შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ის, რაც ყველამ არ იცის (თავი 5)


3-03-2020, 01:26
ავტორი ტომაჩკა
ნანახია 1 115

თავი 5
ელენე ამბობს:
თითქმის ერთი კვირა იქნებოდა გასული რაც რამდენიმე პოლიციელის თანხლებით ნუგზარმა და შალვამ გადამმალეს, მათი თქვით მკვლელი მითვალთვალებდა და ჩემი გაუჩინარების შემდეგ რაღაცას მოიქმოქმედებდა.
დიდად არც მესმოდა რა ხდებოდა მაგრამ გამომძიებლებს ბოლომდე ვენდობოდი, მჯეროდა მათი და იმედი მქონდა მკვლელს დაიჭერდნენ.
ტელეფონით სარგებლობა აკრძალული მქონდა, ინტერნეტიც და საერთოდ ფანჯრიდან გახედვაც კი, მაგრამ წიგნებისთვის მოვიცალე, სიამოვნებით წავიკითხე რამდენიმე საინტერესო ნოველა და დრო გავიყვანე.
ზუსტად 6 დღეში მესტუმრა ბერია.
რაღაცნაირი მოღუშული სახე ჰქონდა.
-ნიკოლოზ ფალიანი გაიტაცეს-გამარჯობის ნაცვლად მომახალა და ჩემს წინ დაჯდა
-ის იდიოტი ვის რაში აინტერესებს?-გამიკვირდა და გამახსენდა ჩვენი უკანასკნელი საუბარი, მართალია ნერვები ძალიან მომიშალა, მაგრამ იმედი მქონდა რომ არაფერი ემუქრებოდა მის სიცოცხლეს.
-ჯერ გამტაცებელი არ დაგვკავშირებია, ჩვენ ყველაფერს ვაკეთებთ რომ მოვძებნოთ, გაგაგებინებ როგორ წავა საქმეები-გამარკვია წამში ახალ ამბებში, შემდეგ კი რაღაც ძველი მოდელი ტელეფონი დააგდო მაგიდაზე, თვითონ კი ფეხზე წამოდგა და ისე გაუჩინარდა როგორც გამოჩნდა.
შუა ღამეს ტელეფონის ზარმა გამაღვიძა, ნუგზარი რეკავდა
-გისმენ-ვუპასუხე გაოცებულმა, ვიფიქრე რომ აუცილებლად რაღაც ხდებოდა, რადგან კაცი შუა ღამით მირეკავდა
-ელენე, მოემზადე და ნახევარ საათში გამოგივლით-მითხრა მან და ჩემი დასტურის შემდეგ ტელეფონი გათიშა.
წამში წამოვხტი ფეხზე და სააბაზანოში შევედი, სახეზე წყალი შევისხი გამოსაფხიზლებლად, ოთახში დაბრუნებულმა იქვე სკამზე გადაკიდებული ჯინსი ამოვიცვი და ნაცრისფერი დიდი ჰუდიც გადავიცვი.
გარეთ საშინელი წვიმა იყო, ჯინსის ქურთუკიც მოვიცვი ყოველი შემთხვევისთვის და დივანზე მჯდომი ველოდებოდი გამომძიებლებს.
რამდენიმე წუთი დამჭირდა მხოლოდ ლოდინი. კარზე ზარი დარეკეს და მეც მაშინვე გავაღე.
მუყაოს პაკეტით ხელში შემოვიდნენ ბერია და სურგულაძე.
-რა ხდება?-მისაღებში შესულებს უკან გავყევი და თან მათ გამომეტყველებას ვაკვირდებოდი.
-გამტაცებელმა ფალიანის სანაცვლოდ შენი თავი მოითხოვა-პირდაპირ მომახალა შალვამ და პაკეტიდან ნივთები მაგიდაზე გადმოყარა.
-იმედია იმ კრეტინის ნაცვლად ჩემს გაშვებას არ აპირებთ სადღაც?-გამეცინა თუმცა ეს უფრო სიმწრის სიცილი იყო ვიდრე რაიმე სხვა.
-არა, რა თქმა უნდა, ელენე დებილები გგონივართ?-უკმაყოფილოდ გადმოხედა შალვამ, შუბლშეკრულმა
-აბა რას აპირებთ?-ორივეს ინტერესით ვათვალიერებდი, მაგიდაზე დაყრილ ნივთებს რომ აწყობდნენ რაღაც თანწყობის მიხედვით.
-პირველ რიგში მარტივ და სულელურ ხერხებს მივმართოთ, საათში ჩამონტაჟებული ჯიპიესი და მოსასმენი მოწყობილობა-მაჩვენა ნუგზარმა ხელით საათი
-ყურსასმენები ჩვენი ხმა რომ გაიგო-მეორე ხელში კი უკაბელო პატარა ყურსასმენი ეჭირა
-ეგ რომ დაინახონ?-წარბები შევკარი ყურსასმენების დანახვაზე
-ეს სწორედ იმისთვისაა რომ დაინახონ, ელენე-გაეცინა ბერიას
-ოო, მითხარით რას გეგმავთ-ამოვიბუზღუნე და გამოწვდილი საათი ხელზე გავიკეთე
-მოკლედ აი ეს სადმე ისეთ ადგილზე დაიმაგრე, სადაც ვერ დაინახავენ-პატარა ჩიპისმაგვარი ციმციმა მოწყობილობა მომაწოდა ნუგზარმა, შემდეგ ამათვალიერა და დააყოლა-მაგალითად მკერდზე
-კარგით ამათ კი დავიმაგრებ, მაგრამ გეგმა როგორია?-მერამდენედ ვუსვამდი კითხვას ვეღარ ვითვლიდი
-იქ გაიგებ ყველაფერს, ასე რომ წამოდი-მას შემდეგ რაც ყველაფერი თავის ადგილზე დავიმაგრე მითხრეს და ბინა დავტოვეთ.
სადარბაზოდან გასულმა ჩემი მანქანის გასაღები მომცეს და მითხრეს უბრალოდ წავსულიყავი და გზაში შემატყობინებდნენ სად მომიწევდა წასვლა.
ჩემი პატარა საყვარელი მანქანის საჭე როგორც კი ვიგრძენი ხელებში მაშინ მივხვდი როგორ მომნატრებია ჩემი მანქანა, ჩემი სახლი და უბრალოდ ყოველდღიური ცხოვრება.
როგორც კი ეს ამბები დასრულდებოდა მაშინვე სოფელში წავიდოდი და იქ გავაგრძენებდი ცხოვრებას მშვიდად და აუღელვებლად.
ამ ფიქრებში გართულმა მანქანა დავძარი და დიდხანს ვიარე უმისამართოდ, უბრალოდ ვფიქრობდი და ინსტიქტურად მივდიოდი წინ.
შუქნიშნის წითელი ფერის დანახვაზეც ინსტიქტურად გავაჩერე და გვერდით მდგომ მანქანას გავხედე, ჩვევად მქონდა შუქნიშანზე დგომის დროს მანქანები შემეთვალიერებინა. საათი დილის ხუთს აჩვენებდა, ამიტომ გამიკვირდა გვერდით მანქანა რომ გაჩერდა.
მარჯვენასაჭიანმა მანქანის მძღოლმა ფანჯარა ჩამოწია და მეც იგივე მანიშნა.
მაშინვე დავიმახსოვრე მამაკაცი, შავი სქელი წარბებით და თმებით, კეხიანი ცხვირით და გამოკვეთილი ყვრიმალებით.
ფანფარა რომ ჩამოვწიე უხმოდ გამომიწოდა პარკი, მაშინვე გამოვართვი და მწვანეზე წინ წასულის ნომერიც ვუკარნახე ყურსასმენებში შალვას, რომელიც გაცხარებით მიმტკიცებდა ნივთი არ ამეღო.
-იცოდე, მეორედ თუ არ დამიჯერებ, ამ საქმეს ჩავშლი და ფალიანს ისევე წააცლიან თავს როგორც შენს გავაშელს-ყურსასმენში მესმოდა გამწარებული ბერიას საუბარი. მანქანა დავძარი და თან ცალი ხელით პარკიდან ნივთის ამოღებას ვცდილობდი.
მობილური შემრჩა ხელთ.
მაშინვე კონტაქტებში შევედი
-აქ ერთი ნომერი წერია, შალვა-მივმართე კაცს
-მიკარნახე-მოკლედ მიპასუხა ბერიამ, თუმცა სანამ ციფრებს დავასახელებდი იგივე ნომერმა დარეკა
-სპიკერზე ჩართე-დამარიგა ყურსასმენიდან კაცმა
-გისმენთ-ვუპასუხე ტელეფონს, თან მანქანა გზიდან გადავაყენე, რომ უფრო მშვიდად დავლაპარაკებოდი.
-ლოკაციას ჩაგიგდებ და აქ მოდი-გაისმა ქალის ხმა და მესიჯმაც არ დააყოვნა, სანამ პასუხს გავცემდი გათიშა.
ლოკაცია საათის მოსასმენი აპარატიდან ბერიას ვუკარნახე და გეზი მეც მისკენ ავიღე.
მიყრუებული შენობის ან ადგილის მაგივრად რომ ხალხმრავალ ადგილზე მივდიოდი თავიდანვე ვიცოდი, მაგრამ გამტაცებელს ეს რაში ჭირდებოდა ვერ ვხვდებოდი.
მანქანა დავაპარკინგე თუ არა ბერიამ ყურში ჩამძახა, რომ რამდენიმე წუთი არ გადმოვსულიყავი, მაგრამ სანამ რამდენიმე წუთი გავიდოდა მანქანის კარი გაიღო და ჩემს გვერდით ფალიანი დაჯდა.
-წადი-მითხრა მან და ღვედი შეიკრა
-რა?-ლამის პირი დავაღე მის დანახვაზე, ეს რა გატაცებული არ ჰყავდათ?
-წადი-მეთქი-უხეშად მომმართა და მანქანის გასაღები თვითონ გადაატრიალა მანქანის დასაქოქად
-სად წავიდე?-ვკითხე მას შემდეგ რაც მთავარ გზაზე გავედით, დაბნეულობისგან თითქმის ყოველ წუთში მას ვუყურებდი, მშვიდად იჯდა, სპორტული ტანსაცმლით და თხელი მოსაცმელი კალთაში ჩაედო.
ჯერ იარე, გეტყვი როდესაც სადმე გადახვევა მოგვიწევს-მითხრა და საქარე მინიდან უსასრულობას გაუშტერა მზერა, შემდეგ წამში გადმოხარა ჩემკენ და ყურზე თმა გადამიწია, თვალებდაჭყეტილმა მივაბრუნე მისკენ მზერა და მის თვალებს მივაშტერდი, მაგრამ მაშინვე წამავლო ყბაში ხელი და წინ მიმაბრუნებინა თავი
-წინ იხედე, არსად დამლეწო, ისედაც შენს გამო ამხელა შარში ვარ-კბილებში გამოცრა და ამჯერად ჩემს ყურს შეეხო, ყურსასმენი ამომაცალა და ფანჯარა ჩამოწია
-რას აკეთებ ფალიანო?-ამჯერად მე გამოვცერი კბილებში და მის ხელს ჩემი ჩავავლე, ერთით კი საჭე დავიჭირე, რომ კონტროლი არ დამეკარგა
ჩემი მცდელობის მიუხედავად მაინც მოისროლა ყურსასმენი გარეთ, საათიც მშვიდად მომხსნა ხელიდან.
-რას აკეთებ?-კიდევ ერთხელ დავუსვი კითხვა, როდესაც საათიც ყურსასმენის გზას გაუყენა და როგორც კი შესაძლებლობა მომეცა მანქანა გზიდან გადავიყვანე
-ჩემი სიცოცხლის სანაცვლოდ ნამდვილად არ ვაპირებ შენს გადარჩენას-ირონიულად მითხრა და ჩემკენ შემობრუნდა ნახევარი ტანით
-ახლაც გგონია რომ მე ვარ მკვლელი?-მისი ირონიულობა დავაიგნორე და კითხვა დავუსვი, რომელიც ამდენი ხნის მანძილზე ენის წვერზე მედგა
-რატომ არა? შენც შეგეძლო ეს გაგეკეთებინა, რა? ახლა შენ არ ზიხარ ჩემთან ერთად მანქანაში?-წარბები აწრიპა მან, მხოლოდ უკმაყოფილოდ გავაქნიე თავი და მანქანა კვლავ გზაზე გავიყვანე.
კვლავ ჩაფიქრებული ვუყურებდი გზას, წამის წინანდელ აღელვებას ჯერ კიდევ არ გაევლო და კიდევ ვგრძნობდი ყურზე ნიკოლოზის შეხებას.
-მარჯვენა ზოლში გადადი და შემდეგ გადაუხვიე-რამდენიმე წუთიანი დუმილის შემდეგ მითხრა, მისი მითითებები პირნათლად შევასრულე და ამჯერად ვიწრო ქუჩაზე გავედით.
თანდათან ცასაც სინათლე ეპარებოდა, თენდებოდა, ჩვენ კი ჯერ კიდევ ნახევრად ცარიელ ქუჩებში დავდიოდით.
-აქ პარკინგზე ჩადი-მითხრა და მაღალ, ნაცრისფერ კორპუსზე მანიშნა, პულტით შლაგბაუმი გახსნა, მეც კარგად განათებულ პარკინგზე ჩავედი და მშვიდად გავაჩერე მანქანა
-ახლა?-გავხედე გვერდით მჯდომს
-არ ვიცი, მითხრეს რომ აქ უნდა მომეყვანე-მხრები აიჩეჩა ფალიანმა
-ვინ გითხრა?-წამში შევუბრუნე კითხვა
-არ ვიცი, მოკვლით დამემუქრნენ-ისევე მომიგდო პასუხი, როგორც აქამდე აკეთებდა და კვლავ თვალიერება განაგრძო.
ზუსტად ვიცოდი, გამტაცებელი თუ არა ბერია და სურგულაძე უკვე აქ იქნებოდნენ და გვაკვირდებოდნენ, მაგრამ დრო იყო საჭირო, სანამ მოქმედებას დაიწყებდნენ.
რამდენიმე წუთში სუსტი ნაბიჯების ხმა გაისმა, რომელიც თანდათან გაძლიერდა.
ახალგაზრდა გოგონა მოუახლოვდა მანქანას, მანქანის კარები გააღო ჩემი მხრიდან და მანიშნა გადავსულიყავი.
მის ნებას დავემორჩილე.
-აქეთ-მანიშნა საპირისპირო მიმართულებით, საიდანაც მოვიდა და მკლავზე ხელი მომკიდა.
მასთან ერთად დავიძარი, მანქანის კარების ხმა რომ გავიგე
-ჯანდაბა-ფალიანის ხმა გავიგე, შემდეგ კი ნაბიჯების ხმა, უნებურად მივიხედე უკან და მოახლოებულ ნიკოლოზს გაკვირვებული მზერა მივაპყარი
-მეც მოვდივარ-გვერდით ამომიდგა და მეორე მკლავზე მისი ხელი ვიგრძენი
-თქვენ არ მოდიხართ-გვერდით მდგომმა გოგომ ხმა ამოიღო და გაჩერდა მაშინვე
-მინდა და წამოვალ, შენი რა საქმეა?-უხეშად მიმართა გოგოს და მისი ხელი ამჯერად ჩემს მაჯაზე ჩაცურდა
-დარჩი, ყველაფერს მოაგვარებენ-ყურადღება არ მიმიქცევია მათი მინი ჩხუბისთვის, ნიკოლოზს თვალებში მივაშტერდი და ვანიშნე, საშიში არაფერიამეთქი, რაც არ უნდა მომხდარიყო, ნუგზარის და შალვას იმედი ყოველთვის მექნებოდა.
-არ დავრჩები, ელენე-მკაცრი ხმა ჰქონდა მას
-დარჩიმეთქი, ოდესმე ისე აღიქვამ ჩემს სიტყვებს როგორც ადამიანის მიერ წარმოთქმულს?-ნერვებს მიშლიდა მისი მოჩვენებითი თავდადება, წამის წინ მითხრა, შენს გამო სიცოცხლეს ვერ გავწირავო, ახლა კი საპირისპიროს აკეთებდა.
-კარგით, შეგიძლიათ წამოხვიდეთ-მიმართა ამჯერად გოგომ ფალიანს დიდხნიანი დუმილის შემდეგ.
სამივემ ერთად გავაგრძელეთ გზა, გოგონამ მანქანამდე მიგვაცილა. საჭესთან ასევე ახალგაზრდა ბიჭი იჯდა.
უკანა კარები გააღო ნიკოლოზმა, მანიშნა დავჯმდარიყავი.
-იქედან მოვალ-წარბაწევთ ვუთხარი და მანქანას მეორე მხრიდან მოვუარე.
დავინახე როგორ აატრიალა მობეზრებისგან თვალები მამაკაცმა.
ორივე უკან ვისხედით, მანქანა კი უკვე გზაზე მიქროდა.
-რატომ წამოხვედი? ბერია ისედაც ყველაფერს მოაგვარებდა-ჩურჩულით „ვეჩხუბებოდი“ მას
-მინდა დავრწმუნდე რომ მკვლელი არ ხარ და ეს თამაში არაა-გამომხედა მან და მანიშნა ხმა აღარ ამომეღო.
ხელები გულზე გადავიჯვარედინე და ისე დაველოდე მგზავრობის დასრულებას.
დღის სინათლეზე კარგად ვხედავდი, რომ ამჯერად არა ხმაურიან ქუჩაზე არამედ ქალაქგარეთ მივიწევდით.
გარეუბანში გააჩერა ბიჭმა მანქანა. გადმოვიდა და კარებიც გააღო ფალიანის მხრიდან.
მზერა შევავლე გარემოს, ქალაქიდან მოშორებით ვიყავით, მაგრამ მაინც უამრავი კორპუსი იდგა ახლოახლო
ორივე უკან გავყევით კაცს, სადარბაზოში შესვლას ვაპირებდით მისი ხელი რომ ჩემსაშუ აიხლართა
-რას აკეთებ?-კბილებში გამოვცერი ჩურჩულით და ხელის გათავისუფლება ვცადე, მაგრამ არაფერი გამომივიდა, თვალების ბრიალით მანიშნა გავჩერებულიყავი და სადარბაზო მოათვალიერა. წამით თვალი გაუშტერდა რაღაცაზე, მეც მისი მიმართულებით გავიხედე და კამერას რომ წავაწყდი ღრმად ამოვისუნთქე.
ლიფტის კარი რომ გაიღო ჯერ ჩვენ შეგვატარა ბიჭმა, შემდეგ კი თვითონ შემოვიდა, ზურგით კარისკენ დადგა.
ერთმანეთს უყურებდნენ ფალიანი და ახალგაზრდა გამტაცებლის დამხმარე.
გააზრებაც ვერ მოვასწარი ისე სწრაფად დაარტყა ძლიერად მუშტი სახეში ნიკოლოზმა ბიჭს.
ჯერ წაბარბაცდა, შემდეგ კი როგორც ჩანს დარტყმებს მიუჩვეველ ბიჭს გული წაუვიდა და ჩაიკეცა.
-რა გააკეთე? გაგიჟდი?-გაოცებულმა გავხედე ნიკოლოზს, მას კი არც შემოუხედავს ისე დააჭირა ბოლო სართულის ღილაკს ხელი.
ლიფტიდან გავედით თუ არა ჯერ კამერას გახედა და შეიკურთხა, შემდეგ კი სახურავისკენ კიბეებს ავუყევით.
სახურავზე ასულს მზის სხივებმა თვალი მომჭრა და თვალებზე ხელი ავიფარე, ფალიანი კი გაუჩერებლად მიმათრევდა სადღაც.
-აქ უნდა გადახტე-მითხრა და გვერდით მდგარ კორპუსზე მანიშნა.
-გაგიჟდი? სიმაღლის მეშინია-მიუხედავად იმისა რომ კორპუსის ყრუ კედლებს შორის დაშორება 1 მეტრიც არ იქნებოდა, მაინც შემეშინდა მე
-მაშინ, წავიდეთ იმ მკვლელთან და ბოდიში მოვუხადოთ, რომ გავიპარეთ-ირონიულად გამიღიმა მან.
ფრთხილად, ნიკოლოზის დახმარებით ავედი ჯებირზე, თუმცა რამდენჯერმე ძირს ჩახედვის შემდეგ მის მხარზე ჩაბღაუჯებული ხელი უბრალოდ აღარ მემორჩილებოდა
-მალე ელენე, დაგვიჭერენ-კბილებში გამოცრა მან და ძალით გამაშვებინა მის სპორტულ ზედაზე ჩაბღაუჯებული ხელი და თვითონაც ამოვიდა ჯებირზე.
-სამ თვლაზე-მის სხეულზე მიკრულს მითხრა
-იცოდე, თუ ნაბიჯს არ გადადგავ, მე მეორე მხარეს გადავალ, შენ კი ძირს ჩავარდები და მოკვდები-აღმიწერა სიტუაცია და ამჯერად წელზე შემომაჭდო ხელი.
ორ კორპუსს შორის არსებული ნახევარ მეტრიანი დაშორება სამ დათვლაში გადავლახეთ, გადავედით თუ არა მეორე მხარეს ორი იარაღიანი კაცი გამოჩნდა სახურავზე.
-წავედით, ელენე მალე-იღრიალა ფალიანმა და გაქცევისკენ მიბიძგა, მასთან ერთად მივრბოდი, მაგრამ ვერ ვიაზრებდი სად, როდესაც გავჩერდით უკვე დაღლილობისგან ვქოშინობდი. ლუქი ახადა სახურავს ნიკოლოზმა და მანიშნა ჩავსულიყავი.
ჩემი სიმაღლის შიში წამში დამავიწყდა იარაღიანების დანახვამ ჩვენკენ რომ მორბოდნენ.
სწრაფად ჩავედი კედელზე მიმაგრებულ კიბეზე, რამდემინე სანტიმეტრში კი ფალიანი მომყვებოდა.
არ ვიცი როგორ, მაგრამ ქვემოდან ჩაკეტა გასასვლელი შემდეგ კი სწრაფად ჩავედით კიბით დაბლა.
-სადარბაზოს ორი გასასვლელიდან დარწმუნებული ვარ ორივესთან ხალხი დგას, მაგრამ უნდა გავიქცეთ, თუ ზემოთ არ გვესროლეს, ანუ არც ესენი ისვრიან-მეჩურჩულებოდა ის, თან კიბეებზე მივრბოდით.
უკანა გასასვლელს გვერდი ავუარეთ და წინადან გავედით.
ორი მამაკაცი მორბოდა სადარბაზოსკენ.
-წავედით-ხელი ჩამჭიდა მან და გზაზე გავიჭერით.
ქუჩაში მივრბოდით, ორი კი უკან მოგვდევდა, ამჯერად უიარაღონი.
-ტაქსი გავაჩეროთ-სწრაფად მომივიდა იდეა თეთრი მანქანის დანახვაზე და არც დავფიქრებულვარ ისე ავუქნიე ხელი მძღოლს.
მანაც როგორც ნამდვილმა ტაქსის მძღოლმა წამში გააჩერა ჩვენს ფეხებთან მანქანა.
ორივე უკან დავჯექით.
-სწრაფად წადი-დაიყვირა ნიკოლოზმა და უკანა ფანჯრიდან გაიხედა.
მძღოლმაც მანქანა დაძრა, მდევარი კი უკან ჩამოვიტოვეთ
-კარგად ხარ?-ჩემკენ შემობრუნდა მთელი ტანით მამაკაცი
-კარგად ვარ-ღრმად ამოვისუნთქე და ყოველი შემთხვევისთვის გახედე უკან.
-ფული გაქვს?-ჩუმად ვკითხე ნიკოლოზს, მას შემდეგ რაც ცოტა დავწყნარდით
-არა, შენ?-მიჩურჩულა მანაც, დარწმუნებული ვიყავი სიმღერების მოსმენაში გართული ტაქსის მძღოლი ვერაფერს გაიგებდა.
-არც მე-გამეცინა და სავარძლებს შორის, მძღოლისკენ გადავიხარე, განყოფილების მისამართი ვუკარნახე, დარწმუნებული ვიყავი ბერია იქ არ იქნებოდა, მაგრამ ვინმეს ვაიძულებდი ფულის გადახდას.
--
-თქვენ აქ რას აკეთებთ?-წარბებშეკრული შემოვიდა დაკითხვისთვის განკუთვნილ ოთახში შალვა
-გამოვექეცით-ღიმილით ვუთხარი და მაგიდაზე ხელები ავათამაშე
-ოოო, რა ჭკვიანები ხართ-ღიმილით მოგვმართა კაცმა, მაგრამ სამივე ვხდებოდით, რომ ეს მხოლოდ ხელოვნური, დამცინავი ღიმილი იყო.
-მომინდომა აქ გმირობა-წარბშეკრულმა გახედა გაკვირვებულ ფალიანს.
-რამე დავაშავე?-გაკვივებული ხმა ჰქონდა მას
-კი, მკვლელის დაჭერის შანსი გაგვაშვებინე ხელიდან-ამოილაპარაკა ბერიამ და ოთახში შემოსულ ნუგზარს გახედა, რომელმაც უარყოფის ნიშნად გააქნია თავი
-სადაც მიყავდათ ის ბინა ცარიელია, ქეშით უხდიდნენ და ყალბი სახელით და გვარით იქირავეს, ბიჭს, ვისაც თავი გაუხეთქა ვაჟბატონმა ტვინის შერყევა აქვს და უბრალოდ სტუდენტია, მძღოლად მუშაობას დათანხმდა უბრალოდ. გოგონაც ასევე, ისევ არაფერი გვაქვს-მოკლედ ჩამოაყალიბა ნუგზარმა და ისიც ჩვენ წინ დაჯდა
-ორი ტვინიკოსის წყალობით-ღრმად ამოიოხრა ბერიამ.


მოკლედ დიდი ბოდიში რა, ოთხჯერ მაინც დავწერე ახალი თავი და მაინც ვდებ, მიუხედავად იმისა რომ საშინლად უკმაყოფილო ვარ. მიხაროდა, არდადეგებზე უამრავი დრო მაქვს და ყოველ დღე დავდებმეთქი და აჰა! თუ ფინალურები ან შუალედურები არ მაქვს სიტყვასაც ვერ ვწერ :დდდ
კიდევ ერთხელ მაპატიეთ



№1 სტუმარი tako

აუ რამდენი ხანია ამ მოთხრობას ველიი???????????? ძალიან საინტერესო თავი იყოო, ველი მოვლენების განვითარებას და იმედია მალე დაგვიდეებ????????????☺️

 


№2  offline წევრი ვიპნი

ამდენი ხალხი თუ იქნებოდა გარეული ვერც კი წარმოვიდგენდი. პ.ს სმაილებს ვეღარ ვწერ,რატომღაც არ აღიქვამს და დავიტანჯე :(

 


№3  offline ახალბედა მწერალი ტომაჩკა

tako
აუ რამდენი ხანია ამ მოთხრობას ველიი???????????? ძალიან საინტერესო თავი იყოო, ველი მოვლენების განვითარებას და იმედია მალე დაგვიდეებ????????????☺️

მალე იქნება მალე ❤️❤️❤️მადლობაა

ვიპნი
ამდენი ხალხი თუ იქნებოდა გარეული ვერც კი წარმოვიდგენდი. პ.ს სმაილებს ვეღარ ვწერ,რატომღაც არ აღიქვამს და დავიტანჯე :(

ვიცი მეც დავიტანჯე:(( ახლა გატაცებას რო გეგმავ იქ ცოტა იარაღიანი კაცები გინდა:D

 


№4  offline წევრი ვიპნი

ტომაჩკა
tako
აუ რამდენი ხანია ამ მოთხრობას ველიი???????????? ძალიან საინტერესო თავი იყოო, ველი მოვლენების განვითარებას და იმედია მალე დაგვიდეებ????????????☺️

მალე იქნება მალე ❤️❤️❤️მადლობაა

ვიპნი
ამდენი ხალხი თუ იქნებოდა გარეული ვერც კი წარმოვიდგენდი. პ.ს სმაილებს ვეღარ ვწერ,რატომღაც არ აღიქვამს და დავიტანჯე :(

ვიცი მეც დავიტანჯე:(( ახლა გატაცებას რო გეგმავ იქ ცოტა იარაღიანი კაცები გინდა:D

ცოტა იარაღიანზე ვიხარხარე ისე ,რომ ლამის ძვლივს დაძინებული ბავშვი გავაღვიძე :D :D

 


№5  offline ახალბედა მწერალი ტომაჩკა

ვიპნი
ტომაჩკა
tako
აუ რამდენი ხანია ამ მოთხრობას ველიი???????????? ძალიან საინტერესო თავი იყოო, ველი მოვლენების განვითარებას და იმედია მალე დაგვიდეებ????????????☺️

მალე იქნება მალე ❤️❤️❤️მადლობაა

ვიპნი
ამდენი ხალხი თუ იქნებოდა გარეული ვერც კი წარმოვიდგენდი. პ.ს სმაილებს ვეღარ ვწერ,რატომღაც არ აღიქვამს და დავიტანჯე :(

ვიცი მეც დავიტანჯე:(( ახლა გატაცებას რო გეგმავ იქ ცოტა იარაღიანი კაცები გინდა:D

ცოტა იარაღიანზე ვიხარხარე ისე ,რომ ლამის ძვლივს დაძინებული ბავშვი გავაღვიძე :D :D

მთავარია პატარამ არ გაიღვიძოს თორეეეე:DD

 


№6  offline წევრი ნანა73

თავიდან მომიწია გადაკითხვა რომ გამეხსენებინა რაზე იყო ისტორია, არადა რომ ვკითხულობდი ნამდვილად ვიცოდი...

 


№7  offline ახალბედა მწერალი ტომაჩკა

ნანა73
თავიდან მომიწია გადაკითხვა რომ გამეხსენებინა რაზე იყო ისტორია, არადა რომ ვკითხულობდი ნამდვილად ვიცოდი...

მეც მომიწია თავიდან წამეკითხა სანამ წერას განვაგრძობდი, არადა ახალი თავი დასაწერი მქონდა :დ ეს ხუმრობით რა თქმა უნდა, დიდი ბოდიში დაგვიანებისთვის <3

 


ახლა დავიწყე კითხვა ძაან მაგარია

 


№9  offline ახალბედა მწერალი ტომაჩკა

სიყვარული გულს გვტკენს
ახლა დავიწყე კითხვა ძაან მაგარია

მადლობა დიდი❤️❤️❤️

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent