შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ის, რაც ყველამ არ იცის ( თავი 8)


15-03-2020, 21:09
ავტორი ტომაჩკა
ნანახია 1 079

თავი რვა
ფალიანის სამსახურის წინ ბოლთას სცემდა თამარ ბოჭორიშვილი, ბოლოს ძლივს გამოვიდა დაღლილი გამომეტყველებით ბიჭი მაღალი მინის შენობიდან შავი, ნოუთბუქის ჩანთით ხელში.
არც შეუმჩნევია თამარი, ისე წავიდა პარკინგისკენ.
-ნიკო-დაუძახა ქალმა და უკან აედევნა, ნაცნობი ხმის გაგონებაზე ჯერ გაკვირვებულმა წარბები ჰაერში აწია, შემდეგ კი შუბლშეკრული შებრუნდა ქალისკენ.
-რახდება? მეჩქარება-არ ჰქონდა ამ ქალთან საუბრის თავი, მაგრამ აინტერესებდა რისთვის მოვიდა მასთან.
-ახალი ცხოვრება დავიწყე, მივატოვე ქმარი და შვილთან კარგი ურთიერთობა მინდა და იცოდე თუ ამაში ხელს შემიშლი ნიკოლოზ ფალიანო....-პირდაპირ საქმეზე გადავიდა ქალი და მუქარის ტონით დაიწყო მასზე ბევრად მაღალ კაცთან საუბარი.
-ნუ მაცინებ თამარ, რა ურთიერთობაზე მელაპარაკები?-შეაწყვეტინა საუბარი ნიკოლოზმა ქალს
-იცოდე ხელს თუ შემიშლი ჩემს თავზე პასუხს არ ვაგებ-კვლავ გააგრძელა საუბარი
-არმოგცემ მისი გამოყენების საშუალებას თამარ, ყველაფერი ვიცი თქვენს ოჯახზე, ახლა კი აქედან მოშორდი და მეორედ თავს ნუ შეიწუხებ აქ მოსვლისთვის რადგან ასეთი სისულელეები მითხრა-ხელი აიქნია ნიკოლოზმა და ქალის პასუხს არ დალოდებია ისე წავიდა მანქანისკენ.
--
-ძალიან მომწონს ეს-წინ მჯდომ კაცს გაუღიმა და ხელზე მორგებული ვერცხლის სამაჯური აჩვენა.
-რატომ წამოიღე, ეგეთი მილიონი გაქცს-გაეცინა მამაკაცს ქალის აბრჭყვიალებულ თვალებზე
-მაგრამ ეს ელენესია და მე ის მომწონს-ჩაიქირქილა ქალმა
-ელენესი არა, დედამისისაა, იმედია იმ ბიჭის საათის გაკეთებას მე არ მაიძულებ-უკმაყოფილო გამომეტყველებამ წამში შეცვალა ღიმილიანი სახე
-არა, ის არც ისე მომწონს-სამაჯურიანი ხელი აიქნია ქალმა და კაბინეტში სკამზემოწყვეტით დაჯდა, კაცს მაცდურად გაუღიმა და ფეხი ფეხზე გადაიდო.
--
სახლში მისულმა პირდაპირ სამზარეულოს მიაშურა და ბავშვების ჭყიპინის მიუხედავად მშვიდად ივახშმა.
დიდხანს ფიქრობდა როგორ ეჩვენებინა ანდრიაძესთვის დედის ნამდვილი სახე, მაგრამ ბოლოს გადაიფიქრა, რა მისი საქმე იყო დედა-შვილის ურთიერთობა? ალბათ თვითონ საშინელი რეაქცია ექნებოდა ასე რომ მოვარდნოდა ვინმე როგორც თვითონ ელენესთან მივიდა და დედამისზე ეთქვათ სანდო არააო, მაგრამ დარეჯანისა და თამარის შედარებას არც კი აკადრებდა დედამისს.
ბოლოს მაინც გადაწყვიტა ელენეს მეგობარს, გაბრიელს დალაპარაკებოდა, უბრალოდ სიტუაცია გაეცნო ბიჭისთვის და მშვიდად იგრძნობდა თავს უფრო.
ნიკოლოზისგან განსხვავებით, სრულ იდილიაში იმყოფებოდა ელენე და არც კი ფიქრობდა არაფერზე, გარდა სიმშვიდისა.
სოფელში არც ტელევიზორი ჰქონდა, არც ინტერნეტი, ტელეფონზეც იშვიათად ურეკავდნენ, მაგრამ იმდენად მშვიდად გრძნობდა თავს რომ ვერც კი გრძნობდა დანაკლისს.
არც მკვლელობა ახსოვდა და არც გატაცება.
მთელი დღეები ეზოში დაბოდიალებდა, ზუსტად 1 კვირა დასჭირდა თავის ჭკუაზე რომ დაესუფთავებინა სახლი.
1 კვირის თავზე კი რეალობაში თამარის ზარმა დააბრუნა.
-გამარჯობა თამარ-მიესალმა პირდაპირ ანდრიაძე და ცხელ ტაფაზე კვერცხი დაახალა.
-როგორ ხარ ელენე-ზედმეტად ოფიციალური იყო ქალის ხმა, ჩვეულებრივი მოკითხვის შემდეგ ქალმა უბრალოდ ჰკითხა შემდეგი შეხვედრა როდის იქნებოდა, მაგრამ ანდრიაძემ მაშინვე მიუგო, თბილისში არ ვარ და არც კი ვიცი როდის ჩამოვალო. ამის შემდეგ გულდაწყვეტილი დაემშვიდობა ქალი და ელენემაც უკვე ჩვეულ რიტმში განაგრძნო ცხოვრება.
--
-რამდენიმე კითხვა მაქვს, შეძლებ მოსვლას განყოფილებაში?-ფალიანს ესაუბრებოდა შალვა.
-სამსახურის შემდეგ შევძლებ მხოლოდ, რამე საჩქაროა?-საათს დახედა ნიკოლოზმა და ისე უპასუხა
-კარგი გელოდები-სრულიად დააკლაყოფილა ბიჭის პასუხმა ბერია და ტელეფონი გაუთშა.
ზუსტად საღამოს 8 საათი იყო განყოფილების წინ რომ დააპარკინგა მანქანა ნიკოლოზმა და შენობაში შევიდა.
მაგიდასთან პირისპირ მსხდარ ფალიანს და ორ დეტექტივს სერიოზული სახეები მიეღოთ, ნიკოლოზი მის წინ დადებულ ფოტოს უყურებდა, სადაც მაგიდაზე სამნი ისხდნენ, უკრაინელი ქალბატონი, მისი თანაშემწე და ნიკოლოზი, ფოტოზე ის საღამო იყო ასახული, როდესაც ნიკოლოზმა თამარი და ელენე მოინახულა, რომლებიც იქვე ისხნდნე.
-კლიენტებთან მქონდა შეხვედრა, რა ხდება?-გაოცებული იყო ბიჭი, სულაც არ ელოდა ეს ხალხი თუ უთვალთვალებდა.
-ქალის ხელზე სამაჯურს უყურებთ?-ამჯერად ტაბლეტის ეკრანზე გამოჩნდა იგივე ფოტო და ქალის ხელი გაადიდეს ეკრანზე თითების დარტყმით
-ჩვეულებრივი სამაჯურია, ასეთი ალბათ მილიონი ექნება, რა ხდება?-ძალზე გაკვირვებული ფალიანი ვერც კი ხვდებოდა ეს ქალი რა შუაში იყო ამ ყველაფერთან.
-ეს სამაჯური ელენეს დედას ეკუთვნის, ელენეს სახლიდან ჯერ კიდევ მანამ დაიკარგა სანამ გვამს იპოვიდი-აუხსნა კაცმა
-კი, მაგრამ ასეთი შეიძლება უამრავ ადამიანს ჰქონდეს, ერთადერთი ხომ არ იქნება?-ამჯერად გაეცინა ფალიანს.
-სწორედაც ერთადერთია, ახლა კი მცირე დეტალიც კი შეგიძლია მასზე გაიხსენო-სურგულაძე ინტერესით უყურებდა წინ მჯდომს და მისგან ახალ დეტალებს ელოდა.
-არ ვიცი, მასთან მხოლოდ საქმიანი ურთიერთობა მქონდა, არც ვსაუბრობდით ხშირად-მხრები აიჩეჩა და გაკვირვებულმა შემოიწყო თავზე ხელი. რა გამოდიოდა მკვლელს ვიცნობდიო? მხოლოდ ეს უტრიალებდა თავში
-ხო, ყველაზე მნიშვნელოვანი დაგვავიწყდა შალვა-გახედა სურგულაძემ ღიმილით პარტნიორს
-რა?-გაიკვირვა ბერიამ
-ქალბატონი დიანა, იგივე ნატალია-როგორც მას შენ იცნობ-დაუკონრეტა წამში ნუგზარმა
-მართა, ელენე და დიანა დები არიან-მშვიდად წარმოთქვა კაცმა
-აღარ გამიკვირდება მეც ერთ-ერთი მაგათი და რომ ვიყო რა-გაეცინა ფალიანს, მოსმენილ წინადადებაზე, შემდეგ კი ისევ დასერიოზულდა და ჩაფიქრდა
-რესტორანში ჩვენთან ერთად ელენე და დედამისი, თამარი იყვნენ, რამდენიმე წუთი მათ გამოველაპარაკე, როდესაც მაგიდასთან დავბრუნდი ნატალის ასისტენტმა მკითხა, შენი შეყვარებულიაო? მე ვუთხარი რომ არა, მითხრა ძალიან ლამაზიაო და მე თვალები ვუბრიალე-მოკლედ მოუყვა ისტორია.
-ელენემ იცის?-პასუხს არ დალოდებია ისე დაუსვა კითხვა
-არა, მან ჯერ არ იცის, ჯერ გვინდა ავიყვანოთ და შემდეგ ვეტყვით
-კიდევ რამე გაინტერესებთ?
-თუ მეტი არაფერი გაქვს სათქმელი, თავისუფალი ხარ, თუ რამე გაგახსენდება ჩემი ნომერი იცი-უპასუხა ბერიამ და თვითონაც წამოდგა ფეხზე მას შემდეგ რაც ფალიანიც ადგა.
ერთმანეთს უბრალოდ დაემშვიდობნენ, ფალიანი სახლისკენ გაუდგა გზას, გამომძიებლები კი კაბინეტში დაბრუნდნენ.
--
ნატალია ლევიცკის ცხოვრება მშვენიერი იყო, თუ ამას მშვენიერება შეიძლება ეწოდოს, დედა-ქართველი, მამა კი უკრაინელი ჰყავდა, მდიდარ ოჯახში გაზრდილმა, მხოლოდ 25 წლის ასაკში გაიგო ნამდვილი მშობლები რომ არ იყვნენ ის ხალხი, ვისაც მთელი ცხოვრება მშობლებად თვლიდა და ისედაც ფსიქიკაშერყეულს საშინელი რეაქცია ჰქონდა, მას შემდეგ გადაწყვიტა „სამშობლოში დაბრუნება“ , რაც ნამდვილი მშობლების მისამართი გაიგო. ქართულს დედის წყალობით მშვენივრად ფლობდა.
საქართველოში ჩამოსულს არც კი უფიქრია უკან, იმ ფარისევლებთან დაბრუნება, ტყუილში რომ ზრდიდნენ, თუმცა წამითაც არ უთქვამს მათ ფულზე უარი და ცხოვრება მათი საშუალებით აიწყო თბილისში.
არც ის გაჭირვებია უკვე სრულად საქართველოში გადმობარგებულს, უბრალოდ უბედურ შემთხვევათ რომ გაესაღებინა მშობლების სიკვდილი.
ყველაზე მეტად მის გონებაზე ბავშვის დაკარგვამ იმოქმედა, მას შემდეგ რაც მუცელი მოეშალა და ექიმი იძულებული გახდა საშვილოსნო ამოეკვეთა, მის გონებაში მხოლოდ ერთი აზრი ტრიალებდა.
შორიდან აკვირდებოდა მისი ნამდვილი ოჯახის ცხოვრებას. აუტანელ აგრესიას გრძნობდა მართა, თამარ და იაკობ ბოჭორიშვილების მიმართ, მხოლოდ ელენე აინტერესებდა, ისიც ხომ მისნაირი იყო, მასზედაც უარი თქვეს მშობლებმა. შემდეგ კი ისიც მასსავით დაობლდა.
წლები გაატარა მათთან ერთად და თან მალულად.
შორიდან აკვირდებოდა მუდამ მათ, რაც უფრო აკვირდებოდა ელენეს, მით უფრო ხვდებოდა რომ ეს გოგო სჭირდებოდა, არ ჰგავდა მართას, თან ძალიან გავდა ფიზიკურად მას, განსხვავებით მართასაგან. ამიტომ როდესაც წადილს აისრულებდა, არანაირი პრობლემა არ შეექმნებოდა.
ყველაზე მეტად გააღიზიანა გეგა გავაშელის უტიფარმა ქცევამ, მისმა ღალატმა და შემდეგ უგულო პატიებებმა.
დიდხანს აპირებდა მისთვის ჭკუა ესწავლებინა, მაგრამ ვერა და ვერ მოიფიქრა რა გარემოებებში გაეკეთებინა ეს. სულაც არ სურდა მისთვის გეგმები ჩაეშალა ამ იდიოტს.
თუმცა სანამ გეგა გავაშელს დასჯიდა საავადმყოფოდან გამოსულ მართას წინ ორი მცველი გადაეღობა და მანქანაში ჩატენა.
-რა ჯანდაბა ხდება?-კიოდა გოგო და დახმარებას ითხოვდა.
-ხომ არავის დაუნახიხართ?-პირველად ეს იკითხა როდესაც მანქანაში დასხდნენ მცველები
-არა, კამერებიც გავთიშეთ, ეს კრეტინი კი სხვა სახელით და გვარით დარეგისტრირდა-გაეცინა თამაზს.
-მაშ წავედით-გაეცინა ქალს.
მიტოვებულ შენობაში მისვლისას სკამზე მიაბეს გოგონა, გაკვირვებული და თან შეშინებული უყურებდა მის წინ მდგომ ქალს
-აბორტი? სერიოზულად მართა?-გაიცინა ნატალიმ და თმები უკან გადაიყარა
-რა შუაშია აბორტი?-გაოცებული ხმა ჰქონდა გოგოს
-მე რომ სახელმწიფოს მმართველი ვიყო, აბორტს ავკრძალავდი-მშვიდად ჩაილაპარაკა ქალმა
-რა შენი საქმეა მე ჩემ შვილს მოვკლავ თუ გავაჩენ?-გაბრაზებულმა მხოლოდ ეს ამოილაპარაკა მართამ, თუმცა სხვა რამე რომც ერთქვა ნატალია ვერ გაიგებდა, მან ოთახი დატოვა
ზუსტად 1 წელი ჰყავდა ტყვეობაში ქალი, რომელიც ნატალის და იყო, ამასთანავე ის დედა, რომელმაც ჯერ კიდევ არდაბადებული შვილი გაწირა.
ვეღარ გაუძლო მართას სხეულმა და მისი დაკრძალვა ისე დაავალა ვიღაც შავ მუშას, რომ არც უკითხავს სად დაკრძალეს.
უკვე მესამე ოჯახის წევრი გაიმეტა სიკვდილისთვის, ეს კი ნათელს ხდიდა, რომ ის მხოლოდ ფსიქიკური აშლილობისგან არ იტანჯებოდა.
მხოლოდ ეს ფიქრები უტრიალებდა თავში, როგორ შეეძლო გოგოს საკუთარი შვილი გაემეტებინა? თან ვისგან? ფალიანისგან იყო ორსულად, წარმოიდგენდა როგორი ლამაზი ბავშვი დაიბადებოდა და მაშინ გადაწყვიტა რომ ფალიანი და ელენე უნდა დაეკავშირებინა ერთმანეთისთვის.
მას შემდეგ რაც ხატია გურულის ვიდეოებს უყურა, სრულიად დარწმუნდა რომ ელენესაც ისევე სურდა გავაშელის სიკვდილი, როგორც მას, ამიტომ მისი ყველა სიტყვა სისრულეში მოიყვანა, საკუთარი ხელით მოუღო ბიჭს ბოლო, რომელიც სულაც არ ადარდებდა და ყველაფერი გააკეთა იმისთვის, ფალიანი რომ ამ საქმეში ჩაერთო.
იცოდა ნიკოლოზი ახალ საცხოვრებელს რომ ეძებდა და მაშინ გადაწყვიტა გეგას სახლი იდეალური ვარიანტი იქნებოდა მისთვის.
კარგად აკვირდებოდა ყველაფერს, კარგად ზვერავდა და აფასებდა სიტუაციას, მაგრამ მაინც ვერ დაუძვრა ამ სულელ პოლიციელებს ხელიდან.
--
რამდენიმე მანქანა მიქროდა შუაღამეს გზატკეცილზე, მიდიოდნენ და თან ჩუმი სიცილის ხმა ისმოდა ყველა მანქანიდან.
ქუჩა დიდი და დასახლებული იყო, ამიტომ მანქანები სხვადასხვა ადგილზე გაჩერდა, ნელა და უხმაუროდ გადმოვიდნენ თავიდან ფეხებამდე შავ ტანსაცმელში გამოწყობილი ხალხი უზარმაზარი ავტომატებით, ნელა და უხმაუროდ შემოარტყეს სახლს ალყა, შემდეგ კი რამდენიმე კაცი კარის შეტეხვის შემდეგ სახლში შეიჭრა.
გარეთ მანქანასთან მდგომი ორი დეტექტივი ანერვიულებული ელოდებოდნენ როდის შეატყობინებდნენ, რომ ქალი უკვე მათ ხელში იყო. როგორც იქნა, მკვლელს დაიჭერდნენ, მაგრამ რაციიდან ბოხმა ხმამ ყველანაირი იმედი გადაუწურათ მათ.
-სახლში არავინაა, როგორც ჩანს გაიქცა.



არ ვიცი როგორი გამოდის, მაგრამ რაცაა ეგაა რაა :დდდ დაგვიანებისთვის ბოდიში, თანდათან ვწერ ახალ თავს და ხშირად დიდი ხანი ვუნდები <3



№1  offline წევრი Gemini mood

Dzalian kargi iyo momewona❤❤

 


№2 სტუმარი tako

ვაიმე იმდენი ხანი ველოდი ამ თავს... ისე მომენატრა ამ მოთხრობის ინტრიგები???????? უკვე შემდეგ თავამდე ვეღარ ვითმენ, იმედია მალ-მალე დაგვიდებ ხოლმეე☺️????????????

 


№3  offline ახალბედა მწერალი ტომაჩკა

Gemini mood
Dzalian kargi iyo momewona❤❤

მადლობა❤️❤️

tako
ვაიმე იმდენი ხანი ველოდი ამ თავს... ისე მომენატრა ამ მოთხრობის ინტრიგები???????? უკვე შემდეგ თავამდე ვეღარ ვითმენ, იმედია მალ-მალე დაგვიდებ ხოლმეე☺️????????????

როგორც ხვდებით ბევრი აღარც დარჩა დასრულებამდე და ვეცდები მალ-მალე დავდო❤️❤️

 


№4  offline წევრი აბლაბუდა

შენი სხვა ისტორიები ვიცი და მომწონს, მაგრამ ამ ისტორიას ვერაფერი გავუგე ძალიან არეულია რა მოკლედ, იმედია არ მიწყენ პირდაპირობისთვის

 


№5  offline ახალბედა მწერალი ტომაჩკა

აბლაბუდა
შენი სხვა ისტორიები ვიცი და მომწონს, მაგრამ ამ ისტორიას ვერაფერი გავუგე ძალიან არეულია რა მოკლედ, იმედია არ მიწყენ პირდაპირობისთვის

არა პირიქით, მადლობა რომ შემაფასე, პირველად ვცადე ასეთი სტილით წერა და ვცდილობ, ვნახოთ რა გამოვა ❤️ მადლობა პირდაპირობისთვის ვაფასებ ძალიან❤️❤️❤️

 


№6  offline წევრი Mari Orjonia

ძააან მაგარია მალე დადე რა ^_^

 


№7 სტუმარი სტუმარი ლიკუნა

უმაგრესი ისტორიაა,ძალიან მაგარია????ერთი სული მაქვს ახალ თავს როდის დადებ????????

 


№8 სტუმარი სტუმარი ხატია

მალე დადე რა შემდეგი თავი

 


№9 სტუმარი სტუმარი მარი

შემდეგ თავს როდის დადებ?მალე დადე რა გთხოვვვ?!?!

 


№10 სტუმარი სტუმარი liza

Ele aghar dadeeb?;((

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent