შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მესაკუთრე(სრულად)


12-02-2020, 18:36
ავტორი queentikooooo
ნანახია 5 273

მეგობრებოოოო მოკლედ გადავწყვიტე, რომ ჩემი პირველი ისტორია სრულად შემოგთავაზოთ და ესეც ასე, იმედია ასე უფრო მოგეწონებათ❤❤❤



მესაკუთრე



ალბათ გიფიქრიათ მარტო დარჩენილს ან თუნდაც სამეგობრო წრეში ლაპარაკის დროს როგორი მეორე ნახევარი გინდათ რომ გყავდეთ. დარწმუნებული ვარ ოდესმე გულში მაინც გიფიქრიათ თქვენთვის ჩუმად რაც არ უნდა ამტკიცოთ, რომ არა არ შევხებივარ ამ თემასო. მოკლედ დავიწყოთ ჩემი ისტორია, რომელიც ჩემთვის ყველაზე მნიშვნელოვანია თავგადასავალი ან ამბავია-დავარქვათ ნებისმიერი სახელი რაც გაგიხარდებათ, მაგრამ რაც მთვარია ჩემთვის ყველაზე ძვირფასია და ამ ისტორიას გაგიზიარებთ თქვენც და მერწმუნეთ მოგეწონებათ. მარიამ მეტრეველი, 17 წლის, მეთორმეტე კლასელი,სიმაღლეში 175-176,მაქვს სწორი ცხვირი, დიდი ტუჩები, მოკლე ყავისფერი თმა და ნამდვილად კარგი სხეული-არც გამხდარი და არც მსუქანი, არ მყავს შეყვარებული და არც არასდროს მყოლია 17 წლის განმავლობაში და არც მაქვს ამისი სურვილი. ოჯახს რაც შეეხება მყავს დედა, მამა და 24 წლის ძმა, რომელიც ჩემი ნაწილია და საკუთარ თავზე მეტად მიყვარს, თუმცა მესაკუთრეა და სულ მაკონტროლებს მარტო თვითონ კი არა თავისი სერიოზული ძმაკაცები, რაც ჩემ გაღიზიანებას იწვევს.ბოლოსდაბოლო 17 წლის ვარ და რათ მინდა კონტროლი და უაზრო საქციელი, მაგრმ რაც არ უნდა ვუთხრა მათ არაფერი არ ესმით ამიტომ შეჩვეული ვარ მათ ხასიათს. მყავს განუყრელი დაქალი ანიტა, რომელიც ჩემთვის ყველაფერია და ყველაფერს ცუდსაც და კარგსაც ერთად ვაკეთებთ, ჭირშიც და ლხინში ერთმანეთ არ ვტოვებთ, მოკლედ ეს გოგო არის ნამდვილი მეგობრობის განსახიერება, როგორც ამას ამბობს ჩემზეც.
::::::::::::::::::::: დილით სკოლაში წასასვლელად მოვემზადე მიუხედავად იმისა, რომ სიკვდილამდე მეზარებოდა საწოლიდან ადგომა. ანიტას დავურეკე და ზუსტად 15 წუთში ერთად გავაგრძელეთ გზა იქიდან გამომდინარე, რომ ანიტა სულ რაღაც 10 წუთის სავალზე ცხოვრობს ჩემი სახლიდან. სკოლაში უაზროდ გაიარა გაკვეთილებმა, მიუხედავად იმისა რომ მე და ანიტა კარგად ვსწავლობთ არასდროს ვყოფილვართ შკოლნიკები, რადგან გაპარვებზე პირველები ჩვენ მივდიოდით, წინა მერხზე არ ვიჯექით, არავის არაფერს არ ვაწერინებდით და ა.შ. გაკვეტილებმა უაზროდ გაიარა და როგორც იქნა დამთავრდა ბოლო გაკვეთილი და სახლში წავედით, გზაში ათას სისულელეზე ვლაპარაკობდით და კორპუსთან მიახლოვებისას ბიჭები დავინახე,ეს ბოლო დროა სულ მანდ არიან, თან როცა ვუახლოვდები ყოველთვის ჩემდებიან ან მე მეჩვენება თან სულ ხომ შავები აცვიათ და ეტყობათ რომ კაი ბიჭები არიან და ცოტა მეშინია, მაგრამ მე რა მეკითხება რას ჩაიცვავენ და როგორ მოიქცევიან გვერდი ავუარეთ მე და ანიტამ მშვიდად, დავემშვიდობე, რადგან საღამოს 6 საათზე ანიტა ვერ მოდიოდა ინგლისურზე, სახლში ავედი და ჩემი ძმა და მშობლები კარგად ჩავკოცნე, გემრიელადაც მივირთვი საჭმელი დ ჩემს ოთახში გავეშურე სამცადინოდ, ერთ საათში ლუკა შემოდის ოთახში, სწავლას აღარ მაცდის და საბოლოოდ ჩემს საწოლში მასზე გადახლართული ვწვები, მინდა ვთქვა აქვე რომ ამ ბოლო დროს ჩემი ძმა ძალიან საეჭვოდ მელაპარაკება და უფრო ძალიან მაკონტროლებს და ამ ლაპარაკმა ხომ საერთოდ დამაეჭვა მაგრამ ალბათ მე მეჩვენება რაღაცა -მარიამ აბა მომიყევი როგორი დღე გქონდა დღეს ჩემო პატარა -ჩვეულებრივი ლუკ, სკოლა ძალიან მომბეზრდა ჩემი კლასელები კიდე არაფერს არ აკეთბენ საერთოდ, რომ კლასი გამოცოცხლდეს, უბრალოდ ვზივართ, ვლაპარაკობთ და ვართ. -არაუშავს ფერია მთავარია შენ და ანიტა თქვენ პონტში ხომ ხართ და ერთობით და ისინი თუ არ გამოცოცხლდებიან არაუშავს, მაგრამ ერთხელ შენ თქვი, რომ სადმე შევიკრიბოთო -რავიცი მაინც ვცდი და ვნახოთ, ლუუკ იცი რა მაინტერესებს დაბლა სადარბაზოსთან მუდმივად 5 ბიჭი თან ერთი და იგივე ტიპები რატომ დგანან? ასე მგონია, რომ ვიღაცას იცავენ და უთვალთვალებენ და შავებში არიან ჩაცმულები სულ -შენი ამის მერე ნახე ბიჭების მოგროვება მანდ -და რატომ? რა საქმისთის არიან აქ? -ამას მალე გაიგებ პატარავ და ნუ ხარ ძალიან ცნობისმოყვარე, იცოდე რომ ძალიან მიყვარხარ და რაც არ უნდა მოხდეს ყოვლთვის შენ გვერდში მიგულე, ეჰ არ მჯერა რომ გაიზარდე და უკევ სხვა პატრონი გეყოლება მალე. ბოლო სიტყვები თავისთვის ჩაილაპარაკადა თავზე მაკოცა -მეც მიყვარხარ ლუკ, ახლა კი გამიში ინგლისურზე უნდა წავიდე -მარიამ არ მომწონს ასე გვიან რომ გაქვს საგნები და ან დაელაპარაკე მასწავლებლებს და სხვა საათებით გატარონ ან მე დაველაპარაკები უკვე, საერთოდ არ მომწონს ჩემი და ღამე დაიოდეს ქუჩაში -ლუკა გთხოვ რა გაჩერდი, ეხლა ამაზე დამიწყე ხო უკვე გაჭედვები, ესღა გვაკლდა და მორჩა,გთხოვ ამ ბოლო დროს ნუ შეიცვალე ასე ძალიან და ნუ მაკონტროლებ ასე შემაწუხებლად. უკვე ტონს ავუწიე ისე ძალიან მომეშალა ნერვები -ტონი აკონტროლე მარიამ და საჭიროა და ასე იმიტომ ვიქცევი, მიდი ეხლა გაემზადე და მე გაგიყვან, საღამოს 9საატძე კიდე რესტორანში მივდივართ და ანიტასაც დაურეკე და წამოიყვანე თუ გინდა -რესტორანში რატომ მივდივართ? -ჩემი ძმაკაცები მივივართ და ბარემრა შენ და ანიტაც წამოდით და გაერთობით -კარგი მაშინ
:::::::::::::::::::::::: საგნიდან დაღლილი გამოვედი, ლუკა გარეთ მელოდებოდა და სულ მალე სახლში ვიყავით, ეს საგნები შემიწირავს მე, ანიტა მაინც ყოფილიყო. 9საათისთვის მოვემზადე შავი კლასიკური შარვალი თავისი პიჯაკით და შიგნიდან შავიბრეტელიანი მაიკა ჩავიცვი, ანიტასაც ასეთი ტანისამოსი ეცვა უბრალოდ მისი მუქი ნაცრიფერი იყო, სახე ოდნავი მაკიაჟები გავიკეთეთ და გზას გავუდექით, რესტორანში მისულმა ლუკის ძაკაცები-დადუ, საბა, ვაჩე, ანდრია, იოანე, ნიკუშა, გიორგი და თოკო ვნახე. ცოტა დვალიეთ მე და ანიტამაც, მაგრამ ჩემთვის ცოტა ბვრი აღმოჩნდა და სხეული დამიბუჟდა, ერთი საათი იქნებოდა რაც უკვე ვლაპარაკობდით და ვერთობოდით, რომ ჩვენთან ახლოს ბიჭების გუნი მოვიდა თნ იცით რამდენი ბიჭი იყო, მე მშიშარას ამის შემეშინდა და ჩემზე ჩახუტებული ანიტათი ლუკას ჩავეხუტე. წარმოიდგინეთ მართლა ეს მომენტი თქვენს გონებაში და მიხვდებით მართლა რომ თქვენც შეგეშინდებოდათ მკითხველო, პირველი რაც გონებაში გავიფიქრე ახლა ჩვენ ბიჭებთან უნდა იჩხუბონ მეთქი და ლუკას ხელი ისეთმა ჩავკიდე ალბათ დაულურჯდებოდა, თან თავსაც ვერ ვწევდი და ლუკას მხარს ვეფარებოდი. -მარიამ ნუ გეშინია ჩემები არიან ყველანი, ჩამჩურჩულა ლუკამ და ფეხზე წამოდგა, მაგრამ ხელს მაინც არ ვუშვებდი, თუმცა ანიტას აღარც ეშინოდა უკვე, მეც ფეხზე წამოვდექი და ბიჭებიდან თვალი ერთს გავუსწორე, იცით რა ბიჭი იყო , ყველა რომ იოცნებებს მაღალი, ნავარჯისშები სხეულით და იცით რა სერიოზული სახე ჰქონდა თვალებში რომ შევხედე უკვე შემეშინდა ისეთი ცივი იყო -მარიამ გაიცანი ეს დემეტრე ფილფანია, ხელი კი ჩემი ფიქრების ბიჭისკენ გაიშვირა -სასიამოვნოა. ვუთხრაი ჩუმად და გავუღიმე მაგრამ იცით რა მოხდა ახლა თურმე ანიტა ნიკუშას და ანდრიას შუაში დამჯდარა და ჩემს გვერდით შესაბამისად დაჯდა დემეტრე, იცით როგორ ვგრძნობდი თავს თითქოს და მალე უჰაერობისგან მოკვდებიო, მე ბოთე კიდე ვერც კი ვამჩნევდი ლუკას მხარს რომ ვიყავი ჩაბღაუჭებული და ხელს არ ვუშვებდი, დემეტრე კიდე იცინოდა და ჩემთან ახლოს მოვიდა მხარზე შემეხო და ტურთან ახლოს ისე რომ ტუჩები ყელს ეხებოდა მითხრა -ჩემი ნუ გეშინია პატარავ, არაფერს დაგიშავებ, მაგრამ მეორე თუ მაგ ზედას ჩაიცვავ მერე ძალიან გამაბრაზებ და ეს უკვე აღარ მოგეწონა, ერთი კოცნაც დამიტოვა ყელთან. მე კიდე გაშეშებული ვიყავი და ის გამიკვირდ არავინ არაფერი რომ არ თქვა და ისე იქცეოდნენ თითქოს და არაფერი გაეგოთო, უბრალოდ შოკი მივიღე ერთ წუთში.
რესტორანში რამდენი ხანი ვიყავით, როდის წამოვედით და სახლში როგორ აღმოვჩნდი არ მახსოვს, უბრალოდ ძალიან დაბნეული შევედი ოთახში და საწოლზე დავწექი და უბრალოდ ვფიქრობდი დემეტრეს და ბიჭების საქციელზე. ფიქრებში გართულმა ვერ გავიგე როგორ შემოვიდა ლუკა და გვერდით მომიწვა, მხოლოდ მაშინ გამოვფხიზლდი როცა ლაპარაკი დამიწყო
-მარიამ ვიცი ფიქრობ დღევანდელ საღამოზე, მაგრამ დარწმუნებული იყავი, რომ მე შენთვის ყოველთვის კარგი მინდა და ახლა კიდე ფიქრებით არ გადაიღალო თავი, რადგან მალე მიიღებ ყველაფერზე პასუხს
-რაზე უნდა მივიღო პასუხი ლუკა? მაგრამ მართლა მაინტერესებს ამ ბოლოს ყველა ასე ძალიან რატომ შეიცვალეთ
-მარიამ დღეს შენთან ვწვები და ეხლა ნუღარ ფიქრობ უაზრობებზე უკვე, მოდი ჩამეხუტე და დავიძინოთ
მაგრამ ლუკაზე ნაწყენმა ზურგი ვუჩვენე და არ ჩავეხუტე, ყოველთვის როგორ შეუძლია რომ უპასუხოდ დამიტოვოს შეკითხვა. თუმცა დაღლილს მალევე ჩამეძინა და ვიგრძენი ლუკა როგორ ჩამეხუტა ზურგიდან და ძილი უფრო ღრმად განვაგრძე.
დემეტრე ფილფანი
დემეტრე ფილფანი, 25წლის, მაქვს ნავარჯიშები ტანი, სიმაღლეში 188სმ, საკუთარი ბიზნესი მაქვს საზღვარგარეთ და ვაპირებ საქართველოშიც გავხსნა ქსელები, რადგან უკვე საქართველოში ერთი ადამიანის გამო მიწევს ყოფნა, რომელსაც ალბათ უკვე ხვდებით ვინაა, მაგრამ თუ ვერ მიხვდით მალე გაიგებთ. როცა ცნობილი და უმდიდრესი პიროვნება ხარ მტერი ყოველთვის გყავს, ამიტომ ჩემი სახლი ციხესიმაგრე უფროა და სადაც მივდივარ დაცვაც დამყვება, რადგან ერთხელ ჩემი მოკვლაც ცადეს, დამჭრეს, მაგრამ როცა ხალხში სახელი გაქვს ადვილია ამ საქმის მოგვარება და იმ პირისთვის საქმის გარჩევა.
ჩემ ძმაკაცებსაც გაგაცნობთ, ბევრნი ვართ ძალიან თუმცა ერთმანეთისთვის თავს გავწირავთ-საბა, გაგა, ალექსანდრე, სანდრო, დაჩი, თომა, ილია, იოანე. გაგა ძველი ბიჭია(ქურდი)შესაბამისად მისი ბიჭებიც ჩემს გვერდით არიან და ჩემი მტერი მათი მტერია და იცით ასეთ სამყაროში როგორ გვარდება საქმეები. არ გეგონოთ რომ რადგან ბიზმესმენი ვარ კლასიკურად მაცვია, არ პირიქით მაცვია როგორც ძველ ბიჭს რადგან მეც ხომ გაგას სამყაროს წევრი ვარ, ისევე როგორც ჩემი ყველა ძმაკაცი. დიახ დიახ ეს ჩემი წარსული და მომავალი საქმიანობა. ეჭვიანი, მესაკუთრე ადამიანი ვარ და რაც ჩემია ჩემია, ასე რომ ვის გამოც დავბრუნდი ამდენი წლის შემდეგ საქარველოში სამუდამოდ ჩემი იქნება და შეწინააღმდეგებას აზრი არ აქვს, ჩემ ხასიათს კი უნდა თუ არა შეეჩვევა, რადგან მასაც შევუყვარდები უსაზღვროდ.


დილით ლუკა ჩემ გვერდით არ დამხვდა, საათს დავხედე და 12საათი იყო, ტელეფონზე კი ანიტასგან ესემესი დამხვდა, რომ დღეს კლასს როგორც იქნა მოუფიქრებია და საქეიფოდ ვაპირებდით წასვლას საღამოს 7საათზე, მანამდე კი მაღაზიებში ვაპირებდით გასვლას კაბებისთვის. ავდექი მოვემზადე და მისაღებში გასვლისას მხოლოდ დედა და მამა დამხვდნენ, ნეტა ლუკა სადაა? მამა და დედა ჩავკოცნე, ვისადილე, ფული გამოვართვი და გავაფრთხილე დღევანდელი დღის შესახებ და ერთ საათში გზას გავუდექით მე და ანიტა. მაღაზიაებში ვიბოდიალეთ და საბოლოოდ ერთ-ერთ მაღაზიაში ანიტამ იყიდა ულამაზესი მოვარდისფრო კაბა, წელზე მომდგარი და დაბლა დავარდნილი, ძალიან უხდებოდა ჩემს ანიუტას, ფეხზე ამავე ფერის მაღალქუსლიანები შეუხამა, აი მე კი მთლიანად მომდგარი მუხლს ცოტა აცდენილი მუქი შვინდისფერი კაბა, ამაცე ფერის მაღლებთან ერთად, ძალიან ლამაზ პატარა ჩანთასთან ერთად და საღამოსთვის ყველაფერი ვიყიდეთ, გზაში კაფეში შევიარეთ და უამრავ თემაზე ვილაპარაკეთ მათ შორის დემეტრეზეც, სახლში 6ზე მივედით და საკმარისი იყო მომზადებისთვის ერთი საათი, მსუბუქი მაკიაჟი გავიკეთეთ თუმცა ტუჩები ოდნავ გამოვკვეთეთ ორივემ, ტანზე ჩავიცვით ყველაფერი რაც ვიყიდეთ და სარკეში ჩავიხედეთ და გაოცებულები დავრჩით იმდენად ლამაზები ვიყავით, ოთახიდან გავედით მშობლებმა ორივეს კომპლიმეტები გვითხრეს და ტაქსამდე მიგვაცილეს, კიდე კარგი ჩემი ძმა და ბიჭები აქ არ არიან თორემ, არც მე და არც ანიტას არ გაგვიშვებდნენ, ანიტას შესაძლებელია, მაგრამ მე ასეთ ფორმაში ნამდვილად არა. რესტორანში მივედით, ერთმანეთი ვნახეთ ბავშვებმა და მაგიდასთან დავჯექით, ჩემს გვერდითანიტა და ლევანი იჯდნენ. თან ვლაპარაკობდით ბავშვები, თან ვიცინოდით, ცოტა სასმელიც დავლიეთ და ტელეფონზე ლუკა მირეკავდა
-გისმენ ლუკა
-სად ხარ მარიამ? (გაბრაზებული ხმა ჰქონდა)
-რესტორანში ვართ კლასელები, ხდება რამე ლუკა? ასეთი ტონით რატო მელაპარაკები?
-ხდება კი არა გოგო ერთი არ უნდა გამაგებინო, რომ რესტორანში მიდიხართ შენ და ანიტა
-ლუკა რატო ყვირიხარ ბავშვები ვართ აქ მგონი და არა ვინმე უცხო ბავშვები და ტელეფონი გავუთიშე, არ მივცემდი უფლებას რომ ხასიათი გაეფუჭებინა ლუკას.კმაშინვე დამირეკა მაგრამ ტელეფონი გავთიშე საერთოდ და ანიტას ტელეფონიც ზედ მივაყოლე
-მარიამ რა ხდება?
-ისევ ლუკას გაჭედვები ანიტ, არაუშავს ეხლა მაგრად გავერთობით და არავის მივაქცევთ ყურადღებას.
სასმელის დალევას ვაგრძელებთ ისევ ბავშვები და ძველ ამბებს ვიხსენებთ, ამ დროს კი იცით რა ხდება დარბაზში? კარებში შემოდიან დემეტრე და მისი ძმაკაცები და ზუსტად ჩვენი მაგიდის პირდაპირ ჯდებიან, დემეტრე კი პირდაპირ ჩემ სახეს უყურებს და თვალს მიკრავს, თან ჩემსკენ მოემართება, ხელს კიდე მაშინვე ანიტას ვუჭერ
-გამარჯობათ ბავშვებო, ერთი წუთი გამოდი მარიამ, პასუხს არც მაბრუნებინებს მკიდებს ხელს და გავყავარ გარეთ, თან ხელს ისე ძალიან მიჭერს ალბათ ხელზე სილურჯე დამრჩება, აივანზე გავყავარ, მე კი მზად ვარ რომ ეს ბიჭი ამდენი უფლების გამო მაგრად გავლანძღო
-დემეტრე რა უფლებით აკეთებ ამ ყველაფერს, გამიშვი ახლავე ხელი
-გოგო ახლა მისმინე შენ, იმ წუთიდან როცა შენ მე გაგიცანი შეგეზღუდა ყველა უფლება, უნდა იცოდე რომ დემეტრე ფილფანის გოგო ხარ და დასტოიდან უნდა იყო, არანაირი ასეთი გამომწვევი კაბები, კაბაც თუ ქვია ამას და ბოლოს დაიმახაოვრე უკვე ჩემი გქვია პრინცესა და ცოტა სერიოზულობა მოგეთხოვება
-შენ.. შენ.. რა გეკითხება საერთოდ რას გავაკეთებ თავი დამანებე საერთოდ
-მარიამ არ გაბედო ვინმესკენ გახედვა თორე ჯერ ხომ იმას დავბრიდავ და მერე შენ მაგრად დაისჯები და არ მაიძულო, რომ დაგანახო ჩემი ცუდი მხარე, ახლა კი შედი და ეს დღე რომ არ ჩაგიშალო ცოტახანიც გაჩერდი და წამოხვალ, ანიტას კიდე ლუკა მოაკითხავს, ზედმეტი არაფერი გაბედო მარიამ იცოდე წინასწარ გაფრთხილებ
-ხასიათი აღარ მაქვს და ეს დღეც ჩამიშხამე გილოცავ, აღარ მინდა აქ დარჩენა და არ გაბედო რომ უკან გამომყვე
მაგიდასთან მივედი ჩემი ნივთები ავიღე, ანიტა გავაფრთხილე, რომ ლუკა მოაკითხავდა და წასვლას ვაპირებდი დემეტრემ თავისი მანქანისკენ რომ წამიყვანა, გავუძალიანდი მაგრამ პირიქით მხარზე გადამიკიდა და ისე მივყავდი
-დემეტრე ნორმალური ხარ, დამსვი ახლავე
-ნუ წიკვინებ მარიამ, შენი ნებით ან ჩემი ნებით, მაგრამ მეორე აირჩიე შენ
მანქანაში ჩამსვა და კარებიც ჩამიკეტა, სახლამდე ხმა არ ამომიღია, სახლთან რომ მივედით კარებს არ მიღებდა
-გააღე დემეტრე ახლავე
-არა, თან იცინის ირონიულად
-ამას რატომ აკეთებ? უკვე ცრემლები იწყებდა დენას თუ მალე არ გამიშვებდა ეს ბიჭი
-მისმინე პრინცესა მალე ყველაფერს დაწვრილებით გეტყვი, მაგრამ დღეს არა, მანამდე კი ამას გაგიკეთებ რომ მთელი ღამე ჩემზე იფიქრო და იცით რა გააკეთა? ტუჩებში მაკოცა, ესაც ჩემი პირველი კოცნა თან იცით როგორი იყო რამის სული განვუტევე იქვე, ჰაერი რომ აღარ გვეყო კოცნა შეწყვიტა, კარები გააღო და ყელში დამიტოვა სველი კოცნა, მე კიდე ჩემ თავზე გაბრაზებულს რომ ვერაფერი ვერ გავაკეთე და პირიქით მომეწონა დემეტრეს სიახლოვე, გაბრაზებული გადავედი მანქანიდან და ოთახისკენ გავიქეცი, კარები ჩავკეტე ლუკას ყურადღება არ მივაქციე და მართლაც, რომ მთელი ღამე მასზე ვფიქრობდი და ხან ტუჩებზე, ხან კიდე ყელზე გადავიტარებდი ხელს, მგონი დემეტრე ნელ-ნელა ჩემს გულში შემოაღწევს რაც ძალიან არ მინდა.

დემეტრე და ლუკა
მე და დემეტრე დიდი ხანია რაც ერთმანეთს ვიცნობთ. ჩვენი ურთიერთობა უკვე წლებია მყარად გრძელდება, თუმცა სამწუხაროდ რამოდენიმე წლის უკან საზღვარგარეთ მოუწია წასვლა საქმეების გამო როგორც ბიზნესის ასევე იმ სამყაროსი რომლის წევრიცაა. მაგრამ რამოდენიმე თვის უკან თავისი ბიძაშვილის ნიას ქორწილში ჩამოვიდა და ქორწილის ჩატარებიდან 2დღეში ჩემთან შევიკრიბეთ მე და ჩემი ბიჭები და დემე და მისი ბიჭები. ზუსტად ამ შეკრებისას დაინახა ჩემი 17წლის და რომელთანაც ადრე შეხება არ ქონია და ახლა როცა დაინახა მის თვალებში სინათლე გაჩნდა. ყველა ვატყობდით, რომ დემეს გულში რაღაცა ხდებოდა, მაგ დღის შემდეგ მარიამის შესახებ ყველაფერი ინფორმაცია მოიძია და ერთ დღეს როცა ისევ ჩემთან შევიკრიბეთ სიგარეტის მოსაწევად აივანზე გავედით და მანდ დაიწყო უკვე ლაპარაკი

-მოკლედ ლუკა, ხომ იცი რომ ძალიან დიდ პატივს გცემ და ჩემი ძმა ხარ მაგრამ.. მაგრამ მინდა გითხრა რომ შენი.. შენი და პირველივე დანახვისას.. შემიყვარდა.
დემეს წვალებას რომ ვუყურებდი გულში სიცილისგან ვკვდებოდი, ერთადერთი რაც მე ვუთხარი ყველაფერი გართულების გარეშე იყო ის, რომ
-დემე გიცნობ მე შენ და ვიცი როგორიც ხარ, ჩემი ძმა ხარ და შენზე უკეთესს ვერავის ვნახავ მარიამისთვის, მაგრამ მარიამ თუ რამეს აწყენინებ იცი რომ საკუთარ სიცოცხლეს დავთმობ მისთვის, როგორც მისი ძმა ამას მაინც გეუბნები და გთხოვ ერთ რაღაცას ნუ იქნები მარიამთან ძალიან კონტროლიორი, ეჭვიანი და მესაკუთრე. ეს ჩემი თხოვნაა რადგან ვიცი შენი ხასიათები და მარიამის გადასაწყვეტია უკვე ეს გადაწყვეტილება შენთან იქნება თუ არა, ჩემგან კი უკვე იცი რა თანხმობაც მიიღე თქვენი ურთიერთობის შესახებ.
-მადლობა ძმაო რომ გამიგე ასე ადვილად, უბრალოდ მინდა იცოდე ხოლმე რომ როცა მარიამი ჩემთან იქნება ყველაზე უსაფრთხოდ ადგილი იქნება მისთვის, ჩემ ხასიათს კი მარიამი დარწმუნებული ვარ შეეჩვევა მაგრამ ყველანაირად შევეცდები მის მიმართ ძალიან თბილი და კარგი ვიყო, მადლობა ლუკა შენ ამისთვის
მეშინოდა დემეს წარსული რომ მარიამს რამეს დაუშავებდა მაგრამ დარწმუნებული ვიყავი რომ ჩემი ძმაკაცი მას სიცოცხლის ფასად დაიცავდა, ყველაფერი კი მარიამზე იყო დამოკიდებული რას იზავდა დემესთან მიმართებაში, მხოლოდ მის გადაწყვეტილებას დავუჭერ შემდგომ მხარს.
დილას ხმაური მაღვიძებს და ვხვდები, რომ სახლში ბიჭები არიან მოსულები, დილის პროცედურებს ვიტარებ, ტანზე მოკლე სარაფანს ვიცვავ და მისაღებში გავდივარ, ყველას ვესალმები და აღელვებას ვმალავ დემეტრეს დანახვისას, რომელიც შემაწუხებლად არ მაშორებს თვალს. ტელეფონს ვიღებ და ანიტას ვთხოვ, რომ გამოვიდეს და რაც შეიძლება მალე მოვიდეს. 5წუთში ანიტა მოვიდა კიდეც, ბიჭები ნახა და ჩემს ოთახში შევედით
-ანიტაა ცუდად ვარ უკვე, ძალიან გაურკვევლობაში ვარ
-რა მოხდა მარ, რა გჭირს? დემეტრეს გამოა ხომ ეს ყველაფერი?გუშინ რა მოხდა რესტორანში?
-არ ვიცი მართლა უკვე ჯერ ხომ მანდ მოვიდა და გამიჭედა უაზროდ, ეჭვიანობა დაიწყო საერთოდ უმიზეოდ, სუკ რაღაც ორჯერ მყავს ნანახი და რამდენის უფლებას აძლევს თავს, სახლში ძალით წამომიყვანა თავისი მანქანით და დამშვიდობებისას პირველი კოცნაც მიისაკუთრა
-რაა? ნორმალურია ეგ? უბრალოდ შოკში ვარ
-მთელი ღამე ვფიქრობდი ამ ყველაფერზე მაგრამ უკვე არ ვიცი მართლა არაფერი, აშკარაა ყველამ ყველაფერი იცის და არაფერს იმჩნევენ და ძალიან დიდი კითხვის ნიშანი მიტრიალებს თავში, ყველა მარტო იმას მეუბნება მალე მიიღებ პასუხსო
-მარ დაწყნარდი ჩემო ლამაზო, როგორც ჩანს მართლა რაღაც ხდება, ისე რა სიმპატიურია არა დემეტრე და მგონი უყვარხარ კიდეც და შენც არ ხარ მთლად ცივი მის მიმართ
-ანიუტ კი ძალიან სიმპათიურია მაგრამ გრძნობები ამერია ერთმანეთში უკვე, ვერ ვხვდები მომწონს თუ არა, კარგი ჩემს ამბებს თავი დავანებოთ შენსკენ რა ხდება?
-აუუუ მარ შეყვარებული ვარ, გახსოვს რომ გეუბნებოდი ერთ ბიჭს მოვწონვართქო, მაგრამ მე იგნორს ვუკეთებთქო ხოდა დღეს ერთმანეს უნდა შევხვდეთ, მაგრამ შენც უნდა წამომყვე რაა, თან თავისი ორი ძმაკაციც მოყავს და მარტო ვერ წავალ და გამომყვები ხო?
-ოჰოო ანიუტ რა სერიოზულად ყოფილა შენსკენ საქმე გოგო, კი გამოგყვები მაგრამ ბიჭებთან არაფერს ვამბობთ მაგ თემაზე თორემ არსად არ გაგვიშვებენ, მოდი ეხლა გავემზადები და წავიდეთ
ტანზე კლასიკური შავი შარვალი ჩავიცვი შავ კლასიკურ ტოპთან ერთად და შავ მაქქვინებთან ერთად, მარიამს კი თეთრი პერანგი, შავი კლასიკური შარვალი და თეთრი მაქქვინები. ბიჭებთან რომ გავედით ეჭვის თვალით შემოგვხედეს
-სად მიდიხართ გოგოებო?
-ჩვენ კლასელი გოგოები ვიკრიბებით და სადმე გავისეირნებთ ლუკა ალბათ არ ვიცით ჯერ ხომ ასეა ანიუტ? (არა ისე ამ ტყუილს ისე ვამბობ, რომ ნამდვილად დაიჯერებენ თან იმდენს ვწუწუნებდი ჩემი კლასი არასდროს იკრიბებათქო, რომ ეჭვიც არ შეეპარებათ)
-კი კი ასეა ლუკა
-კარგი წადით და ჭკუით იყავით, როცა დაგირეკავთ გვიპასუხეთ
მაგრამ მაინც სხვა თვლით გვიყურებდნენ, თუმცა ამისი დრო აღარ გვქონდა თორემ შეხვედრაზე დაიგვიანებდა ანიუტა
-კარგი წავედით ჩვენ ბიჭებო კარგად.


მყუდრო კაფეში მივედით და იქ დაგვხვდნენ ბიჭები, დიდად არ მომეწონა არც ერთი და ანიუტაც მოხიბლული აღარ დარჩა საბათი. ამ ბიჭთან ერთად იყვნენ ლევანი და დათო, მაგრამ ჯერ იუმორი ხომ ძალიან სასტიკი ჰქონდათ და ცოტა რომ დააკვირდებოდი ეგრევე მიხვდებოდი რომ უმაქნისი ბიჭები იყვნენ. ალბათ 30 წუთი გავჩერდით კაფეში და წამოსვლა გვინდოდა ძალიან
-ბიჭებო ჩვენი წასვლის დრო არის, გვეჩქარება უკვე ძალიან
-წამოდით გაგაცილებთ
-მადლობა არ გვინდა(ანიტა)
-წამო წამო ცოტას გაგაცილებთ მაინც
კაფიდან ერთად გავდივართ, ჩემს გვერდით ლევანი დგას, ანიტას გვერდით საბა, დათო კი სხვა გზით წავიდა. გავდივართ კაფიდან და ლუკას, დამეტრეს და რამოდენიმე მათ ძმაკაც ვხედავ და ახლა ვხვდები, რომ ძალიან გაბრაზდებოდნენ, მაგრამ რა გავაკეთეთ ასეთი რომ შეგვეშინდეს
ვხედავ როგორ მოდის გაცეცხლებული დემეტრე ჩემკენ და ლუკა ანიტასკენ, ამ ბოლო დროს ვატყობ ლუკას თვალებს ანიტას მიმართდა ვხვდები რომ მალე ჩემი დაქალი ჩემი სარძლო გახდება
-ჩქარა ჩაჯექით ორივე მანქანაში(ყვირის დემეტრე)
-ძმაო რა ხდება(საბა)
-ბიჭო იცი ვინც ვარ?
-შენ ხომ დემეტრე ფილფანი ხარ? შენ კი ლუკა მეტრეველი?
-მერე ბიჭო ეს გოგოები ჩვენები არიან და იცი რას ნიშნავს ეს?
-კარგი ძმაო აღარ გავეკარებით, გვაპატიეთ
-უფრო დარწმუნებული რომ ვიყო ამ საქმეში აი ეს შენ(და ლევანს ერთი მაგარი დაარტყმა დემეტრემ, ლუკამ კი საბას)
-ამის მერე გეცოდინებათ ვის გოგოებს ეხებით(ლუკა)
შეშინებული ვიყავით მე და ანიტა ამ ამბავით, ასეთ სიტუავიაში რომ აღმოჩნდებით მიხვდებით რას იგრძნობთ თქვენც მკითხველო, მანქანაში ჩუმად ვიჯექით და უკვე ვიცოდით სახლში რაც გველოდა. ანიტამ შიშისგან რომ ძალიან გაბრაზდებოდნენ მანქანაში დაიწყო სიტუაციის განმუხტვა
-ბიჭებო იცით... ანუ ჩვენ.. მე.. უბრალოდ შევხ.. შევხვდით მათ.. მეტი.. მეტი არაფერი და ტირილიც დაიწყო ჩემმა მგრძნობიარე ანიუტამ, ახლა უკვე ჩემი ჯერი იყო და ძალიან ვნერვიულობდი რომ არც ერთი ხმას არ იღებდა უბრალოდ ისეთი თვალებით გვიყურებდნენ, რომ აშკარა იყო ცუდად გვქონდა საქმე
-ანუ მართლა არაფერი გავიკეთებია ასეთი გასაბრაზებელი.. უბრალოდ.. უბრალოდ მათ შევხვდით და მალე წამოვედით უკან
დემეტრემ ისეთი შემომხედა მანდვე მოვკეტე და თავი ჩავხარე. სახლამდე ხმა არ ამოგვიღია და სახლშიც დასჯილი ბავშვბეივით შევედით, მისაღებში ბიჭების ყოფნა ასე არასდროს გაგვხარებია, მაშინვე მივედი და მათ შუა დავჯექით და ვეხუტებოდით, ამ წამს მათში ვპოულობდით დიდ შველას და შვებას
-ახსნით თქვენ საქციელს? დაიყვირა ლუკამ, დემეტრე კი იდგა და უყირებდა ჩემ რეაქციას
ხმას არც მე და არც ანიტა ვიღებთ, უბრალოდ ვცდიკობთ არ ვიტიროთ მაგრამ მაინც სუსტები აღმოვჩნდით
-რა საჭირო იყო ტყუილი მარიამ ამიხსნი? ან ანიტა რა იყო გავიზარდეო და დაიწყე ბიჭთან პაემნები? მომინდომეს აქ პაცანებთან შეხვედრები და ცანცარი
-ლუკა ჩვენ მართლა.. უბრალოდ შევხვდით მეტი არაფერი(ანიტა)
-ხო ჩვენ უბრალოდ წავედით, მართალია მოგატყუეთ, მაგრამ ცუდი ხომ არაფერი გავიკეთებია არა?
-წადით ეხლა ჩქარა ოთახში სანამ მართლა გავბრაზდი უკვე და მოთმინება არ გამომელია
ჩვენც მეტი რა გვინდოდა ოთახში წავედით, დავწექით და ტირილისგან დაღლილებს დაგვეძინა. რომ გამოვფხიზლდი ანიტას მაგივრად დემეტრე იწვა ჩემს გვერდით, შოკირებული ვიყავი
-შენ აქ რა გინდა დემეტრე? ანიტა სადაა? (მაგრამ რათქმაუნდა ჩემი შწკითხვა დააიგნორა?
-იცი როგორ გამაბრაზე პრინცესა? ხომ გაგაფრთხილე არავისკენ არ გაიხედოთქო და ზედმეტი არაფერი არ გააკეთოთქო? ყველაზე დიდი მოთმინება დღეს გამოვიჩინე შენს მიმართ და არაფერი ზედმეტი არ გავაკეთე მაგრამ იცი რა შემიძლია რომ გავაკეთო?
მე მარტო შეშინებული ვუსმენდი და ვერაფერ ვამბობდი
-შემიძლია მარიამ ის ბიჭი რომელიც შენ გვერდით იდგა და ეგეთი თვალებით გიყურებდა, ჯერ ეგ თვალები დავთხარო, მერე ყველაფერი სათითაოდ დავუმტვრიო და ეს ყველაფერი შენს თვალწინ მოხდეს რადგან ჭკუა ისწავლო, არ მინდა რომ შეგეშინდეს მაგრამ მაიძულებ და შენ კიდე ურჩობისთვის და ტყუილისთვის ძალიან მკაცრად დაისჯები, ახლა კი დაისვენე და დაფიქრდი შენს ყოველ საქციელზე დღეიდან, ყელში სველი კოცნა დამიტოვა და გავიდა ოთახიდან

ანიტასთან
მე და მარიამს დაღლილებს მალევე ჩაგვეძინა. საღამოს მეღვიძება და უბრალოდ გაშტერებული ვუყურებ ჭერს, ვფიქრობ ლუკაზე, რომელიც ჩემს მიმართ ძალიან სხვანაირად იქცევა, უმიზეზოდ მეჩხუბება იმაზე რაზეც უფლება არ აქვს, შეიძლება მარიამს რამე აუკრძალოს მაგრამ მე მხოლოდ მარიამის დაქალს რომელსაც სხვა არაფერი ურთიერთობა არ მაქვს ლუკასთან, ძალიან დიდ უფლებას ანიჭებს საკუთარ თავს. მართალია მე ლუკა მიყვარს უკვე დიდი ხანია, მაგრამ არ მინდა რომ ეს გრძნობა ვაღიარო და მარიამსაც არ ვეუბნები, თან ძალიან მრცხვენია. ამასობაში წოლაც აღარ მინდა და სამზარეულოში გავდივარ, მიხარია არავინ რომ არ მხვდება და წყლის ჭიქას ვიღებ, რომ წყალი დავლიო. უეცრად ზურგიდან სითბოს ვგრძნობ, რო.ელიც ლუკას ეკუთვნის, ყელთან ახლოს მოდის და კამზე ცხელ სუნთქვას მაფრქვევს, ჟრუანტელი მივლის ამაზე და ვგრძნობ რომ ამაზე ეღიმება, ყურთან ახლოს მოდის და ხმა დაბლა, ხრიწიანი ხმით მეუბნება
-ანიტ გაბედავ მეორედ ვინმე ბიჭთან შეხვედრას და იცოდე, რომ კოჭებს დაგიხვრიტავ და იმ ბიჭს კიდე რომელიც შენ შემოგხედავს მოვკლავ. კარგად მიცნობ და იცი, რომ რასაც ვამბობ აუცილებლად გავაკეთებ, დღეს გადამირჩი მაგრამ მეორედ იგივეს იზავ და ჩათვალე მართლა დაგბრიდავ და ხო კიდე შეეცადე გამომწვევად აღარ ჩაიცვა ხოლმე თორე ეგაც არ მომწონს და მინდება რომ ტანზე შემოგახიო და კოჭებამდე ჩაგაცვა მარტო, არ მინდა ჩემს საკუთრებას ვინმემ შეხედოს.
-რაა? რას ბოდავ ლუკა? ნორმალური ხარ? შენ.. მე.. ეს როგორ.. გამიბედე
-იცოდე, რომ შენი ჩემი დაგარქვი ფერია და მხოლოდ მე მეკუთვნი, ვიცი რომ შენც გიყვარვარ მაგრამ საკუთარ თავთან არ აღიარებ მაგრამ თვალები გყიდიან პატარავ.
ერთი კოცნაც დამიტოვა ყელში და წავიდა, მე კიდე მისაღებში გავედი და ტელევიზორის ყურება გადავწყვიტე, რომ გაკვირვებისგან და თან სიხარულისგან არ მოვმკვდარიყავი. ღამე მარიამთან შევედი ისევ და ძილი გავაგრძელე.

დილას მე და ანიტას ერთად გაგვეღვიძა, სკოლისთვის მოვემზადეთ დღეს ხომ სკოლის ბოლო დღე იყო ჩვენთვის, რადგან ნამდვილად არ ვაპირებდით კიდევ ერთი კვირა უაზროდ სიარულს სკოლაში, მოვემზადეთ და გზას გავუდექით, სულ დამავიწყდა, რომ ჩემი მშობლები დასასვენებლად წავიდნენ ორი დღის უკან იტალიაში, მიუხედავად იმისა რომ არ უნდოდათ ჩვენი მარტო დატოვება მაინც წავიდნენ ჩვენი თხოვნით. სკოლაში მივედით მთელი გაკვეთილები ვთამაშობდით, ვიცინოდით და გაკვეთილების დასასრულსდავემშვიდობეთ ბავშვებს სექტემბრამდე და გზა გავაგრძელეთ. გზაში დავგეგმეთ, რომ სადმე წავსულიყავით განსატვირთად თუმცა ამაზე ბიჭებთან უნდა გველაპარაკა, თან კიდე შევრიგდებოდით, სახლში მივედით და ლუკა, დემეტრე, ვაჩე და დადუ დაგვხვდნენ მარტო, მორცხვად მივესალმეთ ყველას და დავჯექით ჩუმად. ჩვენს უკან ყველანი შემოგვყვნენ და შევგროვდით ისევ ყველა ერთად. ლაპარაკი ისევ მე დავიწყე რადგან ანიტა ვერ ბედავდა, მე დემტრეს არ ვუყურებდი თვალებში, ანიტა კი ლუკას
-ბიჭებო რაღაც უნდა გთხოვოთ ვიცით რომ გაბრაზებულები ხართ მაგრამ ტყუილად გვიბრაზდებ..
-ესიგი ტყუილად გიბრაზდებით არაა(ლუკა გაბრაზდა ჩემს დაუფიქრებელ სიტყვაზე)
-კარგი კარგი ხო ლუკა მართალი ხარ, მაგრამ გთხოვთ სკოლა მორჩა უკვე და სადმე წავიდეთ რა,, ვიცი მე და ანიტას მარტო არ გაგვიშვებთ და ერთად წავიდეთ სადმე
-ოჰ მარტო გაგიშვათ და დუწყეთ მერე ბიჭებს შეხვედრები და ბაზრობები(დემეტრე)
-ახლა სულ ეგ უნდა გვახსენოთ?
-საჭიროა და შეგახსენებთ კიდეც პრინცესა
დემეტრეს მშვიდი ლაპარამი ნერვებს მიშლიდა, ანიტას ხელი მობკოდე და ოთახისკენ წავიყვანე მანამდე კი მივაძახე
-არსად აღარ გვინდა წასვლა, მადლობა მოსმენისთვის მაინც
ოთახში დემეტრედან დაწყებული ლუკამდე დამთაბრებული ყველას ვლანძღავდი. შეიძლება ბიჭები ხმას არ იღებდნენ მაგრამ ეგენიც ხომ ლუკას და დემეტრესნაირები არიან.
-კარგი მარ დაწყნარდი, აქაც კარგად ვიქნებით და გავერთობით, საღამოს კიდე ჩემთან წამო რაა გამაცილე ან დარჩი საერთოდ, თორე ჩემები მეუბნებიან შვილო სახლიდან გაგდებული ხომ არ ხარო.

ბიჭებთან
ბიჭო ზედმეტად უჭედავთ უკვე ანიტას და მარიამს და ხვდებით, რომ ასე თავს ძალიან აზიზღებთ
-დადუ თუ არ შეახსენე და მკაცრად არ მიუდექი ამ ორს იგივეს გააკეთებენ კიდევ
-ბიჭო მისმინეთ ეხლა, წავიდეთ რომელიმეს აგარაკზე ყველანი ერთად, გოგოებიც წამოვლენ და შესაძლებლობა გექნებათ დემეტრე და ლუკა, რომ ანიტას და მარიამს დაუახლოვდეთ, თორე ასე ვერაფერს ვერ გახდებით მათთან
-ისე მართალი ხარ დადუ, ყველაზე კარგი აზრია მათთვის თავის მოსაწონებლად, ხვალე მივდივართ რაჭაში ჩემთან სახლში(დემე)
-მაგრამ გოგოებს რომ წამოსვლა აღარ ენდომებათ?(ანდრია)
-წამოვლენ წამოვლენ და ძალიან დიდი სიხარულით(ლუკა)

ისე მოხდა რომ გოგოები მაინც დაითანხმეს, თუ წამოვიდოდნენ მათ საქციელს აღარ შეახსენებდნენ, მათატც მეტი რა უნდოდათ დათანხმდნენ მაშინვე. ანიტას გულმა ვერ მოუთმინა მაინც და მარიამს ყველაფერი უთხრა თავისი გრძნობების შესახებ და ლუკას საქციელის მიმართ.
-ანიტ ამაზე კარგი რა არის რომ ჩემი დაქალი ჩემი სარძლო იქნება, თან მე დიდიხანია ვიცი რომ ერთმანეთი მოგწონთ, ვერც ერთი მალავთ თქვენს გრძნობებს ასე რომ ძალიან ძალიან ბედნიერი ვიქნები ამ ამბავით
-უჰჰჰ ტვირთი მომშორდა მხრიდან, მიყვარხარ მარუს
-მეც მიყვარხარ ანიუყ, მოდი ბარგი გავამზადოთ ეხლა, თან შენი ტანსაცმელებიც აქ ამოგიტანეს შენებმა უკვე
ბარგი ჩაალაგეს და დილით ადრე გაუდგნენ გზას, მანქანებში გადანაწილებისას რათქმაუნდა დემეტრეს მანქანაში მარიამი წინ დასვეს უკან კი სამი ძმაკაცი, ლუკასთან ანიუტაც წინ და უკანაც სამი ძმაკაცი დანარჩენ ორ მანქანაშიც გადანაწილფნენ დანარჩწნები და ოთხი მანქანით გაუდგნენ გზას. მარიამი ძალიან დაძაბული იჯდა დემეტრეს გვერდით, კი იცოდა რომ მანქანაში მარტო არ იყვნენ მაჰრამ მისი ხმის მოსმენაც კი ადუმებდა მაშინვე, ანიტაც ასეთივე დაძაბული იყო რადგან ლუკას საქციელის შემდეგ ძნელია მოიქცე ისე თითქოს არაფერი ხდება. გზაში შეჩერდნენ მაღაზიაში, რათქმაუნდა მარიამს დემეტრე ყველგან თვალში ხვდებოდა და ბრაზდებოდა, ყველაფერი იყიდა რაც უნდოდა და სალაროსთან მისულს დემეტრემ თავის პროდუქტებთან ერთად გაატარა მარიამის უარის მიუხედავად და მანქანაში გაბრაზებული ჩაჯდა
-დემეტრე ხომ შეგიძლია უბრალოდ თავი დამანებო და შენ თავს მიხედო
-მარიამ მარიამ, წყნარად იყავი ეხლა და ტონი აკონტროლე სანამ ჩემი ხერხით გაგაჩუმე
-საერთოდაც ვერ გამაჩუმებ მინდა და ვი..
ამ დროს დემეტრე ისევ ტუჩებში მაკოცა და მართლაც რომ გამაჩუმა
-პირველი კოცნაც ჩემი იყო, მეორეც და ყველაც ჩემი იქნება ისევე როგორც შენ, აი ასე ჯობია რომ გაჩუმდე ხოლმე პრინცესა.
გზაში ჩამეძინა და რაჭაში როგორ ჩავედით არ მახსოვ მხოლოდ დილით რომ გავიღვიძე დემეტრე იწვა ჩემს გვერდით, ჩემს მუცელზე ჰქონდა ჩემოხვეული ხელი მე კიდე მოს გულზე მედო თავი, ასე უხერხულად არასდროს ვყოფილვარ, ვცდილობდი ჩუმად გამენთავისუფლებინა თავი მაგრამ
-მარიამ მოისვენე
-შენ ძალიან შეეჩვიე ჩემს საწოლში ძილს და რა უფლებით იქცევი ასე?
-შენს საწოლში? ეს ჩემი საწოლია და ანუ გამოდის რომ შენ დაწექი ჩემს გვერდით
-როგორ შეგიძლია ყოველთვის გამაჩუმო? ახლავე გამიშვი ხელი, რომ ავდგე
-ჯერ ერთ რაღაცას გავაკეთებ და მერე გაგიშვებ, ტუჩებზე დამაკვირდა და მივხვდი რასაც აპირებდა და მაგრამ ჩემდაუნებურად ვერ გავინძერი და ნება მივეცი ეკოცნა ისევ.
-შენზე ტკბილი არავინ არსებობს დედამიწაზე ჩემო მარწყვო, დღეს საღამოს გაემზადე სხვაგან მივდივართ მე და შენ მარტო.
-არსადაც არ მოვდივარ დემეტრე
-წამოხვალ და ეს შენც კარგად იცი.

დემეტრე გავიდა "ჩემი" ოთახიდან და ანიტას მივწერე, რომ შემოსულიყო სასწრაფოდ, ისიც მაშინვე ქარბორბალასავით შემოვარდა და გვერდით მომიწვა
-დაიწყე ახლა რა ხდება მარიამ ჩქარა, ამომვარდა გული
-დემეტრეს საღამოს სადღაც მივყავარ და არ ვიცი რა გავაკეთო, წასვლა არ მინდა ისე ძალიან ვნერვიულობ, მაგრამ ვიცი ძალით წამიყვანს
-და არ გითხრა რატომ მიყავხარ?
-არა არაფერი უთქვამს და ძალიან მეშინია
-კარგი დაწყნარდი ვნახოთ რა იქნება საღამოს, ანუ მარტო ვრჩები დღეს სახლში
-მარტო რატომ რჩები?
-ბიჭებმა ჩვენს ძველ ნაცნობთან გავდივართო და ანუ შენ და დემეტრეც გადიხართ და მე მარტო, ძალიან კარგი დავისვენებ ცოტახანი მარტო
-მაპატიე რა მარტო რომ გტოვებ ანიტ
-არაუშავ მარიამ, თან ძალიან მაინტერესებს რას გეტყვის დემეტრე, წამო გავიდეთ ეხლა რამე მოვამზადოთ და ვჭამოთ ყველამ ერთად
საჭმელი გავაკეთეთ მე და ანიუტამ, ბიჭებს დავუძახეთ და ყველა ერთად შევუდექით ჭამას. რათქმაუნდა მთელი ეს პერიოდი დემეტრეს მზერა მტანჯავდა და უხერხულად მაგდებდა, მაგრამ რამდენჯეეაც თვალი გავუსწორე იმდენჯერ მის შავ თვალებს ვერ ვუძლებდი და ისევ მე ვხრიდი თვალებს. მაგიდის ალეგების დროს დემეტრე ზურგიდან მომეკრო და ჩუმად მითხრა
-საღამოსთვის გაემზადე პრინცესა, 8საათზე წავალთ
-დემეტრე არ მინდა წამოსვლა და გთხოვ გაიწიე
-მე ჩემი გითხარი პატარა ქალბატონო
წესისამებრ ყელში კოცნა დამიტოვა და წავიდა. მაგიდაც ავალაგეთ ცოტახანი ფილმს ვუყურეთ და ოთახებში წავედით, ჩვეულებრივად ჩავიცვი არაფერი ზედმეტად გაპრანჭვა, დავარდნიკი მთლიანი კაბა მუქი ბორდოსფერი, კლასუკური ოდნავ სქელ ქუსლიანი ფეხსაცმელი, თმა მაღლა ავიწიე და ძალიან ძალიან მსუბუქი მაკიაჟი, ისეთი თითქოს არ მეტყობოდა. 8საათზე დემეტრე შემოვიდა ოთახში და გამზადებული, რომ დამინახა ძალიან ესიამოვნა
-კარგი გოგო ხარ პატარავ და ძალიან ლამაზი ხარ
-მადლობა დემეტრე, ახლა კი წავიდეთ იმედი მაქვს მალე მოვალთ
მანქანაში მთელი გზა ჩუმად ვიყავით, სიმღერის ფონზე ზედმეტი იყო უბრალოდ ხმის ამოღება, ვგრძნობდი დემეტრეს მწველ მზერას, თუმცა ვცდილობდი არაფერი ჩემემჩნია.
-მალე მივალთ?
-10 წუთში ადგილზე ვიქნებით
10წუთში ულამაზეს კაფეში შევედით სადაც მარტო ჩვენ ვიყავით, მშვიდ მელოდიას უკრავდნენ მუსიკოსები და კაფიდან პირდაპირ ბუმბერაზ მთებს დაინახავდით
-დემეტრე აქ რატომ ვართ?
-ლამაზია არა აქაურობა?
-ლამაზი კი არა შესანიშნავი ადგილია
-წამოდი დავჯდეთ მაგიდასთან
მაგიდასთან დავჯექით და უკვე ჰქონდა მოტანილი მომსახურე პერსონალს ჩემი უსაყვარლესი სალათა და ანანასის წვენი, დემეტრესთვის კი რაღაც ძალიან უცხო რაჭული კერძი, რომლის სახელიც საერთოდ არ ვიცი
-დემეტრე შეგიძლია ახლავე დაიწყო რატომ მოვედით აქ და რას ნიშნავს ეს ყველაფერი?მარტო ჩვენ კაფეში? წყნარი სიმღერა? შეგიძლია ამიხსნა ეს ყველაფერი?
-არ შეგიძლია მარიამ რომ უბრალოდ დატკბე ამ ყველაფრით და ცოტახანი დაივიწყო ყველაფერი?
-არა დემეტრე რადგან პასუხები მინდა რომ გაურკვველობიდან გამოვიდე
-მაშინ რადგან ასე ძალიან გაინტერესებს დავიწყებ მაგრამ გაფრთხილებ არ შემაწყვეტინო საუბარი
-კარგი
-პატარობაში როცა მე დავიბადე ჩემს მშობლებს ძალიან უხაროდან ბიჭი რომ შეეძინათ, ლაღი და უზრუნველი ბავშვობა მქონდა, ყველაფერი ადვილი მეგონა 15წლის ასაკამდე მაგრამ შემდეგ ჩემს ცხოვრებაში ყველაზე ცუდი მომენტი დადგა და ყველა ოცნება თავზე დამენგრა, ჩემი მშობლები მოკლეს, მხოლოდ იმის გამო რომ პატიოსნად ართმევდა თავს თავიანთ ბიზნესს და ყველფერზე რაც ცუდთან იყო კავშირში უარს ამბობდნენ,

ცოტახანი გაჩერდა, ღრმად ამოისუნთქა და მოყოლა გააგრძელა
-მე მარტო დავრჩი 15 წლის ასაკში, მაგრამ ჩემს მოსავლელად მამაჩემის ძმა ჩამოვიდა და თავისთან წამიყვანა რუსეთში, მაგ პერიოდში ჯერ გააზრებულო არ მქონდა მშობლების სიკვდილი, რომ მეგობრებისგან შორს წავედი, რუსეთში წავედი და ბიძაჩემის დახმარებით შავ სამყაროში აღმოვჩნდი, მანდ ვისწავლე ცუდის და კარგის გარჩევა, წლების შემდეგ როცა გავიქაჩე ვიპოვნე ხალხი რომელმაც 15წლის ასაკში დამაობლა და ისე შევაგრძნობინე მათი დანაშაული, როგორც მინდოდა, მესმოდა მათი ვედრება მაგრამ არა მე ისინი მკაცრად დავსაჯე, აქიდან უკვე ჩამოყალიბებული პიროვნება წამოვედი და წლების შემდეგ ჩემი ბიძაშვილის ქორწილში ჩამოვედი, ისე მიმძიმდა აქ ჩამოსვლა მაგრამ ქორწილიდან ორ დღეში შენთან სახლში დაგინახე შენ, იცი რა ლამაზი იყავი,, მაგრამ რას ჩემამჩნევდი ისე გარბოდი საგნებზე, უბრალოდ გამარჯობა თქვი და წახვედი. მაგის მერე დაიწყო ყველაფერი შენს ცხოვრებაში, ჩემი ბიჭები მუდმივად სადარბაზოსთან იდგნენ და ყველაფერი ვიცოდი შენზე, სად მიდიოდი, რას აკეთებდი აბსოლიტურად ყველაფერი ვიცოდი და ეხლა მთავარზე გადავიდეთ მარიამ ჩემი გოგო გქვია უკვე, მთელი თბილისი მიცნობს და ვერავინ გაბედავს დემეტრე ფილფანის გოგოს შეხედონ თუნდაც, სხვა რამეზე ფიქრი უკვე ზედმეტია, ყველას დავბრიდავ ვინც შენ შეგეხება და შენც რამეს არასწორად გააკეყებ და კოჭებს დაგიხვრიტავ მერწმუნე
-შენ.. შენ დემეტრე.. მე (რა მეთქვა არ ვიცოდი ისეთი დაბნეული და შოკირებული ვიყავი)
-მიყვარხარ მარიამ და შენთვის პირველი და უკანასკნელი ვიქნები სამუდამოდ, ჩემს იქით სხვა გზა არ გაქვს, ვიცი ვიჩქარე ამ ყველაფრის თქმა უბრალოდ ვგრძნობ რომ ჩემს მიმართ შენც არ ხარ გულგრილი და არ მინდა ძალიან დაგაბნიო
-დემეტრე გთხოვ სახლში წამიყვანე, მეტი აღარ შემიძლია დღეს უკვე
-პატარავ იცოდე რომ თვალები ყველგან მაქვს და გაკონტროლებ, ახლა კი ადექი და იფიქრე ჩემს სიტყვებზე

მთელი გზა გათიშული ვიყავი, სახლშიც გათიშული ვიყავი და უბრალოდ ვიწექი საწოლზე.

ანიტასთან
დემეტრე და მარიამი წავიდნენ სახლიდან, ბიჭებიც თავის ნაცნობთან წავიდნენ და დავრჩი მარტო სახლში, თუმცა ეს მგონია რომ მარტო ვიყავი. საწოლში ვიწექი და ლუკა არ შემოდის ოთახში? ჩემს გაკვირვებულ სახეზე ძალიან ძალიან საყვარლად ეღიმება და ჩემსკენ მოდის
-ლუკა აქ რა გინდა?
-და რატომ არ უნდა ვიყო აქ?
თან მოდის ჩემკენ ნელ-ნელა
-ბიჭებთან ერთად რატო. არ წახვედი?
-მე და შენ უნდა ვილაპარაკოთ და მაგიტომ
-რაზე უნდა ვილაპარაკოთ?
ჩემს პირდაპირ დაჯდა და ჩემი ხელი თავის ხელებში მოიქცია
-ანიტ ძალიან ბევრი რომ აე ვიბაზრო, კაროჩე წინაზეც გითხარი რომ სხვისკენ აღარ უნდა გაიხედო და წყნარად უნდა იყო, კაროჩე ჩემი გოგო გქვია უკვე და ეს ყველამ კარგად იცის და კაროჩე.. მიყვარხარ
-ლუკა.. მეე.
-ანიტ ვიცი რომ შენც გიყვარვარ, ვიცი რომ შენც მოგწონვარ და რაც არ უნდა თქვა ეხლა აზრი არ ექნება იმიტომ რომ თვალებზე გაწერია ყველაფერი და შენს გრძნობებს ვერც მალავ
-მეც მიყვარხარ
არ მოელოდა ამ პასუხს ახლავე თუ ვეტყოდი და ჯერ გაოცებული მიყურებდა შემდეგ კი ისეთი მეტაკა ტუჩებზე რომ მუცელში ზოოპარკი, ჯუნგლები ერთად გაჩნდა
-მიყვარხარ პატარავ, ყველას გავაგებინებთ დღესვე, რომ უკვე ჩემი შეყვარებული ხარ
-ჩამეხუტე ლუკა, რაც შენი ჩახუტება მინდოდა და ვერ ჩაგეხუტე ახლა უნდა ამოვინაზღაურო
ასეთი ბედნიერი არასდროა ვყოფილვარ და ეს შეძლო ლუკამ და უბედნიერესი გამხადა.

მაგრამ რა ხდებოდა მარიამთან
-მომწონხარ დემეტრე, მიყვარხარ კიდეც, შეიძლება ვინმემ გიჟად ჩამთვალოს ბიჭი ნორმალურად არ გყავს ნანახი და უკვე გიყვარსო მაგრამ მიყვარხარ, უბრალოდ არ ვიცი რაღაცის მეშინია, ვერ გეუბნები ჩემს გრძნობებს, ცოტახანი შევეცდები, რომ შენზე ყვაფერი გავიგო და კარგად გაგიცნო, უბრალოდ მინდა მეტი მომიყვე შენს თავზე და მეტად გაგიცნო
ჩუმად ჩურჩულებდა თავისთვის და ვერც კი ამჩნევდა, რომ თავზე ათენდებოდა.
დილას ყველამ ერთად ვისადილეთ, ფილმსაც ვუყურეთ და სახლში მობეზრებულებმა გადავწყვიტეთ გარეთ გავსულიყავით და დაგვეთვალიერებინა აქაურობა. ფეხით გავუდექით ყველანი გზას და უბრალოდ ვერ აგიღწერთ მართლა რა ლამაზი ბუნება გვაქვს საქართველოს შვილებს, თუ დაიბადე საქართველოში მაშინ უნდა თქვა, რომ შენ ძალიან იღბლიანი ადამიანი ხარ, რადგან ამ მიწა-წყალს ნახავ როგორც ქართველი.
-აუ რალამაზი ბუნებაა(ანიტა)
-მართლაც რომ ძალიან ლამაზია, ამბობს ლუკა და განა ბუნებას უყურებს? არამედ ანიტას და ამბობს რა ლამაზიაო.
მოკლედ ლუკა ალბათ ვერ გაძლებს ანიტას გარეშე ერთი წუთიც უბრალოდ რომ ნახოთ როგორი თბილი თვალებით და სიყვარულით უყურებს.
ყველა ნამდვილად გაოცებულები იყვნენ, მაგრამ მე მაინც რაღაცა მაკლდა, მიხვდებით რა მაკლია? დიახ დიახ დემეტრე მაკლია, გუშინდელი დღის მერე ძალიან ნეიტრალურ ადგილს იკავებს ჩემთან, არ ვიცი იქნებ ამით ცდილობს, რომს მიმახვედროს თუ როგორ შემოაღწია ამ ადამიანმა ჩემში.
სახლში უხასიათოდ დავბრუნდი, ყველამ შეამჩნია ეს, თუმცა არავიც ყურადღებას არ ვაქცევდი, უბრალოდ წავედი სახლში და აბაზანაში შევედი, ფიქრს მივეცი და რამდენი ხანი ვიყავი ასე წარმოდგენა არ მაქვს.


ბიჭებთან
-მოკლედ ბიჭებო მინდა რომ ანიტას ხელი ვთხოვო
-რაა?(დადუ)
-ჯერ პატარაა ბიჭო(ანდრია)
-აუ ვიცი ვიცი მაგრამ მიყვარს და რა გავაკეთო, აქიდან რომ წავალთ ისევ შორს იქნება ჩემგან.
--ძმაო ჩვენ შენს გვერდით ვართ, მაგრამ კარგად დაფიქრდი ანიტა ამაზე რა აზრის იქნება, როგორ მიიღებს ამ ყველაფერს(საბა)
-იქნებით შეყვარებულები და აჭიკჭიკდებით მერე სხვანაირად, კაროჩე უეჭველი უნდა მოხდეს ეს ამბავაი რა ხვალე საღამოს
-როგორ ვაპირებთ ამ ყველაფრის გაკეთებას? ბეჭედი სად უნდა იყიდო?(ნიკუშა)
-აუუ ბიჭო ეგ სულ ამომივარდა ჭკუიდან, ბეჭდის გარეშე ვერ გამოვა?
-ბეჭედი ხვალე შუადღეს აქ გაჩნდება, ვინმე ჩემიანს დავაბარებ და წამოიღებს საუკეთესო ბეჭედს, შენ არ ინერვიულო მაგაზე(დემეტრე)
-აუ მიყვარხართ ყველა ძმებო


საღამოსკენ ისევ ყველა ერთად შეიკრიბა და ლაპარაკის დაიწყეს თავიანთ სურვილებზე
-მე მინდა ახლა იტალიაში ვიყო(ანდრია)
-მე მინდა მაგარი მოსაწევი(ნიკუშა)
-მე მინდა კარგი ნაშა მყავდეს ახლა(დადუ)
ყველას გვეცინება ბიჭების სურვილებზე
-მე მინდა რომ ჩემი ზომა დათუნია მყავდეს ჩემს საკითრებაში(ანიტა)
-მე კი მინდა ძალიან, რომ ტატუები დავიხატო
-მარიამ ხომ იცი, რომ ტატუს ისედაც დაიხატავ(იცის ანიტამ რომ ლუკას არ მოეწონა ჩემი ეს აზრი წლების უკან და ახლაც ამიტომ მეუბნება, რომ გვაინტერესებს ლუკას რეაქცია)
-მართალი ხარ ანიუტ, გავხდები 18წლის და გავიკეთებ ძალიან ლამაზ ორ ტატუს.
-მარიამ მარიამ კი გაიკეთებ კიი(ირონიულად მპასუხობს ლუკა)
დემეტრეს შევხედე და სერიოზული თვალებით მიყურებდა, ვერ ვხდვები რატომ არ არიან ბიჭები ასეთი ხასიათების, უბრალოდ ტატუა მეტი ხომ არაფერი
-წავედი რა მე, აღარ მინდა თამაში, ძილინებისა
-წამოვალ მეც მარიამ
-შენ დარჩი შენ ბიჭთან თორე ისეთი თვალებით გიყურებს მოვკვდი მისი ცოდვით, ამ ღამეს ჩემს ოთახში არ დაგინახო იცოდე, ჩავჩურჩულე ყურში გემრიელადაც ვაკოცე და ოთახისკენ წავედი
ღამის საცვლები ჩავიცვი და საწოლში დავწექი, ძალიან მეძინებოდა მაგრამ აი ხომ გქონიათ შეგრძნება ვინმე, რომ გიყირებთ და ამას რომ გრძნობთ თქვენც და გამოგეღვიძებათ ხოლმე, ხოდა მეც ახლა ზუსტად მაგ გრძნობით გამეღვიძა და რას ხედავ ჩემი შეშინებული თვალები
-ვაიმე დემეტრე როგორ შემეშინდა, რა გინდა აქ?
-მომენატრე და მოვედი შენთან, ლავიწზე მაკოცა და იქვე რომ არ მომეკიდა ცეცხლი გადავრჩი ნამდვილად, ეს იყო არ ვიცი რა, ჭრუანტელმა დამიარა თავიდან ფეხებამდე, ეს დემეტრემაც შეამჩნია და სასიამოვნოდ ჩაიღიმა და ჩემს მიბნედილ თვალებსაც აკოცა
-ვგიჟდები ასე, რომ დნები პრინცესა, იცი როგორი კარგი ხარ, რა ნაზი კანი გაავს, როგორ მომწონს ახლა რომ გბურძგლავს, როგორ მომწონს შენთვის ყველაფერში პირველი და უკანასკნელი, რომ ვიქნები.
თან ლაპარაკობს თან მკოცნის და მე კიდე ამ ქვეყანას მოწყვეტილი ვარ და არ მინდა დემეტრე გაჩერდეს
-დემეტრეე
-გისმენ პრინცესა
-მეც მომენატრე
გაოცებული იყო ამ პასუხით, რადგან არ ელოდა დემეტრე მარიამისგან მაგრამ ნამდვილად ნასიამოვნები დარჩა ამ ფაქტით




-მიყვარხარ პატარავ
-მიყვარხარ დემეტრე
მაგრამ ეს იყო დემეტრესთვის შოკი რაც მარიამმა უთხრა, უბედნიერესი იყო, მარიამმა კი თქვა ის რასაც ფიქრობდა, რადგან სიყვარული არაა დასამალავი და დასაკარგი გრძნობა.
-პრინცესა ვერ წარმოიდგენ როგორ გამანედნიერე
-დემეტრე გთხოვ არასდროს არ მატკინო კარგი?
-არა პრინცესა, ჩემი იქნები სამუდამოდ და ჩემს საკუთრებას კი არასდროს ვატკენ, მთავარია არ დაიმსახურო და არ გამაბრაზო
-დემეტრე რაღაცას გთხოვ კარგი?
-აბა გისმენ თან ნელ ნელა მკერდისკენ მიდის კოცნა კოცნით
-დემეტრე გთხოვ არ იყო ეჭვიანი და ძალიან მკაცრი, კარგი?
-პრინცესა ეს ჩემი ხასიათია რონელსაც შენ შეეგუები და არანირ ზედმეტ აზრს არ დააფიქაირებ ამ საკითხთან, აქიდანვე შევთამხმდეთ ჩემი სიტყვა ჩენთვის კანონი იქნება იცოდე, თორე მერე ნამდვილად გამაგიჟებ თუ არ დამემორჩილები და ძალიან ძალიან გატკენ იცოდე
-დემეტრე შენ მე მაშინებ(თან გაბრუებუკი ვარ ამდენი კოცნისგან, თან დემეტრე ძალიან მინდა და თან შემაშინა უკვე და თავიც დავკარგე)
-არა პრინცესა დაწყნარდი, ნუ ნერვიულობ ნურაფერზე დამჯერი გოგო ზომ იქნები?
-კიი
-ხოდა მოგვარდა საქმე, მიყვარხარ პატარავ და ძალიან მინდიხარ.
-მეც მიყვარხარ დემეტრე
მოფერებაში ნელ-ნელა ზედა გამხადა და ლიფიც მიაყოლა, კბილები ჩამასო მკერდზე და კვნესა აღმომხდა, ასეთი სიამოვნება არ მიმიღია ჯერ, ტუჩებზე მკოცნის ისე როგორც არასდროს და ეს უფრო მაგიჟებს, და მინდა დემეტრე შევიგრძნო, ხელი დაბლა მიაქვს და ტრუსთან ჩერდება, ტუჩებთან მოდის და ისევ მკოცნის
-დემეტრე მე.. მე..
-ჩუ პატარავ ზედმეტი არაფერი, უბრაოდ სიამოვნებას მიიღებ დღეს შენთვის, სხვა დროს ჩენთვისაც ვიმუშავებთ
ხელს ტრუსის ქვეშ აცურებს და ეს უკვე პიკია როცა მისი თითები მეხება, ასრიალებ თითებს და ჩემს კვნესას უფრო აღრმავებს
-ჩუმად პატარავ თორე ყველას გააღვიძებ
-აჰჰ.. დემერ..რე.. მაგიჟებ.. აჰჰ..
თითებს უფრო ასრიალებდა და საბოლოოდ მკერდზე ძლოერი კბენით და ტუჩებში კოცნით დაასრულა საქმე
-ჩემი ხარ მარიამ შენ, დღეიდან ყველაფერი შეიცვალა, რადგან ჩემი გოგო დაგერქვა უკვე



ლუკასთან და ანუტასთან
ლუკასთან და ანიტასთანაც იგივე მოხდა იმ ფაქტის განახვავებით,რომ
-პატარავ ახლა თუ არ შემოვედი შენში..
-დემეტრე ნუღა მაწვალებ
და დიახ დიახ მოხდა ის რასაც თქვენ ფიქრობთ ჩვენი ანიტა უკვე ქალი გახდა და სულ მალე ცოლის სტატუსიც ექნებოდა
დაღლილები მიესვენნენ საწოლში
-პატარავ როგორ ხარ?
-მაგიჟებ ლუკა
-პატარავ მართალია ამ ყველაფერს ხვალე ვგეგმავდი მაგრამ ვეღარ ვითმენ და ცოლად გამომყვები?
-ლუკა რაა?
-ცოლად გამომყვები?
-მართლა მაგიჟებ ლუკა, ჩემი აიმპატიურობა ხარ შენ და რათქმაუნდა კიიი
-მიყვარხარ პატარავ
-მეც მიყვარხარ ლუკა
-მეც მოაშორე და ისე თქვი
-მიყვარხარ ლუკა
-მოდი ახლა ჩამეხუტე და დავიძინოთ ტკბილო

აი ასე ორი წყვილი ერთ ღამეშე გაბედიერდა, მაგრამ უფრო დიდი ბედბიერება ხვალე გელოდებათ მკითხველნო

დემეტრე მარიამი
-დემეტრე გაიღვიძე რა, თან კოცნებს უტოვებს ტუჩებში
-ჩენი ფერია რატომ ვერ ისვენებს? აბა როგორ ხარ დღეს.
-დემეტრე ავდგეთ რა გთხოვ, მომბეზრდა წოლა
-მარიამ ისე გავიგე შენზე ტატუ უნდა, რომ მკერდს შუა დაიხატოსო, თან უყურრბს ჩემს შიშველ მკერდს
-ხოდა არ გაბედო ტატუს დახატვა, რადგან იმ ადგილს გეფიცები დაგიწვავ და ერთი თვის უკან შენმა სულელმა კლასის გოგოებმა სიგარეტის მოწევა, რომ გადაწყვიტეთ უბრალოდ სიგარწტს გაბედავ და პირში ჩაიდებ და შწნთავს ვფიცავარ იმ სიგარეტითვე თითს დაგიწვავ
-დემეტრე ასე რატომ მელაპარაკები?ტირილის პირას ვუყავი მისული
-არა პრინცესა არ იტირო, ამას შენთვის ვამბობ და შენ გიფრთხილდები და ზედმეტი ლაპარაკი არ გვინდა ეხლა, ადექი ჩავიცვათ პატარავ და ჩავიდეთ
უხმოდ ავდექი და მოვემზადე, დემეტრე იდგა და მელოდებოდა დასრულებამდე, კარებში გავდიოდი როცა დამიჭირა და ჩამეხუტა
-გაბუტვა და გაბრაზება არ გიხდება პატარავ ტუჩებს სასაცილოდ პრუწავ
-ოხ დემეტრე დემეტრე



ლუკა და ანიტა
ჩვენი წყვილი კი ერთმანეთზე გადახლართული იწვა, არც არაფერი ადარდებათ და ტკბილადაც ეძინათ, გემრიელად მოეთავდებინა ანიტას თავი ლუკას გუკ-მკერდზე, ლუკას ხელი კი ანიტას საჯდომზე. მეტი სალაპარაკო აქა აღარა და წამოდით გავიდეთ სანამ გავაღვიძეთ ჩვენი ახლი წყვილი.
საღამოს რესტორანში გადავწყვიტეთ წასვლა ყველამ ერთად, ლუკას და ანიტას ამბავმა ძალიან გაგვახარა ყველა, დმაიჯერეთ უდიდესი ბედნიერება იქნება როცა შენი დაქალი შენი რძალი, შენი ძმის საყვარელი ქალი გახდება, ჩემი და დემეტრეს ამბავი ძალიან სერიოზულად მიიღო ჩემს გასაწვალებლად მაგრამ მაგ საუბრით აღარ შეგაწუხებთ, უკვე გადავალ ძალიან ძალიან მაგარ ამბავზე.
საღამოს როცა რესტორანში უნდა წავსულიყავით რაღაცნაირად განსაკუთრებით ვემზადებოდი, თითქოს და განსაკუთრებული ამბავი უნდა მომხდარიყო, შავი ძალიან ლამაზი კაბა ჩავიცვი, მუხლს აცდენილი მაგრამ არა ძალიან, შავი მაღლები, ძალიან ლამაზი მაკიაჟი მაგრამ გადატვირთული არა. შავი პატარა, ლამაზი ჩანთა და შემოსაცმელი.
ოთახში ანიტა ქარბორბალასავით შემოვარდა
-აუ მარიამ გული რაღაც კარგს მიგრძნობს
-მეც ანიუტ და როგორ გიხდება გოგო ეს კაბა
-შენც მარიამ, ძაან პიკი ხარ შენთავს ვფიცავარ, ანათებ, დემეტრეს გააგიჟებ
-მე კიდე მეშინია ლუკამ არ მოგიტაცოს
-გაჩერდი გოგო ეგრე ნუ ლაპარაკობ, წამო წავედით თორე ბიჭები მოკვდნენ ლოდინით უკვე
-ოჰო რალამაზები ხართ გოგოებო(ნიკუშა)
-აი მესმის ამდენი ლოდინი ტყუილი რომ არ ყოფილა(დადუ)
-წავედით წავედით ჰე(ლუკა)
ყველანი გავიდნენ და მეც გასვლას ვაპირებდი დემეტრე ზურგიდან რომ მომეკრო
-ძალიან ლამაზი ხარ პრინცესა, მინდა რომ აქვე ჩეგჭამო შოკოლადივით ისეთი კარგი ხარ, მაგრამ კაბა ასეთი გახსნილი რომ არ იყოს ძალიან კარგი იქნებოდა
-მადლობა დემეტრე და რამე მწარე რომ არ მითხრა არ შეგიძლია
-წამო წავედით პრინცესა
რესტორანში მივედით და დალევა ნამდვილად გადავიფიქრეთ რადგან სასმელი საერთოდ არ მოგვეწონა, ცუდად იმოქმედა ჩვენზე, მაგრამ სასმლის გარეშეც ძალიან კარგად ვერთობოდით, ვცეკვავდით, ვლაპარაკობდით, ანიტა და ლუკა გარეთ გავიდნენ, აი დემეტრე კი რაღაზაცე ნერვიულობდა
-დემეტრე რამე ხდება?
-არაფერი პრინცესა
-აბა რატო ხარ ასეთ ხასიათზე?
-ძალიან ხორმალურ ხასიათზე ვარ, არაფერი არ მჭირს პრინცესა ნუ ნერვიულობ
-კარგი რადგან თქმა არ გინდა
ანიტა გვერდზე ძალიან ბედნიერი მომიჯდა და ძალიან უცნაურად იქცეოდა
-ანიტა რა გჭირს?
-დამაკვირდი კარგად ჩქარა
-არ არსებობს, ააააა გავგიჟდები ლუკა, თქვენ.. ვაიმე ახლა უკვე ცუდად ვარ, გილოცავთ
-მადლობა დაიკო,
-გილოცავთ გვრიტებო(ბიჭები)
-მადლობა, მადლობა
-წავედით ანიტ ვიცეკვოთ
-წამო ლუკი
უჰ რა საყვარლები იყვნენ რომ დაგენახათ
-წამო პრინცესა ჩვენც ვიცეკვოთ
ავდექით და წყნარი მუსიკის ფონზე თან ვცეკვავდით, თან ერთმანეთს დიდი სიყვარულის თვალებით შევყურებდით, ვერც კი მივხვდი მარტო ჩვენ რომ დავრჩით საცეკვაო ადგილას
-მარიამ ხომ იცი რომ ძალიან მიყვარხარ?
-კი ვიცი და მეც მიყვარხარ
-ხომ იცი რომ ჩემი გოგო ხარ?
-კი ვიცი(როგორ მსიამოვნებდა ასეთი ლაპარაკი)
-შენ ხარ ჩემი საკუთრება, ჩემი მომავალი ცოლი, ჩემი სახლის დიასახლისი, ჩემი მომავალი შვილების დედა და ცოლად გამომყვები?
მუხლზე დაიჩოქა და ულამაზესი ბეჭედი ამოიღო
-დემეტრე რათქმაუნდა თანახმა ვარ რომ ჩვენი შვილების დედა და ცოლი გავხდე, ძალიან მიყვარხარ
თითზე ულამაზესი დიდ თვლიანი ბეჭედი გამიკეთა და ჩამეხუტა
ყველამ მომილოცა, ჩამეხუტნენ, დაგვლოცეს ორი წყვილი და ცოტა შემთვრალები სახლში წავედით
-დემეტრე ძალიან გამაბედნიერე დღეს, მადლობა შენ ამისთვის და ჩემ ცხოვრრბაში გამოჩენისთვის
-მიყვარხარ პატარავ
ნელ ნელა მკოცნიდა, ყელისკენ მიიწევდა თან ტანსაცნელს მხდიდა, მეც მაიკა გავხადე და კოცნაში ავყევი
-პრინცესა ახლა თუ გინდა შევწყვიტოთ თორე მერე ვეღარ გავჩერდები
-დემეტრე ნუ მაწვალებ, მინდიხარ
და მოხდა ის რასაც ფიქრობ მე ქალი გავხდი, დემეტრეს ქალი, ჩემ საყვარელ მამაკაცს ჩავაბარე ჩემი ქალწულობა, ხვალე როგორ რანაირად იქნება არ ვიცი მაგრამ ძალიან დიდი სიამოვნება მივიღე დემეტრეს სიახლოვით. დაღლილებს ერთმანეთზე ჩაგვეძინა



ლუკა და ანიტა
აკბათ ხვდებით ლუკასთან და ანიტასთანაც რაც მოხდებოდა და ამაზე საუბრით თავს აღარც თქვენ და აღარც წყვილს არ მოვაწყენ, მხოლოდ ამ საუბარს მოგასმენინებთ ჩუმად რომ არ გაგიგონ რომ მათ ოთახში ვარ
-მიყვარხარ ლუკა, ჩემი ცხოვრები ნათელი წერტილი ხარ შენ
-მიყვარხარ პატარავ უსასრულობიდან უსასრულობამდე.


მეორე დილას ყველა ერთად შეიკრიბა და დემეტრემ და მარიამმა კარგი ამბავი უთხრეს
-მოკლედ ბიჭებო ქორწილი გადავწყვიტეთ 4დღეში და ჩვენი სურვილით გვინდათ ანიტა და ლუკა რომ თქვენ ჩვრნთად ერთად გქონდეთ ქორწილი
-ანუ ერთ დღეს ორი პატარძალი ვიქნებით და ორი სიძე?
-დიახ დიახ
-ძალიან კარგი



4დღის შემდეგ
მე და ანიტამ ის კაბები ავირჩიეთ რომელიც მართლა ძალიან გვიხდებოდა და მოგვეწონა, მშობლებმა ცოტა რთულად მიიღეს ჩემი და ანიტას გადაწყვეტილება მაგრამ სიყვარულს წინ ვერ ჩავუდგებითო გადაცხადეს კთხმა მშობელმა.
-ანიტა ვნერვიულობ
-მარიამ ახლა შეიძლება მეც ცუდად გავხდე
-მორჩა შეწყვიტეთ ნერვიულობა, დაწყნარდით დამშვიდდნით და საწმროები გელოდებიან უკვე(მეჯვარე)
-წავედით
ჩემი და დემეტრეს შეხვედრა უდიდესი ემოციის მომტანი იყო ჩემთვის
-ჩემი პრინცესა ხარ შენ
-შენ კი ჩემი პრინცი ხარ დემეტრე

-ულამაზესი ხარ ანიუტ, ჩემი დედოფალი ხარ შენ
-შენ კი ჩემი მეფე ლუკა

ტაძარში მივიდნენ და უკვე ერთმანეთის ცოლები და ქმრები დაერქვათ.
უბრალოდ იქ უნდ აყოფილიყავით და მიხვდებოდით რამხელა სიხარულის მომსწრეები გახდებოდით.

ერთი კვირის შემდეგ
ისევ ერთად შეიკრიბნენ გოგონების "ბრძანებით"
-აბა რა ხდება გოგოებო?
-მოკლედ ისედაც ძალიან ვნერვიულობთ მე და ანიტა და ერთად გეტყვი ახალ ამბავს მოემზადეთ დემეტრე ლუკა და ბიჭებო, ანიტა ერთი ორი და სამი
-ორსულად ვარ
-ორსულად ვარ
გაოცებული დემეტრე და ლუკა, შოკირებული ბიჭები, მათი გონზე მოსვლა ხელში ატაცებული გოგოები, ჩახუტება, მილოცვები, ბედნიერი სახეები იყო ამის შემდეგ.
ვეე ვიტყვი რომ ჭირვეული ვიყავი მე და ან ანიტა, მაგრამ მაინც იყო გამონაკლისი დღეები ხოლმე როცა გავაღვიძებდით ბიჭებს და ღამე უწევდათ სურვილების შესრულება
-აუ დემეტრე შოკოლადი მინდა
-პრინცესა დარწმუნებული ხარ რომ ღამის 4საათზე შოკოლადი გინდა? კაი წავალ ამოგიტან
-მადლობა
ასე გრძელდებოდა 9თვე მაგრამ ბოლო კვირას როცა უკვე ბავშვს ველოდებოდიტ მე და ანიტა, გინდა დაიჯერეთ გინდა არა და ერთ დღეს დაგვეწყო მშობიარობა, ბიჭები გვეყოლა ორივეს
-დემეტრე რა უნდა დავარქვათ?
-მოდი დავარქვათ სანდრო
-სანდრო ფილფანი, ძალიან მომწონს, მიყვარხარ დემეტრე
-მეც მიყვარხარ პატარავ

-ლუკა რა დავარქვათ პატარას?
-ჩვენ ბიჭს დავარქვათ იოანე
-იოანე მეტრეველი, ძალიან მომწონს ლუკა მეტრეველო, ჩემი ბიჭები ხართ თქვენ


არ მეგონა ჩემი ცხოვრება ასეთი ბედნიერი თუ იქნებოდა უბრალოდ ზედმეტი იქნება კიდევ რამის თქმა ამ ბედნიერი წუთების შემდეგ.



№1 სტუმარი სტუმარი ლია

მომეწონა საყვარლობა იყოოო????

 


№2  offline წევრი queentikooooo

სტუმარი ლია
მომეწონა საყვარლობა იყოოო????

მადლობაა❣❣❣

 


№3 სტუმარი სტუმარი თაკო

მმმ ცოტა დახვეწა აკლია ისე კარგია

 


№4 სტუმარი სტუმარი მიკა

ერთ კვირაში როგორ გაიგეს დაორსულებაა? ძალიან მიფუჩეჩებულად არის დაწერილი, თითქოს ავტორს დასრულება ეჩქარებოდა.. სიუჟეტი ცუდი არ არის, მაგრამ დახვეწე უფრო და ეცადე, მოვლენები ელვის სისწრაფით არ განავითარო

 


№5  offline წევრი queentikooooo

სტუმარი თაკო
მმმ ცოტა დახვეწა აკლია ისე კარგია

????????????????

[quote=სტუმარი მიკა]ერთ კვირაში როგორ გაიგეს დაორსულებაა? ძალიან მიფუჩეჩებულად არის დაწერილი, თითქოს ავტორს დასრულება ეჩქარებოდა.. სიუჟეტი ცუდი არ არის, მაგრამ დახვეწე უფრო და ეცადე, მოვლენები ელვის სისწრაფით არ განავითარო[/quot ????????????????❤❤❤

 


№6 სტუმარი ჰაიმეე

როგორ ეტყობა მოზარდის დაწერილი რომაა. შვილო, ბიჭი რომ მაგას გეტყვის რამე შეგეშლება და კოჭებს დაგიხვრეტავო უკანმოუხედავად უნდა გაიქცე მისგან :D ძალადობის რომანტიზებას ნუ ეწევით რა, როცა უყვარხარ მას შენი სილაღე და ბედნიერება უხარია, გენდობა და არა კოჭებს დაგიხვრეტავ, ჭკვიანად იყავი, იქ არ წახვიდე ეს არ ჩაიცვა, არ უსუნთქო :( პატარა გოგოებო ნუ გაიზრდებით ასეთი იდეოლოგიით რა. ეგ სიყვარული არაა, ყველა მსგავსად მოაზროვნე მამაკაცი პოტენციური მოძალადეა, ძალადობას კიდე გამართლება არ აქვს!!!

 


№7  offline წევრი Lu Miki

მამრი რომელიც გეტყვის რომ თუ რამე შეგეშლება კოჭებს დაგიცვრიტავ. კრიმინალი ვარ ჩემი ხარ ზედმეტი ლაპარაკი არ გინდა სხეულს დაგიწვავ დედას მოგიტყნავო უნდა ადგე და მთელი ძალით გაიქცე უკან მოუხედავათ. ნეტავ რამდენი წლის ხარ.
--------------------
TG

 


№8  offline წევრი queentikooooo

სტუმარი თაკო
მმმ ცოტა დახვეწა აკლია ისე კარგია

მადლობა❣❣

[quote=queentikooooo][quote=სტუმარი თაკო]მმმ ცოტა დახვეწა აკლია ისე კარგია[/quote]
????????????????

[quote=სტუმარი მიკა]ერთ კვირაში როგორ გაიგეს დაორსულებაა? ძალიან მიფუჩეჩებულად არის დაწერილი, თითქოს ავტორს დასრულება ეჩქარებოდა.. სიუჟეტი ცუდი არ არის, მაგრამ დახვეწე უფრო და ეცადე, მოვლენები ელვის სისწრაფით არ განავითარო[/quot ????????????????❤❤❤[/quote]
????????????????????????????

ჰაიმეე
როგორ ეტყობა მოზარდის დაწერილი რომაა. შვილო, ბიჭი რომ მაგას გეტყვის რამე შეგეშლება და კოჭებს დაგიხვრეტავო უკანმოუხედავად უნდა გაიქცე მისგან :D ძალადობის რომანტიზებას ნუ ეწევით რა, როცა უყვარხარ მას შენი სილაღე და ბედნიერება უხარია, გენდობა და არა კოჭებს დაგიხვრეტავ, ჭკვიანად იყავი, იქ არ წახვიდე ეს არ ჩაიცვა, არ უსუნთქო :( პატარა გოგოებო ნუ გაიზრდებით ასეთი იდეოლოგიით რა. ეგ სიყვარული არაა, ყველა მსგავსად მოაზროვნე მამაკაცი პოტენციური მოძალადეა, ძალადობას კიდე გამართლება არ აქვს!!!

????????????????

Lu Miki
მამრი რომელიც გეტყვის რომ თუ რამე შეგეშლება კოჭებს დაგიცვრიტავ. კრიმინალი ვარ ჩემი ხარ ზედმეტი ლაპარაკი არ გინდა სხეულს დაგიწვავ დედას მოგიტყნავო უნდა ადგე და მთელი ძალით გაიქცე უკან მოუხედავათ. ნეტავ რამდენი წლის ხარ.

45წლის შენ?

 


№9 სტუმარი 123456789

dzaaan gtxov chamokalibdi ras cer???????? cina tavshi saertod sxva ragacebi gecera ak saertod sxvaa ver gavigee ????

 


№10 სტუმარი Lizandra

ღმერთო თვალებიდან სისხლი მომდის! რა ჯანდაბაა ეს?
რაის კოჭებს დაგიხვრეტ გოგო?
კრიმინალია შვილო კრმინალიიი!!!!

რამდენი წლის ხარ?

 


№11 სტუმარი სტუმარი მიმი

სერიოზულად ? ნუ ძალიან სამწუხაროა რომ ამ "კოჭებს დაგიხვრეტ " ბიჭებზე აბოდებთ და ნორმალურად მიგაჩნიათ ეს ფაქტი .

რამდენი წლის ხარ ?

 


№12 სტუმარი 123333(9

რამდენი წლის ხარ?

 


№13  offline მოდერი ჯეიმსინა არლი

რა იყო ეს? ღმერთმანი, ჯერ კიდევ შოკირებული ვარ!
რა ძველი ბიჭი, რა კაი ბიჭი? ანუ, მართლა მოგწინთ ასეთი კაცები? ანუ, "კოჭებს დაგიხვრეტ" როჟები, ფეხებზე რომ ჰკიდიათ თქვენი უფლებები? საკუთარი აზრი რომ არ გაქვთ და არც თქვენს სურვილებს სცემს პატივს, მოგწონთ ეგეთი არსებები? ადამიანო, ეგეთი კაცი კი არა არავინ არ უნდა გინდოდეს. ეს ჩვეულებრივი კრიმინალია, ძალადობა!
პერსონაჟები, აი მარიამის ძმა სრული დებილია! (სუბიექტურად!) დემეტრეს და ლუკას იდეოლოგიის ბიჭები კიდევ არ ვიცი, ვერაფერს ვამბობ!
ეს ისტორია ზღაპარიც არ არის! Trash!
მე მაპატიეთ, თუ რამე არასწორი დავწერე!

 


№14 სტუმარი ტი

ეს სასიყვარული ისტორია კი არაა შენი საშინელი მომავლისს ისტორიაა იმედიაა მართლა ასე არ ფიქრობბ და ეს არ გგონია სიყვარული რაა მაგ ადგილს დაგიწვავ და რა კოჭებს დაგიხვრეტ რა @ეობაა

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent