შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ახალაია ბრუნდება (სრულად)


31-03-2020, 02:30
ავტორი ენქეი
ნანახია 4 567

/1/
საშინელებაა როცა დილის 7საათზე სამსახურიდან გაწუხებენ და ამასთანავე გახსენდება რომ შენ მხოლოდ 21წლის მარიამ ბაბუციძე ხარ, იურიდიულის მესამე კურსის სტუდენტი მაგრამ იმაზე დიდი ხანია რაც ამ საქმეში ხარ ვიდრე მესამე კურსის სტუდენტი.
-მარიაამ-გაისმა ყურმილში დათოს ხმა
-ჯანდაბა დათოო,რაგინდაა-აბუზღუნდა მარიამი
-რადაააა,მარიაამ შენთვის საქმე გვააქვს-გაიცინა დათომ
-რა საქმეე??
-რა დაა მოდი და გაიგეებ-გაიცინა და ყურმილი დაკიდა.მარიამმა სრაფად ჩაიცვა,მოწესრიგდა და ქვევით ჩავიდა,მანქანა დაძრა და პირდაპირ შტაბისკენ აიღო გეზი.
-აბა რა ჯანდაბა მოხდა?-იკითხა შტაბში მისულმა მარიაამმა
-საკონფერენციო დარბაზში შემოდი-უთხრა დათომ და წინ გაუძღვა დარბაზში შესულებს იქ უფროსი აგენტი მირიანი და სხვა აგენტებიც დახვდნენ, ანდრეა, გიორგი, რეზი და ცეცე უკვე ადგილებზე იყვნენ ისინი მხოლოდ მარიამს და დათოს ელოდნენ და აი ისინიც.
-მარიამ, დათო კარგია რომ დროულად მოხვედით-მიმართა მათ მირიანმა და სკამებზე მიუთითა.
-რა ხდება უფროსო?-იკითხა დათომ
-მინდა გითხრათ რომ ერთ-ერთი საშიში კრიმინალური დამნაშავე 5წლის შემდეგ ისევ საქართველოში ბრუნდება.ჩვენ როგორც საიდუმლო აგენტებს გვევალება რომ ეს ადამიანი ცხოვრებაში პირველად ციხეში ჩავსვათ.56წლის ვარ და აქედან 34წელი მამამისის დევნას მივუძღვენი,შემდეგ კი მისი საქმე მისმა შვილმა განაგრძო.დროა ამ ყველაფერს ბოლო მოვუღოთ.
-კი მაგრამ რა კრიმინალურ საქმეებზეა საუბარი?-იკითხა ანდრეამ
-ხალხის დახოცვა,გატაცება,ნარკოტიკები ყველაფერი ერთად.
-ღმერთო ჩემო,კი მაგრამ ამას პოლიცია რატომ არ აკეთებს?-იკითხა ცეცემ
-პოლიცია ვერ უმკლავდებაა,ყოველ ჯერზე ხელიდან უსხლტებიან ამიტომაც მათთან თანამშრომლობის დახმარებით გაერთიანებული ძალებით ჩვენ შევძლებთ მათ დაკავებას.
-გეგმა გააქვთ?
-გეგმა მარიამია-გაიღიმა მირიანმა
-უკაცრავაად?-ხველა აუტყდა აქამდე ჩუმად მჯდომ მარიამს
-მარიამ შენ გევალება რომ ბატონი ალესანდრე ახალაია შეაბა და მასთან კარგი ურთერობა დაამყარო,აიჩვენი გეგმაც
-თქვენ რა გაგიჟდიით?
-მარიამ ეს თხოვნა არ არის ბრძანებაა,ეს ბიჭი საფრთხეს უქმნის ჩვენს ქვეყანას.-მე ბორ*ელში არასდროს მიმუშავია ამას სხვას რატომ არ აავალებთ?-გაცხარდა მარიამი
-იმიტომ რომ შენს გარდა სანდო ქალი აგენტი არ გაგვაჩნია,თანაც მოხდენილი სხეული და კარგი ფორმები გაქვს,ლამაზი და ჭკვიანი ხარ.შენ შეგიძლია დაგვეხმარო.
-კი მაგრამ მეე...
-თუ უარს იტყვი იქამდე ჩამოშორდები საქმეს სანამ ამ ადამიანს არ დავიჭერთ.-მოკლედ მოუჭრა მირიანმა
-ღმერთო ჩემო კარგი ჯანდაბას,მაგრამ საცვლებით ტანტალს არ ვაპირებ.
-მარიამ შენ აგენტი ხარ და არა ცირკის მასხარა,შენ უბრალოდ რესტორანში მომუშავე გოგონა იქნები რომელიც მისთვის სასურველი მაგრამ ამავდროულად მიუწვდომელი იქნები.ეს მას გააბრაზებს და ამავდროულად შენდამი სურვილს გაუმძაფრებს.მასთან ახლოს იქნები მაგრამ ზედმეტად არა,შენ უბრალოდ მისი ბინძური საქმიანობის გამომჟღავნება გევალება.
-ძალიან მარტივია,მიმტანი ვიქნები და თან ბიჭებს დავკერავ სასწაულია პირდაპირ.
-კარგი მარიამ ნუ პანიკიორობ,შენ საუკეთესო აგენტთა შორის ერთერთიხარ,საუკეთესოდ გაწვრთნილი და მომზადებული.
-კარგი გასაგებია,ოპერაციას სახელი არ აქვს?-დაინტერედა ცეცე
-კი რათქმაუნდა ეს ყველზე უჩვეულო სახელია მთელი ისტორიის განმავლობაში.
-და ასეთი რა არის?-გაუკვირდა რეზი
-“ახალაია ბრუნდება’’-გაიცინა მირიანმა და დარბაზი დატოვა.
-წამოდი მარიამ-ოთახში თავი ლულუმ შემოყო,დროა მოემზადო მომავლისთვის-გაიღიმა და მარიამს წინ გაუძღვა.
-ეს პროცედურა დიდხანს წაიღეებს?-აბუზღუნდა მარიამი.
-სანამ მონაცემთა ბაზიდან აგენტი მირიანი შენს მონაცემებს წაშლის,მანამდე მე შენს იმიჯზე ვიზრუნებ,გიორგი რესტორნის მენეჯერად დაგარეგისტრირებს,ხოლო დანარჩენები პერიმეტრს მიხედავენ.
-მოიცადეე,მონაცემთა ბაზიდან ჩემს მონაცემებს წაშლიის?-გაოცდა მარიამი
-შენ ხომ არ გგონია რომ ახალაია სულელია მარიამ,ის იმაზე ჭკვიანია ვიდრე სხვებს გონიათ.სანამ შენთან ურთერთობას სერიოზულ დონეზე გადაიყვანსს იქამდე ყველაფერს გამოიკვლევს შენზე და მონაცემთა ბაზაში თუ წაიკითხავს რომ შენ ერთ-ერთი საუკეთესო ჰაკერი და საუკეთესო აგეტი ხარ რა მოხდება მაშინ?ის შენ ნაკუწებად გაქცევს მარიამ დიდი იმედი მაქვს ეს არგინდა-გაუღიმა ლულუმ და თმა დაუშალა.5საათის შემდეგ მარიამი უკვე დარეგისტრირებული იყო რესტორნის მენეჯერად,ყველა მონაცემი მის შესახებ განადგურებული იყო და მართლაც რომ რესტორანში მომუშავე პერსონალს გავდა.
-ოჰოო მარიამ ოსკარი გეკუთვნის ამ საქმეში-გაიცინა დათომ და მარიამ მხარზე ხელი დაკრა.
-მომშორდი რაა-დაუბღვირა მარიამმა
-მარიამ,ძალიან ვწუხვარ რომ გეგმის შესამუშავებლად დრო არ გვაქვს და მინდა ისიც გითხრა რომ ახალაია ძალიან მალე ჩამოვა საქართველოში და რესტორანში მაგიდა უკვე დაჯავშნილია.
-კი მაგრამ ასე სწრაფად?მემეგონა 1კვირა მაინც გვექნებოდა ამ ყვეაფრისთვის,მეხომ მჭირდება დრო.-გაოცდა მარიამი
-არა მარიამ შენ დრო არ გჭირდება,შენ ისედაც იცი რა უნდა გააკეთო ახლა-გაუღიმა მირიანმა და ოთახი დატოვა.მოკლე შავ კაბასა და თეთ პერანგში გამოწყობილ მარიამს მოსასმენი დაუმაგრეს და რამდენიმე რჩევაც მისცეს.
-მარიამ შენი წყალობით კამერებს მთლიანად ვაკონტროლებთ,თავიდანვე კარგად მუშაობ,გილოცავ წარმატებები-გაუღიმა ლილუმ და წასასველად მოემზადა მარიამი მანქანაში ჩაჯდა და რესტორნისკენ აიღო გეზი,არ იცოდა რა მოელოდა და ვინ დახვდებო რესტორანში ვერც კი წარმოიდგენდა რა უნდა გაეკეთებინა იმ შემთხვევაში თუ მაგიდასთან მსუქანი,მახინჯი და მელოტი ადამიანი დახვდებოდა თუმცა იმედოვნებდა რომ ეს ასე არ იქნებოდა.რესტორანში მისულმა თანამშრომლები გაიცნო და მათთან ერთად მაგიდების გაწყობას შეუდგა,8საათი იქნებოდა როდესაც რესტორნის წინ შავი მინებ დაბურული მანქანა გაჩერდა,იქიდან მხოლოდ ერთი ადამიანი გადმოვიდა,შავ შარვალ კოსტუმში გამოწყობილი მაღალი შავგვრემანი ბიჭი ერთ-ერთ მაგიდას მიუალოვდა და საკუთარი ადგილი დაიკავა.საკუთარი კაბინეტიდან იმ წამს გამოსულმა კარგად ვერ შენიშნა ახლად მოსული სტუმარი,ბართან მივიდა და საკუთარი ადგილი დაიკავა.სამზარეულოდან გამოსულმა თანამშრომელმა სასმლით სავსე ჭიქები დახლზე დააწყო და ახლა მარიამის მოქმედების დროც დადგა,სასმლით დატვირთული მარიამი მაგიდებს შორის ნელ-ნელა მიმოდიოდა,ერთ-ერთ მაგიდას მიუახლოვდა და სასმლის ჩამორიგება დაიწყო როდესაც შემთხვევით ერთ ბიჭს მაგიდიდან სასმელი გადაასხა.
-ღმერთო ბატონო,უკაცრავად,ღმერთო ჩემო დიდი ბოდიში ახლავე გავასუფთავებ-გულწრფელად წუხდა მარიამი
-რას აკეთებ ძუ*ნავ დაუყვირა კაცმა და ბეხზე წამოხტაა
-უკაცრავად მაპატიეთ.
-იცი მაინც ეს კოსტუმი რა ღირს?-ყვირილს აგრძელებდა კაცი-მთელი წლის ხელფასითაც კი ვერ იყიდი-დაუყვირა კიდევ ერთხელ და მაგიდა გადააყირავა.-მართლა ძალიან ვწუხვარ მე...
-მოკეტე-გააწყვეტინა კაცმა და ხელი დასარტყმელად ზემოთ აწია მარიამი უკვე ფიქრობდა რომ კაცი დაარტყამდა და ასე სწრაფად ვერაფერს ვერ მოიმოქმედებდა მაგრამ მოულოდნელად კაცს ხელში ვიღაც სწვდა.
-გოგოსთან მასე საუბარი რომ არ შეიძლება არ იცი?-დაუყვირა ბიჭმა და სახეში მუშტი დაარტყა,საპასუხოდ მარიამი დარტყმას ელოდა მაგრამ კაცი წამში გაითიშა და იატაკზე უგონოდ დაეცა.მარიამმა გადაწყვიტა რომ შეშინებული გოგოს როლი მოერგო და ამიტომ წამში გარეთ გავარდა არც კი იცოდა აფერისტულად ტირილი თუ შეეძლო და წამში ატირდა კიდეც.უცნობიც მაშინვე უკან მიჰყვა და როდესაც შენიშნა როგორ ტიროდა მის წინ ჩაიმუხლა.
-კარგად ხარ?-ჰკითხა უცნობმა და მწვანე თვალები მიანათა.
-კიი კარგად ვარ-სლუკუნით მიუგო მარიამმა და მის მზერას თვალი მოარიდა.
-ასეთებზე ნუ ნერვიულობ ლამაზო,მეორედ არამგონია გაბედოს-გაუღიმა და ცრემლები მოწმინდა.
-დიდი მადლობა-გაუღიმა მარიამმა და ცრემლები შეიმშრალა.
-ვიცნობდეთ ერთმანეთს, მე ალექსანდრე ახალაია ვარ,შენ კი როგორც მანდ წერია მარიამ ბაბუციძე ხარ არა?
-კიი მარიამი ვარ-გაუღიმა მარიამმა-უკაცრავად ახლა უნდა წავიდე
-კარგი ამჟამად წადი,მაგრამ გპირდები ისევ შევხვდებით ლამაზო-ცხვირზე თითი დაკრა და რესტორნისკენ მიმავალს მომღიმარი მზერა გააყოლა...

/2/
მარიამი გულგახეთქილი შევარდა რესტორანში,რას წარმოიდგენდა რომ მისი წარმოდგენები ალექსანდრე ახალაიას შესახებ სრულიად მცდარი იყო,მელოტი,დაბალი და მსუქანი კი არა პირიქით მაღალი,შავგვრემანი მუქი შავი თმებით და ღია ფერის თვალებით...ფიქრებიდან ტელეფონის ზარმა გამოიყვანა,მირიანი იყო აუცილებლად უნდა ეპასუხა საპირფარეშოში შევიდა კარი გადაკეტა და მონიტორი პლანშეტზე გადაიტანა.
-ჩემო ძვირფასო ხომ ყველაფერი კარგადაა?-თბილი ხმით დაიწყო უფროსმა
-დიახ უფროსო,ყველაფერი კარგადაა ალექსანდრეც გავიცანი და მგონი ეს სწორედ ის დასაწყისია რომელიც გვაყობდა.
-ძალიან კარგი,ასე განაგრძე ყველანაირად ეცადე დაუახლოვდე მაგრამ არ იჩქარო სიჩქარე ჩვენს საქმეში კარგი არაა,და რაც შეეხება შენს ბაზაზე დაბრუნებას მარიამ-ყოყმანჯთ დაიწყო მირიანმა
-რამოხდა?რამე პრობლემაა?
-არა,უბრალოდ სანამ დავალებას არ შეასრულებ შტაბში ვერ დაბრუნდები,ეს სახიფათოა,სპეციალურ ადგილს შევარჩევთ სადაც პატარა შტაბს მოვაწყობთ და შეხვედრები იქ შედგება სხვაგან შეუძლებელია-სწრაფად განმარტა და მარიამის მიმიკას ყურადღებით დააკვირდა
-კარგით გასაგებია-ღიმილით მიუგო,საკმაო დაუკვირდა ეს სიმშვიდე მირიანს მაგრამ გადაწყვიტა ყველაფერი არ გაემძაფრებინა წარმატებები უსურვა და კავშირიც დასრულდა...
დარბაზში გასულს ალექსანდრე ისევ სუფრასთან დაბრუნებული დახვდა,ეტყობოდა დიდი ხანი იყო რაც ოჯახი არ ენახა და მხიარულად ესაუბრებოდა მათ.
უბრალოდ რომ შეხედავდი კრიმინალს არგავდა მაგრამ ვინ იცის რა იმალებოდა მისი ღიმილის უკან.
კიდევ რამდენიმე საათს მოუწია რესტორანში ყოფნა,დროდადრო ალექსანდრეს მაგიდას გადახედავდა და შემდეგ ისევ ბართან ბრუნდებოდა.2საათი იყო სახლში რომ მივიდა ისეთი დაღლილი იყო არაფრის თავი არ ქონდა
-ახალაიას რა ენაღვლება,12საათზე წავიდა,მე მის საქმეზე მუშაობ და იმის მაგივრად რომ მეც 12ზეწამოვსულიყავი 2საათზეძლივს გამოვიქეცი-ბუზღუნებდა და თან ოთახში ნერვიულად მიმოდიოდა.გადაწყვიტა შხაპი დილით მიეღო ამიტომ საძინებელში შევიდა და დაწოლას აპირებდა როცა საწოლზე ბარათი შენიშნა,ხელში აიღო ჯერ გადაატრიალ გადმოატრიალა მერე გადაწყვიტა გაეხსნა.კონცერტზე დიდი ასოებით ეწერა "მარიამ ბაბუციძეს".გახსნა და მხოლოდ რამდენიმე სიტყვა ეწერა.
"არ გეგონოს დამავიწყდ მარიამ
სულ რამდენიმე საათში შევხვდებით"
(პს. ალექსანდრე ახალაია)
-ღმერთო ჩემო ნამდვილი მანიაკია-გაფითრდა მარიამი.კონვერტი მოისროლა და ტანსაცმლიანი მოიბუზა საწოლზე,არც უფიქრია დიდხანს მალევე დაეძინა და ნამდვილად არ გახსენებია არც ალექსანდრე ახალაია,არც მაფიის ბოსები და არც კრიმინალური წარსულის მქონე დამნაშავენი.
მეორე დილით 12საათი იყო ზარმა გააღვიძა,ალბათ უცნობის ზარი რომ არა ერთ ორ საათს კიდევ დაიძინებდა.
-ჯანდაბააა,როგორ მძულს ეს ხმაა-ბალიშიდან თავი არ აუწევია ისე დაიწყო ტუმბოზე ტელეფონის ძებნა.-უფფ ძლივსს-ხელი დაავლო ტელეფონს და ისე უპასუხა ნომრისთვის არც დაუხედავს-ჰოო რაგინდა
-ოჰოო მარიამ,შინაურული ტონი მომწონს უკვე-გაიცინა უცნობმა.
-რომელიხარ?-დასერიოზულდა უცებ,თითქოს ეცნობოდა მაგრამ თითქოს არა უცნობის ხმა.
-ალექსანდრევარ ახალაია ვერმცნოობ ტოო?-სიცილის ხმა გაისმა ტელეფონში-არადა წუხანდელი გმირობის მერე უნდა გახსოვდე.
-ააა ხოო-დაიმორცხვა მარიამი-რამემოხდა?
-არაფერი ვიფიქრე მოვიკითხავ როგორ არისთქო-ისევ იცინის-მაგრამ ის არ გიკითხავს საიდან გავიგე ნომერი
-რომ მეკითხა მეტყოდი?-თვალები მობეზრებულად გადაატრიალა
-პირადი კავშირები მაქვს,იცი რას ვფიქრობ მარიაამ?
-საიდან უნდა ვიცოდე მერაბ ვანგას ვგავარ?
-რა უხეში ხარ ტკბილო-გაიცინა
-ყვეკაფერზე ნუ იცინი და მაგსიტყვას ნუ მეძახი-გაცხარდა მარიამი
-კარგი რა პატარავ,მოდი ახლა ასე მოვიქცეთ მე და შენ,მე საღამოს გამოგივლი და მე და შენ ერთად ვივახშმებთ კარგიი?-თავს თავში დარუმებულმა დაიწყო საუბარი
-უკაცრავაად?-იმხელა ქედმაღლობა იგრძნობოდა მის ხმაში რომ მარიამი სიტყვებს ვერ პოულობდა
-ეს ვითომ გაკვირვება თანხმობად მივიღო?-ეშმაკურად შეაპარა ალექსანდრემ
-შეეეე აუტანელო არსება,ერთხელ რომ დამეხმარე ეს ას არ ნიშნავს რომ ჩემი შეწუხების უფლება გაქვს-დაუბღვირა მარიამმა.
-თუ გაწუხებ მაშინ არმოხვიდე შეხვედრაზე,მაგრამ იცოდე რომ ხვეწნას არ დაგიწყებ,იქნებ რა შემოთავაზება მაქვს იქნებ ერთ შანსს ვიმსახურებ დაფიქრდი.
-არმცალია მოგვიანებით შეგეხმიანები.
-წამოსვლას თუ გადაწყვეტ დამირეკე-გაიცინა და ტელეფონი გათიშა.
მარიამმა სასწრაფოდ დარეკა მირიანთან და შტაბში შეხვედრა სთხოვა.შტაბი ერთერთი რესტორნის ქვემოთ ჰქონდათ მოწყობილი ისე როგორც რივერდეილში "ლაბონუი"
მხოლოდ მე-5ხარისხის შაშვით შეიშვებოდნენ აგენტები დანარჩენები ვერც კი წარმოიდგენდნენ ერთ-ერთი პრესტიჟული რესტორნის სარდაფში საუკეთესო თანამედროვე აღჭურვილობით სავსე შტაბი თუ იქნებოდა გახსნილი.
-რა ხდება მარიაამ?-ოთახში შესულ მარიამს ერთდროულად მიაწყდა ყველა.
-ღმერთო ვერც კი წარმოიდგენთ რა მოხდა ჯერ გუშინ რა მოხდა იცით მაგრამ სახლში მისულს იქრა დამხვდა ღმერთო-ძლივს სუნთქავდა
-რამოხდა ბომბი დაგხვდა სახლში?-იკითხა გიორგიმ
-არა რა ბომბი ხოარგაგიჟდი-ხელი აიქნია და მაგიდას მიუჯდა
-აბარამოხდა რამე დაგიშავა?-ჩაერთო ანდრეა
-ხალხო თქვენ პოზიტიურად ფიქრი არ შეგიძლიაათ?ხოდა მოკლედ გუშინ მივედი სახლში და ვიფიქრე ეგრევე დავიძინე თქო და კონვერტი დამხვდა საწოლზე-კონვერტი მაგიდაზე დადო და ისევ განაგრძო-დილით კი მაგ არანორმალურის ზარმა გამაღვიძა რესტორანში დამპატიჟა მითხრა რომ 6საათზე მზად ვყოფილიყავი.
-მერე შენ რა უპასუხე?-დაინტერესდა მირიანი
-არაფერი რა უნდა მეპასუხა,ვიფიქრე ჯერ თქვენთვის უნდა მეკითხა
-მარიამ შენ ყველა გზა უნდა გამოიყენო იმისთვის რომ ეგ კაცი დააჩოქო ასერომ იმოქმედე,ლამაზი გამომწვევი კაბა და ცოტა სასმელი მერე ყველაფერი ეტაპობრივად მოხდება-გაუღიმა და მხარზე ხელი დაკრა
-დიზაინს და მაკიაჟს მე მივხედავ-ჩაერთო ლულუ
-ხოო წინაზე შენი დიზაინი მახსოვს ლუ-წაკბინა ანდრეამ
-შენი ბოლო გაფუჭებული საქმეც მახსოვს ანდრეა ასერომ წყნარად-დაეჯღანა ლულუ
-კარგი ლუ ჩუმად ვარ -თქვა და რესტორანი ერთმანეთის მიყოლებით დატოვეს.
მანქანა დაძრა და სახლისკენ მიმავალ გზას ლულუსთან ერთად გაუყვა,უკანა სავარძელი ლულუს 6ჩემოდნით იყო გატენილი,ის როგორც აგენტი ასევე ძალიან კარგი დიზაინერი და ვიზაჟისტი გახლდათ.მარიამმა ტელეფონი აიღო და ალექსანდრეს ნომერი აკრიფა
-ოჰოო სასიძოს ნომერიც ჰქონია-გაიცინა ლულუმ
-შენი ხმა არ გავიგო,ჩუმად-სახეზე ხელი მიაფარა და სპიკერზე ჩართო.
-რაა მოვესწარი ტკბილო,შენი პირველი ზარი ჩემს ნომერზე დაე კიდევ მრავალი იყოს ასეთი-სიცილი დაიწყო ახალაიამ
-თანახმა ვარ შემოთავაზებაზე-მოკლედ მოუჭრა.
-ძალიან კარგი მარიამ,6ზე გამოგივლი არ მალოდინო დიდად არ მიყვარს ლოდინი.
-ხო არც მე-გაუღიმა და ტელეფონი გათიშა.სახლში მისულებმა ჩემოდნები გადმოალაგეს და საღამოსთვის მზადება დაიწყეს მარიამმა შხაპი მიიღო, ლულუმ კი მხოლოდ სამი სავარაუდო კაბა შეარჩია.სააბაზანოდან გამოსულს მაშინვე შეუშრო თმა და კაბები მოახდინა,არჩევანი გრძელ შავ კაბაზე შეაჩერა,მკერდის ქვემოთ მუცელთან საკმაოდ ვრცელი ჭრილით,თმა გაუსწორა საღამოს მაკიაჟი გაუკეთა და როდესაც მარიამი ფეხზე წამოდგა ვერც კი წარმოიდგენდით როგორი ლამაზი იყო.უკვე 6 საათი ხდებოდა 5წუთი აკლდა ლულუს დამეშვიდობა რამდენიმე ფოტოს შემდეგ როგორც იქნა გამოუშვა... სადარბაზოდან გამოსულს ალექსანდრე უკვე იქ დახვდა მანქანას მიყრდნობოდა და სიგარეტს ეწეოდა,მარიამის დანახვისას სიგარეტი გადააგდო და პირდაღებული შეჰყურებდა მას
-ღმერთო მარიამ რა გინდა მეორე შეხვედრაზევე ბოლო მომიღოო -გაიცინა ალექსანდრემ და წელზე ხელი მოხვია.-საოცრად გამოიყურები,დღეს უფრო დიდი შემართებით მომიწევს ყოფნა ასეთ ლამაზ გოგონას ბევრი ბიჭი დაადგამს თვალს-გაიღიმა და მანქანის კარი გაუღო.
-დიდი მადლობა-ნახად გაუღიმა და მანქანაში ჩაჯდა.ალექსანდრემაც მის გვერდით დაიკავა ადგილი და მანქანა დაძრა,მთელი გზა ხმა არცერთს ამოუღია,დაახლოებით ნახევარ საათს იყვნენ გზაში შემდეგ მანქანა ერთ-ერთი პრესტიჟული რესტორნის წინ გააჩერა.
რესტორანში შევიდნენ და ვიტრინასთან მდგომი მაგიდა დაიკავეს.რესტორანში სრული იდილია სუფევდა მხოლოდ მუსიკის ხმა ისმოდა.
-მარიამ,რაღაცას გკითხავ მაგრამ სიმართლე მიპასუხე კარგი?-შეფარვით დაიწყო ალექსანდრემ
-გისმენ-ცდილობდა ნერვიულობა არ დასტყობოდა და სწრაფადვე მიუგო
-რამდენი ქალი მყოლია და რამდენი შემიბია,ნებისმიერზე გამირკვევია ყველაფერი რაც მინდოდა მაგრამ შენ სულ სხვა ხარ
-რაა გულისხმობ?
-როდესაც შენზე ინფორმაციის მოძიება მოვინდომე საკმაოდ რთული გამოდგა,ძალიან მცირე მონაცემებია შენზე,დავიჯერო რესტორნის მენეჯერად აპირებ მთელი ცხოვრება მუშაობას?არც სწავლობ არც სხვა პერპექტივა არ გაქვს არც შენს ოჯახზეა რაიმე,არც წარსულზე საერთოდ არაფერზე,მისამართი და ტელეფონის ნომერი ძლივს გავარკვიე.
-ანუ ეგ ყველაფერი გაინტერესებს არა?-წარბი აწია მარიამმა
-კი ყველაფერი
-ოჯახი არ მყავს დედ-მამა ადრე გარდაიცვალნენ,იურიდიულ ფაკულტეტზე ვსწავლობ ერთი წელი აკადემიური ავიღე,ნამდვილად არ ვაპირებ მთელი ცხოვრება რესტორნის მენეჯერი ვიყო,წარსულში დიდი არაფერი მომხდარა,არც გათხოვილი ვარ,არც შვილი მყავს არც და-ძმა,საერთოდ არავინ მხოლოდ მე ვარ მარტო ვარ სრულიად მარტო.-თვალები აუცრემლიანდა მარიამს და ალექსანდრემ მაშინვე ინანა თავისი მკაცრი საქციელი სიტვაციის განსამუხტად გადაწყვიტა მარიამისთვის ცეკვა შეეთავაზებინა.
-მარიამ გინდა ვიცეკვოთ?-ტუჩის კუთხე ჩატეხა ალექსანდრემ
-სიამოვნებით-მანაც ღიმილით მიუგო და საცეკვაოდ გაჰყვა,ალექსანდრემ სხეულზე მაგრად მიიკრა,ორივე ხელი წელზე მოხვია და თავი მის ყელში ჩარგო.
ვერ იტყოდა მარიამი რომ ეს სიტვაცია არ სიამოვნებდა ეს სიახლოვე,ვერ იტყოდა რომ არ იზიდავდა ეს კაცი მაგრამ ვერც იმას დაივიწყებდა რომ ის საშიში კრიმინალი იყო და ყოველ ჯერზე როცა მასთან ახლოს ყოფნა უწევდა თავს საფრთხეში იგდებდა.სულ რამდენიმე წუთიანი მუსიკა მათთვის საუკუნოდ იწელებოდა,დარბაზში მხოლოდ ისინი ცეკვავდნენ დანარჩენები ალბათ მიხვდნენ რომ ეს საოცარი წყვილი ჩრდილავდა და მაშინვე მაგიდებს დაუბრუნდნენ.ჟურნალისტებმა საკმაოდ ბევრი ფოტოგადაიღეს და საკმაოდ სენსაციური სტატიაცც მოამზადეს ხვალინდელი გაზეთისთვის სათაურით "ბიზნესმენი ალექსანდრე ახალაიას ახალი სათამაშო".რას წარმოიდგენდა მარიამი ამ დღის შემდეგ შედარებით მსუბუქი საქმის მაგივრად დილით მისი სახლის კართან სკანდალური სტატიით შემკული გაზეთი თუ დახვდებოდა...



/3/
მარიამი სახლში გვიან ღამით დაბრუნდა,რათქმაუნდა ალექსანდრემ მიაცილა,მაშინვე აბაზანაში შევიდა შემდეგ კი ღრმა ძილს მიეცა...დილით ადრე გაეღვიძა,გუშინდელი საღამო მისთვის განტვირთვის რამდენიმე საათი იყო ამიტომ თავს სუსტად აღარ გრძნობდა,საწოლიდან სწრაფად წამოდგა და სამზარეულოში გავიდა პენუარის ამარა,ყავა მოიმზადა და შემდეგ გადაწყვიტა ყავა ახალ ამბებთან ერთად დაეგემოვნებინა,კარი გააღო და როგორც ყოველთვის კართან ახალი ამბებით სავსე გაზეთი დახვდა აიღო და ისევ საძინებელში დაბრუნდა,საწოლზე დაჯდა და გაზეთი მუხლებზე დაიდო.
-აბა ვნახოთ რა გამოვტოვე სანამ ალექსანდრესთან ერთად ვიყავი-თვალები ეშმაკურად აუციმციმდა და გაზეთი გადაშალა,პირველივე გვერძე სკანდალური სტატიის დანახვისას შოკში ჩავარდა,სათაურითვე სკანდალს მოასწავებდა "ალექსანდრე ახალაიას ახალი სათამაშო"ქვემოთ კი მისი და ალექსანდრეს ფოტო სურათის ქვემოთ მოკლე ინფრომაციაც იყო მოცემული ამიტომ მაშინვე მისი კითხვა დაიწყო."ცნობილი ბიზნესმენი ალექსანდრე ახალაია 3დღის წინ დაბრუნდა საქართველოში და როგორც წლების წინ ახლაც არ უჭირს ნებისმიერი ქალის ერთი ღამით მიღება,ახალაიას ახალი სათამაშო მხოლოდ 21 წლის მარიამ ბაბუციძეა იგი პრესტიჟულ რესტორანში მუშაობს,არ ყავს ოჯახი და ცნობები წინა წლების შესახებ არ არსებობს,თვით ალექსანდრემ ბიზნესის მართვას სათავეში აქტიურად უდგას და გართობაზეც არ ამბობს უარს."
-ღმერთო ჩემო ალექსანდრე მოგკლავ-აფეთქდა მარიამი და ტელეფონს სწვდა რამდენიმე ზარის შემდეგ ტელეფონში ალექსანდრეს ბოხი ხმა გაისმა.
-გისმენ მარიამ-მშვიდი ხმით წამოიწყო საუბარი ალექსანდრემ
-შე არააადამიანო ეს სისულელე თავში როგორ მოგივიდა შენ მართლა შენი სათამაშო გგონივარ?რადგან ერთხელ სავახშმოდ გამოგყევიიი,ახლავე შეცვალე ესსტატია რომელგოგოზეც გინდა იმაზე წერე მასეთი სისულელეები მაგრამ საღამომდე ეს გაზეთი საერთოდ გაყიდვიდან მოაშორე ვინგგონივარ მართლა მეე...-ვეღარ დაასრულა სათქმელი რადგან ალექსანდრემ გააწყვეტინა
-მარიამ გაგიჟდი?რაზე საუბრობ საერთოდ რამ გაგაგიჟა იქნებ მეც ამიხსნა ვერაფერი გავიგე გუშინ სახლში რომ მივედი საკმაოდ მთვრალი ვიყავი და დავიძინე ახლაც შენმა ზარმა გამაღვიძა,ამიხსენი რამოხდა.
-აბა გაზეთის პირველი გვერდი ნახე-ყვიროდამარიამი
-რომელი გაზეთის-დაბნეული საუბრობდა ისევ
-შენ რა ახალ ამბებს არ კითხულობ?-სულ გაგიჟდა და ყურმილში რაღაცეების მსხვრევის ხმაც გაისმა
-კარგი მარიამ დაწყნარდი ახლავე ვნახავ-თქვა და მცირედი პაუზის შემდეგ ტელეფონში ისევ გაისმა ალექსანდრეს ხმა-მარიამ ვისაც არ უნდა გაეკეთებინა ეს გეფიცები მე არ ვყოფილვარ
-აბა იქ საიდან გამოჩნდნენ ჟურნალისტები თან კამერების გარეშე დაეს სტატია საიდან დაწერეს,ასე სწრაფად როგორ გაარკვიეს ყველაფერი.
-არვიცი მარიამ მაგრამ გავარკვევ,მანამდე მოდი შევხვდეთ და წყნარად ვისაუბროთ.
-რატომ თავზე ისევ ჟურნალისტების ხროვა რომ დამაყენო?და შემდეგ "სტატია ახალი სათაურით" ალექსანდრე ახვლედიანს სულ ცოტა აკლია ამ ქალის დაუფლბამდე"
-გოგო გაგიჟდი?მასეთი რამ რომმინდოდეს ასე არმოვიქცეოდი და შენ საერთოდ ნორმალური თუ ხარ ?თათბირი მაქვს და 3 საათში გავთავისუფლდები დამირეკე შემატყობინე სად იქნები და იქ მოვალ თან მანამდე გავიკითხავ ამ სტატიაზე რაღაცეებს მანამდე დაწყნარდები და წყნარად ვისაუბროთ.
-კარგი,დიდი იმედი მაქვს ამაში გარეული არ ხარ თორემ საკუთარ საქციელზე პასუხს არ ვაგებ!-კბილებში გამოსცრა და ყურმილი გათიშა.რამდენიმე წუთს საწოლზე იჯდა გახევებული და სტატიას დასცქეროდა შემდეგ გადაწყვიტა რომ ისევ მირიანთან დაერეკა და შტაბში შეხვედრა მოეთხოვა...
-ეს ნახეთ რა-შტაბში მისულმა მარიამმა გაზეთი მაგიდაზე დააგდო და იქვე დივანზე ჩამოჯდა.
-მარიამ ასეთი რა მოხდა ასერომ გაგიჟდი და გადაირიეე?-იკითხა გიორგიმ
-ეს ნახეთ ახალი ამბები არ გინახავთ?გაზეთის პირველ გვერდზე მიუთითა ყველას
-ღმერთო ჩემო ეს საქმე სულ უფრო და უფრო უარესი ხდება-პირზე ხელი აიფარა ლულუმ
-არ ვიცოდი მარიამ მართლა-ჩაერთო ანდრეა
-თქვენ რას იტყვით მირიან?
-მეე?მე ვიცოდი ამის შესახებ-წყნარად განაგრძო მირიანმა
-რას ნიშნავს იცოდი ამის შესახებ?
-უფროსწორად კი არ ვიცოდი ეს ყველაფერი მე მოვაწყვე
-რა გააკეთე?-სულ გადაირია და სახეზე ფერი დაეკარგა
-მეე დავიქირავე ხალხი რომ ფოტოები გადაეღოთ და ეს სტატია დაეწერათ თქვენზე
-ეს რატომ გამიკეთეთ?მე აგენტი ვარ და არა ვიღაცის სათამაშო გასაგებია?-ბოლო ხმაზე ყვიროდა და ხელში რაც მოხვდა ყველაფერს ლეწავდა-თქვენც იცოდით?-მზერა ოთახში მყოფებს მიაპყრო
-არა მარიამ,მათ არაფერი არ იცოდნენ ამის შესახებ,მათთვის რომ მეთქვა ვიცოდი გეტყოდნენ ამიტომ მარტომ მივიღე გადაწყვეტილება
-ასე რატომ გამიმეტეთ?-ცრემლებმა თავისით იწყეს დენა
-შენ დასაკარგი არაფერი გაქვს-ყოყმანით წამოიწყო მირიანმა-რას ნიშნავს დასაკარგი არაფერი მაქვს?-ოჯახი არ გყავს შენს სამეგობროს კი აქ მყოფი ადამიანები წარმოადგენენ,ბავშვთა სახლში გაიზარდე არც ნათესავები გყავს არავინ ისეთი ვინც ამ სტატიას გამოეხმაურება შენზე შენი მისია კი სრულიად იცვლება.
-იცვლება ?ამდენად მიმეტებთ,ფეხებზე მიკიდებთ და ახლა მისიასაც ცვლიით?
-ამაზე შენი კარიერა დევს მარიამ,ამ მისიას წარმატებით თუ შეასრულებ მეშვიდე საფეხურის საშვს მიიღებ რაც სრულიად შეცვლის შენს ცხოვრებას.
-კარგი-ყოყმანოთ განაგრძო მარიამმა-რა უნდა გავაკეთო?
-ჟურნალისტები სულ თქვენს გარემოცვაში იქნებიან და იქამდე გაგრძელდება სტატიების წერა ვიდრე ალექსანდრე ცოლად არ მოიყვანს
-უკაცრავაად?-წყალი გადასცდა გიორგის
-ეს ამბები არ მყოფნიდა?ახლა უსიყვარულოდაც უნდა გავთხოვდეე?
-შენც გამორჩენა გაქვს მარიამ შენ გაყვები ალექსანდრეს ცოლად,შეიტყობ მისი საქმიანობის შესახებ ყველაფერს და აქტიურად ჩაერთვები ბიზნესში,შემდეგ შენ ამ ინფორმაციას მოგვაწვდი შენ და მას დააკავებენ სამხილების საფუძველზე,კომპანია შენ დაგრჩება და მისი კომპანიიდან რამდენიმე პროცენტი მაინც თუ იქნება კანონიერი შენ დაგრჩება დანარჩენს მთავრობა მიხედავს-ღიმილით დაასრულა მოყოლა
-ბატონო მირიან ეს ძალიან ცუდი საქციელია -ცრემლები მოიწმინდა მარიამმა-ალექსანდრე მართლა არ არის ცუდი ადამიანი
-ასე ტყუილად ფიქრობ მარიამ იმაზეც კარგად იფიქრე რომ ის არ შეგიყვარდეს და შენს დაგებულ მახეში შენვე არ გაება თავს მიხედე ახლა კი ვფიქრობ სათქმელი არაფერი დარჩა საქმე მიხმობს მივდივარ მომავალ შეხვედრამდე.-მხარზე ხელი დაჰკრა და ოთახიდან გავიდა.
-ღმერთო ახლა რა გავაკეთო-სავარძელში ჩამოჯდა და თავი ხელებში ჩარგო
-დამშვიდდი ბაბუც ყველაფერი კარგად იქნება-გულზე მიიხუტა ანდრეამ
-ნეტა შენ რაიცი-ხელი აიქნია ლულუმ<
-ელემენტარული ადამიანის დამშვიდება მაინც უნდა შეგეძლოს-დაუღრინა ანდრეამ
-ბოლოს არავინ იცის რა მოხდება შეიძლება ბოლოს ალექსანდრეს შეუყვარდეს და ძალიან გულნატკენიც დარჩეს-განაგრძობდა ლულუ
-ლუუ თუ დაგიჭირეეხლა ვერავინ ვერ გამაგდებინებს შენს თავს ხელიდან -გააფრთხილა ანდრეამ
-კარგი ხო დამშვიდდი მარიამ რამეს მოვიფიქრებთ
-ვერაფერს ვერ მოვიფიქრებთ,უბრალოდ ახლა წავალ და ალექსანდრეს შევხვდები უკვე დროა-ცრემლები მოიწმინდა და ფეხზე წამოდგა,ყველას გადაეხვია და ოთახი უხმოდ დატოვა.-ღმერთო ეს რა საშინელება ხდება ჩემს თავს-თავისთვის საუბრობდა და ამ ამბიდან გამოსავალს ვერ ხედავდა,ის ყველაფერს ალექსანდრეს აბრალებდა და თურმე სინამდვილეში მას ოჯახი სწირავდა სრულიად უცხო ადამიანისგან კი უდიდეს მხარდაჭერას გრძნობდა,იცოდა რომ ბოლო სულ სხვანაირი იქნებოდა ალექსანდრეს ცოლობა ეს უკვე სულ სხვა საკითხი იყო,ამდენს ვერ შეძლებდა იცოდა რომ ის არ იყო ცუდი ადამიანი დაამ საქმის უკან სულ სხვა ამბავი იმალებოდა , მხოლოდ იმიტომ უნდა დარჩენილიყო საქმეში რომ წარსული გამომჟღავნებინა და ყველა გაერკვია მომხდარში.ისთუ რა იქნებოდა შემდეგ, პასუხი მარტივი იყო : უბრალოდ აუხსნიდა ალექსანდრეს ყველაფერს და შემდეგ გაქრებოდა მისი ცხოვრებიდან,ამ ფიქრებში მყოფი ალექსანდრეს მიერ შეტყობინების სახით დატოვებულ მისამართზე მივიდა და მანქანა შეაჩერა.ახლა უკვე 100%დარწმუნებული იყო რომ ალექსანდრეს სახლში მოვიდა,დიდხანს არც უფიქრია მანქანიდან გადავიდა და ჭიშკართან მივიდა,ისიც მალევე გაიღო ჭიშკართან ორი შეიარაღებული ადამიანი იდგა.
-მობრძანდით ქალბატონო მარიამ-წამოიწყო ერთერთმა და მარიამს წინ გაუძღვა სახლამდე მიაცილა უთხრა ბატონი ალექსანდრე მისაღებში გელოდებათო და უკან დაბრუნდა,სახლი ორ სართულიანი თანამედროვე სტილით იყო მოწყობილი,აქეთ-იქით პატარა ქანდაკებები და სუვენირები იდო,ოთახის ყვავილები,მცენარეები და მეორე სართულზე ასასვლელი ხის კიბეები მარცხენა მხრიდან საუბრის ხმა ისმოდა ამიტომ იქით წავიდა რამდენიმე ნაბიჯი გადადგა და მისაღებში მყოფი ალექსანდრე დაინახა რამდენიმე ახალგაზრდა ბიჭთან ერთად.
-მიხარია შენი დაანახვა მარიამ-მისკენ წამოსულმა გაუღიმა და ლოყაზე ნაზად აკოცა.
-აქ რატომ ვართ ალექსანდრე?-მკაცრი ტონით წამოიწყო მარიამმა
-ეს ყველაზე უსაფრთხო ადგილია სადაც კი შეხვედრა იყო შესაძლებელი,თანაც შენ ხომ გაინტერესებდა პრესაში ეს სურათები და ინფორმაცია როგორ მოხვდა,მე კი ინფორმაციის წყარო ვიპოვე-მარიამს არც კი უფიქრია რომ ალექსანდრემ ინფორმაციის ნამდვილ წყაროს მიაკვლია.რას წარმოიდგენდა მას ამდენი რესურსები თუ ქონდა საიდუმლო აგენტების გამოსაჭერად,ამიტომაც საუბარი მშვიდად განაგრძო.
-ვინ არის ეს ადამიანი?
-იის უბრალოდ ვიღაც მირიან მეტრეველია, საიდუმლო ორგანიზაციის უფროსი და წარსულში კერძო დეტექტივი,ნამდვილად არ ვიცი რა ესაქმება მას ჩემთან ან შენთან მაგრამ საქმის დეტალების გამოკვლევა უკვე დავიწყე სულ მალე ყველაფერს გავარკვევ და შენც საქმის კურსში იქნები რათქმაუნდა.
-ძალიან კარგი-მხოლოდ ამის თქმა მოახერხა და ნერვიულობა რომ არ შესტყობოდა სავარძელში ჩამოჯდა
-კიდევ არის რაღაც-ყოყმანით წამოიწყო
-კიდევ რაა?-სულ დაეკარგა ფერი სახეზე
-რაც სტატიაში წერია ყველაფერი სისულელეა,ადრე სულ სხვა ვიყავი თინეიჯერი ბიჭუნა რომელიც მხოლოდ გართობაზე ფიქრობს დღეს კი ოჯახის სათავეში ვდგავარ დედა და 17წლის და მყავს რომელთაც მე ვჭირდები როგორც ზრდასრული როგორიც მათთან ვარ ისეთივე ვარ შენთან,შეიძლებოდა შენც იმ გოგოებივით მოგქცეოდი როგორებიც ჩემს გარშემო ტრიალებენ და ყველაფერს აკეთებენ იმისთვის რომ მხოლოდ ერთი ღამე გაატარონ ჩემთან შენ კი მესამე დღეა ჩემს გვერდით ხარ და ასეთი რამ აზრადაც არ გამივლია,უბრალოდ გოგო ხარ რომელსაც ჩემს გვერდით ყოფნა არაფრად მიაჩნია და ამიტომ მომწონხარ და რაც შეეხება იმას სტატიაში წერია რომ ჩემი გასართობი ხარ სინამდვილეში ასე არაა იმაზე მეტად გაფასებ ვიდრე ბევრ სხვას,დღევანდელი ნაბეჭდი ყველა გაზეთი შევისყიდე და ინტერნეტიდანაც გავაქრე ყველაფერი ამის შესახებ,ახლა სანერვიულო არც კი გაქვს-გაუღიმა და ვისკის ბოთლს წაეტანა-დალეევ?
-მხოლოდ ერთ ჭიქას-გაუღიმა-ალექსანდრე მართლა ძალიან დიდი მადლობა ამ ყველაფრისთვის,არ ვიცი მადლობა როგორ გადაგიხადო
-უბრალოდ კიდევ ერთხელ გამომყევი პაემანზე და არასოდეს გაქრე ჩემი ცხოვრებიდან-იცინის..
-ანუ გუშინ პაემანზე ვიყავი შენთან ერთად?-გაიცინა მარიამმაც
-ხოო და არა უკანასკნელად-სიცილს ისევ აგრძელებდა ახალაია
-რაღაც მინდა გკითხო
-გისმენ რაც გაინტერესებს ყველაფერი მკითხე
-რატომ გინდა რომ შენს ცხოვრებაში მუდმივად ვიყო?
-იმიტომ რომ შენს გვერდით თავს მარტოსულად აღარ ვგრძნობ და თანაც როცა შენს გვერდით ვარ თავი ისეთი ცუდი არ მგონია როგორიც სინამდვილეში ვარ
-ხოდა დღეს მომიყვები ყველაფერს იმის შესახებ თუ რატომ გგონია რომ ცუდი ხარ-თვალი ჩაუკრა მარიამმა
-თანახმა ვარ იმ შემთხვევაში თუ მთლიანად გულახდილი საუბარი გვექნება
-აუცილებლად ახალაია-თქვა და მაგიდიდან ჭიქა აიღო
-არ შემიძლია არ ავღნიშნო რომ ჩვეულებრივ ტანსაცმელშიც ძალიან ლამაზი ხარ -ცერად გახედა ალექსანდრემ-თურმე აუცილებელი არაა დრო მაღალქუსლიან ფეხსაცმელზე შემხტარ კაბიან და მაკიაჟის გოგოებთან გაატარო არსებობენ მაკიაჟის გარეშე მყოფი ლამაზი გოგოებიც და ერთ-ერთი მათგანი ახლა ჩემს წინ დგას,მოდი შენ გაგიმარჯოს მარიამ-ჭიქა მისკენ მიწია ახალაიამ
-ჩვენ გაგვიმარჯოს!-თვალი ჩაუკრა და სასმელი ბოლომდე დალია

/4/
რათქმაუნდა სანერვიულო იყო ყველაფერი ის რაც ხდებოდა და ბუნებრივია მარიამიც ღელავდა,მან მირიანი თუ გაშიფრა გასაკვირი არ იქნება რომ მალე მასაც გაშიფრავდა და ამას თუ ვერ მოახერხებდა ყველაფერი როცა დამთავრდებოდა მარიამი მაინც ვერ დაემალებოდა ალექსანდრეს მან ხომ კარგად იცის თავისი საქმე.სახლის კარი შეაღო და მაშინვე საძინებლისკენ გაემართა ლულუს დანატოვარი საკმაოდ ბევრი კაბა ჰქონდა ასერომ კარადა გამოაღო და საუკეთესოს არჩევა დაიწყო,თეთრი მკლავიანი კაბა შეარჩია იფიქრა საღამოს ეს უფრო შეეფერებაო თმა გაიშალა სარკის წინ დატრიალდა და საათს დახედა უკვე დრო იყო,ნერვიულობდა რადგან დღეს გულახდილი საუბარი უნდა ქონოდათ და არ იცოდა ეს სადამდე მიიყვანდა,მირიანი თუ გამოააშკარავა ის როგორ დაემალებოდა ალექსანდრეს და რაიქნებოდა იმაზე უარესი თუარა ოპერაციის ჩავარდნა და ალექსანდრეს რისხვის დატყდომა. ტელეფონი აიღო და მაშინვე გარეთ გავიდა,ალექსანდრე დიდი პუნქტუალურობით გამოირჩეოდა არასოდეს აგვიანებდა და აი ისიც როგორც ყოველთვის მანქანას მიყრდნობოდა და სიგარეტს ეწეოდა,მარიამის დანახვისას თვალები გაუბრწყინდა სიგარეტი მოისროლა და მისკენ წამოვიდა.
-როგორც ყოველთვის ქალბატონო მარიამ,საოცრად გამოიყურებით-გაუღიმა და ხელზე აკოცა
-არმეგონა ამდენად მოთამაშე თუ იყავი-გაიცინა მარიამმა და მანქანისკენ წავიდა
-ხოო არც მე-გაუღიმა და მანქანაში ჩაჯდა,რას იფიქრებდა მარიამი რომ ეს საღამო იმაზე რთული იქნებოდა ვიდრე სხვა ყველა,ნამდვილად ვერ წარმოედგინა ალექსანდრეს რომ მარიამი ასეთი მოთამაშე აღმოჩნდებოდა, მაგრამ გრძნობდა რომ რაღაც სხვა აკავებდა მასთან და არა მხოლოდ რაღაც საიდუმლო ოპერაცია...გზაში ხმა არცერთს ამოუღია ისე მივიდნენ რესტორნამდე,შესასვლელში არც მანქანები ჩანდა და არც ხალხი აქედანვე საეჭვოდ იწყებოდა ყველაფერი,მანქანიდან გადავიდნენ თუ არა მოულოდნელად ჟურნალისტების ქარცეცხლში მოყვნენ ასე უცებ საიდან გაჩნდნენ აქ არავინ იცოდა მაგრამ ალექსანდრეს არც გაკვირვებია მარიამი ახლოს მიიზიდა წელზე ხელი მოხვია და შეჩერდა.
-რას აკეთებ?-გაოგნდა მარიამი
-იმას რაც მირიანს უნდა,ძალიან აინტერესებს ხალხს რა ურთიერთობა გვაქვს და დროა ყველაფერს ფარდა ავხადოთ-გაუღიმა და ლოყაზე აკოცა
-ბატონო ალექსანდრე თქვენ და ქალბათონ მარიამს რა ურთიერთობა გაქვთ?-იკითხა შურნალისტმა
-მეე და მარიამი არც ისე დიდი ხანია ერთმანეთს ვიცნობთ,მაგრამ შეიძლება ითქვას რომ შეყვარებული წყვილი ვართ,ერთმანეთს ვხვდებით.
-იმ სტატიაზე რას იტყვით რომელიც ჟურნალის პირველ გვერძე იყო განთავსებული და ხმები დადის რომ მთელი მარაგი თქვენ შეიძინეთ
-დიახ,მთელი მარაგი მე შევიძინე და ამისთვის მიზეზიც მქონდა.
-თუ შეგიძლიათ მიზეზის შესახებ საუბარი?
-მიზეზი ისაა რომ მარიამი ჩემი გასართობი არაა,მასზე მართლაც სერიოზულად ვფიქრობ და მინდა კიდევ ერთი სიახლე გაცნობოთ-ეშმაკურად აუციმციმდა თვალები ალექსანდრეს
-რა ჯანდაბას აკეთებ-მხარზე უპწკინა მარიამმა
-სამაგიეროს გიხდი მაგრამ ამაზე მოგვიანებით პატარავ
-სიახლე რასთან დაკავშირებით?-რამდენიმე ჟურნალისტმა ერთდროულად გაუმეორა
-მე და მარიამი მალე დავქორწინდებით-ღიმილს აგრძელებდა თითქოს არაფერი,მარიამს თვალები შუბლზე აუვიდა ამის გაგონებისას და ალექსანდრეს ხელი რომ არა ალბათ ეგრევე დაეცემოდა
-შენ ხოარგაგიჟდი-გაცხარდა მარიამი
-დამშვიდდი მარიამ მერე მადლობას მეტყვი რომ ჩემი გვამების სიას არ მიგამატე-მის სხეულზე დაიწყო თითების თამაში და კიდევ ერთხელ აკოცა
-ბატონო ალექსანდრე იქნებ...
-მაპატიეთ მაგრამ მე და მარიამი ქორწილის თემას განვიხილავთ თანაც სავახშმოდ მოვედი და საკმაოდ დიდ დროს ვკარგავთ დანარჩენს ისედაც გაიგებთ ახლა კი უნდა დაგტოვოთ.
-ბატონო ალექსანდრე-კიდევ მრავალი კითხვა ქონდათ მაგრამ ალექსანდრემ კითხვებს თავი აარიდა და რესტორანში შევიდა.
-შენ რა ჭკუა სულ დაკარგეე?რეებს ბოდიალობ საერთოდ-გაგიჟებული იყო მარიამი
-შემოდი და ნუმიყვირი-მკაცრად უთხრა და შიგნით შეიყვანა,ირგვლივ არავინ იყო ყველა მაგიდა ცარიელი და უსიცოცხლოდ განათებული დარბაზი,იმაზე დრამატული იყო ვიდრე აქამდე მომხდარი ამბები
-ალექსანდრე რახდება?-კითხვა უპასუხოდ დატოვა და ბარს მიუახლოვდა
-აქეთ წამობრძანდით ბატონო-უთხრა ბარმენმა და ბაღის გვერდით კკარზე მიუთითა
-წამოდი მარიამ ნუღელავ შენს მოკვლას არ ვაპირებ.-კიბეებით ქვემოთ ჩავიდნენ და საკმაოდ დიდ დარბაზში აღმოჩნდნენ,ნაწილობრივ კაბინეტს გავდა ნაწილობრივ სახლს,მყუდრო და განათებული.შუაში საწერი მაგიდა და ორი სკამი იდგა ერთ-ერთ სკამზე მიუთითა და მარიამიც ჩამოჯდა
-რახდება ალექსანდრე?უკვე მაშინებ-ათრთოლებული ხმით საუბრობდა მარიამი
-რამდენ ხანს გეძებდი იციი,შენნაირ გოგოს ვეძებდი წესიერს,არა ფულისმოყვარულს,მოსიყვარულეს,თბილს,სიცოცხლით და სინათლით სავსეს ვფიქრობდი რომ გიპოვე მაგრამ თურმე შევცდი ისეთივე მატყუარა ყოფილხარ როგორც სხვები მაგრამ შენ ფული კიარა ინფორმაცია გჭირდება ასე არ არის?-ცერად გახედა მარიამს
-ვერვხვდები რაზე საუბრობ-ყოყმანით უთხრა და ჩანდა მაგიდაზე დადო
-ნაღუზიანებ მარიამ-დაიღრიალა და სკამს ფეხი დაარტყა
-დაწყნარდი გთხოოვ
-ნუმაწყნარებ,მადლობელი იყავი იმ ადამიანების სიაში რომ არ წერიხარ ვისაც ჩემი მტერი ქვია,ესენი თითებზე დაიმაგრე ახლა გავარკვევთ ყველაფერს ერთმანეთზე.
-ეს რაარის?
-კარგი რა მარიამ ნუთუ თქვენს საიდუმლო დაწესებულებაში ამას არ იყენებდით თითებზე დაიმაგრე ყოველ ტყუილზე გამოგიჭერს,პირველი შენ ხარ შემდეგ მე ყველა კითხვაზე გიპასუხებ რაც კი გაქვს ჩემთან დაკავშირებით.რა ქვია შენს საიდუმლო დაწესებულებაას დამავიწყდა
-კრონოსი-ჩუმად ჩაილაპარაკა
-ძალიან კარგი,ახლა კი გულახდილი საუბრის დროა-,მოწყობილობა თითებზე დაიმაგრა მარიამმა და ალექსანდრეს მომლოდინე თვალებით მიაშტერდა.
-გამოგიჭირე მარიამ-კმაყოფილი სახით შესცქეროდა თითქოს ჯეკპოტი მოეგოს-ნუ კარგიდავიწყოთ,რატომ გამოჩნდი ჩემს ცხოვრებაში?
-ალექსანდრე მეე...
-მიპასუხე-მაგიდას მუშტი დაარტყა და იმხელაზე დაუყვირა მარიამმა შეწინააღმდეგების უნარი სულ დაკარგა
-მეე აქ მირიანის დავალებით ვარ,მირიანმა შენი და შენი ოჯახის ბნელი წარსულის შესახებ მოყვა თქვა რომ პოლიცია შენს საქმეს ვერ უმკლავდება და კრონოსის დახმარება აუცილებელი გახდა რადგან შტაბში ერთადერთი ქალი ვიყავი მე გამომგზავნეს რათა შენი საქმეები ამომეტივტივებინა-თვალიდან ცრემლი მოიწმინდა და წყალი დაისხა
-რა ბნელ საქმეებს გულისხმობ?
-მკვლელობა,ძარცვა,ნარკოტიკები.
-შენ გგონია რომ ამაში გარეულივარ?
-კიი-ყოყმანის შემდეგ უპასუხა მარიამმა მაგრამ ძალებმა მოძრაობა დაიწყო ეს იმის ნიშანი იყო რომ ის იტყუებოდა
-დაფიქრდი მარიამ
-თავიდან ასე ვფიქრობდი მაგრამ ახლა ყველაფერი სხვაგვარადაა მირიანი იმდენ რამეს გაბრალებს მეკიდევ სულ სხვანაირად გიცნობ და ის იმაზე მეტს მალავს ვიდრე ვინმე სხვას გონია აქამდე შენს გამოსააშკარავებლას ვიბრძოდი მაგრამ ახლა მირიანი დგას პირველ ადგილზე
-სხვა არანაირი მიზეზი არ გაქვს ჩემთან რომ იყო?
-მეე... რისი გაგება გინდა?
-მაინტერესებს შენთვის ჩემი ცოლობა რამდენად დიდი სასჯელი იქნება.-ძალიან დიდი,მაგრამ დიდად გული არდამწყდება.
-ოჯახზე რაც მითხარი სიმართლეა?
-ყოველი სიტყვა-ნაღვლიანად ჩაილაპარაკა
-კარგი ახლა ჩემი ჯერია-თითებზე მოწყობილობა დაიმაგრა და ტასოს შეკითხვებს მოუთმენლად ელოდა
-რას აკეთებ?
-როგორც შევთანხმდით გულახდილი საუბარი,მერე ვახშამი-გაიღიმა და წყალი დალია
-ოდესმე მოგიკლავს ადამიანი?
-ყოფილა შემთხვევა,სიტვაციას გააჩნია.
-შენს ბიზნესს სულს რააძლევს,ამდენად მომგებიანი ბიზნესი როგორ გაქვს,ნუთუ ყველაფერი კანონიერია?
-როდესაც კომპანიას მამაჩემი მართავდა არა მაგრამ ახლა ყველაფერი კანონიერია.არც ნარკოტიკებს ვმალავ ფეხსაცმლის ყუთებში და არც სხვა რაიმეს.
-რას ფიქრობ ჩემზე,ვინვარ ახლა?
-მოღალატე ხარ!რატომ არ მომკალი როცა გაიგე რომ მოღალატე ვიყავი?-მცირე პაუზის შემდეგ განაგრძო მარიამმა
-იმიტომ რომ შენ სხვა არხარ!
-რას ნიშნავს სხვა?
-ჩემთვის ძვირფასი ხარ,არვიცი როგორ მაგრამ იმდენად ძვირფასი ხარ რომ შენს მოკვლაზე ხელი ავიღე,სხვა რომ ყოფილიყო ღმერთო ალბათ მართლა დაუფიქრებლად გამოვკრავდი სასხლეტს თითს.
-რას გრძნობ ჩემს მიმართ?
-მიხარია ასეთი ჯიუტი და მოხერხებული გოგო ჩემი ცოლი რომ იქნება,მაგრამ წინ დიდი ტანჯვა გელოდება.
-რატომ ფიქრობ რომ ცოლად გამოგყვები?
-სხვაგვარად პრესა მთელი შენი საქმიანობის შესახებ გაიგებს და მთელი ცხოვრება შენზე ისაუბრებენ ნუთუ ეს გინდა?ალექსანდრე ახალაიამ თავისი გასართობი მიაგდო,როგორ მოგწონს სტატიის სათაური?-აგდებულად ჩაიცინა და თვალი თვალში გაუყარა.
-მეზიზღები-თვალები ცრემლებით აევსო მარიამს
-იყტუები!
-არვიტყუები მართლა მეზიზღები-ცრემლებმა თვალებიდან თავისით იწყეს დენა.
-ახლა რაღაცას გავაკეთებ და აბა ამის შემდეგაც თუ მეტყვი რომ გეზიზღება
-რას გაა...-ვეღარ დაასრულა რადგან მოულოდნელად ალექსანდრემ თავისკენ მიიზიდა და აკოცა,რამდენიმე წამის შემდეგ მოშორდა გაიცინა და ზევით ავიდა.
-შე...შე პირუტყვო-ყვირილით გაეკიდა უკან
-რაიყო პატარავ კიდევ ხომარგინდა?-ისევ იცინოდა რადგან ხვდებოდა ამით უფრო აღიზიანებდა.
-არ გაბედო და მეორედ არ შემეხო ნაგავო-სილა გააწნა და გარეთ გავარდა.მაშინვე გაეკიდა,ხელზე ხელი მოკიდა თავისკენ მოაბრუნა და კედელზე მიაყუდა
-მეორედ აღარ გაბედო და ხელი არ დამარტყა გასაგებია?
-არა გასაგები არარის,იცი რატოომ?ცხოვრებას მინგრევ გამომააშკარავე და ეს გიხარია მე კი ჩათვალე სამსახური აღარ მაქვს,მაშანტაჟებ იმიტომ რომ ცოლად გამოგყვე და მთელი ცხოვრება გამიმწარო,მე გავიგე რომ არ გაქვს არანაირი კავშირი ნარკოტიკებთან და შენი ბიზნესიც კანონიერია მაგრამ მე მირიანის გამოჭერა მინდა,მინდა გავარკვიო რაშია გარეული.
-ამას გაარკვევ კიდეც უბრალოდ წამოდი მაგიდასთან და იქ ვისაუბროთ-ხელი მოკიდა მაგიდასთან მიიყვანა ერთი ჭიქა ღვინო დალია და განაგრძო-მას ჩემი ფული უნდა მარიამ იყო დრო როცა მამაჩემი და მირიანი ერთად მუშაობდნენ,რათქმაუნდა უკანონო ბიზნესი,შავი ფული, ნარკოტიკები და ათასი მსგავსი რაღაც როცა საქმეში ფულის ჩადების დრო მოვიდა რათა ბიზნესი გაეფართოვებინათ მამაჩემმა მთელი ფული აიღო და ცალკე იმპერია ააშენა მირიანი კი მშრალზე დატოვა მას ავარია მოუწყო მაგრამ იგი გადარჩა კრონოსმა იპოვა და 8თვიანი მკურნალობის შემდეგ ისევ ფეხზე დადგა მაგრამ ამ დროს მამაჩემი უკვე მწვერვალზე იყო მირიანი კი ვერაფერს გახდებოდა,საქმე მის 10მილიონს ეხება ეს ძალიან დიდი ფულია,ამიტომაც გადამეკიდა მე,ჩემი ბიზნესი ამერიკაში ყოფნის დროს გავასუფთავე და აღმავლობის მწვერვალზე ისე მივედი ეს მირიანმაც იცის მაგრამ თავისი ფული უნდა ის ხომ გაუმაძღარია აი ამაშია საქმე,ის ცალკე იმპერიას აშენებს სადაც ნარკოტიკების გაყიდვას შეძლებს და ამით ფულს იშოვის მაგრამ ჯერ ბიზნესის დასაწყებად ის 10მილიონი სჭირდება,შემიძლია ის ფული დავუბრუნო მაგრამ არ ვაპირებ არ მინდა რომ ნარკომანი ახალგაზრდობა გაიზარდოს საქართველოში და ეს ჩემი ბრალი იყოს.
-ყველაფერი გასაგებია,ალექსანდრე მისმინე მაპატიე გთხოვ არმინდოდა ასე გამოსულიყო ბოლოს შენთან მირიანის გამო ვიყავი და არა იმიტომ რომ დამნაშავედ მიმაჩნიხარ მართლა.
-ვიცი მარიამ,მე ხომ უკვე დიდი ხანია გამოგიჭირე-გაიცინა და სასმელი მოსვა
-გთხოვ სახლში წამიყვანე რა,დასვენება მჭირდება
-გარეთ ჟურნალისტები არიან და დარწმუნებული იყავირომ მთელ გზაზე გამოგვყვებიან ამიტომ ჩემთან წამოდი ჩემს საძინებელს დაგითმობ მე დივანზე დავიძინებ.
-არა სახლში წავალ
-მარიამ მე და შენ ვქორწინდებით ეს საეჭვოა შენ ჩემთან ერთად წამოხვალ.
-კარგი გავიგე.-მობეზრებულად აატრიალა თვალები და ხელი ჩაკიდა,მასთან ერთად გავიდა გარეთ ისევ ჟურნალისტების გარემოცვაში აღმოჩნდნენ მანქანამდე ძლივს მივიდნენ და პირდაპირ ალექსანდრეს სახლისკენ აიღეს გეზი,არ შემცდარა ალექსანდრე სახლამდე გაყვნენ ჟურნალისტები და სახლში შესვლისასაც გადაუღეს რამდენიმე ფოტო.
-ღმერთო ეს რა კოშმარია-თავი ხელებში ჩარგო მარიამმა
-ეს მხოლოდ დასაწყისია მარიამ-გაიცინა და საძინებელში შევიდა.
-ალექსანდრე მე დივანზე დავიძინებ შენ დაწექი საწოლზე
-არ მინდა მარიამ,ისედაც ფაქტიურად არ მძინავს ღამით-გაუღიმა და აივნის კარი გააღო
-ღმერთო ჩემო-იმხელა ხმაზე დაიკივლა მარიამმა ალექსანდრეს შიშით ლამის გული წაუვიდა
-რა?რამოხდა?
-ტანსაცმელი არ მაქვს ღამითვრა ჩავიცვა
-არანორმალურიხარ გოგოო?ჩემს მაისურს მოგცემ ვეღარ შენ შენს ჭკუაზე მგონი -თავზე ხელი მიირტყა და კარადა გამოაღო შავი მაისური აიღო და მარიამს გაუწოდა-სააბაზანოში შევალ რომ გამოიცვლი დამიძახე-თქვა და სააბაზანოში შევარდა ცივი წყალი ესიამოვნა,სარკეში საკუთარ თავს უყურებდა და არ სჯეროდა რომ ამდენად დამთმობი გახდა ვიღაცას ღალატი აპატია...არა ეს არ გავდა იმ ალექსანდრე ახალაიას რომელსაც ერთ დროს მთელი თბილისი ეჭირა...
-მოვრჩი შეგიძლია გამოხვიდე-დაუძახა მარიამმა,ოთახში შესულს მარიამი უკვე საწოლში დახვდა თვითონაც მაისური გადაიძრო და დივანს მიუახლოვდა.
-საწოლზე დაიძინე თუგინდა პრობლემა არ მაქვს-გაუღიმა და საპირისპირო მხარეს გადაბრუნდა,შეეცოდა, მოცუცქნულ დივანზე ამხელა კაცს როგორ უნდა დაეძინა თანაც რამის დაშავდება რომ სდომოდა ამას აქამდე გააკეთებდა ამიტომაც ნება დართო მის გვერდით ყოფილიყო,ალექსანდრესაც დიდხანს არ უფიქრია მისგვერდით დაწვა და მთელი 1კვირის უძინარს მალევე დაეძინა.
დილით ტელეფონის ზარმა გააღვიძა ნელა წამოდგა და აივანზე გავიდა
-რა მოხდა ირაკლი?
-ალექსანდრე რამე ახალი არის?ანუ შენ თქვი რომ კომპანიის მთავარი სახე უნდა შეგეცვალა მაგრამ უკვე დიდი დრო გავიდა რეკლამაც მოსამზადებელია,რეპორტაჟიც ვიფიქრე რამე მომზადებული გექნებოდა
-იციი ჯერ არაფერია-თქვა და მარიამს გახედა მისი მაისური ზემოთ აწეოდა ერთი ხელი ბალიშის ქვეშ ქონდა ფეხი კი ნახევრად საბანში გახვეული ისეთი შესაფერისი კანდიდატი იყო დროის დაკარგვა აღარ ღირდა.-მაგრამ იცი რაა საღამოს ფოტოები გექნება-თქვა და ყურმილი დაკიდა.ოთახში შევიდა ფოტო აპარატი აიღო და სურათების გადაღება დაიწყო,რას იფიქრებდა მარიამი ოდესმე თუ ალექსანდრე ახალაიას კომპანიის ახალი სახე გახდებოდა...

/5/
თვალები რომ გაახილა გვერდით არავინ ეწვა,ოდნავ წამოიწია და სავარძელში მჯდომი ალექსანდრე დაინახა მუხლებზე ნოუთბუქი ედო ხელში ყავის ფინჯანი ეჭირა და სიგარეტს ნერვიულად ეწეოდა.
-მოხდა რამე?-შეატყო თუ არა ნერვიულობა მაშინვე კითხა.
-მარიამ გაიღვიძეე-მხიარულად კითხა და ფეხზე წამოდგა.
-კითხვა გავიმეორო?
-არაფერი მომხდარა უბრალოდ...-ყოყმანით წამოიწყო და აქეთ იქით სიარული დაიწყო
-ალექსანდრე უკვე მაშინებ მითხარი რა მოხდა.
-რაღაცას გაჩვენებ ოღონდ არ გაბრაზდე თუმცა რომც გაბრაზდე ბარი ბარში ვიქნებით ასერომ ტყუილად ნუ აფეთქდები.
-ახლა რამოიფიქრე?
-მოდი აქ,მოკლედ რადგანაც მე და შენ ვქორწინდებით და შენ სამსახურიდან მოდიხარ გადავწყვიტე...
-მოიცა სამსახურიდან მოვდივარ რას ნიშნავს?
-მარიამ ხომიცი რომ მირიანი გიყენებს მე დაგეხმარები და ყველაზე პრესტიჟული ადვოკატი გახდები და შენ პირადად ჩემი კომპანიისთვის იმუშავებ ამაში ცუდი რაარის?
-მე დაქირავებული მუშაკი არვარ-გაბრაზდა მარიამი
-არა რათქმაუნდა,ეს არც მიგულისხმია მაპატიე მოკლედ ვინაიდან და რადგანაც მალე ჩემი ცოლი გახდები კარგი იქნება თუ ძალებს გავაერთიანებთ,მირიანი კი ასე სამსახურში ნამდვილად არ დაგიშვებს და დარწმუნებული იყავი რომ შენს გვამს რამდენიმე წლის შემდეგ რომელიმე იდიოტი ტურისტი იპოვის მეკი არ მინდა ეს მოხდეს,შენ იქნები ჩემთან ერთად და შევძლებთ იმას რომ მირიანი დავამარცხოთ,გამოვააშკარავოთ და სიცოცხლის ბოლომდე ციხეში ჩავსვათ.
-ეს როდისმოიფიქრე?-აგდებულად იკითხა და ალექსანდრეს ყავის ფინჯანი აწაპნა
-მაშინ როდესაც გეძინა და ეს სურათები გადაგიღე.
-რაა რასურათები?-დაბნეულად დაუწყო ლაპარაკი
-დამშვიდდი მარიამ უბრალოდ სურათებია-უთხრა და კომპიუტერში ფაილების ძებნა დაიწყო-აი ისიც-თქვა და ფოტო გაადიდა
-ღმერთო მე<
-ნუ ღელავ მარიამ შენს დაშანტაჟებას არ ვაპირებ უბრალოდ ჩემს კომპანიას ახალი სახე სჭირდება და ვიფიქრე რომ შეიძლებოდა ეს შენ ყოფილიყავი.
-არმეგონა ასეთი ლამაზი სხეული თუ მქონდა-გაიცინა და ფოტოებს უფრო მეტად ჩაუღრმავდა.
-ანუ არ ბრაზდები?
-ამ სურათებს ვერ გამოგაქვეყნებინებ ალექსანდრე ეს ძალიან ვულგარული საქციელი იქნება.
-დამშვიდდი მარიამ არც ვაპირებ ამ ფოტოების გამოქვეყნებას,ეს საწყისი ეტაპია ლექსოს დავურეკავ თუ თანახმა იქნები და მინდა რომ ფოტოსესია ორივეს ჩართვით შედგეს მე და შენ თანახმა ხარ?
-ამას რატომ აკეთებ?მეხომ გატყუებდი ალექსანდრე
-დიდად არვბრაზობ ალბათ იმიტომ რომ პირველივე დღიდან ვეჭვობდი-გაიცინა და დაჟინებული მზერა მიაპყრო
-არვიცი ეს ძალიან მაცდური შემოთავაზებააა მაგრამ მოდელობის არაფერი გამეგება თან ეს არვიცი.
-მარიამ დაფიქრდი კომპანია "საფირი"-ს ახალი სახე იქნები,ასევე ამ კომპანიის კერძო ადვოკატი,ალექსანდრე ახალაიას ანუ კომპანიის მფლობელის ცოლი და კომპანიის მეწილე,მგონი ხვდები ეს რასაც ნიშნავს,ვიცი რომ ოჯახს ეძებ მარიამ მე დაგეხმარები მათ პოვნაში გპირდები.-ამის გაგონებისას თითქოს თვალები გაუბრწყინდა და გონება გაუნათდა -თანახმა ვაარ-მხოლოდ ეს თქვა და ალექსანდრეს მთელი ძალით ჩაეხუტა.საათი წიკწიკებს და წიკწიკებს დრო მიდის და აი უკვე 2საათიც მოვიდა მარიამმა ყავის ფინჯანი მაგიდაზე დადო და ალექსანდრეს მომლოდინე მზერით შეჰყურებდა.
-რაიყო რატო მიყურებ მასე-გაიცინა და ყავა მოსვა
-მე უბრალოდ დროა შტაბში წავიდე და მირიანს ვესაუბრო.
-გინდა გამოგყვე?
-არა თავს მარტოც გავართმევ ანდაა გამომყევი მჭირდება ადამიანი ვინც გვერდში დამიდგება
-კარგი და იქიდან პირდაპირ ლექსოსთან წავიდეთ სტუდიაში ფოტოსესიაზე
-კარგი-ღიმილით უთხრა მხარზე ხელი დაკრა და ოთახიდან გავიდა.1საათში რესტორნის შესასვლელთან იდგნენ და იცდიდნენ იქამდე სანამ მირიანი ნიშანს მისცემდა რომ ყველა იქ იყო.რამდენიმე წუთის შემდეგ დარეკა
-ყველა აქვართ შეგიძლია მოხვიდე
-კარგი ახლავემოვალ-თქვა და ყურმილი დაკიდა.
-ნერვიულოობ?
-მეხუმრებიი?ესხომ ჩემი კარიერის დასასრული და სისხლიანი ბრძოლის დასაწყისია.-ღიმილით უთხრა და მანქანიდან გადავიდა.ბართან მივიდნენ და შემდეგ ის კარიც შეაღეს სადაც მარიამის მომავალი წყდებოდა,კიბეებზე ხმაური გაისმა ყველა მიხვდა რომ მარიამი უკვე მივიდა მაგრამ მარიამთან ერთად ახალაიას ნახვას იქ არავინ ელოდა.
-მარიამ?-შეშფოთდა ანდრეა-მასთან ერთად აქ რას აკეთებ?
-დამშვიდდი ანდრეა ის ჩემთანაა
-შენ რა დამცინი?-დაიგრგვინა მირიანმა.
-რასთან დაკავშირებით?-კითხვაზე კითხვით უპასუხა და ამან უფრო გააცოფა.
-ეს მკვლელი და ნარკოდილერი აქ რატომ მოიყვანე შენ რაგინდა ყველაფერი წყალში ჩაყაროო?ამის უფლებას არ მოგცემ მარიამ ასე როგორ გათავხედდი?შტაბიც იცის უკვე სადაა და ისიც რისთვის ხარ მასთან ხო?რა სულელიხარ -ბოლო ხმაზე ყვიროდა და ხელში რაც ხვდებოდა ყველაფერს აქეთ-იქით ისროდა.-ზუსტად ისეთივე სულელი ქალი ხარ როგორიც დედაშენი იყო რაღა მაინც და მაინც მას დაემსგავსე მე დამსგავსებოდი მამაშენს დამსგავსებოდი შვილო-ბოლოს მიხვდა რაც თქვა და მაშინვე გაჩუმდა მაგრამ უკვე გვიანი იყო
-შენ,შენ მამაჩემი ხაარ?-ცრემლები წამოუვიდა მარიამს
-ხო მამაშენი ვარ მაგრამ ამით არ ვამაყობ შენც ისევე მიღალატე როგორც დედაშენმა ამიტომაც ვერ გადარჩა და შენი დაბადებისთანავე დატოვა ეს ქვეყანა.
-შენ ამას იმსახურებ ყველაფერს იმსახურებ ,ალექსანდრე კი არა პირველრიგში შენ უნდა ჩაჯდე ციხეში თანაც დიდი ხნით გასაგებია? და ამაზე პირადად ვიზრუნებ გპირდები-დაუყვირა მარიამმა
-შე ძუკნა-დაიგრგვინა მირიანმა და სილა გააწნა რასაც ალექსანდრეს აფეთქება მოყვა და საპასუხოდ ისეთი დაარტყა წამში იატაკზე აღმოჩნდა მირიანი
-მეორედ არც კი გაიფიქრო რომ მარიამს შეეხო გასაგებიაა?თორემ ვერგადამირჩები მოგკლავ შე ნაბი*ვარო-ყვირილს აგრძელებდა და სახეში დაუნდობლად ურტყავდა
-ალექსანდრე გთხოვ გაუშვი გემუდარები,შემოგაკვდება ძალიან გთხოვ-სლუკუნებდა მარიამი და მისმა სიტყვებმა ძლივს შეძლო ალექსანდრეს გადარწმუნება მაშინვე ფეხზე წამოიჭრა და მარიამის პატარა სახე ხელებში მოიქცია.
-მაპატიე მარიამ არ მეგონა თუ ამდენს გაბედავდა მაპატიე რომ ვერ შევაჩერე გპირდები ეს აღარ განმეორდება.
-დამშვიდდი ალექსანდრე არაფერია ნუნერვიულობ-მხრებზე ხელი დაადო და ირგვლივ მყოფებს მოავლო თვალი.-როგორც ვამბობდი მირიანი გამოვიჭირე ის ალექსანდრეს მამის მოკავშირე იყო მაშინ როდესაც ის შავ ფულს აბანდებდა სხვადასხვა საქმეში და როდესაც ალექსანდრეს მამამ ის მშრალზე დატოვა მას შემდეგ გადაწყვიტა რომ შური მის ოჯახზე ეძია.ალექსანდრეს ბიზნესი სრულიად კანონიერია და მინდა ეს იცოდეთ და ამის შემდეგ ალექსანდრეს ვინმე თუ დაუპირისპირდება და მის მტრად ყოფნას მოინდომებს იცოდეს რომ ჩემი მტერიცაა.-მკაცრად თქვა და ვისკი დაისხა
-მარიამ ანუ ახლა რამოხდება,ხომ იცი მირიანი აქ არ დაგტოვებს მაშინვე გაგაგდებს-ნერვიულად დაიწყო ლულუმ
-ლუუ ასეთ ადამიანთან მუშაობას სიკვდილი მირჩევნია,მე ჩემით მივდივარ სამსახურიდან და მინდა ეს იცოდეთ აი საბუთები-თქვა და საბუთები მაგიდაზე დააწყო
-მარიამ უშენოდ როგორ ვიქნებით ღმერთო-ცრემლები გადმოსცვივდა ლულუს
-დამშვიდდუ ლუ ვიცი რომ უკეთესად იქნებით ჩემი ახირების გარეშე
-შენ აქაურობას ამ ჯოჯოხეთს სული ჩაუდგი ახლა კი გვტოვებ და ყველაფერი მიგაქვს მარიამ-ნაღვლიანად წამოიწყო ანდრეამ
-მეე თქვენგან მივდივარ მაგრამ ამ საქმეს არ შევეშვები,ალექსანდრეს კომპანიის კერძო ადვოკატი და ალექსანდრეს ცოლი ვიქნები სულ მალე-ღიმილით გააკეთა განაცხადი
-ხოო ეს გაზეთში ვნახეთ მაგრამ არ გვეგონა რომ სიმართლე იყო
-მართლაა?დღევანდელი გაზეთი არ მინახავს-გაიცინა და ალექსანდრეს მეტი დამაჯერებლობისთვის ლოყაზე აკოცა
-კიდევ მრავალი ინტრიგა იქნება არაა?-გაიცინა გიორგიმ-მომენატრები გიჟო,ჩემი პოზიტივიხარ-თქვა და მარიამს ჩაეხუტა
-ყველა ძალიან მომენატრებითმაგრამ რადგან სამსახურიდან მივდივარ ეს იმას არნიშნავს რომ თქვენთან აღარ ვიქნები,მაინც ყველა მეყვარებით-გაიცინა და ყველას სათითაოდ გადაეხვია-ახლა უნდა წავიდეთ მაგრამ მალე შევხვდებით-გაიღიმა და გასასვლელისკენ წავიდა.
-გაუფრთხილდი მას ალექსანდრე თორემ...
-ვიცი გიორგი ის არ იმსახურებს რომ ვინმემ აწყენინოს და არც ვაწყენინებ,ის ჩემთვის ძვირფასია-გაიღიმა და მარიამს უკან მიჰყვა.
-ღმერთო ეს რახდება-თვალებიდან ცრემლები მოიწმინდა და გარეთ გავარდა მარიამი.
-მარიამ დაწყნარდი გთხოვ.ამაზე არ იდარდო-ამშვიდებდა ალექსანდრე
-ამას ვერც კი ვიფიქრებდი ის მამაჩემი?ღმერთო მერჩივნა საერთოდ არ გამეგო-ტირილს აგრძელებდა და რომ არ წაქცეულიყო მანქანას ეყრდნობოდა
-შემომხედე მარიამ,შემომხედე-ხმა გაიმკაცრა ალექსანდრემ-ამით არაფერი იცვლება გესმიის პირიქით უფრო ძლიერი უნდა იყო და უნდა აჩვენო მას რომ ეს არაფერს ცვლის.გთხოვ ნუ დარდობ ამაზე-ხმაში მუდარა გაურია და გულზე მიიკრა
-მეშინია ალექსანდრე
-რისი მარიამ?-ეჭვნარევი მზერა შეავლო
-იმის რაც მოხდება,მწარე სიმართლის რაც მომავალში მელოდება-ტირილს განაგრძობდა და ალექსანდრეს მაგრად ეხუტებოდა
-მე შენს გვერდით ვარ მარიამ,ყველაფერს ერთად გავუმკლავდებით გპირდები-დამშვიდებასთან ერთად რიტმულად კოცნიდა ყელში
- მადლობა რომ ჩემს გვერდით ხარ-ცრემლები მოიწმინდა მარიამმა და ლოყაზე მოფერება დაუწყო
-წამოდი სახლში წავიდეთ,დაისვენე და გამოიძინე
-არა წავიდეთ ლექსოსთან,მინდა რომ მირიანს რაც შეიძლება მალე დაემართოს გულის შეტევა-გაიღიმა და მანქანაში ჩაჯდა."ღმერთო რა ჯიუტი და რა საყვარელია"-გაიფიქრა გულში და მის გვერდით დაიკავა ადგილი.
ნახევარ საათში ლექსოს სტუდიაში ტანისამოსს არჩევდნენ ფოტო სესიისთვის
-ჩემი აზრით ჯობს რომ შავი კაბა ჩაიცვა იმალექსანდრეც შავ შარვალ კოსტუმში იქნება და მეტად შეეფერებით ერთმანეთს-გაუღიმა თინამმ და კაბა მიაწოდა.
-კარგი გამოვიცვლი და ახლავე დაბრუნდები-გაუღიმა და გასახდელში შევიდა.
-მარიამი სადაა ჩვენ უკვე მზად ვართ-იკითხა ალექსანდრემ და ლექსოს მხარზე დაეყრდნო.
-აქ ვარ-ზურგს უკან გაისმა მარიამის ხმა და მისი დანახვისას საერთოდ დამუნჯდა ალექსანდრე სიტყვებს თავს ვერ უყრიდა რომ რაიმე ეთქვა ახლოს მიიზიდა და მხოლოდ რამდენიმე სიტყვა უთხრა.
-ძალიან სექსუალური ხარ მარიამ,იღბლიანი ვარ რომ მალე ჩემი ცოლი გერქმევა-გაიცინა და ლოყაზე აკოცა
-კარგი მოდი დავიწყოთ-თქვა ლექსომ და სავარძელზე მიუთითა ორივეს
-გაფრთხულებ ეს პოზიორობები არ მეხერხება-გადაუჩურჩულა ალექსანდრეს
-მე მეტყობა რამე "Elit Model Look"-ის სახისაა ან მოდელისა?უბრალოდ კამერას უყურე და გაიღიმე
-სათქმელად ადვილია-თქვა და კამერას ღიმილიანი მზერა მიაპყრო.ნახევარსაათიანი ფოტოსესიის შემდეგ ყველაფერი დამთავრდა
-მორჩა მზადაა ეს იდეალური ფოტოა-კომპიუტრრში გადაიტანა და დიდ ეკრანზე აჩვენა ყველას-არანაირი ეფექტი არ ჭირდება სუპერ ფოტოა
-ვუხდებით ერთმანეთს-გაიღიმა ალექსანდრემ და გვერდით ოთახში გავიდა.
-წავალ გამოვიცვლი
-არ გინდა მარიამ,ეს სტუდია და აქ არსებული ყველა ნივთი ალექსანდრეს ეკუთვნის ეს კაბა კი ზუსტად შენზეა შეკერილი გეცვას გიხდება-გაუღიმა და კომპიუტერს მიუბრუნდა.
-მართალია მარიამ ზუსტად შენზეა შეკერილი თან გიხდება კიდეც
-მადლობა,არ წავიდეთ?ძალიან დავიღალე
-კი რათქმაუნდა წავიდეთ-წელზე ხელი მოხვია და კარს იქით გაუჩინარდა...
-ღმერთო რა საშინელი დღეა-წუწუნებდა მარიამი
-გპირდები სულ ცოტაც და ძალიან ბედნიერი იქნები,გპირდები-ცალი ხელით საჭეს მართავდა მეორე ხელი კი მარიამს მოკიდა და ხელზე აკოცა
-რატომ ხარ ასეთი კარგი?
-კარგი?მე უბრალოდ თინეიჯერი ბიჭი აღარ ვარ თორემ ამას არ იტყოდი-გაიცინა და მანქანა სახლის წინ გააჩერა
-ანუ არსებობს ბოროტი ალექსანდრე ახალაიაც?-ეშმაკურად აუციმციმდა თვალები
-ბოროტიი?ეს მხოლოდ მაშინ ხდება როცა ჩემსას ეხებიან მე უბრალოდ ბაბნიკი,სასტიკი მექალთანე და ჩხუბისთავი თინეიჯერი ვიყავი თუმცა ეს წარსულში დავტოვე.ახლა კი დროა დაიძინო საკმაოდ დამღლელი დღე იყო დღეს ადრე დაძინება გეპატიება-გაიღიმა და წასასვლელად მიბრუნდა
-საკმაოდ საინტერესოა ბაბნიკი ალექსანდრეს ისტორია და მისი მოსმენაც მინდა მოგვიანებით.
-კიდევ ერთი პაემანი და კიდევ მრავალი ისტორია წარსულიდან-გაიღიმა და ოთახი დატოვა,ბევრი აღარ უფიქრია,საწოლზე საცვლების ამარა დაწვა და მაშინვე დაეძინა.მეორე დღეს როგორც ჩვეული იყო სკანდალური სტატიის მაგივრად საკმაოდ ნორმალური სტატია იყო გამოქვეყნებული როგორც ჟურნალ გაზეთებში ისე ინტერნეტშიც.
-კომპანია "საფირი"-ს ახალი სახე თვით კომპანიის მეპატრონე ალექსანდრე ახალაია და მისი ულამაზესი საცოლე მარიამ ბაბუციძე არიან.წყვილი საკმაოდ ბედნიერი ცხოვრებით ცხოვრობს მიუხედავად იმისა რომ დიდი ხანი არაა რაც ისინი ერთმანეთს იცნობენ მათ მაინც თავდავიწყებით უყვართ ერთმანეთი...

/6/
დილა ჩვეულებრივ ნამდვილად არ დაწყებულა,მარიამი ყავის სურნელმა გააღვიძა რომელიც მის გვერდით ტუმბოზე ალექსანდრეს ტკბილეულთან ერთად მოეთავსებინა.
-ღმერთო რა კარგი სუნი აქვს,ახლა ეს ნამდვილად მჭირდებოდა.-ხელი ფინჯნისკენ წაიღო და საწოლზე მოხერხებულად მოთავსდა
-ცოტათი მაინც გიცნობ ძვირფასო-ლეპტოპი გვერდით გადადო და ვისკი დაისხა
-დილიდანვე?მოხდა რამე?
-მოგვიანებით მოგიყვები არ მინდა დილითვე გაგიფუჭო ხასიათი
-არა მითხარი-ფინჯანი გვერდით გადადო სწრაფად წამოდგა საწოლიდან და ალექსანდრეს ხელზე ჩაეჭიდა.
-ყველაფერი კარგადაა-გაუღიმა და გზის გაგრძელება სცადა.
-იდიოტი არვარ ალექსანდრე ახლავე მითხარი რახდება!-ტონს აუწია და ისიც მალევე დანებდა.
-გარდა იმისა რომ ახალ ამბებში ისევ პირველობას არ ვთმობთ და უკვე ყველამ იცის ჩემი საცოლე რომ ხარ ასევე ჩემი კომპანიის სახე ამ კარგ ამბავს დაემატა ის ფაქტი რომ მირიანი მიჩივის-თვალები მობეზრებულად აატრიალა და სასმელი მოსვა
-გიჩივიის?რისგამო?
-მე ხომ მას დავარტყი მარიამ-გაიცინა და კიდევ ერთი ჭიქა დალია
-რაა ამისგამო ციხეში ჩაგსვაამს?
-ეჭვი გეპარება?ის ხომ საიდუმლო დაჯგუფება "კრონოსის" ხელმძღვანელია ალბათ ერთ ორ მკვლელობასაც მომაწერს და ეგაა
-მოიცადე საიდან გაიგე რომ გიჩივლა?
-კომპანიაში იყვნენ მისულები სადაცაა აქაც მოვლენ-დივანზე კომფორტულად მოთავსდა და თვალები დახუჭა
-მოიცადე ანუ დაგაპატიმრებეენ?
-არა,ავტოგრაფისთვის მოდიან,ხომარიამ აბა რას იზამენ.
-და მე რაუნდავქნა?-დაბნეულმა დაიწყო საუბარი.
-შენ ოფიციალურად იქნები ჩემი ადვოკატი,ამაზე უკვე ვიზრუნე-თვალი ჩაუკრა და კიდევ ერთი ჭიქა დალია
-მეე?ხოარგაგიჟდი მეხომ...-საუბარი კარზე გაუთავებელმა ბრახუნმა შეაწყვეტინა
-ალბათ მოვიდნენ-ღიმილით თქვა და კარისკენ წავიდა
-არა ალექსანდრე არგააღო გთხოვ საიდანმე გაიპარეან რავიცი გთხოვ
-დამშვიდდი მარიამ მე შენი მჯერა-შუბლზე ტუჩები მიაკრო და კარი ღიმილით გააღო.
-ბატონო ალექსანდრე თქვენზე შემოსული საჩივრის თანახმად თქვენი დაპატიმრების ორდერი გვაქვს.
-პირდაპირ ასე?გამარჯობა მაინც გეთქვათ.-ირონიას არ აკლებდა ალექსანდრე
-ვნახოთ როგორი ხუმრობის ხასიათზე იქნები განზრახ თავდასხმისთვის 2წელზე მეტს რომ მოგისჯიან-უთხრა ერთერთმა და ხელებზე ბორკილები დაადო.
-ალექსანდრეე-ნაღვლიანად ჩაილაპარაკა მარიამმა და წამში ლოყებზე ცრემლების კვალი დაეტყო.
-მეშენი მჯერა მარიამ!-გაუღიმა და წასასვლელად შებრუნდა
-გპირდები გამოგიყვან!მანდ არ დაგტოვებ გეფიცები-ისტერიკულად იმეორებდა ერთსა და იმავეს და ალექსანდრეს უკან მიყვებოდა.
-აქ დარჩი გარეთ ჟურნალისტები არიან,მალე დათო მოვა ის დაგეხმარება ყველაფერში-ეს თქვა და ჭიშკრის გარეთ გავიდა სადაც მისი ამბით დაინტერესებული ჟურნალისტების ზღვა ელოდა მარიამი მაშინვე სახლში შებრუნდა და განცხადების შეტანას შეუდგა ალექსანდრეს ადვოკატობაზე...
დაახლოებით ნახევარი საათი იყო გასული როდესაც კარზე კაკუნი გაისმა მაშინვე წამოხტა მარიამი და კარი გააღო კართან მაღალი,ქერა ბიჭი დახვდა ალექსანდრეს ნამდვილად სიმპათიური საძმაკაცო ყოლია გაიფიქრა უცებ და შემდეგ წამოიწყო.
-შენ დათო ხაარ?
-კიი, შენ ალბათ მარიამი,ალექსანდრემ დამირეკა და გამაფრთხილა რომ სახლში იქნებოდი.
-კიიკი რათქმაუნდა შემოდი.-მოკლედ მარიამ არვიცი გუშინ მირიანს თავს ვინ დაესხა მაგრამ ყველაფერი ეს ალექსანდრეს დაბრალდა საქმე საკმაოდ ცუდადაა.
-თავს დაესხა?ალექსანდრემ მხოლოდ რამდენჯერმე დაარტყა ისეთი არაფერი დამართნია.
-ეს ფოტოები სხვა რამეს ამბობს-თქვა და პორტფელიდან კონვერტი ამოიღო სადაც მირიანის დასისხლიანებული სახე იყო გამოსახული,მთელი სახე სისხლით ქონდა დასვრილი და ირგვლივ ჩალურჯებებიც ეტყობოდა.
-რა ღმერთო ჩემო ეს ალექსანდრეს არ ჩაუდენია რა სისულელეა.
-ვიცი მარიამ მაგრამ აქ მე უძლური ვარ შენ უნდა დაეხმარო მას.
-ხოო რათქმაუნდა ლულუს და დანარჩენებს დავურეკავ ისინი იტყვიან იმას რაც იქ მოხდა.ყველაფერს თავიდან ბოლომდე.
-ეგ შენი გადასაწყვეტია,მე ვერ ჩავერევი მე მხოლოდ ფოტო მასალა და ინფორმაცია მოგიტანე ახლა შენი დროა.
-კარგი დანარჩენს თავს გავართმევ.-გაუღიმა და კარამდე მიაცილა შემდეგ საძინებლისკენ გაიქცა და მთელი არსებით ჩაეფლო საბუთებში.დაახლოებით 1საათი გაატარა საბუთებთან,შემდეგ შტაბში წავიდა და ყველას სათითაოდ ჩამოართვა ჩვენება გუშინდელი ინციდენტის შესახებ შემდეგ კი თავადაც მიუმატა რომ გუშინ მთელი დღის განმავლობაში ფოტოსესიაზე იყვნენ და შინ დაბრუნებული ალექსანდრე სახლიდან აღარ გასულა რაც მის გათავისუფლებაზე მიუთითებდა.ასევე დრო იყო მირიანიც მოენახულებინა 2საათიანი ჩვენებების მიღების შემდეგ მირიანთან საავადმყოფოში მივიდა და მისი პალატის კარი ფრთხილად შეაღო.
-მარიაამ-ხრინწიანი ხმით უთხრა და ოდნავ წამოიწია.
-ახლა კარგად მომისმინე,მე არ ვაპირებ კარგი შვილის როლის თამაშს და შენც ნუ გააკეთებ მამობაზე იმავეს,ალექსანდრეს ეს არ ჩაუდენია და შენც კარგად იცი ამიტომაც ახლავე გამოიტანე საჩივარი თორემ ალექსანდრე ციხიდან მაინც გამოვა მე კი მოწმეები მყავს ვინც დაინახა სახეში როგორ დამარტყი ერთი ორგან დანას დავისვამ და წასულია შენი საქმე,ან იქნებ ჯობს აქვე გაგგუდო რომ ალექსანდრეზე ვერავინ ვერაფერი იეჭვოს,რომელი ვარიანტი მოგწონს მამიკო-გაიღიმა და წვეთოვანს ხელი ოდნავ მოუჭირა.
-მარიამ რაას აკეთებ-ძლივს ამოთქვა და ხელზე ხელი დაადო
-გეკითხები რომელი ვარიანტი მოგწონს?
-კარგი საჩივარს გამოვიტან ოღონდ შეწყვიტე-მუდარა გაურია ხმაში დამარიამიც დანებდა მის სიტყვას
-ახლავე გააკეთებ ამას ერთ საათში თუ არ გავიგებ რომ საჩივარი უკან გაიტანე გეფიცები მოგკლავ
-რატომ ეხმარები მას მარიამ ის ხომ მკვლელი
-ის არც მკვლელია და არც ნარკო დილერი აი შენზე კი ამას ვერ ვიტყვით
-და მაინც რატომ ეხმარები,ხომ შეგეძლო ჩემთან ერთად დიდი იმპერია შეგექმნა რატომ წახვედი
-შენ რა სულ გაგიჟდი?მე მხოლოდ გუშინ გავიგე რომ შენი შვილი ვარ და ესეც რომ არაფრად დავტოვოთ ისიც კიარ ვიცოდი რომ ალექსანდრეს მამასთან თანამშრომლობდი
-ვიცი დამნაშავევარ შვილო მაგრამ
-მეორედ შვილი არ დამიძახო გასაგებიაა?იცი რატომ ვეხმარები ალექსანდრეს?იმიტომ რომ ჩემთვის ძვირფასია და კიდევ იმიტომ რომ ოჯახის პოვნაში დამეხმარება,დედაჩემის პოვნაში დამეხმარება ის შენნაირი მატყუარა არარის
-ოჯახის?შენი ოჯახი მხოლოდ მე არ დედაშენი მკვდარია უკვე 21წელია
-რაა?
-ხომარიამ დედაშენი მშობიარობას გადაყვა,ვწუხვარ მაგრამ ეს ასეა შენ ჩემს გარდა არავინ გყავს.
-ტყუი-დაიყვირა და რამდენიმე ნაბიჯით უკან დაიხია
-შეგიძლია შეამოწმო მე მართალს ვამბობ
-არ მჯერა შენი,დროა ის გააკეთო რაც გითხარი დღეს საღამოს ალექსანდრე სახლში დაბრუნდება გასაგებიაა?
-ეს ჩემზე არაა დამოკიდებული-თქვა ტელეფონი მოიმარჯვა
-რას ქვია ეს შენზე არაა დამოკიდებული?
-იმას რომ საჩივარი მე არ შემიტანია.ალექსანდრეს ბევრი მტერი ჰყავს მარიამ,მათ შორის ეძებოს ისინი
-ამდენ ხანს ტყუილად მალაპარაკე?
-რაარის იმაში ცუდი რომ ჩემს შვილთან საუბარი მინდოდა
-მოკეტე!ხმა აღარ ამოიღო-გასაფრთხილებლად თითი დაუქნია და საათს დახედა-არვიცი ეს შენი აბდაუბდა საუბარი რას ნიშნავს მაგრამ მე დავბრუნდები
-დაგელოდები მარიამ-ეს უთხრა და კარს უკან გაუჩინარებულ სხეულს დაუწყო ყურება.მარიამმა ყველაფერი გამომძიებელთან მიიტანა ამ ამბავს მისი ჩვენებაც ერთვოდა.ნახევარი საათის შემდეგ გრძელ დერეფანში ალექსანდრე გამოჩნდა.
-ალექსანდრეე-დაიყვირა მარიამმა და სირბილით წავიდა მისკენ,კისერზე ხელები მოხვია და ისე ჩაეხუტა როგორც არასდროს არავის არავინ .
-ასე და ამდენად მოგენატრე მარიაამ-გაიცინა და ხელები წელზე მოხვია
-ასეთ დროსაც ხუმრობის ხასიათზე ხაარ?-აბუზღუნდა მარიამი
-მე უბრალოდ მიხარია გმირად რომ მოევლინება,მადლობა მარიამ-ყირთან უჩურჩულა და ყელში კოცნის კვალი დაუტოვა
-მიხარია რომ დაბრუნდი-ეს თქვა და ხელები გაუშვა
-მე კი მიხარია რომ გამოცდა ჩააბარე.
-რა გამოცდა?
-ეს გამოცდა იყო გამომიყვანდი თუ არა ციხიდან თორემ ერთი ზარი და ჩვეულებრივ დავბრუნდებოდი სახლში.
-ეს ყველაფერი თავიდან ბოლომდე შენ მოაწყვე?
-არა,საკუთარ თავს რათქმაუნდა მე არ ვუჩივლებდი ეს მირიანმა გააკეთა მაგრამ ის რომ ჩემი ადვოკატი შენ ყოფილიყავი და დაგლოდებოდი როდის გამომიყვანდი ციხიდან ეს უკვე გამოცდა იყო.
-შე არანორმალური,სადისტო ღმერთო როგორ ვერგიტან-ლანძღვა დაუწყო და თავს ძლივს იკავებდა ერთი რომ არ დაერტყა სახეში.
-კარგი რა მარიამ,ყველაფერი მირიანის ბრალია,მე ნუ მეჩხუბები,თანაც წეღან ვინ მეხუტებოდა ისე ლამის კისერი რო მომაწყვიტა.-გაიცინა და მომლოდინე თვალებით მიაშტერდა
-შეეე გაფუჭებულო-თავში წამოარტყა და სახე დაასერიოზულა
-მოხდა რამე?
-მირიანთან ვიყავი-ყოყმანით წამოიწყო მარიამმა
-მერერამოხდა?
-მერე ის რომ მირიანს საჩივარი არ შემოუტანია
-აბა ეს ვინ გააკეთა?
-არვიცი ვიღაცამ სცემა მერე კი ეს ყველაფერი შენ დაგაბრალეს,არვიცი რატომ მაგრამ ეს ასეა.
-გჯერა მისი?
-კარგად ვიცნობ,ვიცი როცა იტყუება ამას ვგრძნობ.
-კარგი მოდი ახლა სახლში წავიდეთ და დანარჩენი მოგვიანებით განვიხილოთ-შუბლზე აკოცა და გასასვლელისკენ წავიდა
-მოიცადე ყველგან ჟურნალისტები არიან ჯობს უკანა კარიდან გავიდეთ.
-კარგი წამოდი-ხელზე ხელი მოკიდა და ასე გავიდნენ გარეთ,სახლამდე ხმა არცერთს ამოუღია,სახლში შესვლისთანავე ალექსანდრე სააბაზანოში შევიდა მარიამი კი სამზარეულოში შევიდა ყავის მოსამზადებლად.იფიქრა ოთახში შევუტან იქ დალევს და დაისვენებსო ამიტომ პირდაპირ საძინებლისკენ გაემართა კარი გააღო და იქ წელს ზემოთ შიშველი ალექსანდრე დახვდა
-ღმერთო ჩემოო-დაიყვირა და კარი სწრაფად მოხურა თუმცა ჭიქა ვერ დაიმორჩილა და ცხელი ყავა პირდაპირ სხეულზე გადაისხა
-ღმერთოო,აუ როგორ მეწვის ვაიმეე-ყვიროდა და ალექსანდრეც მაშინვე გამოვარდა ოთახიდან
-მარიამ რაგჭირს,ღმერთო ჩემო ახლავე გაიხადე-თქვა და მარიამს აღარ დალოდებია ისე გადააძრო მაისური
-რას აკეთებ გაგიჟდი?
-დაიწყვებოდი მარიამ ტვინი საერთოდ არ გააქვს?-მაშინვე ხელში აიყვანა და სამზარეულოში ჩაიყვანა
-ალექსანდრე რას აკეთებ ღმერთო როგორ მეწვიის-ალექსანდრემ მაცივრიდან ყინული გამოიღო ზედ წყალი დაასხა,ნაჭერი დაასველა და მარიამს მკერდზე მიადო
-რას აკეთ
-გაჩუმდი გთხოოვ,ლამის მესამე ხარისხის დამწვრობა მიიღე მადლობა მაინც მითხარი.
-ღმერთო ეს რა საშინელებაა
-ამისმერე შიშველს თუ დამინახავ ცხელი ყავით ხელში ჟონგლიორობას ნუღარ მოინდომებ,ეს არაა აუცილებელი,ისედაც მომწონხარ-თვალი ჩაუკრა და ყელში აკოცა
-ალექსანდრე გთხოვ-მუდარის ტონით უთხრა მარიამმა და ცივი ტილო მის სხეულზე გადაიტანა.
-ნუ ღელავ მარიამ,ვიცი სად უნდა გავჩერდე და რისი უფლებაც მაქვს-მისი სახე ხელებში მოიქცია და თვალებში ჩააცქერდა.-კარგად ხაარ?
-კიი გადავრჩი რომ არ დავიწყვი
-კარგია-სწრაფად პასუხობს და ისევ დაჟინებით უყურებს
-რაიყო?-იკითხა გაოცებულმა.
-კიდევ ერთი პაემანი,შენთან ყოფნა მინდა.-გაუღიმა,მის ტუჩებს ოდნავ შეეხო და ასე დატოვა სამზარეულოს მაგიდაზე.

/7/
რსებობს წუთები დრო რომ ვერ ცვლის და ჩვენს ცხოვრებაში გაჩერებულ კადრებად რჩებიან,სწორედ ასე იყო მარიამისთვის ალექსანდრეს გვერდით გატარებული ყოველი წუთი.თითქოს მოწონდა,ან კიდევ უბრალოდ ხიბლავდა მისი ღიმილი და საუბრის მანერა,ჩამოყალიბებული პიროვნება,ჩამოყალიბებული აზროვნებით და უბრალოდ თავგადასავლებით სავსე ცხოვრებით,ეს ცხოვრებაც მოწონდა ბაბუციძეს ყოველ შემთხვევაში დიდად არ წუწუნებდა იმაზე რაც მასთან ხდებოდა,ასე ფიქრებში გართულმა მიიღო შხაპი და პირსახოცის ამარა გავიდა ოთახში სადაც რათქმაუნდა ალექსანდრე დახვდა.
-ღმერთო ჩემო-დაიკივლა და სააბაზანოს კარებს მიეჯახა
-კიდევ კარგი ისევ ყავა არ გიჭირავს ხელში.-გაიცინა ალექსანდრემ და ყავის ფინჯანი მაგიდაზე დადო
-შენ რომ გიჭირავს რაღაც მეეჭვება ზედ გადაგესხა-დაუბღვირა და პირსახოცი მაგრად ჩაბღუჯა
-კარგი რა მარიამ,მე შენნაირი მოუხერხებელი კი არ ვარ-ისევ არ იშორებს სახიდან ირონიულ ღიმილს
-ეს არაა სასაცილო ალექსანდრე-დაუტია და ტუჩები დაბრიცა
-კარგი კარგი გავდივარ,ოღონდ ერთი თხოვნა მაქვს.
-თუ ეს ჩემს გაშიშვლებას არ მოითხოვს თანახმა ვარ-ცალი წარბი ზემოთ აწია და მომლოდინე სახით დაუწყო ყურება
-საწოლზე რომ ყუთი დევს ხედაავ?
-არა,ვერ ვხედავ ბრმა ვარ-ირონიას არც მარიამი აკლებს.
-ხოდა მოკლედ მანდ ძალიან საყვარლობა ტანსაცმელი დევს და მინდა რომ ეგ კაბა ჩაიცვა და კიდევ,დღეიდან ოფიციალურად ხარ ჩემი კომპანიის კერძო ადვოკატი და ჩემს არ ყოფნაში ჩემი შემცვლელი,ხვალიდან ისევ გექნება სამსახური-ყავის ფინჯნით ხელში კედელს ეყუდება და მარიამს დაჟინებით უმზერს.
-ღმერთო ალექსანდრე დიდი მადლობაა-სულ ავიწყდება პირსახოცი და მაშინვე ალექსანდრესკენ მირბის ხელებს მაგრად ხვევს კისერზე და მხარს თავზე ადებს
-მარიამ,მგონი პირსახოცი გძვრება-უთხრა და მის ხერხემალზე ხელი ოდნავ გაასრიალა რომ პირსახოცი დაეჭირა
-ღმერთო ჩემო,მაპატიე უფროსწორად შენ რას გებოდიშები ვაიმე -დაბნეულმა დაიწყო ლაპარაკი
-მე გავალ და ჩაიცვი-იღიმის და ოთახიდან შენელებული ნაბიჯით გადის,მარიამი საწოლს უახლოვდება და ყუთს ხნის,მაშინვე თვალში ხვდება თეთრი ფერის ნაჭერი ,ნაადრევი დასკვნების გამოტანა არ სურდა ამიტომ მაშინვე ჩაკეტა ოთახის კარი და მომზადებას შეუდგა.დაახლოებით ნახევარი საათის შემდეგ მისაღებ ოთახში შედის სადაც როგორც ყოველთვის ფორმაში მყოფი ალექსანდრე ხვდება.
-ვიცოდი რომ თეთრი ფერი მოგიხდებოდა-ღიმილით უთხრა და უფრო კარგად დააკვირდა მის სხეულს
-როდის მოასწარი ამის ყიდვა?შენხომ სახლიდან არც კი გახულხარ?
-სამაგიეროდ ლექსო მაგარია ასეთ საქმეებში-ღიმილით პასუხობს და კიდევ ერთ ჭიქა ვისკის სვამს.
-ბევრს სვამ ალექსანდრე
-რატომ ღელავ?-იმიტომ რომ საჭესთან უნდა დაჯდე,სახლშიც სვამ და რესტორანშიც არამგონია ისე გაჩერდე
-შენ რა მანქანის ტარება არიციი?-სიცილით პასუხობს და კიდევ ერთ ჭიქას ცლის
-მართლა ბევრს სვამ ალექსანდრე
-ბევრს ვსვამ მაგრამ არ ვთვრები-მხარზე ტუჩებს აკრობს გასასვლელისკენ სწრაფი ნაბიჯით მიემართება.მანქანაში როგორც ყოველთვის დუმილი არავის დაურღვევია,ჟურნალისტებიც არსად ჩანდნენ უბრალოდ სიმშვიდე იყო,რესტორნამდე სრული იდილია ქონდათ,აი რესტორნის ეზოში შესვლისთანავე კი ყველაფერი უბრალოდ მორჩა,ჟურნალისტების დიდი ნაკადი მანქანას მოაწყდა და ყველა ელოდა თუ როდის გამოვიდოდა წყვილი მანქანიდან.
-მზად ხაარ?-ჩურჩულით ეკითხება ალექსანდრე
-და შეენ?-კითხვაზე კითხვით პასუხობს რასაც ალექსანდრეს ღიმილი მოჰყვა და შემდეგ სწრაფად გაიღო მანქანის კარი,ჟურნალისტებმა სწრაფად მოიმარჯვეს კამერები, მიკროფონები და წყვილი ჩიხში მოაქციეს.
-ბატონო ალექსანდრე რა იყო თქვენი დაკავების მიზეზი?
-რა რეაქცია ქონდა თქვენს საცოლეს როდესაც გაიგო რომ ერთ ერთი საიდუმლო ორგანიზაციის უფროსი სასიკვდილოდ სცემეთ?-ისმოდა აქეთ იქიდან კითხვები.
-იცი რა მინდა მარიაამ,წყნარი საღამო,შენთან ერთად მე,შენ და პარიზი-ლოყაზე ხმაურით კოცნის და ხელს ხელზე მაგრად კიდებს.
-ხართ თუ არა უსამართლობის მსხვერპლი,როგორია თქვენი შეხედულება ამ სიტვაციასთან დაკავშირებით?-არ წყვეტდნენ კითხვების დასმას ჟურნალისტები.
-თუ შეიძლება გაგვატარეთ.-თხოვნით შემოიფარგლა ალექსანდრე და ჟურნალისტების ბრბოში გზა გაივლის,რესტორნის კარამდე ასე მიაცილეს შემდეგ კი სრულ სიმშვიდეში აღმოჩნდნენ.
-ღმერთო ეს რა ჯანდაბაა,თავი ამტკივდა უკვე
-აბა ჩემს ცოლობას რომ სთანხმდებოდი რა გეგონა,დროა შეეჩვიო მარიამ-ღიმილით პასუხობს და ცარიელ დარბაზში მდგომი მხოლოდ ერთი მაგიდისკენ მიდის
-პირველი:ჩემთვის შენს ცოლობაზე აზრი არავის უკითხავს და მეორე:ამასთან შეჩვევა არც ისე ადვილია-აწუწუნდა მარიამი
-რა წუწუნა ცოლი მეყოლება,ღმერთო ჩემო-ოდნავ იბღვირება და მარიამისთვის სკამს სწევს
-გმადლობ-თავაზიანად ეუბნება მარიამიც და მოუთმენლად ელოდება როდის დაჯდება ალექსანდრე მის წინ
-რამე ხდება მარიაამ?-ეჭვნარევ მზერას ავლებს და მის წინ ჯდება
-არაა რაუნდახდებოდეს,რატო მეკითხები?
-რავი ისეთი მომლოდინე თვალებით მიყურებ რო ცოტა შემეშინდა-ისევ აგრძელებს სიცილს
-წეღან რაც მითხარი
-რა გითხარი?-დაეჭვებული ეკითხება
-მე,შენ პარიზიო რას ნიშნავდა?
-აჰაამ ახლა გასაგებია ანუ გითხრა,ადამიანებს იშვიათად ვენდობი და იქამდე რომ კომპანიის ადვოკატად დავნიშნო და ჩემი საცოლე ერქვას საერთოდ პირველად მივიდა ასეთი ადამიანი,სანამ ვინმეს სამსახურში მივიღებდი თავიდან ფეხებამდე ვამოწმებდი თუმცა შენს შემთხვევაში ასე არაა,შენზე მხოლოდ ზოგადი ინფორმაცია მაქვს,ამიტომ ვიფიქრე რომ ერთმანეთის უკეთ გაცნობა კარგი იდეა იქნებოდა,ხომ უნდა იცოდე ცოლად ვის მიყვები არა?ან მე ვინ მომყავს ცოლად,თანაც როგორც ლულუმ მითხრა პარიზში ნამყოფი არ ხარ-სასმელს სვამს და შემდეგ აგრძელებს- მე ვარ ნამყოფი,თუმცა მინდოდა ჩემს საცოლესთან ერთად წავსულიყავი და აი შენც აქ ხარ,მანამდე მინდა რომ ჩემი ოჯახიც გაგაცნო,დედაჩემს ერთი სული აქვს როდის გაგიცნობს-ღიმილით ამთავრებს საუბარს და სალათს თეფშზე იდებს.
-მოიცა შენ რა ლულუს ჩემზე ესაუბრეე?
-ამხელა ისტორიიდან მხოლოდ ეგ გაიგეე?მაოცებ მარიამ
-რას ჭორაობთ ჩემზე ვერ გავიგე-აბუზღუნდა ისევ
-აუ შენ რა ბუზღუნა ყოფილხარ ტოო-სკამის საზურგეს მიეყრდნო და კიდევ ცოტა მოსვა
-ნუსვამ ამდენს.
-მარიამ იცი რაა-ყოყმანით წამოიწყო ალექსანდრემ
-აბა რაარი,რაპრობლეემაა
-ჯერ ჩემი ცოლი არხარ და უკვე მატერორებ,რაწესიაა?ორსულადაც არ ხარ შენი ჭირვეულობა ამას რომ დავაბრალოთ და ახლა უკვე მეც მწყინს-სერიოზული სახით აგრძელებს
-ცივი წყალი გინდა ძვირფასო?
-დამცინიი?-წარბი ზემოთ აწია
-რავი თუ მასე ფიქრობ ალბათ კი-გაეკრიჭა და მანაც მოსვა ერთი ჭიქა
-ოჰოო სვამ კიდეც მარიაამ?ფრთხილად სასმელი ზედ არ გადაიქციო -იერიშზე გადავიდა ალექსანდრე
-შე საზიზღარო და
-ჩშშშ-თითი ტუჩებზე მიიდო და წამში გააჩუმა მარიამი
-რამოხდა?-ტუჩები დაბრიცა და თვალები დააწვრილა
-მუსიკა არ გესმიის?მოდი ვიცეკვოთ-ღიმილით ეუბნება და ხელს უწვდის
-იცი მეე-ყოყმანობდა მარიამი
-ერთ ცეკვას არ მჩუქნი მარიაამ?იცოდე ცოლად აღარ მოგიყვან-"დაემუქრა" ალექსანდრე
-აუ როგორ ავნერვიულდი ვინმეს კაპლი ხომ არ გექნებათ?-სიცილით პასუხობს მარიამი და საცეკვაოდ მიჰყვება ამხელა დარბაზში მხოლოდ ეს ორი,იმდენად ლამაზი სანახავი იყო დარბაზი სავსე რომ ყოფილიყო თავს ყველა ზედმეტად იგრძნობდა,უბრალოდ ჰყვებოდნენ მელოდიას,ერთმანეთს მთელი სხეულით ეხუტებოდნენ და რიტმულად მოძრაობდნენ მუსიკის ნოტებივით.
-კარგ ცოლს და ოჯახს იმსახურებ ალექსანდრე-სევდიანი ხმით ეუბნება მარიამი
-ჩემთვის შენ ხარ კარგი ცოლი და კარგი ოჯახი,ვიცი რომ გამოგვივა-ღიმილით პასუხობს და ყელზე სველი კოცნის კვალს უტოვებს.
-ჩემს გამო ბევრი პრობლემა შეგექმნა ალექსანდრე არ მინდა სულ ასე იყოს
-იყოს მერე,იყოს პრობლემა და იყოს ისტერიკა,იყოს დინების საწინააღმდეგოს ცურვა მე ეგ უფრო მომწონს ვიდრე მიჰყვე დინებას და ერთფეროვანი ცხოვრებით იცხოვრო.დამპირდი მარიამ
-რას?რას დაგპირდე?
-დამპირდი რომ ბოლომდე გამომყვები,ყველა პრობლემის მიუხედავად.
-გპირდები თუ შენც იმას გააკეთებ.
-გპირდები მარიამ,ბოლომდე გამოგყვები.-ღიმილით პასუხობს და უფრო მეტად იკრავს სხეულზე.
-წავიდეეთ?-ოდჯავ შესამჩნევი ღიმილით ეკითხება მარიამი
-წავიდეთ,ჩემთვის რა მნიშვნელობა აქვს-ღიმილით პასუხობს,მაგიდიდან ტელეფონს იღებს და გასასვლელისკენ მიემართება სადაც ჟურნალისტების მთელი არმია ელოდებათ,გასვლისთანავე დაიწყო ისევ კითხვები.
-ქალბატობო მარიამ,რა იგრძენით როცა იფიქრეთ რომ შეიძლებოდა თქვენი საქმრო საშიში დამნაშავე ყოფილიყო?რა კომენტარს გააკეთებთ ამაზე?-ახლა კი უკვე გაბრაზებულმა ალექსანდრემ ერთ-ერთი ჟურნალისტი მისკენ მოატრიალა და მოკლედ და კონკრეტულად უთხრა
-უფლებას არ მოგცემთ არც თქვენ და არც სხვას რომ ეს საღამო გააფუჭოთ,ახლა კი გზიდან ჩამოგვეცალეთ-მარიამს ხელი უფრო მაგრად მოკიდა და მანქანისკენ გაემართა.
-შენ უფლებას არ მომცემ,მაგრამ მე საკუთარ თავს მივცემ უფლებას რომ ეს საღამო ჩაგაშხამო-ისმის გვერდიდან უცნობის ხმა და ყველა მაშინვე იქით ტრიალდება,დაახლოებით 30წლის მამაკაცი იარაღით ხელში დგას რესტორნის ეზოში და ალექსანდრეს მოკვლის სცენებს ერთმანეთის მიყოლებით ხატავს გონებაში.
-დაშენ ვინხარ?-კითხვით მიმართავს ალექსანდრე
-მამაჩემი სასიკვდილოდ სცემე და მე ვერ მცნოობ?-კითხვაზე კითხვით პასუხობს და სასხლეტს თითს ადებს
-მოიცა ვინ?
-ალექსანდრე ის მირიანის შვილია,შეხედე მისი ზუსტი ასლია ახლავე ჩაჯექი მანქანაში და წადი გთხოვ-ჩურჩულით ეუბნება ალექსანდრეს და მხარზე ექაჩება
-შენ მამაჩემი სიკვდილისთვის გაიმეტე მე კი შენ გაგიმეტებ-თქვა და დუმილი ჩამოწვა ისმის მისი ხშირი სუნთქვა და რამდენიმე წამიანი დუმილის შემდეგ,ეს სიჩუმე იარაღის ხმამ დაარღვია რასაც ალექსანდრეს გმინვა მოყვა,ესეც არა აკმარა და მუცლიდან ზემოთ მეორე ტყვია მკერდთან ახლოს ესროლა ალექსანდრეც სწრაფად ეცემა ძირს და ვერაფრის თქმას ვერ ასწრებს ისე იძირება ბნელ წყვდიადში.
-ალექსანდრეე-დაიყვირა მარიამმა და მის გვერდით ჩაიკეცა-ღმერთო გთხოვ თვალები გაახილე გემუდარები ალექსანდრე არ დამტოვო,გთხოვ გეხვეწები თვალები გაახილე-ემუდარებოდა მარიამი მაგრამ ამაოდ,ალექსანდრე თვალის გახელაძე არც კი ფიქრობდა,სუსტად სუნთქავდა და გაუნძრევლად იწვა ცივ ქვაფენილზე
-ვინმემ სასწრაფოში დარეკეთ-გაისმა მარიამის მუდარა თუმცა ვიღაცას უკვე დაერეკა და თქვეს რომ გზაშია.ნახევარი საათის შემდეგ ალექსანდრე უკვე საოპერაციოში შეყავდათ უგონო მდგომარეობაში,ექიმები მარიამს იმედის მომცემს არაფერს არ უტოვებდნენ,საოპერაციოს კართან მუხლებზე მდგარი მარიამი კედელს მიჰყუდებოდა და ბავშვობის შემდეგ პირველად ლოცულობდა და ამას ალექსანდრესთვის აკეთებდა.
-მარიაამ-გაისმა ზურგს უკან ნაცნობი ხმა,ლულუ იყო,არა მხოლოდ ის ანდრეა,გიორგი, დათო,რეზი ცეცე.ალექსანდრეს მხრიდანაც მალე გამოჩნდნენ ლექსო და ლუკა
-როგორაა?-იკითხა აღელვებულმა ლექსომ
-ჯერ არაფერი არ ვიცი საოპერაციოდან არ გამოსულან-თქვა და თავი კედელს მიადო
-კარგად იქნება,ის ძლიერია-დაამშვიდა ლუკამ თუმცა ყველა ხვდებოდა რომ თავისი სიტყვების თავადაც არ სჯეროდა...
ოპერაცია დაახლოებით 10საათს გაგრძელდა და როგორც იქნა საოპერაციოს კარი გაიღო და იქიდან ქირურგი გამოვიდა მაშინვე მიაწყდნენ და ალექსანდრეს ამბავი იკითხეს
-როგორაა,მითხარით რომ ცოცხალია გთხოვთ-ცრემლიანი თვალები მიანათა მარიამმა ექიმს.
-ცოცალია,მაგრამ მდგომარეობა კრიტიკულია.
-არაუშავს კარგად იქნება ის ძლიერია-ყველა უკვე ზეიმობდა ამბავს.
-ჯერ ადრეა, ყველაზე რთული არ მოგისმენიათ-ყოყმანით გააგრძელა ექიმმა
-კიდევ რა?-კედელს მიეყრდნო მარიამი
-მომდევნო 24საათში გონს თუ არ მოვა ვვარაუდობთ სამუდამოდ აპარატზე დარჩება შეერთებული-ნაღვლიანად ამბობს და შემდეგ ამატებს-ღმერთი თქვენსკენ-ესღა თქვა და დერეფანში გაუჩინარდა,მარიამს თითქოს აღარ გაუგონია ეს სიტყვები იქვე ჩაიკეცა და წარსულის ფერად ზღაპარში გადაეშვა...
/8/
24საათი სასტიკად გაიწელა საავადმყოფოში მყოფებისთვის მაგრამ ეს არაფერი იყო მთავარი საფიქრალი ის ქონდათ რომ ალექსანდრე გონს მოსულიყო და მშვიდობით დაებრუნებინათ სახლში.მაგრამმ...ხდება საშინელებებიც ის რისიც ყველაზე მეტად ეშინოდა მარიამს.24საათიც გავიდა მაგრამ ალექსანდრეს სიცოცხლის ნიშანწყალიც კი არ ეტყობოდა მარიამი ისევ რეანიმაციის კართან იჯდა თავი კედელზე მიედო და ღრმად წასულიყო ფიქრებში როცა ექიმი გამოჩნდა დერეფანში.
-როგორაა?გონს მოვიდა?-ყველა ერთად მიაწყდა ექიმს.
-ვწუხვარ მაგრამ უკვე 24საათზე მეტი გავიდა უგონოდაა,ბატონი ალექსანდრე კომაშია,ახლა დაუდგენელია თარიღი თუ როდის გაიღვიძებს ან საერთოდ თუ გაიღვიძებს ის.-ნაღვლიანად ჩაილაპარაკა ექიმმა
-არა არა რაიმე გზა უნდა არსებობდეს მის გამოსაფხიზლებლად გთხოვთ ექიმო რამე გააკეთეთ გემუდარებით-მარიამმა ექიმის მაისური ხელებში მოიქცია და მუდარა დაუწყო თუმცა ექიმის თვალებში დამაიმედებელი არაფერი იკითხებოდა.
-მაპატიეთ ქალბატონო მარიამ,ლოდინის მეტი არაფერი დაგრჩენიათ სხვა ვერაფრით დაგეხმარებით...ღმერთი თქვენსკენ-ყოყმანით დაასრულა და სასწრაფოდ გაეცალა იქაურობას.
-მარიამ დამშვიდდი დარწმუნებული ვარ ალექსანდრე მალე გამოფხიზლდება და ყველაფერი კარგად იქნება დამიჯერე-სწრაფი ნაბიჯით უახლოვდება მას ანდრეა
-არაა არანაირად არ იქნება კარგად,ექიმებმა ბოლო იმედიც დაკარგეს-ცრემლებად იღვრებოდა მარიამი და ანდრეას ხელებს მაგრად ხვევდა
-მისმინე მარიამ ჩვენ ყველა შენს გვერდით ვართ დაწყნარდი-მათ გვერდით დგება ლულ
-ეს არაფერს ცვლის ლუუ ის მოკვდება და ამით ბევრი რამ შეიცვლება არ მინდა რომ მოკვდეს მე ის მჭირდება-ისევ განაგრძობდა მარიამი
-ხომ იცი გამოსავალი ყოველთვის არსებობს-მხარზე ხელს ადებს ლექსო
-მართალი ხარ!-დუმილის შემდეგ უპასუხა და გასაღები აიღო
-რას აკეთებ?სად მიდიხარ?
-სახლში უნდა წავიდე,დროა ტირილს მოვრჩე და რაღაც რაღაცეები ჩემს თავზე ავიღო
-ასეთ მდგომარეობაში საჭესთან ვერ დაჯდები
-მშვენივრად დავჯდები,კარგად ვარ.გამოვიცვლი შხაპს მივიღებ და შემდეგ კომპანიის საქმეებს გადავხედავ აქ კი საუკეთესო ექიმები მიხედავენ მას-ღიმილით ეუბნება ყველას და დერეფანში უჩინარდება.გრილი სიო სახეზე მალამოდ ხვდება და ცდილობს რამდენიმე წუთს შეიგრძნოს ეს ყველაფერი,შემდეგ მანქანაში ჯდება და ალექსანდრეს სახლისკენ იღებს გეზს.გზად ყველა მოგონება თვალწინ კადრებად მიდის თითქოს ისევ ალექსანდრესთან ერთადაა,თითოეული გაღიმება,ცრემლი,თუნდაც სააბაზანოდან შიშველი რომ გამოვიდა და შემდეგ მარიამსაც ნახევრად გაშიშვლება რომ მოუწია.
-ღმერთო როგორ მენატრები,როგორ მაკლიხარ-ცრემლებმა თავისით გაიკვალეს გზა ალექსანდრეზე ფიქრები კი უფრო და უფრო იმატებდა და იმატებდა.-მოგკლავ ვინც არ უნდა იყო წამებით ამოგხდი სულს-გამაფრთხილებლად ჩაილაპარაკა და გონებაში მირიანის შვილის სიკვდილის სცენების დასახვა დაიწყო.დაახლოებით ნახევარ საათში მივიდა სახლში ალექსანდრესთან არ მივიდა რადგან ტანსაცმელი იქ არ ქონდა,შხაპი სწრაფად მიიღო,შავი ჯინსის შარვალი,შავი მაისური და ტყავის კურტკა ჩაიცვა შემდეგ კარადასთან მივიდა და სეიფი გააღო სადაც რამდენიმე იარაღს და მჭიდებს ინახავდა ყველაფერი აიღო და შემდეგ კომპიუტერს ჩაუჯდა მირიანის შვილის პიროვნების გასარკვევად და მისი ამჟამინდელი ადგილსამყოფელის დასადგენად.
პიროვნება:-შოთა პაჭკორია
ალბათ დედის გვარზეა გაიფიქრა მარიამმა და ძებნა განაგრძო ტელეფონის ნომრით მისი ადგილსამყოფელის დადგენა შეძლო კომპიუტერი მანქანაში ჩადო სიგარეტს მოუკიდა და გზა განაგრძო.გადაწყვიტა ჯერ ალექსანდრეს სახლში შეევლო ეზოში შესვლისას თვალში სინათლე ეცა რომელიც მისაღებიდან მოდიოდა,დაცვა ადგილზე იყო.
-რა ხდება სახლში ვინ არის?-იკითხა მარიამმა
-ქალბატონი ქეთევანია მოსული სასწრაფოდ უნდოდა ბატონი ალექსანდრეს ნახვა მაგრამარც სახლში დახვდა არც ტელეფონზე პასუხობდა.მე კი არ ვუთხარი რომ ის დაჭრილია.
-კარგი გმადლობ,ვეტყვი რომ ალექსანდრე მივლინებაში წავიდა თუ ვინმემ გკითხოს შენც მასე უთხარი
-დიახ ქალბატონო მარიამ-ღიმილით გააცილა სახლისკენ მიმავალი მარიამი.სასწრაფოდ შევიდა სახლში და მისაღებისკენ აიღო გეზი სადაც ბუხრის გვერდით მუხლებზე მდგარი ქეთევანი იდგა
-ქალბატონო ქეთევან?რამოხდა?
-მარიამ შვილოო-ტირილით წამოიწყო ქალმა და ფეხზე წამოდგა-საადაა ალექსანდრე მას უნდა ველაპარაკო ღმერთო ეს რა უბედურებაა ჩვენს თავს.
-ალექსანდრეე მივლინებაშია, რამოხდა მე მითხარით -შედარებით მოლბა მარიამი
-ჩემი ნინი გაიტაცეს ღმერთო ჩემინინი მხოლოდ წერილი დატოვეს -ცრემლებად იღვრებოდა ქალი
-ვინ მოიტაცა რა წერილი ნელა ამიხსენით
-აი აიღე და ნახე საერთოდ არაფერი ვიცი-მუხლებზე დაეცა და ასე განაგრძო მოთქმა,მანამდე კი მარიამმა წერილი გახსნა სადაც მხოლოდ რამდენიმე სიტყვა ეწერა -''მისმა ძმამ ხომ მამაჩემი მოკლა''
-მოკლა?ანუ მირიანი მკვდარია?
-ვინაა შვილო მირიანი ალექსანდრეს დაურეკე ახლავე ჩამოვიდეს მისი და საფრთხეშია,გთხოვ შვილო.
-ნინის მე მოვიყვან ქალბატონო ქეთევან დამშვიდდით
-გთხოვ შვილო,ცოცხალი დამიბრუნე ის
-გპირდებით,ყველაფერი კარგად იქნება-ჩანთა გასაღები აიღო და დერეფანში გაუჩინარდა-უფლებას ვერ მოგცემთ ერთ დღეს ორი შვილი დაკარგოთ-ჩურჩულით განაგრძო და დადგენილ მისამართზე წავიდა...ზუსტ მისამართზე 1საათის შემდეგ მივიდა,ირგვლივ სიწყნარე იყო თითქოს ქვეყნად არავინ დაარაფერი აქ არ ცხოვრობდა,თუმცა მთელი ნანგრევი სახლი განათებული იყო,არც სახლს გავდა,არც ქარხანას საინტერესოს არაფერს თუმცა გული უკვე უგრძნობდა მარიამს რომ იქ დიდი ბოროტება იმალებოდა.უფრო ახლოს მივიდა და ხელში იარაღი მოიმარჯვა ნელა მიუახლოვდა შენობას და კარი ფრთხილად შეაღო მისაღებში არავინ ჩანდა თუმცა მაინც ფრთხილად მოქმედებდა,მარცხენა მხრიდან შეშის ტკაცუნის ხმა ისმოდა ამიტომ გადაწყვიტა იქით წასულიყო როცა მოულოდნელად ოთახიდან ორი ახოვანი მამაკაცი გამოვიდა მარიამის დანახვისას მაშინვე იარაღისმომარჯვება გადაწყვიტეს მაგრამ მარიამმა აჯობა ერთს პირდაპირ შუბლში დაახალა ტყვია მეორეს კი ჯერ მუშტი დაარტყა შემდეგ კი ხელი ზურგს უკან გადაუტანა და მოტეხა,ერთი წიხლიც დაიმსახურა და მაშინვე გაითიშა კიდეც.მისაღებიდანაც ერთი გამოვიდა და მარიამს ხელი კრა თუმცა მარიამმა აჯობა და მასაც ტყვია დაახალა შემდეგ კი მეორე სართულისკენ გასწია.ერთ-ერთი ოთახიდან გოგონას კვნესის ხმა ისმოდა ამიტომ მაშინვე იქით გასწია და ოთახში შესვლისთანავე თვალში მოხვდა კუთხეში მიყუჟული გოგონას ზღვისფერი თვალები რომელსაც პირიც,ხელებიც და ფეხებიც შეკრული ქონდა.
-ღმერთო ჩემო ნინიი-ხმადაბლა დაიწყო საუბარი და ხელების გახსნა დაიწყო,შემდეგ ფეხებზე გაუხსნა თოკი ფეხზე წამოაყენა რათა გაქცეულიყვნენ მაგრამ ესყველაფერი ნაადრევი გამოდგა მარიამი მოულოდნელად ჩაიკეცა და მუხლებზე დაეცა.
-რა იყო მარიამ,ბარძაყში ხორცის საჭრელი დანის მოხვედრა არც ისე სასიამოვნოა არაა?-გაიცინა და მარიამს მიუახლოვდა.
-წადი შენი-მიაფურთხა მარიამმა და ფეხზე წამოდგომა სცადა
-მოიცადე დაგეხმარები-ღიმილით მიუგო და ფეხიდან დანა ამოაძრო
-ღმერთო ჩემო,ღმერთოო-დაიყვირა მარიამმა და ფანჯრის რაფას დაეყრდნო.
-რა გეგონა?ამდენად სულელი ვიყავი რომ გოგოს უყურადღებოდ დავტოვებდი?რაში გჭირდება ის ხომ შენი ნათესავიც არაა-ისევ აგრძელებს ღიმილს
-ის ალექსანდრეს დაა,აბა რა გეგონა აქ დავტოვებდი?
-უი ალექსანდრეზე გამახსენდა,რა მოხდა მოკვდა უკვე?
-მასზე ადრე შენ გავისტუმრებ იმქვეყნად!
-რას ამბობს მარიამ?-ცრემლიანი თვალები მიანათა ნინიმ
-ყვეკაფერს მოგვიანებით აგიხსნი,ახლა მთავარია აქედან გავიდეთ.
-ნუ იჩქარებ,ვგეგმავ რომ აქ რამდენიმე დღეს მაინც დაგტოვოთ,ასე რომ სასაუბროდ დრო ბევრი გაქვთ
-შენ კი. დრო საერთოდ არ გაქვს-დაიყვირა მარიამმა და წამში იარაღის ხმა გაისმა რასაც შოთას კვნესა მოყვა.
-ამას არ შეგარჩენ ბო*ო-დაიყვირა შოთამ
-მე კიდევ ალექსანდრეს სიკვდილს არ გაპატიებ არასოდეს,ნინი გარეთ გადი
-კი მაგრამ შენ
-მეც ახლავე მოვალ,მიდი ყველაფერი კარგადაა-ღიმილით მიუგო და თვალი მიადევნა როგორ გადიოდა ოთახიდან შემდეგ კი ჯიბიდან დანა ამოიღო და პერანგი გაუხსნა
-შენ რა აპირებ გული ამომაჭრაა?-ირონიით აგრძელებს ისევ
-არა,ვაპირებ ნინის სახელი სამუდამო დამღად დაგიტოვო გულზე.-გაიღიმა და მკერდზე დანა დაადო,ნელა,ნაზად ხატავდა ფორმიან ასოებს შიგადა შიგ ისმოდა შოთას კვნესა და ღმერთო ჩემოს ძახილი მაგრამ მარიამს იმდენად ქონდა გონება დაბინდული არ აპირებდა გაჩერებულიყო,სისხლის ხაზები მკერდიდან მუხლამდე მიიკვლევდა გზას,მარიამის ხელებზეც არანაკლები სისხლი იყო ბოლოს კი ოთხი ასოსგან შემდგარი სიტყვა დარჩა შოთას მკერდზე ამოტვიფრული.უბრალოდ "ნინი"
-სამუდამოდ გემახსოვრება ეს ყველაფერი და სამუდამო დამღად გექნება ჩემი,ალექსანდრესი და ასეთი პატარა გოგონას გამწარება ძამიკო-დანა იქვე დატოვა და ოთახიდან ფეხის თრევით კედელზე დაყრდნობით ჩავიდა
-ნიინ კარგად ხაარ?
-რა დაემართა ჩემს ძმას?-კრუსუნით იკითხა გოგონამ
-ის კომაშია,შოთამ ესროლა მაგრამ მჯერა რომ ის გამოკეთდება გესმის?
-ჩემი ძმა,არა არმინდა რომ მოკვდეს გთხოვარ მოკვდეს ღმერთო-პანიკაში ჩავარდა ნინი
-არა ნინი,არ მოკვდება იმედი არ დაკარგო გთხოვ გეხვეწები-მუდარით მიმართა მარიამმა,მაგრამ ნინის აღარაფერი ესმოდა სირბილით ავიდა კიბეებზე და ოთახში შევიდა,იქ სადაც შოთა იატაკზე ნახევრად უგონო მდგომარეობაში ეგდო და სისხლისგან იცლებოდა.
-საშინელი ადამიანი ხარ,ჩემი ძმის სიკვდილი შენს სინდისზე იქნება,შენ არ იმსახურებ იმას რომ ვინმეს უყვარდეს,არ იმსახურებ იმას რომ ვინმე კარგს ფიქრობდეს შენზე ამიტომაც იქნები ყოველთვის მარტო და ძაღლივით მარტოს ამოგდება სული.-ტირილით თქვა და ისევ ქბემოთ ჩავიდა მარიამს მანქანაში ჩაჯდომაში დაეხმარა და მაშინვე დედამისს დაურეკა გააფრთხილა რომ კარგად იყო და მარიამს საავადმყოფოში გაყვებოდა და მალე ნახავდა.ყველაზე მტკივნეული ის იყო რომ ხვალ ალექსანდრეს დაბადებისდღე ქონდა და ის თავის 26-ე დაბადებისდღეს საავადმყოფოში ხვდებოდა,მარიამის სისხლიანი ცხოვრება კი დღეიდან ოფიციალურად დაწყებული იყო.

/9/
აი გათენდა 26ნოემბერიც,ალექსანდრე ისევ უგონოდ იწვა პალატაში,მარიამი სახლში თითქმის არც ყოფილა კომპანიის საქმეებს გადაავლებდა თვალს და შემდეგ ისევ საავადმყოფოში ბრუნდებოდა,ნინი საკმაოდ ძლიერი გოგონა გამოდგა დედამისს არაფერი უთხრა ალექსანდრეს შესახებ და იმდენად კარგად თამაშობდა რომ დედამისი არაფერს ეჭვობდა.მარიამი ღამით 12საათზე მივიდა ალექსანდრეს სანახავად და როდესაც პალატასთან მივიდა ფანჯრიდან დაინახა მის საწოლთან მყოფი ბიჭი რომელსაც ალექსანდრეს ხელი ეჭირა და რაღაცაზე ესაუბრებოდა.მარიამმა კარი ფრთხილად შეაღო უცნობმა კი ვერაფერი შენიშნა და მასთან საუბარი განაგრძო:
-ვიცი ძმაო რომ ამ ყველაფერს გაუმკლავდები,შენი და უკვე გზაშია,დღეს ხომ 26წლის გახდი.გახსოოვს როგორ ვგეგმავდით შენს ოქროს დაბადებისდღეეს? ბაითი, სასმელი,მუსიკა,ქალები და რამე.არც ეგ არ გვინდა უბრალოდ ჩვენთან დარჩი ძმაო ყველას გვჭირდები,იმ შოთას კიდე დედასვუტირებ ვაფშე ვერცგაგიხსენებს შენ უბრალოდ ფეხზე დადექი დანარჩენს მოევლება.
-უკაცრავად-მარიამმა დრო იხელთა და რადგან უცნობმა საუბარი შეწყვიტა სიჩუმე დაარღვია-თქვენ ალექსანდრეს მეგობარი ხართ?
-კარგი რა მარიამ,ეხლაარმითხრა რომ არვუხსენებივარ თორე მართლა მაგრად გამიტყდება,შენი საქმეები ხო მეამოვქექე რესტორნის მენეჯერიდან საიდუმლო აგენტამდე არც ისე დიდი გზაა ხოომ?-ღიმილით იწყებს საუბარს უცნობი და ფეხზე დგება-მე ცოტნე ბანძელაძე ვარ ალექსანდრეს ბავშვობის მეგობარი-თქვა და ხელი ისევ ღიმილით გაუწოდა
-მარიამ ბაბუციძე,თუმცა ეს ხომ შენ უკვე იცი-ცდილობს ღიმილით უპასუხოს მაგრამ არაფერი გამოსდის
-არაა საჭირო ნაძალადევი ღიმილი,მსახიობობა ყველას არ შეუძლია-ეტყობოდა რომ საკუთარ თავზე საუბრობდა
-მეე უბრალოდ დაბნეული და შეშინებული ვარ არ ვიცი რა შეიძლება მოხდეს თან მითუმეტეს მის დაბადებისდღეზე-თვალიდან ობოლი ცრემლის გადმოვარდნისას ემოციების მოთოკვას ცდილობს და თავს გვერდით ატრიალებს
-ჩემს ძმას არაფერი დაემართება!ის იმაზე ბევრად ძლიერია ვიდრე სხვებს გონიათ არა ცოტნეე?-პალატაში მაღალი შავგვრემანი გოგონა შემოდის
-თუკა?სწრაფად მოხვედი-ტონს ასერიოზულებს და გოგონას უახლოვდება
-შენ ალექსანდრეს და ხარ?-კითხვით მიმართავს მარიამი
-ხო მე შუათანა შვილი ვარ,22წლის თუკა ახალაია,შენ კი ალბათ ბაბუციძე ხარ არაა?შენზე ბევრს მიყვებოდა ალექსანდრე-ღიმილით მიმართავს გოგონა და ძმას ცრემლიან თვალებს ავლებს.
-წამოდით კაფეტერიაში ჩავიდეთ,აქ მაინც ვერაფერს გავხდებით,ერთმანეთს უკეთესად მაინც გავიცნობთ-დუმილს ცოტნე არღვევს და გოგონებს პალატიდან გასასვლელ გზას უთმობს...სამივემ ყავა აიღო მთელი ღამე რომ გაეძლოთ და წარსულის მოგონებების გამოღვიძება დაიწყეს.
-ვიცი რომ ჩემი ძმა ამასაც გადაიტანს და იცი რატომ ვარ ამაში ასეთი დარწმუნებული?
-რატომ?
-ცოტნე ის ზაფხული გახსოვს? სვანეთი და იქაური გოგონები თავიაანთი მცველი ბიჭებით?
-მაგას რა დამავიწყებს,ნუ მოკლედ ივნისი მთავრდებოდა რა და წავედით სვანეთში ჩემს სახლში ბიძაჩემმა გასაღები დამიტოვა ზაფხული კარგად გაატარეთო თვითონ საზღვარგარეთ წავიდა,ჩვენც მეტი რა გვინდოდა მე,ალექსანდრე,ლექსო,თუკა და კიდევ ვიღაცეები წავედით სვანეთში რა,პირველი ორი დღე მშვიდობიანი გამოდგა მესამე დღეს ეს გადარეული ნასვამი იყო და ვიღაც სვან გოგოს გადაეკიდა გამეცანიო ცუდი არაფერი მაგრამ ეს სვანები ხო იცი რა უცებ იჭრებიან და საიდან სად გამოჩნდა ამ გოგოს ძმა და ატყდა იქ ჩხუბი ამ ტიპმა დანა დააძრო და სანამ მე მივედი ალექსანდრეს ზურგში გაუყარა ვერ მივუსწარი და ყველაზე ცუდად ეგ მახსოვს,დანაც ზურგში ჩაუტოვა ისე მოტყდნენ და-ძმა,დანა ამოვაცალე და სისხლისგან იცლებოდა იმდენი სისხლიიყო-ღიმილით იხსენებს ბანძელაძე ტკბილ მწარე მოგონებებს-მანქანაში ჩავსვი და მაშინვე თბილისისკენ გამოვექანე რა ბედი ჰქონდა პირველივე საავადმყოფო ვნახე და როგორც კი მანქანა გავაჩერე პაციენტების ადგილი აღარ გვაქვსო,გავაგრძელე ისევ გზა 200ით მივდიოდი ყველაფერი ფეხებზე მეკიდა,მეორე საავადმყოფოსთან მივედი თუ არა მაშინვე გადავიყვანე მანქანიდან და ნუმოკლედ ოპერაცია და რაღაც ჩაუტარდა მაგრამ ზურგის ტვინი თუ რაღაც დაუზიანა დანამ და პარალიზებული დარჩა,დანაშაულის გრძნობა მკლავდა,მითხრეს ფეხზე ვეღარ გაივლისო,გონს რომ მოვიდა მის პალატაში ვიჯექი ეგრევე წამოდგომა სცადა და ფეხები რომ ვერ გაამოძრავა მიხვდა ყველაფერს,თვალებში ვერ ვუყურებდი თავს დამნაშავედ ვგრძნობდი ეგრევე საყვედურით მომმართა.
-რაიყო შე*ემა პარალიზებამ შეგაშინა?ამის დედაც ეტლით მაინც მაკატავებ,ბავშვობაში როგორც იყო გახსოვს?ბაბუაჩემის ეტლით რო დავკატაობდით ხან მე ვიყავი მძღოლი ხან შეენ-და იცინოდა,მაშინვე ღადაობა დაიწყო და შენ წარმოიდგინე მართლა გულით ხუმრობდა,ეგ მდგომარეობა დიდად არ აწუხებდა,მე კიდე მთელი ზაფხული მაგის გვერდით გავატარე,რა ქალები,რა გართობა,ივენთები წვეულებები ყველაფერი მაგრად მეკიდა მთელი ზაფხული ტომიჯერს მაყურებინა მაგრად მევასებაო ხოდა სექტემბერი იყო უკვე რა ბოლო წელი იყო სკოლაში და 15ში იწყებოდა სწავლა ხოდა მითხრა რომ წადი სკოლაში ჩემ გამო არ დარჩეო მაგრად მთხოვა და კაი მეთქი და მეორე დღეს 15ში კარზე მიკაკუნებენ რა და გავაღე კარი და ალექსანდრე არ დგას კარებში შავი შარვალი თეთრი საროჭკა და რამე მეთქი ბიჭო რააარი მეჩვენებითქოო და ძმაო მომიტევე ბოლო ერთი კვირა გატყუებდი ავიდგი ისევ ფეხიო და მეთქი შენ რას გიზამთქო მესამე და მეოთხე გზატკეცილების გადაკვეთაზე 55მდე ვარბენინე ლამის შემომაკვდა,მაშინაც გამოძვრა და ახლაც მასე იქნება მერწმუნე.
-ეს არასდროს უთქვამს,თუმცა ასე უმიზეზოდ ხო არ დაიწყებდა ლაპარაკს ეს დამემართაო ზურგზე ნაიარევი არ შემიმჩნევია-მხრები აიჩეჩა მარიამმა
-ვერც შეამჩნევ,ეგ ნაიარევი ტატუთი გადაიფარა ეხლაარმითხრა რომ ზურგზე იმხელა არწივის ფრთები არ შეგიმჩნევია-წარბები ზემოთ აწკიპა თუკამ
-მე და ალექსანდრეს ხომ ისეთი კავშირი არ გვაქვს როგორიც სხვა შეყვარებულ წყვილს,ნახევრად შიშველიც ერთადერთხელ ვნახე ეგეც კარი გავაღე და პირსახოცის მოშორებას აპირებდა და ყავა ზედგადავისხი ასეროომ-ღიმილით აგრძელებს მარიამი
-ოჰოო,ამდენად თავშეკავებული ყოფილხარ მარიამ ჩემი ძმის ეშხს რომ გაუძელი
-ხოო ალბათ.
-როდესაც გაიღვიძებს დიდ წვეულებას მოვუწყობთ,დაბადებისდღისთვის რადგან დღეს აქ ხვდება დაბადებისდღეს როგორც კი მომჯობინდება ყველაფერი ისე იქნება როგორც დავგეგმეთ-ღიმილით აგრძელებს ცოტნე და ახალი ისტორიის მოყოლას აგრძელებს უშგულის აყალმაყალის შესახებ.დილამდე ასე გაიყვანეს დრო მაგრამ სასწაული მაინც არ ხდებოდა და ალექსანდრე გაღვიძებას არ ჩქარობდა.გადიოდა დღეები და ამასობაში გავიდა ერთი კვირაც.მარიამი ჩვეულ რეჟიმს მიჰყვებოდა,კომპანიაში საქმეებს ის,თუკა და ცოტნე აგვარებდნენ ალექსანდრესთან კი მორიგეობას ინაწილებდნენ,ნინიც სკოლაში დაბრუნდა თითქოს უცნაური არაფერი ხდებოდა,ქეთევანიც თავის მეგობრებთან ერთად პარიზში წავიდა დასასვენებლად და იქაური საქმეების მოსაგვარებლად,ის ხომ ალექსანდრეზე არ დარდობდა ორჯერ დაურეკა ცოტნემ ალექსანდრეს ტელეფონით და მანაც არაფერი იეჭვა,მედიას ცოტაოდენი ფული მისცეს და ისინიც გაჩუმდნენ ყველა გაზეთი ალექსანდრეს დაჭრის შესახებ როგორც წინაზე კომპანიამ შეისყიდა და ყველაფერი ნორმის ფარგლებში მიდიოდა.სკოლაში დღე საკმაოდ მოსაწყენი გამოდგა,მთელი დღე მოწყენილი დადიოდა ნინი არც დაქალებს იკარებდა და საგაკვეთილო პროცესშიც ნაკლებად იყო ჩართული.როგორც იქნა დაუმთავრდა გაკვეთილები და სახლშიწასვლის დროც დადგა,მხიარულად გამოვიდა კლასიდან და იქამდე ასე იყო სანამ კიბეებზე მისი სიყვარულით მთვრალი მეთორმეტე კლასელი ანდრო არ შეხვდა და მხარზე ხელი არ მოხვია
-როგორ ხარ ნინუციი?-მიხარულად წამოიწყო საუბარი ბიჭმა
-შემეშვი ანდრო რა-აბუზღუნდა ნინი და ეზოში გავიდა
-კარგი რა ნინუციი,აღიარე რომ შენც მოგწონვარ-ღიმილით აგრძელებს და სიგარეტს უკიდებს
-შენ ხო არ გაგიჟდი,გაიწიე შემეშვი ცუდად ვხდები სიგარეტის სუნზე-თავი იმართლა ნინიმ მაგრამ ანდრომ უფრო მაგრად მიიხუტა გულზე
-ანდრო გამიშვი შენ რა ყრუ ხააარ?-აქოშინებულმა კრა ხელი და თავიდან მოიშორა
-და რაა ასე მომიშორენბ გგონიაა,ბოლოს მაინც ჩემი თუ არ იყო ჩემი დედა ვატირე -თქვა და ხელი ნინისკენ წაიღო ხელზე რომ მოეკიდა მაგრამ წინაღობა დახვდა წინ და მისი ხელი უფრო ძლიერმა ხელმა მოიქცია ხელში
-მოკითხვა დედაშენს ანდრიკ-ღიმილით მიუგო შოთამ და ხელზე ხელი მოუჭირა-აეხლა სამამდე დავითვლი და კიდე აქ რომ დაგინახო ძვლებს დაგიმტვრევ გაიგეე?
-ხოო გავიგე-საცოდავად ამოიკნავლა და ხელზე შვება იგრძნო თუ არა მაშინვე მოწყდა ადგილს
-შოთაა?-მტკიცე ხმით წამოიწყო ნინიმ
-ხოო ნინაჩკა ზუსტად მე,გაგიხარდა ხო ჩემი დანახვა?
-აქ რა ჯანდაბას აკეთებ?
-მომენატრე ნინაჩკა და ვიფიქრე ვნახავთქო,რა უხეში ხარ.
-შემეშვი შოთა ახლოს აღარ გამეკარო გასაგებია?
-იცი ნინაჩკაა ერთი პრობლემაა რაა
-ნინაჩკას ნუ მეძახი,ან რა პრობლემა გაქვს
-შეპყრობილი ვარ შენით ნინაჩკა,შენმა სიტყვებმა დამაფიქრა მაშინ და მივხვდი რომ არ უნდა ვიყო ასეთი,თან ბოდიშის მოხდა მინდოდა ვიცი რომ შენი ძმა არაფერ შუაშია ამ ყველაფერთან თუმცა ეს გვიან გავიგე,მაგრამ მაინც ბოდიშს გიხდი
-შენ რა ავადმყოფი ხარ?ჩემი ძმა კომაშია და შეიძლება გონს არასოდეს არ მოვიდეს,შენ კიდევ მეუბნები რომ ბოდიშს მიხდი და შეპყრობილი ხაარ?იცი რას გეტყვი დაახვიე ჩემი ცხოვრებიდან-ხელი უხეშად აუკრა და გზა განაგრძო
-ვიცი რომ არასწორად მოვიქეცი და მაშინ როდესაც შენი ძმა გონს მოვა ვიცი რომ მაპატიებ და მე ისევ დავბრუნდები როგორც შოთა პაჭკორია ნინი ახალაიას პირველი სიყვარული.
-შენ ხო არ გაუბერეე? ფსიქოპატი ხარ თუ ვინ ხარ თავი დამანებე
-ხოხო ფსიქოპატი ვარ გიჟი,გაუწონასწორებელი მკვლელი რაც გინდა ის დამიძახე მაგრამ ნუთუ 22წლის ახალგაზრდა სიმპათიურ ბიჭს შანსს არ მისცემ რომ შენს გვერდით იყოს?-ნინიმ ახლაღა შეამჩნია რომ მართლა ძალიან სიმპათიური იყო შოთა თუმცა არაფერი შეიმჩნია
-მანიაკი ხარ თავი დამანებე-მხოლოდ ეს უთხრა და გზა განაგრძო...
და რა ხდებოდა საავადმყოფოში ამ დროს,მარიამის მორიგეობა იყო კაფეტერიიდან ყავა წამოიღო და ალექსანდრეს სარეცელთან ჩამოჯდა,მთელი 1კვირის უძილო უკვე ძილ ბურანში იყო როდესაც ალექსანდრემ თითები გაამოძრავა, ტუჩები ერთმანეთს დააშორა და მხოლოდ ერთი სიტყვა თქვა
-მარიამ!

/10/
ღმერთო ჩემი ალექსანდრე-დაიყვირა მარიამმა და თვალებიდან ცრემლებმა თავისით იწყეს დენა.
-მარიაამ-ხრინწიანი ხმით ამოთქვა და მზერა მას მიაპყრო.
-ალექსანდრე,ვაიმე არმჯერა მოიცადე ექიმს დავუძახებ არაფერი თქვა ასე იყავი-ნერვიულად დაიწყო საუბარი და პალატიდან ელვის სისწრაფით გავიდა.რამდენიმე წამში ექიმთანერთად დაბრუნდა პალატაში მანაც რამდენიმე ზედაპირული დაკვირვება ჩაუტარა.
-მხედველობა წესრიგშია ასევე მეხსიერებაც ახლა ორგანიზმს სჭირდება რამდენიმე გამოკვლევა თქვენ უნდა დაისვენოთ.არ გადაიღალოთ,მალე გამოჯანმრთელებას გისურვებთ ბატონო ალექსანდრე-ღიმილით დაასრულა და ექიმმა და ოთახიდან გავიდა
-არ მჯერა რომ დაბრუნდი-ცრემლებს გასაქანი მისცა მარიამმა
-შენ დამაბრუნე,შენ დამეხმარე ამაში მთელი ეს რამდენი ხანი შენ გხედავდი სიზმრებში,მთხოვდი რომ არ დამეტოვებინე თვალები გამეხილა-ღიმილით უპასუხა და საწოლიდან წამოწევა სცადა
-არა არა იყავი,ჭრილობები ჯერ ბოლომდე არ შეგხორცებია
-ვერ ვიტან საავადმყოფოს-წარბები ზემოთ აწია და თვალები მოჭუტა
-როგორც ჩანს კარგად ვერ გთხოვდი რომ დაბრუნებულიყავი რადგან შენ საკუთარი დაბადების დღე გამოტოვე.
-ჰაჰჰ ჩემი 26-ე დაბადებისდღე არაუშავს მოგვიანებით მაინც ავღნიშნავთ-იხტიბარს არ იტეხავდა ალექსანდრე
-ამდროსაც კი ასე მხიარულად ხარ-გაღიმება სცადა მარიამმა
-სანერვიულო რა მაქვს მარიამ,მე კარგად ვარ ჩემი ყველა ახლობელი,მოიცა დედაჩემი მან როგორ გადაიტანა ეს ყველაფერი?-ნერვიულად იკითხა ალექსანდრემ
-ყველაფერი კარგადაა,ტყუილის თქმა მოგვიწია მაგრამ ის არაფერს ეჭვობს სხვა საქმეების მოსაგვარებლად პარიზში გავუშვით,შენზე იცის რომ კარგად ხარ
-ნინიი?როგორაა?-ისევ აგრძელებდა გამოკითხვას
-ისიც კარგადაა მაგრამ,მოდი ამაზე სხვა დროს ვისაუბროთ-ცდილობს გაუღიმოს და სახეს გვერდით წევს
-მარიამ მითხარი რა მოხდა-უკვე იღრინებოდა ალექსანდრე
-კარგი მაგრამ დაწყნარდი,ნინი შოთამ გაიტაცა მაგრამ ისეთივე საღსალამათი დავაბრუნე უკან როგორიც იყო
-რაა მოვკლავ მაგ ნაბი*ვარს ჯერ ფეხზე დავდგეე
-კარგი რა ძმაო,შენ არ იცი ჩვენი ნინიკო რა ქაჯანაა ყველაფერს გაუმკლავდება
-თუკა?-ღიმილიანი სახით მიაჩერდა გოგონას
-როგორ მომენატრე ალექსს-სირბილით მივიდა მასთან და მკერდზე მიეკრა
-ჩემოპატარაავ,არმჯერა რომ აქ ხარ-ხელებს მაგრად ხვევს და საყვარელ სურნელს შეიგრძნობს
-რასმეტყვი ძმაო მე არ მოგენატრეე-ცალი თვალით უმზერს ცოტნე და ირონიულად იღიმის
-შენც დაბრუნდი ცოტნეე?მოდი შე*ემა აქ ვერც წარმოვიდგენდი თქვენ თუ ჩემი სიკვდილის შიში აქამდე მოგიყვანდათ-სიცილს ძლივს იკავებს და ხელებს მხრებზე ხვევს
-მაგრად შეგვაშინე ძმაო-წარბი მაღლა აწია ცოტნემ
-სამაგიეროდ შენი შემართება მახსოვს,დედასვუტირებ შოთას შენ მარტო ფეხზე დადექიო-ღიმილით პასუხობს და ყველას თვალს ავლებს ამ დროს პალატაში განერვიულებული ნინი ყვირილით შემოდის
-მარიააამ ვერც კი წარმოიდგენ რა მოხდაა-თუმცა ალექსანდრეს დანახვისას სიტყვა შუაზე გაუწყდა და კართან გაშეშდა-ძმააო-ღიმილით წამოიწყო ნინიმ და ძმა გულზე მიიკრა
-ჩემიპატარანინი-ღიმილით წამოიწყო ალექსანდრემ
-არმჯერა რომ გონს მოხვედი,თუმცა მჯეროდა შენი-უფრო მაგრად ეხუტება და ხელებს მხრებზე ხვევს
-რაო ნიიი რამოხდა ასეთი ცეცხლი ნავთი ამმბავი-ეჭვნარევ მზერას ავლებს თუკა
-საინტერესო არაფერი თუუკ-თითქოს არაფერი მომხდარა ყურს იყრუებს
-მარიამს ეუბნები და მე არა ხოო-ტუჩები დაბრიცა თუკამ
-ტუჩებს მასე ნუ ბრიცავ და ბავშვს ყველაფერზე ნუ ებუტები ადრეც გაგაფრთხილე-ნიშნის მოგებით ეუბნება და ხელს მხარზე ხვევს
-მართლა ნიი ძაან განერვიულებული შემოხვედი მითხარი რა ხდება პატარავ-ყოყმანით წამოიწყო ალექსანდრემ
-არა,არაფერი მთავარია შენ ხარ კარგად-ღიმილით პასუხობს
-ნინიი!-ხმა გაუმკაცრდა ახალაიას
-გთხოვ რა ისეთი არაფერი მომხდარა-მუდარის ტონით აგრძელებს საუბარს
-აუ არგამაჭედინო ამაზე რა მითხარი რამოხდა,მეთუვერა ცოტნე აქაა და მოაგვარებს
-დღეს სკოლაში შოთა იყო მოსული-ყოყმანით დაიწყო საუბარი
-ვინ იყოო?-ყველამ ერთად იკითხა
-ნუგაგიჟდებით არაფერი დაუშავებია,უბრალოდ მანიაკია რაღაც სისულელეები მებლადუნა
-რა ჩემი ფეხები უნდა,მგონი სჯობს თავი გავაცნო ასე არ არის?-დაიღინა ალექსანდრემ
-შენ იწექი მანდ მე მივხედავ მაგ შოთას>
ჩემ დას სკოლაში აკითხავს ბიჭო უნდა გავაგებინო რომ დააყენოს ერთიადგილი და ზედმეტებს მოეშვას
-ხოდა მოვაგვარებთქო
-მე მოვაგვარებ ცოტნე!შენ ჩემებს მიხედავ
-აუ ა*რაკებ ეხლა რა, დაყენდი და მემომანდე ეგ საქმე შენ გამოჯანმრთელდი. დანარჩენს მერე მივხედავთ.
-არა მისმინეთ,არაფერი დაუშავებია უბრალოდ ბოდიში მომიხადა მეტი არაფერი მართლა,არმინდა რომ რამე უთხრათ.
-რასქვია გოგო ხოარგაგიჟდი,მაგას მოეთხოვება მაგაზე და...-საუბარი ნინის ტელეფონზე მოსულმა მესიჯმა შეაწყვეტინა ,ნინიმ მაშინვე გახსნა შეტყობინება სადაც მხოლოდ რამდენიმე სიტყვა ეწერა -"საავადმყოფოს ეზოში ვარ ჩამოდი უნდა გესაუბრო"-ამ სიტყვებმა რატომღაც მის სახეზე შიში გამოხატა რაც მაშინვე შენიშნა ცოტნემ
-ვინ მოგწერა?
-არავინ მეგობარმა
-მეგობარმა კი არა გოგო რახდება მითხარი,გეტყობა შეგეშინდა მაჩვენე ტელეფონი.
-შემშვი ცოტნე ყველაფერი კარგად მაქვს,სახლში წავალ ბევრი სამეცადინო მაქვს-მოკლედ მოუჭრა და სასწრაფოდ გავიდა პალატიდან,კიბეები ხმაურით ჩაირბინა და გრძელ ვიწრო ჰოლს ნელი ნაბიჯებით გაუყვა.რამდენიმე წამში ეზოში გავიდა სახეზე გრილი ჰაერი მალამოდ ედებოდა და რადგან ეზოში არავინ დახვდა გადაწყვიტა მართლა სახლში წასულიყო და გზას გაუყვა
-კარგი რა ნიინ,მართლა გეგონა რომ მომიშორეე-ესმის ზურგს უკან ირონიული ხმა
-კარგი რაა ისევ შეენ-თვალები მობეზრებულად აატრიალა
-ახლა ასე ჭიკჭიკებ მაგრამ მოდი დავფიქრდეთ,შენ რომ ჩემი ნახვა სულ ცოტათი მაინც არ გდომოდა ახლა აქ არ იქნებოდი ასე არ არის?
-არა შენი ნახვა საერთოდ არ მსურს.
-მაშინ აქ რას აკეთებ?
-მე ისედაც სახლში მივდიოდი მაგრამ მოიცადე ჩემი ნომერი საიდან გააქვს?
-ნინიი,ნინი პატარა ნინი შენმა გულკეთილობამ დაგღუპა იმ დღეს შენ მე არ მიმატოვე და სასწრაფოში მაინც დარეკე კიდევ კარგი ეზოში ვიყავი გამოსული თორემ შიგნით იმდენიგვამი რომ ენახათ ეს მარიამისთვის ცუდად დამთავრდებოდა
-ეგ რაშუაშია?
-შუაში კი არა თავშია,შენ დარეკე სასწრაფოში მეკიდევ ვიკითხე ვინ დარეკა და ზარი ვინმე ნინი ახალაიამ განახორციელა შემდეგ შენი ნომერი ჩუმად ამოვიწერე და ბლა ბლა ბლა
-ავადმყოფო
-მომწონს ასე რომ მეძახი-ხელს ხელზე კიდებს და თავისკენ აბრუნებს-ნუ გამირბიხარ არ ვიკბინები
-ვიცი უბრალოდ მეშინია ჰაერ-წვეთოვანი გზით ცოფი არ გადამედოს თუმცა...
-ნინის ხელი გაუშვი შე ნაბი*ვარო-დაიყვირა ცოტნემ და სახეში მუშტი დაარტყა
-ცოტნე გთხოოვ არგინდა
-შიგნით შედიი დროზე-დაუყვირა და ხელმეორედ დაარტყა და ზემოდან მოექცა
-ცოტნე გეყოფა-მუდარით მიმართა ნინიმ
-შიგნით შედითქო-თვქა და ნინის ხელით შესასვლელისკენ უბიძგა ამასობაში შოთამ დრო იხელთა გონს მოსვლა მოახერხა და ფეხზე წამოდგა
-შენ ვერ დამიშლი ნინისთან ურთიერთობას-ღვარძლით წარმოთქვა შოთამ და საპასუხოდ დაარტყა,ამ დარტყმას მეორე და მესამეც მოყვა ამასობაში ეზოში თუკა გამოჩნდა და შოთას მხარზე ხელი დაადო იმედით რომ გააჩერებდა თუმცა ასე არ მოხდა შოთამ ხელი უხეშად აუკრა თუკამ წონასწორობა ვერ შეინარჩუნა და მოწყვეტით დაეცა მიწაზე აი ამან კი საბოლოოდ გააგიჟა ბანძელაძე ჯერ თავი დაარტყა შოთას შემდეგ ხელი და ურტყა სახეშიიქამდე სანამ თუკამ არ შეაჩერა ...
-ცოტნე გთხოვ თავი ხელში აიყვანე ასე ხომ მას მოკლაავ-მუდარით წამოიწყო თუკამ მაგრამ ცოტნე თავს ვერ აკონტროლებდა
-მეორედ არც იფიქრო და თუკას არ შეეხო გასაგებიაა?-ბოლო ხმაზე დაიყვირა და მისი ცემა განაგრძო
-ცოტნე შემომხედე-მუხლებზე დადგა თუკა-ვიცი რომ გიჭირს გაჩერება მაგრამ გთხოვ შეწყვიტე გემუდარები ოდნავ მაინც თუ გიყვარვარ-თვალები ცრემლებით ქონდა სავსე და როცა მას ცოტნემ შეხედა მიხვდა სადამდე შეტოპა შოთას ხელი გაუშვა და თუკას მივარდა
-თუკა მაპატიე მართლა არ ვიცი რა მემართება მეგონა გავაკონტროლებდი მაპატიე მე მე უნდა წავიდე
-არა ცოტნე მოიცადე
-გამიშვი თუკა არ მინდა რამე დაგიშავო-მუდარის ტონით უთხრა და სასწრაფოდ გაეცალა იქაურობას
-თუკა კარგად ხაარ?-საავადმყოფოდან იმ წუთას გამოსული მარიამი თუკას მივარდა
-მაშინაც ასეთი იყო როცა საქმე მისთვის ძვირფას ადამიანს ეხებოდა თავს ვერ აკონტროლებდა,სწორედ ამიტომ ვთქვი მასზე უარი-თავს ტირილის უფლება მისცა და მარიამს გულზე მაგრად მიეკრა
ამ დღემ ასე ჩაიარა,თუკამ მთელი დღე კაფეტერიაში მარტომ გაატარა ნინი შოთას პალატას წამიერად აუვლიდა და შემდეგ ისევ ალექსანდრესთან ბრუნდებოდა,მარიამიც მის გვერდით იყო ალექსანდრემ არ მოინდომა დიდხანს იქ დარჩენა და ამიტომ მეორე დილითვე სახლში წასვლა გადაწყვიტა,ექიმებსაც სხვა რა გზა ქონდათ საბუთები მოუმზადეს და გაწერეს.ამ დროს კი უმართავი ცოტნე დილამდე ბარში იჯდა და სასმლის ბოთლებს ერთმანეთის მიყოლებით ცლიდა,რამდენი გამოტოვებული ზარი ქონდა თუკასგან ვერც კი დაითვლიდა ყოველთვის ვინც კონტროლის დაკარგვის უფლებას არ აძლევდა ეს თუკა იყო ეგონა მისგან შორს ყოფნა უკეთესი იქნებოდა კონტროლის სასწავლად მაგრამ ეს მას სულში ქონდა.ალექსანდრემ როგორც იქნა შეაბიჯა ამდენი ხნის ნანატრ სახლში და იქვე დივანზე მიესვენა თუკაც სავარძელზე ჩამოჯდა და უბრალოდ ღრმა ძილს მიეცა,მარიამმა ყავის მომზადება გადაწყვიტა შემდეგ კი ალექსანდრეს ზევით ასვლაში დაეხმარა მარიამი ფიქრობდა რომ მას ამ ყველაფრის დაძლევაში დაეხმარებოდა მაგრამ ალექსანდრეს სულ სხვა ჩანაფიქრი ქონია ვინაობის გაგებიდან დღემდე.
-მარიამ უბრალოდ დაჯექი გთხოვ-თხოვნით მიმართა და ყავა მოსვა
-მოხდა რამე?
-მარიამ,ვიცი ეს ყველაფერი რამდენად აუტანელი იყო შენთვის,რთულია ასეთი ცხოვრება მეკრიმინალი არ ვარ მაგრამ კრიმინალის შვილი ვარ და მაშინ როდესაც ვიღაც რაღაცას აშავებს და ეჭვმიტანილი არ ყავთ მაშინვე ეჭვმიტანილთა სიაში პირველი ვეწერები,არ მინდა შენთვის ასეთი ცხოვრება ვიცი რამდენს იმსახურებ უკეთესს იმსახურებ გესმიის?მე ვიცი რომ კარგი ხარ შენ არც სამსახურს წაგართმევ არც თანამდებობას და შენზე სკანდალური სტატიებიც არ დაიწერება გპირდები მაგრამ შენ და მე ანუ ჩვენ ერთად ამცხოვრებაში შეუძლებელია,შენ საფრთხე გემუქრება ჩემს გვერდით
-არა ალექსანდრე მე არ...
-ვიცი რასაც ვამბობ მარიამ,თუკამ და ცოტნემ ამიტომ ვერ შეძლეს ერთად ყოფნა ნუთუ ვერ ამჩნევ მათ თვალებში როგორ უყურებენ ერთმანეთს მაგრამ ცოტნეს რაღაც საშინელებები ემართება ცხოვრებაში ერთადერთხელ მოკლა და მას შემდეგ გაჩერება ჩხუბის დროსაც კი უჭირს ის კი მუდამ ომშია ასე ვართ ჩვენც მაპატიე მაგრამ უნდა დასრულდეს ყველაფერი მე უბრალოდ აქ და ამით ვამთავრებ...
-გთხოვ ასე ნუ გამაგდებ შენი ცხოვრებიდან
-აი ფაილი სადაც შენი მშობლების შესახებ ინფორმაციაა იმედია იპოვი მათ,ბედნიერებას გისურვებ მარიამ!-ყავის ფინჯანი მაგიდაზე გადადო და სააბაზანოში შევიდა თითქმის იგივე მდგომარეობა იყო სასტუმრო ოთახში სადაც იმ წუთას მოსული ცოტნე თუკას წინ დამდგარიყო და ნერვიულად მიმოდიოდა
-კარგად ხაარ?-იკითხა თუკამ
-თუკა მისმინე მე მახსოვს როგორ ვიყავით ადრე და რამოხდა შემდეგ...მე არ მინდა ასეთ ვიყო და ამის გამო შენ გკარგავდე ვიცი ვინც ხარ რაც ხარ და რასაც იმსახურებ იგივე იცი შენ ჩემზე,დამეხმარე ამ ყველაფრის მოგვარებაში დამეხმარე რომ საკუთარ თავს მკვლელი აღარ ვუწოდო,დამეხმარე გთხოვ-მუდარით მიმართა ცოტნემ
-ყველგან და ყოველთვის ერთად გახსოვს?-ღიმილით აუბა მხარი თუკამ
-ბოლომდეე?
-ბოლომდე-ღიმილით პასუხობს და სხეულზე მთელი ძალით ეკვრის.

/11/
მარიამი სახლიდან ისე გავიდა არავის დაუნახავს,თუკა და ცოტნე უკვე წასულები იყვნენ თან იფიქრეს რომ მარიამს და ალექსანდრეს მარტოებს დატოვებდნენ მაგრამ ძალიან შეცდნენ.ალექსანდრე სააბაზანოდან რომ გამოვიდა ოთახი ცარიელი დახვდა,მარიამს ტანსაცმელიც წაეღო და უკვალოდ გამქრალიყო.თითქოს ეს უნდოდა კიდეც ახალაიას მაგრამ იცოდა რომ გაუჭირდებოდა,მთელი ამდენი ხნის განმავლობაში მისსარეცელთან იჯდა და ელოდა როდის გაიღვიძებდა მან კი პირველივე შესაძლებლობაზე მოიშორა იცოდა რომ სინდისის ქენჯნა სამუდამოდ გაყვებოდა მაგრამ ეს მისი უსაფრთხოების საუკეთესო გზა იყო...ტანსაცმელი უცებ ჩაიცვა და ნინის ოთახში გავიდა,კარზე რამდენჯერმე დააკაკუნა და როცა შესვლის თანხმობა მიიღო ოთახში ნელა შეაბიჯა.
-როგორ ხარ ნინიკო?-დას ხელები მაგრად მოხვია ალექსანდრემ
-შენს ლოდინში როგორც უნდა ვიყო ისე-ისიც ღიმილით პასუხობს და მის მკლავებში იმალება
-ორი დღეც მოიცადე ნიინ და მაგშოთას სამუდამოდ ჩამოგაშორებ,მაგაზე არიდარდო კარგიი.
-არა,შეეშვი გთხოვ ხომ იცი ცოტნემ რაც დამართა ისიც ადამიანია.
-შენ რა მაას იცაავ?-წარბი აწია ალექსანდრემ
-არ ვიცავ,უბრალოდ არმინდა კიდევ ამდენიხნით დაიკარგო,უბრალოდ წყნარი ცხოვრება მინდა.დამპირდი რომ არაფერს დაუშავებ ის თავის გზაზე წავა ჩვენ კი ისევ ბედნიერი ოჯახი ვიქნებით-მუდარის ტონით ეუბნება ნინი
-კარგი მაგრამ თუ რამეს გეტყვის ან დაგირეკავს ეგრევე მეტყვი გასაგებიაა?და მერე ჩემებურად მოვაგვარებ.
-კარგი აუცილებლად,ალექსანდრე დღეს ლიკუნასთან მინდოდა დარჩენა და რადგან დედა არ არის ნებართვა შენგან უნდა ავიღო რას იტყვი გამიშვეებ?
-აბა დავფიქრდეე,კარგი კარგი მაგ შრეკის კატის თვალებით ნუ მიყურებ წადი ოღონდ გვიანობამდე არ იყოთ გარეთ.
-ვაიმეე მადლობა ალექსანდრეე
-სხვას არაფერს მეტყვი?
-მიიყვარხაარ-ლოყაზე ხმაურით აკოცა და ფეხზე წამოდგა
-მეე პატარავ,ჭკვიანად იცოდე.
-როგორც ყოველთვის-ღიმილით პასუხობს და ოთახიდან სწრაფი ნაბიჯით გადის.ლიკუნაა?დამაჯერებელი საუბარი იყო მაგრამ ნინი ლიკუნასთან ნამდვილად არ მიდიოდა,სინამდვილეში აინტერესებდა თუ როგორც იყო შოთა და საფრთხე ხომ არ ემუქრებოდა მის სიცოცხლეს. ტაქსიში ჩაჯდა და ნახევარ საათში საავადმყოფოს ეზოში აღმოჩნდა,მანძილი შენობამდე სწრაფი ნაბიჯით გადაჭრა და მიმღებში მყოფ გოგონასთან მივიდა
-უკაცრავაად-ღიმილით წამოიწყო საუბარი
-დიახ,რით შემიძლია დაგეხმაროთ?-ღიმილითვე პასუხობს გოგონა
-შოთა პაჭკორიას სანახავად მოვედი,მაინტერესებს რომელ პალატაშია იქნებ დამეხმაროოთ
-მისი ნაცნობი ხაართ?
-ჰმმ...მისი და ვარ-იცრუა სწრაფად და მომლოდინე თვალებით მიაჩერდა გოგონას
-314პალატა მეოთხე სართული
-დიდი მადლობა-ღიმილით უპასუხადა კიბეებისკენ სწრაფი ნაბიჯით გაემართა.
-აი ეს უნდა იყოს-გაიფიქრა გონებაში და პალატის კარი შეაღო,ნელ-ნელა თვალი მოკრა შოთას უგონოდ მყოფ სხეულს რომელსაც სახეზე თეთრი ფერი დასდებოდა და ტუჩები ოდნავ შესამჩნევად გალურჯებოდა
-ღმერთო ჩემო შოთა-ამოიკნავლა ნინიმ და საწოლთან ახლოს მივიდა-მართლა არ მინდოდა ასე მომხდარიყო,არ მეგონა ცოტნე თუ გამომყვებოდა შენ რომ მომწერე უბრალოდ შემეშინდა და ეს ყველამ შენიშნა ალბათ ცოტნე ამიტომ გამომყვა,მიუხედავად იმისა რაც გააკეთე არ იმსახურებ ამას,ჩემი ძმა გადარჩა შენც კარგად იქნები მჯერა ამის ვიცი რომ...- უცებ კარი ხმაურით გაიღო და ნინიმ საუბარი კარის გაღებისთანავე შეწყვიტა,კართან 20-22წლამდე ასაკის ბიჭი იდგა ქერა და საკმაოდ მაღალი თან სიმპათიურიც
-ბოდიში მეე...-წინადადება ვერ დაასრულა რადგან უცნობმა შეაწყვეტინა
-შოთა ყოველთვის ასეთი არ ყოფილა-ღიმილით ეუბნება და მას უახლოვდება.
-რაა?-სიტვაციაში ვერ გაერკვა ნინი
-მე ლუკა დოლიძე ვარ შოთას ბავშვობის მეგობარი-ხელი ღიმილით გაუწოდა ნინის
-მეე ნინი ახალაია ვარ-მანაც თავისი შეაგება
-ხოვიცი,შოთა შენზე ბევრს მიყვებოდა.
-შოთა ჩემზე გიყვებოდა?
-ხოო რაიყო რაგაგიკვირდა-სიცილით ეუბნება და საუბარს აგრძელებს-წამოდი მოგიყვები რაღაცეებს შოთაზე,რადგან აქ ხარ ესეიგი გადარდებს ის.
-მეე არ-სიტყვებს თავს ვერ უყრიდა ნინი
-კაი ტო რისი შეგეშინდა,თუარგინდა საერთოდ არ ვეტყვი რომ აქ იყავი,უბრალოდ არმინდა შოთაზე ცუდი წარმოდგენა გქონდეს და მინდა ის მოგიყვერასაც თვითონ არასდროს მოგიყვება.
-თუ თვითონ არმომიყვება ესეიგი ჩემთან განსახილველი არარის.
-მაგას არვამბობ,იმიტომ არ მოგიყვება რომ არასდროს ამჟღავნებს თავის კარგ მხარეს,ეს მისი სისუსტე ჰგონია და ამაზე მინდა მოგიყვე,ის არ არის ცუდი ადამიანი,წამოდი სადმე ყავა დავლიოთ და მოგიყვები მასზე იმდენს რამდენიც დაგაინტერესებს.
-კარგი-წინააღმდეგობას აღარ უწევს და უკან ნელი ნაბიჯით მიჰყვება,საავადმყოფოს პირდაპირ პატარა კაფე მოჩანდა ამიტომ შორს წასვლას პირდაპირ იქ შევიდნენ და ორი ჭიქა ყავა შეუკვეთეს,შეკვეთის მიღების შემდეგ კი ლუკამ მოყოლა დაიწყო.
-იყო დრო როცა შოთა პაჭკორია ყველაზე ბედნიერი ბიჭი იყო მთელს თბილისში,მას ჰქონდა ოჯახი რომელზეც ყველა ოცნებობდა,მშობლები რომლებსაც უანგაროდ უყვარდათ იგი,ანგელოზივით და რომელიც სულ სამი წლის იყო.ეს იყო ოჯახი რომელზეც მთელი თბილისი საუბრობდა.შოთას დედა როდესაც გათხოვდა ბავშვს უკვე ელოდებოდა მირიანისგან,თუმცა ლადო ბიძიამ ის ისეშეიყვარა როგორც საკუთარი შვილი და ქვეყანაზე არავინ იცოდა რომ შოთა ლადოს შვილი არ იყო, როცა შოთა წამოიზარდა სულ უფრო და უფრო ემსგავსებოდა მირიანს და ერთხელ კომპანიაში ნახა ის და მიხვდა რომ ასეთი მსგავსება უბრალოდ შეუძლებელი იყო თუ ის მისი შვილი არ იქნებოდა,ჩუმად დეენემის ტესტი გააკეთა და შედეგი სახეზე იყო შოთა მირიანის შვილი იყო,ლადოს და მირიანს ურთიერთობა მაგ პერიოდში დაეძაბათ თანაც მირიანმა ნარკო ბიზნესის წამოწყება გადაწყვიტა იქ სადაც ამას საფუძველს არჩაუყრიდნენ,ლადომ წინააღმდეგობა გაუწია მასაც და ალექსანდრეს მამასაც შემდეგ კი ერთობლივი ძალით ლადოს შეუტიეს და შემდგომში მისი მკვლელობა შეუკვეთეს,ლადოს სიკვდილის შემდეგ კომპანია უყურადღებოდ დარჩა შოთა სულ 16წლის იყო მისი პატარა და კი 3-ის ლალიმ გადაწყვიტა კომპანიის მართვა ესწავლა ლადოს მეგობრების დახმარებით და როცა მას აქციების მიყიდვის თხოვნითმიმართეს მირიანმა და გაგიმ უარი განაცხადა რამაც სავალალო შედეგებამდე მიიყვანა და ისიც მკვდარი იპოვეს ერთი კვირის შემდეგ,დარჩნენ მხოლოდ შოთა და პატარა ქეთა,სადაც შეძლო შოთამ ყველგან იმუშავა ცდილობდა დისთვის არაფერი მოეკლო ,თუმცა ერთ საღამოსაც საბავშვო ბაღში დატოვებული 3წლის ქეთა უყურადღებო მასწავლებლების გამო გზაზე მყოფ კატას გაეკიდა და აბა გამოიცანი ამ დროს ვინ მოდიოდა გზაზე,შენი ძმა რომელმაც საჭე ვერ დაიმორჩილა და პატარა გოგონას დაეჯახა შემდეგ კი თავადაც გზიდან გადავარდა და სასტიკად დაილეწა,ამის შემდეგ ამნეზია ქონდა როგორც ვიცი და ეს დღემდე არ ახსოვს,მისი ბრალი არ იყო მაგრამ რა მნიშნველობა აქვს ძმისთვის ვისი ბრალია ავარია როცა მისი და ცოცხალი აღარაა,ამის შემდეგ შოთა საზღვარგარეთ წავიყვანე 3წლით,მითხრა რომ შურისძიებას აღარ აპირებდა მაგრამ როგორც ჩანს ნერვებმა უმტყუნა და ის რომ მირიანის გამო დაჭრა მან ალექსანდრე სრული სიცრუეა,მირიანი მას ალექსანდრეზე მეტად ეზიზღება,თუმცა შენ... ვერც კი წარმოიდგენ როგორი აღფრთოვანებით საუბრობდა შენზე "იქ არდამტოვა მაინც ვერ მოითმინა და სასწრაფოში დარეკაო,იცირალამაზიაო პაატარაა მაგრამ სასწაულად ლამაზიო"ამდენი წლის შემდეგ პირველად გაიღიმა პაჭკორიამ და თან გოგოს გამო,თვალებში სიხარული ეტყობოდა,რაღაც სხივი გაუკრთება თვალებში მაშინვე როცა შენს სახელს გაიგებს,ნუ განსჯი მას და ნუდატოვებ წარსულის ჩრდილად იცი რასაც ვგულისხმობ მეე,ამას შენვე ინანებ,ჯობს წავიდე და შოთა მოვინახულო-ღიმილით ეუბნება და სწრაფი ნაბიჯით მიდის გასასვლელისკენ.თუკა სახლში საღამოს დაბრუნდა,ახარებდა ის მდგომარეობა რომელშიც ახლა იყო და მოსწონდა ის სტატუსი რომელიც მას უკვე 12წელია მინიჭებული ააქვს "ცოტნე ბანძელაძეს პირველი და უკანასკნელი სიყვარული"19წლის იყო როცა ცოტნეს დაშორდა მას შემდეგ სამი წელი იყო გასული ვერც კი იჯერებდა რომ სამი წლის შემდეგ ისევ ერთად იყვნენ.ღიმილით აიპარა მეორე სართულზე და ალექსანდრეს ოთახის კარზე დააკაკუნა.
-შემოდი თუკა-მოისმა ალექსანდრეს ხრინწიანი ხმა ოთახიდან,კარის გაღებისთანავე თვალები სიგარეტის კვამლმა აუწვა ცხვირში კი ეს მძაფრი სუნი მოუსვენრად უღიტინებდა.
-ალექსანრე კარგად ხაარ?-შეშფოთდა თუკა
-არ უნდა ვიყოო?-კითხვაზე კითხვით უპასუხა
-სიგარეტის კვამლში იხრჩობი და არც უნდა მეკითხა?რამოხდა?-მკაცრად განაგრძო საუბარი და აივნის კარი გააღო
-არაფერი რა უნდა მომხდარიყო-ღიმილით პასუხობს
-ალექსანდრე,ბოლოს ამდენი როდის მოწიე გახსოვს? 40მდე სიგარეტის ნამწვი გდია იატაკზე და მეუბნები რომ არაფერი მომხდარა?ჯობს მარიამს დავურეკოო.
-არა არა,ოღონდ მარიამს არა-მოკლედ მოუჭრა და ტელეფონი ხელიდან გამოსტაცა.
-რას ნიშნავს მარიამს არა?მიპასუხე კითხვებს თავს ნუ არიდებ!
-კარგი,კარგი-სიგარეტი აივნიდან მოისროლა და როგორც იქნა სუფთა ჰაერი ჩაისუნთქა-მე და მარიამმა დავასრულეთ.
-რას ნიშნავს დაასრულეთ?
-აი მაგას,კანეცი იყო რა.
-შენ საერთოდ ნორმალური ხაარ?რამოხდა ისეთი რომ ასე ადვილად გაუშვი.
-ვუთხარი სად უნდა მოძებნოს თავისი ოჯახი და გავუშვი,მე მარიამზე შურისძიება მინდოდა,მინდოდა ცოლად მომეყვანა და მისთვის ცხოვრება გამემწარებინა მაგრამ ვერ შევძელი ეს ჩემთვის უფრო დიდი ტანჯვა იქნებოდა,ჩემს გვერდით მას საფრთხე ემუქრება არაა საჭირო რომ იტანჯებოდეს ჯობია ჩემგან შორს იყოს,ლექსო დაეხმარება ყველანაირად,მე კიარც გამიხსენებს.
-შენ ისე თავი ხო არაფერს მიარტყი?
-რაგინდა ტოო
-რასქვია ბიჭო რამინდა,გოგო შენს სარეცელთან ამდენიხნის მანძილზე მაგიტო იჯდა რო მერე გეთქვა წადიოო?შენი აზრით ღამეებს რატოგითევდა,სახლში რომ იყო მაშინაც არ ეძინა დილით სველბალიშს ისევ ცრემლიანი თვალებით დაჰყურებდა მართლა ვერაფერს ვერ ხვდები?
-რას უნდა მივხვდე?
-ბიჭო გოგო გიჟდება შენზე ისე უყვარხარ,არავის და არაფრის გამო არდაგთმბოდა და შენ პირველივე შესაძლებლობაზე გააგდე შენი ცხოვრებიდან,ასეთი მშიშარა როდიდან გახდი?შენც ხო გიყვარს რატო ამბობ უარს მასზე
-მას ჩემთან საფრთხე ემუქრება.
-ამიხსენი რა კაციხარ საყვარელი ქალი თუ ვერ დაიცავი,უფრო სწორად დაცვა თუ არსცადე და მაშინვე გააგდე,ყველაზე მარტივ გზას ირჩევ მის დასათმობად! ალექსანდრე რომელსაც მე ვიცნობდი ამას არ გააკეთებდა.
-მართალი ხარ-ხრინწიანი ხმით აგრძელებს საუბარს
-ახლა კი ტელეფონი მომეცი მარიამს უნდა დავურეკო მაინტერესებს სადარის.
-კარგი ოღონდ ამ საუბარზე და ჩემზე არაფერი უთხრა რამდენიმე დღეში დაველაპარაკები მას.
-კარგი-ტელეფონს ართმევს და სასწრაფოდ რეკავს მარიამის ნომერზე.
-ალო,გისმენთ-ტელეფონში მარიამის ნაღვლიანი ხმა გაისმა
-მარიამ თუკა ვარ,სად ხარ?
-თუკაა მეე ბათუმში ვარ,ჩემი მშობლების მოსაძებნად,არცერთი დღის დაკარგვა არ მინდოდა ამიტომ წავედი.
-კარგი,უბრალოდ არ დაიკარგო და გამაგებინე როცა შენებს იპოვი.
-კარგი აუცილებლად.
-და კიდევ ერთი მარიამ.
-რამოხდა?
-შენ თუ შენს სიყვარულს დაკარგავ მაშინ არც ალექსანდრეს ფასი გცოდნია და არც საკუთარი თავის,დაბრუნდი მაშინვე როცა ყველაფერს მოაგვარებ და დატკიცე ალექსანდრეს რამდენად ძლიერი ხარ შენ და რამდენად ძლიერია შენი სიყვარული მისდამი.
-ღმერთო თუკა შენ საიდან იცი უფროსწორად მე...
-მე ბევრი რამ ვიცი მარიამ,სამი წელი ვიყავი ცოტნეს გარეშე და როცა მე ის დავიბრუნე ზუსტად მაშინ გაუშვა ჩემმა იდიოტმა ძმამ თავისი სიყვარული,დაბრუნდი მარიამ ალექსანდრეს ჭირდები!
-დავბრუნდები! ... გპირდები!-გაისმა მარიამის იმედის მომცემი სიტყვები და კავშირი გაწყდა.

/12/
ნინი ისევ შოთას პალატის წინ დაბორიალობდა,უკვე მერამდენე დღე იყო იტყუებოდა ვითომ სკოლაში მიდიოდა თუმცა მთელი სამი დღე დილიდან საღამომდე პალატის კართან იჯდა და მის გამოფხიზლებას ელოდა
-ართქვა რომ შოთაზე არდარდობ-ღიმილით იწყებს საუბარს ლუკა
-მე უბრალოდ თავს დამნაშავედ ვგრძნობ,მას ეს ხომ ჩემს გამო შეემთხვა-თავი იმართლა ნინიმ
-მჯერა,მჯერა ნუნერვიულობ,უბრალოდ 3დღეა უკვე სკოლას აცდენ ასე ვერ დაეხმარები შოთას.
-შენ საიდან იცი?
-წამოდი-ხელი მოკიდა და პალატაში შეიყვანა
-რას აკეთებ?-გაკვირვებული უყურებდა ნინი
-შეხედე,ისეთი არაფერი არ ჭირს უბრალოდ თავი ძალიან დაარტყა და ოდნავ ხელი იტკინა,მგონი მოტეხილი აქვს 1კვირის მერე ახალივით იქნება-ღიმილით მიაჩერდა ლუკა
-ისევ ამბობ გეგონება აქ პატენტი ვიწვე-უემოციოდ წამოიწყო საუბარი შოთა
-ღმერთო შოთა-აღმოხდა ნინის
-აუ აქარვიწვე მაგრად გცემდი-ლუკას უბღვერს და მზერა ისევ ნინიზე გადააქვს-ნინუჩიი შენც აქ ყოფილხაარ-სიცილი უტყდება და მზერა ისევ ლუკაზე გადააქვს.
-რატომიყურებ ეგრე ბიჭო,შენი სიყვარული წინ გიდგას და იდიოტივით მე რას მომჩერებიხარ-აბუზღუნდა ლუკა
-ჯერ ხო უნდა მიხვდე რომ დაახვიე აქედან და მეორეცესერთი საბუთები მოამზადე მივდივარ.
-სადმიდიხარ?-გაუკვირდა ნინის
-სახლში ნინუჩი სხვაგან სად წავალ.
-არა შენთვის არ შეიძლება ჯერ ახლა გამოფხიზლდი
-ამაზე უარესებიც ამიტანია,აქ არ დავრჩები,თან თვალების გახელისთანავე პირველად შენ დაგინახე და უკვე გამოვკეთდი.
-შოთა სერიოზულად გეუბნები,რამდენიმე დღე აქ უნდა იყო.
-ეხლა შენ ჩათვალე კედელს ელაპარაკები ნინი,ის მაინც წავა ასერომ ჯობია მხარი დაუჭირო-ღიმილით ეუბნება ლუკა და ოთახიდან გადის
-აქ რატომ ხარ?-საათიდან მზერა მასზე გადაიტანა შოთამ
-აბა სად უნდა ვიყო?-კითხვაზე კითხვით პასუხობს
-შენ რა სკოლას აცდენ ჩემსგამოო?-ღიმილი ებეჭდება სახეზე
-მე უბრალოდ თავს დამნაშავედ ვგრძნობ იმის გამო რაც შეგემთხვა
-კი მაგრამ ესხომ შენ არ გაგიკეთებია.
-ხო მაგრამ მაინც საჭიროდ ჩავთვალე აქ ყოფნა.
-შენებმა რომ გაიგონ ხომიცი კარგი დღე არც შენ დაგადგება.-ღიმილით აგრძელებს საუბარი
-ხოდა რადგან კარგადხაარ წავალ და ამაზე არცერთი არ ვუსაუბრებთ-თვალი ჩაუკრა და ოთახიდან ნელი ნაბიჯით გავიდა.
-შოთეექს ადექი წავედით-ყვირილით შედის პალატაში ლუკა და ელოდება რომ იქ ნინიც დახვდება მაგრამ ასე არაა,იქ მხოლოდ უკვე ფეხზე მდგომი შოთა დახვდა-ნინი სადაა?
-შენ ის მითხარი კახა სადბრძანდება,გადაიყვანე გარეუბანში?
-ჰმმ,არვიცი ეს რატომ მკითხე მაგრამ კახაა გაიქცა და ეჭვი მაქვს რომ ის მალე მოგაკითხავს
-როგორ გაიქცა გისოსები გაგლიჯაა?ში**********?
-თუსიმართლე გინდა თმაში ჩასარჭობი შპილკა ჰქონია ენის ქვეშ
-ფუ რა *** ხარ,მერე ნინის რატომიეცი აქ ყოფნის უფლება?რომდაენახაა?ხომ იცი რომ ჩემს განადგურებას თქვენი მოკვლით შეეცდება,მე ოჯახი არმყავს ლუკა მხოლოდ შენმყავხარ როგორც ძმა და ახლა ნინი,არდავუშვებ რომ მას საფრთხე დაემუქროს
-ხოდა ჩაიცვი საქმე გვიხმობს-ტანსაცმელი სახეზე მიაყარა და გარეთ გავიდა.ალექსანდრემ მთელი ღამე ისევ სმაში გაატარა მხოლოდ გამთენიისას ჩაეძინა დილით კი სამზარეულოდან ამოსულმა ხმაურმა გააღვიძა,ჯერ ბალიში გადაიფარა თავზე შემდეგ წამოდგა და შარვლის ამარა ჩავიდა ქვემოთ ეგონა იქ თუკა დახვდებოდა ცოტნესთან ერთად ამიტომ ეგრევე ბუზღუნი დაიწყო.
-თუკა მე იცი ამ სახლში მძინავს და თან თავიც მისკდება-ხრინწიანი ხმით წამოიწყო მაგრამ სამზარეულოში მარიამის დანახვისას საუბარი შეწყვიტა და ერთ ადგილას გაშეშდა
-დილის საუზმე-ღიმილით მოტრიალდა მარიამი და ალექსანდრეს პრესს თვალი მოარიდა
-აქ რას აკეთებ?-გაუკვირდა ალექსანდრეს
-საწყენია ამის კითხვა შენგან-მანაც წამში დაბრიცა ტუჩები
-არა მართლა,მეხომ გთხოვე წადითქო
-მინერალური გამომართვი და დაჯექი,სალაპარაკო გვაქვს!-ბოთლი გაუწოდა და მაგიდას მიუჯდა
-რა ხდება?-ეჭვნარევი მზერა შეავლო
-შენ ხდები ალექსანდრე, უფროსწორად მოხდი უკვე.ვერ აანალიზებ რასაკეთეებ?გამაგდე,მომიშორე თითქოს რაღაც ნივთი ვყოფილიყავი და ახლა სმაც დაიწყეე?
-აუ ნუყვირი რაა,გამისკდა თავი.
-ღირსი ხარ,იქნებ ტვინი ცოტა აამუშავო.
იციი მე ვნახე ჩემი ოჯახი ,დედა ვნახე რომელმაც თურმე სპეციალურად გამაშვილა რა ირონიაა და ისიც გავიგე რომ მირიანის შვილი არვარ ასერომ მე ბედნიერი ვარ და თუჩემიდაცვა გინდა ისიც ნუ დაგავიწყდება რომ საიდუმლო აგენტივარ თანაც ერთ ერთი საუკეთესო.
-მარიამ მე მეგონარომ დაგეხმარებოდი და შენს ოჯახთან...
-ის არარის ჩემი ოჯახი ალექსანდრე,ჩემი ოჯახი აქაა.შენ,ნინი,თუკა,ცოტნე და აღარ გავაგრძელებ ბევრს.მემინდა შენს გვერდით ყოფნა და ნუმექცევი ისე თითქოს არგაინტერესებ-თვალები აუცრემლიანდა მარიამს
-არმაინტერეესეებ?გაგიჟდი გოგოო?ვჭედავ შენზე,როგხედავ აიარვიცი რამემართება,კომაში ყოფნის დროს ხშირად მესიზმრებოდი, შენ ერთადერთი ხარ ვინც მოღალატედ ჩავთვალე და სამაგიერო არგადავუხადე იმიტომ რომ შენი თითოეული ტკივილი შენზე მეტად მე მტკივა,თვალებში რომ გიყურებ მთელსამყაროს ვხედავ,შენი ერთი ღიმილი მთელიდღემყოფნის სახიდან ღიმილირომარგამიქრეს,მაშინ რესტორანში რომ გაკოცე ეს იმიტომ არ გამიკეთებია რომ გამეჩუმებინე იმიტომ გავაკეთე რომ მინდოდა,თამაშში იმიტომ აგყევი რომ მინდოდა ჩემი გრქმეოდა პირველი ნახვისთანავე ესმინდოდა,მაგრამ როცა გავაანალიზე რამხელა საფრთხის მომტანი ვარ შენთვის ვერ გავუძელი,შენ რომ ჩემს გამო რამე მოგივიდეს გგონია ვაპატიებ საკუთარ თავს?არასოდეს გესმიის არასოდეს!ამიტომ გაგიშვი მინდოდა ჩემგან შორს ბედნიერება გეპოვა...
-იმ ბედნიერების დედაც რომელიც ალექსანდრე ახალაია არიქნება-თქვა მარიამმა და მთელი ძალით მიეკრა სხეულზე ალექსანდრეს
-ღმერთო მარიამ,როგორმენატრებოდი-ხრინწიანი ხმით თქვა და თავი მის კისერში ჩარგო
-სულ რომ გამაგდო არწავალ შენი ცხოვრებიდან მინდა იცოდე-ხელები მხრებზე მოკიდა და თვალებში ჩააცქერდა.
-ამას აღარ გავაკეთებ!არასდროს გპირდები!-თქვა და მის თვალებს დაუწყო ხარბად ყურება
-რაიყო-ღიმილით იკითხა მარიამმა
-მართალი ყოფილა,სიცოცხლეზე მეტად ბრწყინავს თვალები რომელსაც შენი დანახვა უხარია-ისიც ღიმილით პასუხობს და მარიამის ტუჩებს ხარბად ეწაფება,ბოლოს როგორც იქნა სადილობა გადაწყვიტეს მაგრამ უცბად ოთახში ცოტნე შემოვიდა ამიტომ მთელი ყურადღება მას მიაპყრეს.
-მოხდა რამე ცოტნეე?-იკითხა ალექსანდრემ
-სადაა ნინი?-ოთახში გულგახეთქილი თუკა შემოვიდა
-მოხდა ხალხო რამეე?
-მარიამ ძვირფასო დაბრუნებას გილოცავ,ალექსანდრე სადაა ნინი?
-მერავიცი თუკა ალბათ სკოლაში სხვაგან სადიქნებაა.
-მართლაა,დღეს ვიყავი სკოლაში და ნინი უკვე 3დღეა სკოლას აცდენს.-ისტერიკაში იყო თუკა
-მოიცა რას ქვია აცდენს,აბა სად დადის?-დაეჭვდა ალექსანდრე
-ვარიანტი მაქვს მაგრამ არ მოგეწონებათ-ყოყმანით წამოიწყო მარიმმა
-რა ვარიანტი?
-შოთა,ისხომ საავადმყოფოშია,შეიძლება მასთან იყო მთელი ეს დრო.
-არა,ნამდვილად შემომაკვდება სულ გაგიჟდა?-არ ჩერდებოდა თუკა
-კონტროლს მემასწავლი და შენთვითონ როგორ ხარ-ღიმილით ეუბნება ცოტნე
-ახლავე საავადმყოფოში მივდივართ-თქვა ალექსანდრემ მაისური გადაიცვა და მანქანაში ჩაჯდა მარიამიც მის გვერდით მოთავსდა მათ უკან თუკა და ცოტნე მიყვნენ,ნინის ტელეფონზე ოთხივე შეუსვენებლივ რეკავდა მაგრამ ტლეეფონი გათიშული ჰქონდა.სულ მალე ოთხივე საავადმყოფოს ეზოში შევიდა სადაც წამში მოკრეს თვალი ნინის და შოთას,აქ უკვე ორივე გაგიჟდა და სასწრაფოდ მიუახლოვდნენ მათ.
-ნინიი აქ რა ჯანდაბას აკეთებ?-ყვირილით წამოიწყო საუბარი ალექსანდრემ
-ალექსანდრე?მე უბრალოდ
-რაუბრალოდ გოგო დროზე მანქანაში,ამას მემივხედავ და შენ სახლში დაგელაპარაკები-იმხელა ხმაზე დაიყვირა ალექსანდრემ მარიამსაც კი შეეშინდა,როგორც ჩანს ხმა საავადმყოფოშიც ისმოდა საიდანაც წამში გამოვიდა ლუკა და მათკენ დაიძრა.
-ნუუყვირი!-წყნარად მიმართა შოთამ ალექსანდრეს
-და შენ ვინ ჩემი ფეხები ხარ საერთოდ რომ ჩემი და ჩემი დის ურთიერთობაში ერევი?
-ალექსანდრე გთხოოვ-მუდარით ეუბნებოდა ნინი
-დროზე მანქანაში ჩაჯექი-ხელმეორედ დაუყვირა და ხელზე ხელი მოკიდა
- არ ჩავჯდები!-ყვირილითვე უპასუხა ნინიმ
-ჩემს გაგიჟებას ცდილოობ?მაშინ გეტყვი რომ გამოგდის,ახლა ჩაჯექი მანქანაში-ტონს არ ცვლიდა ალექსანდრე
-არმინდა გესმიის?არ წამოვალ არ მინდა იმსახლში სადაც სულს იმის ლაპარაკში ამომხდიან რამდენად ცუდია შოთა და რატომ არ უნდა ვიყო მის გვერდით
-გოგო რაგინდა აქვე მოვკლაა?
-სცადე-საუბარში მოულოდნელად ჩაერთო ლუკა
-ლუკა გთხოოვ,შენ მაინც არ გინდა-ცრემლებს გასაქანი მისცა ნინიმ
-ნუთუ შენი პრინციპები შენი დის ცრემლებად გიღირს?-უემოციო ტონით მიმართა ლუკამ
-შენ ვინხარ საერთოდ?
-ვიცნობდეთ ერთმანეთს,მე ლუკა დოლიძე ვარ,შოთას ბავშვობის მეგობარი.
-ალექსანდრე-უემოციო ტონით მიუგო და ნინისიმართა-მანქანაში ჩაჯექი
-შენრა დაყრუვდიი?არუნდა წამოსვლა და დაანებე თავი
-დააბა სადწავა?
-ერთი დღე ჩემთან დარჩება რომ დაწყნარდებით თავად მოვიყვან
-შენ ჩემი მოკვლა სცადე იდიოტო შენ გგონია ჩემი დის სიცოცხლეს განდოობ?
-შოთა იქნებ მოუყვე ამ დებულების ყველაფერი თორემ ბოლოს მართლა ცივსისხლიან მკვლელად გაქცევენ-სიცილს ვერ იკავებდა ლუკა
-რა უნდა მოგვიყვეეს?
-ამაზე სხვა დროს ვისაუბროთ ახლა კი ნინი ჩემთან ერთად მოდის
-არსადაც არ წამოვა,შენხოარ გაუბერეე თავი დაანებე ჩემს დას.
-მოდი ნინიმ გადაწყვიტოს ვისთან წავა
-ნინიი შენთან არ წამოვა-ისევ თავისას განაგრძობდა ალექსანდრე
-წავალ!-თქვა ნინიმ და შოთას გვერდით დადგა
-გოგო შენხოარ გაუბერეე,სად წახვალ-საუბარში ცოტნე ჩაერთო
-წავალ ცოტნე და აქედან იმ სახლში მხოლოდ ჩემს გვამს წაიღებთ დღეს.
-ცოტნე,ალექსანდრე-შეეშვით წავიდეს უბრალოდ ყველა დავმშვიდდეთ და შემდეგ დაბრუნდება
-ფსიქოპატს ჩემი და სახლში გავატანოო?
-მე ვენდობი შოთას,თქვენი აზრი არმაინტერესებს.
-ალექსანდრე გთხოვ,მას არაფერს დაუშავებს-მუდარით მიმართა მარიამმა
-მხოლოდ ერთი დღე,იცოდე რამე რომ დაემართოს ერთი თმის ღერიც რომ ჩამოუვარდეს თმიდან გაგატყავებ!
-ფაქტი სახეზე მაქვს რომ გამკეთებელი ხარ-გაიცინა და გზა ნინისთან ერთად განაგრძო
მანქანაში ჩაჯდომისთანავე შეატყო რომ ნერვიულობდა ამიტომ აღარ დააყოვნა და უთხრა.
-ჩემი პატარა დის სულს გეფიცები არაფერს დაგიშავებ,უბრალოდ მინდა რომ მშვიდად იყო-ღიმილით დაასრულა საუბარი,ხელზე ხელი მოკიდა და მანქანა დაძრა

/13/
შოთამ მანქანა 2სართულიანი სახლის წინ გააჩერა,ჭიშკრიდან სახლამდე გზის ნაპირებს ხშირი მცენარეები მიუყვებოდა,ეზო სუსტად იყო განათებული და სახლიდან სინათლე მკრთალად ასხივებდა.მანქანიდან გადმოვიდა და კარი ნინისაც გაუღო მანქანიდან გადმოსვლისთანავე შეშინებულმა იკითხა ნინიმ
-სახლში ვინმეაა?
-ხოო ჩემი რამდენიმე შეყვარებული დავტოვე სახლში მაგრამ არინერვიულო გავუშვებ ახლავე.
-იციი მგონი ჯობია წავიდე,ხელს არ შეგიშლი-უხერხულად შეიშმუშნა ნინი და უკან გაბრუნდა
-კარგი რაა ნინუცი გეხუმრე, წამოდი,ჩემს პატარას გაგაცნობ.-ღიმილით ეუბნება და წინ უძღვება
სახლი თანამედროვე სტილით იყო მოწყობილი აქა-იქ კედლებს ლამაზი ნახატები და ორნამენტები ამშვენებდა შოთამ მისაღებისკენ აიღო გეზი და ოთახში შესვლისთანავე ნინის თვალში მოხვდა ასაკში შესული ქალი და პატარა ბავშვი დაახლოებით 3წლის გოგონა.
-მაია დეიდაა მადლობა დიდი ამ დრომდე რომ დარჩით-ღიმილით ეუბნება შოთა და ლოყაზე კოცნის
-არაფრის შვილო რის მადლობა,რადგან აქ ხართ ხელს არ შეგიშლით,წავალ.
-კიდევ ერთხელ მადლობა,ლუკა გარეთ გელოდება სახლამდე მიგიყვანს.
-მადლობა ჩემო ბიჭო-ღიმილით ეუბნება ქალი და ოთახიდან გადის
-ჩემი პრინცესა როგორ არისო?-ღიმილით დაიწყო საუბარი შოთამ და გოგონა ხელში აიყვანა
-მეე არვიცოდი შვილი თუ გყავდა-ყოყმანით წამოიწყო ნინიმ
-ქეთაზე ამბოობ?არაა ის ჩემი შვილი არაა
-აბა ვინაა?
-იის ჩემი მეგობრის შვილია
-შენი მეგობრის?
-ხო მაგრამ ის ჩემი საკუთარი შვილივით მიყვარს,როგორც საკუთარ შვილს ისე გავზრდი და არაფერს მოვაკლებ და ეს ბოლომდე ასე გაგრძელდება.
-მეე არმეგონა ამდენად კარგი თუ იყავი.
-ხოო ეს არც არავინ იცის და არც არავის ვგონივარ ასეთი.
-რატომ მალავ საკუთარ თავს?
-არვმალავ,უბრალოდ ხალხს ერთი ცუდისმერე ბოლომდე მასეთი გონიხარ და ნუცვეტში არაფრის დამტკიცება არმევასება რა
-მადლობა დღეს შენთან დარჩენის საშუალება რომ მომეცი.-ხელზე ხელი მოკიდა ნინიმ
-გეტყოდი თავი ისე იგრძენი როგორც საკუთარ სახლშითქო მაგრამ ვიცი ეს სიტყვები არაფერს არ ნიშნავს ამიტომ იმას გეტყვი რაც არასდროს არავისთვის მითქვამს.
-რაას?
-ეს სახლი ოდესმე სამუდამოდ შენი სახლი გახდება-იღიმის და ნინის ლოყაზე კოცნის
-მეე-ლოყები შეეფაკლა ნინის
-არაფერი მითხრა პატარავ,მე არაფერს გაძალებ-ისევ უღიმის-წავალ ქეთას დავაწვენ და დავბრუდნები-ლოყაზე ოდნავ ეხება და ოთახიდან სწრაფი ნაბიჯით გადის...
-მაინც არმჯერა რომ ჩემი და, იმ ნაბიჭვარს გავატანე-ოთახში ნერვიულად მიმოდიოდა ალექსანდრე
-გთხოოვ დაწყნარდი,შოთა მას არაფერს დაუშავებს-ამშვიდებდა მარიამი
-რაიცი მარიამ რომ მოკლაას?ამის გაფიქრებაც კი არ მინდა
-ნუთუ ვერ დაინახე როგორ უყურებდა მას?ვერ შეძლებს რომ რამე დაუშავოს.
-მარიამ რას ამბობ?
-რაღაც უნდა გავარკვიო-თქვა მარიამმა და ოთახში სასწრაფოდ შემოიტანა ლეპტოპი
-რას აკეთებ?-დაეჭვდა ალექსანდრე
-თქვეენ ორნი მაღაზიაში წახვალთ და სასმელს მოიტანთ,მედა თუკა კი ერთ მნიშვნელოვან საქმეს მივხედავთ.
-მარიამ გაგიჟდიი ჩემი და იმ მანიაკთან დავტოვე და შენ სასმელზე საუბრობ?
-დროზე ალექსანდრე,ცოტნე გთხოვ მომაშორე ის აქედან -მალულად თვალი ჩაუკრა და მანაც სწრაფი ნაბიჯით გაიყვანა ოთახიდან.
-რა ხდება მარიაამ?-დაეჭვდა თუკა
-საეჭვოდ არ გეჩვენება შოთას ასეთი ცვლილებააა?დაფიქრდი ასე უცებ შეიცვალაა?ამას რაღაც ახსნა უნდა ქონდეს და ეს ახსნა შოთას წარსულში უნდა ვეძებოთ!-თუკამ ცოტნეს დაურეკა რომ ალექსანდრე ცოტახანს სადმე გაეჩერებინა იმ იმედით რომ რაიმე ხელჩასაჭიდს იპოვიდნენ თუმცა პირველი ნახევარი საათი უშედეგო გამოდგა.
-იპოვე რამე?-იკითხა თუკამ და ყავის ფინჯანი მაგიდაზე დადო
-ჯერ არა,მაგრააამ მოიცადეე
-რამოხდა?
-ესხომ შოთაა მაგრამ...-მაგრამ კახა ქვია-წარბები ზევით აწია თუკამ
-ესროგორ?
-ანუუ შოთას ძმა ყავსს?თანაც ტყუპი?
-თანაც ბოროტი-დაიჯღანა და ტელეფონი მოიმარჯვა-სასწრაფოდ სახლში მოდით ნამდვილი ბოროტმოქმედი გამოვიჭირეთ-მხიარულად ამბობს და ყურმილს თიშავს...
-ნიინ რა ვიფიქრე იციი,იქნებ შენი ძმა რომ დაწყნარდება...-სიტყვა შუაზე გაუწყდა როცა მისაღებში კახას ხელებში მომწყვდეული ნინი დაინახა
-გამარჯობა ძმაო-ღიმილით იწყებს საუბარს და ნინის სახეზე დანას არამჭრელი პირით დაატარებს
-აქ რა ჯანდაბას აკეთებ-დაიგრგვინა შოთამ და ნაბიჯი მისკენ გადადგა
-ერთი ზედმეტი მოძრაობა და შენი გოგო სიცოცხლეს დაემშვიდობება-კბილები გააღრჭიალა და დანა ყელზე მიადო
-შოთა გთხოვ დამეხმარე-ცრემლებს გასაქანი მისცა ნინიმ
-დამშვიდდი ნიინ,არაფერს დაგიშავებს-ყოყმანით უთხრა შოთამ
-ხოო ქერავ არაფერს დაგიშავებ მხოლოდ შეიძლება ყელი გამოგჭრა-სიცილს იწყებს და ყელიდან დანას აშორებს
-რაგინდა?
-გახსოვს ცხოვრებისეულ ჯოჯოხეთს რომ დაგპირდი?მაშინ გეგმები ჩამიშალე ახლა კი ვაპირებ რომ ეს განვახორციელო
-ოღონდ ნინის არაფერი დაუშავო გთხოვ
-ჰეი ქერა მოგიყვა მან უკვე რამდენად წმინდანიაა?შენს ძმასაც მე ვესროლე იციი?მამაჩემის გამო,მაგრამ შოთამ არ გამცა და ეს მას დაბრალდა და ყველა ჩემი ბინძური საქმე მის კისერზეა,მე სუფთად გამოვძვერი.
-მანიაკი ხარ-დაუყვირა ნინიმ რასაც გასროლის ხმა და შოთას მხრიდან სისხლის დენა მოყვა
-თქვენს ყოველ არასწორ სვლაზე საპირისპიროს დავტანჯავ-ყურთან უჩურჩულა და ხელი უხეშად კრა.
-ღმერთო შოთა მაპატიე,გეხვეწები მაპატიე არ მინდოდა გეფიცები არმინდოდა.-ცრემლებს ვერ იკავებდა და შოთას ჭრილობაზე ხელს მაგრად აჭერდა.
-ამაზე ნუდარდობ-უთხრა და თავისკენ დახარა-როგირც კი შესაძლებლობა მოგეცემა გაიქეცი და ლუკა მოძებნე,თავს უშველე ნინი და უკან მოხედვა არც კი გაბედო!-მბრძანებლური ტონით დაასრულა და ლოყაზე ტუჩები ოდნავ შეახო
-არა მე შენ არ დაგტოვებ.
-წინააღმდეგ შემთხვევაში სამივე დავიხოცებით,შენი და ლუკას სიცოცხლე მაინც იხსენი თორემლუკას სიკვდილი შენს კისერზე იქნება.
-კარგი-ნაღვლიანად ამოთქვა და მას მოშორდა
-ნინიი გაუშვი შენხომ მე გჭირდები,მე დავრჩები ის წავიდეს.
-დარა მაგდენად სულელი გგონივარ რომ ეგ გავუშვა და თავზე ძაღლობა დამაყენოოს?
-ძაღლი არა პოლიციელი -ოთახში იარაღშემართული მარიამი შემოვიდა ციტნესთან და ალექსანდრესთან ერთად
-აიოჯახიც აქ ყოფილა,როგორ გაზრდილხარ დაიკო უკვე იარაღის გამოყენებაც ისწავლე
-შენ წარმოიდგინე და არც კი ვაცილებ -ღიმილით უთხრა მარიამმა
-შენ წარმოიდგინე და მეც არ ვარ დებილი აქ მარტო რომ მოვსულიყავი ამიტომ რამოდენიმე მეგობარი წამოვიყვანე-ღიმილით მიმართა და ოთახში ახლად შემოსულ იარაღიან ბიჭებზე მიუთითა
-ვაა ძმაო შენ მეგობრებიც გყავს,მაგრად გაქაჩულხარ-მასხრად აიგდო შოთამ
-შენ ეგ ერთი არგეყოო?გინდა დაგანაკუწო?-შოთასკენ გაიწია რასაც მოულოდნელი გასროლა მოყვა და მოულოდნელად ოთახში იარაღით ხელში თუკაა აღმოჩნდა,პირდაპირ გულში მოარტყა კახას და ისიც წამში ადგილზე გაქვავდა,ამდროს ერთერთმა თიკას დაუმიზნა იარაღი და გასროლის ხმაც გაისმა მაგრამ შოთა საკმარისად სწრაფი აღმოჩნდა თუკას გადაეფარა და მოულოდნელად იატაკზე დაეცა,თუკაც მის გვერდით ჩაიმუხლა,ჭრილობაზე ხელს მაგრად აჭერდა და ცოტნეს სთხოვდა რომ ნინი ოთახიდან გაეყვანა
-თუკა,მეთუ რამე მომივა...
-ჩშშ,არაფერი მოგივა კარგად იქნები
-მომისმინე,ზემოთ საძინებელში პატარა გოგონაა,ქეთა მას მიხედე გთხოვ ასე არდატოვო და კიდევ...-კიდევ რაღაცის თქმა უნდოდა მაგრამ გონება დაკარგა და ბნელ წყვდიადში გადაეშვა...
იმ დღით სიცოცხლე ლუკამაც დაასრულა კახასთან ერთად იქამდე ურტყა სანამ შოთას ახლანდელი მისამართი არ გაიგო მაგრამ ეს ლუკასგან ნამდვილად არ გაუგია შემდეგ კი უბრალოდ შუბლში ტყვია დაახალა,ასეთი ამბები გავარდა კახას თაბამზრახველებისგან თუმცა იმ დღის შემდეგ არავის უნახავს ლუკა არც ცოცხალი და არც მკვდარი საავადმყოფოში ბევრი ვერაფერი შეცვალეს გონზე მაინც ვერ მოყავდათ გავიდა ერთი დღე,ორი, სამი...ერთი კვირა,ორი,სამი მაგრამ ის მაინც იმ მდგომარეობაში რჩებოდა რომელშიც იყო.ნინი თავს საშინლად გრძნობდა მთელს დღეს მასთან სალომე ატარებდა მისი ბავშვობის მეგობარი,მარიამმა და ალექსანდრემ როგორც ურთიერთობა დაალაგეს და ალექსანდრე მხოლოდ შოთას გაღვიძებას უცდიდა მარიამისთვის ხელის სათხოვნელად ცოტნეც ამ დღეში იყო მაგრამ ეგუებოდა ყველაფერს,თუმცა ძალიან ნანობდა კახას მაგივრად ნეკნები შოთას რომ დაუმტვრია პატარა ქეთა ნინისთან ერთად იყო მთელი ამ დროის განმავლობაში,ის კი მუდმივად მამიკოს კითხულობდა,ყოველ დღე მას მისტიროდა თითქოს გრძნობდა.ნინი იმდენად შეაშინა ბოლოს მომხდარმა მოვლენებმა რომ ალექსანდრემ საზღვარგარეთ წასვლა შესთავაზა თუ არა მაშინვედასთანხმდა მხოლოდ ის უთხრა რომ ჯერ შოთას უნდა დალაპარაკებოდა და შემდეგ წავიდოდა.მანაც ხელი არ შეუშალა თუმცა მისი გაღვიძების შანსი სულ უფრო და უფრო ცოტა რჩებოდა.
-3თვე გავიდა ნინი,ვეღარ დარჩები დროა მოემზადო და წახვიდე,დროა.
-ვიცი ერთი კვირამჭირდება ყველაფრის მოსაწესრიგებლად და მერე წავალ.
-კარგი პატარავ,ახლა თუკას მორიგეობაა რამდენიმე საათში მე შევენაცვლები და იცოდე სახლში არავინ იქნება.
-კარგი ალექსანდრე,დამშვიდდი,ყველაფერი კარგადაა. მათემატიკას ვიმეცადინებ,ძალიან ჩამოვრჩი.
-კარგი,ჭკვიანად მიყვარხარ
-მეც მიყვარხარ-ღიმილით ეუბნება და თაროდან მათემატიკის წიგნებს ალაგებს.თუკა შოთას პალატაში ნახევარი საათის განმავლობაში იჯდა როცა მას ექიმი ესტუმრა.
-ქალბატონო თუკა ტესტის პასუხები მოვიდა,აქვე გითხრათ თუ კაბინეტში ვისაუბროთ?
-აქვე მითხარით პრობლემა არარის.
-კარგით,თქვენთვის სასიხარულო ამბავი მაქვს,არანაირი დაავადება არ გჭირთ და არც მოწამლული ხართ.თვქენნ ორსულად ხართ.
-რაა-გაოცებისგან პირი დააღო და ოდნავ წაბორძიკდა-მეე მეე
-დიახ,ორსულად ხართ,აქედანაა გამოწვეული თქვენი ღებინება.
-ღმერთო მე არმჯერა-სიხარულისგან დახტოდა თუკა
-გილოცავთ,ღმერთმა ჯანმრთელი და ბედნიერი გიმყოფოთ-ღიმილით მიმართა ქალმა
-დიდი მადლობა
-ახლა დაგტოვებთ,დაისვენეთ და არ გადაიღალოთ-ეს თქვა და ნელი ნაბიჯით დატოვა პალატა
-ღმერთო დედა გავხდები,დედა გავხდები,არმჯერა დედა გავხდები-სავარძელში იჯდა და ერთსა და იმავეს უკვე მეათასედ იმეორებდა როცა მოულოდნელად ეს შეაწყვეტინეს
-კარგი რაა,გავიგე რომ დედა ხდები ეს იმდენად შემაწუხებელია რომ კომიდანაცგამოგიყვანს ადამიანს-ხრინაიანი ხმით თქვა შოთამ და თვალები ნელა გაახილა
-შოთააა-დაიყვირა თუკამ
-რაგაყვირებს ტოო,არადა გუშინდელიდან მოყოლებული იმაზე ვფიქრობდი რომ პალატაში ნინი რომ შემოვა მის სახელს ვიტყვი და მერე გავიღვიძებ ასე უფრო რომანტიკული იქნება თქო მაგრამ შენი და ცოტნეს მეტი აქ არავინ ყოფილა
-არმჯერა რომ გადარჩი არმჯერა რომ გღვიძავს
-მეგუშინ გავიღვიძე ღამე უბრალოდ არც საუბრის და არც თვალების გახელის თავი არ მქონდა ამიტომ ჩუმად ვიყავი
-მიხარია რომ გადარჩი მართლა
-მეც მიხარია რომ გადაგარჩინე,ნინი სადაა?აქ რატომ არ არის?
-იციი ნინი-ყოყმანით წამოიწყო თუკამ-მასთან ალექსანდრე წავიდა რომ საზღვარგარეთ წასვლის თემაზე დაელაპარაკოს
-მიჩალიჩებთ ტოო?გავიღვიძო მაინც,დავბრიდავ შენს ძმას ნინი თუ წავიდა.
-ახლავე დავურეკავ-თქვა და ნომერი აკრიფა რამდენიმე წუთიანი საუბრის შემდეგ ტელეფონი ტუმბოზე დადო და ღიმილით მიაჩერდა შოთას-ნინიმ წასვლა კიდევ ერთი კვირით გადადო...

/14/
-შოთაა-ღიმილიანი სახით შევიდა პალატაში ნინი და მისგვერდით ჩამოჯდა.
-ჩემოპატარავ-მანაც ღიმილით მიმართა და ხელზე ხელი მოკიდა
-ვერ ვიჯერებ რომ გადარჩი,აქ ხარ
-აქვარ ნინ,დამშვიდდი ყველაფერი კარგადაა.
-ვერც კი წარმოიდგენ როგორ მეშინოდა,მეშინოდა რომ ვერ გაიღვიძებდი.
-ეხლა შენ ეს მე შოთა პაჭკორია მაკადრეე?დიდხანს მეძინა ისედაც,ტანსაცმელი მინდა მივდივარ.
-სად მიდიხარ-შოკში ჩავარდა ნინი
-სახლში ნინაჩკა სადწავალ-ღიმილით მიმართა და შარვალი ჩაიცვა
-მოიცადე შოთა ასე ვერწახვალ
-დამშვიდდი პატარავ ყველაფერი კარგადაა მე კარგად ვარ.
-გთხოვ შოთა დაწექი,ასე არ შეიძლება.
-ეს რაღაც გამიხსენი თორე შემოვიხევ უკვე ისევარ
-გონს დღეს მოხვედი ასე როგორ შეიძლება-ბუზღუნით გაუხსნა ფორმა და სასწრაფოდ მოშორდა მის სხეულს,მაისურის გახდისთანავე შენიშნა ნინიმ მის მკერდზე არსებული შავი წარწერა რომელიც ოთხი ასოსგან შედგებოდა ''ნინი'
-ეეს რაარის?-ყოყმანით იკითხა ნინიმ და შოთას მიუახლოვდა
-ეს ის შრამია მარიამმა შენი სახელით რომ დამიტოვა მკერდზე
-ვერაფერს ვხვდები ეს თუ შენმა ძმამ გააკეთა ბოლოს სახლში შენ როგორ აღმოჩნდი.
-მოკლედ გეტყვი,ჩემი ძმის სახლს მივაგენი და სასწრაფოდ მივედი იქ,სახლში გაკვირვებით შემხვდნენ ბატონო კახა დაბრუნდიოო?ხოთქვი საქმე მაქვს და მივდივარო
მეთქი დავბრუნდი გადაიდო საქმეებითქო და სახლში უყოყმანოდ შემიშვეს,იმისთვის რომ დამეჯერებინა ვითომ კახა ვიყავი მომიწია მარიამი ფეხში დამეჭრა თორემ იქრომ კახა ყოფილიყო პირდაპირ თავში ესროდა,შემდეგ კი როდესაც ძალა დავკარგე და იატაკზე გართხმული ვიყავი ზუსტად იმავე დანით მკერდზე შენი სახელი დამაწერა,შრამად ცუდად დამრჩა მაგრამ ტატუს სახით ლამაზად გამოიყურება.
-გიჟი ხარ-ღიმილით უთხრა ნინიმ
-ვიცი,მუდამ ასეთი ვიყავი.
-შოთა რასშვრები ადექი უკვეე-წარბაწეული მიაჩერდა ცოტნე
-ხოო საქმეებიმაქვს ლუკაც უნდა ვნახო,სადაამდენხანს რამდენიშეტყობინება გავუგზავნე.
-შოთა-სახე შეეცვალა ნინის
-რამოხდა?-ცერად გახედა
-მომისმინე არვიცი როგორგითხრა მაგრამ არ ინერვიულო გთხოვ.
-მარტო დაგტოვებთ-თქვა ცოტნემ და კარი გაიხურა
-თქვიი ნინი ჭრილობა უკვე შემიხორცდა სულ ოდნავ მტკივა და არამგონია ხორცი თავისით გაიხსნას შუაზე,გისმენ
-ლუკაა ვერმოვა
-რას ნიშნავს ვერმოვა?
-შენ რომ დაგჭრეს იმდღით,ლუკა კახამ მოიტაცა დააბა და იქამდე სცემა სანამ შენს მისამართს არეტყოდა მაგრამ მან არაფერი თქვა და თავს სასიკვდილო განაჩენი გამოუტანა,კახამ უბრალოდ შუბლში ტყვია დაახალა,ასე თქვა კახას ხალხმა თუმცა ცხედარი ვერსად იპოვეს.-თვალები აუცრემლიანდა ნინის და მასთან მიახლოება სცადა.
-მითხარი რომ ხუმრობ!მითხარი ნინი გთხოვ მითხარი რომ ხუმრობ,გთხოვ
-შოთა შემომხედე, გთხოვ უნდა დამშვიდდე.-მუდარით მიმართა ნინიმ და მუხლებზე მდგარ შოთას ხელები მაგრად მოხვია
-ის ორი ძვირფასი ადამიანიდან ერთი იყო,მხოლოდ ის დაისიც აღარაა,ახლა მხოლოდ შენ დამრჩი მხოლოდ შენ ნიინ,არმჯერა.
-ლუკა ყველას დაგვაკლდება ეს იცოდე,ის კარგიადამიანიიყო.
-არა,ის ცოცხალია ვიცი რომ გამოძვრა,უეჭველად გამოძვრებოდა რადგან მისი ცხედარი ვერ იპოვეს ანუ არც მომკვდარა,ვიცი ასეა
-შოთა ეს არარსებული იმედია.
-რომელსაც მე ვეჭიდები!-დაუყვირა პაჭკორიამ და დერეფანში გაუჩინარდა.
-რამოხდა?-პალატაში ცოტნე შემოვარდა
-ლუკაას მოსაძებნად მიდის-ამოიკნავლა ნინიმ და ფეხზე წამოდგა
-შენ სახლში წადი შოთას მემივხედავ-უთხრა და კიბეებზე სირბილით დაეშვა.
-შოთა-ეზოში მყოფს დაეწია და შეაჩერა
-შემეშვი ცოტნე,ლუკა არმომკვდარა გესმიის,და თუ მოკვდა მის გვამს მაინც ვიპოვი მე არ ვთამაშობ თქვენი წესებით როცა საქმე ჩემს საყვარელ ადამიანებს ეხებათ.
-დამშვიდდი შენს შეჩერებას არც ვაპირებდი,მანქანა დაგჭირდება სახლში მისვლის დრო კი არ გვაქვს.
-რაა?
-შენთან ერთად მოვდივარ,შენ თუკა გადაარჩინე მე კი ლუკას გადარჩენაში ან თუნდაც მისი ცხედრის პოვნაში დაგეხმარები.-ღიმილით ეუბნება და მანქანისკენ სწრაფი ნაბიჯით მიდის
-ნინიი რა მოხდა?-სახლში გიჟივით შევარდნილ ნინის თუკას სიტყვები კიბეებთან დაეწია და შეჩერდა
-შოთა წავიდა.
-სად წავიდა?
-ლუკაას მოსაძებნად ვერ შევაჩერე მეე-სიტყვა ალექსანდრეს მოულოდნელმა გამოჩენამ გააწყვეტინა კიბეები სწრაფად ჩამოირბინა და გასასვლელისკენ გაიქცა
-ალექსანდრე სად მიდიხარ?-დაეჭვდა თუკა
-ლუკა გვიხმობს,არ ინერვიულოთ უბრალოდ შოთას უნდა დავეხმაროთ-სიცილით ამბობს და სასწრაფოდ გადის სახლიდან
-რაა?ვინ შოთას ალექსანდრე მოიცადე-ფეხზე წამოხტა თუკა მაგრამ მოულოდნელმა ღებინების შეგრძნებამ შეაჩერა და მაშინვე სააბაზანოსკენ გაიქცა
-თუკა კარგად ხაარ?-შიგა და შიგ ეკითხებოდა ნინი
-კიი არინერვიულო-სახეზე წყალი შეისხა და წამში გარეთ გამოვიდა
-რაგჭირს?-იმდენად იყო ეჭვით სავსე მისიკითხვა რომ შეუძლებელი იყო ახლა მისი მოტყუება
-მეე...ორსულად ვარ-ღიმილით ეუბნება და მის რეაქციას ბოლომდე აკვირდება
-რააა?არმჯერა შენ და ცოტნე მშობლები გახდებით ვაიმე არმჯერა ცოტნემ იციის?
-არა ჯერ არა მაგრამ მალე ვეტყვი.
-გილოცავ თუუკ-ღიმილით ეუბნება ნინი და მთელი ძალით ეხუტება
-რამე მოსალოცია და არვიციი?-მიულოდნელად სახლში მარიამი შემოვიდა
-კიი მარიამ თუკა ორსულადაა-ისევ აგრძელებს ღიმილს ნინი
-თუკა მართლაა?ღმერთო გილოცავ ჯანმრთელი და ბედნიერი ყოფილიყოს-მარიამიც გადაეხვია და შემდეგ დივანზე ჩამოჯდა
-თუკა ის სამნი?-მოულოდნელად გაახსენდა ნინის
-ღმერთო ისინი-სახეშეეცვალა და ცოტნეს ნომერი აკრიფა თუმცა ტელეფონი გამორთული იყო
-ვინ ისინი რა ხდება?-გამოფხიზლდა მარიამი
-ცოტნე, ალექსანდრე და შოთა ლუკას მოსაძებნად წავიდნენ
-რაა?ის ხომ მოკვდა.
-შოთას სჯერა რომ ის ცოცხალი იქნება,სჯერა რომ ის არ მომკვდარა და ამ ყველაფერს დაუძვრა.
-არც შემცდარა-მოულოდნელად მისაღების კარი გაიღო და იქ მუხლებზე დაცემული ლუკა გამოჩნდა.
-ლუკაა-სამივემ ერთად შეიცხადა და მას მისცვივდნენ
-მათ დაურეკეთ სასწრაფოდ მობრუნდნენ
-ტელეფონი ყველას გათიშული აქვს,მოდი ჯერ შენ მოგხედავთ თორემ საშინლად გამოიყურები-ოთახში შეიყვანეს და დივანზე წამოაწვინეს ამ დროს სახლში სალომე შემოვარდა ყვირილით.
-ნიინ გილოცავ გავიგე შოთა გამოფ-სიტყვა შუაზე გაუწყდა ოთახში ასეთ მდგომარეობაში მყოფი ლუკას დანახვისას
-ღმერთო სალომე რაკარგია რომ მოხვედი,რადგან მეორე კურსის სტუდენტი ბრძანდები შენ უკეთ გეცოდინება როგორ უნდა მიხედო მასე,გთხოვ დაეხმარე-უთხრა თუკამ და პირველადი დახმარების ნივთები გაუწოდა
-ლუკაა?-შოკში ჩავარდნილმა ამოთქვა და მის გვერდით დაიჩოქა
-ხოოეს ზუსტად ის ლუკაა რომელიც ყველას მკვდარი გვეგონა მაგრამ თუ არ გვინდა ეს მართლა მოხდეს ჯობს ჭრილობები დაუმუშავო.
-ხოორათქმაუნდა-სასწრაფოდ გამოართვა ყუთი და ნახევრად შემოხეული მაისური გადააძრო
-არმეგონა კიდევ თუ გნახავდი -ხრინწიანი ხმით თქვა და სახეზე ხელი ოდნავ შეახო
-მოიცა მოიცა თქვენ რა ერთმანეთს იცნობთ ?-დაეჭვდა ნინი
-კიი მაგრამ არმეგონა ეს ის ლუკა თუიყო
-ღმერთო სულგაგიჟდი გოგო შენ არ უნდა გეთქვა
-კარგი ნინი ნუეჩხუბები ჩემს საცოლეს
-ვიის?-ხველა აუტყდა თუკას
-შენ ხოარ გარეკე?-თავში წამოარტყა სალომემ
-რაიყო პატარავ ეხლა არ მითხრა შენი ცოლობა არ მინდაო-ცერად გახედა და მისი აწითლებული ლოყების დანახვისას გაეცინა
-არა არმინდა და საერთოდ გაჩუმდი თორემ ჭრილობებს აღარ დაგიმუშავებ.
-როგორ შემაშინე-თვალები მობეზრებულად აატრიალა და სხეულზე მისი ხელების მოძრაობას თვალს არ აშორებდა
-როგორც იქნა-აღმოხდა თუკას
-რამოხდა?
-ზარი გავიდა ცოტნემ ტელეფონი ჩართო.
-გისმენ თუკა
-სად ჯანდაბაში ხარ?
-საქმეზე ვარ გასული
-რა საქმეზე ლუკა მოვიდა
-ვინლუკა?
-ვინ ლუკა და შოთას ძმაკაცი მკვდარი რომ გვეგონა ცოცხალი ყოფილა.
-მოაბრუნე მანქანა-უთხრაშოთას და შემდეგ ისევ თუკას მიუბრუნდა-მალე მოვალთ თავს მიხედეთ,მიყვარხარ.
-თქვენც მიხედეთ თავს,მეც მიყვარხარ.-თქვა და ყურმილი გათიშა.1საათიც არ იყო გასული სამივე გიჟივით როომ შემოვარდა სახლში, შოთამ ლუკას დანახვისას თითქოს შვება იგრძნო,ნახარომ მართლა ცოცხალი იყო,მასთან მივიდა და მეგობარს მაგრად გადაეხვია.
-როგორ შემაშინე ტო,როგორ მანერვიულე
-შენ ჩემი უნდა იკითხო,ვფიქრობდი ვეღარც ვნახავთქო,თან პატარაზეც ვდარდობდი შენი კომაში ყოფნის შესახებ რომ გავიგე მეთქი ვინმიხედავსთქო.
-მაგრად მომენატრე შე*ემა
-მეც შოთა მეეც.
-მიხარია რომ ყველა აქ ხართ-ღიმილით წამოიწყო საუბარი თუკამ
-ოჰოო ძლივს არ მოაბა სათქმელს თავიი-მობეზრებულად აატრიალა შOტამ თვალები
-გინდა გარბოდე და მოგდევდეე?-თვალები დაუჭყიტა თუკამ
-ხოკარგი კარგი,სირბილის თავი არ მაქვს
-მოკლედ მიხარია რომ ყველა აქ ხართ და როგორც იქნა შევიკრიბეთ სიმართლეც ყველამ ვიცით და ლუკაც ჩვენ ცოცხალია და ის ადამიანიც ვინც მე გადამარჩინა სასტიკი იუმორის მქონე შოთა პაჭკორია.მინდა გითხრათ რომ მიხარია რომ გადარჩით,ნინის ძალიან დააკლდებოდი შოთა შენ კი ბატონო ლუკა როგორც გავიგე სალომეს დააკლდებოდი,ეს რაღაც სასწაული იყო მაგრამ მაინც კარგი სასწაული,ალექსანდრე გაუშვი მარიამს ხელი და შამპანიური მოიტანე მე უფრო მაგარი ამბავიც მაქვს-ღიმილით ეუბნება თუკა და სამზარეულოში გასულ ალექსანდრეს მარიამიც მალევე უკან მიყვება
-მენატრებოდი მარიამ-ზურგიდან ეკვრის და ყელში კოცნის
-შამპანიური აიღე უფრო მაგარი ამბავიც გვაქვს შენთვის მოსალოცი-ოდნავ ეხება ტუჩებზე და რამდენიმე ჭიქით ბრუნდება ოთახში
-აბა გისმენთ თუკა გვითხარი შენი გრანდიოზული ამბავი
-მოკლედ მეე... მე ორსულად ვარ-ღიმილით ასრულებს საუბარს და ცოტნეს რეაქციას ელოდება
-რაა?-ჭიქა მოულოდნელად მაგიდაზე დადო ცოტნემ და თუკას მიაშტერდა
-ხოო ცოტნე,ორსულად ვარ.-უკვე ცრემლები წამოუვიდა თუკას ეგონა არ გაუხარდა და გაქცევაზეც ფიქრობდა მაგრამ ცოტნეს სულ სხვა რეაქცია ქონდა რამდენიმე ნაბიჯი გადადგა მისკენ შემდეგ კი მუხლებზე დადგა და ჯიბიდან პატარა ყუთი ამოიღო.
-ღმერთო -მოულოდნელად აღმოხდათ ოთახში მყოფებს
-ჩემო ცხოვრების სიყვარულო თუკა ახალაია,ცოლად გამომყვები?-ღმილით ეუბნება და მის პასუხს უცდის თუმცა თუკა დიდხანს არ აყოვნებს და სწრაფად ეუბნება
-კიი-ღიმილით პასუხობს და ხელს უწვდის,ბეჭედი სწრაფად გაუკეთა და გულზე მიიხუტა თავისი პატარა გოგო
-ყველაზე ბედნიერი ადამიანი ვარ მე ახლა,გეფიცები ვერც კი წარმოიდგენ როგორ გამაბედნიერე გეფიცები ვერ წარმოიდგენ,ყველაზემეტად მიყვარხართ მე თქვენ-სიტყვებს თავს ძლივს უყრიდა და თან ხელებს მაგრად უჭერდა გეგონება ვინმე წაართმევსო.
-გილოცავთ,სხვა რა მეთქმის ბედნიერებას გისურვებთ.-ერთმანეთის მიყოლებით ულოცავდნენ ორივეს,ამდენად ბედნიერად გაატარეს ეს დღე,შამპანურით აღნიშნეს ახალი ამბავი შემდეგ კი ცოტნემ თუკა მოიტაცა დროებით და დანარჩენებმა განაგრძეს დალევა,თუმცა შოთამ სუფრა დატოვა და თან ნინიც წაიყვანა,ლუკა და სალომეც წავიდნენ სიტვაციაში გარკვევას ცდილობდნენ ალესანდრე და მარიამიც მარტოები დარჩნენ და ესიყო ყველასთვის ბედნიერი საღამო ყველანაირად .
-სად მიგყავარ?-გაუკვირდა ნინის
-ეს საიდუმლოა უბრალოდ მენდე-მის ხელს ხელში იქცევს და ხელზე კოცნის
-მითხარი რაა-ტუჩები დაბრიცა და მომლოდინე სახით მიაჩერდა
-5წუთიც პატარავ-ღიმილით უთხრა და 5წუთში მანქანა თითქოს ჩვეულებრივ მაგრამ ულამაზეს ადგილას გააჩერა,ეს ადგილი იყო საიდანაც მთელი თბილისი მოჩანდა
-ღმერთო რა ლამაზია-ღიმილით ამბობს ნინი და ხედით ტკბობას აგრძელებს
-რაღაც მინდოდა მეთქვა შენთვის ნინი.
-რამოხდა?
-ეს ჩემი საყვარელი ადგილია,აქ არასოდეს არავინ არ მომიყვანია და დავიფიცე რომ აქ ჩემთვის ყველაზე ძვირფას ადამიანს მოვიყვანდი.ის რასაც მე ვგრძნობ ნინი სრულიად შეესაბამება ყველაფერს,ვიცი ურთიერთობა ცოტა უცნაურად დავიწყეთ და თავიდან გაშინებდი კიდეც მაგრამ ახლა ასე აღარ არის ხომ?ისევ გეშინია ჩემი?
-არა
-მიხარია რომ ეს ასეა,დღევანდელისთვის მინდა ბოდიში მოგიხადო,იმისთვის რომ დაგიყვირე,ეს გაუაზრებლად გავაკეთე და მინდა იცოდე რომ ამას გამიზნულად არ გავაკეთებდი.შენ რომ გიყურებ გეფიცები ყველაფრით ბედნიერი ვარ მთელი ცხოვრება შენნაირს ვეძებდი და გიპოვე კიდეც არ ვარ პატარა ბიჭი მიკიბულ მოკიბული საუბრები დავიწყო ამიტომ მოდი პირდაპირ გეტყვი რა,გაცნობის დღიდან ჩემს გულში შემოიჭერი და არვიცი რანაირად მაგრამ ვგრძნობ რომ მიყვარხარ.მიყვარხარ ისე როგორც არასდროს არავინ მყვარებია.ჩემთვის ძალიან ძვირფასი ხარ და მინდა ეს იცოდე.
-შოთა მეე-თვალები აუცრემლიანდა ნინის
-მე არაფერს გაძალებ ნინი,თუ არ გიყვარვარ ძალით ვერ შეგაყვარებ თავს.
-არა მოიცადე,შოთა ჩემთვის უმნიშვნელო მართლა არ ხარ და მეც შემიძლია ვთქვა რომ მიყვარხარ მაგრამ აქ ვერ დავრჩები მეშინია გესმიის ყველაფერი იმის მეშინია რაც ხდება,მაპატიე მაგრამ შენთან ვერვიქნები,შენი ისევე როგორც ჩემი ძმის და ცოტნეს ცხოვრება სავსეა სისხლით დანაშაულებით მე ამყველაფრისთვის მართლა პატარა ვარ.მაპატიე მაგრამ არ შემიძლია უნდა წავიდე.
-ნინიი გთხოვ
-მაპატიე შოთა მაგრამ ეს საუბარი აქ და ახლავე მთავრდება.-მის ტუჩებს ოდნავ ეხება და მანქანისკენ სწრაფი ნაბიჯით მიდის.

/15/
-არა ნინი გაჩერდი.-ისეთი ტკივილით იყო სავსე მისი ხმა ნინიმ განძრევა ვეღარ შეძლო და ადგილზე გაიყინა-ვიცი რომ გეშინია,ვიცი რომ პატარა ხარ არგინდა ასეთი ცხოვრება,არც გამტყუნებ ასეთი ცხოვრება არავის უნდა მაგრამ მჭირდები გესმიის?მჭირდები ნინი!
-მეშინია გესმიის?არ შემიძლია ყოველდღე იმის ყურება თუ როგორ მოხვალ ჩემთან სისხლით მოთხვრილი,ყოველდღე ვერ ვინერვიულე იმაზე ცოცხალი ხარ თუ არა,ან საერთოდ გადარჩები თუ არა,ეს უკვე მოხდა ერთხელ და 3თვე უშენოდ მომიწია ყოფნა,ვფიქრობდი იმაზე გაიღვიძებდი თუ არა და ცრემლების ზღვაში ვიძინებდი და ვიღვიძებდი,ბოლოს ისე ვიყავი რომ ალექსანდრემ საზღვარგარეთ წასვლა შემომთავაზა თუ არა მაშინვე დავთანხმდი და სწორედ იმ დღით გაიღვიძე შენც და მე არ...
-მაგის დედაც თუ ასეთი იყო დასასრული ჯობდა საერთოდ არ გამეღვიძა,შენც ეს არ გინდოდაა ჩემს გარეშე უკეთესად იყავი ახლა კი ცხოვრება ბევრი ვალდებულებით გიწევს რაც არ გსიამოვნებს.
-გეყოფა შოთა იცი რომ ასე არაა,მაგრამ ვერდავრჩები ყველაფრის გასაანალიზებლად დრო მჭირდება.
-3წელი?-ბოლოხმაზე დაუყვირა და მანქანის შუშა ჩალეწა
-შოთა გთხოვ...
-რას მთხოვ,მითხარი რომ არგიყვარვარ მითხარი რომ არგჭირდები და შენს სიცოცხლეს ვფიცავარ მკვდარსაც კი ვეღარ მნახავ.თვალებში მიყურე და მითხარი მიდი გელოდები.
-გთხოვ არგინდა
-მითხარი!
-ვერგეტყვი იმიტომ რომ მიყვარხარ და მჭირდები მაგრამ ეს ჩემს შეკავებას ვერ შეძლებს.
-ესეიგი არც გიყვარვარ და ამიტომ.მანქანაში ჩაჯექი.-თქვა და მჯღოლის ადგილი დაიკავა
-გთხოვ არაფერი მოიმოქმედო.-მისგვერდით მჯდომმა სისხლიან ხელზე ხელი მოკიდა
-ნუ მეხები გთხოვ.-ხელი აუკრა და მანქანა დაძრა.
-ასე ნუმექცევი გემუდარები.
-ჩემოდანი ამოალაგე,შენ აქ დარჩები ქვეყნიდან მე წავალ.
-არა მემინდა წასვლა არმინდა ამ ბინძურ ქვეყანაში გამიგე.
-ვერგაგიგებ სანამ არამიხსნი.
-ასახლსნელი არაფერია.
-მარტო შენ რატომგაკავებს ჩემი სისხლიანი წარსული,მარიამი,თუკა და სალომე როგორ ეგუებიან ამას?მითხარი გთხოვ.
-ისინი სხვათემაა.
-თავს ნუ არიდებ ყველაფერს ნინი,მეარგაკავებ წადი!
-აქ გააჩერე სახლში მეთვითონ მივალ.
-იქიდან მე წამოგიყვანე ამიტომ მე მიგიყვან და მერე სადაც გინდა იქ წადი.
-შოთა გააჩერე მანქანა.
-სახლამდე მიგიყვან.
-გააჩერემანქანა შოთა
-რაგინდა რა -მკვეთრად დაამუხრუჭა და მანქანიდან გადავიდა.
-შოთა მე სხვასთან ვარ
-სხვასთან ხარ?
-ხო მე ირაკლისთან ვარ,ეს ქმნის მთელ რიგ მიზეზებს
-თითქოს არმომიწევია მაგრამ მაინც კაიფშივარ-სიცილი წასკდა შოთას
-რაგჭირს?
-მე რამჭირსს?მერამჭირს გოგო?აქამდე ენა სადგქონდა არუნდაგეთქვაა?შეყვარებული გყავდა მაგრამ მაინც მომეცი იმის ნება რომ შემყვარებოდი გსიამოვნებს ეს მომენტი?გსიამოვნებს?მიპასუხე ასე გინდოდა ყველაფერი?თუ ცოტა უფრო დრამატულად-ბოლოხმაზე ყვიროდა შოთა.
-ეე ძმაო გოგოს ცოტა ხმადაბლა ესაუბრე ან თუ თავს ვერ იკავებ საერთოდ შეეშვი.-მოულოდნელად ზურგიდან მოესმა და ისიც სწრაფადვე მიტრიალდა
-რა თქვი?
-დაიკოა პატარა გოგოა და ამდენხალხში უყვირი ეს არაამოსაწონი მოდისახლშიმივიყვან და რო დამშვიდდებით მერე ისაუბრეთ-ნინის ხელი მოკიდა და საპირისპირო მხარეს უბიძგა
-ხელი გაუშვი!
-რასქვია ბრატ,როდამშვიდდები მერე ისაუბრეთ,წამოდი სახლში მიგიყვან-ში********?გითხარი ხელი გაუშვითქო რაგინდა ძვლები დაგიმტვრიო?
-შოთა არგინდა.
-შარზეხარ ბრაატ?
-ბრატ კიარა თუდაგიჭირე შენს თავს ვერავინ გამაგდებინებს წადი გაიარე რა-ხელი გააშვებინა და ნინი გულზე მიიხუტა.
-აუტოო მი**აკებ უკვე-ნინის ხელზე მოქაჩა და მოულოდნელად სახეში მუშტი დაიმსახურა,ჯერ ერთი შემდეგ მეორე,მესამე ურტყავდა მთელი ძალით თითქოს ჯავრს მასზე იყრიდა,ბუნდოვნად ნინის ყვირილიც ესმოდა მაგრამ ამაოდ არ ჩერდებოდა,მოკვლის სურვილი იმდენად ძლიერი იყო თავს წინააღმდეგობას არც უწევდა სანამ ქუჩის კუთხეში არსებული რესტორნიდან ცოტნე და თუკა არ გამოცვივდნენ და მოულოდნელად სანდრომ არ მოაშორა თითქმის მკვდარ სხეულს.
-გამოფხიზლდი შოთა რასაკეთებ-კედელზე მიაყუდა და ხელს მხრებზე მაგრად უჭერდა
-მოვკლავ და დავანაწევრებ
-შემომხედე რამოხდა,სახლიდან მშვენივრად წახვედით და რაშია საქმე
-საქმეე?საქმე ნინიშია და ისევ ნინიში აიასე-ხელი უხეშად აუკრა ცოტნეს
-შოთა მე
-გაჩუმდი,ხმაარამოიღო შენი დანახვაც კი არმინდა.არსადგადამეყაროშენს ირუშასთან ერთად თორე ჯერ იმასდავბრიდავ მერეშენ და მერე თავსდავიბრიდავ გაიგეე?-დაუყვირა ბოლო ხმაზე გასაღები იქვე მიაგდო და გზას ფეხით გაუყვა
-ნინიი სახლში წაიყვანე თუკა მას მე მივხედავ-შუბლზე აკოცა და სირბილით გაჰყვა შოთას
-ნიინ ჩემო პატარავ არმეტყვი რამოხდა?-მანქანაში ჩაჯდომისთანავე ჰკითხა თუკამ
-მე არც კი ვიცი საიდან დავიწყო-ცრემლებმა თავისით იწყეს დენა ნინის თვალებიდან
-ნიინ მოდი ამ ღამეს სასტუმროში გავჩერდეთ უფრო წყნარად იქნები და თან მომიყვები რა მოხდა-მანქანა სასტუმროს წინ გააჩერა ნომერი უცებ აიღო და მესამე სართულზე კიბეებით ავიდა,ოთახში შესვლისთანავე ნინი საბანში გაეხვია და თავი საბანში ჩარგო
-ნინიი თუარ მომიყვები რა მოხდა ვერ დაგეხმარები გესმიის?
-რით დამეხმარები თუკა შოთამ მითხრა რომ ვუყვარვარ მე კი ვუთხარი რომ მასთან ყოფნა არ შემიძლია და სხვასთანვარ.რასგააკეთებ მითხარი.
-სხვასთან ხარ ?
-ხოო თუკა სხვასთანვარ.
-ვინსხვასთან გოგო შოთაზე ფეთება მოგდიოდა
-ესადრე,ახლა სხვასთან ვარ.
-არგინდა წესიერად მითხრა რა გჭირს?
-უბრალოდ ძილი და იმის ცოდნა მინდა რომ ის კარგადაა.
-ცოტნე მიხედავს,შენ უბრალოდ დაიძინე.-ღიმილით უთხრა და მის გვერდით დაწვა.-მარიამ მენატრებოდი იციი?-ღიმილით ეუბნება ალექსანდრე და წელზე ხელს ხვევს
-შენთან არვიყავი?
-ხომაგრამ მაინც,დიდი ხანია ბედნიერება არ გვღირსებია.
-ახლა ყველაფერი დალაგდა,მთავარი ესაა.
-როცა გავიგე რომ ბიძა გავხდებოდი ყურებს არ ვუჯერებდი,თვალწინ დამიდგა პატარა გოგო რომელიც ბიძიას მეძახდა ისე უბრალოდ და ვიფიქრე რატომ არშეიძლება ერთ დღეს მყავდეს გვერდით პატარა ბავშვი რომელიც ბიძიას კიარა მამას დამიძახებდა.
-ალექსანდრე რას...
-გთხოვ ნუ მაწყვეტინებ,ისედაც გამბედაობა ძლივს მოვიკრიბე ამის სათქმელად.
-კარგი.
-მამარომ გახდე გვერდით ისეთი ქალი უნდა გყავდეს რომელიც გეყვარება და რომელსაც ეყვარები რათა მერე შენიშემდგომი ცხოვრება შენი შვილი ან შვილები გაბედნიერებდეს,მეკი ამ ბედნიერებას შენთან ვხედავ მარიამ,მინდოდა იდეალური საღამო მომეწყო შენთვის რომ ყველაფერი ისე ყოფილიყო როგორც გოგოები ოცნებობენ ხოლმე მაგრამ რამდენჯერაც ლამაზი საღამო მინდოდა მეჩუქებინა შენთვის იმდენჯერ ნერვიულობა და ტკივილი გაჩუქე,ამიტომ ამას აქვე და ახლავე გეტყვი-ჯიბიდან პატარა ყუთს იღებს და მუხლებზე დგება
-ღმერთო-თვალები აუცრემლიანდა მარიამს
-ჩემო ბედნიერებავ ქალბატონო მარიამ ბაბუციძე ცოლად გამომყვები?გერქმევა ჩემი ცხოვრების სიყვარული ჩემი მეორე ნახევარი და ჩემი შვილების დედა?-ღიმილით ეუბნება ალექსანდრე
-კი,კი -არც უფიქრია ისე დაეცა მუხლებზე და ბეჭედი მოირგო თუარა თითზე მაშინვე ჩაეხუტა ალექსანდრეს .
-მინდოდა რომ ამას შენი ოჯახიც დასწრებოდა მარიამ მაგრამ...
-ჩემი ოჯახი შენ და ჩვენი მეგობრები არიან,სხვები არ მჭირდება ბედნიერებისთვის.
-ძალიან მიყვარხარ მარიაამ!
-მეც ალექსანდრე მეც!-ღიმილით ასრულებს საუბარს და მისტუჩებს ოდნავ ეხება.
-შოთა იქნებ მე მაინც მომიყვე წესიერად რა მოხდა.-მაგიდასთან მჯდომს გვერდით მიუჯდა ცოტნე
-შენ რა უკან გამომყევი?წადი რა ბავშვებს მიხედე.
-შოთა მე არ ვხუმრობ.
-ხოოარც მეე,რისი მოსმენა გინდა,იმის რომ ნინი შემიყვარდა?კიბატონო შემიყვარდა.დღეს სწორედ ეს ვუთხარი მაგრამ ხელი მკრა მითხრა რომ ვუყვარდი მაგრამ არ შეეძლო ჩემთან ყოფნა იმიტომ რომ ეშინია, ჩემი ცხოვრება სავსეა სისხლით ტკივილით და ბლა ბლა ბლა
ბოლოს კი ამოღერღა ნამდვილი მიზეზი მითხრა რომ შეყვარებული ყავს იკუშა იცნოობ?ალბათ დღე დღეზე ცოლად გაყვება.
-ვინ იკუშა გოგო შენზე აფანატებს.
-გეშლები ძმაო,აშკარად გეშლები,ალბათ იმ იკუკუნას უყურებდა სიყვარულით სავსე თვალებით
-აქ რაღაც სხვაამბავია,გიჟს გავდა მთელი ის პერიოდი რაც შენ გონს არ იყავი და გგონია არუყვარხაარ? მაგის იკუნასაც ვიპოვი და ნამდვილ მიზეზსაც რატომ ამბობს უარს შენზე უბრალოდ ცოტა მოიცადე.
-რას გამი**აკე საქმე,არმინდა რა,იყოს ვისთანაც უნდა.აი ჩემი ბო*იც მოვიდა ზუსტად დროულად.
-ეს ვინაა?
-ნინის სკოლელია მეთორმეტე კლასელი.-სიცილს ძლივს იკავებს და მაგიდასთან მოსულ გოგოს ტუჩებზე ეტანება
-აუ შოოთაა რამდენიხანია არ მინახიხარ.
-მომენატრე ტო-კიდევ ერთ ჭიქას ცლის და გოგოს კალთაშიისვამს
-ეს გულისამრევია-ამაზრზენად გახედა ცოტნემ
-შენმე ჯერ კიდევ არ მიცნობ-ცერად გახედა შოთამ
-რამდენიხანია არ შემხმიანებიხარ,ეს შენი მეგობარია?ლიზის დავუძახოო?სიმპატიურია.
-არაა,ის ცოლშვილიანია შეეშვი.
-ოუ სამწუხაროა-დაბერილი ტუჩები დაპრუწა გოგომ
-ვიცოდი რომ დამირეკავდი.
-შპრიცი და აბები გააქვს?
-სახლში ყველაფერია რაც გვჭირდება, ვიცოდი რომ არ დამივიწყებდი
-მოკეტე და უბრალოდ წამოდი მაცადე იმით ტკბობა რაც მააქვს.-ხელიუხეშად აუკრა და მასთან ერთად დატოვა ბარი.ცოტნემ სასწრაფოდ აკრიფა ლუკას ნომერი და რამდენიმე ზარის შემდეგ როგორც იქნა აიღო ტელეფონი
-ხოო რახდება?
-ბიჭო შოთას უნდა მიხედო რა.
-რასჭირს რამოხდა?
-რამოხდაკიარა ნინიმ არმიყვარხარ სხვამყავსო რა და სუდა**ევდა ესკიდე ვიღაც გოგოსთან ერთად წავიდა,ნინის სკოლელიაო ასემითხრა.
-ნინისსკოლელიი?კირა ფუამის ძლივს დავანებებინე თავი მაგგოგოზე.შეაჩერე თუშეძლებ,კიდევ ერთხელ თუ შეჯდა ნარკოტიკებზე მე ვეღარ ვუშველი-თქვა და ტელეფონი გათიშა თუმცა უკვე გვიანი იყო შოთა უკვე წასულიყო და მას უკვე არ ადარდებდა არაფერი კაიფის გარდა,ბოლოს როცა ნარკოტიკებს იკეთებდა ლამის სიკვდილამდე მივიდა ლუკა რომ არჩარეულიყო ის მართლაც მოკვდებოდა ვერ უმკლავდება ამას ახლა კი იმ ჭაობში ხელახლა იძირებოდა...

/16/
აახლოებით პირველი საათი იყო როცა ლუკა კირას სახლს მიადგა და გაუთავებლად დაიწყო ზარის რეკვა და კარებზე მუშტების რტყმა.
-კირა კარი გააღე თორემ შემოვამტვრევ და ნაკუწებად გაქცევ,კააღე ეს წყეული კარი-კარს წიხლი დაარტყა წყობილებიდან გამოსულმა ლუკამ და ისიც მაშინვე გაიღო კირა ოთახიდან საცვლების ამარა გამოვიდა
-რაგინდა ამშუაღამისას?-ტუჩები დაპრუწა გოგომ
-სადაა შოთა?
-საძინებელში.
-გამატარე-ხელი უხეშად აუკრა და საძინებელში შევარდა სადაც შოთა მისვენებულიყო და თითქოს მკვდარს გავდა-შოთა ძმაო თვალები გაახილე-სახეში ხელებს ურტყავდა ლუკა მაგრამ რეაგირება არ ქონდა
-რაჭირს?-იკითხა ცოტნემ და სახეზე წყალი დაასხა
-დოზის გადამეტება აქვს მოგკლავ შე ბო*ო მას რომ რამე დაემართოს მოგკლავ-ყელში წვდა და კედელზე უხეშად ააკრა
-გამიშვი მე არაფერ შუაში ვარ-ამოიხრიალა გოგომ
-ლუკა გაუშვი ახლა მთავარი შოთას გადარჩენაა-ხელში წვდა ცოტნე და ლუკამაც სწრაფად შეუშვა მას ხელი.
-დავბრუნდები და გპირდები გაჩენის დღეს გაწყევლინებ.
-ნინიმაც მითხრა შოთა გაჩენის დღეს გაწყევლინებსო-თავისთვის ჩაილაპარაკა და ოთახიდან სწრაფი ნაბიჯით გავიდა შოთა სასწრაფოდ საავადმყოფოში წაიყვანა ლუკამ,ალექსანდრეც უკვე გზაში იყო,მარიამი სასტუმროში წავიდა თუკასთან და ნინისთან
-ბოლო პერიოდში უკვე რამდენჯერ მოხვდა საავადმყოფოში-კედელს მიეყრდნო ლუკა
-კარგად იქნება დამიჯერე-მხარზე ოდნავ შეეხო ალექსანდრე
-კარგად არიქნება გესმიის?მევერ შევძლებ მის გადარჩენას და ეს შენი დის ბრალია,თუ არუნდოდა შოთასთან ყოფნა თუ სხვა უნდოდა რატომ არაფერი თქვა,ის პატარა ბავშვია და მეტი არაფერი.
-ჩემი და ამას მიზეზ გარეშე არგააკეთებდა,მე გავარკვევ ყველაფერს.
-მიზეზ გარეშე არ გააკეთებდა მაშინ მითხარი მიზეზი თუმცა მიზეზი რომც მითხრა ამით არაფერი შეიცვლება ერთხელ გასინჯავს ამ ნაგავს და მისმეტი არავინ და არაფერი ადარდებს,მე ჯანდაბას ქეთამ რა დააშავა სახლში მამიკო რომ აღარ მივა რა ვუთხრა ფეხებზეკიდიხართქო? ესვუთხრა?-ბოლო ხმაზე ყვიროდა ლუკა
-ამას არგეუბნები ჩვენ მას დავაბრუნებთ და ჩემს დას ნამდვილ მიზეზსაც ვკითხავ,შემდეგ კი თუ მოუნდება წავიდეს ისევ.-ხელი უხეშად მოაშორა და დერეფანში გაუჩინარდა.თუკა სალომე და მარიამი მთელი დილა ნინის გაღვიძებას ელოდნენ. როგორც იქნა თვალები გაახილა,სასტუმრო ოთახში დივანზე იწვა და პლედი ეფარა გარშემო კი ეს სამი მომლოდინე თვალებით შესცქეროდნენ.
-აქ როგორ მოვხვდი?ჩვენხომ სასტუმროში ვიყავით.-დაბნეულად დაიწყო თვალების ცეცება ნინიმ
-ნიინ მორჩა ხუმრობა გვითხარი რა ხდება.
-რაუნდახდებოდეს?
-ნინი შენს გამო შოთა გამოუვალ მდგომარეობაშია მისი დაბრუნება მხოლოდ შენ შეგიძლია,თქვი სიმართლე ვინარის ირაკლი რაგინდა მასთან რატომ კარი შოთას ხელი უბრალოდ თქვი ვისი გეშინია-გვერდით დაუჯდა თუკა
-არ შემიძლია გესმიის?არ შემიძლია მითხრეს რომ თუ რამეს ვიტყოდი ყველას დაგხოცავდნენ
-რაა ვინთქვა?-საუბარში მარიამი ჩაერთო
-ღმერთო ესეც არ უნდა მეთქვა,ეს რომ გაიგონ-ფეხზე წამოხტა ნინი აცრემლიანებული თვალები ოთახში მყოფებს მიანათა და კიბეები სწრაფად აირბინა კარი ისეთიხმაურით დაკეტა პირველ სართულზეც კი გაიგეს მისი ხმა
-ღმერთო ლუკას დავურეკავ-თქვა სალომემ და ტელეფონი ამოიღორამდენიმე ზარის შემდეგ გაისმა ლუკას ბოხი ხმა ტელეფონში
-გისმენ სალო
-ნინის ვიღაც ემუქრება
-ნინი აღარ მაინტერესებს გესმიის?მისი პრობლემები მე აღარ მეხება.-მოკლედ მოუჭრა ლუკამ
-გეხება ლუკა,ვიღაც ნინის ემუქრება რომ შოთასთან არ იყოს და საერთოდ ქვეყნიდან წავიდეს.
-რას ნიშნავს ეგ?-
იმას რომ რაც თქვა ნინის ბრალი არიყო,ის ყველა ჩვენგანს იცავდა.როდესაც გამოფხიზლდება ალექსანდრესთან მოიყვანე შოთა მას და ნინის სალაპარაკო აქვთ,მე კი ნინის ტელეფონს მოვიპარავ და ვეცდები გავარკვიო ვინ ემუქრება მას-საუბარი დაასრულა და ლუკას რეაქციას დაელოდა
-კარგი პატარავ მადლობა,მიყვარხარ-უთხრა და მის პასუხს არც დალოდებია ისე გათიშა.
-რახდება-იკითხა მარიამმა
-მოკლედ ნინის ტელეფონი გვჭირდება სამნი ვართ მე და მარიამი ნინის დავაკავებთ თუკა ტელეფონს აიღებს შემდეგ კი ოთახში ჩავკეტავთ რომ არსად წავიდეს
-ეს ასე მცირე დროში მოიფიქრე?-გაოცდა თუკა
-ჭკვიანი ბიჭის ჭკვიანი გოგოვარ-ღიმილით ეუბნება და კიბეებზე სირბილით ადის,ნინის კარზე უკაკუნებს და იცდის სანამ რაიმეს იკითხავს თუმცა სიჩუმეა
-ნიინ გამიღე კარი გთხოვ,ჩემი წიგნების აღება მინდა უნივერსიტეტში უნდა წავიდე,კონსპექტებიც მანდ მაქვს
-ღმერთო რა მატყუარა ხარ-თვალები გადაატრიალა მარიამმა
-შემოდი და აიღე რაც გინდა-კარი ხმაურით გააღო ნინიმ და ისევ საწოლში დაწვა,სალომემ სწრაფად გააღო კარი და ოთახში შევიდა მას მარიამიც მიყვა ორივემ ადგილზე გააკავეს ნინი,მაგრამ იმაზე მეტი წინაღობა შეხვდათ ვიდრე ეგონათ ამიტომ სალომემ ჯიბიდან ნემსი ამოიღო და ვენაში ჩაარჭო,წამალი ნელა შეუშვა ორგანიზმში და ნინიც ადგილზე გაქვავდა,თვალები დახუჭა და ღრმა ძილს მიეცა.
-რა გაუკეთე?-შოკში ჩავარდა თუკა
-დამამშვიდებელია,რამდენიმე საათს დააძინებს ჩვენ კი მანამდე ტელეფონი შევამოწმოთ-თქვა სალომემ და მარიამს ტელეფონის კოდი უკარნახა-2580 ბოლოს ეგ ქონდა
-კარგი კოდი ესაა ახლა ზარებს შევამოწმებ-თქვა და ოთახიდან დანარჩენებთან ერთად გამოვიდა კარი ჩაკეტეს და მისაღებში დივანზე ჩამოსხდნენ-უცხო არავინ ჩანს გარდა ამისა-"ირა"და იქსი ეწერა ნომერს საათში დაახლოებით 6ზარი მაინც იყო განხორციელებული და მესიჯების გადამოწმებისას საერთოდ ჭკუიდან შეიშალნენ
-გემუდარები შემეშვი ჩემგან რა გინდა(ნინი)
-შოთას ეტყვი რომ ირაკლი გიყვარს და ირაკლისთან ხარ მას დაახვევინებ და შემდეგ შენც ამერიკაში წახვალ თუარადა ყველა შენს საყვარელ ადამიანს მოვკლავ და იცი რომ ეს არ გამიჭირდება.(ირა)
-შოთა გაჩენის დღეს გაწყევლინებთ ეს თუ გაიგო.(ნინი)
-ხოდა სწორედ ამიტომ ვერ გაიგებს ვერაფერს და შენც არაფერს იტყვი,ახლა კი წადი და შენს საქმეს მიხედე(ირა)
უამრავი ასეთი მუქარის მესიჯი იყო ნინის ტელეფონში და ახლა გასაგებია თუ რატომ არაფერს ამბობდა აქამდე.
-ნომერი მიკარნახე გავიგებ ვინაამისი მფლობელი და ამჟამინდელ ადგილსამყოფელსაც გავწვდები.-თქვა მარიამმა და ლეპტოპში მონაცემების შეყვანას შეუდგა
უკვე ერთი საათი იყო გასული რაც მარიამი მონაცემებს აგროვებდა ნომრის საშუალებით ცოტა გაუჭირდა მაგრამ ბოლოს მაინც გაიგო თუ ვინ იდგა ამ ყველაფრის უკან
-ირა ბაბლუანი,გეცნობათ ვინმეს?-იკითხა მარიამმა
-მე მეცნობა-ოთახში მოულოდნელად შოთა შემოვიდა მას უკან ლუკა,ალექსანდრე და ცოტნე მოყვებოდნენ
-რაა?
-ხო ის კირას ძმაა როდესაც ნინიმ მითხრა რომ ვიღაც ირაკლისთან იყო ვერმივხვდი რადგან მას ირაკლიდ არავინ იცნობს კირა დ ირა ტყუპები არიან თუმცა ირა არასოდეს ჩანდა საზოგადოებაში ის ნამდვილი კრიმინალია სწორედ მან დააშანტაჟა ნინი და მე მას სასიკვდილო განაჩენი გამოვუტანე-თქვა შოთამ და მაგიდაზე მდგარი ვისკი ჭიქაში დაისხა.
-კი მაგრამ შენი დამოკიდებულება ? ნარკოტიკებზე როგორ შეწყდა ასე უცებ?-დაეჭვდა თუკა
-ადრე ხელჩასაჭიდი არაფერი მქონდა რაც სიცოცხლისკენ მომაბრუნებდა მხოლოდ ლუკა რომელსაც კარგად არ ვაფასებდი,ახლა კი შემიყვარდა და როდესაც გავიგე რომ ის ყველაფერი სიცრუე იყო ჩემი გონება დაბრუნდა დამოკიდებულება რთული მოსაშორებელია თუმცა გავუმკლავდები ამასაც.-ღიმილით ასრულებს საუბარს მისამართს ფურცელზე იწერს და სახლს დანარჩენებთან ერთად ტოვებს...
-თუკა კარი გააღეე თუკა რას აკეთებ გაააღე ეს წყეული კარი გემუდარები ნუ გაწირავ მათ ასე კარი გააღე თუკა გემუდარები -ნინის განწირული კივილი სახლის კედლებს აზანზარებდა მაგრამ სულ ტყუილად თუკამ კარი მაშინვე გააღო და ნინის ტელეფონიც დაუბრუნა -გაგიჟდიი რა ჯანდაბას აკეთებ რა ჩაიდინეთ?
-არაფერი უფროსწორად ვერაფერი სალომეს ტელეფონის კოდი არ ახსოვდა-სიცილი აუტყდა თუკას და მას მარიამი და სალომეც აყვნენ
-სერიოზულად რა ჩაიდინეთ მართლა გეკითხები თუკა
-ირაზე და კირაზე ყველაფერი ვიცით შოთამაც იცის და როდესაც ირას გაუსწორდებიან შენთან დაბრუნდება დარწმუნებული ვარ სალაპარაკო ბევრი გექნებათ.
-რაა მართლაა?მართლა ყველაფერი იციის?
-კი ნინი ყველაფერი იცის და შენ ამაზე დარდი აღარ მოგიწევს უფრო ადრე რომ გეთქვა ყველაფერი, ამის გადატანა არც მოგიწევდათ.
-მე უბრალოდ მეშინოდა მან კი ეს ყველაფერი წამში დაიჯერა მეთვალებით შველას ვითხოვდი ის კი გაუთავებლად ყვიროდა და თავირადღეში ჩაიგდო.
-როცამოვა ყველაფერი აუხსენი.-ღიმილით უთხრა მარიამმა და სამზარეულოში გავიდა.საღამომდე ელოდნენ მათ მოსვლას და აი მათაც როგორც იქნა კარი შემოაღეს და სასტუმრო ოთახში შემოაღწიეს,ყველა თავის გოგოსთან მივიდა მხოლოდ შოთა იდგა კარში გახევებული და ნინის მიძტერებოდა ნინიც არ ინძრეოდა თვალის დაუხამხამებლად იდგა და შოთას მიშტერებოდა ბოლოს ისევ შოთამ დაარღვია სიჩუმე
-ნიინ სალაპარაკო მაქვს წამომწყევი გთხოვ-უთხრა და გარეთ გავიდა ნინიც მას გაჰყვა,ბაღში შეჩერდნენ ერთმანეთის პირისპირ სიტყვებს თავს ვერ უყრიდნენ თვალებით ბურღავდნენ ერთამენთს.
-ნინიი მაპატიე იმ ყველაფრის გამო რაც გუშინ გითხარი და გავაკეთე მე არც კი ვიცი რა დამემართა,ცხოვრებაში არავინ მყვარებია და არავისი დაკარგვის შიში არ მქონია და როდესაც მითხარი რომ ჩემთან არ გინდოდა საშინელება დამემართა გონება დამებინდა იმდენად შემაშინა და გამაბრაზა ამ ყველაფერმა,მაპატიე ამის გამო,მაპატიე რომ ვერ მივხვდი ასე რომ არ მომექცეოდი.
-მეც მაპატიე გთხოვ, მაპატიე რომ ამის გადატანა მოგიწია,რომ არაფერი გითხარი მე უბრალოდ შენი დაცვა მინდოდა შენ კი წამში ნარკოტიკებზე შეჯექი მაპატიე გთხოვ.
-არა ნინი არა, ეს არაა შენი ბრალი მე გავუმკლავდები ამას როგორც ადრე მეშევძლებ გესმიის-მისი პატარა სახე ხელებში მოიქცია და თვალებში ჩახედა
-ისე შემეშინდა თქვენი დაკარგვის ვერაფერი ვერ ვთქვი.
-ეგეც მაპატიე,მაპატიე რომ მაგის გადატანა მოგიწია
-ეს არაა შენი ბრალი,თუმცა...-ჩაფიქფდა ნინი
-თუმცა რა?
-გუშინ ნარკოტიკები როგორ აღმოჩნდა შენთან?
-მე გუშინ კირასთან ვიყავი,ირას დასთან გონება დაბინდული მქონდა არ ვიცოდი რას ვაკეთებდი შენთვის სამაგიეროს გადახდა მინდოდა ამიტომაც მასთან ვიყავი.
-იყავი ანუ?
-ანუ-ნინიმ თვალი რომ მოარიდა მაშინვე დაამატა-გპირდები ეს აღარ განმეორდება, ეს ერთი ღამე იყო, მხოლოდ ერთი, უკანასკნელი გპირდები.
-დიდი იმედი მაქვს-თვალი თვალში გაუყარა ნინიმ
-შენც ეცადე საქმე აღარ დაიჭირო მის ძმასთან თორემ მერე უფრო ცუდად იქნება ყველაფერი-სიცილს ძლივს იკავებს შოთა
-არმინდოდა ასე გამოსულიყო.-თავი დახარა ნინიმ
-არც მე არ მინდოდა რომ ასე მომხდარიყო მაგრამ ეს გაუგებრობა არ ცვლის ჩემს შენდამი დამოკიდებულებას,მე ისევ მიყვარხარ პატარავ.-ღიმილით უთხრა და გულზე მიიხუტა სიფრიფანა სხეული
-რაგორღაც შენც მოახერხე ჩემს გულში შემოჭრა და შენც შემაყვარე თავი,მეცმიყვარხარ შოთა -სხეულზე მაგრად მიეკრა და თვალები დახუჭა
-ვიცი პატარავ ვიცი-რამდენიმე წამს ორივე დუმს შემდეგ კი დუმილს ისევ შოთა არღვევს-მინდა ერთი ცეკვა მაჩუქო,ყველას თვალწინ მარიამის და ალექსანდრეს ქორწილში მინდა ყველამ იცოდეს რომ ჩემი გქვია!
-ცეკვა დიდად არმიყვარს მაგრამ...ერთი?
-მხოლოდ ერთი-შუბლზე ცხელ ტუჩებს აკრობს და ოთახში მასთან ერთად ბრუნდება.

/17/
3კვირა გავიდა ამ ამბიდან,მთელმა ოჯახმა ამოისუნთქა და-ძმის გავლენისგან,შოთას ნარკოტიკი ერთხელაც არ მიუღია თუმცა ხანდახან სურვილი ჭარბობდა გონებაში,თუკას უკვე ნელ-ნელა ეზრდებოდა მუცელი და ცოტნე ხშირად ხუმრობდა მასზე.რატომღაც მათ ქორწილის გადახდა არ მოინდომეს მხოლოდ ჯვარი დაიწერეს ალექსანდრეს და მარიამთან ერთად.თუკას დიდხანს უნდოდა ცოტნესთან ერთად მოგზაურობა ქორწილი კი გაზრდილ მუცელში ბანალურად ეჩვენა.ალექსანდრე და მარიამი უკვე ქორწილისთვის ემზადებოდნენ თეთრი კაბა და გვირგვინი თავზე ის რაზეც მარიამს არასოდეს არ უოცნებია მორთული დარბაზი ლამაზი ყვავილებით,ამყველაფერს ორგანიზებას სალომე და ნინი უწევდნენ თუკა უმეტესად პასიურობდა და ორსულობას ირგებდა
-სწრაფად სწრაფად,ამ საღამოს ყველაფერი იდეალურად უნდა იყოს-ნერვიულად დადიოდა დარბაზში ნინი
-დარწმუნებული ვარ ერთ დღეს ჩვენი ქორწილის გამოც ასე ინერვიულებ-ზურგიდან ჩაეხუტა შოთა
-ჰმმ რავიცი ვიფიქრებ მაგაზე-ღიმილით პასუხობს ნინი
-იფიქრებ არაა,მეშენ გაჩვენებ ფიქრს-მხარზე მოიგდო სიფრიფანა სხეული და დარბაზიდან გაიყვანა
-შოთა რას აკეთებ 3საათში ქორწილია მე ჯერ არც კი ჩამიცვამს.-აბუზღუნდა ნინი
-კარგი რაა ნინუცი სულ უკმაყოფილო რატომხაარ?
-ნინუცის ნუმეძახი უფფ-ტუჩები დაბრიცა და თავი გვერდზე გადააგდო.
-ხოკარგი კარგი დაჯექი აჰაა-მიწაზე დააბრუნა.
-მოხდა რამეე?
-არაა არაფერი-ღიმილით პასუხობს და სიგარეტს უკიდებს.
-აბარატომ გამომიყვანე?
-მომენატრე და გამოგიყვანე არშეიძლება?
-არანორმალურიხარ-სიცილით პასუხობს და მკერდზე ეკვრის.
-ხოვიცი მაგრამ ასეც კარგია-ხელებს მაგრად ხვევს და პატარა გოგონას მკლავებში მალავს...
-აბა მარიამ როგორი განწყობა გააქვს?-ოთხაში ერთად შედიან გოგონები
-არვიცი ცოტას ვნერვიულობ თითქოს სადაცაა ტყვია გულს გამიპობს-დრამა ჩააქსოვა თავის ნათქვამს
-დღეს მსგავსი არაფერიმოხდება დაცვა ყველგან გამოგყვებათ,ეკლესიაშიც და რესტორანშიც.
-ხომაგრამ ეს ცოტა სანერვიულოა,ვთხოვდები ვთხოვდები გესმიით?
-ვაიმეე მარიააამ დამშვიდდი თორემ გულწასულს გაგიტანთ სახლიდაან-მის ნერვიულობაზე ეცინება სალომეს
-აუ შენ ნახე ლუკა რო ხელს გთხოვს და ქორწილი რო მოგიწევთ იმდენი უნდა დაგცინო სიცილისგან მუცელი უნდა ამტკივდეს-დაეჯღანა მარიამი
-ჰააჰ მოგსვაადგილზეე?-სიცილით კვდებოდა ნინი
-შენ რაღა გაცინებს?შოთა დღე დღეზე ხელს დაგავლებს და წაგიყვანს.-ბუუ მარიამ მე 15წლის ვარრ-გადაიხარხარა ნინიმ
-აბა შენ რა გგონია 3წელი ქალთან აღარ წავა შოთაა?3წელი დაგელოდებაა?-გაიკვირვა მარიამმა
-და აბა როგორ?
-მაშინ უფლება მიეცი კვირაში ერთხელ გოგოსთან წავიდეს,შენ დანარჩენი წლები ეგგექნება სანერვიულოდ-გაამხნევა სალომემ
-აუმომშორდი რაა-ტუჩები დაბრიცა ნინიმ
-გოგოებო ბოდიშით რომ ქალურ საუბარს გაწყვეტინებთ მაგრამ ჩემი ცოლი დამითმეთ რაა-კარს უკან ალექსანდრეს ხმა გაისმა
-არა არა კარი არ გააღო სანამ მომზადებას არ დაასრულებს პატარძლის ნახვა არ შეიძლება-კარზე ხელი დაატყაპუნა თუკამ
-გოგო ჯვარი დაწერილიგვაქვს მერე რაა ჩემი ცოლია უკვე.
-ზედმეტი ხმაა არ გავიგო მოშორდი ახლავე როცა გამოვპრანწავტ ბოლომდე მერე ნახავ მარიამს.
-კარგით რაა ახლა რომ ვნახო სამუდამო უბედურებით დავიწყევლები?ჯანდაბას წავალ-ბუზღუნით ჩავიდა კიბეებზე ალექსანდრე
-ვაა აქსიჩკი მაგარისიმპატიურიხარ გეჟოო-ლოყაზე ხელი ჩამოუსვა შოთამ
-გამეცალე თორე მიგაკარი კედელზე წმინდანო
-აუ გაა*ვი რაა რაგინდა დღესვე წავიყვანო შენიდაა?
-3წელი ქალის გარეშე ნარკოტიკიც დავამინუსოთ და ისე ეკლესიაში სიარულს უნდა მოუხშირო იქნებ ბერად აღიკვეცო.
-გეუბნები დღეს შენდას ყურადღება მიაქციე დალევას ვაპირებ და რაიცი რა წამომკრავს თავში.
-არასრულწლოვანს დასდევ შე სრულწლოვანო?-მხარზე დაეყრდნო ცოტნე
-თუპრობლემა გაქვს კირას დავუმესიჯებ.
-0 903 300 და მერეე როგორმთავრდებაა?
-333-გადაიხარხარა ალექსანდრემ
-დამერე უცებ ტელეფონში ისმის დაპრუწული ტუჩების ცმაცუნი და დაგუდული ხმა:საბო**თის უფროსი ბო*ი ქალბატონი კირჩიკი გისმენთ რით შემიძლია გემსახუროოთ-ტუჩები დაპრუწა ლუკამ
-გინდა ეგტუჩები დაგისიოო?ძმაკაცს ამ ორ უტვინოში ცვლიი?მოხვალ შენ სახლში-თითი გამაფრთხილებლად დაუქნია.
-თუგინდა ახლავე წავიდეთ გეჟოოო-ხელი ფეხზე აიყოლა ლუკამ
-თქვენ მოწიეთ რამეე?
-ტრუხა იყო არაფერია ნუნერვიულობ ლამაზო-ცხვირზე თითი დაკრა ცოტნემ
-წამო მაგარ ნარკოტიკს გაგასინჯებთ გინდათ?
-წამო დღეს მაინცცოლი მომყავს დაა
-უკაცრავაად?-კიბეებზე გრძელ ლურჯ კაბაში გამოწყობილი ნინი გამოჩნდა-ვისუნდა ნარკოტიკის წიხლი მოხვდეს სახეში?
-შოთას-სამივემ ერთდროულად გაიშვირა ხელი მასზე
-ფუთქვენიი-ცალიწარბი აწია და ნინი სხეულზე მიიკრა-ულამაზესიხარ-ყელზე ტუჩები მიაკრო და წელზე ხელი მოხვია
-აბა რას განიხილავდით თქვენ ჩუმად?-იკითხა ნინიმ
-შოთა ბერად უნდა აღიკვეცოს სამიწლით და ჩვენ ვუთხარით მხარში დაგიდგებითო რაა
-როგორ?-გაიცინა ნინიმ
-უქალობას განიცდის სამიწლით და ცოტა ვერთობით.
-ვაპირებ მარიამს ვუთხრა რომ თუ კაცს მართლა უყვარს სამი წლით ყველანაირ თბილ ურთიერთობაზე უარი უთხრას,თუ გიყვარს დაელოდები ასე არააა? აი რაც შეგვეხება მე და შოთას წყნარად თორემ 9თვეში პატარა ბავშვით მოგადგები-თვალი ჩაუკრა და სახლი შოთასთან ერთად დატოვა.
-აუუ რაჩაგიტარა ჩემიკაი-სიცილით იგუდებოდნენ დანარჩენები.ამასობაში კიბეებზე თუკა და სალომეც გამოჩნდნენ ულამაზეს კაბებში გამოწყობილები მათ უკან კი მარიამი მოყვებოდათ,გაშლილი თეთრი კაბა ეცვა გაშლილი თმა და სადა გვირგვინი თავზე თმაში ჩაწნული ყვავილებით ისეთი ლამაზი იყო ალექსანდრეს პირი ღია დარჩა.
-ყველაზე ლამაზი პატარძალი ხარ მარიამ-ტუჩებზე ოდნავ შეეხო და ხელი ჩაკიდა
-წავიდეთ ხოო?დროა უკვე-განაცხადა ცოტნემ და თუკასთან ერთად გავიდა სახლიდან მათ უკან ლუკა და სალომე მიყვნენ და რამდენიმე წუთის შემდეგ მარიამი და ალექსანდრეც.რესტორანში ყველაზე ბოლოს მივიდნენ რათქმაუნდა დიდი ოვაცია ქონდა ხალხს მათ დანახვაზე მედია უკვე ადგილზე იყო და უამრავ კადრს ტოვებდნენ სამახსოვროდ.ეს დღე მარიამმა დღიურში თავის მომავალ პატარას წერილობით შემოუნახა რომელზეც ჯერ ალექსანდრემ არაფერი იცოდა.და წერს მარიამი:-ჩემო პატარა გოგონა ამას შენთვის ვწერ დღეს 23აგვისტოა ზაფხულის მიწურულს ისევ ცხელი დღე იდგა,მამაშენი ალექსანდრე დიდი მონდომებით ცდილობდა ჩემს ნახვას იქამდე სანამ ბოლომდე მოვემზადებოდი და ვაფიქსირებ იმ მომენტს ჩემი დანახვისას ენა რომ ჩაუვარდა,ეს დღე ყველა ქალის ცხოვრებაში მნიშვნელოვანია თითქმის ყველა გოგო ოცნებობს იმაზე რომ თეთრი კაბა ეცვას როგორც პრინცესას და ცოლად პრინცს გაყვეს როგორც ზღაპრებში,მეუბედნიერესივარ რადგან თქვენ მყავხართ თქვენ მაძლიერებთ დღეს ყველა ერთად ვართ მე შენ მამიკო,თუკა და ცოტნე,შოთა და ნინი ასევე ლუკა და სალომე.ეს ოჯახია,ოჯახი ძალაა ეს ისაა რასაც ვერასდროს ვერავინ შეგიცვლის.ბედნიერი მინდა იყო ჩემო პატარავ ვიცი რომ შევძლებთ შენთვის ყველაფერი კარგის შექმნას,ბედნიერი ცხოვრების და ბედნიერი მოგონებების დატოვებას.აქ შეწყვიტა მარიამმა და თვალი შეავლო შოთასი და ნინის ულამაზეს ვალსს, როგორი სიყვარულით უყურებენ ერთმანეთს აშკარად ერთმანეთისთვის არიან შექმნილნი,იმხელა გრძნობაა ჩააქსოვეს ამ უბრალო ცეკვაში შეუძლებელი იყო ვერ შეგემჩნია მთელი დარბაზი მხურვალე ტაშს უკრავდა და როდესაც აპლოდისმენტები შეწყდა სცენაზე მარიამი ავიდა...
-მინდა ყველას დიდი მადლობა მოგახსენოთ აქ მობრძანებისთვის.თუმცა ასევე მინდა ამ ბედნიერ დღეს კიდევ ერთი ბედნიერება შევმატო ყველასთვის,ვიცი ალექსანდრეს რამდენად უყვარს ბავშვები კადრები დარჩა ჩემს გონებაში თავისუფალ დროს პატარა ქეთას როგორ ასეირნებდა ბაღში,როგორ გაუხარდა თუკას ორსულობა როგორ უხაროდა რომ ბიძა გახდებოდა,ახლა კი მინდა ჩემით გავახარო და მინდა ვუთხრა რომ არათუ ბიძა არამედ მამა გახდება პატარა პრინცესა ეყოლება.-სიხარულის ცრემლებით დაასრულა მარიამმა სათქმელი
-რაა?მარიამ მამა გავხდები?სერიოზულად შვილი გვეყოლება?
-ხო ალექსანდრე ხო შვილი გვეყოლება პატარა პრინცესა.
-ღმერთო მარიამ ჩემი ბედნიერების მიზეზი ხართ თქვენ გეფიცები თქვენს გამო ყველაფერს გავაკეთებ-ხელები მაგრად მოხვია და რამდენჯერმე დაატრიალა-ყველაზე ბედნიერი ოჯახი გვექნება რაც კი ოდესმე ყოფილა ამდედამიწაზე.-შუბლზე ტუჩებს აკრობს და საცეკვაოდ იწვევს მარიამს.აგრძელებს მარიამი წერას:ყველას თვალწინ გავუმხილე მამიკოს რომ პრინცესა ეყოლებოდა პატარა პრინცესა და უნდა გენახა მისი რეაქცია ვიცოდი რომ გაუხარდებოდა ვიცოდი რომ გაბედნიერდებოდა დღეს ის ყველაზე ბედნიერი კაცია დედამიწაზე მე კი ყველაზე ბედნიერი ქალი რადგან თქვენ მყავხართ!დარბაზში მხოლოდ ისინი ცეკვავდნენ ყველა სიყვარულით შესციცინებდა თვალებში იზიარებდნენ მათ ბედნიერებას და ყველა ერთად ზეიმობდა.ამდენი უბედურების და ტანჯვის მერე მაინც ერთად,მაინც ძლიერები და ფეხზე მყარად მდგომები უტეხი სიყვარულით და მეგობრობით და ეს ბოლომდე ასე იქნებოდა.მხოლოდ ორნი დარჩნენ ლუკაც მალევე აპირებდა სალომესთვის ხელის თხოვნას ხოლო შოთა სამწლიან პრაქტიკას გაივლიდა სარკის წინ შარვალკოსტუმში ბეჭდით ხელში თუმცა ვინ თქვა რომ ამ სამ წელში მასთან ბედნიერ მოგონებებს არ შექმნის?ამ ოთხი წყვილის სიყვარულმა დაამარცხა მირიანი,კახა,შური,ბოროტება,სიძულვილი და ყველაფერი ეს წარსულში დატოვეს რადგან ახალი ცხოვრება ახალი შესაძლებლობების დასაწყისი იყო.უკვე 11საათი იქნებოდა როდესაც რესტორნის გარეთ აურზაური დაიწყო ალექსანდრეს სასწრაფოდ შეატყობინეს რომ ვიღაც ქალი რესტორანში შემოსვლას ცდილობდა მაშინვე გარეთ გავიდნენ ყველანი და ვის ხედავენ,კართან ქალბატონი კირა დგას.
-აქ რა ჯანდაბას აკეთებ?-დაიღრინა შოთამ
-მოიცადე შოთა გავიგოთ რა უნდა.-შეაჩერა ალექსანდრემ
-რაგინდა?-შედარებით წყნარად იკითხა შოთამ
-ასე არ შეიძლება შოთა ასე ვერ მიმაგდებ.მეც მაქვს თავმოყვარეობა ჩემს ზარებს არ პასუხობ შეგეძლო ერთხელ გეკითხა გაუჩერებლად რატომ გირეკავდი-ცრემლები გადმოყარა გოგომ
-რაგინდა კირა ნუგამაგიჟებ-მისკენ გაიწია და ნინი რომ არა ალბათ ადგილზე მიახრჩობდა
-იმ ღამეს როდესაც ჩემთან სახლში ავედით ნარკოტიკების ზემოქმედების ქვეშ არ ვიცოდით რას ვაკეთებდით და აი შედეგიც დაახლოებით 4დღის წინ გულის რევა და თავბრუს ხვევა დამეწყო გუშინ ექიმთან ვიყავი და მითხრეს რომ ორსულად ვარ.
-შენ ხოარ უბერავ?-დაიღრიალა შოთამ-სხვის შვილსმემტენი ბო*ო?
-არა არა შოთა გეფიცები შენამდე რამდენიმეთვის განმავლობაში არავინ მყოლია და არც შენს მერე სწავლაზე ვახდენდი კონცენტრაციას არავის შევხვედრივარ.-ცხარე ცრემლით ტიროდა გოგო
-შენ სულ გაგიჟდი ხო?ეგ ბავშვი ჩემი არარის.
-აი მტკიცებულება,მე დეენემის ტესტი გავაკეთე და ბავშვი შენია,ვიცოდუ რომ არ დამიჯერებდი ამიტომ სხვა გზა არ მქონდა არ მინდა ბავშვი უმამოდ გაიზარდოს.-ცრემლები მოიწმინდა და კედელს მიეყრდნო,შოთამ ფურცელი ხელიდან გამოსტაცა და დაკვირვებით წაიკითხა ყოველი სიტყვა,ეს ფურცელი მართლაც ამტკიცებდა რომ ბავშვი მართლაც მისი იყო მაგრამ ყველასგან განსხვავებით მას არ უხაროდა ეს ბავშვი.
-სახლში წადი კირა,ახლავე,მოგვიანებით ვილაპარაკოთ-ფურცელი ცხვირწინ აუფრიალა და ნინის მიუბრუნდა რომელსაც თვალიდან ობოლი ცრემლი გადმოუგორდა.
-ნინიი მომისმინე გთხოვ.-მხრებზე ხელები მოხვია შოთამ მაგრამ ნინი ხმას არ იღებდა
-მოდი ყველა სახლში წავიდეთ,ჯანდაბას ქორწილი ეს არასოდეს მდომებია წავიდეთ და ყველაფერი ავწონ დავწონოთ,სტუმრები დარჩნენ ვითომ გავიარეთ და მორჩა-თქვა მარიამმა და მისი იდეა მაშინვე ყველამ აიტაცა.სახლში მისულები ყველა მისაღებ ოთახში შევიდნენ გოგოები გამოსაცვლელად წავიდნენ ნინი და შოთა კი ბაღში დარჩნენ სალაპარაკოდ.
-ნინიი მაპატიე გეფიცები იმღამიდან არაფერი მახსოვს საერთოდ არაფერი ისეთი მთვრალი ვიყავი და მერე ნარკოტიკიც მაპატიე გემუდარები.-ემუდარებოდა შოთა
-მისმინე მე არ გადანაშაულებ შენ, საბოდიშო არაფერი გაქვს მაშინ მე ყველაფერი რომ მეთქვა საქმე აქამდე არ მივიდოდა მაგრამ ეს მაინც მოხდა-ცრემლები მოიწმინდა და განაგრძო-მეც და შენც ვიცით რას ნიშნავს მამის გარეშე ცხოვრება,გაზრდა, ის რაც მთელი ცხოვრება გაკლია და ვერ ინაზღაურებ.
-ნინი აბორტს გაიკეთებს და ყველაფერი ამით დამთავრდება ხვალვე წავიყვან ექიმთან გეფიცები მე...
-ეს აღარ გაიმეორო!შენ რა გინდა საკუთარი შვილი მოკლაა?არც კი გაიფიქრო ეს მეორედ,მე არმინდა ამ ყველაფრის ნაწილი ვიყო არმინდა რომ ბავშვი უმამოდ და უსიყვარულოდ გაიზარდოს ამიტომ ამ შემთხვევაში ერთადერთი სწორი გადაწყვეტილება ჩემი წასვლაა შენ კი კირას გვერდით უნდა იყო.
-არა ნინი არა გემუდარები არწახვიდე,შემომხედე-თვალები აუცრემლიანდა შოთას-მე უშენოდ მოვკვდები გესმიის ?მოვკვდები ნუ მიმატოვებ გთხოვ.
-ვიცი ეს ადვილი არიქნება,არც ჩემთვის და არც შენთვის მაგრამ ამ ბავშვის ცოდვა ჩვენზე იქნება,ის შენი შვილია და მას როგორც მამა ისე მოექეცი გიყვარდეს ის თუნდაც ჩემს გამო.-ცრემლები მოწმინდა და ხელები მოხვია
-მთელს სამყაროში ყველაზე და ყველაფერზე მეტად მიყვარხარ და გპირდები შენს სიცოცხლეს ვფიცავარ ასე იქნება მთელი ცხოვრება.
-მეც ყველაზე მეტად მიყვარხარ შოთა.არდაივიწყო ეს მაგრამ ბედნიერი უნდა იყო ჩემს გამო მე კი შენს გამო.
-იცოდე რომ ეს დასასრული არაა ნინი.მე ვიპოვი მიზეზს რის გამოც მოგძებნი და დაგიბრუნებ!
-მიზეზის ძიება დიდ დროს წაიღებს,შეიძლება მთელ ცხოვრებასაც კი-ღიმილით ეუბნება და საყვარელი მამაკაცის ტუჩებს უკანასკნელად ეხება.იცოდა რაზეც მიდიოდა მაგრამ ისიც იცოდა რომ ეს სწორი იყო.მიდიოდა იმდენიხნით რამდენი ხნითაც შეძლებდა შემდეგ კი ალბათ წლების მერე იმედს იტოვებდა რომ როდესაც ნახავდა ისევ იმ სიყვარულის თვალებით დაუწყებდა ყურებას,მუხლებზე იდგა შოთა და ნინის გარეშე სიკვდილს ნატრობდა საკუთარ თავს წყევლიდა იმის გამო რაც მაშინ გააკეთა მხოლოდ ახლა გააცნობიერა რამხელა შეცდომა დაუშვა,კირასთან ერთი ღამე აპატია ნინიმ მაგრამ მის შვილს როგორ მიიღებდა მაშინ როცა დედაც ყავდა.იმ დღის შემდეგ აღარ უნახავს თუმცა იცოდა რომ ერთი კვირის შემდეგ მიდიოდა ,მხოლოდ აეროპორტში მიმავალს შეავლო თვალი შორიდან და იქამდე იცდიდა სანამ თვითმფრინავი ღრუბლებს მიღმა არ მიიმალა და უკანასკნელი იმედიც არ დაკარგა იმის რომ ის დარჩებოდა...დამარიამი ისევ აგრძელებს წერას:წესით დღეს ბედნიერი უნდა ვყოფილიყავი დე მაგრამ არ გამოვიდა, ნინი და შოთა სამუდამოდ დაემშვიდობნენ ერთმანეთს და ეს ორივესთვის მტკივნეული დასასრული იყო. თუმცა მე მჯერა რომ მათი სიყვარული აუღებელ ციხესიმაგრესაც აიღებს დღეს,ხვალ,ზეგ,ერთი თვის ან ერთი წლის შემდეგ...მაშინ როდესაც ამაზე არავინ აღარ იფიქრებს...






ჩვენი ყოველდღიური ცხოვრება საერთოდ არ გავს ზღაპარს,ყოველთვის ყველაფერი ისე ვერ იქნება როგორც გვინდა,შეყვარებული წყვილები შორდებიან და რიგდებიან ნინის და შოთას შემთხვევაში ურთიერთობა ცუდად დასრულდა,მაგრამ როგორც კი მუზა მოფრინდება მაშინვე შევარიგებ heart_eyes

ჯანმრთელობას გისურვებთ! heart_eyes



№1 სტუმარი სტუმარი ნინი

მიყვარს ეს ისტორია და მიყვარხარ შეენ kissing_heart

 


№2  offline მოდერი ენქეი

სტუმარი ნინი
მიყვარს ეს ისტორია და მიყვარხარ შეენ kissing_heart


მადლობა ჩემო საყვარელო❤️

 


№3 სტუმარი სტუმარი ანი

ნინის და შოთას ისტორია მესაჭიროება სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვნად ^-^

 


№4  offline მოდერი ენქეი

სტუმარი ანი
ნინის და შოთას ისტორია მესაჭიროება სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვნად ^-^



წერილი წარსულიდან-ორი თავი დევს უკვე მალე გავაგრძელებ❤️

 


№5 სტუმარი სტუმარი ანი

ენქეი
სტუმარი ანი
ნინის და შოთას ისტორია მესაჭიროება სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვნად ^-^



წერილი წარსულიდან-ორი თავი დევს უკვე მალე გავაგრძელებ❤️

ვაიმეე არ ვიცოდიიი.. ახლავე წავიკითხაავ ^-^

 


№6  offline მოდერი ენქეი

სტუმარი ანი
ენქეი
სტუმარი ანი
ნინის და შოთას ისტორია მესაჭიროება სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვნად ^-^



წერილი წარსულიდან-ორი თავი დევს უკვე მალე გავაგრძელებ❤️

ვაიმეე არ ვიცოდიიი.. ახლავე წავიკითხაავ ^-^



❤️❤️

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent