შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

თავხედი მასწი 1


5-04-2020, 19:57
ნანახია 1 079

მოდი გაცნობით დავიწყებ, არ მიყვარს გაურკვევლობები.
მე ლიზი კობახიძე ვარ, 15 წლის, არც ლამაზი და არც უშნო, არც მსუქანი და არც სუსტი, არც კეთილი და არც ბოტოტი, არც ჭკვიანი და არც უტვინო, ალბათ იკითხავთ, მაშინ ვინ ხარ? საერთოდ ადამიანი ხარ? მე კი გიპასუხებთ, ყველა ასეთები ვართ, არ არსებობს სრულყოფილება, არსებობს მხოლოდ არასრულყოფილება, ვარ ერთი ჩვეულებრივი მოზარდი, თინეიჯერი, რა ვიცი, რაც გინდათ ის დაარქვით, დედა ათი წლის ასაკში დავკარგე, ამის გადატანაში კი ჩემი კლასელები, მეგობრები, ნათესავები, დაიკო და მამა დამეხმარა, ერთი და მყავს 12 წლისაა, სალომე კობახიძე, მამას კახა ჰქვია, ჩემი გარეგნობა აღგიწეროთ თუ თქვენ თვითონ მოიფიქრებთ? ალბათ აჯობებს თუ თქვენი წარმოსახვით შეადგენთ გმირებს, მაგრამ მოდი მე მაინც აღვწერ როგორი ვარ.
თვალები- 30% ცისფერი, 50% ნაცრისფერი ხოლო 20% მწვანე, ასე თქვეს ექიმებმა
თმები-მკერდს ოდნავ დაბლა, წაბლისფერი
ტანი-პუტკინა
კანი-თეთრი
ცხვირი-მოკლე, ოდნავ კეხიანი
ტუჩები-მუქი ვარდისფერი, არა წითელი არამედ მუქი ვარდისფერი.
ახლა კი ჩემს ყოველდღიურ რუტინას დავუბრუნდეთ.
მაღვიძარა მაღვიძებს, წამოვიზლანზე, ღმერთო როგორ მეზარება რვა საათზე გაღვიძება, სალოსთან გავედი გასაღვიძებლად
-ადექი სალო
-ხუთი წუთი მინდა
-ბევრია, ადექი დროზე
-ვერ გიტან-მეუბნება და დგება
-არაუშავს-მეც ჩემს ოთახში გავდივარ, ვიცმევ, არ გაგიკვირდეთ, რომ გითხრათ ყველაფერი შავები მაცვია-თქო, ეს ყოველთვის ასეა, არ იფიქროთ, რომ დედის სიკვდილის გამო, უბრალოდ ძალიან მიხდება, მასუსტებს და ლამაზია, ჩანთის ჩალაგება დავიწყე, ქართული ჩავდე, მათემატიკა, აიმია და ინგლისური, დანარჩენების მარტო რვეულები, აბა ამდენ წიგნს და რვეულს რა ატარევს? წელი ამტკივდება, ქვევით რომ ჩავედი, სალომე წასული დამხვდა, მეც მხრები ავიჩეჩე და დუტის ქურთუკი ჩავიცვი, ესეც შავი, ფეღზეც ამოვიცვი შავი ჩექმები და გავედი სახლიდან, თოვლი იყო, ისეთი დიდი თოვლი იყო გუნდაობა მოგინდებოდა, მაგრამ მე? მე უბრალოდ მივსეირნობ სკოლისკენ და ვუყურებ ულამაზეს პეიზაჟს, გზად ჩემი კლასელები შემხვდა
-პრივეტ ლიზი
-გაუმარჯოს ნიკას, ლუკას და ირაკლის-კიდევ შევნიშნე იქ უცხო პირი, მაგრამ ყურადღება არ მივაქციე და ჩემი გზა განვაგრძე, ბიჭები უკანა ეზოში გავიდნენ, მეც გავყევი, ეწეოდნენ, მე რომ დამინახეს ძალიან გაუკვირდათ, იმ ერთის გარდა.
-მომაწევინეთ-ვუთხარი და თვალებში შევხედე სათითაოდ სამივეს
-ლიზი სიცხე ხომ არ გაქვს? რა მოგაწევინოთ-ამბობს ლუკა და თვალებში მაშტერდება
-უბრალოდ გავსინჯავ
-ის ლიზი სად წავიდა, ჩვენ რომ გვიკრძალავდა მოწევას, სიგარეტებს რომ გვიგდებდა და გვეჩხუბებოდა? სად წავიდა ლიზი რომელსაც ციდი სიტყვები არ უყვარდა და სულ გვლანძღავდა?-ლუკა ჩემსკენ იხრება და ისე ამბობს
-წავიდა, მომაწევინებთ თუ არა?-ვეკითხები სამივეს
-მე მოგაწევინებ-მეუბნება ის უცნობი და ერთ ღერს მიწვდის, მეც ვართმევ და მისივე სანთებელით ვუკიდებ, უნდა მოვქაჩო, რომ უცებ სიგარეტის ღერი შუაზე ტყდება და ნაგავში ვარდება, ლუკა გამწარებული მიყურებს
-კლასში შეეთრიე-კბილებში გამოსცრა, მეც დავემორჩილე და კლასში ჩემი ადგილი დავიკავე, ზარამდე კიდევ სამი წუთია, , მასწი კიდევ უკვე შემოვიდა და დაფაზე წერა დაიწყო
-რა ხდება მას.
-საკონტროლო გვაქვს, დირექტორი გვესწრება და ამიტომ გადაიმეორეთ ყველაფერი, გოგო-ბიჭი დასხედით, ყველამ იპოვა თავისი მეწყვილე, მე კიდევ მარტო ვიჯექი, არც მწყენია და არც გამხარებია, დირექტორის შემოსვლამდე და ზარის დარეკვამდე ნახევარი წუთი იყო დარჩენილი, რომ ლუკა, ნიკა, ირაკლი და ის ბიჭი შემოდიან, ჩემთან ლუკა ჯდება, გაბრაზებულია, საერთოდ არ იყურება ჩემსკენ, მასწიც რვეულებს არიგებს და წერას ვიწყებთ, დირექტორიც შემოდის, მე კი ვატყო რომ ლუკამ არაფერი არ იცის, ჰო და ვფიქრობ როგორ დავუწერო, ლუკა ტელეფონში თამაშობს, ამით დრო ვიხელთე, თან დირექტორიც არ მიყურებდა და უცებ შევცვალე ჩემი და ლუკას რვეულები და თემის წერა დავუწყე, კიდევ კარგი ორი თემა მქონდა მომზადებული, დროში ზუსტად ჩევეტიე, ზარი რომ დაირეკა, ლუკამ ტელეფონიდან თავი ამოსწია და რვეული მიიტანა, მეც მივიტანე ჩემი რვეული და სასადილოში ჩავედი, შოკოლადიანი ბულკი ვიყიდე და სალოსთან შევედი, ვოცოდი ვერ მოახერხებდა ყოდვას და მე ვუყიდე, შევუტანე და გამოვედი. მე და ჩემს დას დაძაბული ურთიერთობა გვაქვს.
კლასში შევედი, მერხთან დავჯექი და ისტორია იწყება, არ ვარ დღესისთვის მზად, აქაც საკონტროლო გვქონია, ბოლო მერხზე დავჯექი, ტელეფონი ამოვიღე და ოთხი ჯი ჩავრთე, მასწი რომ შემოვიდა, გვითხრა რომ გადაგვემეორებინა, ჩემთან ისევ ლუკა დაჯდა და მიჩურჩულა
-ასე ცუდატ არ უნდა მოქცეულიყავი, რამ მოგიარა?
-ბოდიში-ვუთხარი და ლოყაზე ვაკოცე
-უნდა გამოისყიდო
-რითი?
-არ ვიცი, ახლა კი დაწერე-მხრები ავიჩეჩე და ისტორიის ინტერნეტით წერა დავიწყე
-რატო არ მოემზადე?
-მოიცა ლუკა-ვუთხარი და ისევ ინტერნეტში ჩავწერე კითხვა, პასუხი არ ამომიგდო, ჯანდაბა, ისტორია ათზე უნდა დავწერო, რა მინდოდა მოვმზადებულიყავი
-ლუკა
-ჰმმ
-ოცდამესამეს პასუხი მითხარი რა
-უნდა გემეცადინა, რა წერია იმ ოცდამესამეში? ჩემი უკვე მივეცი
-ვინ იყო, პომპეუსის შემოსევის დროს, ქართლის მეფე?
-ფარსმანი
-მადლობა
-არაფერს
მასწს მივეცი ფურცელი და ლუკას მივუბრუნდი
-ლუკა
-ჰო
-ის ბიჭი ვი არის?
-არ იცი? სამი კვირაა გოგო ამ კლასშია
-ჩვენი კლასელია-გამიკვირდა, რადგან აქამდე არ შემინიშნავს
-ჰო, გოგაა თორია, ცოტა სხვანაირი ბიჭია
-მაინც როგორი?
-სტრანი
-რატომ ხმარობ ამ სიტყვას? უბრალოდ უცნაური თქვი
-აი ასე, ჩემი ლიზი დაბრუნდა
-კაი რა, შენ საერთოდ სხვანაირი ხარ ლუკა
-მაინც როგორი?
--არ ვიცი, სხვანაირი-ლუკამ ჩაიცინა და ლოყაზე მაკოცა, ლუკა ერთადერთი იყო ვისთანაც "ვძმაკაცობდი", რა თქმა უნდა ბერი მეგობარი მყავს, მაგრამ ახლოს არც ერთთან არ ვარ, ვერ ვიტან როდესაც რჩევას მაძლევს ვინმე, ვერ ვიტან როდესაც შენიშვნას მაძლებს, ამიტომ ახლოს არავისთან არ ვარ, ლუკა? ლუკა არ ვიცი, თითქოს მართლა "დაქალ-ძმაკაცი" ვართ, მაგრამ გული მაინც რაღაცნაირად სხვას ფიქრობს მასზე, ამ ფიქრებში ვიყავი, როდესაც ზარის ხმამ გამომარკვია, სალოს კლასში შევედი, მეგობრებთან ერთად იდგა და იცინოდა, ისევ ჩემს კლასში დავბრუნდი და ქიმია გადავშალე, ვერ ვიტან ამ ქალს, ისე მიყვარდა ქიმია, ამ დებილმა ქალმა კიდევ შემაძულა, მძულს, ის ქალიც და ეს საგანიც, მაგრამ გამიკვირდა იმ ქალის ნაცვლად კაცი რომ შემოვიდა
-გამარჯობა ბავშვებო-დაიწყო საუბარი-მე თქვენი ახალი მასწი ვარ, ქიმიაში, ყველანაირად შეგიწყობთ ხელს სწავლაში, მაგრამ მინდა გითხრათ რომ ვიქნები სტროგი, ახლა კი დავსვამ რამდენიმე კითხვას და თქვენ ხელის აწევით მიპასუხებთ.-მომაბეზრა უკვე თავი, სტროგი ვიქნები რა უბედურებაა, მკაცრი მაინც ეთქვა
-ვის ესმის ქიმია ბოლომდე? ხელი აწიეთ-მე ხელი ავწიე და კიდევ ერთმა ბავშვმა-საინტერესოა-ჩაილაპარაკლა მასწმა, ვინ იცის უბრალოდ ქიმია, ყოველი გაკვეთილი თუ არა ყოველი მეორე მაინც-ხელი არავის აუწევია-ვის არ ესმის საერთოდ ქიმია?-მთელმა კლასმე ხელი აწია, ჩვენ ორის გარდა, მე და მარის გარდა, მარი ერთადერთია, ვინც სწავლაში მჯობნის, ისიც მხოლოდ იმიტომ რომ რუსული იცის და ფრანგულზე დადის
-ანუ ბევრი მუშაობა მოგვიწევს, მე სანდრო მაღრაძე ვარ, 26 წლის, ახლა კი თქვენი სახელები მითხარით-ყველას ჩემოუყვა და რადგანაც მე და ლუკა ყველაზე ბოლო მერხთან იჯექით, ჩვენი სახელი და გვარები ბოლო იყო
-მე არ მომწონს თქვენი წყობა, ჩემს გაკვეთილზე სხვანაირად დაჯდებით, ყველანი ფეხზე-ყველა წამოვიზლაზეთ, ლუკა ჩემს უკან დააჯინეს, მე მის წინ, ჩემს გვერდით ირაკლი იჯდა, მის გვერდით კიდევ ქეთი, კლასში ყველაზე ლამაზი გოგო, რაღაცნაირმა გრძნობამ შემიბყრო
-დღეს უბრალოდ გაცნობის დღე გვექნება-თქვა და მე შემომხედა
-აქ ერთმანეთი უყვარს ვინმეს?-იკითხა და მე შემომხედა საეჭვოდ, ხმასაც არავინ იღებდა, ამიტომ მე გადავწყვიტე მეთქვა
-აქ მას, ყველას გვიყვარს ერთმანეთი
-მე სხვანაირს ვგულისხმობ
-ამას არავინ გეტყვით თქვენ
-ენა უნდა დაიმოკლო როდესაც უფტოსს ესაუბრები-ლუკამ თავი უკან გადამაწევინა და სიცილით მითხრა, შემდეგ ლოყაზე მაკოცა, კისერშიც და შუბლზეც, ბოლოს კი შევამჩნიე რომ მთელი კლასი გაკვირვებული გვიყურებდა, ქეთი კი სიბრაზისგან გაწითლებულიყო, მასწი? მასწი საერთოდ არანაირ ემოციას არ გამოხატავდა
-თქვენი დაშორება საცოდაობა იქნება-თქვა მასწმა-მაგრამ მე სხვა ვარ, ამიტომ, ქეთი ხო?
-დიახ მას
-შენ და მგონი ლუკა ორი მერხით უკან გადაჯდებით-ისინი უკან გადაჯდნენ, ახლა ქიმია უფრო შემძულდა, სანდრო მასწმა ჩაიცინა და ირონიული ღიმილით შემომხედა, მე კი უფროსის პატივისცემა ნასწავლმა ადამიანმა თავი დავხარე.
სკოლა დამთავრდა, ჩემს გზას გავუყევი, სახლში შევედი, გამოვიცვალე და ვჭამდი, სალომ რომ შემოაღო კარები
-ამდენ ხანს სად იყავი?
-ვსეირნობდით მე და ნატა
-არ უნდა გაგვაფრთხილო?
-ოჰ, აუმოქმედდა უფროსი დის ინსტიქტები
-ფეხებ*ე მკი*ია შენ რას ამბობ, ამიერიდან შენი ყველა ნაბიჯი მეცოდინება გასაგებია? ძაან არ გაჯეჯილდე შენ-ვუყვირე, ქურთული ავიღე, ჩექმა ამოვიცვი და სახლიდან გავვარდი, ბაღში წავედი, ბავშვები გარეთ გუნდაობდნენ, მე კი მათ ვუყურენდი, ხის ძირას ჩამოვჯექი, ყურსასმენები გავიკეთე და ერთი ჩამოგორებული ცრემლი მოვიწმინდე
-აქ რა გინდა-უცებ ყურსასმენს ვიღაც მაძრობს და მეკითხება
-სანდრო მას? არაფერი, უბრალოდ მოვედი
-უბრალოდ მოვიდა, წამოდი ჩაჯექი მანქანაში გაგიყვან სახლში
-მადლობა არ მინდა, აქ ვიქნები კიდევ ცოტა ხანს
-გაყინული ხარ ლიზი
-მადლობა შემოთავაზებისთვის, მაგრამ არ მინდა, თქვენ რა გინდათ აქ?-ვკითხე მორიდებულმა და თავი ჩავხარე
-ბავშვის გამოსაყვანად მოვედი
-შვილი გყავთ?-ვკითხე აღფრთოვანებულმა
-მე არა, ჩემს ძმას, ადექი და წამოდი, მეტჯერ არ გამამეორებინო-მეც უკვე შემრცხვა, ბოლოს და ბოლოს მამისხელა კაცია, ნუ მამა ოცდა თხუთმეტისაა მარა მაინც, ბავშვი აიყვანა და მანქანაში ჩაჯდნენ, მეც ჩავჯექი უკან და ბავშვს შევხედე, გამახსენდა სალომე, რომელიც პატარაობაში ძალიან საყვარელი იყო, რომელსაც ვერ ეჩხუბებოდი და ყელში ბურთი გამეჩხირა
-მას
-ჰო
-ლუკა რატომ გადასვით?
-იმიტომ რომ, ორივე სწავლაზე კონცენტრირდეთ
-ჰო მაგრამ ჩვენ უბრალოდ მეგობრები ვართ, ძალიან კარგი მეგობრები
-საინტერესოა, საით შევუხვიო?
-მარცხნივ
-კარგი, რომელია ახლა შენი კორპუსი?
-მარჯვენა კუთხეში რომ დგას დიდი კორპუსი, აი ის არის
-ოჰ კარგი ბატონო, მეზობლები ვყოფილვართ
-მართლა? რამდენი ხანია აქ ცხოვრობთ
-დაახლოებით ერთი წელი იქნება
-აქამდე არ მინახიხართ
-ჰოოო
გადავედით მანქანიდან და ავედით ზევით, აღმოჩნდა რომ ერთი და იგივე სართულზე ვცხოვრობთ, გვერდი- გვერდ, გამიკვირდა, თუმცა არაფერი არ შევიმჩნიე, სახლში შევედი, სადაც გაბრაზებული კახა დამხვდა
-ლიზი სად იყავი?
-ბაღში
-რას დაეთრევი ამ ბაღში? შენც შვილი არ გყავდეს გამოსაყვანი
-რა გინდა კახა?
-კახა? ახლა გავხდი კახა?
-და როდის იყავი ჩემთვის მამა?
-მოკე*ე და დაეგდე
-თორე რა?
-საკუთარ თავზე პასუხს არ ვაგებ
-მკ*დია
-როდის დაიწყე ასე საუბარი ლიზი
-მას შემდეგ რაც ყურადღებას აღარ მაქცევ, გაიხსენე ბოლოს როდის ჩამეხუტე, ტოდესაც ჩემს დას ყოველ წარამარა იხუტებ, გაიხსენე თბილად როდის დამელაპარაკე? როდესაც ჩემს დასთან თბილ სიტყვებს არ იშურებ, გაიხსენე ვითომ მამაჩემო ბოლოს მარწყვი გთხოვე და ისიც არ მიყიდე, სალომემ კიდევ ატამიო და წამში მოაცუნცულე, ამის შემდეგ საერთოდ მჯვხვდი რომ მაგრად გკი*დივართ მამა-შვილს-მან ხელი მომიქნია, ცხოვრებაში პირველად სცადა ჩემთვის დაერტყა
-ვერც კი წარმოიდგენ კახაბერ, როგორ მეზიზღებით, როგორ მრცხვენია რომ კობახიძეების გვარს ვატარებ-მივახალე და გამოვიქეცი, ისევ, ახლა გვერდით ბინის წინ ვიდექი და ვაკაკუნებდი-სანდრომ გაოცებულმა გამიღო კარები
-ხო მშვიდობაა
-შეიძლება ამ ღამით აქ დავრჩე?
-შემოდი, შემოდი-მითხრა და გაიეია, სახლში რომ შევედი, რამდენიმე ბიჭი იჯდა მდივანზე, ლუდის ბოთლები იდო მაგიდაზე და ფეხბურთი იყო ჩართული, უხერხულად ავიწურე, სამივე ბიჭის თვალი ახლა ჩემსკენ იყო მომართული
-გამარჯობა ძევაჩკი, მე გივი ვარ-მითხრა შავგვრემანმა ბიჭმა
-მე ლადო-ახლა ყავიაფერთვალამ თქვა
-ხოლო მე, სიხარულო - ახლა მწვანეთვალება ბიჭი ადგა და ხელი გამომიწოდა-საბა ვარ
-სასიამოვნოა, მე ლიზი ვარ, გვერდზე ბინიდან, სასიამოვნოა თქვენი გაცნობა
-წამოდი ლიზი, ოთახს გაჩვენებ-მითხრა სანდრომ
-მადლობა
-რისი მადლობა კაცო-ტქვა ხალისიანად და ოთახში შემიძღვა, შემდეგ კი გავიდა, მე კი ეგრევე დავწექი და დამეძინა.

*სანდროსთან*
-ვინ არის შეჩ*მა ეს კნუტი?-იკითხა ლადომ
-ჩემი მოსწავლე და მეზობელია რა
-მერე აქ რა უნდა?
-ოჯახთან პრობლემწბი აქვს, ჩვენი აივნები გვერდი-გვერდაა და ტიპმა დღეს შენიშნა რომ მისი მეზობელი ვარ და ისიც იმიტომ, რომ მე ვუთხარი
-ძაან საყვარელია, როგორ მინდა ერთი შვიდი რვა წლით პატარა ვიყო?-ჩაიჩურჩულა საბამ
-მოიცა რა რა დროს ეგაა, ფეხბურთს ვუყუროთ-ვთქვი და ჩემს გულს რომელიც ჩვეულებრივზე ჩქარა ცემდა დამშვიდება დავუწყე, ყოველთვის, მთელი წელი ვაკვირდებოდი, ბოლოს კი გაცნობა გადავწყვიტე, არ ვიცი რა მჭირდა, უბრალოდ მისი გაცნობა მინდოდა, დღეს კი მათი ჩხუბი გავიგე, იმდენად უმწეო მეგონა ლიზი, მასთან მისვლა და მისი დაცვა მომინდა, ლუკა? ჩემში ცუდ გრძნობებს აღვიძებს, დღეს ხომ საერთოდ, რომ ვნახე როგორ უკოცნიდა სახეს, წამით გავიფიქრე მის ტუჩებსაც შეეხებოდა და მთწლს სხეულზე ალი მომეკიდა, შეიძლება არაფერს ვიმჩნევდი მაგრამ ჩემზე ცუდათ არავინ ყოფილა, ახლა კი ჩემები გავაცილე და მის ოთახში შევიჭყიტე, მშვიდად ეძინა, ანგელოზს გავდა ძილში, უცებ კი წარბები შეკრა, ასე მეგონა სასწაულს ვუყურებდი
-მოიცადეე, მოიცადე, მიყვარხარრ-უცებ ყვირილი დაიწყო, მიყვარხარო ამბობდა, იმდენად ცუდათ ვიგრძენი თავი, შეიძლება რაიმე გრძნობა გამიჩნდა, არ ვიცი, ღმერთო, მამად უფრო ვეკუთვნი, ვიდრე პარტნიორად, საშინლად არ მინდა რომ შემიყვარდეს თხუთმეტი წლის გოგო.



№1 სტუმარი კ.ლ.ბ.ნ.

მე მომწონს, განაგრძე, დაველოდები შემდეგ თავს

 


კ.ლ.ბ.ნ.
მე მომწონს, განაგრძე, დაველოდები შემდეგ თავს

მადლობა, მიხარია რომ კითხულობენ ჩემს ისტორიას

 


№3  offline წევრი თათუ♡

მალე დადე კარგია ძალიან მომწონს

 


№4  offline წევრი chungha

ვაღიარებ დამაინტერესა ! მალე დადე შემდეგი

 


თათუ♡
მალე დადე კარგია ძალიან მომწონს

მადლობა სიხარულო, შევეცდები მალე დავდო
chungha
ვაღიარებ დამაინტერესა ! მალე დადე შემდეგი

მიხარია ტომ დაგაინტერესე, შევეცდებჯ მალე დავდო

 


№6 სტუმარი ეკა

ვაიმე უმაგრესია ☺???? აუცილებლად“გააგრძელეთ ☺????

 


№7  offline წევრი alienbaby

რატო მგონია რო ამათგან წყვილს შექმნი?:D

 


ეკა
ვაიმე უმაგრესია ☺???? აუცილებლად“გააგრძელეთ ☺????

მადლობა დიდი, შენს კომენტარს ველოდი, გამახარე, გავაგრძელებ აუცილებლად

alienbaby
რატო მგონია რო ამათგან წყვილს შექმნი?:D

რავიცი, რავიცი ^_^

 


№9  offline წევრი დამპალი სული

Პედოფილიის პროპაგანდაზე გსმენიათ რამე?

 


დამპალი სული
Პედოფილიის პროპაგანდაზე გსმენიათ რამე?

არა, სამწუხაროდ პირველად მესმის

 


№11  offline აქტიური მკითხველი grafo

მოსწავლე/მასწავლებლის წყვილი მომწონს :)).

ახლა ისტორიაზე: ლექსიკაზე სერიოზული მუშაობა გჭირდება. ბევრ რაღაცას სწორედ წერ. დასაწყისში ზუსტად გაქვს ლიზის ხასიათისთვის ხაზი გასმული, როცა არასრულფასოვნებაზე საუბრობს. კატეგორიული თინეიჯერების 99% ეგრე ფიქრობს:)).
მაგრამ, როგორც აღწერე ეგ მგონი უნდა დაივიწყო. მეგობარს რომ წერდე წერილს კი, მაგრამ ისტორიის წერისას სხვანაირად, გამართულად უნდა წერო.
სანდროს, როგორც მასწავლებლის საუბარი სრულიად გაუგებარია. ეგენი არ საუბრობენ ეგრე. "სტროგი, ბულკი, ძევაჩკი" არ გინდა რაა.
მდივანი არის სულიერი და მასზე ვერ დაჯდები , -დივანი უსულო საგანია და მასზე კი.
მასწ-მიმართვის ფორმად გამოიყენება, მაგრამ "მე თქვენი ახალი მასწი ვარ" არ არსებობს. სრულად წერე ასეთ დროს სიტყვები, რომ მასწავლებელსა და ქუჩის ბიჭს შორის სხვაობა იყოს.
აბა შენ იცი. მოდურობის გამო არ დაძაბო სიტუაცია, არამედ საჭიროებამ თუ მოიტანა :)).

 


grafo
მოსწავლე/მასწავლებლის წყვილი მომწონს :)).

ახლა ისტორიაზე: ლექსიკაზე სერიოზული მუშაობა გჭირდება. ბევრ რაღაცას სწორედ წერ. დასაწყისში ზუსტად გაქვს ლიზის ხასიათისთვის ხაზი გასმული, როცა არასრულფასოვნებაზე საუბრობს. კატეგორიული თინეიჯერების 99% ეგრე ფიქრობს:)).
მაგრამ, როგორც აღწერე ეგ მგონი უნდა დაივიწყო. მეგობარს რომ წერდე წერილს კი, მაგრამ ისტორიის წერისას სხვანაირად, გამართულად უნდა წერო.
სანდროს, როგორც მასწავლებლის საუბარი სრულიად გაუგებარია. ეგენი არ საუბრობენ ეგრე. "სტროგი, ბულკი, ძევაჩკი" არ გინდა რაა.
მდივანი არის სულიერი და მასზე ვერ დაჯდები , -დივანი უსულო საგანია და მასზე კი.
მასწ-მიმართვის ფორმად გამოიყენება, მაგრამ "მე თქვენი ახალი მასწი ვარ" არ არსებობს. სრულად წერე ასეთ დროს სიტყვები, რომ მასწავლებელსა და ქუჩის ბიჭს შორის სხვაობა იყოს.
აბა შენ იცი. მოდურობის გამო არ დაძაბო სიტუაცია, არამედ საჭიროებამ თუ მოიტანა :)).

ძალიან დიდი მადლობა, აბსოლიტურად ყველაფერს გავითვლისწინებ, ჯნსაღ კრიტიკას ყოველთვის მივიღებ ჩემი მკითხველისგან

 


№13 სტუმარი ეკა

უმაგრესია,ყოველი თქვენი მოთხრობა ძალიან ძალიან მიყვარს და უკვე ესეც შემიყვარდა <3 იმედია ექნება აქტიურობა. იმედია დღეს დადებთ relaxed heart_eyes

 


ეკა
უმაგრესია,ყოველი თქვენი მოთხრობა ძალიან ძალიან მიყვარს და უკვე ესეც შემიყვარდა <3 იმედია ექნება აქტიურობა. იმედია დღეს დადებთ relaxed heart_eyes

ეს "თ" არ გვინდა რა, თავი ოთხმოცი წლის ქალი მგონია ამ თხუთმეტი წლის გოგოს, მადლობა რომ ჩრმს ისტორიებს კითხულობ

 


№15  offline წევრი თათუ♡

როდის დადებ?

 


№16  offline წევრი დამპალი სული

სიყვარული გულს გვტკენს
დამპალი სული
Პედოფილიის პროპაგანდაზე გსმენიათ რამე?

არა, სამწუხაროდ პირველად მესმის

Მაშინ დაგუგლს.
Ძაან ამაზრზენია იმას, რასაც წერ და აპირებ დაწერო.
Პედოფილიააა ჩვეულებრივი

 


თათუ♡
როდის დადებ?

ხვალ
დამპალი სული
სიყვარული გულს გვტკენს
დამპალი სული
Პედოფილიის პროპაგანდაზე გსმენიათ რამე?

არა, სამწუხაროდ პირველად მესმის

Მაშინ დაგუგლს.
Ძაან ამაზრზენია იმას, რასაც წერ და აპირებ დაწერო.
Პედოფილიააა ჩვეულებრივი

კი ვაპირებ დავწერო, შეიძლება ზოგისთვის ამაზრზენი იყოს, ზოგისთვის არა, მაგრამ რაც ყველაზე მთავარია, მე უნდა მსიამოვნრბდეს

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent