩაალაგე რაც გჭირდება, ჩაულაგე ბავშვს, და გამოდი
-აჰამ , კარგი მადლობა
არაფრის და დროზე, მართლა მოცლილი კი არ ვარ.
სახლში შევედი ჩავალაგე, ჩავიცვი, სალო დავაძილე, ლუკას დავუძახე და ჩანთები გავატანინე, მამას გადავურეკე ყოველი შემთხვევისთვის და როდესაც მითხრა რომ ყველაფერი ტიგზე იყო სალო ხელში ავიყვანე და ჩავედით, სალოს ისევ მშვიდად ეძინა ჩემს მკლავებში, უკანა სავარძელზე დავჯექისალოს თავიკალთაში ჩავიდევი და მოფერება დავუწყე გზაში, უცებ ტელეფონმა დარეკა, წინ მჯდომების ყურადღება მივიქციე, თუმცა ორივე დავაიგნორე, და ტელეფონს არხეინად ვუპასუხე,
-ხო ნიკ....
-გაგიჟდი გოგო? მე რა ჯანდაბად გელაპარაკე საერთოდ? შენ აზრზე ხარ ვაფშე სად მიეთრევით?
-ხო მაგრა....
-, დამალაპარაკე უფროდი დევარიანი
-ვიინ?
-ლუკას ძმა დამალაპარაკე სანამ გადმოვედი ტელეფონიდან და სანამ მოგკლაი მანდვე
-კი მაგრამ
-დროზე-მეთქი გოგო
-კარგი-ვუთხარი და მორცხვობით გავუწოდე ტელეფონი საჭესთან მჯდომს, მისი ბარიტონი მესმოდა, ვხედავდი მის დაბერილ ძარღვებს, მანქანა გააჩერა და გადავიდა, ყვიროდა, მინები ზანზარებდნენ, მართალია გარეთ იყო მაგრამ.... ნუ როგორც არის, მანქანაში გაწითლებული ჩაჯდა, და თითქმის ყვირილით მითხრა
-დაიბრუნე ტელეფონი-შიშისგან ხელები ამიკანკალდა, და ნერვიულად ხელი მუცელზე მივიდე, მას გაეღიმა, და შედარებით მშვიდად და თბილად მითხრა,
-აიღე ლიზიკო შენი მობილური-გამოვართვი, და ჯიბეში ჩავიდე
2 საათის შემდეგ
სახლში ვართ უკვე, ორსართულიანია, მე და სალის ჩვენ ჩვენი ოთახები უნდა გვქონოდა თუმცა მე ვთქვი სხვასთან ცალკე ოთახში ვერ დავაწვენ-თქო და დამთანხმდნენ
-ლიზი ჩვენ მარტო ვცხოვრობთ და საჭმელს ყოველთვის ვულვეთავთ, რაიმეს გააკეთებ?
-კი,პრობლემა არაა
-ჯიგარი ხარ რაა
-კაი, წამო მომეხმარე სალი
-ხო მოვდივარ ლიძი
-მე და სალომ პიცა გავაკეთეთ, აწეწილიც და კექსებიც გამოვაცხვეთ, სალი მიდი ხელწბი დაიბანე და მოდი
-ლიძი სადაა დასაბანი?
-არ ვიცი, წამო, ერთად ვნახოთ, და თან მაინც ვერ მიწვდები და დაგაბანინებ
-კაი ლიძი
ვიპოვეთ, სააბაზანო, და დავიბანეთ ხელები, ბიჭებსაც დავუძხეთ, მოვიდნენ და ჭამის დაწყებას აპირებდნენ მკაცრად რომ ვთქვი
-ხელები დაიბანეთყველა დამემორჩილა, ხელები დაიბანეს და ჭამას შეუდგნენ, რომ უცებ ლუკას ძმამ პიცა აიღო და წამში შევაჩერე
-არ ჭამო, ალერგია გაქვს ტომატზე-აჰ, საიდან ვიცი? ან რატომ ვიცი? ის კი გაღიმებული მიყურებს
-საიდან იცი ლიზიკო?
-არ ვიცი, რა გქვია?
-მე ტო?
-ჰო შენ?
-დანიელი
-დანიელ დევდარიანი
-ხო, ხო
-მართლა არ ვიცი, უბრალოდ ალბათ ინტუიციას დავაბრალებ, მხრები ავიჩეჩე, და ჭამა განვაგრძე,
-ისა და რძე და თაფლი გაქვთ ბიჭებო?
-კი რა იყო?
-სალოს ერთ საათში დალევა უწევს თაფლიანი რძის
-რატომ ასმევ?
-იმიტომ რომ ჯანმრთელობისთვის აასარგებლოა და თან ძალიან მოსწონს
-ლუკა, მე გავდივარ საქმე მაქვს და გვიან მოვალ არ დამელოდო-თქვა და მე შემომხედა, რატომ არ ვიცი მაგრამ გავწითლდი, ამაზე კიდევ ჩაეცინა, ადგა და წასვლას აპირებდა რომ ვუთხარი
-როცა ჯდები ან დგები სუფრიდან ხელები დაიბანე,
-ხო მართალი ხარ ჰიგიენის დედოფალოვ-მითხრა და ლოყაზე მაკოცა, წელზე მოვხვიე ხელები და მეც ვაკოცე ლოყაზე, გააჟრჟოლა, გული აუჩქარდა და ეგრევე მომშორდა, რაღაცნაირად მიყურებდა და ვუყურებდი, სასწრაფოდ შეტრიალდა და წავიდა, დაღამდა ერთ საათშიც, სალოს თაფლიანი რძე დავალევინე და ვაბანავე, შემდეგ მეც ვიბანავე და ორივე ლოგინში ჩავწექით,
-სალი ჩემი ლამაზი, ხომ იცი როგორ მიყვარხარ, ზღაპარს მოგიყვები და დაიძინე კარგი?
-კარგი ლიძი
-იყო და არა იყო რა........- დავამთავრე ზღაპრის მოყოლა და ძირს ჩავედი, ლუკას მდივანზე ჩასძინებოდა და ტელევიზორი ჩართული დარჩენია,, პლრდი მოვაფარე და ტელევიზორი გამოვრთე როდესაც კარი გაიღო და სახლში ქალის სურნელი შემოვიდა, დანიელს შევხედე, გაკვირვებული მიყურებდა, ტუჩებთან თითი მივიტანე და გაჩუმდითქო ვანიშნე,
-იცი როგორ მინდა ახლა მაგ თითის ადგილას მე ვიყო?
-ჰაჰ? რაა?
არაფერი დაიკიდე, სალოს ძინავს?
-კი ძლივს დავაძინე
-ლუკაჩოს?
-ჰო პლედი ახლახანს მოვაფარე
-და შენ? ყველაზე რომ იზრუნე, საკუთარი თავი?
-მწყუროდა
-მოდი დაგალევინოო
-არ მინდა
-კაი რა, რა არ გინდა?
-შენ რომ დამალევინო
-ლიზიკო
-ჰო
-არ გახსოვარ?
-ვინ ხარ?-გონება დავძაბე, საშინლად დავძაბე, ის ედავძაბე რომ ტვინი მეტკინა, დანიელმა ხელწბი მომკიდა და თავისკენ მიმიზიდა,
-ყველგან შენ გეძებ, ლიზიკო, ყველა ქალში, ბავშვში, კაცში, ყველგან, სულ მელანდები ლი, არ მინდა რომ არ გახსოვდე, მინდა რომ აქ დღესვე გამიხსენო, რატო არ გახსოვარ? ის ხომ კარგად გახსოვს რომ ალერგია ტომატზე მაქვს?
-მიშ-ვე-ლე ვუთხარი ა გული წამივიდა იმდენად დავძაბე გონება
-------------------------
თავიდან დავიწყე, მოტივი ხალხნო, მოტივიიიი, მომენატრეთ, მართლა, ველი ცუდსაც, კარგსაც, კრიტიკასაც და შექებასაც, მიყვარხართ



№1  offline წევრი sofo_sofia 13

როგორ ველოდი ამ მოთხრობის გაგრძელებაასს <3

 


sofo_sofia 13
როგორ ველოდი ამ მოთხრობის გაგრძელებაასს <3

ჰოდა გაგრძელდება საყვარელო ^_^

Nia mekokishvili
დავდებ კიდევ დროთა განმავლობაში, ასე არ მთავრდება რა თქმა უნდა

 


№3  offline წევრი Sweet Home

იცი რაა ძალიან ცუდი შემოჭრა იყო დაბადების დღეზე ამ მასწის ნათქვამი. ან თმის მოჭრა რა არი ძაან გამიკვირდაა. ულოგიკოდ იყო ეს დეენემის ადგილი. მერე კიდე ძაან ბავშვურად წერ აი გეგონებაა 6 წლის ბავშვის ნაწერია. ბევრი შეცდომებიაა და თითქმის გადაკოპირებული შინაარსი და ერთიდაიგივე სიუჟეტები გაქ. მამის და შვილის დიალოგიც არ მომეწონაა წამოხტა და ტირილით უთხრაო. ნუ მოკლედ რავი რაა

 


Sweet Home
იცი რაა ძალიან ცუდი შემოჭრა იყო დაბადების დღეზე ამ მასწის ნათქვამი. ან თმის მოჭრა რა არი ძაან გამიკვირდაა. ულოგიკოდ იყო ეს დეენემის ადგილი. მერე კიდე ძაან ბავშვურად წერ აი გეგონებაა 6 წლის ბავშვის ნაწერია. ბევრი შეცდომებიაა და თითქმის გადაკოპირებული შინაარსი და ერთიდაიგივე სიუჟეტები გაქ. მამის და შვილის დიალოგიც არ მომეწონაა წამოხტა და ტირილით უთხრაო. ნუ მოკლედ რავი რაა

ყველაფერს ვითვალისწინებ, მადლობა, აზრის გამოხატვისთვის

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent