შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

აღიარე რომ გიყვარს! VIII


11-01-2020, 14:51
ავტორი ნაამა
ნანახია 277

-იტყვი ბოლოს და ბოლოს?
ფანჯრისკენ მიტრიალდა ტასო. სძულდა მისი ეს მხარე და ის რაც გააკეთა უდიდეს ტკივილს ანიჭებდა. ერთ შეცდომას მეორე დაამატა და საბოლოოდ იმხელა შეცდომა დაუშვა რომ მისი გამოსწორება შეუძლებელი იყო. იმის მიუხედავად რომ 3წელი გავიდა მაინც არასდროს არავისთვის არაფერი არ უთქვამს ამ საკითხზე, ჩუმად თავისთვის იტანჯებოდა. ახლა კი ეს ყველაფერი მისი ბავშვობის მეგობრისთვის უნდა მოეყოლა. გულში მილიონი ხანჯალი ერთად ესობოდა, გრძნობდა რომ ჯერ ისევ არ იყო ამის საღიარებლად მზად,მაგრამ არც არასოდეს იქნებოდა, არ არი იოლი ისაუბრო შენს ტკივილებზე.
-არ შემაწყვეტინო.
-კარგი.
ხელები რაფას დააყრდნო და თვალები სადღაც სივრცეს გაუშტერა. გრძნობდა თვალებზე მოწოლილ ცრენლებს, მაგრმა რა ექნა ერთხელ მაინც უნდა ეთქვა ვინმესთვის თავის ტკივილი.
-3წლის წინ შენი გარდაცვალების მერე მაინც იესესთან ვიყავი. იმის მიუხედავად რომ მიღალატა და გამარტყა , მაინც მისი მერქვა-საკუთრ სიტყვებზე ეცინებოდა, სიმწრისგან იცინიდა ასეთი სულელი რომ იყო რეალურად მისი გული ყოველთვის ტატოსი იყო. - შენი სიკვდილის მერე ასე ოთხი თვის მერე ჩვენმა კლასმა მაინც გადაიხადა ბანკეტი. იესეს მეწყვილე ვიყავი და ვერ მივატოვე ანი კი არ წამოსულა, ვერ გადაიტანა შენი სიკვდილი ვერ გადაიტანა, ისევ გგლოვობდა. ნეტა წამოსულიყო. მოკლედ იმ ღამეს სახლში არ მივსულვარ, იესესთან დავრჩი და თუ ვერ მიხვდი რა მოხდა გეტყვი-ხმა ჩუწყდა მაგრმა მთელი ძლა მოიკრიბა და თქვა ის რაც მართლაც მთელ ცხოვრებას დაუნგრევდა. -იესესთან ვიწექი. ორი თვის მერე გავიგე რომ ორსულად ვიყავი თანაც ტყუპებზე. ალბათ ამ ამბავში ერთ - ერთი ყველაზე დიდი შეცდომ ის იყო რომ ბავშვებზე იესეს ვუთხარი. არ უნდოდა შვილები და მაიძულა აბორტი გამეკეთებინა. - თვალწინ წარსულის კადრები დაურბოდნენ. ლოყებს ცრემლები უსველებდა და უბრალოდ ახლა ყვრლაზე მეტად წარსულის დაბრუნება უნდოდა, რომ შესძლებოდა, რომ ყოფილიყო პატარა იმედი გადაერჩინა მისი ანგელოზები გადაარჩენდა-იმ წყეულ დღეს ორი არსება მოვკალი. იმ დღეს ორი მკვდარი შვილი მეეყოლა, მკვდრების დედა გავხდი და ეს იყო ყველაზე დიდიდ საშინელება. არა და ისინი უნდა დაბადებულიყვნენ, ყველაზე მეტად ისინი არ იმსახურებდნენ სიკვდილს, ორივეს უნდა ეცოცხლა ჩემში უნდა გაზრდილიყვნენ დაბადებულიყვნენ, მერე? მერე ჩემ ხელზე დაყრდნობილებს გადაედგათ პირველი ნაბიჯები, ჩემთვის დედა დაეძახათ, უნდა გავფრთხილებოდი ყველა საფრთხისგან დამეცვა. მე კი რა გავაკეთე? თვად მოვკალი ორივე. ჯერ არ დაბადებულები მოვკალი, ის გავაქრე მათთვის არც შემიხედავს, არც შევხებივარ, მათი პირველი სიტყევბი არ გამიგია. სკოლაში არ წამიყვანია. ვერ ჩისუნთქეს ჰაერი, ვერ ნახა მათმა თვალებმა მზის შუქი და ეს ჩემ გამოა. მე ვარ დამნაშავე.
ამირანისკენ მიტრიალდა და მისი გაქვავებული სხეული შერჩა ხელში, სიძულვილით აღსავსე მზერით რომ უყურებდნენ. ვერ გაუძლო და ფანჯარასთან ჩიკეცა, ზურგით ცივ კედელს ეყრდნობოდა, ფეხები მოეკუმა და ხელები თმაში შეეცურებინა. ამირანი კი იდგა და უყურებდა, ხვდებოდა ის ტასო არ იდგა მის წინ ამდენი წელი რომ იცნობდა, ის ამას არასდროს იზავდა. არ მოკლავდა ორ ანგელოზს, არ იზავდა ამას არაფრის დიდებით, მას ხომ ბავშვები სიგიჟემდე უყავრდა.ეზიზღებოდა ეს ქალი მის წინ რომ მოთქვამდა.
-ეს როგორ გააკეთე? როგორ შეგეძლო ორი ანგელოზი მოგეკლა ჯერ არ დავადებული შვილები ასე ადექი და სიკვდილის მდინარეში სიკვდილს გდაულოცე? ასე ადექი და სუფთა და წმინდა ადამიანები სიკვდილს გაატანე! როგორ შგეძლო! ამაზრზენ არსებად გადაქცეულხარ!

საშინლად ატკინა ამირანის სიტყვებმა ტასოს გული.
-იცი რა ამირან? ადამიანებს.... ნუ მოუყვები საკუთარ წარსულს. ნუ მოუყვები, ნუ დაანახებ საკუთრ თავს. არ ესაუბრო ტკივილებზე, განცდებზე, შიშზე. გადატანილ ქარიშხლებზე და სტიქიებზე... ნუ მოუყვრბი მონატრების მარტო ატანა როგორ გიჭირდა... როგორ გინგრევდა ფარსი ფსიქიკას.... როგორ გტკიოდა ღალატი როცა თავად უღალატო ხარ. მაგრმა მე? მე არ ვარ უღალატო შვილებს ვუღალატე. ნურც მზეეებს დაარქმევ ვარსკვლავებს, მთელ სამყაროდ არ აქციო, ისინი შენთვის...ნუ გააღმერთებ... წავლენ, წაიღებენ, რაც შენ მიეცი. არ დაგრჩება არც მზე და არც მთვარე ბოლოს ღმერთიც წავა და მაროტ დარჩები. ნურავის ნურაფერს ნუ მოუყვები რადგან ადამიანები ის საზიზღარი არსებები არიან ვინც ყევლაზე კარგად იციან როგორ გატკინონ, როგორ შეგაძულონ საკუთარი თვიდ და როგორ დაგმარხონ სიტყვით. მაინც ვერავინ გაგიგებს და აი ფაქტიც სახეზეა, მეგონა გამიგებდი. გაიგებდი როგორ მტკიოდა შენ კი მაინც მადანაშაულებ არ გესმის ჩემი და ვერც გამიგებ. ხო ამაზრზენი ვარ ის ვინც შვილები მოკლა და ამის გამო დღემდე ვიხდი, მაგრამ შენგან მაგ სიტყვებს არ მოველოდი.
ადგა და გაიხურა კარი ამის მეტი არც არაფერი აღარ უთქვამს ამირანისთვის. ახლა იმაზე მეტდ ტკიოდა გული ვიდრე ადრე. ახლ ხვდებოდა რომ ვერასდროს ვერავინ გაუგებდა, ვერავინ ვერ მიხვდებოდა რამდენად ძლიერად ეტკინა ამის გაკეთებისას გული. არა და ახლა გვერდს ორი ანგელოზი უნდა უმშვენებდეს ის კი მარტოა ამ უზარმაზარ სამყაროში. სახლშ მივიდა და არც არაფერი უთქვამს. შეიცვალა ის სუსტი ტასო აღარ იყო ახლა ძლიერი და უნდობი ტასო გამხდარიყო. ყველას უკვირდა ტასოს ეს უეცარი ცვლილება. ის ხომ ყველასთვიდ მუდმივად გადაშლილი წიგნი იყო ახლა კი დახურულიყო ყვეალსათვის. ბავშვებისთვის არცა რაფერი უთქვამს არც მის მკვდარ შვილებზე და არც ამირანთან საუბარზე. იმ დღეს იმ ხის სახლშ ამირანი მიწას მიაბარა.




სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent