შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ის, რაც ყველამ არ იცის (თავი 1)


7-02-2020, 23:30
ავტორი ტომაჩკა
ნანახია 1 385

-ბავშვების მეგობრებს შორის ყველაზე ნაკლები სექსუალური მიზიდულობაა და რაღა თქვენ აღმოჩნდით გამონაკლისები?-ყავას წრუპავდა და თან მეგობარს უყურებდა, რომელიც ვითარებით ზედმეტად შეწუხებული იყო.
-რა ვიცი მე! მიყვარს და ხო არ გადავიყვარებ არა?-ხატიამაც დაავლო ცხელი ყავით სავსე ჭიქას ხელი
-არა, რომ უთხრა არა?-როგორც ყოველთვის სიტყვა სიყვარული უცხო იყო ელენესთვის
-რა ვუთხრა? შენ სულ გაგიჟდი მგონი-გაეცინა ხატიას
-აუ ძაან ბანალური ხარ, პიცა არ გინდა?-უცებ გაახსენდა ანდრიაძეს, ძალიან რომ შიოდა სანამ შოკოლადიან ლატეს კუჭში გადაუშვებდა
-თუ გამოაცხობ ან შეუკვეთავ კი-მხრები აიჩეჩა გურულმა.
-შევუკვეთავ, რა თქმა უნდა-თვალები აატრიალა ელენემ, ტელეფონით ხელში აივანზე გავიდა და სამეზობლო შეათვალიერა როგორც ყოველთვის.
სანამ შეკვეთილ საჭმელს მოიტანდნენ კიდევ ერთხელ ამოიხვნეშა მძიმედ ხატიამ
-აუუ რა სიყვარული აგტყდა? 3 დღის წინ რატო არ გიყვარდა? ახლა რომ დამივიწყო რა მეშველება?-ელენეს თავის გაჭირვება ჰქონდა
-რა გეშველება და მარტოობაში მოკვდები-გაამხნევა გურულმა (:დ ანუ ძაან მომწონს ეს გვარი და ცოტა უხერხული დასაწერი კია მარა რავქნა, მგონია რომ ზოგადად გურულებს მოვიხსენიებ მაგრამ არაა ეგრე :დდდ)
-მერე ჩემს გვამს მხოლოდ მაშინ იპოვნიან რომ გავიხრწნები და სუნი შეაწუხებთ-გადაეშვა ფიქრებში ელენე
-პოლიცია გამოიძიებს რისგან მოკვდი და ძაან დაგცინებენ რომ გაიგებენ მარტოობისგან-ფხუკუნებდა ხატია
-ვერავინ ვერ დამცინებს მე, უნიკალური ვარ და განსხვავებულად მოვკვდები ყველაზე, აი მაგალითად მოგზაურობის დროს აფრიკაში ვეფხვი ან ლომი დამგლეჯს-ამაყად გაისწორა სათვალეები ელენემ და კარის ზარზე ფეხზე წამოხტა, კურიერს პიცა გამოართვა და გაბრწყინებული თვალებით დაბრუნდა შიგნით
-ნეტა ამდენ საჭმელს სად იტევ რა-უკმაყოფილოდ აიღო პიცის ნაჭერი ხატიამ და ელენესთან ერთად დაიწყო ჭამა.
-მე ვფიქრობ მაინც უნდა უთხრა რა, არ შეიძლება მაგის დამალვა, თან უცხო ხო არაა, გელაა ჩვენი ბავშვობის მეგობარი, ხომ იცი, მშვიდად გეტყვის რომ არ უყვარხარ და შენც მერე ვინმე უფრო კარგ ტიპს შეიყვარებ-გაუღიმა მეგობარს ანდრიაძემ
-აუ რა საქონელი ვინმე ხარ-გაეცინა ხატიასაც.
-მე მივწერ ახლა რომ ველოდებით ჩემთან და შენ ყველაფერს ეტყვი, ამ ამბის გადადება არ იქნება-უცებ მოუვიდა იდეა თავში მას
-შანსი არაა, დრო მჭირდება ელენე!-მკაცრი იყო მეგობრის ხმა
-ხო კაი, პროსტა მე მირჩევნია რამე სისულელეზე ვილაპარაკოთ ვიდრე გელაზე-მხრები აიჩეჩა ქერამ, უკანასკნელი ლუკმა შეჭამა და გაღიმებულმა გაიწმინდა თითები სალფეტკზე, შემდეგ დივანზე გადაწვა და მუცელზე მოისვა ხელი
-დედა ენაცვალოს, იცის როგორ მიყვარს-მოესიყვარულა უკვე მის კუჭში მყოფ პიცას.
-ისე შენი აზრით არ მოვწონვარ მაინც?-იგივე ფიქრებს დაუბრუნდა ხატია
-ჩემი აზრით, გელა ერთი თავში ავარდნილი ტრიპაჩა ტიპია, მაგრამ რავქნა, მაინც მიყვარს ეგ დამპალი-მხარი იცვალა დინავზე წამოწოლილმა ანდრიაძემ, გვერდულად დაწვა და თავქვეშ ხელი ამოიდო ისე რომ პირდაპირ უყურებდა ხალიჩაზე მჯდომ მეგობარს
-აუ რატო ეძახი გელას მაინც ვერ ვხვდები-უკმაყოფილო სახე ჰქონდა გურულს
-წყალს თუ მომიტან გეტყვი-გაუღიმა მეგობარს ანდრიაძემ, ხატიამ პასუხის დაბრუნება ვერ მოასწრო კარზე კიდევ ერთხელ რომ დარეკეს ზარი
-კიდე რამე გამოიძახე?-გაუკვირდა ხატიას
-არა, მიდი რა გააღე-ამოიზმუვლა ელენემ
-შენი სახლია და შენ გააღე-გურულსაც საკმაოდ ეზარებოდა ფეხზე ადგომა.
ძლივს წამოიზლაზნა ელენე ფეხზე და ფეხშიშველი მივიდა კართან, ჭუჭრუტანაში გაიხედა და უცხო სახე რომ დაინახა გაუკვირდა
-ვინ არის?
-თქვენს სახელზე ამანათია-მოესმა მამაკაცის ხმა მეორე მხრიდან, კარი გააღო ელენემ, მამაკაცის ქვემოთ დადებული უზარმაზარი თაიგული რომ დაინახა თვალები აატრიალა.
-ვინ შემოგიშვათ სადარბაზოში?-უხეშად მიმართა კაცს და მის მიერ მოწოდებული ყვავილები აიღო
-არვიცი, ვიღაც კაცმა შემომიშვა-მხრები აიჩეჩა კურიერმა.
ელენემ უბრრალოდ ხელი მოუწერა ფურცელზე, შემდეგ კი კარი ცხვირწინ მიუხურა.
-აუ ეს რა მაგარიაააააააა?-სიხარულისგან იკივლა ხატიამ როგორც კი ყვავილები დაინახა
-რა არის ისევ იმ იდიოტის გამოგზავნილი იქნება და მაგრად ვცემ ერთი დღე იქნება-მაგიდაზე დადო თაიგული და ბარათი ამოიღო
„დაბადების დღეს გილოცავ ელ!
გეგა“
-სურათების გადაღებას რომ მორჩები მივდივართ-დივანზე დაჯდა ხელებგადაჯვარედინებული ანდრიაძე. გურულმა მხოლოდ ჩაიფხუკუნა და კვლავ გააგრძელა თაიგულთან ერთად სურათების გადაღება.
ანდრიაძე რამდეინმე წამში ფეხზე წამოდგა, იქვე მიყრილი ბოტასები ფეხზე ამოიცვა და წარბაწეული დააშტერდა მეგობარს
-უთხარი გელას და გიყიდის-გაეცინა მაინც ბოლოს მეგობრის სახეზე
-ესე უფრო კაია, მოულოდნელად-ტუჩი გადმოატრიალა დამწუხრების ნიშნად ხატიამ
ვარდების თაიგულთან და მეგობართან ერთად დატოვა სახლი, მანქანის საბარგულში შეაგდო ყვავილები, შემდეგ კი სულ რაღაც სამასი მეტრის გავლის შემდეგ გააჩერა სახლის ჭიშკართან.
საბარგული ახადა თუ არა ყუთიდან სათითაოდ ამოიღო ვარდები, ჯერ ყუთი ისროლა ღობის მეორე მხარეს, შემდეგ სათითაოდ დაიწყო ვარდების სროლა სანამ ჭიშკრიდან ვიღაც ტიპი გაოცებული არ გამოვარდა
-რას აკეთებთ გოგონა?-პირდაპირ ელენეს მისამართით იკითხა, რადგან ხატია მანქანას მიყუდებული, ტელეფონით იღებდა ყველაფერს და ჩუმად ფხუკუნებდა
-იდიოტ გეგას გადაეცი, რომ მეორედ სერიულ მკვლელს დავიქირავებ და წამებით მოვაკვლევინებ თუ კიდევ ასეთ სისულელეს გამოაგზავნის ჩემს მისამართზე ან სამსახურში-უკანასკნელი ვარდიც გადააგდო ეზოში, შემდეგ ბარათი ოთხად გახია და ბიჭს შეაყარა სახეში, მანქანაში დაჯდა და ხატიას გახედა, ამჯერად მანქანაში მჯდომ დაქალს რომ უღებდა
-დაეგდები თუ გელას ვუთხრა რომ არასდროს გაჩუქოს ვარდები?-წარბები აუწია დაქალს, მანაც წამში გამორთო კამერა და წინა სავარძელზე დაჯდა
-ღმერთო, ყველა გიჟს მე რატომ უნდა გადავეყარო-ბუტბუტებდა ჭიშკართან მდგომი ბიჭი და დაძრულ მანქანას უყურებდა. შემდეგ სახლში შებრუნდა. ვარდები შეაგროვა და მათი სურნელით ტკბებოდა წამით, მხრების ჩეჩვით შეიტანა სახლში და ულამაზესი წითელი ვარდები წყალში ჩააწყო.
--
-ამ ვიდეოს რამდენი ნახვა ექნება იცი?-ფხუკუნებდა ხატია და ვიდეოს ამუშავებდა რომ თავის იუთუბ არხზე აეტვირთა.
-იცოდე გელას ვეტყვი რომ გიყვარს-დაემუქრა ანდრიაძე
-ჯერ გაბრიელი ქვია, ნუ უმახინჯებ ჩემს ბიჭს სახელს, მერე უთხარი, მე გამომადგება, არ მომიწევს პირადად თქმა-მხრები აიჩეჩა გოგომ და ატვირთვის ღილაკს დააჭირა.
-ისე ის ბიჭი რა სიმპატიური იყო შენიშნე?-ვიდეოში შემოჭრილ, გაოცებულ ბიჭზე ანიშნა გურულმა მეგობარს
-სიმპატიური კი არა, სახლში აღარ მიდიხარ? როდემდე უნდა იყო ჩემთან-გაეცინა მეგობარზე.
-ჯერ შენი დაბადების დღეა, 23 წლის გახდი, ეს კი ცხოვრებაში ერთხელ ხდება, ამიტომ არ მივდივარ, თუ ტორტს და რამე გემრიელს ამოიტან საკონდიტროდან სულაც არ ვიქნები წინააღმდეგი
--
რამდენიმე დღეში გავრცელდა საშინელი ამბავი, ყველა დამუნჯდა, სოციალური ქსელები გადაივსო, მთელი თბილისი ამაზე ლაპარაკობდა.
--
რაც ახალ სახლში გადმოვიდა სულ ვიღაცეები მოდიან და გეგას კითხულობენ, არც კი იცის ვინაა ეს გეგა, ალბათ ვინც აქამდე ცხოვრობდაო იფიქრა, მაგრამ მაკლერმა ხომ უთხრა, ახალი აშენებულია და ჯერ არავის უცხოვრიაო. იმ გოგოს ინციდენტის შემდეგ, საბოლოოდ დარწმუნდა რომ მოატყუეს, მაგრამ სულაც არ ადარდებდა წარსულში ვინმე გეგა თუ სახლში ცხოვრობდა. უბრალოდ იდეალური იყო აქაურობა თან შესაფერის ფასში და მხოლოდ იმის გამო რატომ უნდა აეტეხა ერთი ამბები რომ ადრე ვიღაცის საკუთრება იყო ვერ ხვდებოდა.
ბაღიც ზუსტად ისეთი ჰქონდა თვითონ როგორიც უნდოდა.
მისი საყვარელი ჰორტენზიების, ვარდების და იასამნების ნერგებიც მალე ჩამოუვიდოდა და აამწვანდებდა ეზოს, მიუხედავად იმისა რომ საკმაოდ გემოვნებით იყო მოწყობილი.
იმის მერე რაც მართა მოულოდნელად გაუჩინარდა და მის კვალს ვერსად მიაგნო, გადაწყვიტა რომ უბრალოდ ვინმე საყვარელთან ერთად გაიქცა მისი საცოლე და მალევე შეძლო მისი დავიწყება, ალბათ არც მიყვარდაო, წამით გაიფიქრა ნიკო ფალიანმა და შეეშვა საცოლეზე ფიქრს. სახლი სადაც ის და მართა ცხოვრობდნენ გაყიდა და ახალ სახლში გადმობარგდა.
იმ დღეს ერთჯერად ქოთნებში ჩარგული ყვავილები რომ მოუტანა კურიერმა აპრილის მშვენიერი დილა იყო. უკვე 10 რიცხვი იყო, თითქმის ერთი კვირა იყო გასული უცნაური ვარდებით თავდასხმისგან.
ნერგები იქვე ეზოში დაატოვებინა კურიერს, თვითონ კი ოთახში ავიდა. ისეთი სპორტულები ჩაიცვა, უკვე მოძველებული რომ იყო და გარეთ აღარ ატარებდა, ფეხზე დიდი ბოტები მოირგო, ხელთათმანები ჩაიცვა და ბარით ხელში გავიდა ეზოში.
დიდხანს იბორიალა უბრალოდ, მაგრამ ვერაფრით გადაწყვიტა სად რა დაერგო.
იმ ჩაყოლებაზე, სადაც მიწა დამუშავებული იყო და რამდენიმე ყვავილიც იყო გადაწყვიტა ვარდები დაერგა.
მანამდე კი ღობის კუთხეში დიდი ორმო ამოჭრა, იასამნის დიდი ნერგი იქ ჩარგო, რამდენიმე სახის სასუქიც ჩააყოლა ფესვებში, თავის დაზღვევის მიზნით და კარგად შემოუტკეპნა მიწა.
ღობის თითქმის ყველა კუთხეში როგორც გათვალისწინებული ჰქონდა იასამნები დარგო. ზოგგან თეთრი, ზოგგან იასამნისფერი.
ჰორტენზიების ბუჩქებიც მოათავსა რამდენიმე ადგილზე და ბოლოს ვარდების ჯერიც დადგა.
დამუშავებულ მიწაზე როგორც კი გადავიდა სველი მიწა მის ყვითელ ბოტებს საზიზღრად აეწება, გულში გემრიელად შეიკურთა, მაგრამ ბარი მიწაში როგორც კი ჩაასო იგრძნო რაღაც მაგარს რომ მოხვდა
-ჯანდაბა, იმედია ძალიან დიდი ქვა არ არის-ჩუმად ჩაიბუტბუტა ნიკომ და ამჯერად რამდენიმე სანტიმეტრით უკან გადმოწია ბარი, რომ ქვა რომელიც ხელს უშლიდა ზემოთ ამოეგდო.
მეორე ფეხის დაჭერაზე ბარი არაფერს დაუბრკოლებია, პირიქით, ბევრად ადვილად და ღრმად ჩავიდა მიწაში, ღიმილით დააჭრა ხელი ბარს ფალიანმა და უკან გადაწია. თვალები შუბლზე აუვიდა, მიწიდან ვიღაცის დასახიჩრებული და მატლებით სავსე ხელი რომ ამოიწია.
ვერ გაიაზრა რა ჯანდაბა ხდებოდა.
შემდეგ უბრალოდ მიხვდა, გვამი იყო მის უკანა ეზოში და ამის გააზრებისთანავე წონასწორობა დაკარგა.
მუხლებზე დაეცა და კიდევ ერთხელ შეავლო თუ არა ხელს თვალი იმ წამსვე გული აერია.
უყვარდა დეტექტიური სერიალები, უმრავი ღამე აქვს გათენებული მათ ყურებაში, მაგრამ პირველად ხედავდა მგონი ცხოვრებაში გვამს.
ჯერ თავის კუჭიდან ამოღებულ მასას დახედა ნიკომ, შემდეგ კვლავ ხელს გახედა და იგრძნო წამიც და გული წაუვიდოდა, ღრმად ამოისუნთქა, თვალები დახუჭა და ცადა გაეაზრებინა რა ხდებოდა.
შემდეგ ხელი ჯიბისკენ წაიღო.
ტელეფონი იქ ეგულებოდა და არც შემცდარა.
პირდაპირ 112-ში დარეკა და ყოველგვარი მიკიბ-მოკიბვის გარეშე უთხრა, ჩემს ეზოში გვამია, ახლავე მოდით მითითებულ მისამართზეო.
--
როგორც ყოველთვის სახლში იყო, სამსახურიდან დაბრუნებული, ჯერ მზა პიცა იყიდა, მისი საყვარელი მაფინებიც თან წამოიყოლა და ბედნიერი სახით შევიდა სახლში.
წესრიგის მოყვარულს სულაც არ დარჩენია შეუმჩნეველი მის სახლში მომხდარი ცვლილებები.
დედის ნაჩუქარი სამკაულების ყუთი, რომელიც სულ ტელევიზორის გვერდით კომოდზე ედო ამჯერად ჟურნალების მაგიდაზე იდო.
თვალები გაუფართოვდა, მაგრამ შემდეგ იფიქრა როგორც ყოველთვის ხატია იყო, ალბათ რამეს ეძებდა და დაავიწყდა იმ ქარაფშუტას უკან დაბრუნებაო.
საჭმელი მაგიდაზე დააწყო და ყუთს თავი ახადა, ყველაზე მთავარი მოაკლდა თვალში, სამაჯური არ იდო, სამაჯური, რომელიც მამამ აჩუქა დედას იმის ნიშნად რომ პირველმა ქიმიოთერაპიებმა შედეგიანად ჩაიარა. ყუთი მაშინვე მაგიდაზე დადო და ტელეფონი ამოიღო ჩანთიდან.
-ხატია, სამაჯური შენ აიღე?-პირდაპირ მიმართა მეგობარს
-რა სამაჯური გააფრინე ხო ამდენი ჭამისგან?-გაეცინა გურულს
-ხატიამეთქი! სამაჯური შენ აიღე? არ გეხუმრები-ხმა გატეხვოდა ანდრიაძეს
-გეფიცები, არაფერი ამიღია, რა სამაჯური?-დასერიოზულდა ხატიაც
-დედას სამაჯური ვერცხლის, დედას სამკაულების ყუთში რომ იყო, აღარ არის, გასაღები კი ხომ იცი რომ მხოლოდ შენ გაქვს, გთხოვ მითხარი რომ შენ აიღე-ხმა ჩახლეჩვოდა ნერვიულობით ელენეს, იცოდა მეგობარი არაფერს მოპარავდა, ეს სისულელე იყო, ის ერჩივდა ეს ძვირფასი ნივთი ხატიას აეღო მისი გაფრთხილების მიუხედავად, ვიდრე სამუდამოდ დაეკარგა იგი, ის ხომ ერთადერთი ნივთია რომელსაც დაუკითხავად არ უნდა შეხებოდა.
-გაფიცები, დედას გეფიცები არაფერი ამიღია, შენი დაბადების დღის მერე არც კი ვყოფილვარ შენთან-არც ხატია ჩანდა კარგად.
მეგობრის სიტყვებზე უბრალოდ ტელეფონი გათიშა, დაჯდა და მოთქმით ატირდა. დიდხანს ნაგროვები ემოციები ამოუშვა გულიდან.
რა ექნა სამაჯური რომ გამქრალიყო? დაკარგვით არსად დაიკარგებოდა სახლში, არც არასდროს იღებდა იშვიათი შემთხვევების გარდა ყუთიდან.
სწრაფად დატოვა ბინა როგორც კი ოდნავ დაწყნარდა, ფეხით აირბინა ორი სართული და მეზობლის ბინაზე დაიწყო კაკუნი.
-რა ხდება ელენე? რა გჭირს?-თვალებჩაწითლებული მეზობლის დანახვაზე შეწუხდა შუა ხნის მამაკაცი
-სად ვნახავ ჩვენი კორპუსის ვიდეო თვალის ჩანაწერებს? რაღაც ნივთი მომპარეს-დააიგნორა კაცის კითხვა მან
-რა მოგპარეს?-შეშფოთთა წამში კაცი
-სამაჯური, სად ვნახავ კამერის ჩანაწერებს?-კითხვა შეუბრუნა კაცს
-დაცვის კომპანიას ექნება, ალბათ ვინც იცავს კორპუსს, შვილო იქნებ სადმე დაკარგე?-უნდობლად შეხედა კაცმა
-არსად დამიკარგავს, ყუთში მედო და არ ვიღებდი, გარდაცვლილ დედაჩემს ეკუთვნოდა და სახსოვარი იყო მისგან-გაბრაზდა კაცის გულგრილობაზე, მხოლოდ უპასუხა და არც დალოდებია მამაკაცს ისე ჩაირბინა კიბეები, ამჯერად პირველი სართულის სადარბაზოში გაჩერდა, კედელზე გაკრულ უამრავ განცხადებას შორის დაცვის კომპანიის სახელსაც მოკრა თვალი და ნომერსაც. სიჩქარეში ტელეფონი დარჩენოდა სახლში, ამიტომ განცხადება კედლიდან სწრაფად ააგლიჯა და ნომრიანა ავიდა მეშვიდეზე.
უკვე ტელეფონში ნომრის აკრებას აპირებდა კარზე რომ დაუკაკუნეს.
ჩუმად, ფეხისწვერებზე მივიდა კართან და ასევე უხმაუროდ გაიხედა ჭუჭრუტანაში.
ორი შარვალ-კოსტუმში ჩაცმული კაცი რომ დაინახა გაუკვირდა, თუმცა ისიც არ უკითხავს ვინ იყვნენ.
-რა ხდება?-იკითხა კარი გააღო თუ არა მაშინვე
-დეტექტივი სურგულაძე, დეტექტივი ბერია-გააცნეს კაცებმა საკუთარი თავი და მოწმობა აჩვენეს
-რა ხდება?-ამჯერად უფრო გაკვირვებული იყო ანდრიაძე
-ქალბატონო ელენე, განყოფილებაში უნდა გამოგვყვეთ-მიმართა ბერიამ
-კი, მაგრამ რატომ?
-თქვენ დაპატიმრებული ხართ საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 109-ე მუხლის დარღვევაში, რაც გულისმობს მკვლელობას დამამძიმებელ გარემოებებში, თქვენ ბრალად გედებათ გეგა გავაშელის მკვლელობა..




პირველ რიგში სალამი, მომენატრეთ.
მეორე რიგში ბოდიში წინა დაუსრულებელ ისტორიაზე უბრალოდ აუცილებლად დავდებ სრულად როცა დავასრულებ
მესამე რიგში პირველად ვწერ ასეთი სტილის ისტორიას და მაინტერესებს რას ფიქრობთ, ამიტომ მნიშვნელოვანია თქვენი შეფასება ჩემთვის
მეოთხე რიგში ეძღვნება დაკარგულს, იგივე ჟოზეს, ვიცი რომ ეს ის არაა რაც შენ გინდოდა, მაგრამ ისიც აუცილებლად იქნება გპირდები.
მეხუთე რიგში მადლობა მარიამ ფალიანს, თვითონ მიხვდება.
მადლობა თქვენ.



№1  offline წევრი Gemini mood

საკმაოდ საინტერესოა და ძალიანააც მომეწონა ვფიქრობ მოსაწყენად არ მექნება საქმე.. წარმატებები და იმედია მალე დადებ შემდეგ თავსაც❤❤

 


№2  offline ახალბედა მწერალი ტომაჩკა

Gemini mood
საკმაოდ საინტერესოა და ძალიანააც მომეწონა ვფიქრობ მოსაწყენად არ მექნება საქმე.. წარმატებები და იმედია მალე დადებ შემდეგ თავსაც❤❤

მადლობა დიიდიიი <3 გამაბედნიერე <3

 


№3 სტუმარი nanacho

ძალიან მიყვარს შენი ისტორიები და მომწონს ძალიან.საინტერესოა და გააგრძელე,გელოდები,

 


№4  offline ახალბედა მწერალი ტომაჩკა

nanacho
ძალიან მიყვარს შენი ისტორიები და მომწონს ძალიან.საინტერესოა და გააგრძელე,გელოდები,

მადლობა❤️

 


№5  offline წევრი მარ ია

ძალიან მომეეწონაა, უმაგრესი ხაარ❤ გაგრძეკეებაას ველოდებიიიი❤

 


№6  offline ახალბედა მწერალი ტომაჩკა

მარ ია
ძალიან მომეეწონაა, უმაგრესი ხაარ❤ გაგრძეკეებაას ველოდებიიიი❤

გაიხარე ჯიგარო :დდ

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent