შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ქორწინება თავდაყირა (სრულად)


8-04-2020, 18:54
ავტორი აირ ისი
ნანახია 18 277

8 8 8 8
მარტი იყო. თბილი და მზის სხივებით განათებული დილა. ირგვლივ ყველაფერს გაზაფხულს კვალი დასტყობოდა, ხეები ლამაზი თეთრი ყვავილებით შემოსილიყვნენ, ხოლო მათი თავბრუდამხვევი სურნელი თითოეულ გარეთ მოსიარულეს სასიამოვნოდ უღიტინებდა ცხვირის ნესტოებში.
თბილისის ყოველ ქუჩას, ყოველ მოსახვევსა თუ ჩიხს, ნათლად ეტყობოდა, რომ წელიწადის ეს მშვენიერი დრო, ქალაქში უკვე შემობრძანებულიყო მთელი თავისი დიდებით და გრანდიოზულობით. ამას გარეთ მოსეირნე ადამიანთა სიმრავლეც მოწმობდა და ხეებზე მჯდომი ჩიტების სასიამოვნო ჭიკჭიკიც, რომელნიც თავიანთ სიხარულს სწორედ ამ გზით გამოხატავდნენ.
იდილია სუფევდა ყველგან, თითოეულ მოსახვევში, თითოეულ ჩიხსა და თითოეულ პარკში. თუმცა ზემოთხსენებული ყველაზე შესამჩნევად მაინც ქალაქის ერთ-ერთ პატარა ქუჩაზე შეიმჩნეოდა. ამ ქუჩის ორივე მხარეს, იასამნის ლამაზად აყვავილებული ხეები ჩამწკრივებულიყვნენ. ამ ხეებს შორის, მბზინავ ქვაფენილზე, ლამაზი, დიდ ფანჯრებიანი ორსართულიანი სახლის წინ, BMW-ს მარკის ავტომობილი ეყენა. მანქანის ტყავის სალონში, მუქი საქარე მინების გამო საერთოდ არაფერი არ ჩანდა, თუმცა საკმარისი იყო, სივრცე ამ მინისაგან გაგენთავისუფლებინათ, რომ მაშინვე მოგხვდებოდათ თვალში, წინა ორ სავარძელზე უშფოთველი ჩაძინებული ორი პიროვნება. აქვე, უყურადღებოდ მიტოვებულ მაგნიტოფონსაც წააწყდებოდით, ძალიან დაბალ ხმაზე რომ უკრავდა Adelle-ს Someone Like You-ს.
საჭის სიდენიაზე მიძინებული ადამიანი, დაახლოებით ოცდახუთი-ოცდაექვსი წლის ახალგაზრდა მამაკაცი გახლდათ. ამ უკანასკნელს სპორტულ სტილში ეცვა (შავი მაისური და ჯინსის გაცრეცილი შარვალი) ხოლო მის გვერდით სავარძელზე, გულაღმა გადაწოლილიყო წითელკაბიანი გოგონა, მხრებზე ჩამოშლილი გრძელი, ღამესავით შავი თმით. მას თავი საქარე მინაზე ჰქონდა მიდებული და მშვიდად და თანაბრად სუნთქავდა გაზაფხულის მზით განათებულ ავტომობილში. ერთსაც და მეორესაც ნათლად ეტყობოდათ, რომ წუხელ ღამით ძალიან დაღლილებს ჩასძინებოდათ და ალბათ დიდხანს ვერც მოახერხებდნენ გაღვიძებას რომ არა ის ხმა, რომელმაც იმ წამს მთელი სალონი მოიცვა. ეს შემზარავი ხმა, ბიჭის მობილურზე დაყენებული მაღვიძარის ჟღერადობა გახდა. სმარტფონზე ჩართული ხმამაღალი ვიბრაცია, მუსიკის ხმადაბალ ჰანგებს შეერწყა და საბოლოო ჯამში თავისას მიიაღწია-მამაკაცმაც და გოგონამაც, ნელა და ფრთხილად დაიწყეს თვალების გახელა.
-გათიშე ეგ წყეული მაღვიძარა -ნამძინარევი ხმით ამოთქვა წითელკაბიანმა, ისე რომ ჯერ არც ის ჰქონდა გააზრებული სად იმყოფებოდა, ვისთან ერთად და რა სიტუაციაში
-ჯანდაბა ეს როდისღა დავაყენე? -თვალებდახუჭულმა მამაკაცმა ჩახლეჩილი ხმით ჩაიბუზღუნა, თან, პარალელურად გამორთვის ღილაკს დააწვა საჩვენებელი თითით. რა თქმა უნდა დაღლილ-დაქანცულს, რაც პირველად მოუვიდა თავში, ეს ძილის შებრუნება იყო. ასეც მოიქცა, თავი კვლავ სავარძელზე მიდო და ის-ის იყო ბურანის სამყაროში მოგზაურობა უნდა გაეგრძელებინა, რომ უეცრად რაღაც ეუცნაურა. გაახსენდა, ცოტა ხნის წინ ნათქვამი "გათიშე ეგ წყეული მაღვიძარა", რომელიც მისთვის უცნობი პიროვნების ბაგეებიდან ჟღერდა, სიტუაცია წამებში გაიაზრა და თვალები ისეთი სისწრაფით გაახილა, რომ რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს, გუგების ტკივილი იგრძნო.
დაუდგენელია პირველად რომელი მათგანი დაინახა, ავტომობილის მარჯვენა სკამზე მიძინებული გოგონა, თუ მისი უზადოდ ლამაზი, ჩამოშლილი თმები, თითქმის წელამდე რომ სწვდებოდა.
-ეს ვინღაა? -გაოცებისგან თვალები გაფართოებოდა მას. რამდენიმე წამში, უცნობის სხეულზე ამოსვირინგებულმა წარწერამაც მიიქცია მისი ყურადღება. გოგონას მარცხენა ბეჭის მხარეს რაღაც სიტყვა ჰქონდა დაწერილი, პატარა გამოყვანილი, ჩინური იეროგლიფებით.
ვინ უნდა ყოფილიყო ეს ადამიანი? ვინ უნდა ყოფილიყო და რას აკეთებდა იგი მის მანქანაში?
ბიჭმა კიდევ ერთხელ ააყოლა მზერა უცნობი ლამაზმანის გრძელ ფეხებს და სცადა დეტალებში გაეხსენებინა ის, თუ რას აკეთებდა გასულ ღამით. ბოლო მოგონებად თეთრ პერანგში გამოწყობილი ბარმენი აგონდებოდა, ვინც ორასგრამიან სასმისს ამერიკული ვისკით უვსებდა და თან გამომცდელ მზერას არ აშორებდა. ბევრს ეცადა გაეხსენებინა, თუ რა მოხდა ამის შემდეგ, მაგრამ გონებაში მცირეოდენი ფრაგმენტებიც არ შემორჩენოდა.
მამაკაცმა ერთი ღრმად ამოისუნთქა და მანქანიდან გადასვლა გადაწყვიტა. ახლა სუფთა ჰაერი სჭირდებოდა, რათა ცოტა აზრზე მოსულიყო. საბედნიეროდ ტელეფონი, საფულე და მართვის მოწმობა არ დაუკარგავს. არც პირადობა და არც ის სამაჯური, რომელსაც ბავშვობიდან ატარებდა და რომელიც თავისი დის მიერ მოძღვნილი, მეშვიდე დაბადების დღის საჩუქარი იყო.
ამის გახსენებაზე, ბიჭს სახეზე ღიმლი მოადგა და ირგვლივ მიმოიხედა. ქუჩაში სრული მდუმარება სუფევდა, თუ არ ჩავთვლით იმ ქარის ხმაურს, რომელიც ნაზად და სათუთად დაიარებოდა მწვანე ფოთლებით დაფარულ ხეებს შორის და მათ მელოდიურად აშრიალებდა.
უეცრად მაჯაზე შემოხვეულ საათს დახედა. ჯერ მხოლოდ შვიდის ნახევარი იყო. ასე ადრე მთელი თავისი ცხოვრების მანძილზე არ გაუღვიძია, თუმცა რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს, დაღლილობას სრულებითაც აღარ გრძნობდა. ალბათ ეს ამ სასიამოვნო ატმოსფეროსა და იდეალური ამინდის დამსახურება იყო, რომელიც ნებისმიერ სულიერს უზღვავი ენერგიით ავსებდა.
მიუხედავად ამისა, მაინც ვერაფრით იხსენებდა, იმას, თუ რა ამბები გადახდა თავს გასულ ღამით. კვლავ მანქანაში მჯდომ გოგოს შეხედა. დიდხანს აკვირდებოდა სახეზე, ცდილობდა თავის შორეულ და კარგა ხნის მივიწყებული ნაცნობებიდან მაინც მიემსგავსებინა რომელიმე მათგანისთვის, მაგრამ იგი არავის ჰგავდა. ერთი წამით, ისიც იფიქრა, რომ გაეღვიძებინა და ვინაობა თავად ეკითხა, თუმცა ისე ტკბილად და უშფოთველად ეძინა, ხელის დაკარებაც კი ვერ გაბედა. ამის მაგივრად, კვლავ საწყის პოზიციას დაუბრუნდა-მანქანის კაპოტს მიეყრდნო და კიდევ ერთ ღერს მოუკიდა. სიგარეტი ნელ-ნელა იწვებოდა და მისი ფერფლი ქვაფენილზე უჩინარდებოდა. ქუჩაში ნელ-ნელა ხალხმაც დაიწყო მოძრაობა. პირველი ვინც, მამაკაცმა დაინახა, ეს ყვითელ ფორმაში გამოწყობილი მეეზოვე იყო, ვინც გულმოდგინედ შეუდგა ხეებიდან ჩამოცვენილი ყვავილის ფოთლებისგან ქუჩის გასუფთავებას. ანდრეა მისგან ათიოდე ნაბიჯის დაშორებით იდგა და რატომღაც მოხუცის ყოველ მოძრაობას დაკვირვებით ათვალიერებდა. უსმენდა ხმას, რომელსაც დიდი და უხეში ცოცხის ქვაფენილზე ხახუნი გამოსცემდა და პარალელურად აკვირდებოდა, თუ როგორ ილეოდა მის თითებს შორის გაჩხერილი მოსაწევი.
-ერთ ღერს ვერ მომცემ შვილო? -მოესმა უეცრად ჩახლეჩილი ხმა და დაპატარავებული ნამწვავი ურნაში მოისროლა. მას სწორედ ის მეეზოვის ფორმაში გამოწყობილი, მოხუცი ელაპარაკებოდა და თავისი სამუშაო ხელსაწყოს თანხლებით მამაკაცისკენ მოემართებოდა.
-რა თქმა უნდა, აიღეთ
ანდრეამ კოლოფიდან ერთი ცალი ამოაძრინა და მას შავი სანთებელათი ფრთხილად მოუკიდა.
-ეჰ შვილო, ჩემს ცხოვრებას რა ვუთხარი, თორემ სხვისი სამათხოვრო რა მჭირდა? ახლა სიგარეტის ფულიც კი აღარ დამრჩა, არადა თავს ვერ ვანებებ. დამეთანხმები ეს არცაა ადვილი საქმე
-გეთანხმებით -ხმადაბლა მიუგო მამაკაცმა და ინატრა, რომ უცნობი რაც შეიძლებოდა მალე გასცლოდა
-ჩვენს ქვეყანში იშვიათად თუ არიან ისეთები, ვისაც ყველაფერი აქვს, რაც კი უნდა -განაგრძობდა ლაყბობას მეეზოვე -აი მაგალითად იმ მანქანის პატრონს რა აქვს საწუწუნო? ალბათ მოაჯდება თავის მილიონიან ოთხბორბლიან მეგობარს და სამყარო თავისი ჰგონია. ასეთები უკვე საზოგადოებრივი ტრანსპორტით მგზავრობასაც აღარ კადრულობენ. რას იზამ, სამყარო ასეა მოწყობილი, ვიღაცას მეტად უმართლებს, ვიღაცას ნაკლებად
-ვიღაცას კი ისიც არ შეუძლია, რომ თქვენსავით იაროს, ყოველგვარი ეტლისა და ყავარჯნის გარეშე. ესეც ხომ დასაფასებელია?
მოხუცს ენა ჩაუვარდა და გარკვეული დროის განმავლობაში, ხმის ამოღებაც კი ვერ შეძლო. ნაპასს ნაპასზე ურტყამდა და ნელ-ნელა აანალიზებდა, იმას, რაც თავისზე ბევრად უფრო ახალგაზრდა ადამიანისგან მოისმინა. შეუსვენებლად ფიქრობდა ამ ყველაფერზე და საბოლოოდ მაინც ერთ დასკვნამდე მიდიოდა-ყოველივე ზემოთ თქმული სიმართლე იყო. სიმართლე, რომელიც სულ ცოტა ხნის წინ, თავისთვის სრულიად უცნობი ადამიანისგან გაითავისა . . .
-რა გქვია შვილო? -იკითხა მან ბოლოს და მზის მცხუნვარებისგან გაცხელებული ყვითელი კეპი, თავისუფალი ხელით მოიხადა
-ანდრეა
-გვარი?
-კანდელაკი -ცოტა გაკვირვებით მიუგო მამაკაცმა, რადგან ვერ ხვდებოდა რატომ დაინტერესდა მოხუცი ასე უეცრად მისი ვინაობით
-მშვენიერია. ყოველთვის მემახსოვრება, რომ ამა და ამ დღეს, ერთმა ადამიანმა-ანდრეა კანდელაკმა რაღაც მნიშვნელოვანი მასწავლა-დაფასება იმისა, რაც მაქვს. სიგარეტისთვის კი, გმადლობ -მოხუცმა მანქანაზე მიყრდნობილ ბიჭს, მხარზე ხელი მეგობრულად მოუთათუნა და თავის საქმეს დაუბრუნდა, ამჯერად ანდრეასგან კარგა მოშორებით . . .
ბიჭი კვლავ მარტო დარჩა და ფიქრი განაგრძო. ისევ ის საშინელი კადრები წარმოუდგა თვალწინ. თავისი სახლში შესვლა, სიცილის ხმები საძინებლიდან და გოგონას შიშველი სხეული, რომელსაც ზეწარი სულ ოდნავ თუ უფარავდა. ხოლო მის გვერდით კი . . .
არა . . . არ სურდა ამის გახსენება. ჯერ კიდევ დიდ ტკივილს აყენებდა და გულს ნაწილებად უგლეჯდა. ცდილობდა ეს ყველაფერი ერთხელ და სამუდამოდ დაევიწყებინა, წყალს გაეტანებინა ყოველივე, რაც წარსულში გადახდა და კვლავ ჩვეულ ცხოვრებას დაბრუნებოდა. შეიძლება ითქვას ამას ახერხებდა კიდეც, თუმცა იყო მომენტები, როდესაც მტანჯველი მოგონებები ერთიანად წარმოდგებოდნენ ხოლმე მის თვალწინ და მოსვენებას არ აძლევდნენ. ახლაც სწორედ ამგვარი სიტუაცია იყო. სიტუაცია, როცა ცდილობდა გონებიდან საზარელი ფიქრები განედევნა და ეს არაფრით არ გამოსდიოდა.
ანდრეამ კვლავ მორიგ ღერს მოუკიდა და აფექტის მდგომარეობაში, მანქანას ფეხი იმდენად ძლიერად მიარტყა, რომ ტკივილისგან ჩუმი ოხვრაც კი აღმოხდა. როგორ შეეძლო ასე მოქცეოდა? ეს როგორ გააკეთა? მათ ხომ არაჩვეულებრივი ურთიერთობა ჰქონდათ? ან როგორ გამოსდიოდა ასე კარგად თამაში?
მამაკაცს მწარედ ჩაეცინა და თავი გადააქნია. სიგარეტის კვამლი უკვე თავ-ბრუს ახვევდა. გაურკვეველი მიზეზის გამო, ამწუთას მასზე ყველაფერი უარყოფითად მოქმედებდა. თუნდაც ცენტრალური ქუჩებიდან მომდინარე მანქანების ხმები ან, ხეებზე შემომსხდარი ჩიტების მხიარული ჭიკჭიკი.
რამდენიმე წამის შემდეგ, რომელიც თითქოს საუკუნედაც კი მოეჩვნა, მორიგ, დაპატარავებულ ნამწვავს მიუჩინა ადგილი პატარა ნაგვის ურნაში და ის-ის იყო ტელეფონზე გამოტოვებული ზარები უნდა შეემოწმებინა, რომ უკნიდან მანქანის გაღების ხმა, საკმაოდ მკვეთრად შემოესმა. ბევრი ნამდვილად არ უფიქრია, ერთბაშად შემოტრიალდა და იქედან ძლივსძლივობით გადმოსულ, წითელკაბიან უცნობს, თავიდან ფეხებამდე ააყოლა მზერა.
-ეს მანქანა შენია? -შუბლზე ცალი ხელი მიიდო გოგონამ, რათა მზე დაეჩრდილა და ანდრეა უკეთესად დაენახა
-ჩემია
-ძალიან კარგი. მაშინ ისიც მითხარი მასში რატომ მეძინა? და შენ საერთოდ ვინ ხარ?
კანდელაკს გოგონას სიტყვებზე ირიბად ჩაეცინა. მიხვდა, რომ ახლა სწორედ იმ კითხვებზე მოუწევდა ეპასუხა, რომლის დასმასაც ცოტა ხნის წინ თავად აპირებდა.
-მე კი, ვფიქრობდი, ამას შენ მეტყოდი
-რას? იმას თუ ვინ ხარ?
-არა. იმას, თუ რას აკეთებ ჩემს მანქანაში
-ერთი წამით მოიცადე -შუბლშეკვრით წარმოთქვა წითელკაბიანმა და წინ და უკან სიარულს მოჰყვა -მე გუშინ ბარში ვიყავი, მერე სასმელი შევუკვეთე და ამის შემდეგ აღარაფერი მახსოვს. დღეს კი, ვიღაც უცნობი ადამიანის მანქანაში მეღვიძება და . . . -სახეზე მკვდრის ფერი დაედო ამის თქმისას -ახლავე მითხარი რა გამიკეთე! სიტუაციით ისარგებლე არა? შანსი ხელიდან არ გაუშვი ასეა? შე ნაძირალა, ამისთვის პასუხს აგებ! -კანდელაკმა გაზრებას ვერ მოასწრო, ისე წვდა გოგონა პერანგის საყელოში და მრისხანე მზერით ლამის შუბლი გაუხვრიტა
-ეი, ეი დაწყნარდი! -ხელი ფრთხილად გააშვებინა მას, მამაკაცმა -შენთვის თითიც კი არ დამიკარებია, რა პანიკებს მართავ?!
-მართლა?
-ჰო მართლა. შეგიძლია მშვიდად იყო
-კინაღამ გულის შეტევა მივიღე -გოგონას ტონზეც კი შეეტყო, რომ შვებით ამოისუნთქა
-შენს გაღვიძებას ველოდებოდი, რომ რაიმე მაინც გეთქვა წუხანდელის შესახებ, თუმცა ვატყობ ჩემსავით არაფერი იცი. მოკლედ თუ ასეა, აღარ მოგაცდენ. შეგიძლია წახვიდე. მე კი, მე შიგნით შევალ
-აქ ცხოვრობ?
-ასეა -სახლს თვალი შეავლო კანდელაკმა და კვლავ გოგონას მიუბრუნდა
-ლამაზი სახლია. სულ მინდოდა ორსართულიან, ეზოიან სახლში მეცხოვრა
-გმადლობ. თუ გინდა შემოდი. ყავის დალევას ვაპირებ, შენთვისაც კარგი იქნება
-შოკოლადიც გაქვს?
ბიჭს უცნობის სიტყვებზე გულიანად გაეცინა და მას თვალი კიდევ ერთხელ შეავლო. მართლაც რომ იშვიათი სილამაზის მქონე ადამიანი აღმართულიყო მის წინაშე. რატომღაც, ეს მხოლოდ ახლა შეამჩნია.
-მგონი სადღაც უნდა მქონდეს გადანახული შენნაირი სტუმრებისთვის. აბა რას იტყვი, შემოხვალ?
-მე ბეა მქვია -ხელი ღიმილით გაუწოდა გოგონამ -ნამდვილი სახელი ბეატრისი, მაგრამ არავის ვაძლევ უფლებას ასე მომმართოს. შემოკლებული ვარიანტი უფრო მომწონს
-ანდრეა -თავის მხრიდან ხელი გაუწოდა მამაკაცმა და იგი კარში პირველი გაატარა...
ზემოთ ხსენებულ ორსართულიან სახლში, როგორც ყოველთვის სრული წესრიგი და იდილია სუფევდა, რაც მარტოხელა კაცისგან მართლაც, რომ გასაკვირი იყო, თუმცა ანდრეა კანდელაკი იმ ადამიანთა რიცხვს მიეკუთვნებოდა, რომელთათვისაც უწესრიგობა ერთი, დიდი სახელმწიფო გადატრიალების ტოლფასი გახლდათ. ბავშვობიდანვე გაუჩნდა პროტესტის გრძნობა თავისი უმცროსი დის, დღენიადაგ არეული საძინებლის შემხედვარე და ყოველთვის ცდილობდა თავისი "ღამეული სამყოფელი" სრულ წესრიგში ჰქონოდა.
მას შემდეგ, რაც ბავშვები ცოტათი წამოიზარდნენ, მათმა მშობლებმა სამსახურის შემოთავაზების გამო, საზღვარგარეთ გადაწყვიტეს გამგზავრება. ანდრეას ბიძას გერმანიაში საკუთარი რესტორანი ჰქონდა და უნდოდა თანამშრომლებად სანდო ადამიანები ჰყოლოდა, სწორედ ამიტომ ჯერ კიდევ არასრულწლოვანი და-ძმა, საცხოვრებლად ბებიასთან გაგზავნეს, საიდანაც უკვე ორივე მათგანმა საკუთარი გზით განაგრძო სვლა. ანდრეას უმცროსმა დამ-ელამ, სწავლის გასაგრძელებლად ბათუმში წასვლა გადაწყვიტა, რადგან ბავშვობიდან შეყვარებული იყო ამ ქალაქზე და თავის ოცნების ასრულებაში ხელს არავის შეაშლევინებდა. იმ პერიოდში, უფროსი კანდელაკი, იურიდიული ფაკულტეტის მესამე კურს დამთავრებული გახლდათ. დის წასვლიდან რამდენიმე თვეში, მანაც მიატოვა მოხუცი ბებიას ბინა და დიდი ხნის უნახავ, მონატრებულ მშობლიურ სახლს დაუბრუნდა.
იქაურობა ფაქტიურად არც შეუცვლია. ყველაფერი ისევ ისეთი დატოვა, როგორიც ადრე იყო. ახლაც ნახავდით მისაღები ოთახის კედლებზე ჩამოკიდებულ, დიდ ჩარჩოში ჩასმულ ბუნების პეიზაჟებს, რისი შეგროვებითაც ანდრეას დედა იყო დაინტერესებული. თვალში მოგხვდებოდათ აგრეთვე წიგნების უზარმაზარ თაროები, რომელთა ზედაპირზეც, ძველ ავტორთა საკმაოდ მდიდარ კოლექციას მოეყარა თავი. ისინი თითქოს მედიდური მზერით გადმოჰყურებდნენ შუაგულში მდგომ დიდ, შოკოლადისფერ დივან-კრესლოებსა და პატარა ჟურნალების მაგიდას.
ზემოთ აღწერილი მისაღები ოთახის მარჯვნივ, გრძელ კორიდორს გადააწყდებოდით, რომლის ჩაყოლებაზეც, ერთმანეთის გვერდიგვერდ, სამი საძინებელი ოთახი იყო გამწკრივებული. ამ სამიდან ერთ-ერთი მათგანი, თავად ანდრეას მშობლებს ეკუთვნოდათ.
სახლს ოდნავ სიძველის იერი დაკრავდა, თუმცა ინტერიერი იმდენად გემოვნებით გახლდათ მოწყობილი, რომ ეს სიძველე სასიამოვნოდაც კი მოგხვდებოდათ თვალში. ყველაზე გასაოცარი, მაინც ის აივანი იყო, რომელიც ბავშვობიდან უფროსი კანდელაკის საყვარელ ადგილად ითვლებოდა. სკოლიდან დაბრუნებული ანდრეა, როგორც კი ჩანთას მოიხსნიდა და ისადილებდა, მაშინვე აირბენდა მეორე სართულის კიბეებს, აივანზე ჩამოკიდებულ დიდ სარწეველა სავარძელში ჩაჯდებოდა და სადღაც უსასრულობაში იყურებოდა. რომ გეკითხათ ვერც გეტყოდათ ამას რატომ აკეთებდა. უბრალოდ ასე თავს მშვიდად გრძნობდა. მშვიდად და დაცულად . . .
-მომეცი ჩანთას დავკიდებ -მიუახლოვდა მამაკაცი ჯერ კიდევ კარებთან მდგომ წითელკაბიანს და მისი გრძელი, ლამაზი თმა კიდევ ერთხელ შეათვალიერა
-გმადლობ მე თვითონ. იცი სახლში რატომ შემოგყევი?
-თუ მეტყვი, მეცოდინება
-მოკლედ -დაიწყო ბეამ, თან პარალელურად თითების მტვრევას მოჰყვა -ერთი გზა ვიცი, რათა გუშინდელიდან ყველაფერი გაგვახსენდეს
-მართლა? და რა?
-ჰიპნოზი
-ჰიპნოზი? -ანდრეამ სიცილი ვერ შეიკავა -ამას სერიოზულად ამბობ?
-სრული სერიოზულობით გეუბნები. სასაცილოს ვერაფერს ვხედავ. ფსიქოლოგიაში კარგად ვერკვევი და ვიცი, რომ ეს მეთოდი ხშირ შემთხვევაში ამართლებს
-რატომაა შენთვის ყველაფრის გახსენება ასეთი მნიშვნელოვანი? გინდა დააზუსტო ქმარს უღალატე თუ არა?
გოგონას სახეზე იმხელა გაოცება აღებეჭდა, თითქოს წამის წინ მისთვის ვიღაცას ერთი ვედრო, ცივი წყალი გადაესხას.
-საიდან მოიტანე, რომ გათხოვილი ვარ?
-ამის მიხვედრა არც ისე რთულია. თითზე საქორწინო ბეჭედი გიკეთია. ახლა კი, წამოდი, სამზარეულოში გავიდეთ, თუ გახსოვს აქ ყავის დასალევად მოხვედი
-საქორწინო ბეჭედი მიკეთია? -ბეამ მაშინვე მარცხენა ხელის არათითს დახედა -ეს რა არის? მე ეს . . . ეს მე არ მეკკუთვნის. ვისია? საიდან მოვიდა? მოიცადე, შეხედე შენც გიკეთია, თან ზუსტად ასეთივე
ამჯერად ანდრეას დაეტყო გაოცება და გოგონას მსგავსად, ისიც საკუთარი ხელის თვალიერებას მოჰყვა. ერთსაც და მეორესაც, ზუსტად ერთნაირი რგოლები უმშვენებდა თითებს. ოქროს ბეჭდები, მზის შუქზე ლამაზად ბრწყინავდნენ და შესამჩნევად ლაპლაპებდნენ.
-ჯანდაბა, რა მოხდა გუშინ? -იქვე დივანზე მოწყვეტით დაეშვა მამაკაცი და გულში ინატრა ეს ის არ ყოფილიყო, რასაც ფიქრობდა
-ის მოხდა, რომ მე და შენ ერთნაირი საქორწინო ბეჭდები გვიკეთია -გაისმა პასუხად -კარგი ასე ნუ მიყურებ, ხომ ხედავ მეც შოკში ვარ. ჩვენ ხომ არ . . .
-არა, ეს შეუძლებელია. ასე ძალიანაც არ გამოვთაყვანდებოდით
-თუ ასეა, ეს ყველაფერი რას ნიშნავს? -ბეა მამაკაცს გვერდით დაძაბული მიუჯდა. ნერვულობისგან სხეულის ყველა უჯრედი სტკიოდა, განსაკუთრებით კი მუცლის არე. არა ნაკლებ დაძაბულობას გრძნობდა კანდელაკი, ვინც გოგონას სიტყვების შემდეგ, ერთი ღრმად ამოისუნთქა და ირგვლივ ისე მიმოიხედა, იფიქრებდით რაღაცას ეძებსო. თუმცა ეს აფორიაქებული ადამიანის უაზრო გამომეტყველებას უფრო ჰგავდა, ვიდრე სხვა რამეს
-კარგი მოდი სიტუაციას ლოგიკურად მივუდგეთ -დაარღვია რამდენიმე წუთიანი დუმილი ანდრეამ -თუ მართლა დავქორწინდით, სადმე ქორწინების მოწმობაც ხომ უნდა გვქონდეს?
-მართალი ხარ. წამოდი მანქანაში დავძებნოთ. დილით სწორედ იქ გამოგვეღვიძა
-მოიცადე გასაღებს ავიღებ, ჩაკეტილია
-ცოტა იჩქარე, თორემ სადაცაა ინფარქტი დამარტყამს!
კანდელაკი დივნიდან სწრაფად წამოდგა და მისაღები ოთახიდანაც თითქმის სირბილით გავარდა. მანქანის გასაღებს ყოველთვის გასასვლელ კართან მდგომ ტუმბოზე ტოვებდა. ახლაც სწორედ იმავე ადგილას დაუხვდა და როგორც კი მისთვის სასურველი ნივთი მარჯვენა ხელში მოიქცია, კვლავ უკან, მისაღებში მომლოდინე შესაძლო მეუღლესთან დაბრუნდა.
დიდი ხნის განმავლობაში ეძებდნენ რამეს, რაც ქორწინების მოწმობას ცოტათი მაინც ჰგავდა. ნახულობდნენ მანქანის უკანა სალონში, წინა სათავსოში, საბარგულშიც კი, მაგრამ ასეთი ვერაფერი იპოვეს. ამ ყველაფერმა ორივეს იმედი მისცა, რომ ეს უბრალოდ ნასვამ მდგომარეობაში ერთნაირი საქორწინო ბეჭდების ყიდვის იდეა იყო და მეტი არაფერი, მაგრამ საუბედუროდ ეს სიხარული, სულ რაღაც, რამდენიმე წუთს გაგრძელდა. ზუსტად მანამ, სანამ უეცრად ბეას სახეზე ღიმილი არ გაქრა და იგი შეშინებულმა და აფორიაქებულმა გამომეტყველებამ არ შეცვალა.
-ჯანდაბა მგონი ეს ისაა, რასაც ასე ძალიან გავურბოდით
-აქ მომეცი -ხელიდან ისე სწრაფად გამოგლიჯა ანდრეამ, თითქოს მისთვის ერთი მილიონი დოლარის ღირებულების საათის წართმევა დაეპირებინათ. მამაკაცმა მოწმობა საჩქაროდ გადაშალა და ზემოდან თვალებგაფართოებული დააშტერდა. მისი და გოგონას სახელები და გვარები სულ ბოლოში იყო მოთავსებული, მათივე ხელმოწერით. არა ეს რაღაც კოშმარულ სიზმარს ჰგავდა, იმდენად კოშმარულს, რომ ბეას განწყობა ანდრეასაც წამებშივე გადაედო.
-კარგი, არა უშავს, ყველაფერს მოვაგვარებთ. ეს ამბავი, ჩვენს გარდა არავინ იცის, ჰოდა ავდგებით და გავეყრებით -სასწრაფოდ იპოვა გამოსავალი ბიჭმა
-გაყრის პროცესები საშინლად იწელება ხოლმე. არა, ეს ყველაფერი მართლა ბოლოს მომიღებს -იმდენად გაღიზიანებული სახით მიხურა მანქანის კარი ბეამ, რომ იგი ლამის ჩამოიღო. თითქოს ატმოსფეროც კი დაიძაბა ამ ორის შემყურე.
-ნუ ღელავ პროფესიით იურისტი ვარ, ამ სფეროში დიდი სანაცნობო წრე მყავს. რამეს მოვახერხებთ და ამ პროცესს დავაჩქარებთ
-სერიოზულად?
-ჰო, სერიოზულად -დამაიმედებელი გამომეტყველებით მიუგო კანდელაკმა
-მგონი შენი ტელეფონი რეკავს. ზუზუნის ხმა მესმის -თვალებით მარცხენა ჯიბეზე ანიშნა გოგონამ
ანდრეამ მხოლოდ ახლაღა იგრძნო ის ვიბრაციის ტალღები, რომელიც მთელ სხეულში უვლიდა. ესღა აკლდა სრული ბედნიერებისთვის-თავისი და ურეკავდა. ამ წუთას, ყველაზე ნაკლებად სწორედ მასთან ლაპარაკის გუნებაზე იყო, მაგრამ რა უნდა ექნა? ყურმილი ნებისმიერ შემთხვევაში უნდა აეღო. ვერ იტანდა როცა ელა მასზე ბრაზდებოდა.
-გისმენ კრაზანა (ანდრეა თავის დას ბავშვობიდან, ამ ზედმეტ სახელით მიმართავდა)
-სულ რაღაც რამდენიმე კვირაა რაც წავედი და შენ უკვე ცოლი მოიყვანე? -ყურში ჩაესმა გოგონას გაოცებული ხმა. მამაკაცს ყელი გაუშრა. აქამდე მხოლოდ ის აიმედებდა, რომ ქორწინების ამბავი მის გარდა არავინ იცოდა, მაგრამ თურმე არც ამ მხრივ გაუმართლა
-კი მაგრამ შენ საიდან გაიგე?
-საიდან გავიგე? გუშინ შენს ხელის მოწერის ცერემონიას პირდაპირ ეთერში ვადევნებდი თვალყურს
-ეგ რას ნიშნავს, ელა? უფრო გასაგებად ამიხსენი
-ანდრეა რა გჭირს? არ გახსოვს გუშინ თქვენმა ხელის მომკდეებმა პირდაპირი ეთერი რომ ჩართეს? უნდა ნახო დედას და მამას როგორ უხარიათ. გირეკავდნენ, მაგრამ არ პასუხობდი და მერე თავი დაგანებეს. ხომ ხვდები რატომაც? -ეშმაკურად ჩაეცინა გოგონას -ამ კვირაში ჩამოსვლას აპირებენ, რათა პირადად მოგილოცონ
-ელა მოგვიანებით დაგირეკავ -მკვდრის ფერი დაედო სახეზე მამაკაცს და ძმის დაოჯახების ამბით, უზომოდ გახარებული და აჟიტირებული უმცროსი კანდელაკი, შუა საუბარში მარტო დატოვა.
-რა მოხდა? რა გამომეტყველება გაქვს? -მისგან რამოდენიმე ნაბიჯში მდგარი გოგონაც არანაკლებ დაძაბული ჩანდა. მთელი ამ დროის განმავლობაში, ერთი სული ჰქონდა, როდის მორჩებოდა მამაკაცი ტელეფონზე საუბარს, რათა ეს კითხვა დაესვა
-მიდი ფეისბუქ-გვერდი შეამოწმე
-რა?
-გააკეთე რასაც გეუბნები
-კარგი, კარგი -მორჩილი ცოლივით, დანებების ნიშად ხელები ასწია ბეამ და ჩანთიდან სმარტფონი ამოაძვრინა.
ორივე მათგანი-"ცოლიც" და "ქმარიც", მანქანის საბარგულს მიყრდნობილიყვნენ და თავიანთ ექაუნთს ათვალიერებდნენ. უნდა გენახათ რამდენი მილოცვა და სიყვარულით სავსე სიტყვები ამშვენებდა ანდრეას და ბეას კედელს და უნდა გენახათ მათი გამომეტყველება, როდესაც გააცნობიერეს, რომ ამ ქორწინების ამბავი მთელმა მათმა სამეგობრომ და სანათესაომ იცოდა.
ახლადშეძენილი "ქმრის" გვერდით მდგომი გოგონა, ნერვიულად გადახედავდა ხოლმე ყველა მოსალოც წერილს, ყველა პოსტს მის პროფილზე და უნდებოდა, რომ ასეთი სულელური საქციელის გამო თავისი თავი სასტიკას ეცემა. ეცემა ისე, რომ სხვა დროს ალკოჰოლს სათოფეზეც კი აღარ გაჰკარებოდა.
სწორედ ამ ეიფორიაში იყო ანდრეაც, ვისაც სხვა გზა უკვე აღარ რჩებოდა და გუშინდელი დღის გახსენების ერთადერთ საშუალებად, ლაივში გაშვებული ვიდეო ექცია. მას უკვე მოესწრო ჩართვის ღილაკსთვის თითის დაჭერა და მაქსიმალურად მობილიზებული ემზადებოდა კადრებისთვის თვალყურის სადევნებლად.
-ეგ რა არის? -თავის უწინდელ საქმეს მაშინვე შეეშვა და უფრო ახლოს მიიწია, ბეა
-ჩვენი ხელისმოწერის ცერემონია. იქნებ ამ გზით მაინც მოგვაგონდეს რამე
-მოიცა, მოიცა ესენი ჩვენი ხელისმომკიდეები არიან?
-როგორც ჩანს, კი
-მაგრამ ამ გოგოს არ ვიცნობ
-ნუ ღელავ, არც მე ვიცნობ ამ ბიჭს
-არა, ეს რაღაც სიგიჟეს ჰგავს -აღშფოთებით წამოიძახა მან და კვლავ ეკრანს დააშტერდა. სწორედ იმ მომენტში განაგრძო ვიდეოს ყურება, როდესაც უკვე ხელს აწერდა.
-არა, არა არ მოაწერო გთხოვ! -სასაცილოდ დაემანჭა სახე ბეას, რაც მამაკაცის სახეზე ღიმილის გაჩენის მიზეზი გახდა
-ახლა ის ანეკდოტი გამახსენდა კაცი რომ თავის ქორწილის კასეტას უყურებს და მისავე გამოსახულებას ეხვეწება ცოლს ქორწინების სახლში არ შეჰყვეს ხელის მოსაწერად
-შენი აზრით ეს სასაცილოა?
-სასაცილოს გარდა ყველაფერია
კანდელაკს მომხდარის გაანალიზებაზე მწარედ ჩაეცინა და კიდევ რაღაცის თქმა დააპირა, თუმცა სანამ ამას იზამდა, მოულოდნელად ორივე მათგანის მობილური ერთდროულად აზუზუნდა. ანდრეას ტელეფონი ეკრანს დიმა დაეწერა დიდი ლათინური ასოებით, ხოლო ბეას სმარტფონზე კი სახელ-მეგის ამოიკითხავდით.
-გისმენ დიმა -გვერძე გავიდა მამაკაცი, რათა გოგონასთვის ლაპარაკში ხელი არ შეეშალა
-შენ ბიჭო სულ გააფრინე?!
-რა მოხდა?
-ცოლის მოყვანას თუ აპირებდი ამაზე ჩემთან სიტყვაც რატომ არ დაგცდა? ან ხელის მომკიდედ ვინ წაგიყვანია?
-დიმა უნდა გნახო. არ დაიჯერებ წუხელ რა მოხდა
-შენი პირველი ღამე არ მაინტერესებს. მე სხვა რამეს გეკითხები
-რა პირველი ღამე? ამ გოგოს არც კი ვიცნობ. მოკლედ საღამოს ჩვენს ბარში შევხვდეთ. ეს ვინმეს თუ არ მოვუყევი შეიძლება გავგიჟდე
-არაფერი მესმის. რას ნიშნავს არ იცნობ? -აშკარა დაბნეულობა იგრძნობოდა თანამოსაუბრის ტონში
-დიმა საღამოს გნახავ. ახლა მეტი არაფერი მკითხო, ჯერ მე თვითონაც ვერ გავრკვეულვარ რა ხდება
-შენ მგონი მართლა არანორმალური ხარ -ბრაზით მიუგო ყურმილის მეორე მხარეს მყოფმა და სანამ ანდრეა საპასუხოდ რამეს ეტყოდა, ტელეფონი გაუთიშა.
მეგობართან გამართული უსიამოვნო დიალოგის დასრულებისთანავე, პირველი, რაც მამაკაცმა მოიმოქმედა, ის იყო, რომ მოლოცვებით გადაჭედილი ექაუნთიდან უკმაყოფილო სახით გამოვიდა და გარემო წარბებშეკრულმა მოათვალიერა. კანდელაკის მსგავსად, ბეასაც დაესრულებინა სატელეფონო საუბარი, ხოლო მისი უსიამოვნო გამომეტყველება იმის მაუწყებელი იყო, რომ ნელ-ნელა აანალიზებდა შექმნილი სიტუაციის მთელ სირთულეს.
-ახლა რა იქნება?
-არ ვიცი -დაბნეული სახით მიუგო მამაკაცმა -დასაწყისისთვის სახლში უნდა შევიდეთ და ყველაფერზე კარგად დავფიქრდეთ
-მე რა, ახლა შენთან ერთად, ერთ ჭერქვეშ უნდა ვიცხოვრო?
-მისმინე, ჩვენს შესახებ უკვე ყველამ გაიგო. მათ ასე პირდაპირ ვერ ვეტყვით, რომ ერთმანეთისთვის სრულიად უცხო ადამიანები ვართ და ჩვენი დაქორწინების მიზეზი სიყვარული კი არა ალკოჰოლი გახდა
-აბა რას მთავაზობ? რა გავაკეთოთ? იცი, რომ ამის გამო მშობლები მომკლავენ? დედაჩემისგან ერთი გამოტოვებული ზარიც კი არ მაქვს, რაც იმას ნიშნავს, რომ ბრაზისგან ცოფებს ყრის და ამის გამო, ჩემთან დალაპარაკებაც კი არ უნდა
-არ ვიცი, მართლა ძალიან ჩახლართული სიტუაციაა -ხელები თავზე ნერვიულად გადაისვა ანდრეამ -იქნებ გარკვეული პერიოდი ერთად ვიცხოვროთ? არა ასეთი სახე ნუ გაქვს, არ მითქვამს, რომ როგორც ნამდვილმა ცოლ-ქმარმა. მერე კი, რაღაცას მოვიმიზეზებთ და გავეყრებით
-და რამდენ ხანს გაგრძელდება ეს ფარსი? ჯანდაბა საბა გაგიჟდება -თითქოს ახლა მოაგონდაო, ისე იტაკა შუბლში ხელი გოგონამ
-საბა ვინაა?
-შენი აზრით ვინ უნდა იყოს? -ცივად გაისმა პასუხი
-მოკლედ მისმინე, ახლა ამ თამაშს ვითამაშებთ სხვა გზა არ გვაქვს. ხოლო ერთ წელიწადში, ავდგებით და ერთმანეთს დავშორდებით. თუ იმაზე ნერვიულობ, რომ რაიმე ურთიერთობას ვეცდები, გარანტიას გაძლევ ეგ არ მოხდება. ახლა მთავარი ისაა, რომ შენებთან ყველაფერი მოაგვარო. როგორც წესი გოგოს მშობლები ამ მხრივ უფრო ჭირვეულები არიან ხოლმე

-ყავა დამალევინე, თორემ სადაცაა თავი გამისკდება. ჩემებთან ხვალ დილით წავალ და პირადად დაველაპარაკები. ასე მირჩევნია -აღელვებით წარმოთქვა ბეატრისმა და სახლისკენ იმდენად ჩქარი ნაბიჯებით გაემართა, რომ ანდრეამ ძლივს მოახერხა წამოსწეოდა . . .











8 8 8 8
გუშინდელი დღისგან განსხვავებით, ამინდი საოცრად მოქუფრულიყო. ცას ნაცრისფერი, ავისმომასწავებელი ღრუბლები გადაჰკვროდა ზედ და აშკარა ხდებოდა, რომ მალე წვიმაც დაუშვებდა. უკვე დილის შვიდი საათი სრულდებოდა. წესით ამ დროს გათენებულიც უნდა ყოფილიყო, თუმცა გარეთ ჩამოწოლილი საშინელი ბურუსი გაფიქრებინებდათ, რომ შუაღამე ჯერ არც კი გადასულიყო.
დასვენების ტკბილი ორმოცდა რვა საათი უკან დარჩა. კვირის პირველი დღის დადგომას, თითქოს ამინდიც აპროტესტებდა.
მოსწავლეებისათვის დამღლელი გაკვეთილები ნახლდებოდა, მოზრდილთათვის კი, მომაბეზრებელი სამუშაო საათები იწყებდა ხელთავიდან ბრუნვას.
ანდრეა კანდელაკი ამ ორიდან, იმ კატეგორიის წარმომადგენელი გახლდათ, ვინც როგორც ამერიკაში იტყვიან-უიქენდის დღეების შემდეგ, კვლავ სამსახურსა და ყოველდღიურ საქმიანობას უბრუნდებოდა.
დიდი, მოჩუქურთმებული, რკინის სახელურიანი ტახტი, რომელზეც ცოტა ხნის წინ მამაკაცს ეძინა, უკვე დაცარიელებულიყო და მისი პატრონი, ადრიანი დილიდანვე შესდგომოდა ყოველდღიურ სამზადისს.
დღე, როგორც ყოველთვის საძინებლის ფანჯარაში გახედვით დაიწყო. მამაკაცს თვალში საკმაოდ უსიამოვნოდ მოხვდა, ნაცრისფერი, ცივი ატმოსფერო და გაღიზიანებულმა მუქი ყავისფერი ფარდები ისევ უკან ჩამოაფარა. ბავშვობიდან ვერ იტანდა ღრუბლიან და წვიმიან ამინდს. ადრე იმიტომ, რომ ამ დროს დედა ეზოში ფეხბურთის სათამაშოდ არ უშვებდა, ახლა კი, თვითონაც არ იცოდა, რა იყო ამის მიზეზი . . .
ანდრეამ თეთრი უმკლავო მაისური ტანზე გადაიძრო და სააბაზანოს კარი ფრთხილად შეაღო. სალათისფერ, გრილ კაფელზე ფეხის დადგმამ და ცივმა წყალმა თითქოს ცოტათი გამოაფხიზლა. ნელ-ნელა ამოუტივტივდა გონებაში მთელი გუშინდელი დღის დაძაბულობა-უცნობი გოგონას უეცარი შემოჭრა მის ცხოვრებაში, დიმასთან საუბარი და ისიც, თუ როგორ გამოუყო საძინებელი ბეას, თავისი სახლის პირველ სართულზე.
დაუჯერებელი იყო, მაგრამ ახლა ცოლი ჰყავდა. იმის შემდეგ, რაც მოხდა, ნამდვილად არ ეგონა, რომ კიდევ ერთხელ შემოუშვებდა ვინმეს თავის ცხოვრებაში, თუმცა გულახდილად რომ ვთქვათ, ეს ბოლომდე მისი ბრალიც არ ყოფილა . . .
მამაკაცმა წყლის ჭავლი მოღუშული მზერით გადაკეტა და კარადიდან ლამაზად დაკეცილი, თეთრი პირსახოცი გამოიღო. ყველანაირად ცდილობდა თავში ის მოგონებები არ ამოტივტივებოდა, რომლის გახსენებაც კი არანორმალურ ტკივილს აყენებდა.
საწოლზე ჩასაცმელად გამზადებული უმკლავო მაისური და ნაცრისფერი სპორტული შარვალი კვლავ იმავე მდგომარეობაში ელოდა, ამავე ფერის კედებთან ერთად. ამჟამად, ანდრეა საკუთარ სპორტ-დარბაზში ითავსებდა ინსტრუქტორის მოვალეობას და კვირაში სამჯერ იღებდა საკუთარ თავზე წონის კორექციისთვის ფიტნესში მისული ადამიანებისთვის ვარჯიშების ჩატარებას.
რაღაც მხრივ, მოსწონდა კიდეც ეს საქმე, მაგრამ გული სწყდებოდა, რომ იმ ინციდენტის შემდეგ, თავისი სპეციალობით მუშაობა აღარ შეეძლო.
კანდელაკმა სწრაფად მოირგო ტანზე ყოველივე ზემოთ ხსენებული და სარკის წინ დადებული პატარა სავარცხელი თმებზე რამდენჯერმე გადაისვა. "საინტერესოა ბეამ თუ გაიღვიძა?"-გაიიფიქრა უეცრად და ტუმბოს კუთხეში მდგომ საათს შეხედა. უკვე რვის ნახევარი იყო. თუ გოგონას სამსახური ჰქონდა, წესით ახლა ამდგარიც უნდა ყოფილიყო. კანდელაკს ისიც კი დაავიწყდა მისთვის ეს ეკითხა. კომიკური სიტუაცია იყო, მაგრამ თავის "ცოლზე" სახელის გარდა არაფერი იცოდა . . .


* * * *
მანამ, სანამ მეორე სართულზე, საძინებელ ოთახში მყოფი მამაკაცი თავის მოწესრიგებით იყო დაკავებული, ბეა სამზარეულოში ყავას იდუღებდა და გამუდმებით მაჯის საათს დაჰყურებდა, რათა უნებლიედ არ დაგვიანებოდა. გოგონა ქალაქის ცენტრში მდებარე, ერთ-ერთ ტექნიკის მაღაზიაში მუშაობდა კონსულტანტად. ანდრეას მსგავსად, მასაც მოსწონდა თავისი სამუშაო, მაგრამ იყო დრო, როდესაც მომავალი პროფესია სულ სხვაგვარად წარმოედგინა.
კანდელაკების ოჯახის ახალი წევრი, დღეს საკმაოდ ცუდად გამოიყურებოდა. თვალები უძილობისგან შესამჩნევად ჰქონდა ჩაწითლებული და ფეხზეც კი ძლივს იდგა. უკანასკნელ იმედს იტოვებდა, რომ ყავა ცოტათი მაინც მოაფხიზლებდა, თუმცა არც ამაში იყო ბოლომდე დარწმუნებული. გაზქურაზე დადგმული წყლის ადუღების მოლოდინში, დროის გაყვანის მიზნით, იგი ტელეფონში შემომავალ ჯერ კიდევ წაუკითხავ მოსალოც შეტყობინებებს ათვალიერებდა, როდესაც უეცრად, ცეცხლზე შემოდგმულმა ლითონის ჩაიდანმა, გულის გამაწვრილებელი კივილით აუწყა, რომ თავისი ფუნქცია უკვე შეესრულებინა და სწორედ ამ დროს კიბეებზე ჩამომავალი ანდრეაც გამოჩნდა, მარჯვენა ხელში ზურგ-ჩანთით.
-დ . . . დილა მშვიდობისა -ბიჭს ერთი წამით სამზარეულოში გოგონას დანახვა ეუცნაურა, თუმცა როგორც კი ყველაფერი გადახარშა, "ცოლს" მოჩვენებითი ღიმილი შეაგება და ტვირთი იქვე, დივანზე მიაგდო
-დილა მშვიდობისა, ანდრეა
-კარგად გეძინა?
-ჰო, არაჩვეულებრივად -უნიჭოდ იცრუა გოგონამ და ცხელი, აშიშინებული წყალი, ყვავილებიან ფინჯანში ფრთხილად გადმოასხა -ყავა შენც გაგიკეთო?
-გმადლობ, არ მინდა. თუ სადმე მიდიხარ შემიძლია წაგიყვანო
-და შენ სად მიდიხარ? -დაინტერესებული მზერით აათვალიერა გოგონამ, "ქმარი"
-სად უნდა მივდიოდე? სამსახურში
სამზარეულოს მაგიდაზე თეძოთი მიყრდნობილ ბეას, სახეზე რატომღაც გაოცება აღებეჭდა, თან, პარალელურად ყავის ფინჯანს თითები ლამაზად შემოაჭდო.
-ასე მიდიხარ?
-სპორტ-დარბაზში ვმუშაობ. იქ სმოკინგში გამოწყობილი ვერ ვივლი
-მაგრამ შენ მითხარი ადვოკატი ვარო, ასე არაა?
-ჰო, ვიყავი ერთ დროს. მანამ სანამ . . . -თუმცა ბიჭი აქ გაჩერდა და თავი გადააქნია -ამას არ აქვს მნიშვნელობა. მოკლედ მე უკვე გავდივარ, თუ გინდა შემიძლია გაგიყვანო
-კარგი, დამელოდე ყავის დალევას მოვრჩები
გოგონამ სიტყვის დამთავრებისთანავე მიიტანა პირთან ყვავილებიანი ფინჯანი და მისი ერთი ამოსუნთქვით დალევა დააპირა, თუმცა სიჩქარეში, სანამ მის შიგთავსს ყელში გადაუშვებდა, ჭიქიდან მთელი სითხე გადმოიღვარა და იგი მის წითელ კაბას, მთელ სიგრძეზე გადაესხა.
-ჯანდაბა დავიწვი, დავიწვი, მეწვის, მეწვის! -ხტუნვას და ხელის გულების ზემოთ-ქვემოთ ქნევას მოჰყვა იგი -სულ ასეთი მოუხერხებელი როგორ ვარ? ძალიან მეწვის!
-ერთი წამით დამელოდე -მინის მაღალი ჭიქიდან, ფორთოხლის წვენის სმას თავი მაშინვე დაანება ანდრეამ და მაცივრიდან გამოღებული ყინულის კუბიკების პოლიეთილენის პარკში გახვევას მოჰყვა
-აი ეს დაიდე იქ, სადაც გტკივა, თორემ შეიძლება ზედ დაგაჩნდეს
-გმადლობ -შეწუხებული სახით ჩამოართვა გოგონამ მოტანილი და მკლავზე მიდებული ყინულის სიცივემ კანი აუწვა -საინტერესოა რატომ იცინი?
-არ ვიცინი, უბრალოდ გამეღიმა
-და რატომ გაგეღიმა?
-ვფიქრობ, ამისთვის შენგან ნებართვის აღება არ მჭირდება, თუ ვცდები?
-წესიერად მელაპარაკე, მე შენი ცოლი ვარ!
კანდელაკისგან რამდენიმე ნაბიჯის მოშორებით მდგომმა ბეამ, მხოლოდ რამდენიმი წამის შემდეგ გააცნობიერა ის, თუ რა თქვა ცოტა ხნის წინ და ამის გამო, ენას ისე ძლიერად დააჭირა კბილები, რომ ლამის სისხლი წამოუვიდა.
-უკვე ასე გავშინაურდით? - ვერაფრით შეძლო სიცილის შეკავება მამაკაცმა -ჰო მართლა, თვალები საშინლად გაქვს ჩაწითლებული. შენ რა, მთელი ღამე გაათენე?
-სულაც არა. და ახლა ამაზე ლაპარაკს გირჩევნია ის მითხრა სამსახურში რა ჩავიცვა. ამ კაბის გარდა თან არაფერი მაქვს. დღეს ვაპირებდი ჩემებთან წასვლას. დაველაპარაკებოდი და თან ბარგსაც ჩავალაგებდი -გოგონამ შუბლზე თავისუფალი ხელი მიიდო და ანერვიულებული წინ და უკან მოჰყვა სიარულს -არც კი მჯერა, რომ ასე მოხდა. რა დროს გათხოვება იყო, მე ხომ ასეთი ახალგაზრდა ვარ? მშობლები მართლა მომკლავენ, დედა ნაწილებად დამჭრის. არა მართლა გავგიჟდები, არც ეს ყინულები მინდა, არაფერი მინდა! -პოლიეთილენის საკმაოდ გაციებული პარკი მაგიდაზე უხეშად მიაგდო ბეამ და მისი ისტერიკებისგან თვალებგაფართოებულ ანდრეას ზურგით დაუდგა.
-მიდი კაბის ელვა შესაკრავი გამიხსენი. დღეს რომელიმე შენი პერანგი უნდა მათხოვო, სხვა გზა არ არის
-ნუ ღელავ, უკეთესი ვარიანტი მაქვს. სხვენში ჩემი დის ტანსაცმელია შენახული, ავალ რაიმეს აგირჩევ -მოძებნა გამოსავალი მამაკაცმა და შესაკრავის ბოლომდე ჩახსნის შემდეგ, გოგონას მოშიშვლებულ ზურგს მზერა ააყოლა. თოვლივით თეთრი კანი და მისი სინაზე თვალში იმდენად სასიამოვნოდ მოხვდა, რომ ცოტაც და ხელიც წაუცდებოდა, რომ არა ბეას უეცარი შემობრუნება
-კარგი, მე თვითონ ავალ და ვნახავ. სხვის გემოვნებას ვერ ვენდობი, მით უმეტეს მამრობითი სქესის წარმომადგენლისას
ანდრეამ მხრები უდარდელად აიჩეჩა, რაც იმას ნიშნავდა, რომ ნებას რთავდა, როგორც თავად სურდა ისე მოქცეულიყო. მამაკაცის მაჯაზე შემოხვეული სპორტული საათი, მას კიდევ ათი წუთის გასვლას აუწყებდა. უნდა ეჩქარა!
-შეგიძლია ცოტა მალე მორჩე? ვაგვიანებ
-ნუ ღელავ, ორ წუთში მზად ვიქნები. და ჰო, დღეს მშობლების სახლში ვაპირებ დარჩენას
-იქნებ მეც წამოგყვე? არა მგონია, მარტივად მიეღოთ ეს ყველაფერი. რაც არ უნდა იყოს, ადრე თუ გვიან მაინც მომიწევს მათთან შეხვედრა
-არა, მირჩევნია მარტო წავიდე, მაგრამ შემოთავაზებისთვის გმადლობ. წავალ გამოვიცვლი
-კარგი, თუ ასეა მე მანქანაში დაგელოდები -ხმამაღლა მიაძახა მამაკაცმა უკვე კიბის მეათე საფეხურზე მდგარ "ცოლს" და მარჯვენა ბეჭზე ზურგჩანთა მოკიდებულმა, სახლიდან გასასვლელი კრემისფერი კარი გამოიხურა . . .
ჭექა-ქუხილი ნელ-ნელა მატულობდა. ციდან უკვე ჩამოდიოდნენ წვიმის წვრილ-წვრილი, ვერცხლისფერი წვეთები და ტრასაზე 80კმ/სთ სიჩქარით მიმავალ ავტომობილს პატარა წერტილებად ამჩნდებოდნენ. მაგნიტოფონში დაბალ ხმაზე ჟღერდა Aerosmith-ის I Don't Want To Miss A Thing, რაც შიგნით მშვიდ ატმოსფეროს ქმნიდა და მგზავრობასაც ბევრად უფრო სასიამოვნოს ხდიდა.
-მომიყევი შენზე რამე -მელოდიის ჰანგებს უეცრად შეერწყა მამაკაცის ხმადაბლა წარმოთქმული სიტყვები, რომლებიც მხოლოდ უხერხული დუმილისგან თავის დასაღწევად იყო ნათქვამი
-რა მოგიყვე? მაინც რა გაინტერესებს? -მობილური ყურიდან ჩამოიღო ბეამ და გადაწყვიტა სახლში დარეკვის ოცდამეერთე მცდელობაზე ხელი აეღო
-რა მოხდა არ გპასუხობენ?
-ჰო ასეა. ალბათ დედაჩემმა ყველა გააფრთხილა, რომ ჩემთან დალაპარაკება არ გაბედონ. სასაცილოა, მაგრამ მას მამაც კი ვერ უწევს წინააღმდეგობას. ჩვენთან ყოველთვის ასე იყო
-დედაშენმა ძალიან დამაინტერესა -ღიმილი გადაეფინა სახეზე კანდელაკს -ალბათ ძლიერი ქალია და ყველა კონტროლში ჰყავს აყვანილი
-ჰო ასეა -"ქმრის" მსგავსად, ბეასაც გაეღიმა და რატომღაც გადაწყვიტა ახლახანს დაწყებული ჩქარი მელოდია, ისევ რაიმე წყნარი ჰანგებით შეეცვალა -მგონი ჩემზე რაღაც გაინტერესებდა, არა?
-კონკრეტულად არაფერი მიგულისხმია. უბრალოდ სასაუბრო თემას ვეძებდი, თან რაც არ უნდა უცნაურად ჟღერდეს, ახლა ჩემი ცოლი ხარ და კარგი იქნება რაღაცებს თუ მომიყვები საკუთარ თავზე
-კარგი თანახმა ვარ -სავარძელში მოხერხებულად მოკალათდა ბეა, თან ტელეფონი ჩანთაში ჩააგდო -მოკლედ ის უკვე იცი, რომ არ მიყვარს, როცა სრული სახელით მომმართავენ, ხომ ასეა?
კანდელაკმა თავი დაუქნია და გოგონამაც საუბარი განაგრძო.
-წვრილმანებით დავიწყებ . . . მოკლედ ზამთარში დავიბადე. ახალი წლის მეორე დღეს. რატომღაც ოჯახში ელოდნენ, რომ ბიჭი გაჩნდებოდა, მაგრამ როგორც კი ჩემი სქესი თითოეულისთვის ნათელი გახდა, ყველაზე მეტად ეს მამას გაუხარდა. სულ ოცნებობდა გოგონა ჰყოლოდა და მეც ასე ვთქვათ, სიურპრიზად მოვევლინე. მშობლებს ჩემს გარდა კიდევ ერთი შვილი ჰყავთ. ჩემზე ორი წლით უფროსია-მაქსიმე ჰქვია. კარგი ურთიერთობა არასდროს გვქონია, ბავშვობიდან მოყოლებული სულ ვჩხუბობთ, მაგრამ რამე რომ მოუვიდეს ალბათ ჭკუიდან გადავალ. არ ვიცი და ვერ გეტყვი ისიც იმავეს გრძნობს თუ არა -სევდიანი გაუხდა მზერა, ოღონდ მხოლოდ რამდენიმე წამით -კიდევ გეტყვი, რომ სწავლით სამსახიობოზე ვსწავლობდი, თუმცა ჩემი პროფესიით მუშაობა ვერსად შევძელი. ჰო მართლა, კინაღამ გამომრჩა-ძალიან მიყვარს შოკოლადი და იმის კეთება, რაც აკრძალულია -უკანასკნელ სიტყვებზე ცბიერად ჩაეცინა ბეას -მე მოვრჩი, ახლა შენი ჯერია
-ჩემი ჯერი? -მთელი ამ დროის მანძილზე ღიმილი არ მოშორებია სახიდან მამაკაცს. ამ მომენტამდე . . .
-მე რომ ამდენი ვილაყბე, შენ არაფრის თქმას არ აპირებ? -წყენა გაისმა გოგონას ხმაში
-კარგი, მოდი ასე მოვიქცეთ-შენ მკითხე რაც გაინტერესებს და მე შევეცდები გიპასუხო -კანდელაკი შუქნიშანთან გაჩერდა. "ცოლის" მზერას აკვირდებოდა და მოთმინებით ელოდა მის პასუხს, რომელიც როგორც ეტყობოდა, უკვე მზად ჰქონდა
-მაწყობს -თითები ნიკაპზე აითამაშა ბეამ -დასაწყისისთვის, ის მითხარი ადვოკატად რატომ არ მუშაობ? მაშინ რომ სიტყვა შუაზე გაწყვიტე, მივხვდი, რომ ამის რაღაც მიზეზი არსებობს
უკმაყოფილო ანდრეამ ღრმად ამოისუნთქა და როგორც კი სვეტაფორზე მწვანე შუქს მოჰკრა თვალი, სვლა მაშინვე განაგრძო. სახეზე აშკარად შეეტყო, რომ დასმული კითხვა არ ესიამოვნა, თუმცა პასუხისთვის თავის არიდება მაინც არ უცდია.
-იმიტომ, რომ სამსახურიდან გამათავისუფლეს
-რატომ? რა დააშავე?
-არაფერი, უბრალოდ ის გავაკეთე, რისი გაკეთებაც იმ წამს ძალიან მინდოდა
-ვერ გავიგე?
-არ ღირს ახლა ამის გახსენება. შენს შეკითხვაზე პასუხი უკვე მიიღე, დანარჩენი პირადულია და მხოლოდ მე მეხება! -ცოტა უკმეხად მოუვიდა, თუმცა მოგონებებმა იმდენად ააფორიაქეს, რომ ეს არც კი შეუმჩნევია
-მივხვდი, საუბარი არ გინდა. კარგი შემდეგ კითხვაზე გადავალ. ოღონდ არ გაგეცინოს კარგი?
-რატომ უნდა გამეცინოს? ასეთი რის კითხვას აპირებ?
-უბრალო ახირებაა, ამას ყველას ვეკითხები და რატომღაც ახლაც მომაგონდა. მოკლედ, დამპირდი
-გპირდები, არ გამეცინება -ღიმილს ძლივს იკავებდა მის გულუბრყვილობაზე კანდელაკი -ახლა კი, გისმენ -ოქროს თევზი რომ დაიჭირო, რომელ სამ სურვილს ჩაუთქვამდი? -გაუბედავად წარმოთქვა ბეამ და უხერხულობისგან თითების მტვრევას მოჰყვა. მაშინვე ინანა, რომ ეს კითხვა წამოსცდა. არ უნდოდა, ამ ადამიანს სულელი ჰგონებოდა, თუმცა კანდელაკი ასე როდი ფიქრობდა? პირიქით, ართობდა გოგონას გულახდილობა და გახსნილი ბუნება.
-ანუ გაინტერესებს ჩემი სამი ნატვრა, ასეა?
-ფაქტობრივად, ჰო
-კარგი ასე იყოს. მოკლედ პირველი ის არის, რომ დილით საცობში აღარასდროს მოვყვე. სიმართლე გითხრა მეორეც ეგ არის და მესამეც
-რა საშინელი ადამიანი ხარ. მეგონა გულწრფელად მიპასუხებდი -სახე უკმაყოფილებისგან დაემანჭა ბეას
-გმადლობ კონპლიმენტისთვის. შეგიძლია მაგნიტოფონო გამორთო?
-რატომ? მშვენიერი მუსიკაა. ბითლზები არ მოგწონს?
-მომწონს, მაგრამ იმდენად არა, რომ მთელი გზა ვუსმინო
-მე კი ჩუმად მგზავრობა არ მიყვარს -გამომწვევად მიუგო მან და სიმღერის გამორთვის მაგივრად, სხვა მუსიკალური ალბომის ძებნას შეუდგა -ვერაფერს იტყვი, კარგი გემოვნება გქონია. ამაზე რა აზრის ხარ? -Green Day-ს დისკი ხელში შეათამაშა -მგონი ცუდი არ უნდა იყოს. ჩავრთო?
-ვერ გაიგე რა გითხარი? -ცოტა არ იყოს წყენით მიუგო მამაკაცმა -არაფრის მოსმენა არ მინდა მეთქი
-გავიგე, მაგრამ დაგაიგნორე, ზუსტად ისე, როგორც შენ დააიგნორე ჩემი შეკითხვა რამდენიმე წამის წინ
-ბავშვივით იქცევი
-ვარ კიდეც ბავშვი
-ჰო მართლა რამდენი წლის ხარ? -მხოლოდ ახლა მოაფიქრდა კანდელაკს მისთვის ამ შეკითხვის დასმა და გულში გაეცინა კიდეც, შექმნილი სიტუაციის გამო
-ოცდაორის. შენ რამდენის ხარ? -მხოლოდ და მხოლოდ ზრდილობის გამო შეუბრუნა კითხვა "ცოლმა", თან პარლალურად, ჯგუფის პოსტერით გამორმებული დისკი, მაგნიტოფონში ხელის მარტივი მოძრაობით შეაცურა.
ავტომობილის სალონი, მაშინვე მოიცვა Green Day-ს ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი სიმღერის- Holiday-ს ჰანგებმა.
-შენზე ოთხი წლით ვარ უფროსი. კალკულატორი ხომ არ გათხოვო?
-რად მინდა? -მაშინვე ვერ მიხვდა გოგონა, სახეზე დაბნეულობა გამოესახა და თვალები იმ პატარა სკოლის მოსწავლესავით ააფახულა, რომელსაც მასწავლებელი ისეთ ჩამჭელ შეკითხვას უსვამს, რაზეც პასუხი არ აქვს
-არ ვიცი, ზოგს მათემატიკა უჭირს. ვიფიქრე, რომ . . .
-ის ნამდვილად არ მეშლება, თუ რამდენია ოცდაორს დავუმატოთ ოთხი -ბრაზის ნაპერწკლებმა დაიწყეს ხტუნვა მის თვალებში. რაც შეეხება საჭესთან მჯდომ კანდელაკს, მას, "ცოლისგან" განსხვავებით სახეზე კმაყოფილების ღიმილი დასთამაშებდა. თავიდანვე ეტყობოდა, რომ ბეას მოთმინებიდან გამოყვანა სურდა და როგორც ჩანს, ამას მიაღწია კიდეც
-თუ არ ვცდები, ეს არის არა? -თავით გზის მარჯვენა მხარეს მდებარე, ფერადი წარწერებით გაფორმებული შენობისკენ ანიშნა მამაკაცმა, რომელიც უკვე სამიოდე მეტრიდან მოჩანდა, თან პარალელურად სვლა შეანელა
-ჰო, ეს არის. გმადლობ, რომ ჩემს გამო შეწუხდი და აქამდე მომიყვანე -იმდენად უხეში და გესლიანი ტონით იყო ნათქვამი მისი სიტყვები, რომ რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს, თავადაც გაოცებული დარჩა.
-ხვალამდე, ბეატრის!
-მე ბეა მქვია! ხომ გაგაფრთხილე? სრული სახელით არ უნდა მომმართო
-მაპატიე, უცებ დამავიწყდა. აი, შენი მობილური
-გმადლობ . . . და შემდეგში ეცადე აღარ დაგავიწყდეს. მე, ხვალ საღამოს დავბრუნდები, სამსახურის შემდეგ
-თუ რამე ჩემი ნომერი ხომ გაქვს? -ნახევრამდე ჩაწეული საქარე მინიდან გასძახა უკვე შენობისკენ მიმავალ "ცოლს", ანდრეამ და როგორც კი, მან თანხმობა თავის მსუბუქი დაქნევით გამოხატა, მანქანის გასაღები ირონული ღიმლით გადაატრიალა. პირველად ხდებოდა, რომ სამსახურში ასე კატასტროფულად აგვიანებდა. და რა თქმა უნდა ეს ქალის ბრალი იყო . . . სხვანაირად როგორ შეიძლებოდა?!














8 8 8 8
მაღალი საცხოვრებელი კორპუსის მიმდებარე ტერიტორია მანქანების გაბმულ სიგნალებსა და ქუჩაში მოსიარულე ადამიანთა შემაწუხებელ ხმებს მოეცვა. ირგვლივ ხალხმრავლობა შეინიშნებოდა. თითოეული მათგანი თავისი საქმით იყო დაკავებული და გარშემო სრულიად ვეღარაფერს ამჩნევდა. მრავლად ნახავდით გარეთ უმისამართოდ მოსეირნე ან სკვერში ერთმანეთზე მიხუტებით მჯდომ შეყვარებულ წყვილებს, გადააწყდებოდით მოზარდთა პატარა ჯგუფებს, ბოლო მოდელის სმარტფონებით ხელში, რითაც ერთმანეთს სამახსოვრო ფოტოებს უღებდნენ და აგრეთვე, ეზოში ბურთზე გაკიდებულ პატარა ბიჭებს, ოფლით დაცვარული შუბლითა და სველი მაისურით, ნათლად რომ ადასტურებდა მათ ფიზიკურ აქტივობაში დახარჯულ წუთებს, ან თუნდაც საათებს . . .
სამსახურიდან დაახლოებით ნახევარი საათის წინ გამოსული ბეა, ვისაც მთელი გზა სახიდან დაბნეული გამომეტყველება არ მოშორებია და ვერც ზომაზე მეტად აკანკალებულ თითებს უხერხებდა ვერაფერს, ახლა სწორედ ამ ეზოში მიაბიჯებდა ჩაფიქრებული და სერიოზული გამომეტყველებით.
გოგონას, მარჯვენა ხელი ჩანთის გრძელ გადასაკიდზე ჰქონდა მოჭერილი და თავის გასამართლებელ ტექსტს, გონებაში უკვე მეათედ მაინც იმეორებდა. მამამისი-ბატონი ლევანი, საკმაოდ რბილი ბუნებისა გახლდათ და მასთან საქმეს ადვილად მოაგვარებდა, აი, დედამისის რეაქციისა კი ძალიან ეშინოდა. მიუხედავად იმისა, რომ უკვე ოცდაორი წელი შეუსრულდა, ქალბატონი ნინას ერთი მკაცრი გამოხედვაც საკმარისი იყო მისთვის, რათა ერთ ადგილს ლურსმანივით მიჭედებოდა და სანამ არ ეტყოდნენ ადგილი მოიცვალეო, მანამდე ასე მდგარიყო.
სწორედ ეს მკაცრი ბუნების ქალბატონი გახლდათ მიზეზი იმისა, რომ კიბეებზე მიმავალ გოგონას,მუხლები ნერვიულობისგან უკანკალებდა და მთელ სახეზე ცივი ოფლი ასხამდა. ლიფტითაც კი არ უსარგებლია. უნდოდა მოსალოდნელი "ომი" რაც შეიძლებოდა მეტად გაეხანგრძლივებინა და ამასთანავე, სათქმელიც უკეთესად ჩამოეყალიბებინა.
ბეას ოჯახი კორპუსის მეოთხე სართულზე ცხოვრობდა. ღია ყავისფერი კარი იმ დღეს გოგონასთვის გაურკვეველ მიზეზთა გამო ოდნავ შეღებული იყო.
"ნინა და ლევანი ასე არასდროს იქცევიან. ნეტავ რა მოხდა?" -გაუელვა მას თავში და მეორე წუთს, სადარბაზოს შესასვლელთან გაჩერებული სასწრაფო დახმარების მანქანაც მოაგონდა, რაზეც თავისი ფიქრების გამო ყურადღების გამახვილება ვერ შეძლო. რა თქმა უნდა მაშინვე ყველაზე საშინელი წარმოიდგინა.
-დედაა! -ხმამაღლა დაიყვირა ბეამ და ღია კარში ლამის ფერდაკარგული შევარდა. არც კი იცოდა, მაშინვე რატომ ჩათვალა, რომ ზუსტად დედამისი იქნებოდა ის ადამიანი, ვისაც სასწრაფო დახმარება გამოუძახეს. სიმართლე რომ ვთქვათ, ეს არც იყო მაინცდამაინც გასაკვირი. ქალიშვილის ყველასთვის მოულოდნელი საქციელის შემდეგ, იმის ბოლომდე გამორიცხვა, რომ ნინას ექიმის ჩარევა დასჭირდებოდა ნერვების დასაწყნარებლად, ერთი დიდი სისულელე იყო და მეტი არაფერი -დედა სად ხაარ?დედაა! ხმა გამეციი!
-აი, ეს ქალბატონიც მობრძანებულა -ნერვიულობისგან აბაგუნებულ ყურებში ძლივსძლივობით შეაღწია ნინას გულის განმგმირავმა ხმამ, რომელიც საძინებლიდან მოისმოდა.
"ოთახშია"-კოსმიური რაკეტის სისწრაფით გაუელვა თავში გოგონას. მის ქმედებებსაც ახლა მხოლოდ ინსტიქტები მართავდნენ. სწორედ ამის გამო იყო, რომ ვერც კი გაიგო, როგორ შევარდა შიგნით სპეცნაზის მორიგი წევრივით და სავარძელში თავგადაწევით მჯდომ დედას, ვისაც შუბლზე თავისი წითელი შარფი მაგრად წაეჭირა და მუხლებთან მჯდომი ქმარი წნევას უსინჯავდა, დაფეთებული მივარდა.
-დედა კარგად ხარ? -მარჯვენა ხელზე, თავისი აკანკალებული ხელი მოჰკიდა -ქვემოთ სასწრაფო იდგა და ვიფიქრე, რომ შენთან იყვნენ. როგორ შემაშინე!
-წადი და მაგ სასწრაფოს უთხარი აქაც შემოიარონ, სულ მალე შენ თვითონ დაგჭირდება! -გაცეცხლებული სახით წაიწია ქალმა შვილისკენ, თუმცა ბეამ ამჯერადაც სწრაფი რეაგირება მოახდინა და მაშინვე უკან გახტა
-კარგი თავი დაანებე და შენც დაწყნარდი -წნევის აპარატი ხმაურით მოხსნა მისი ყვირილისგან თავატკივებულმა ლევანმა -ხომ იცი რა თავქარიანია? გათხოვებაც ზუსტად ასეთი უჩვეულო გამოუვიდა -უკვე ოთახის კუთხეში მდგომ ქალიშვილს, გამამხნევებელი ღიმილით მიუბრუნდა და თვალი ჩაუკრა. რაც არ უნდა ყოფილიყო, მას არასდროს შეეძლო ბეაზე გაბრაზება. ალბათ იმიტომ, რომ თავისი გოგონა ჭკუის დაკარგვამდე უყვარდა და მზად იყო თითოეულ მის ჩადენილ სისულელეზე თვალები დაეხუჭა
-დედა, დამიჯერე, მართლა არ მინდოდა თქვენთვის მეწყენინებინა. ანდრეა ძალიან კარგი ადამიანია. აი ნახავ მასთან რა ბედნიერი ვიქნები -ყველანაირად ცდილობდა ზედმეტი ბრაზისგან ვეფხვს დამსგავსებული მშობლის დაწყნარებას, თან ლევანის მაჯაზე ხელი მაგრად ჰქონდა მოჭერილი, რათა ფეხზე მყარად დგომა შეძლებოდა -შეგიძლიათ ხვალვე მოხვიდეთ მის გასაცნობად ან, ჩვენ თვითონ მოვალთ. როგორც იტყვით, ისე იქნება
-ლევან, წადი და ეს ვიღაც ამ სახლიდან გაიყვანე. თუ სიცოცხლე უნდა, ურჩევნია უახლოესი ორი თვის მანძილზე აღარ დამენახოს!
-დედა . . .
-გაჩუმდი! დედა მაშინ გაგხსენებოდა ვიღაც უსაქმურს რომ მისდევდი -თვალებიდან ცოფებს ყრიდა ქალბატონი ნინა
-მაგრამ შენ ხომ მას არ იცნობ? ანდრეა . . . -თუმცა ამ მამამისმა გააწყვეტინა
-ნუ ამწვავებ სიტუაციას, წამოდი გარეთ გავიდეთ. არა მგონია ახლა დედაშენთან მშვიდად ლაპარაკი შეძლო
ბეა მიხვდა, რომ ლევანი ამჯერადაც მართალს ამბობდა, ამიტომ მის ნებას ყველანაირი პროტესტის გარეშე დაჰყვა. რამდენიმე წუთიც და ისინი უკვე ეზოში მდგომ, ხის გრძელ სკამზე ჩამომჯდარნი აუღელვებლად საუბრობდნენ ყოველივე იმაზე, რამაც ოჯახში ასეთი დიდი აფორიაქება გამოიწვია.
ირგვლივ კვლავ ბავშვების ჟრიამული ისმოდა, თუმცა ეს მამა-შვილს ხელს ოდნავადაც კი არ უშლიდა. თითქოს, ყველაფერი მათ მიღმა ხდებოდა და ამაში უშუალოდ მონაწილეობას არ იღებდნენ.
-კარგი, ნუღარ ნერვიულობ. დედაშენს მე დაველაპარაკები და შევეცდები ყველაფერი მოვაგვარო -მზრუნველად დაადო ხელი ლევანმა, ქალიშვილს -თვითონაც ხომ იცი, რა ფეთქებადია, მაგრამ მალე გადაუვლის ხოლმე
-არა, არა ეს სხვა შემთხვევაა. იმდენად სულელი ვარ, რომ ისიც კი ვიფიქრე, დღეს აქ დარჩენის ნებას მომცემდა
კაცს სახეზე ეჭვი გამოესახა.
-აქ დარჩენა რატომ გინდა? რამე ხომ არ დაგიშავა? პრობლემები გაქვთ? ასეთი რა მოხდა? -კითხვას კითხვაზე ისროდა დაძაბული მამა
-დამშვიდდი. არანაირი პრობლემა არ გვაქვს -გოგონამ ღრმად ამოისუნთქა, თან ეზოში დარგულ ყველაზე მაღალ ხეს მზერა ააყოლა. წარსულის მოგონებებმა ამჯერადაც თავი შეახსენეს -გახსოვს? პატარა რომ ვიყავი, იმ ხის კენწეროში ავძვერი და ჩამოსვლა აღარ შემეძლო. მთელ ხმაზე ვყვიროდი, რათა ვინმეს ეშველა. მალე შენც მოხვედი, გამამხნევებელი სიტყვებით დამამშვიდე და მიუხედავად იმისა, რომ სიმაღლის შიში ყოველთვის გქონდა, ნელ-ნელა ამოძრომა დაიწყე -ბეას გაეღიმა და ლევანს თვალებში შეხედა. ისიც იღიმოდა -მახსოვს, იმ დღეს მითხარი, რაც არ უნდა მოხდეს და როგორც არ უნდა გაგიჭირდეს, ყოველთვის შენს გვერდით მიგულეო. მამა . . . გმადლობ, რომ ამ პირობას დღემდე ასრულებ. ყველამ რომ მიმატოვოს, ვიცი შენ ჩემს გვერდით იქნები და ზურგს არასდროს მაქცევ
კაცმა თვალცრემლიანი ქალიშვილი გულში მაგრად ჩაიხუტა და შუბლზე ტუჩები მზრუნველად მიაკრო. სხეულის თითოეული ორგანო სტკიოდა, როცა მას ასეთ მდგომარეობაში ხედავდა.
-ერთადერთი, რაც დედაშენის გულის მოგებაში დაგეხმარება ისაა, რომ შენი ქმარი რაც შეიძლება მალე გაიცნოს. ვიცი, ცუდ ადამიანთან საქმეს არ დაიჭერდი. ამაში ბოლომდე გენდობი. მოკლედ იმის თქმა მინდა, რომ ვეცდები ნინა დავარწმუნო მის გასაცნობად ხვალვე მოვიდეთ -ლევანი წამით გაჩუმდა. ხმას არც ბეა იღებდა -მხოლოდ ამ გზით თუ შევძლებთ ცოტათი მაინც დავამშვიდოთ. გაუგე, მისთვისაც რთულია. აქამდე ისიც კი არ ვიცოდით, ვინმე თუ გყავდა
-მესმის მამა. მაგრამ მის დარწმუნებას როგორ შეძლებ? ხომ ნახე ჩემს დანახვაზე რა რეაქციაც ჰქონდა? კინაღამ სიცოცხლეს გამომასალმა
-ეს მე მომანდე, შენ კი ქმართან დაბრუნდი და ორივენი კარგად მოემზადეთ ხვალინდელი დღისთვის. ხომ იცი, იმ ბიჭმა დედაშენზე კარგი შთაბეჭდილება თუ არ დატოვა ჩვენი საქმე ცუდად იქნება
გოგონას გაეცინა და მამამისს უფრო ძლიერად მოეხვია. ახლა მხოლოდ და მხოლოდ მისი იმედი ჰქონდა. სათადარიგო გეგმის შესადგენად ბეას ტვინი უკვე ვეღარ გამოდგებოდა.
-ერთი ეს მითხარი -რამდენიმე წამიანი დუმილი კვლავ დაარღვია კაცმა -იმ ბიჭს თუ ჰყავს მშობლები?
ამის გაგონებაზე, ისედაც დაძაბულ გოგონას, ნერვიულობისგან კისერი უფრო მეტად გაუშრა. ლევანის მიერ დასმულ შეკითხვაზე პასუხი ნამდვილად არ გააჩნდა. ხომ შეეძლო, მანქანაში ჯდომის დროს ქმართან კინკლაობის ნაცვლად, მასზე უფრო მეტი გაეგო? ჯანდაბა ახლა რა უნდა გაეკეთებინა? დადებით პასუხს რომ მიმხრობოდა და აღმოჩენილიყო, რომ ანდრეას მშობლები გარდაცვლილნი იყვნენ? სამწუხაროდ არც პირიქით მოქცევა გამოდიოდა.
მიუხედავად რთული სიტუაციისა, რაღაც აუცილებლად უნდა ეპასუხა, ასე ჩუმად დიდხანს ვერ იქნებოდა მაგრამ რა? გოგონამ ერთი ღრმად ჩაისუნთქა და მერე ისევ ამოისუნთქა. რამდენიმე წამიანი ფიქრის შემდეგ, საბოლოო გადაწყვეტილება რატომღაც მაინც დადებით პასუხზე შეაჩერა. იმედოვნებდა, რომ მართალი ქნებოდა, თორემ სხვა შემთხვევაში წარმოდგენა არ ჰქონდა რა უნდა ექნა.
-კარგი, შენ ისე მოიქეცი, როგორც გითხარი. ხვალ, საღამოს საათებში გველოდე. ამ დროს შენც დაბრუნებული იქნები სამსახურიდან და შენი ქმარიც -ლევანს გაეღიმა -ჯერაც არ მჯერა, რომ გათხოვილი ხარ. ამასთან შეგუება ძალიან მიჭირს
-დამიჯერე მამა, არც მე მჯერა -მოწყენით ჩაილაპარაკა გოგონამ, თუმცა ეს მის გარდა არავის შეუმჩნევია -ჰო მართლა, მაქსიმე სად არის?
-მეგობრებთან ერთადაა, აგარაკზე. ტელეფონი არ წაუღია და ვერ ვუკავშირდებით
-ესე იგი, ჩემი ამბავი ჯერ არ გაუგია
-არა, არ გაუგია. მასთან, კიდევ ერთი ომის გადატანა მოგიწევს. ხასიათებით სულ დედაშენს ჰგავს
ორივეს გაეცინათ . . .
-კარგი, რახან ნინას ასე თუ ისე, გადავურჩი, მაქსიმესაც მოვუხერხებ რამეს -ეს რომ თქვა, ჩანთა მარჯვენა ბეჭზე გადაიკიდა და ფეხზე საათის ციფერფლატზე ყურებით წამოდგა -ჩემი წასვლის დროა. იმედია გამოვა რასაც ვგეგმავთ
-ყველანაირად ვეცდები. ჰო მართლა, შენს ნივთებზე შეგიძლია არ ინერვიულო, ყველაფერს ხვალ გამოგიგზავნი
-გმადლობ, უშენოდ რა მეშველებოდა?!
რიტორიკული შეკითხვა, პასუხს არც ამჯერად საჭიროებდა. მოსიყვარულე მამა-შვილი, გამომშვიდობებისას ერთმანეთს მთელი გრძნობით გადაეხვივნენ, ხოლო მათი დღენიადაგ ხმაურიანი ეზო, უარესმა ჟრიამულმა და ორომტრიალმა მოიცვა.
მეორე სართულის ფანჯრიდან გადმომდგარი ქალი, თავის პატარა ბიჭუნას მბრძანებლური ტონით სთხოვდა სახლში ამოსვლას. იქვე კუთხის პატარა მაგიდაზე, უბნის უხუცესებს ნარდის დაფა გაეშალათ, თან პოლიტიკურ საკითხებზე მსჯელობდნენ გაცხარებით, ხოლო კიბეებზე სვენებ-სვენებით მიმავალი ლევანი, გონებაში კვლავ იმის გეგმებს აწყობდა, თუ რა გზით დაეთანხმებინა თავისი ზედმეტად გაბრაზებული ცოლი, რათა მომდევნო დღეს ქალიშვილს ახალ სახლში სტუმრებოდნენ. ეს მართლაც რომ რთული ამოცანა იყო . . .
რთულზე რთულიც კი . . .












8 8 8 8

-ყველაფერი მზად არის?
-მზადაა დიმა. ათ წუთში დაიწყება -კანდელაკმა მაცივარი გამოაღო და იქედან ორი დიდი ლუდის ქილა გამოაძვრინა
-გეფიცები ჯერაც არ მჯერა, რომ ცოლი მოიყვანე. ახლაც წარმოუდგენლად მეჩვენება ის, რაც მომიყევი
ანდრეა ჩაფიქრდა.
-ვცდილობ და ვერაფრით ვიხსენებ იმ ღამით რა მოხდა. მგონი, ეს ყველაზე უცნაური რამაა, რაც კი ოდესმე თავს გადამხდენია
-დასალევად რატომ წახვედი?
შორიახლოს მდგომმა დიმამ, მეგობარს ლუდის ქილა ჩამოართვა და ტელევიზორის წინ, დივანზე მოხერხებულად მოკალათდა.
-ისე, უბრალოდ. მაგრამ ცოტა ზედმეტი მომივდა -გასცა პასუხი ნაჩქარევად, თან თვალები რამდენჯერმე დაახამხამა. სახეზე შეეტყო, სათქმელს ბოლომდე არ ამბობდა
-კარგი, მოდი დაჯექი. მივხვდი, რომ ამის მიზეზი ლიზაა. როცა უბრალოდ დალევა გინდება, მეც შენთან ერთად მიგყავარ ხოლმე
მეგობრის მხრიდან, ასე პირდაპირ ნათქვამმა სიტყვებმა, რატომღაც კანდელაკს სახეზე უსიამოვნო გამომეტყველება მოჰგვარა. კიდევ ერთხელ დარწმუნდა იმაში, რომ მას ამ ადამიანზე უკეთ არავინ იცნობდა.
-ახლა ლიზას ნუ ვახსენებთ, კარგი? ორივემ ვიცით, რომ ამ თემაზე საუბარი მაინცდამაინც არ მიყვარს
-არ აქვს მნიშვნელობა გიყვარს თუ არა. ფაქტია, მასზე დღემდე ფიქრობ და მიუხედავად იმისა, რაც გაგიკეთა, ამ ქალის თავიდან ამოგდება ვერ შეძელი. დამიჯერე, ეს კარგს არაფერს მოგიტანს
ემოციურად გადაღლილი სახით ჩაესვენა ანდრეა დივანში. ოთახში სრულმა სიჩუმემ დაისადგურა. სახლის თითოეულ კუთხე-კუნჭულში გამეფებულ დუმილს, მხოლოდ საათის ისრების გაბმული წიკწიკი არღვევდა.
-მისმინე, ერთი რაღაც უნდა იცოდე. ლიზა . . . -თუმცა აქ, დიმას სიტყვა შუაზე გაუწყდა. წამით დაფიქრდა ღირდა თუ არა იმ ყველაფრის ხმამაღლა თქმა, რაც ენის წვერზე ადგა. ქილისთვის თავის მოხსნა უკვე მოესწრო და როდესაც მეგობრის მომლოდინე მზერას გადააწყდა, ჩათვალა, რომ სათქმელის დასრულება აუცილებელი იყო. დააპირა კიდეც ამის გაკეთება, თუმცა სანამ მისი სიტყვები ოთახში გაიჟღერებდნენ, კარზე გაბმულმა და ხმამაღალმა ზარმა, ყველანაირი ხმა გადაფარა.
-ვინმეს ელოდები?
-არა, არავის. წავალ ვნახავ ვინაა -მამაკაცი ფეხზე ზანტად წამოიმართა. მხოლოდ მაშინ გაეშურა ჰოლისკენ, როდესაც დარწმუნდა, რომ სახლში ყველაფერი წესრიგში იყო. წარმოდგენაც არ ჰქონდა, ვინ უნდა მდგარიყო ზღურბლის მეორე მხარეს, რომელსაც დიდი, სქელი კარი ფარავდა.
-დაიცადე მეც წამოვალ, იქნებ სერიულმა მკვლელმა მოგაკითხა და შენი იმ ქვეყნად გასტუმრება უნდა
-ცუდია თუ ასეა. არადა შეგვეძლო მატჩისთვის ერთად გვეყურებინა -აყვა ხუმრობაში კანდელაკიც
-ნეტავ სერიულ მკვლელებს კალათბურთი თუ უყვართ?
-არ ვიცი, ამაზე არ მიფიქრია. უფრო მნიშვნელოვანი რაღაცებით ვარ ხოლმე დაკავებული
ანდრეამ ისე, რომ ჭუჭრუტანაშიც არ გაუხედავს, საკეტი გადაატრიალა და მოსულის დანახვაზე, წამით კართან გაშეშდა. ამას ნამდვილად არ მოელოდა.
-შენ ხარ? მეგონა დღეს ღამით სახლში დარჩებოდი
-მითხარი რომ შენი მშობლები ცოცხლები არიან -ისე სწრაფად და შეშინებული გამომეტყველებით მიაყარა მოსულმა, რომ მამაკაცს მის ნორმალურობაში ეჭვიც კი შეეპარა
-ცოცხლები არიან . . . საბედნიეროდ. ასე დაძაბული რატომ ხარ?
-კიდევ კარგი. ესე იგი გადავრჩი -შვებით ამოისუნთქა მან -უკვე აღარ ვნერვიულობ, დაივიწყე
-ეს არის შენი ცოლი? -ღიმილით გამოვიდა წინ დიმა. ასეთი გამომეტყველება მხოლოდ მაშინ ჰქონდა, როდესაც ადამიანის მიმართ კეთილგანწყობის გრძნობა უჩნდებოდა
-მე ბეა ვარ, გამარჯობა
-მე კი შენი ქმრის მეგობარი, დიმა მეტრეველი. მიხარია, რომ როგორც იქნა ერთმანეთი გავიცანით
გაღიმებულმა გოგონამ, ანდრეასთვის გვერდის აქცევით შიგნით შემოაბიჯა და მოსაცმელი იქვე, საკიდზე ჩამოკიდა.
-ლუდს სვამთ?
-შენც ხომ არ დალევ? თუ შენი ქმარი უფლებას არ მოგცემს? -ზუსტად მაშინ დასვა ეს კითხვა, როდესაც ანდრეამ შემოსასვლელი კარი გასაღებით გადაკეტა
-დავლევ, რატომაც არა?
-უკვე მომწონს ეს გოგო -გახარებულმაა დიმამ მეგობრის "ცოლს" მხარზე ხელი თბილად გადახვია და დივნისკენ თავაზიანი ჟესტით ანიშნა
-არა მგონია კალათბურთის მატჩი აინტერესებდეს დიმა -ფეხდაფეხ მიჰყვა მათ კანდელაკი
-ხუმრობ? ვგიჟდები კალათბურთზე -დაუპატიჟებელი სტუმარი, მეგობრებს შუაში თამამად ჩაუჯდა, თან დისტანციური მართვის პულტით ხმას აუწია -ბავშვობაში ჩემს სკოლაშიც იყო კალათბურთის წრე, მაგრამ მაშინ ძალიან დაბალი ვიყავი და როცა მწვრთნელთან მივედი, უკან დაცინვით გამომიშვა
-რთული დასაჯერებელია, მშვენიერი სიმაღლე გაქვს
-ეგ ახლა დიმა. მოკლედ მატჩი დაიწყო და ორივეს შეგიძლიათ გაჩუმდეთ -ბეამ ფეხები დივანზე აიკეცა და ანდრეას გახედა -შემთხვევით ჩემთვის ზედმეტი ლუდის ქილა ხომ არ გაქვთ?
-მაპატიე, მაგრამ გვეგონა ორნი ვიქნებოდით
-არა უშავს, ამას ავიღებ -თქვა და ისე ბუნებრივად და მოულოდნელად ააცალა მამაკაცს პირთან მიტანილი სასმელი, რომ კანდელაკი რამდენიმე წამის განმავლობაში გონზეც ვერ მოვიდა. მხოლოდ დიმას ხმამაღალმა სიცილმა დააბრუნა რეალურ სამყაროში, რის შემდეგაც "ცოლის" საქციელზე თავადაც გაეღიმა
-როგორც ჩანს, ჩემს დისკრიმინაციას აქვს ადგილი
-კაცი ხარ და კაცები ყოველთვის უნდა თმობდნენ -ისე გასცა პასუხი, რომ მისკენ არც გაუხედავს
-თუ ასეა, მან რატომ არ დათმო? -დიმასკენ გაიშვირა ხელი კანდელაკმა. ეტყობოდა, რომ ეს სიტუაცია ძალიან ართობდა
-თუ სწორად მახსოვს, ჩემი ქმარი შენ ხარ და არა, ის
-მაგარი წყვილი იქნებით, აქედანვე ვიცი -სიცილს ძლივს იკავებდა ბეას მარცხენა მხარეს მჯდომი მეტრეველი და ქილიდან ცივ სასმელს აუჩქარებლად სვამდა
-ჰო, ასეა. ხვალ ჩემი მშობლებიც უნდა გაიცნოს და დარწმუნებული ვარ ეს ორმაგად გაახარებს
-მოიცა რა? ხვალ?
-რამე პრობლემაა? -ცალი წარბი მრავლისმეტყველად აზიდა -ცოლად რომ მოგყავდი აბა რაზე ფიქრობდი?
-საქმეც ისაა, რომ ვერაფერზე ვერ ვფიქრობდი. მაშინ რომ ეგ შემძლებოდა, ახლა შენ აქ არ იქნებოდი და ჩემი ლუდის ქილაც ხელში მეჭირებოდა
-ესე იგი ცდილობ ყველაფერი მე დამაბრალო არა? -ფეხზე წამოდგა გოგონა და "ქმარსაც" ანიშნა ამდგარიყო
-რაც დაგვემართა, ორივე ჩვენგანის ბრალია, ბეა
-არა ცდები, ეს მხოლოდ შენი ბრალია. მე არ შემოგთავაზებდი ჩემი ქმარი გახდი-მეთქი. ცოლობა თავად მთხოვე და ნახე ახლა რა სიტუაციაშიც ვართ
-და მერე ვინ გაიძულებდა დამთანხმდიო? ვიდეოს მიხედვით თუ ვიმსჯელებთ ქორწინების სახლში ძალით წაყვანილს ნამდვილად არ ჰგავდი. ხელს ისე სწრაფად აწერდი, შემეშინდა კალამი შუა გზაში არ გადაგმტვრეოდა
-ამას ჩემზე ამბობ? -ხმის ტონმა საგრძნობლად აიწია -შენ რა გგონია, რომ . . .
-ეი, ეი დაწყნარდით რა დღეში ხართ? -ვეღარ მოითმინა და კამათში ჩაერია დიმა -მხოლოდ ერთი დღეა რაც ცოლ-ქმარი ხართ და უკვე ერთმანეთს ჭამთ. დაჯექით და ტელევიზორს ერთად ვუყუროთ, ხვალ კი ანდრეა გპირდება, რომ შენს მშობლებს გაიცნობს
-ჩემს მაგივრად გადაწყვეტილებების მიღების უფლება როდის მერე გაქვს?
-მომისმინე ანდრეა კანდელაკო, თუ ვინც ხარ -ბეა ქმარს გამომწვევი მზერით მიუახლოვდა -ხვალ, აქ დედაჩემი და მამაჩემი მოვლენ, შენ კი ისე ღირსეულად დახვდები, რომ მთელ სანათესაოში იმაზე ილაპარაკონ, რა კარგი მეორე ნახევარი მარგუნა ბედმა, გასაგებია?
-ჯანდაბა, ამას ვის გადავეყარე -გაღიზიანებულმა კანდელაკმა თვალები მობეზრებულად აატრიალა და ისე, რომ ბოლოს დასმულ კითხვაზე პასუხი არ დაუბრუნებია, მისაღები ოთახი დატოვა.
პასუხგაუცემელთა სიაში გაუშვა მეგობრის კითხვაც, ვისაც აინტერესებდა გააგრძელებდა თუ არა მატჩის ყურებას. ამჯერად, დიდი ეკრანის წინ, მხოლოდ დიმა და ბეა დარჩნენ.
-მოდი დაჯექი. მე და შენ მაინც გავუწიოთ ერთმანეთს პარტნიორობა
გოგონა მის გვერდით კვლავ ფეხმორთხმით ჩამოჯდა. ამჯერად წინანდელზე უფრო დამშვიდებული ჩანდა.
-შენ და ის დიდი ხანია მეგობრობთ?
-მე და ანდრეა? კი, საბავშვო ბაღიდან
-როგორი ადამიანია? -ცნობისმოყვარე მზერით გახედა გოგონამ, შემდეგ კი თავისი ქილა მაგიდიდან აიღო
-დამიჯერე, მასზე უკეთესს ვერავის შეხვდები. თუმცა სერიოზული ურთიერთობა დიდი ხანია არავისთან ჰქონია მას შემდეგ რაც . . .
-რაც, რა?
მეტრეველმა თავი გადააქნია და პასუხის მომლოდინე ბეას ოდნავ გაუღიმა.
-დაივიწყე. ნახე ათქულიანი ჩააგდეს
-შენი აზრით ძალიან უხეშად მომივიდა?
დივანზე მობუზვით მჯდომ გოგონას აშკარად ეტყობოდა, რომ თამაშზე კონცენტრირებას ვეღარ ახდენდა. აღარც დიმა იყო დაინტერესებული იმით, თუ რა ხდებოდა ეკრანზე გამოსახულ სპორტულ მოედანზე, ამიტომ გამოსართავ ღილაკს თითი უხმოდ დააჭირა და ზურგს უკან მოგროვებულ ბალიშებზე მოხერხებულად გადაწვა.
-მისმინე, თქვენი დაქორწინება ისე მოხდა, რომ უცხო ადამიანს მართლა გაეცინება, თუმცა ორივეს გყავთ ოჯახი, მათ კი თქვენზე უკვე ყველაფერი იციან. მესმის, სწორედ ამიტომ გინდა ანდრეამ შენები გაიცნოს და ასეც მოიქცევა, თუმცა იგი ბრძანებებს ვერ იტანს -დიმამ მცირედი პაუზა გააკეთა და ისევ განაგრძო -შენი მომთხოვნი ტონი აქ არ გამოგადგება. ეს ნებისმიერს გააღიზიანებს და საბოლოოდ ისე მოხდება, რომ ვერაფერში შეთანხმდებით. უბრალოდ შეეცადე ეს ბრძანებითი კილო, თხოვნითით შეცვალო და კამათიც აღარ იქნება
-მართალი ხარ -თავი დამნაშავე ბავშვივით დახარა ბეამ -სულელურად მოვიქეცი, მაგრამ ამ ყველაფრის გამო ნერვები არც მე მაქვს წესრიგში. მაშინებს იმაზე ფიქრი, რომ ერთი წელი ჩემთვის სრულიად უცხო მამაკაცთან, ერთ ჭერ-ქვეშ უნდა ვიცხოვრო, გესმის?
ბიჭმა ბეას მხარზე ხელი მეგობრულად დაადო. მშვენივრად მიხვდა იმას, რაც მას ასე ძალიან აწუხებდა.
-თუ რამე ვიცი ამ ცხოვრებაში ისაა, რომ ანდრეა არასდროს გაიძულებს გააკეთო ის, რაც შენ არ გინდა. შეგიძლია მშვიდად იყო და ამაზე არ ინერვიულო
-მართლა?
-მართლა. ახლა კი ჩემი წასვლის დროა, სასიამოვნო იყო შენი გაცნობა, ბეა
-ჩემთვისაც დიმა. წამოდი, გაგაცილებ -დამშვიდებული გოგონა ფეხზე ენერგიულად წამოდგა. ნათელი გახლდათ, რომ ბიჭის სიტყვებმა მისი განწყობა საგრძნობლად აამაღლა
-ოჰო, უკვე ასე გავშინაურდით?
-რას ვიზამთ, ახლა უკვე გათხოვილი ქალი ვარ და ვცდილობ ნელ-ნელა სიტუაციას მოვერგო
-წარმატებები სიტუაციასთან მორგებაში. და კიდევ ერთი-მართლა კარგი ადამიანი ხარ. ამაში პირველივე დღიდან დავრწმუნდი . . .
დიმა წავიდა.
გასასვლელი კარის საკეტი კვლავ გაჩხაკუნდა და წამებში აუტანელმა სიჩუმემ დაისადგურა. კანდელაკის ხმა არსაიდან არ მოისმოდა. რაც მისაღებიდან გავიდა, ამის შემდეგ მისთვის თვალიც კი აღარ მოუკრავს გოგონას. ნეტავ სად უნდა ყოფილიყო? ამხელა სახლში დაკარგვაც კი შეიძლებოდა, მაგრამ მიუხედავად ამისა, ბეა მაინც ჯიუტად ათვალიერებდა ყველა კუთხე-კუნჭულს.
სწორედ მაშინ, როდესაც თითოეული წერტილი ორ-ორჯერ მაინც მოიარა და უკვე იმედი საბოლოოდ გადაეწურა, გაახსენდა, რომ სახლს მეორე სართულიც ჰქონდა. შეიძლებოდა ანდრეა სწორედ იქ ყოფილიყო და არც შემცდარა. მამაკაცი კიბიდან ხელმარცხნივ, პირველივე ოთახში დაუხვდა. ტანზე ლურჯი მაისური გადაეძრო და დიდ, რკინის ტახტზე ჩასძინებოდა მობილურით ხელში.
ჯერ კიდევ, კართან მდგომმა გოგონამ, რამდენიმე წამით ფანჯრიდან გადაშლილი ლამაზი ხედი შეათვალიერა. თითქოს რაღაცას ფიქრობდა და თან არც ფიქრობდა. მერე ყველაფერი სპონტანურად მოხდა:-თვითონაც ვერ გაიაზრა, თუ როგორ ააცლა მძინარე ანდრეას ხელის გულში სუსტად მოქცეული ტელეფონი და როგორ ფრთხილად მოშორდა მის საწოლს. არც კი იცოდა ეს რისთვის გააკეთა. შეიძლება იმიტომ, რომ მის შესახებ უფრო მეტი გაეგო.
რაც არ უნდა ყოფილიყო, ამაზე ბევრი არ უფიქრია, ფანჯრის რაფას უხმაუროდ მიუახლოვდა და ზედ ჩამოჯდა. საბედნიეროდ, მობილურის ეკრანი პინ-კოდს არ საჭიროებდა, ამიტომ გალერიაში უპრობლემოდ შეაღწია და მხედველობა დაძაბა. იქ მხოლოდ და მხოლოდ სამი ვიდეო დახვდა, რომელთაგან ერთ-ერთის გარეკანზე თავისი წითელი კაბა ამოიცნო და სენსორს ხელი დაუფიქრებლად დააჭირა.
დიდ ეკრანზე ნათლად გამოჩნდა, თუ როგორ იჯდა თვითონ დაბალ, გრძელ სკამზე და ვიღაც მკლავებმოხატული კაცი ბეჭზე სვირინგს უკეთებდა. შიგადაშიგ ანდრეას ხმაც მოისმოდა. ალბათ, ვიდეო სწორედ მისი გადაღებული იყო.
ბეას ამ ყველაფრის დანახვაზე და გააზრებაზე ლამის სუნთქვა შეეკრა. ელვის უსწრაფესად დაბლოკა ეკრანი, სარკესთან მივარდა და მაისური ბეჭზე ჩამოიწია
-ჯანდაბა, ჯანდაბა! ეს რა არის? რა მაწერია?
გოგონას ხმა საკმაოდ ხმამაღლა გაისმა და ლოგინზე უშფოთველად მიძინებულმა ანდრეამაც, ბუნებრივია, ნელ-ნელა მოფხიზლება დაიწყო.
-ეს როგორ მოვიშორო? რა გავაკეთო?!
-რა ხდება? რა გაყვირებს?
-სვირინგი! გუშინ წინ სვირინგი დამიხატავს და მხოლოდ ახლა ვნახე -მკვეთრად მოტრიალდა და თავისი ბეჭი აჩვენა -შენ ხომ ვერ მეტყვი რა მაწერია?
მამაკაცმა თვალები მოისრისა. შექმნილი სიტუაციიდან გამომდინარე, უკვე ნათელი იყო, რომ დაძინება აღარ ეწერა, ამიტომ, საწოლზე უპატრონოდ მიგდებული მაისური ახალგაღვიძებულისთვის ზედმეტად სხარტი მოძრაობით გადაიცვა ტანზე და ფეხზე წამოდგა.
-ვფიქრობ, ჩინურ დამწერლობას ჰგავს -ანდრეა წარწერებს კიდევ ერთხელ დააკვირდა -ჰო, ნამდვილად ასეა. თუმცა, ვინაიდან, დაბალი არ ვარ და წვრილი თვალებიც არ მაქვს, მის წაკითხვას ვერ შევძლებ -კანდელაკს მზერა ტუმბოზე დადებულ მობილურზე გაუშეშდა -შენ აიღე?
-ჰო, მე ავიღე. სწორედ მაგ ტელეფონით გადაღებული ვიდეოთი გავიგე, რომ ტატუ გამიკეთებია
-მე კი მეგონა იმას ამოწმებდი საყვარელი მყავდა თუ არა
-ძალიან სასაცილოა -თვალები მობეზრებულად აატრიალა ბეამ
-სასაცილო ისაა, სვირინგი რომ გაიკეთე და ისიც კი არ იცი რას ნიშნავს
-ის უფრო სასაცილოა ახლა დაქორწინებულები რომ გვქვია და და ერთმანეთის დაბადების დღის თარიღებიც კი არ ვიცით -არც "ცოლმა" დაუდო ტოლი და მაისურის მკლავი კვლავ ზემოთ ასწია -არავის იცნობ ისეთს, ვინც ამ ენაზე კითხულობს?
ანდრეა ჩაფიქრდა.
-სიმართლე გითხრა ვიცნობ -უპასუხა მან -კარგი, მიდი შენ მაისური გაიხადე, წარწერა კარგად რომ გამოჩნდეს და გადასაგზავნად ფოტოს გადავუღებ
-მაისური გავიხადო?
კანდელაკს ირიბად ჩაეცინა. მიხვდა, რომ გოგონას ეს ყველაფერი ეუხერხულებოდა.
-ნუ ღელავ, მე გეი ვარ
-სერიოზულად? -თვალები ორი ზომით დიდი გაუხდა მას
-მიდი, მიდი, ნუ გეუხერხულება, მხოლოდ სვირინგი მაინტერესებს. გპირდები ჭკვიანად ვიქნები -ბოლო სიტყვები განსაკუთრებული ხაზგასმით წარმოთქვა და ბეაც მაშინვე მიხვდა, რომ ცოტა ხნის წინ თქმული, უბრალოდ ხუმრობა იყო.
-კარგი ჰო, გადაიღე და ეს საქმე მოვამთავროთ -სწრაფად გაითავისუფლა სხეული თეთრი მაისურისგან, რის შემდეგაც, გრძელი თმა მეორე ბეჭზე გადაიყარა. სირცხვილისგან აწითლებულს, ერთი სული ჰქონდა, როდის დამთავრდებოდა მისთვის მეტად უხერხული ფოტოსესია
-მოემზადე, ახლა ჩიტი გამოფრინდება -სიცილით მოიმარჯვა მობილური ტელეფონი და სულ რაღაც ორ წამში კამერაც გაჩხაკუნდა. ეკრანზე ნათლად აღიბეჭდა ბეას სვირინგი და ანდრეაც მაშინვე მეორე მხარეს მიბრუნდა. რთული იყო მამაკაცისთვის "ცოლის" ამ მდგომარეობაში ყურება. უნდა ეღიარებინა, მის ცხოვრებაში სულ ახლახანს შემოჭრილი ქალი, მართლაც რომ განსაკუთრებული მომხიბვლელობით გამოირჩეოდა.
-ახლა შეგიძლია ჩაიცვა. მე წავალ და ამ ფოტოს გადავაგზავნი
-შენი აზრით შეძლებს?
-თუ გავითვალისწინებთ, რომ დაბადებიდან ჩინეთში ცხოვრობს, შეძლებს
-მოიცა, მოიცა -წინ გადაუდგა ბეა -შენი მეგობარი ჩინელია?
-უნივერსიტეტის მეგობარია. ერთ ფაკულტეტზე ვსწავლობდით. ახლა შეიძლება გავიარო?
ბეა კარს პასუხის გაუცემლად მოშორდა. სანამ თავისი ახლად შეძენილი "მეუღლე" ოთახს დატოვებდა, განუწყვეტლივ უყურებდა მის მწვანე თვალებს, თუმცა ყველაფერი ძალიან მალე დასრულდა. წამების ისრის ოთხჯერ ადგილის მოცვლა და კანდელაკი უკვე ოთახში აღარ იყო.




* * * *

თერთმეტი საათი შესრულდა. გარეთ უკვე სრული სიბნელე ჩამოწოლილიყო, რომელსაც გაჭირვებით ებრძოდა სიგრძეზე ჩამწკრივებული ლამპიონების გრძელი რიგი.
მზის სხივებივით თბილი და სასიამოვნო ღამის ნიავი, ქუჩის მაწანწალასავით უგზოუკვდლოდ დაეხეტებოდა, გზადაგზა კი, იასამნის ლამაზ ხეებს ნაზად არხევდა. ყოველივე ქვემოთ გადაშლილს, ამაყად და თავმომწონედ გადმოჰყურებდა შავი, უღრუბლო ცა. დღეს იგი უამრავი კაშკაშა ვარსკვლავით მორთულიყო, მათი ცქერა კი, ნებისმიერ ადამიანს მოჰგვრიდა სიმშვიდეს და სიცოცხლის წყურვილს გაუმძაფრებდა.
ამ საოცარ და თვალისმომჭრელ ღამეს, სწორედ ზემოთ ხსენებულ მოციმციმე ვარსკვლავებს შესცქეროდა ჯერ კიდევ ანდრეას ოთახში, ფანჯრის რაფაზე ჩამომჯდარი ბეა. ამ უკანასკნელს ცოტა ხნის წინ, საწოლზე გადაფარებული პლედი ტანზე შემოეხვია და შავად შეფერილ, მბრწყინავ ცის კამარას, თვალს არ აშორებდა. მის ყურსასმენებში დაბალ ხმაზე მოისმოდა Ennio Morricone-Le Vent, Le cri. ეს საოცარი, უსიტყვო მელოდია, მას ბავშვობიდან იზიდავდა და როდესაც განმარტოება და რამეზე ფიქრი მოუნდებოდა, ამას სწორედ აღნიშნული მელოდიის თანხლებით აკეთებდა. ახლაც სწორედ მსგავსი სიტუაცია იყო. ნამდვილად ბევრ რამეზე ჰქონდა საფიქრალი. პირველ რიგში იმაზე, თუ როგორ ეტყოდა საბას ამ ამბავს. მათი ურთიერთობა მართალია ჯერ არ დაწყებულიყო, მაგრამ ყველაფერი ხომ ამისკენ მიდიოდა? ამდენი წლის მერე მოახერხა და მიიქცია ბიჭის ყურადღება, თუმცა განა ჰქონდა ამას რაიმე აზრი? ნეტავ როგორ შეხვდებოდა მომხდარ ამბავს? ალბათ მცირედი შანსიც კი არ არსებობდა, რომ იგი ბეას ამ ყველაფერს აპატიებდა და ერთი წლის გასვლას მშვიდად დაელოდებოდა.
არადა როგორ უნდოდა ასე მომხდარიყო . . .
გუშინდელი დღესავით ახსოვდა გოგონას მისი გაცნობის დღე. ყველა დეტალი და წვრილმანი კარგად ჩაბეჭდილიყო მის მეხსიერებაში. შეიძლება იმიტომ, რომ ამ პიროვნებამ მასზე ძალიან დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა და გონებამაც მისი დავიწყების საშუალება არ მისცა.
მაშინაც გაზაფხულის თბილი ღამე იყო. თოთხმეტი წლის ბეა, მუსიკის დამატებითი გაკვეთილიდან შინ ბრუნდებოდა. ხალხისგან დაცლილ ქუჩაში საშინელი წყვდიადი გამეფებულიყო, რასაც ოდნავ თუ ანათებდა რამდენიმე მბჟუტავი ლამპიონის შუქი. გოგონას ნახევარი გზა უკვე გავლილი ჰქონდა, რომ უეცრად, სად იყო და სად არა, მორიგი ჩაბნელებული მოსახვევიდან შავი, უზარმაზარი და გაბურძგნული ძაღლი გამოხტა ხმამაღალი ყეფით. თავდაპირველად იგი ნაგვის ბუნკერთან ჩამწკრივებულ კატებს გამოუდგა, თუმცა როგორც კი მათ ძაღლის კლანჭებისგან თავის დახსნა ოსტატურად მოახერხეს ღობის მეორე მხარეს გადახტომით, გაბოროტებული ცხოველი ჯავრის ამოსაყრელად, ქუჩაზე მოძრავი ერთადერთი ობიექტისკენ გაექანა.
გაჭირვებში ჩავარდნილი ბეას გონებაში, თავდაცვის ინსტიქტებმა ელვის უსწრაფესად იწყეს ამოქმედება. სწორედ მათ აიძულეს იგი სირბილით უკან გაქცეულიყო და თავისი თავი გადაერჩინა. მაშველი რგოლი ამ შემთხვევაში იქვე მდგომი მაღალი ხე აღმოჩნდა, რომელზე აცოცებაც თითქმის არანაირ სირთულეს არ წარმოადგენდა.
გოგონამ ჩანთა ხის ძირას დააგდო, ტოტს ორივე ხელით მოეჭიდა და მთელი ტანით ზემოთკენ აიზიდა. რამდენიმე წამიც და ბეა უკვე სამშვიდობოს გახლდათ, ხოლო ქვემოთ მდგომი ოთხფეხა არსება იმედგაცრუებული მზერით უვლიდა გარშემო მის ჩანთას, რომელშიც ნოტების რვეულების გარდა არაფერი ეწყო . . .
დაახლოებით ათი წუთი გავიდა, რაც გოგონა ხის ტოტზე "ნებივრობდა". ის საშინელი არსება ქვემოთ არხეინად გაწოლილიყო და თითქოს მის ჩამოსვლას ელოდებაო, ფეხსაც კი არ იცვლიდა. ახლა ის სიტუაცია იყო, როცა საბრალო ბეას, ცხოვრებაში პირველად, წარმოდგენა არ ჰქონდა რა უნდა ექნა. შუა ქუჩაში ყვირილს ნამდვილად არ აპირებდა, ამიტომ თითქმის დარწმუნებული გახლდათ, რომ იმ ღამის ხეზე გატარება მოუწევდა. ამისთვის ფსიქოლოგიურად ემზადებოდა კიდეც, თუმცა რაც შემდეგ მოხდა, იმან მის გულში გადარჩენის სულ მცირედი იმედი ჩაუსახა. ხის მაღალ ტოტზე ჯდომისას, აქამდე უკაცრიელ ქუჩაზე, ბეამ მოძრავი სილუეტი შეამჩნია. იგი სიბნელიდან გამოდიოდა და თანდათანობით ფორმებიც იკვეთებოდა. რამდენიმე წამში, გოგონასთვის უცნობის სქესიც ნათელი გახდა. ახალგაზრდა ბიჭი იყო, დაახლოებით თვრამეტ-ცხრამეტი წლის. მხარზე შავი ზურგ-ჩანთა გადაეკიდა და ჩქარი ნაბიჯებით მოდიოდა, თან პარალელურად ვიღაცის სახელს იძახდა. მალევე გამოიკვეთა, რომ მისი ძებნის ობიექტს, არა კონკრეტული ადამიანი, არამედ თავისი შინაური ცხოველი წარმოადგენდა. ეს უკანასკნელი კი, სავარაუდოდ სწორედ იმ ხის ქვეშ იყო გაწოლილი, სადაც ზომაზე მეტად შეშინებული ბეა, ცოტა ხნის წინ, საკუთარი თავის გადასარჩენად აცოცდა.
ერთიანად შავებში ჩაცმული ბიჭი, თანდათან უფრო ახლოვდებოდა და ამის პარალელურად, მის ხელში მაგრად ჩაბღუჯული, ძაღლის დასაბმელი ჯაჭვიც იკვეთებოდა. კიდევ რამდენიმე დამღლელი წამიც და იგი გოგონასაც და თავის ოთხფეხა მეგობარსაც, მიუხედავად ქუჩის საშუალო განათებისა, HD ხარისხში ხედავდა.
-აი თურმე სად ყოფილხარ -გახარებული ტონით წარმოთქვა მოსულმა, ხის ძირას ფრთხილად დაიხარა, და ცხოველს, ტყავის საყელურზე, მისთვის განკუთვნილი ჯაჭვი გამოაბა.
-ხომ არ შეგაშინა? -მხოლოდ ახლა გაახსენდა მას ჯერ კიდევ ხის ტოტზე მდგომი ბეა, ვინც მათ ზემოდან დაკვირვებით გადმოჰყურებდა და სახიდან ბრაზი ჯერაც არ გაქრობოდა
-ცოტა არ იყოს. თუმცა ძალიან მიხარია, რომ ღამის გათენება აქ არ მომიწია
-გინდა ჩამოსვლაში დაგეხმარო?
-არა გმადლობ -რატომღაც მაშინვე იუარა -ჯობს, ეგ მონსტრი აქედან მოაშორო, სახლში მაგვიანდება
ბიჭს თავისთვის ჩაეცინა და გამხმარ ხეს რამდენიმე ნაბიჯით მოშორდა. თან ბეას თვალს არ აშორებდა.
-არ მიკვირს, რომ არ მოეწონე. ჩვეულებრივ, არავის უყეფს ხოლმე
-ჰო რა თქმა უნდა -ნერვები საგრძნობლად მოეშალა გოგონას -მე ხომ გარეგნულად ჰაკლს ვგავარ. წესით არ უნდა მოვწონებოდი -და სწორედ ამ დროს, ხეზე დგომისგან გადაღლილი ფეხი, ყველაზე დაბალ, ოდნავ გამხმარ ტოტსაც ჩააწვდინა. აქედან უკვე შეეძლო ჩაეთვალა, რომ სამშვიდობოს იყო გასული. მისდა საბედნიეროდ არც შემცდარა-ხიდან ისე მოხერხებულად ჩამოხტა, თავად მაიმუნიც კი შურით გასკდებოდა ამის შემხედვარე.
-ყოჩაღ, როგორც ჩანს ხეზე ცოცვა გეხერხება
-ვცდილობ -ხმადაბლა მიუგო გოგონამ. იქვე თავისი მტვერში ამოგანგლული ჩანთაც მოიძია, ზურგზე სწრაფად მოიგდო და ისე, რომ ბიჭს არც კი გამომშვიდობებია, იქაურობას სირბილით გაეცალა. რაც არ უნდა ყოფილიყო, გულში მაინც ჩარჩა ის იდუმალი და მომხიბვლელი პიროვნება, ვისთან მიმართებაშიც, სიტყვა მომხიბვლელი ძალიან რბილი ნათქვამი იყო . . .
ნიავი კვლავ ნაზად დაიარებოდა ხასხასა, მწვანე ფოთლებს შორის და მათ დაძინების საშუალებას არ აძლევდა. ვარსკვლავები ისევ ძველებურად კაშკაშებდნენ და საათის ისრებიც გაუჩერებლად მიუყვებოდნენ მორიგ დამღლელ წრეს.
ამდენ ფიქრში გოგონას დროც კი გამოეპარა. შუა ღამე უკვე კარგა ხნის გადასულად ითვლებოდა და ძილის დროც მოსულიყო. მაგრამ როგორ დაეძინა? მან ხომ კარგად იცოდა თავისი პრობლემა? იქნებ ანდრეასთვისაც ეთქვა? არა, არა -მაშინვე თავი გადააქნია -ეს ყველაზე საშინელი აზრი იყო, მათ შორის, რაც კი აქამდე მოსვლოდა. მისთვის ამის გამხელას ვერ შეძლებდა, რადგან მამაკაცი ყველაფერს სხვაგვარად გაიგებდა და ერთი მხრივ, ეს ლოგიკურიც იქნებოდა.
გოგონამ თავი გრილ მინას მიადო და ერთ ღრმა ამოხვნეშას მთელი თავისი გულის ნადები ამოაყოლა. უკვე ვეღარც გაზაფხულის ნაზი ღამე ამხიარულებდა და ვეღარც, ღამის ცაზე ჯადოსნურად მბრწყინავი, პაწაწინა ვარსკვლავების სიკაშკაშე.
ყველაფერი ჩვეულებრივად იყო. მუდამ შეუჩერებელი დრო, ახლაც უწინდებურად აგრძელებდა სვლას. საათის ისრები, კვლავ მელოდიურად წიკწიკებდნენ.
დიდი იყო იმის ალბათობა, რომ ცოტა ხნით, სხვის მფლობელობაში დატოვებულ საძინებელ ოთახს, რამდენიმე წუთში, მისი კანონიერი მფლობელი მოაკითხავდა და კარგი იქნებოდა, თუკი ბეა მას წასული დახვდებოდა. ემოციებისგან გადაღლილმა გოგონამ, ვისაც ახლა, იქ მთელი ღამით ჯდომა სიცოცხლესაც კი ერჩივნა, ზანტად მოსწყვიტა თვალი ქუჩაზე ლამაზად გაყოლებულ იასამნის ხეებს, ფანჯრის რაფიდან ჩამოსვლის თანავე, ტანზე მოხერხებულად შემოხვეული პლედი სწრაფად მოიხსნა, კვლავ ანდრეას საწოლზე დააბრუნა და ისე გაასწორა, რომ ვერავის შეემჩნია მისი ადგილის მონაცვლება.
ძალიან ეუხერხულებოდა თავისთვის სრულიად უცხო ადამიანის პირად სივრცში შეჭრა და გულახდილად რომ ვთქვათ, ჯერ კიდევ ბოლომდე ვერ დაეჯერებინა, რომ ეს ყველაფერი რეალობაში ხდებოდა და არა, სიზმარში.
ნეტავ ახლა თავის საწოლში, ისევ ნინას ხმამაღალ შეძახილს გაეღვიძებინა. ვერასდროს წარმოიდგენდა, თუ ოდესმე ასეთ რამეს ინატრებდა, მაგრამ ფაქტი იყო ნატრულოდა.
გოგონამ კიდევ ერთხელ შეამოწმა საწოლის გასწორების ხარისხი და როდესაც გადასაფარებელზე ვერანაირ ნაკეცს თვალი ვერ მოჰკრა, ღიად დატოვებული გასასვლელი კარისკენ სწრაფი ნაბიჯებით გაემართა. ცდილობდა ძალიან არ ეხმაურა, თუმცა თავადაც ვერ ხვდებოდა ეს ახლა რა საჭირო იყო. წინ თმის ნაზი სწორებით მიიწევდა მოთენთილი ბეა და წამი-წამზე იქაურობას უნდა გასცლოდა კიდეც, რომ ზღურბლთან, მისთვის სრულიად მოულოდნელად, რაღაც დიდის და მყარის დაჯახება იგრძნო საკუთარ სხეულზე. შეშინებულს, რამდენიმე წამი დასჭირდა იმის გასაცნობიერებლად, რომ ეს "რაღაც" კი არა „ვიღაც“ იყო.
გოგონამ, კანდელაკს უხერხული მზერით ახედა. რომ არა მისი ძლიერი მკლავები, ნამდვილად იატაკზე აღმოჩნდებოდა, რადგან შეჯახება მართლაც, რომ ძალიან ძლიერი იყო.
-მგონი, ახლა გადაგარჩინე -ღიმილით წარმოთქვა მამაკაცმა და "ცოლს" ხელები ფაქიზად შეუშვა. თითქოს უფრთხილდებოდა, რათა რაიმე არ სტკენოდა
-გმადლობ ანდრეა -გასვლა დააპირა -და ბოდიში.
-ბეა მოიცადე . . .
-რა მოხდა?
-სანამ წახვალ რაღაც საქმე მაქვს -შიგნით შევიდა და საწოლზე იდუმალი ღიმილით ჩამოჯდა -ცოტა ხნის წინ პასუხი მივიღე. არ გაინტერესებს ბეჭზე რა გაქვს ამოსვირინგებული?
ამ სიტყვების გაგონება და კარის მიხურვა ერთი იყო. გოგონა "ქმარს" წამის მეასედში გვერდით მიუსკუპდა და პასუხის მოლოდინში თვალის გუგები გაუფართოვდა.
-ანუ, მართლა გაინტერესებს, არა?
-ანდრეა მითხარი, თორემ აი, იმ ფანჯრიდან მოგისვრი და ოდნავადაც არ შემეცოდები -მოუთმენლობისგან უკვე ადგილზე ცმუკავდა. გულში ნატრობდა, რომ ეს ის არ ყოფილიყო, რაც კიდევ უფრო მოუშლიდა ისედაც საკმაოზე მეტად მოშლილ ნერვებს.
ლამაზად გასწორებულ ტახტზე, აფორიაქებული გოგონას გევრდით მჯდომმა კანდელაკმა, როგორც ეს საუბრის გაწელვისას ჩვეოდა, ამჯერადაც სივრცეს გახედა. როგორც ჩანდა, შექმნილი სიტუაციით ძალიან იყო კმაყოფილი.
-მიდი აბა ჩემი სახელი ხმამაღლა წარმოთქვი . . . ჰო რა იყო? ასე ნუ მიყურებ, მიდი.
-შენი? -წამით მართლა დაიბნა. გარკვეული დრო კი ხმის ამოღებაც ვერ შეძლო. ალბათ უკვე კარგად ხვდებოდა, რა ხდებოდა მის თავს -ოღონდ არ მითხრა რომ . . .
-ჰო -ღიმილით გააწყვეტინა "ქმარმა" -ჩემი სახელი გაწერია











8 8 8 8
ანდრეამ, სპორტ-დარბაზის მამაკაცი თანამშრომლებისათვის განკუთვნილ გასახდელში ნამძინარევი სახით შეაბიჯა და კარი ფრთხილად მოხურა. სამუშაო დღის დაწყებამდე კიდევ ათი წუთი ჰქონდა.
საბედნიეროდ, გუშინდელისგან განსხვავებით არ დაუგვიანია, რადგან ბეამ ამჯერად "ქმრის" მანქანით სამსახურში მისვლაზე უარი განაცხადა და სამგზავროდ საზოგადოებრივი ტრანსპორტი ამჯობინა. დიდი ალბათობით, ეს წინა დღეს შექმნილი უხერხული სიტუაციის გამო ხდებოდა. იქნებ, საერთოდაც არ ღირდა იმის თქმა, თუ რას ნიშნავდა მკლავზე წაწერილი იეროგლიფები? ან იქნებ პირიქით-ღირდა, რათა იმ დროს მისი სახის გამომეტყველებისგან სიამოვნება მიეღო?
მამაკაცს თავისთვის გაეღიმა და ზურგ-ჩანთის შესანახად კარადა გამოაღო. რამდენი რამ ჰქონდათ კიდევ მოსაგვარებელი. მარტო იმ საღამოს ბეას მშობლების გაცნობა რა იყო? თან როგორც "ცოლისგან" იცოდა, დედამისი ამ ამბავს ძალიან ცუდად შეხვედრია და დიდი ალბათობა გახლდათ იმისა, რომ ყველაფერი არც ისე კარგად წასულიყო.
კანდელაკმა კარადის გასაღები ორჯერ გადაატრიალა. შეამოწმა კარგად იყო დაკეტილი თუ არა და ის-ის იყო, გარეთ გასასვლელი კარები უნდა გამოეღო, რომ მოულოდნელად რაღაცამ შეაჩერა. ეს რაღაც, ჯიბეში ჩადებული მობილურის გაბმული ვიბრაცია იყო, მთელს სხეულში რომ უსიამოვნო ტალღებად დაუარა.
ზარის ავტორი მაშინვე გამოიცნო -კვლავ თავისი და ურეკავდა. იგი ერთადერთი იყო მისი ოჯახიდან, ვის ზარებსაც ანდრეა არ აიგნორებდა. უფრო სწორად ვერ აიგნორებდა. ეს ხომ ელა იყო? აღნიშნული არგუმენტი უკვე ყველაფერს ხსნიდა . . .
-გისმენ
-ანდრეა დედას და მამას ზარებს რატომ არ პასუხობ? გამუდმებით მე მირეკავენ და სიმართლე გითხრა უკვე ნერვებს მიშლიან -უმცროსი კანდელაკი გაბრაზებული ჩანდა -მეგობრებთან ვარ ბზზზ . . . დავხედავ დედა რეკავს, შეყვარებულთან ვარ ბზზზ . . . ახლა მამა აწერია ეკრანს. გეფიცები მართლა დავიღალე!
-კარგი ნუ ყვირი, დაწყნარდი. გპირდები ამ დღეებში მე თვითონ შევეხმიანები -ხის გრძელ სკამზე ჩამოჯდა მამაკაცი -შენ როგორ ხარ?
-დარეკვა აღარ არის საჭირო, ხვალ მოფრინავენ და შეგიძლია პირდაპირ აეროპორტში დახვდე. როგორც კი გამოცდებს მოვრჩები, მეც გინახულებთ და ერთ მაგარ სილას გაგაწნი!
-მეც ძალიან მომენატრე დაიკო. ახლა უნდა წავიდე ბევრი საქმე მაქვს. აბა შენ იცი -და ყურმილი მანამ დაკიდა, სანამ ელასგან საპასუხო დარტყმას მიიღებდა.
მობილურის სენსორი ჩაქრა. მან კვლავ ანდრეას მარჯვენა ჯიბეში დაიკავა საპატიო ადგილი და გასახდელიდან გასასვლელი მუხისფერი კარიც ხმაურიანად გაჯახუნდა.
"ესე იგი ხვალ აპირებენ ჩამოსვლას" -გაიფიქრა თავისთვის კანდელაკმა, თან ბოთლიდან ცივი წყალი მოსვა და სიცხისგან შეწუხებულმა მისი ნაწილი სახეზეც გადაივლო. საერთოდ აღარ ჰქონდა დღეს ვარჯიშის ჩატარების თავი, მაგრამ რა უნდა ექნა? სამუშაო სამუშაო იყო. არ დაუშვებდა, რომ პირად ცხოვრებას იმ საქმიანობაზე მოეხდინა გავლენა, რისი კეთებაც უკვე დიდი ხანია უწევდა.
დიდ, ვერცხლისფერი შუქებით განათებულ დარბაზში ჯგუფი უკვე ათი წუთის შეკრებილი იყო. მათი ნაწილი, დიდი სარკის წინ ფოტოების გადაღებით ირთობდა თავს, ნაწილი მრგავლ დიდ ბურთებზე გაწოლილიყო და მწვრთნელის მოსვლამდე მარტივ ვარჯიშებს ასრულებდა, ხოლო დანარჩენები, იატაკზე ფეხმორთხმით ისხდნენ და რაღაცაზე გაცხარებით საუბრობდნენ.
ანდრეას შემოსვლა და ყველას წამოდგომა ერთი იყო. ჯგუფს ოთხი ახალგაზრდა გოგონა შემატებოდა, რომლებიც კანდელაკს თვალებით ჭამდნენ და ერთმანეთს რაღაცებს ეჩურჩულებოდნენ.
-აბა ყველანი მზად ვართ? -მხიარულად იკითხა მამაკაცმა
-მზად ვართ! -ერთხმად უპასუხა ჯგუფმა და ამასობაში ის "ოთხეულიც" გამოვიდა წინ. მიზნად, რა თქმა უნდა, მწვრთნელის ყურადღები მიქცევა ჰქონდათ დასახული
-როგორც ვხედავ ახლებიც გვყოლია -მხოლოდ ახლა შეამჩნია ისინი დიდი სარკის წინ ზურგით მდგომმა კანდელაკმა. გოგონების მიზანიც ხომ ეს იყო? -თუ ჯგუფის გაცნობა ვერ მოასწარით, მაშინ წინ გამოდით და თქვენი სახელები ყველას უთხარით. ახლებმა ერთმანეთს გადახედეს. სახეზე იდუმალი ღიმილი დასთამაშებდათ.
-მე თიკა ვარ -პირველად მათ შორის ყველაზე მაღალი მიუდგა ტრენერს გვერდით. -ძალიან მიხარია, რომ თქვენს ჯგუფში მოვხვდი -ამჯერად მხოლოდ ანდრეას უყურებდა, თან გამომწვევად უღიმოდა. შეუმჩნევლად თვალიც კი ჩაუკრა და მზერა კვლავ წინ მიმართა. მალე ისიც გაირკვა, რომ დანარჩენებს, რომლებიც თიკასთან შედარებით ნაკლებად თამამები ჩანდნენ- ანი, ლანა და ქეთი ერქვათ. თითოეული ახლადმოსული ჯგუფმა საკმაოდ თბილად მიიღო. რა თქმა უნდა არც "კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება"-ს თქმა დავიწყებიათ და ბოლოს, ანდრეამაც თავაზიანი ღიმილით სთხოვა გოგონებს თავიანთ ადგილს დაბრუნებოდნენ.
ვარჯიში დაიწყო.
მამაკაცი მთელი ძალით ცდილობდა საქმეზე გადართულიყო და იმაზე არ ეფიქრა, რაც საუბედუროდ მის თავს ხდებოდა. ყველაზე მეტად მაინც ის უმძიმდა, რომ აქედან მოყოლებული, უამრავი ტყუილის თქმა მოუწევდა იმ ხალხსთვის, ვინც მისთვის ძალიან ძვირფასი იყო. მაინც როგორ მოხდა ეს ყველაფერი? ჭკუიდან გადაყავდა იმ გარემოებას, რომ რამდენიმე დღის წინანდელი ამბები მისი მეხსიერებიდან ძირფესვიანად ამოშლილიყო. ნუთუ მცირე ფრაგმენტული მოგონებები მაინც არ უნდა დარჩენოდა იმ ღამიდან? ასეთი რა დალია? რა გააკეთა? იქნებ მეორე ცოლის მოყვანაც მოასწრო და დღე-დღეზე მასაც შემოეღო ანდრეას სახლის კარი?
მხოლოდ ესღა აკლდა . . .
ისედაც ყოველთვის რთული ცხოვრება ჰქონდა. დედა და მამა გვერდით არ ჰყავდა მაშინ, როდესაც ყველაზე მეტად სჭირდებოდა. ელას ერთადერთი პატრონიც თავად იყო. აბა რა უნდა გაეკეთებინა და-ძმისთვის მოხუც ბებიას, ვინც თავის თავსაც კი ძლივს უვლიდა?
ამ ყველაფრის გამო, ბავშვობა ფაქტობრივად არც უგრძვნია. ის ბედნიერი წლები, რასაც სხვები ეზოში თამაშში ატარებდნენ და ქვეყნად არაფერი ჰქონდათ სადარდებელი, მისთვის საკმაოდ დაძაბული გამოდგა. თუმცა ვერც იმას იტყოდით, რომ ანდრეა სევდიანი იყო, ან მის სახეზე ღიმილი დიდ იშვიათობას წარმოადგენდა. პირიქით, სხვების თვალწინ მუდამ მხიარულებას ინარჩუნებდა და ცდილობდა თავისი შინაგანით გარშემომყოფნი არ შეეწუხებინა. რაღაც მხრივ, ბედნიერიც იყო. რაღაც მხრივ, უბედურიც, მაგრამ ამ უბედურებას, საბოლოო ჯამში ბედნიერება ჭარბობდა. ეს ბედნიერება კი იმის შეგრძნება გახლდათ, რომ სადღაც, თუნდაც ძალიან შორს, არსებობდნენ ადამიანები, ვისაც იგი სიცოცხლეზე მეტად უყვარდა და ამ შემთხვევაში მანძილი უკვე მეორეხარისხოვანი მცნება იყო . . .
დრო გადიოდა . . . ანდრეა იზრდებოდა, ელა თანდათანობით უფრო და უფრო ლამაზდებოდა და მისი თაყვანისმცემლების გამო უფროს კანდელაკსაც მოსვენება ჰქონდა დაკარგული. არც ის უნდოდა დის პირად ცხოვრებაში უხეშად ჩარეულიყო და არც ის, რომ ვინმეს მისთვის გული ეტკინა. ამიტომ ყოველთვის ფარულ კონტროლს მიმართავდა ხოლმე. გულახდილად რომ ვთქვათ, ეს არც კი იყო საჭირო. ელა საკმაოდ ჭკვიან გოგოდ ითვლებოდა და მისგან ცუდი არაფერი იყო მოსალოდნელი. გულის სიღრმეში, ამას თვითონ ანდრეაც ხვდებოდა. ერთადერთი პრობლემა მხოლოდ ის რჩებოდა, რომ როგორც ძმა, მაინც ვერ ისვენებდა და თავის დაზე მუდმივად ნერვიულობდა. ელას ადგილას ეს ბევრს გააღიზიანებდა კიდეც, თუმცა გოგონა ამას უფროსი ძმის დიდი სიყვარულის გამოვლინებად მიიჩნევდა და სხვანაირად ვერც წარმოედგინა. მათ ხომ რაღაც უჩვეულო, ყველასგან გასხვავებული და-ძმობა ჰქონდათ? მუდმივად მხარში დგომას რომ თავი დავანებოთ, ორივეს დაუფიქრებლად შეეძლოთ ერთიმეორის გულისთვის სიცოცხლე გაეწირათ, თანაც ისე, რომ ამაზე წამიერი დაფიქრებაც კი არ დასჭირვებოდათ.
სასიამოვნო იყო ეს მოგონებები. იმდენად სასიამოვნო, რომ დიდი სიხარულით დაბრუნდებოდა უკან და ყველაფერს თავიდან გამოივლიდა. ოღონდ ერთი რამის გამოკლებით. ამ ერთ რამეს ლიზა ერქვა და მას, მამაკაცი თავისი ცხოვრების ყველაზე დიდ შეცდომად მოიხსენიებდა.
-ყველაფერი გასაგებია? -ფიქრებით წარსულში მოხეტიალე ანდრეა, როგორც იქნა მორჩა ჯგუფის ახალი წევრისთვის- თიკასთვის სარბენი ბილიკის გამოყენების სწავლებას. რაღა თქმა უნდა, გოგონამ ამის შესახებ ყველაფერი თავიდანვე იცოდა, უბრალოდ, ეს ერთგვარი საბაბი იყო კანდელაკთან ახლოს ყოფილიყო და მისთვის თავის მოწონება შესძლებოდა.
ყველა კარგად ამჩნევდა, როგორ ხარბად ათვალიერებდა მწვრთნელის ყველა მოძრაობას, მიხვრა-მოხვრასა თუ რეპლიკას. ფიტნესი რომ სავსე არ ყოფილიყო, ალბათ კისერზეც დაუფიქრებლად ჩამოეკიდებოდა, მაგრამ ახლა დარბაზში მეტად ბევრ ადამიანს მოეყარა თავი, რაც ზემოთ ხსენებულის განხორციელების საშუალებას უკარგავდა.
-კი, ყველაფერი გასაგებია, მაგრამ მეშინია რომ გადმოვვარდები. შეგიძლია აქვე იყო და რომ ჩავრთავ ხელი მომკიდო?
-მისმინე, ამ ტრენაჟორზე ვარჯიშის დროს, პროცესში ყველა კუნთი უნდა იყოს ჩართული. არ შეიძლება ერთი რომელიმე ნაწილის მოდუნება -კანდელაკი ჩართვის ღილაკს დააწვა და თავდაპირველად ნელ რეჟიმზე დააყენა -სიჩქარეს მაშინ აუწიე, როცა ტემპს კარგად აყვები და ნელ-ნელა უმატე, გასაგებია?
-მე მინდა, რომ აქ იყო -მუდარით სავსე მზერა შეანათა მოწაფემ. მამაკაცი, მის სიტყვებზე ოდნავ გაღიზიანდა, თუმცა შეეცადა ეს გარეგნულად არ შეტყობოდა
-როდესაც რაიმე დაგჭირდება, აქვე ვიქნები და დამიძახებ. ახლა კი, მიდი ივარჯიშე
-მეგობარი გოგო გყავს, ანდრეა? -ურცხვად დააწია სიტყვა წასასვლელად მიბრუნებულ მწვრთნელს -შეყვარებული ვიგულისხმე
კანდელაკი წამით შედგა. გააბრაზა ასე თავხედურად და გამომწვევად დასმულმა შეკითხვამ, რომელსაც პასუხს არავითარ შემთხვევაში არ გასცემდა, რომ არ ჰქონოდა ის, რასაც ზრდილობა ერქვა და რაც მას არასდროს და არანაირ სიტუაციაში არ დაუკარგავს.
-ჰო, მყავს მეგობარი გოგო. ოღონდ ის ჩემს სახლში ცხოვრობს და ჩემს ცოლს ვეძახი. ახლა კი, შენის ნებართვით სხვებსაც მივხედავ -და მანამ განაგრძო გზა, სანამ ბოღმისგან გასიებული და შეურცხყოფილი გოგონა რაიმეს თქმას მოასწრებდა . . .
დღემ, როგორც ყოველთვის, ერთფეროვნად ჩაიარა. დილის შემდეგ კიდევ სამ ჯგუფთან მოამთავრა დამღლელი ვარჯიში. საბედნიეროდ მეოთხე ბოლო იყო და სანამ მისი წევრები გამოჩნდებოდნენ, ანდრეას ერთ საათიანი შესვენება ჰქონდა. ამ პერიოდში შეეძლო სადმე წასულიყო და ცოტა წაეხემსა. მართალია, სპორტ-დარბაზსაც ჰქონდა საკუთარი სასადილო, მაგრამ იქ თითქმის არასდროს დადიოდა. ქუჩის მეორე მხარის კუთხეში, ერთი პატარა კაფე ჰქონდა ამოჩემებული. პერერივის დროს ყოველთვის იმ ადგილს სტუმრობდა ხოლმე და რა თქმა უნდა, ტრადიცია არც დღეს დარღვეულა.
ანდრეამ სწრაფად, მაგრამ გულმოდგინედ მიიღო შხაპი გასახდელის ერთ-ერთ კაბინაში, სველი სხეული პირსახოცით შეიმშრალა, სავარჯიშო ტანსაცმელი ზურგ-ჩანთაში მოათავსა და საათს დახედა. ისრები ოთხის ნახევარს უჩვენებდნენ. რატომღაც ბეასთან დარეკვა გადაწყვიტა. აინტერესებდა რას აკეთებდა და მისთვის პატარა წინადადებაც ჰქონდა.
ზარი გავიდა. დაახლოებით ოცი წამიანი ლოდინის შემდეგ, რის დროსაც კანდელაკი გასახდელში წინ და უკან დაიარებოდა, ყურმილში გოგონას დაღლილი ხმა გაისმა. აშკარად ეტყობოდა, რომ დასვენება შეაწყვეტინეს.
-ცუდ დროს ხომ არ დავრეკე? მუშაობას უკვე მორჩი?
-ჰო, სახლში ახლახანს დავბრუნდი -წამით სიჩუმემ დაისადგურა -რამე მოხდა?
-მაინტერესებს აპირებენ თუ არა დღეს მოსვლას შენი მშობლები და კიდევ . . . -ბეამ საუბარი შუა გზაზე გააწყვეტინა
-აპირებენ რა თქმა უნდა. მამას არ დაურეკავს, მაგრამ ჩემი აზრით რვისთვის აქ იქნებიან. იცოდე გონებაში რეპეტიციები გაიარე, თუ რა უნდა თქვა და რა, არა. კიდევ ეცადე . . . -თუმცა, ამჯერად კანდელაკმა არ დააცადა სიტყვის დასრულება
-ბეა, დაწყნარდი კარგი? ახლა შესვენების წუთები მაქვს. სამხარზე ვაპირებ გასვლას და მაინტერესებს შენც ხომ არ მოხვიდოდი?
-სიმართლე გითხრა, ძალიან მშია და სახლშიც საჭმელი არაფერია. რომელ კაფეში ხარ?
-მისამართს შეტყობინებით გამოგიგზავნი. ჩვენი სახლიდან მაინცდამაინც შორს არაა
"ჩვენი სახლი" -ყურებში ექოდ გაუმეორდა გოგონას ეს სიტყვები და რაღაც სასიამოვნოდ ეუცნაურა. ანდრეა ნამდვილად სიახლე იყო მის ცხოვრებაში. უნდა ეღიარებინა, ეს სიახლე ძალიან მომხიბვლელი და ზედმეტად სიმპათიურიც კი იყო.
-კარგი გელოდები -მხოლოდ ამის თქმა შეძლო დაბნეულმა
კავშირი გაწყდა . . .
კანდელაკი, მობილურის ეკრანის ქვედა ზოლზე გამოსახულ კონვერტს ცერა თითით დააწვა და ბეასთან გადასაგზავნი შეტყობინება წამებში აკრიბა. ახლა მხოლოდ ქუჩის მეორე მხარეს გადასვლა და ლოდინიღა იყო დარჩენილი. ამჯერადაც გაუმართლა. მისი საყვარელი ადგილი, ფანჯრის კუთხესთან, თავისუფალი იყო და თითქოს ახლაც, როგორც წინა დღეებში, ანდრეას მისვლას ელოდა. უნდა აღინიშნოს, რომ ერთი განსხვავება აშკარად შეიმჩნეოდა-მამაკაცს იქ ჯდომა უწინდელივით მარტოდმარტო აღარ მოუწევდა.
ეს კიდევ ერთი სასიამოვნო სიახლე იყო . . .




* * * *
-გთხოვ, არ მითხრა რომ დავაგვიანე -უკნიდან მიადგა ბეა მაგიდასთან ჩამომჯდარ კანდელაკს და მის გვერდით მდგომი სკამი ხმაურიანად გამოსწია
-მოსვლის დრო არც დამითქვამს, თორემ სხვა შემთხვევაში არ გაპატიებდი -გაეღიმა -რას დალევ?
-იყოს, ლატე
-ორი ლატე თუ შეიძლება -თითებით ანიშნა დახლთან ჩამომდგარ ახალგაზრდა მიმტანს და კვლავ გოგონას მიუბრუნდა -ყავასთან ერთად არაფერს შეჭამ? გამიგია რომ აქ კარგ კექსებს აცხობენ
-დასაწყისისთის, ერთი რამ უნდა გითხრა -მაგიდას მკლავებით დაეყრდნო ბეა. ნათელი იყო, რაღაც მნიშვნელოვანი ადგა ენის წვერზე -მოდი, ჯერ ამ შეკითხვით დავიწყებ-ლიზა ვინ არის?
ერთი შეხედვითაც კი მიხვდებოდით, თუ როგორი უსიამოვნო განცდები აღუძრა მამაკაცს ამ სახელის გაგონებამ და ეს, გამომეტყველებაზეც აშკარად დაეტყო.
-ამ კითხვას რატომ მისვამ? და ლიზას შესახებ საიდან იცი?
-კარგი, აღარ გავაჭიანურებ. მოკლედ დღეს სამსახურში მომაკითხა. აქამდე მტერი არ მყოლია, ახლა კი გამოდის, რომ მყავს
-რა გითხრა ბეა? -ბრაზის ნაპერწკლები ათამაშდა კანდელაკის მწვანე თვალებში
-ჯერ შენ მიპასუხე, ვინ არის ეს ქალი? რაიმე ურთიერთობა გქონდათ? ცუდად არ გამიგო, ამას იმიტომ გეკითხები, რომ მაინტერესებს ვინ გადავიკიდე
-ჩემი ყოფილი ცოლია. ახლა შენ მიპასუხე
-ყოფილი ცოლი? -გუგები საგრძნობლად გაუფართოვდა ბეას -არც კი ვიცოდი, ცოლს გაშორებული თუ იყავი -ამის თქმისას თვალები დახარა. მიხვდა რომ სისულელე თქვა და სიტუაციის გამოსწორებას შეეცადა:-თუმცა საიდან უნდა მცოდნოდა, მხოლოდ ორი დღეა, რაც გიცნობ
-დაველაპარაკები და ამიერიდან აღარ შეგაწუხებს. ახლა კი მითხარი რისთვის მოვიდა. არაფერი დამიმალო, გესმის?
-მგონი არ ღირს. მისი არ მეშინია, თავის დაცვას დამოუკიდებლადაც შევძელებ, თანაც . . .
-ბეა გისმენ! -მომთხოვნი ტონი გაურია ხმაში მამაკაცმა
-მითხრა თუ ანდრეას არ გაშორდები და თავს არ დაანებებ, შენს მიმართ საკმაოდ დაუნდობელი ვიქნებიო. მისი სიტყვებიდან მეტი აღარაფერი მახსოვს -იცრუა
-მეტისმეტად ღრმად შეუტოპავს -ბრაზისგან ხმას აუწია ანდრეამ და ოფიციანტის მიერ იმ წამს მოტანილი ყავის ფინჯნები სიმწრისგან კინაღამ დაამსხვრია. -ლიზას მაგივრად მე გიხდი ბოდიშს. ეს ყველაფერი არ უნდა მოგესმინა.
-საბოდიშო არაფერი გაქვს, ანდრეა
-არა მაქვს და გპირდები, რომ ეს აღარ განმეორდება -კანდელაკი მის ხელს ნაზად შეეხო და თვალებში ჩახედა. რაღაც უცნაური ჟრუანტელი მოჰგვარა ორივეს ამ მოულოდნელმა და დაუგეგმავმა შეხებამ. მიუხედავად ამისა, ყველანაირად შეეცადნენ ეს გარეგნულად არ შეტყობოდათ.
-კარგი, თემა შევცვალოთ. ტელეფონში მომეჩვენა რომ აქ რაღაცის სათქმელად დამიბარე -ბეამ ყავის ფინჯანს თითები ლამაზად შემოაჭდო და სანამ იქედან მოსვამდა "ქმარს" მზერა თამამად გაუსწორა
-ჰო, სწორად მიხვდი. ხვალ ჩემი მშობლები ბრუნდებიან და მინდოდა ეს გცოდნოდა. ვაპირებ აეროპორტში დავხვდე და მინდა იმ დროს შენც ჩემს გვერდით იყო
ბეას ყავა კინაღამ გადაცდა. ამას აშკარად არ მოელოდა.
-ანუ ხვალ მე მომიწევს შენს მდგომარეობაში ყოფნა? -ძლივს მოახერხა კითხვის დასმა ჩახლეჩილი ხმით -არა, არა, რაღაც სისულელე წამომცდება და მათთან თავს შევირცხვენ. ანდრეა გთხოვ ოღონდ ხვალ არა. უკეთესად მოვემზადები, ფურცელზე დავწერ რა უნდა ვთქვა და რა არა. კიდევ . . .
-მოიცა, მოიცა -გულიანად გაეცინა მამაკაცს -შენ რა ამ ყველაფერს სერიოზულად ამბობ?
-ნუ დამცინი!
-არ დაგცინი უბრალოდ იმაზე ვფიქრობ რომელი დამამშვიდებელი საშუალება უფრო მოგიხდება
ბეამ წარბები ბრაზიანად დაწკიპა. სკამის საზურგეს მოხერხებულად მიყრდნობილი, "ქმარს" დაბღვერილი მზერით მანამ უყურებდა, სანამ მის წინ, მაგიდაზე, დიდი ნაჭერი შოკოლადის ნამცხვარი არ დაიდო.
-ეს ვინ შეუკვეთა? -გაკვირვებული სახით ახედა ოფიციანტს, კანდელაკმა
-აქცია გვაქვს -ღიმილიანი გამომეტყველებით დაიწყო მიმტანმა გოგონამ, ვისაც კაფის ლოგოთი გაფორმებული შავი წინსაფარი ეკეთა -ორი ლატეს შეკვეთის შემთხვევაში, ტკბილეული საჩუქრად გერგებათ
-გასაგებია, ძალიან დიდი მადლობა
ოფიციანტმა დამშვიდობებისას, ამ დაწესებულების ეტიკეტის მიხედვით, წყვილს თავი ღიმილით დაუკრა და სწრაფი ნაბიჯებით გაემართა მორიგი შეკვეთის მისაღებად.
"ცოლ-ქმარი" მაგიდასთან ისევ მარტონი დარჩნენ. პატარა კაფედან, რომლის ფანჯრებშიც თანდათანობით იჭრებოდა ნაცრისფერი ბური, ხალხი ნელ-ნელა იფანტებოდა და სასიამოვნო სიწყნარე ისადგურებდა.
ერთი შეხედვით რომანტიული გარემოც კი იყო.
-იცი რომ ამქვეყნად შოკოლადის ნამცხვარზე გემრიელი არაფერია? -სიამოვნებისგან თვალებდახუჭულმა დასვა ბეამ რიტორიკული შეკითხვა და მორიგი ლუკმა პირისკენ ისე წაიღო, ანდრეას ღიმილიანი მზერა არც კი შეუმჩნევია.
-ალბათ დაძაბულობამ უკვე გადაგიარა. ცოტა ხნის წინ კი, ძალიან ნერვიულობდი
-შოკოლადი ყოველთვის მეხმარება მდგომარეობიდან გამოსვლაში. შენ რას მოყავხარ ხასიათზე? ვარჯიშს? თუ როცა მოიწყენ ყოველთვის დასალევად მიდიხარ და თითო ცოლი მოგყავს?
-ჰო, ბოლო დროს ასეთი ჰობი ამეკვიატა -აჰყვა ხუმრობაში ანდრეაც -მოკლედ თუ მოგწონს, აქ სხვა დროსაც წამოგიყვან
-დიდი სიამოვნებით, წინ მთელი ერთი წელი გვაქვს. შენც ხომ არ შეჭამ? -პირთან ახლოს მიუტანა "ქმარს" ჩანგალზე წამოცმული, მოზრდილი, შოკოლადის სიროფში ამოვლებული ლუკმა
-არა, არა, ასეთ რამებს არ ვჭამ. შეგიძლია ბოლომდე დატკბე შენი საჩუქრით
-რა უცნაური ადამიანი ხარ -წარბები გაკვირვებისგან შეჭმუხნა გოგონამ -როგორ შეიძლება ეს არ გიყვარდეს?
-კარგი, მაგაზე მერე ვილაპარაკოთ -ბოლოჯერ მოსვა ყავა და იგი მაგიდის ზედაპირზე დააბრუნა -მგონი შენი ტელეფონი რეკავს, არა?
-ჩემი? -ბეამ ჭამა მაშინვე შეწყვიტა და გამალებული მოჰყვა თავის ჩანთაში ქექვას. დიდი ხნის ძებნის შემდეგ, მობილურს შუანა, ელვაშესაკრავით დაცულ ჯიბეში მიაგნო. აციმციმებულ ეკრანს დახედა თუ არა, სახეზე ბედნიერების ღიმილი გადაეფინა -მამაჩემია, ალბათ უნდა მოსვლის დრო შეგვატყობინოს. წავალ, გარეთ ვუპასუხებ.
-თუ მეტი არაფერი გინდა, ანგარიშსაც მოვითხოვ
-კარგი, მოითხოვე, ტორტის ჭამას მოვრჩები და წავიდეთ . . .

კაფეს კარი უხმაუროდ გაიღო და ასევე უხმაუროდ დაიხურა. მაგიდასთან დარჩენილი კანდელაკი, ამჯერად "ცოლს" ვიტრინის ფანჯრიდან ადევნებდა თვალ-ყურს. აკვირდებოდა ყველა მის მოძრაობას, მიხვრა-მოხვრას, ტანსაცმელს, თმას და თითებსაც კი, რომლითაც ტელეფონი ეჭირა. რაღაც შეუცნობელი გრძნობებით ივსებოდა მთელი მისი არსება. ჯერ ისიც კი ვერ გაეცნობიერებინა ბოლომდე, რომ ბეა მისი ცოლი იყო, თუმცა ეს ფაქტი, უწინდებურად დისკომფორტს და უსიამოვნებას აღარ უქმნიდა. თითქოს ნელ-ნელა რაღაცები იცვლებოდა და გვარდებოდა.
კანდელაკი წამით მაგიდის პრიალა ზედაპირს დააცქერდა. გაურკვევლობაში მყოფმა მის ზედაპირზე, თითებით წრეების ხაზვა დაიწყო. ყოველთვის ასე იქცეოდა, როდესაც რამეზე ღრმად ჩაფიქრდებოდა. ამჯერად, მისი აზრები მხოლოდ და მხოლოდ ბეას დასტრიალებდნენ.
სწორედ იმ დროს, როდესაც მამაკაცი თავის იდუმალებით მოცულ გონებაში იქექებოდა, მოპირდაპირე ადგილიდან ერთდროულად წამოდგა მოხუცი ცოლ-ქმარი და გასასვლელი კარისკენ გზა, მათი ასაკისთვის შესაფერისი, ნელი ნაბიჯებით გაიკვლია.
ქუჩის კუთხეში მდებარე კაფეში ახლა მხოლოდ შვიდი კლიენტიღა დარჩენილიყო. თუმცა, არა -უკვე რვა. ერთმა, სწორედ იმ წუთას შემოაღო კარი და იქ მდუმარედ მჯდომ პირებს დაემატა. მოსულს სახეზე დაძაბულობა, ხოლო თვალებზე ცრემლების ნაკვალევი ემჩნეოდა. ერთი შეხედვითაც კი მიხვდებოდით, რომ რაღაც ცუდი მოუვიდა.
-ანდრეა წავიდეთ აქედან -ტირილით მიუახლოვდა თავის მაგიდას აფორიქებული გოგონა და შავი, ტყავის ჩანთა მარცხენა ბეჭზე გადაიკიდა
-რამე მოხდა? რა გატირებს?
კანდელაკი სკამიდან სწრაფად წამოდგა. არანორმალურმა სურვილმა წამოუარა ატირებული გოგონა გულში ჩაეკრა და ისე დაემშვიდებინა, თუმცა ხვდებოდა, რომ ამის უფლება არ ჰქონდა.
-არ მაპატიებს. არასდროს მაპატიებს, ანდრეა -ტირილს თანდათან უმატებდა იგი -დღეს არავინ მოვა. ყველაფერი ჩაიშალა -სიტყვებს ნაწყვეტ-ნაწყვეტ და ძლივსძლივობით ამბობდა. წინანდელი პოზიტივი თითქოს სადღაც, უკვალოდ გამქრალიყო -მამამ მითხრა რომ დედას დათანხმება ვერ შეძლო. მორჩა, ეს უკვე დასასრულია. ძალიანაა გაბრაზებული. მითხარი რა უნდა ვქვნა? ეს როგორ მოვაგვარო?
-წამომყევი. ახლა მე შენ ერთ ადგილას წაგიყვან
-სად?
-არაფერი მკითხო, უბრალოდ მენდე. დარწმუნებული ვარ იქ ყოფნა დაგამშვიდებს -მზრუნველად დაადო მხარზე ხელი და ფული მაგიდაზე, თავისი ჭიქის გვერდით დატოვა
-მაგრამ შენ ხომ შესვენება გქონდა? სამსახურში არ უნდა დაბრუნდე?
-არა უშავს, ვინმეს დავურეკავ და შემცვლის. ახლა ჩემთვის სხვა რამე უფრო მნიშვნელოვანია. ასეთ მდგომარეობაში მარტო არ დაგტოვებ
-გმადლობ ანდრეა -ვერც კი გაიაზრა ისე ჩაჰკიდა ხელი "ქმრის" მარჯვენას და ცრემლიანი თვალებით ახედა.
პატარა, მყუდრო კაფეს კიდევ ორი ადამიანი გამოაკლდა . . .


















8 8 8 8
აეროპორტის მოსაცდელში, რიგით მეორე სკამზე იჯდა, ბეა და გრძელ, ლამაზ თითებს ნერვიულად იმტვრევდა. ვერაფრით ახშობდა დილიდან მოვარდნილ აღელვებას. ეს მისთვის რაღაც ახალი იყო და სწორედ ამიტომ უჭირდა ყველაფრის აღქმა და გადახარშვა. რამდენი რამ უნდა გადაეტანა მანამ, სანამ ყველაფერი დალაგდებოდა?! გამუდმებით უნდა ეცრუა, ეთვალთმაქცა და ეს ყველაფერი ერთი სულელური ღამის გამო, რომლიდანაც საბედნიეროდ თუ საუბედუროდ, სრულიად არაფერი აგონდებოდა.
და მაინც, რა კომიკური იყო ეს სიტუაცია?! მხოლოდ ფილმებში თუ წარმოედგინა მსგავსი ტიპის სიუჟეტი, მაგრამ გამოდიოდა, რომ ახლა თავად იყო ზემოთ ხსენებული ფილმის პერსონაჟი, ხოლო რაც შეეხება, ამ სცენარში მეორე მთავარი როლის შემსრულებელს, ამ წუთას გოგონას გვერდით უხმოდ ჩამომჯდარიყო და მხოლოდ შიგადშიგ თუ გამოხედავდა სკამზე დაძაბულად მჯდომ "ცოლს", ვინც ყველანაირად ცდილობდა მღელვარება გარეგნულად არ შეტყობოდა. როგორც ჩანს, ეს არც ისე კარგად არ გამოსდიოდა. ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, მხოლოდ მისი დამფრთხალი მზერაც საკმარისი იყო იმისთვის, რათა მიმხვდარიყავით, თუ რა აწუხებდა ბეას გულს.
გოგონა, ამ წუთას, მართლაც გადაშლილი წიგნივით იკითხებოდა, ამიტომ ანდრეამაც ვეღარ მოითმინა, ტელეფონიდან თავი ამოყო და მისკენ მთელი ტანით მიტრიალდა :
-თუ ასე ინერვიულებ, საბოლოოდ იმას მიაღწევ, რომ ნერვოზს აიკიდებ -გოგონას ყურთან ტუჩებმიტანილმა, ხმამაღლა გააჟღერა თავისი სიტყვები, რადგან ყოველი კუთხე-კუნჭულიდან ლაპარაკისა და ჩემოდნის ბორბლების იატაკზე გორვის ხმა მოისმოდა.
აეროპორტი ხმაურობდა . . .
-ჰა? რამე მითხარი? -ახლად გაღვიძებული ბავშვის სახით გამოერკვა ბეა ღრმა ფიქრების ბურუსიდან. პარალელურად შეეცადა თითების მტვრევისთვის თავი დაენებებინა. არ უნდოდა საკუთარი თავი გაეცა
-ცოტა დამშვიდდი, კარგი? შენს ლომის გალიაში შეგდებას არ ვაპირებ -გაეცინა და გვერდზე გაიხედა -აი შეხედე, მოდიან კიდეც -ხელით საბარგო განყოფილებიდან მომავალი შავკანიანი წყვილისკენ ანიშნა ანდრეამ -ესენი არიან ჩემი მშობლები, წამოდი მივესალმოთ
ბეას "ქმრის" სიტყვებზე თვალები გაუფართოვდა და ანდრეას კანის ფერს საგულდაგულოდ დააკვირდა. მისმა გამომეტყველებამ მიახვედრა, რომ ეს უბრალოდ ხუმრობა იყო, თავი ვეღარ შეიკავა და გაეცინა.
-როგორც იქნა, რაღაც პროგრესი გვაქვს -ანდრეაც გაახარა მისმა გამხიარულებამ -გიხდება ღიმილი, იცი?
-შენ რა მეფლირტავები? -გვერდულად და ვითომ გაბრაზებულმა გამოხედა -მგონი არ გეყო გუშინ რაც თავბრუ დამახვიე -და მაშინვე ენაზე იკბინა
"რამდენს ლაპარაკობ ბეა, რა სულელი ხარ" -გამოლანძღა თავისი თავი გონებაში
-გუშინ? -კანდელაკი საზურგეს კმაყოფილი ღიმილით მიაწვა -სახეზე გატყობ, რომ ისეთი რაღაც წამოგცდა, რაც არ უნდა წამოგცდენოდა. და შენი კითხვის პასუხია- არა.
-რომელი კითხვის? -ძლივს მოახერხა სიტყვების ერთმანეთზე გადაბმა სირცხვილისგან აწითლებულმა
-მკითხე ხომ არ მეფლირტავებიო, მე კი გპასუხობ, რომ არა
-თუ ასეა, ეს რა იყო?
ანდრეამ მხრები აიჩეჩა. გოგონას თვალი თვალში ისე გაუყარა, თითქოს მის მიღმა ცდილობს რამის დანახვასო.
-არის ასეთი რამ, კომპლიმენტს ეძახიან და ქალების უმეტესობას, როგორც ვიცი მისი მოსმენა სიამოვნებს. არც ეჭვის თვალით იყურებიან როგორც ამას შენ აკეთებ. ამომწურავი პასუხი გაგეცი? -ირონიული ღიმილი გამოსახვოდა სახეზე კანდელაკს
-იცოდე . . . -ბეამ რაღაც მუქარის მაგვარის მოფიქრება სცადა და საბოლოოდ, ყველაზე სულელური რამ მოიფიქრა, რაც კი შეიძლებოდა -იცოდე თუ ასეთი ტონით დამელაპარაკები ხოლმე, ცუდ საჭმელებს მოგიმზადებ და შენი ერთგული არ ვიქნები!
ანდრეამ ერთხანს თვალებში უყურა. ეტყობოდა, რაღაცის თქმა სურდა, თუმცა შემდეგ ვეღარ მოითმინა, თავი ჩაღუნა და გოგონას სიტყვებზე ჩუმი სიცილი აუტყდა. მთელი ამ დროის მანძილზე, ბეა გაშტერებული უყურებდა მის გევრდით მჯდომ მამაკაცს და თავში მხოლოდ ის აზრი უტრიალებდა, რომ მამაკაცს ღიმილი არაამქვეყნიურად უხდებოდა.
უეცრად, გუშინდელი დღეც წარმოუდგა თვალწინ. მდინარე, მწვანე ხეები, ფოთლების მელოდიური შრიალი, საოცარი სიმშვიდე, გრილი ნიავი და ნაპირზე მჯდომი ორი სილუეტი.
ჰო, სწორედ ეს იყო ადგილი, სადაც კანდელაკმა, ბეა წაიყვანა და სწორადაც მოიქცა. იმ გარემომ გოგონაზე იმდენად დადებითად იმოქმედა, რომ ლამის ყველაფერი გადაავიწყა. მან თავის გონებაში, ზემოთ ხსენებულ ადგილს "საოცრებების სამეფოც" კი უწოდა და კარგად დაიმახსოვრა იქ გატარებული თითოეული წამი.

ყველაზე უფრო, მაინც თავის გვერდით მჯდომი ანდრეას გამომეტყველება ჩარჩა მეხსიერებაში, რომელიც იმაზე მეტად აჯადოებდა, ვიდრე ამას თვითონ წარმოიდგენდა.
რა იყო ეს? რა ემართებოდა? წარმოდგენა არ ჰქონდა. ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, საბას მოტყუებას სადამდე გააგრძელებდა? დღე-დღეზე იგი სამსახურის საქმეებს მორჩებოდა, ქალაქში დაბრუნდებოდა და როცა ბეას ნახვას მოისურვებდა რა გაეკეთებინა?
ჯერჯერობით საქმე არც ისე ცუდად იყო. გოგონას საუკეთესო მეგობრის, მეგის წყალობით, საბას ყურამდე არაფერი მიდიოდა. ისინი ერთად მუშაობდნენ ერთ-ერთ ტურისტულ სააგენტოში და ქვეყნის დასათვალიერებლად ჩამოსულ უცხოელებს, სხვადასხვა კუთხის მონახულებისას გიდობას უწევდნენ. ახლაც ასეთი ტური ჰქონდათ შესასრულებელი გერმანელ და ამერიკელ ტურისტებთან. მეგი გერმანულს ფლობდა კარგად, ხოლო საბა, როგორც ინგლისურის სრულყოფილად მცოდნე გიდი უწევდა მათ ექსკურსიამძღოლობას.
ბეას თხოვნით, მეგიმ ბიჭი ყოველგვარ სოციალურ ქსელსა და სატელეფონო კავშირს მოწყვიტა, თანაც საკმაოდ ბოროტი მეთოდით-მისი ტელეფონი სპეციალურად დაამსხვრია, შემდეგ კი ისეთი სახე მიიღო, თითქოს ეს ყველაფერი შემთხვევით მოხდა.
თვალთმაქცობა მართლაც რომ კარგად გამოსდიოდა. ნებისმიერის დარწმუნება შეეძლო საკუთარ სიმართლეში. ბევრი რომ აღარ გავაგრძელოთ, ამ სასტიკი სვლით საბასა და ტელეკომუნიკაციას შორის კავშირი გაწყდა. ბეასთან ხანდახან თუ ახერხებდა დაკავშირებას და ისიც მეგის მობილურით. იმისთვის, რომ საბას ახალი ტელეფონის ყიდვა ვერ მოეხერხებინა, გოგონას ათასი ხრიკის მოფიქრება უწევდა და, რა თქმა უნდა, ამას წარმატებითაც ართმევდა თავს. შეიძლება ითქვას, რომ მთელი დღე გვერდიდან არ სცილდებოდა და მხოლოდ ბუნებრივი მოთხოვნილების დასაკმაყოფილებლად თუ ტოვებდა მარტო.
ბუნებრივია, ვერ იტყოდით, რომ საბას ეს ყველაფერი არ უკვირდა და არ აოცებდა გოგონას გადაჭარბებული ყურადღება, თუმცა მეგი ხომ, მის საუკეთესო მეგობრად ითვლებოდა? გოგონასგან ასეთი სიგიჟეები საბასთვის ნაცნობიც გახლდათ და ამას დიდი ხანია მიეჩვია კიდეც. აბა საიდან უნდა სცოდნოდა, რომ ეს სინამდვილეში სიგიჟე კი არა, დიდი ტყუილის დაფარვის მცდელობა იყო? შექმნილი სიტუაციიდან გამომდინარე, ისმოდა ერთი დიდი და დამაინტრიგებელი შეკითხვა -როგორ უნდა ეთქვათ მისთვის ეს ყველაფერი?
ბეას ამდენი ფიქრისგან უკვე თავი სტკიოდა. დაკვირვებით ადევნებდა თვალს აეროპორტში აქეთ-იქით მოსიარულე ხალხს, რომელთაგან თითოეული თავის საქმეებზე მიიჩქაროდა და გულში ნატრობდა, რომ ყველაფერს კარგად ჩაევლო. ბოლოს და ბოლოს ადვილი საქმე ხომ არ იყო "ქმრის" მშობლებისთვის თავის მოწონება? თან არც ის იცოდა, როგორი ხასიათის ადამიანები იყვნენ, რა მოსწონდათ და რა, არა, იყვნენ თუ არა კაპრიზულები სხვადასხვა საკითხთან მიმართებაში და ა.შ.
რაც იყო იყო, ამისთვისაც უნდა გაეძლო.
ბეამ ირგვლივ მიმოიხედა, ჰაერი ხარბად ჩაისუნთქა, ჩანთიდან უხმოდ ამოაძვრინა თავისი საყვარელი შოკოლადი, რაც მისი ნერვების დასაწყნარებლად საუკეთესო საშუალება იყო და ერთი ფილა ჩამოტეხა.
-ხომ არ გინდა? -რა თქმა უნდა, არც მის გვერდით მჯდომისთვის შეთავაზება დავიწყებია
-შოკოლადს არ ვჭამ, მაგრამ შემოთავაზებისთვის გმადლობ -თბილად გაუღიმა მამაკაცმა, პარალელურად ტელეფონზე შემომავალი ზარი უსიამონვო გამომეტყველებით გათიშა. როდის დაანებებდა თავს ყოფილი ცოლის აჩრდილი? უკვე მოთმინება აღარ ჰყოფნიდა. საბედნიეროდ გოგონას არაფერი შეუმჩნევია, ისევ თავისას განაგრძობდა :
-ნამცხვარს არ ჭამ, შოკოლადს არ ჭამ, საერთოდ რაიმე გიყვარს?
-გითხრა, რა მიყვარს?
-მითხარი -ჭამა შეწყვიტა, რაც იმის ნიშანი იყო, რომ მოსალოდნელმა პასუხმა ძალიან დააინტერესა
ანდრეამ საათს დახედა, გაეღიმა და როგორც კი რაღაცის სათქმელად პირი გააღო, იმ წამს, ნაცნობმა ხმამ მისი სახელი დაიძახა, თანაც საკმაოდ ხმამაღლა. მამაკაცმა, თავი გვერდზე მაშინვე მიაბრუნა და როგორც კი გორგოლაჭებიანი ჩემოდნებით მომავალ, შუა ხნის მამაკაცს მოჰკრა თვალი, ვისაც უკან ჩანთნაგადაკიდებული ქალი მოსდევდა, მაშინვე ბეას გადახედა გამამხნევებელი მზერით.
-ნუ გაქვს ასეთი დამფრთხალი სახე -ხელი ჩაჰკიდა და ფეხზე წამოაყენა -წამოდი წავიდეთ -და მერე ისეთი რაღაც წამოცდა, რომლის არსი, ბოლომდე თავადაც ვერ გაიაზრა. სიტყვები ასე ჟღერდა :-მე შენ გვერდით ვარ, ნუ გეშინია . . .
მართლაც, რომ ძალზედ ძნელია იმ ემოციებისა და სიხარულის გადმოცემა, რაც იმ დროსა და იმ წუთას დატრიალდა. მშობლებს თავისი ერთადერთი ვაჟი, მისი პირველი ქორწინების შემდეგ არ ენახათ და, ბუნებრივია, მოფერება და დედის გულწრფელი სიხარულის ცრემლებიც ბევრი იყო. ბეასაც როგორც ჩანს, სულ ტყუილად ეშინოდა. იგი იმდენად თბილად მიიღეს ანდრეას მშობლებმა, რომ თავის უწინდელ საქციელზე ბევრსაც იცინებდა საშუალება რომ მისცემოდა. ამ ყველაფერმა ბედნიერებასთან ერთად სევდაც მოჰგვარა. თუ ანდრეას მშობლებმა ასე კარგად მიიღეს ეს ყველაფერი, მაშინ ნინას რატომ არ შეეძლო მისთვის ეპატიებინა?
ამაზე საფიქრელად ბევრი დრო არც ჰქონია ბეას. ანდრეას მშობლების ჩამოსვლის წუთიდან მთელი გზა, აეროპორტის შენობიდან მანქანამდე და შემდეგ სახლამდე, იმაზე საუბარს მოანდომეს, თუ როგორ გაოცებით შეხვდნენ ამ მოულოდნელ ქორწინებას და როგორ გაუხარდათ ყოველივე ეს.
საქმე, საქმეზე რომ მიდგა, ვერც იმ კითხვას აარიდეს თავი, თუ როგორ გაიცნეს ერთმანეთი. ამას, ანდრეას დედის დაჟინებული თხოვნაც დაემატა. როგორც არ უნდა სდომოდათ, კითხვას თავს უკვე ვეღარ აარიდებნენ და სწორედ ამ დროს შეიქმნა უხერხული სიტუაცია. კითხვაზე, თუ სად შეხვდნენ ერთმანეთს პირველად, ორივეს განსხვავებული და ერთდროული პასუხი ჰქონდათ. ბეამ საერთო მეგობრის დაბადების დღე დაასახელა, ხოლო ანდრეამ თქვა, რომ იგი პირველად აგარაკზე დასვენების დროს ნახა. შექმნილი მდგომარეობიდან გამომდინარე, მანქანის სალონში გარკვეული დროით უხერხულმა და დაძაბულმა სიჩუმემ დაისადგურა. "ცოლ-ქმარმა", რომელთაც წინა სიდენიებზე დაეკავებინათ ადგილი, ერთმანეთს უხერხულად გადახედეს და ორივემ იმაზე დაიწყო ფიქრი, თუ როგორ შემოებრუნებინათ სიტუაცია თავისდა სასიკეთოდ.
-ბოლოს და ბოლოს, რომელი ამბობთ სიმართლეს? -სიცილით იკითხა ანდრეას მამამ და საქარე მინა ნახევრამდე ჩამოსწია
-ჰო, ჰო რა თქმა უნდა -სახეზე უხერხული ღიმილი გადაეფინა ტყუილში გამოჭერილ გოგონას -დაბადების დღეზე მეორედ შევხვდით. რატომღაც ამერია
-არ გინდათ თქვენზე უფრო მეტი მოყვეთ? -ახლა დედამისი ჩაერთო საუბარში -როგორ მოხდა ყველაფერი, როგორ ააწყვეთ ურთიერთობა, პირველი რომელი თქვენგანი გამოუტყდა გრძნობებში?
ბეას სახე გაებადრა, თმა გევრდზე გადაიყარა და კანდელაკს გამომწვევად გახედა. აშკარა იყო, რაღაც ჰქონდა ჩაფიქრებული.
-იცით? ანდრეა გიჟდება ამის მოყოლაზე. მოდით არ ვაწყენინოთ და ყველაფერი მან მოგითხროთ
რთული სათქმელია, რას ნიშნავდა იმ დროს კანდელაკის გამომეტყველება. ერთბაშად იღიმოდა კიდეც, მაგრამ თუ კარგად დაუკვირდებოდით, ამ ღიმილიანი თვალების მიღმა ბრაზის ნაპერწკლებსაც დაინახავდით და შურისძიების სურვილსაც.
-იცი ბეა? ასეთ ისტორიებს ყოველთვის ქალბატონები ყვებიან -„მე შენ გიჩვენებ სეირი“-ს მზერით გახედა „ცოლს“ -მათ უფრო ლამაზად გამოსდით და მოდი ტრადიციას ნურც დღეს დავარღვევთ
-კარგი, როგორც შენ გინდა. მე მოვყვები -"დედამთილ-მამამთილს" ღიმილიანი სახით მიუბრუნდა გოგონა. ნამდვილად რაღაც მზაკვრული ჰქონდა მოფიქრებული. ეს მის სახეზე ისე ნათლად იკითხებოდა, რომ დაკვირვებაც არ იყო საჭირო -მოკლედ, შვიდი თვის წინ გავიცანი, როგორც უკვე იცით, აგარაკზე დასვენების დროს. მეორედ ერთმანეთს მეგობრის დაბადების დღეზე შევხვდით. იმ დღიდან მოყოლებული, სულ კუდში დამდევდა, მოსვენებას არ მაძლევდა, ყოველ დღე კარებთან ას ცალ ვარდს მიტოვებდა, რომელშიც დათუნიებით გაფორმებული ბარათები იდო და მათში ცდილობდა გულები თავისი ხელით დაეხატა. მართალია, ეს გულების გარდა ყველაფერს ჰგავდა, მაგრამ ამას არაუშავს, ხატვის ნიჭი არ აქვს. მთავარია, რომ ცდილობდა -გოგონამ საჭესთან მჯდომს გამომწვევად გახედა და მისმა გამომეტყველებამ ლაპარაკის გაგრძელების სურვილი აღუძრა -აღარაფერს ვამბობ იმ სასიყვარულო მესიჯებზე, რომელსაც წუთში ათჯერ მაინც მიგზავნიდა. იცით? ერთხელ ლექსიც კი მომიძღვნა და როცა აივანთან, მუხლებზე დაჩოქილი მიკითხავდა, ჩემს ქვემოთ მცხოვრებ მეზობელს გაეღვიძა და საწყალს თავზე ცხელი წვნიანი გადმოასხა.
სალონში ხმამაღალი სიცილი ატყდა. ერთადერთი, ვინც მოღუშული მზერით იჯდა, ეს ანდრეა იყო. აშკარად ნანობდა სიტყვა რომ ბეას გადააბარა.
-ერთხელ იცით რა ქნა? -კვლავ განაგრძობდა ის -მასზე გაბრაზებული ვიყავი. ხომ იცით, შეყვარებულები რა ხშირადაც კინკლაობენ? ჰოდა ერთ-ერთი ასეთი ჩხუბის მერე, შინ მომადგა -ხელები გულზე გადაიჯვარედინა. იმდენად სწრაფად ლაპარაკობდა, რომ ძალიანაც რომ სდომოდათ, სიტყვას ვერ ჩააკვეხებდნენ -მეც რა თქმა უნდა, შიგნით არ შემოვუშვი და საწყალმა მთელი ღამე ჩემი სახლის წინ, წვიმაში დამდგარმა გაათია. მეორე დღეს ფილტვების ანთება ჰქონდა და მაინც ჩემი მოსავლელი გახდა. აი ასე შევრიგდით და . . . . -გოგონას ლაპარაკი მკვეთრმა და ხმამაღალმა დამუხრუჭებამ გააწყვეტინა. მანქანის სალონში სიცილი მაშინვე შეწყდა და წამით მდუმარებამ დაისადგურა. სანამ ვინმე რამეს იკითხავდა, ანდრეამ ჯიბიდან საფულე ამოიღო და უკან მიტრიალდა:
-მამა, ჩვენ ცოტა ხნით მარკეტში გადავალთ -მერე "ცოლს" მიუბრუნდა და თვალებით ანიშნა ახლავე გადმოდიო. ეს "რომანტიული ნოველა" დაუყოვნებლივ უნდა დაესრულებინა.
"ცუდადაა ჩემი საქმე" -აკივლდა გოგონას შინაგანი ხმა. თუმცა ბეა რისი ბეა იყო, ამ შიშის მიუხედავად, ავტომობილიდან მაინც მტკიცე და ამაყი მზერით რომ არ გადასულიყო?
მისი სიტყვებისგან ნერვებმოშლილი კანდელაკი, რამდენიმე ნაბიჯის მოშორებით, მზისგან გახურებულ ტროტუარზე ელოდა. სახეზე აშკარა მოუთმენლობა ეწერა, რომელიც სულაც არ იყო აქეთ-იქით მოსიარულე ავტომობილების გაუთავებელი სიგნალების ბრალი.
-ხომ ვერ ამიხსნი, რა სპექტაკლი დადგი?
-რაზე ამბობ?
-რა სისულელეები ილაპარაკე? აივანთან დაჩოქილი ლექსებს მიკითხავდაო, არა? -გაეცინა -კიდევ კარგი დროზე გაგაჩუმე, თორემ ალბათ შენს გამო ოკეანის გადაცურვასაც დამწამებდი
-გამოტყდი, რომ ძალიან რომანტიულ ადამიანად გამოგიყვანე -მანქანაში დარჩენილებს გაუღიმა და მარკეტისკენ აიღო გეზი გოგონამ. მას ანდრეაც უკან მიჰყვა
-რომანტიულ ადამიანად? მე სულელს უფრო ვიტყოდი. იცოდე, ამ წუთიდან ხმის ამოღება გეკრძალება, მხოლოდ მე ვილაპარაკებ, რადგან შენ პირიდან ჭკვიანური არაფერი ამოგდის
-ამას მე მეუბნები? შენ არ მითხარი ასეთ ამბებს ქალბატონები უფრო ლამაზად ყვებიანო? ჰოდა მოვყევი ისე, როგორც მინდოდა. ახლა ის თქვი, მართლა აპირებ რაიმეს ყიდვას თუ ჩემს გასაჩუმებლად მეტი ვერაფერი მოვიფიქრე?
-არა, მართლა ვაპირებ -მინის კარი შეაღო კანდელაკმა -ისეთი წებოვანი ლენტი მინდა, რომ მაგ პირზე გადაგაკრა და ვეღარასოდეს მოიხსნა
-შენი აუხდენელი ოცნებების სიას მიაწერე -როგორც ჩვეოდა, თვალები მობეზრებულად აატრიალა -მოდი, რამე გამაგრილებელ სასმელს ავიღებ, შენ კი ტკბილეული წამოიღე, გუშინ რაც იყო გათავდა
-რა? -სახეზე აშკარა გაოცება აღებეჭდვოდა მამაკაცს -უამრავი ტკბილეული მქონდა ნაყიდი და ხელი არ მიხლია. ამდენი სად წაიღე?
გოგონა, მზერის ასარიდებლად, დახლთან მჯდომ გამყიდველს უაზროდ შეაცქერდა. მოულოდნელად გამოჭერილმა, ქვედა ტუჩს ისე მწარედ უკბინა, ცოტაც და სისხლი წასკდებოდა. ანდრეას სიტყვებმა გუშინდელი ღამე გაახსენა, როცა თავისი საძინებლიდან სამზარეულოსკენ, ფეხაკრებით მიიპარებოდა და მამაკაცს დამნაშავეს მზერით ახედა.
-არ თქვა, რომ სულ შენ შეჭამე
-კარგი, მერე რა მოხდა? -თავდაცვის მიზნით, აქეთ შეუტია -მთელი ღამე ვერ დავიძინე და აბა რა მეკეთებინა? სხვათა შორის, როცა შენ ასე ტკბილად გძინავს, შენს ზემოთა სართულზე მე ვერაფრით ვისვენებ ხოლმე და . . .
-დახმარება ხომ არ გჭირდებათ? -სიტყვები კონსულტანტი გოგონას მოახლოებამ გააწყვეტინა. იგი შეუმჩნევლად და სახეზე ღიმილაკრული დასდგომოდა თავს ჩუმად მოკამათე წყვილს
მაღაზიაში მართლაც რომ უამრავი ხალხი ირეოდა. მათი უმეტესობა ბოსტნეულის სექციის ახლომახლო დააგორიალებდა დიდ, ლითონის ურიკას, რომელშიც პროდუქტების რაოდენობა თანდათანობით მატულობდა.
-დიახ, შეგიძლიათ -წინ საქმიანი გამომეტყველებით გამოვიდა ბეა -აი, ამ ბიჭს სურს თქვენთან მუშაობა. მართალია, სალაროსთან მათემატიკის არცოდნის გამო არ მიიშვება, მაგრამ არაუშავს, ბოსტნეულს დაახარისხებს და აი იმ ბანანებს -თითით დიდ, შავ კალათში ჩაწყობილ ტროპიკულ ხილზე ანიშნა -ეტიკეტებს მოაშორებს ხოლმე. ძალიან მშრომელია, იმედებს არ გაგიცრუებთ. იატაკის მოხეხვაც კარგად შეუძლია, სახლში ყველაფერს ეს აკეთებს. სხვათა შორის . . . .
მის მკლავში ჩავლებულმა კანდელაკის ხელმა, გოგონას ფრაზის დასრულების საშუალება აღარ მისცა. ამდენი ხნის განმავლობაში ჩუმად მყოფმა მამაკაცმა "ცოლს" ტუჩები ყურთან ისე ახლოს მიუტანა, რომ ბეას ტანში ჟრუანტელმა დაუარა და მთელ ტანზე ეკლებმა დააყარა.
-გეყოფა, თორემ ამაღამ ქორწინების პირველ ღამეს მოგიწყობ -უჩურჩულა ისე, რომ მხოლოდ მას გაეგონა და მეტს არავის
-მოიცა, მოიცა, რა თქვი?
-რაც გაიგე. წადი გამაგრილებელი სასმელები აარჩიე, გველოდებიან
-კარგი მაპატიე -შიშისგან ნერწყვიც კი გაუშრა -იმედია ეს სერიოზულად არ გითქვამს -და მხოლოდ ახლა შეამჩნია ჯერ კიდევ იქ მდგომი კონსულტანტი გოგონა, ვინც გაკვირვებული მზერით ჯერ ერთს შეხედავდა, შემდეგ კი მეორეს. ორივენი გაჩუმდნენ, მაღაზიის თანამშრომელს თავაზიანად უთხრეს უარი დახმარებაზე, რის შემდეგაც, ბეამ გამარილებელი სასმელების სექციისკენ აიღო გეზი, ხოლო ანდრეა ტკბილეულის ძებნას შეუდგა და გზაში ლიზას შეტყობინება გახსნა.
"ამაღამ სახლში მარტო ვარ და გელოდები" -სწერდა ყოფილი ცოლი. მამაკაცს პასუხიც კი არ დაუბრუნებია ისე ჩაიდო ჯიბეში მობილური. მაინც რა უცნაური იყო ეს ცხოვრება? ქალის მიმართ, ვისთვისაც ეგონა, რომ ყველაფრის პატიება შეეძლო, არანაირი გრძნობა აღარ დარჩენოდა. ახლა მთავარი იყო ლიზასაც გაეგო ეს და შემდეგ ყველაფერი თავის კალაპოტს დაუბრუნდებოდა.
ალბათ . . . .
მაღაზიაში დაახლოებით ათი წუთი დაყვეს. ქუჩაში პარკებით გამოსულებს, მანქანა ისევ იმავე მდგომარეობაში ელოდათ, მხოლოდ იმ განსხვავებით, რომ აქამდე ჩრდილში მდგომ ავტომობილს, ახლა თავს მზის მცხუნვარე სხივები დასდგომოდა, რაც მასში მყოფ მგზავრებს საშინელ დისკომფორტს უქმნიდა.
-მორჩა, ყველაფერი ვიყიდეთ და შეგვიძლია წავიდეთ -საჭის მხარეს კარი გამოაღო ანდრეამ და თავისი ადგილი მოხერხებულად დაიკავა. მას ბეაც გვერდით მიუჯდა, რა თქმა უნდა, არც უსაფრთხოების ღვედის შეკვრა დავიწყებია
-რახან მოხვედი გეტყვი, რომ დედაშენს შენთვის ერთი სასიამოვნო სიურპრიზი აქვს -სანამ მანქანას დაქოქავდა, მამის მარჯვენის მხარზე შეხება იგრძნო ანდრეამ
-ამჯერად რა ხდება, ბატონო გიორგი? ხომ იცი, სიურპრიზები როგორ არ მიყვარს? -გასაღები გადაატრიალა
-ბავშვობაშიც ასეთი იყო -ახლა დედამისი ჩაერთო საუბარში, თან ბეას შეაცქერდა -შენ წარმოიდგინე ისიც არ მოსწონდა დაბადების დღეზე შეფუთულ საჩუქრებს რომ ვჩუქნიდით, ერჩივნა ყოველთვის გახსნილი მიგვეცა. მოთმენა არასდროს შეეძლო
-კარგი ელენა ისეც ნუ იზამ, რომ ეს გოგო დღესვე გაშორდეს -სიცილნარევი ხმით შეაწყვეტინა ცოლს, ბატონმა გიორგიმ, ვინც სწორედ იმ დროს, ბოლომდე ჩამოსწია უკანა საქარე მინა და ქარმაც არ დააყოვნა- მოკლესახელოიანი პერანგი მაშინვე აუფრიალა
-არც შენ იყავი იდეალური ქმარი, მაგრამ ხომ ხედავ რამდენი ხანი გაგიძელი? კარგი იქნებოდა, ამის გამო ერთხელ მაინც რომ გადაგეხადა მადლობა, მაგრამ არა!
-მე არ ვიყავი იდეალური ქმარი? -იწყინა -მითხარი ერთი რა გაკლდა და ხმას არ ამოვიღებ
უკანა სავარძელზე სიტყვა-პასუხი არ წყდებოდა. ანდრეამ "ცოლს" ღიმილით შეხედა და თვალებით ანიშნა არ ჩაერიოო. იცოდა თავისი მშობლების ამბავი, ასე ხშირად კინკლაობდნენ და მათი ერთი შეხედვით-კამათი, სასაცილო მოსასმენიც კი იყო.
ქალაქი კვლავ ხმაურობდა . . . .
ავტომანქანების გამონაბოლქვი ისედაც ცხელ ჰაერს, უფრო მეტად ათბობდა და ქუჩაში მოსიარულე ხალხი, მხოლოდ იმის ცდაში გახლდათ, რაც შეიძლებოდა მალე შეეფარებინა თავი რომელიმე გრილი ადგილისთვის.
გაზაფხულის კვალობაზე, მართლაც უჩეულოდ ცხელი ამინდი იყო. ისეთი შთაბეჭდილება იქმნებოდა, რომ წუთი-წუთზე ასფალტს ბოლიც კი აუვიდოდა.
ანდრეამ მანქანაში კონდინციონერი ჩართო. მთელი იმ ხანგრძლივი დროის მანძილზე, რაც ავტომობილი გზატკეცილზე მისრიალებდა და უკანა ფანჯრიდან მონაქროლი ნიავი გოგონას თმებს უწეწავდა, ეს უკანასკნელი დაჟინებით მიშტერებოდა ანდრეას ყველა ჟესტს, მოძრაობას, საჭეზე დადებულ მის ხელს, ალაგალაგ მამაკაცის ჭაობივით მწვანე თვალებს და ისეთი შეგრძნება ჰქონდა, თითქოს ჰაერი არ ჰყოფნიდა. ჯანდაბა რა სიმპათიური იყო, რა მომხიბვლელი. მხოლოდ მისი გამოხედვა რას უკეთებდა?
არა, არა თუ ვინმე ჭკუიდან გადაიყვანდა და დააჰიპნოზებდა, სწორედ ის იქნებოდა და სხვა არავინ. თუმცა ბეა რისი ბეა იყო, თავისი ფიქრები ვერ დაემალა? არაფრის დიდებით არ აგრძნობინებდა „ქმარს“ იმ ყველაფერს, რაც შინაგანად აფორიაქებდა და ყოველთვის ნეიტრალურ პოზიციას დაიჭერდა. ბოლოს და ბოლოს, ისინი ხომ მხოლოდ ერთ წელზე შეთანხმდნენ? მერე კი ორივენი თავიანთი გზებით წავიდოდნენ და ამ დაუგეგმავ ქორწინებასაც სამუდამოდ დაივიწყებდნენ. ორივესთვის ასე აჯობებდა, ისინი ხომ ნორმალურად არც კი იცნობდნენ ერთმანეთს? ადამიანები ჯერ ახლოვდებოდნენ, ურთიერთობას აწყობდნენ, ნელ-ნელა წინ მიიწევდნენ და მხოლოდ კარგად გაცნობის შემთხვევაში დგამდნენ ისეთ სერიოზულ ნაბიჯს, რასაც ქორწინება ერქვა. მათ შემთხვევაში კი ყველაფერი პირიქით მოხდა. სწორედ ამიტომ ერქვა ამ ყველაფერს სიგიჟე და ამ სიგიჟის შემქმნელებიც, რაღაც მხრივ, არანორმალურებად ითვლებოდნენ.
ახლა, ამდენი რამის გამოვლისა და გადაწყვეტის შემდეგ, მხოლოდ ერთი მთავარი პრობლემა რჩებოდა მოსაგვარებელი. შიში იმისა, რომ ეს სიმპათია რამე სხვაში გადაიზრდებოდა ნამდვილად არ იყო საფუძველს მოკლებული. ეს კი უკვე ცეცხლთან თამაშს ჰგავდა და დიდი ალბათობა იყო იმისა, რომ ამ ცეცხლში ან ერთი დაიწვებოდა, ან მეორე, ან უარეს შემთხვევაში, ორივე ერთად.
-ბეა, გესმის? -კანდელაკის მსუბუქმა შეხებამ გამოაფხიზლა. მამაკაცი, მას მზერას არ აშორებდა. თეთრი ზოლის მარჯვნივ მდგომი ავტომობილი, შუქნიშანზე გაჩერებულიყო და მოთმინებით ელოდა ნანატრი მწვანე შუქის ანთებას, რათა გზა გაეგრძელებინა
-რა? რამე მითხარი?
-კარგი შვილო, თავი დაანებე -მუდამ კეთილი და მოსიყვარულე ელენა, ამჯერადაც თბილად გამოესარჩლა თავის ფიქრებში ახლართულ გოგონას. ქმართან კამათს ეს-ესაა მორჩენილიყო -ხომ ხედავ დაბნეულია? მისთვის ეს ბუნებრივიცაა -და „რძალთან“ ახლოს მიიწია -ახლა ორივემ კარგად მომისმინეთ. რადგან ხელის მოწერას არც ერთი ოჯახის წევრი არ დასწრებია, ძალიან გვინდა უახლოეს მომავალში ქორწილი გადაიხადოთ. მე და მამაშენმა ამაზე უკვე ვილაპარაკეთ, როცა თვითმფრინავში ვიჯექით
და აი, როგორ იქნა, ნანატრი მწვანე შუქიც აციმციმდა. მანქანამ სვლა განაგრძო, ხოლო რამდენიმე ფეხით მოსიარულემ, ქუჩა სირბილით გადაჭრა და კინაღამ რომელიღაც ავტომობილის მსხვერპლი გახდა.
-რატომ არც ერთი არ ამბობთ არაფერს? -თითქმის ერთდრულად იკითხეს უკანა სიდენიაზე მჯდომმა ცოლ-ქმარმა. ისინი, რა თქმა უნდა, ვერ ხედავდნენ გოგონას აკანკალებულ ხელს, რომელსაც ანდრეა თავისას გამეტებით უჭერდა, რათა როგორმე დაემშვიდებინა. მართლა ძალზედ სახიფათო ხდებოდა ის თამაში, რომელში ჩაბმასაც ისინი აპირებდნენ
აშკარა იყო, დუმილი, რომელიც იმ წუთას, ერთსაც და მეორესაც ყველას და ყველაფერს ერჩივნათ, დიდხანს ვერ გაგრძელდებოდა. აუცილებელი იყო დასმულ კითხვას პასუხი გასცემოდა და რადგანაც, გოგონას ახლა ლაპრაკის თავი ნამდვილად არ ჰქონდა, ისევ ანდრეას მოუწევდა მშობლების ცნობისმოყვარეობის დაკმაყოფილება:
-იცით? ქორწილის გადახდა არ გვინდა. ვფიქრობთ, რომ მხოლოდ ხელის მოწერაც საკმარისი იყო, თანაც ბეას დედასთან უთანხმოება ჯერაც არ მოუგვარებია და ახლა ამაზე ლაპარაკი ცოტა ნაადრევია
-ჰო, ეგ არცაა გასაკვირი -ჩაფიქრებული სახე მიიღო ბატონმა გიორგიმ -ისე მოულოდნელად და უცნაურად დაქორწინდით, რომ ასეთი რეაქცია გოგოს ნათესავების მხრიდან მოსალოდნელიც იყო. ნუ გეშინია შვილო -თავზე ხელი მზრუნველად გადაუსვა კაცმა -მშობლებს თავისი შვილები ყველაფრისდა მიუხედავად, ძალიან უყვართ. ადრე თუ გვიან, წყენა აუცილებლად გადაუვლით და ყველაფერი ისევ ძველებურად იქნება. აი, ნახავ.
ერთი შეხედვით ხომ არაფრით განსხვავებული სიტყვები იყო? თითქოს ძალიან უბრალოდაც ჟღერდა, მაგრამ გოგონას სხეულში, იმედის ფერად სხივებად ისე გაიფანტა, რომ საბოლოოდ, მთელი მისი არსება მოიცვა და აიძულა გაღიმებოდა. უკვე უყვარდა ეს ადამიანები. უცნაურია, მაგრამ თავისი ოჯახის წევრებადაც კი მიაჩნდა.
ვერცხლისფერი BMW კვლავ საშაულო სიჩქარით მისრიალებდა მსუბუქი ავტომობილებითა და სატვირთოებით გადაჭედილ გზატკეცილზე. ქუჩაში, უწინებუდად საშინელი სიცხე ტრიალებდა. ერთადერთი დადებითი ის იყო, რომ გაბმული სიგნალები ნელ-ნელა წყნარდებოდა და ამის პარალელურად, მანქანაში მსხდომთა გაუთავებელი საუბარი, თანდათანობით უფრო და უფრო ხალისიანი ხდებოდა.
დისკომფორტს მხოლოდ ერთი რამ ქმნიდა-პერიოდული, შემაწუხებელი ვიბრაცია ანდრეას ტელეფონზე, რომელიც მხოლოდ მას ესმოდა და ზარის ადრესატს, ამჯერადაც პასუხის გარეშე ტოვებდა.
უკვე მერამდენედ . . . .




* * * *
დაახლოებით თორმეტი საათი იყო, როდესაც ავტომობილი დიდი, ორსართულიანი სახლის წინ გაჩერდა. თითქოს არც არაფერი შეცვლილიყო, მაგრამ აქაურობას მაინც რაღაც სჭირდა. ქვაფენილის მარჯვნივ და მარცხნივ ლამაზი, ფერად-ფერადი ყვავილები კვლავაც უწინდებურად იწონებდნენ თავს, სალხსაც არანაირი ცვლილება არ ეტყობოდა, მაგრამ ეს რა იყო?
ანდრეა კიბესთან უხმოდ მივიდა და თვალი ერთ წერტილზე გაუშტერდა. არავის გამოლაპარაკებია. მისმა მზერამ ძალიან მარტივად შეამჩნია, რომ კართან მდგომი ქოთანი, შიგ ჩარგული ლამაზი მცენარით, ბავშვობაში ანდრეა და ელა ერთად რომ უვლიდნენ, რატომღაც, ადრინდელივით მეორე საფეხურზე აღარ იდგა. მისთვის ვიღაცას ადგილი შეეცვალა.
კანდელაკს ჩაეღიმა. უმცროსი და, ყოველთვის ასე აგებინებდა ხოლმე თავის სტუმრობას, იმ შემთხვევაში, თუ ანდრეა სახლში არ დახვდებოდა. და-ძმის ბავშვობის ყვავილი, ახლა ფანჯრის წინ აშრიალებდა დიდ, ლამაზ ფოთლებს, რაც იმაზე მიანიშნებდა, რომ ელა აქ იყო.
-ეს არის თქვენი სიურპრიზი, არა? -სანამ კარში შევიდოდნენ მშობლებს თვალი ერთიანად გადაავლო და ბოლოს ბეას გაკვირვებულ მზერასაც წააწყდა. მათ შორის, მხოლოდ ის ვერ ხვდევოდა ვერაფერს და თვალებს დაბნეულობისგან ახამხამებდა
-ჩამოსვლას ხვალ აპირებდა, მაგრამ ხომ იცი მისი ამბავი? ერთს იტყვის და მეორეს აკეთებს -თბილი ღიმილით ლაპარაკობდა ბატონი გიორგი ქალიშვილზე -კარგი, რაღას ვდგავართ? მოდი შიგნით შევიდეთ და იქ ვილაპარაკოთ. ელა ალბათ უკვე თავის სავარძელში ზის და ცივ ყავას მიირთმევს
ბატონმა გიორგიმ სახელური თეატრალურად ჩამოსწია და როგორც კი მთელი თავისი ოჯახი შიგნით დაიგულა, გამოცდილი შვეიცარის ჟესტით, კარი კვლავ საწყის პოზიციას დაუბრუნა. საკეტმა გაიჩხაკუნა, შემოსასვლელში პირველად ანდრეამ გაიარა და როგორც კი „ცოლის“ კითხვით სავსე მზერას ხელმეორედ გადააწყდა, ყურში ჩუმად, ისე რომ სხვას არავის გაეგო ჩასჩურჩულა :-ელა ჩემი უმცროსი დაა.
ელა კანდელაკი, ერთი შეხედვით ჩვეულებრივი ადამიანი -იმ იშვიათი გოგონების რიცხვს განეკუთვნებოდა, რომლებიც უარს ამბობდნენ ქალის ტანსაცმელზე და რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს, საპირისპირო სქესის სამოსი იზიდავდათ. მისი სტილი საკმაოდ განსხვავებული და ორიგინალური გახლდათ. თითქმის ყოველთვის, თავის სხეულზე ორჯერ დიდი ზომის დახეულ ჯინსებში, მამაკაცის პერანგი ჰქონდა ჩატანებული და ერთადერთი, რაც მის სამოსში ქალურად ჩაითვლებოდა, ეს ფეხსაცმელი იყო.
აი, აქ კი მისი გემოვნება ყველანაირ ჩარჩოებს სცდებოდა. მაღაზიაში შეძენილ ნებისმიერ ფეხსაცმელს, საკუთარი ფერად-ფერადი მძივებით აფორმებდა და მხოლოდ ამის შემდეგ თუ გახდიდა ღირსს მისით ქუჩაში ესეირნა. ამას გარდა, კიდევ ერთი უცნაურობა ჰქონდა გოგონას. იგი ოჯახში ერთადერთი ადამიანი იყო, ვისაც საწოლში დაძინება არ შეეძლო და ღამის მოსასვენებელ ადგილად, ყოველთვის იატაკზე გაშლილ ლეიბს ამჯობინებდა.
რამდენს არ ეცადნენ ელასთვის ეს მავნე ჩვევა ბავშვობაშივე დაევიწყებინათ. ყველაზე მეტად, ამაში მისი და ანდრეას გამზრდელი ბებია აქტიურობდა, რომელიც ახლა გარდაცვლილი იყო, მაგრამ იგიც, ისევე როგორც სხვა დანარჩენი, სრულიად ვერაფერს გახდა. ელა დღემდე ასე ამჯობინებდა "ღამეულ სამყაროში მოგზაურობას" და გოგონასთვის ეს არანაირ დაბრკოლებას არ წარმოადგენდა.
უმცროსი კანდელაკის სტუმრობა, ისევე როგორც ყოველთვის, ახლაც დიდ სიხარულის მომტანი აღმოჩნდა. კიბეზე უკვე მოისმოდა აჩქარებული ნაბიჯების ხმები. ალბათ, გოგონას მანქანის ეზოში შემოსვლა გაეგო და ახლა, გახარებული მორბოდა მშობლების და ძმის შესაგებებლად. რამდენიმე წამიც და ანდრეა უკვე საფეხურების დასაწყისში იდგა, თან ამაღლებული განწყობით ელოდა მისკენ მხიარული ღიმილით გამოქცეულ დას
-ანდრეააა! -ჩვეულებრივ, ახლაც ბავშვივით შეახტა წელზე გოგონა და ხელები მაგრად მოხვია -როგორ მომენატრე! -პარაელურად მშობლებიც მოიზიდა და მათაც გადაეხვია. მართლაც რომ ემოციური სცენა იყო. ბეას სახეზე ღიმილიც კი მოადგა, თანაც ისე, რომ ეს თავადაც ვერ გააცნობიერა
-ესე იგი, ეს არის ის უბედური არა? -ორწუთიანი ხვევნა-კოცნისა და ჩახუტების შემდეგ, როგორც იქნა, ოჯახს მოშორდა უმცროსი კანდელაკი და ბეას ხელი მეგობრულად გადახვია -გამოდის, რომ ჩემმა უჟმურმა ძმამ არჩევანი შენზე შეაჩერა
-ელა, იმედია, დღესვე არ დააფრთხობ -გაფრთხილებასავით გაისმა ანდრეას სიტყვები. უმცროსი კანდელაკის გარდა ყველას გაეცინა. არასდროს უყვარდა, როდესაც მის ბავშვურ ხასიათზე ისმენდა ხუმრობებს და მშობლებისგან, ვინებიც ჩემოდნებს მისაღები ოთახისკენ მიაგორებდნენ, მოღუშული მზერა ანდრეაზე გადაიტანა.
-შენ გაჩუმდი და თუ შეიძლება, დაგვტოვე -შეუბღვირა -ქალებს განმარტოებით გვინდა ლაპარაკი
-დიდი სიამოვნებით დაგტოვებთ -ტუჩის კუთხეში შეპარული ღიმილით გაეცალა მამაკაცი. მისაღები ოთახისკენ მიმავალმა მხოლოდ ის გაიგონა, თუ როგორ ეკითხებოდა უმცროსი კანდელაკი ბეას "რამ მოგხიბლა ჩემს უტვინო ძმაშიო".
გოგონას პასუხი არ გაუგონია. თავისთვის ჩაეცინა და დედას ჩემოდნის დროებით დაბინავებაში დახმარება შესთავაზა. აქეთკენ მომავალმა, სამწუხაროდ, ვერაფრით გადააფიქრებინა მშობლებს სასტუმროში გაჩერება. ანდრეას სურდა ის ერთი კვირა, რაც გიორგი და ელენა თბილისში იქნებოდნენ, დრო მათ გარემოცვაში გაეტარებინა, თუმცა ამ უკანასკნელთ ეუხერხულებოდათ ტვირთად დასწოლოდნენ ახალდაქორწინებულ წყვილს. სწორედ ამიტომ მიიღეს მსგავსი გადაწყვეტილება და ქალაქის ერთ-ერთ ჰოტელში ნომერი წინასწარ დაჯავშნეს.
-იცი, მე შენთვის საჩუქარი მაქვს -კიდევ ერთხელ გაუღიმა ელამ, ძმის ცოლს. სახეზე ეტყობოდა, რომ ბეა ძალიან მოსწონდა. საერთოდ იშვიათად ხდებოდა, როცა გოგონას კეთილგანწყობას ვინმე ასე მარტივად იმსახურებდა, ეს კი უკვე რაღაცას ნიშნავდა
-რა საჩუქარი? -გვერდულად გახედა და თვითონაც გაეღიმა -იმდენად უყვარდა საჩუქრები, ემოციების დამალვას ვერაფრით ახერხებდა
-წამოდი, ამათ ცოტა ხნით გავეპაროთ, თქვენს საძინებელში ავიდეთ და საჩუქარიც იქ გელოდება -სანამ დაბნეული ბეა რამეს თქმას მოასწრებდა, უმცროსმა კანდელაკმა მას ხელი ჩაავლო და კიბისკენ პატარა ბავშვივით წაიყვანა -სადილი თვითონ გაამზადონ და მერე დაგვიძახებენ. წამოდი, წამოდი.
გოგონები კიბეებს ფეხაკრებით აუყვნენ, საძინებლის კარი უხმოდ შეაღეს და როგორც კი ანდრეას საძინებელში შეაბიჯეს, მუდამ მხიარულმა ელამ, საწოლის მხარეს ხელები თეატრალურად გაიშვირა.
-აი, შენი საჩუქარიც. შეხედე რა საყვარელია!
და მართლაც, ატლასის გადასაფარებელზე, დაახლოებით ორი კვირის, ფუმფულა, თოვლივით თეთრი ლეკვი წამოწოლილიყო, რომელიც ახალი პატრონის მოლოდინში, პატარა, სასაცილოდ აპრეხილ კუდს, აქეთ-იქით აქიცინებდა.










8 8 8 8
ღამის ბურუსიდან ახლახანს გამორკვეული ქალაქი, ნელ-ნელა დამძიმებულ თვალებს ახელდა . . . .
ლამაზი, მშვიდი და ერთი შეხედვით უღრუბლო ცა გადაფარებოდა ქვემოთ მიმოფანტულ კორპუსებსა, თუ საკუთარ სახლებს. მთელ სიგრძეზე, სამხედრო არმიასავით გაყოლებული ლამპიონები, ჯერ კიდევ სუსტად ბჟუტავდა ღამენათევ ქუჩებში, თანდათანობით რომ ივსებოდა სხვადასხვაგვარი ავტომანქანითა და ფეხით მოსიარულით. იმ ადამიანებით, თითოეული თავ-თავიანთ საქმეზე, რომ მიიჩქაროდა და ყოველდღიურ რუტინას კიდევ ერთხელ უბრუნდებოდა.
რომელიღაც, არაფრით გამორჩეულ, გარეუბნის ქუჩაზე, ჯერაც, რომ ვერ აღედგინა დიდი ქალაქისთვის დამახასიათებელი ხმაური, ერთიმეორის პირდაპირ ორი სხვადასხვა ფერის საცხოვრებელი კორპუსი იდგა-ნარინჯისფერი და მწვნანე შეფერილობის. ამ საცხოვრებელ ბინებს შორის, ვიწრო, ქვაფენილით მოკირწყლული გზა გადიოდა, ხოლო ცენტალური ქუჩა, სადაც ხალხი გაჩერებისთვის დამახასიათებელი სპეციალური გადახურვის ქვეშ ელოდა დილის ავტობუსებს, საცხოვრებელი ბინებიდან ოდნავ მოშორებით მდებარეობდა. აქ უკვე მოეყარა თავი რამდენიმე ხანში შესულ პიროვნებას, რომლებიც მოლოდინის პროცესში, ცხვირზე დაკოფსებული სქელმიანიანი სათვალეებით, საგაზეთო სტატიებს გაფაციცებით ჩაშტერებოდნენ და ასე ცდილობდნენ მომაბეზრებელი დროის მოკვლას.
წამი წამს მისდევდა, წუთი კი წუთს . . . .
ზემოთ ხსენებული, ფერადი კორპუსებიდან, ერთ-ერთში, ბოლო სართულზე, საშუალო ზომის აივნის შუაგულში, ფერად-ფერადი ყვავილებით რომ იყო გადავსებული და მათ ფოთლებს გახაფხულის სუსტი სიო არხევდა, ხის მრგვალი, დეკორაციული მაგიდა იდგა. სწორედ ამ მაგიდაზე, ზუსტად ერთმანეთის გვერდიგვერდ ელაგა თეთრი ფაიფურის მოხატული ფინჯნები, საიდანაც თბილ ბოლს, ყავის საამო სურნელიც ამოჰქონდა.
წყნარი და მშვიდი დღე იყო. გუშინდელი ძნელად ასატანი სიცხეც თითქოს ყველას მივიწყებოდა და ცხოვრებას ქათქათა, სუფთა ფურცლიდან იწყებდა. წინ ახალი თორმეტ-საათანი მონაკვეთი იყო, რომელიც ზოგს სასიამოვნო ამბებს უქადდა, ზოგს კი პირიქით-ცუდსა და ზედმეტად უსიამოვნოს. ქალაქი იღვიძებდა. გზაზე მოსიარულე მანქანების რიცხვი თანდათანობით იზრდებოდა და უკვე გაბმული სიგნალების ხმაც წვდებოდა ადამიანთა ყურთასმენას.
-ბავშვობის მეგობრები რომ არ ვიყოთ, ამ დროს თავზე დადგომისთვის აივნიდან მოგისვრიდი -ვინ იცის უკვე მერამდენედ აბუზღუნდა მეგი, ბეას ადრიანი ვიზიტის გამო და მოაჯირის კიდესთან მდგომ მოწნულ სავარძელში, უფრო მოხერხებულად მოკალათდა
-ნუ წუწუნებ, დილის შვიდი საათი არც ისე ადრეა. თანაც შენთან ბევრი მაქვს სალაპარაკო. დასაწყისისთვის მითხარი, საბა რამეს ხომ არ მიხვდა? იმედია ტყუილად არ მქონდა შენი იმედი
საბრალო მეგის, დაღლილი თვალები უნებურად დაეხუჭა და თავიც სავარძლის კიდეზე დაუვარდა. ჯერ კიდევ საშინლად ეძინებოდა. გუშინ, გვიან ღამით დაბრუნებულს, ბურანში ყოფნა, მხოლოდ ორ საათს დასცალდა, რაშიც დამნაშავე სწორედ ის ადამიანი გახლდათ, ვინც ახლა მის გვერდით იჯდა და სრულიად უდროო დროს, მომაბეზრებელ დაკითხვას უტარებდა.
-მეგი! -თავისი სავარძლიდან გადმოიხარა და სახეზე მსუბუქად შემოარტყა ბეამ -გაიღვიძე, თორემ ამჯერადაც გაყინულ წყალს გადაგასხამ
-ეგ ყავა თუ არ გინდოდა რას მომადუღებინე? -ცერა თითი, მაგიდაზე შემოდებული ფინჯნებისკენ გაიშვირა. სწორედ ამ დროს, ქვემოდან დიდი სატვირთოს გაბმულმა სიგნალმა ამოაღწია
-შენს ფინჯანს მოგიტან, სხვანაირად ვერ ფხიზლდები. მეგი, ხომ იცი, საბაზე ყველაფერი უნდა მომიყვე და იმაზეც, თუ რა უნდა ვქვნა ამის შემდეგ -ბეა ფეხზე წამოხტა და მეგობარს ცხელი, სურნელოვანი სითხით სავსე ჭურჭელი სხარტად მოურბენინა. ასე მხოლოდ მაშინ ემსახურებოდა, როდესაც მისგან რაღაც სჭირდებოდა. აი, ახლაც მომლოდინე ლეკვის თვალებით შესცქეროდა და მოუთმენლად ელოდა ხმას როდის ამოიღებდა.
-ხომ იცი, რომ ყავის მარტო დალევა არ მიყვარს -უკმაყოფილოდ მოსვა ფინჯნიდან, თან ფეხები აივნის მოაჯირზე შემოაწყო. შეიძლება ითქვას, უშაქრო კოფეინმა ცოტათი გამოაფხიზლა, თუმცა ჯერ ბოლომდე მხნედ მაინც ვერ გრძნობდა თავს -მოკლედ არაფერი იცის იმ შენმა საბამ. ტელეფონი გავუნადგურე და ყველაფერი გავაკეთე, რომ ახლის ყიდვა ვერ მოეხერხებინა, მაგრამ ახლა რას იზამ? უკვე თბილისშია და დღეს თუ არა, ხვალ ყველაფერს გაიგებს. აშკარაა, დიდი ხნით ვერ დაუმალავ, ამიტომ ჯობს ტელეფონი აიღო, დაურეკო და ყველაფერი მოუყვე
-მაგრამ ახლა ხომ ეძინება? -იმის გაცნობიერებამ, რომ შეყვარებულისთვის ყველაფერი უნდა გაემხილა, ბეა საგონებელში ჩააგდო. გულწრფელად შეეშინდა მისი რეაქციის და არც გაემტყუვნებოდა
-მართლა? -მეგის ცინიკური გამოხედვა სამყაროს მეორე მხარესაც კი იგრძნობოდა -მე არ მეძინა, რომ დამადექი დილაუთენია და კარზე ბრახუნი ამიტეხე? ბედი შენი ასე ძალიან რომ მიყვარხარ, თორემ მე ვიცი რასაც გიზამდი

გოგონა კვლავ სავარძელში იჯდა და სივრცეს უაზროდ გაჰყურებდა. როგორც ყოველთვის, მეგობრის ბუზღუნა ტონმა ახლაც გაამხიარულა. ერთადერთი, ვისთანაც არასდროს არაფერს მალავდა, სწორედ მეგი იყო და ეს მათი განსაკუთრებული სიახლოვის გამო ხდებოდა. ისინი ერთმანეთს იმ ასაკიდან იცნობდნენ, როცა საბავშვო ბაღში დაყავდათ თავ-თავიანთ მშობლებს და დამოუკიდებლად ჩაცმაც კი არ შეეძლოთ. დაუჯერებელია, მაგრამ გოგონას მეგობართან პირველი შეხვედრაც ისე ნათლად ახსოვდა, თითქოს ეს ყველაფერი გუშინ მომხდარიყო. ერთ დღესაც, ბაღის ეზოში თამაშისას, მეგის მისი წითელკაბიანი თოჯინა მოეწონა. სწორედ ეს სათამაშო გახდა მათი დაახლოების ერთგვარი საბაბი.
"მე მეგი მქვია, შენ?"
"მე ბეა. მოდი ერთად ვითამაშოთ" -ახლაც ყურში ჩაესმოდა გოგონას ეს სიტყვები და თავისთვის, უაზროდ ეღიმებოდა. რა დიდი სიამოვნებით დაბრუნდებოდა ახლა იმ დროში და ყველაფერს თავიდან გამოივლიდა . . . .
-რა სულელივით იცინი, რა გჭირს?
-არაფერი -თავი მისკენ მოაბრუნა -უბრალოდ ჩვენი გაცნობის დღე გამახსენდა. შენ არ გახსოვს?
-ჰო, ოღონდ ბუნდოვნად -ნახევრამდე ჩაცლილი ყავის ჭიქა მუხლებზე დაიდო, თუმცა ცხელმა ზედაპირმა, მარჯვენა ფეხი დაუწვა და მაშინვე სტაცა ხელი -მგონი საბავშვო ბაღის ეზოში ვიყავით, არა?
-ეგრეა. ჩემი არ იყოს შენც კარგი მახსოვრობა გქონია -თქვა და ინსტიქტურად, სივრცეს გახედა. წინ მდებარე კორპუსის, მეოთხე სართულის აივანზე, ვიღაც მოაჯირს დაყრდნობილი, წელს ზემოთ შიშველი ბიჭი იდგა. ეს უკანასკნელი სიგარეტს განცხრომით აბოლებდა და სადღაც უსასრულობაში იყურებოდა. რა ნაცნობი სახე ჰქონდა. და უცებ, ბეამ სავარძლიდან წამოიწია. ნუთუ?
ჰო, ჰო სწორედ ის . . . . და რა? გამოდიოდა რომ აქ ცხოვრობდა? გოგონა კიდევ ერთხელ დააკვირდა, ხომ არაფერი მეშლებაო. არა, ნამდვილად ის იყო. აივნის მოაჯირთან, რომელსაც ბეა ასე გულდასმით უყურებდა და თვალს წამითაც ვერ აშორებდა, თვით ანდრეას საუკეთესო მეგობარი იდგა-დიმა. დაბნეულმა და გაშტერებულმა, ისიც კი ძლივს იგრძნო, თუ როგორი მონდომებით ექაჩებოდა მეგი მარჯვენა მკლავზე და რაღაცას ხმამაღლა ეუბნებოდა.
-რა? რა მითხარი? ვერ გავიგე
-რა და უკვე გათხოვილი ქალი ხარ-მეთქი -სიცილით კვდებოდა მეგი -თან, პარალელურად შეყვარებულიც გყავს და მაინც უცხო კაცს მიშტერებიხარ -აქ კი, მოულოდნელად დასერიოზულდა -ორი დღის წინ გადმოვიდა. და სანამ რამე მომხდარა, გეტყვი, რომ მას თვალი მე დავადგი.
-რაა? მართლა? -კვლავ წინა კორპუსისკენ გაიხედა, თუმცა დიმა უკვე იქ აღარ იდგა. შეიძლება ითქვას, რომ მოჩვენებასავით აორთქლდა -იცი ეს ვინ არის?
-ვინ?
-ჩემი ქმრის, ანდრეას მეგობარია. წარმოდგენაც არ გაქვს რა კარგი ადამიანია
-სერიოზულად ამბობ? -ყავის ჭიქა ძირს დადგა მეგიმ და თვალები ორი ზომით დიდი გაუხდა -გთხოვ რამე მომიყევი მასზე. კარგად გაიცანი? როგორი მოსაუბრეა? კარგი ხასიათისაა? შემეფერება? -მიაყარა კითხვები. ერთი სული ჰქონდა, მათზე პასუხებს როდის მიიღებდა
-კარგი დამშვიდდი და რიგრიგობით გიპასუხებ კარგი? -მეგიმ თავი დაუქნია, თუმცა მაინც ადგილზე ცმუკავდა და ვერ ისვენებდა -დავიწყებ იმით, რომ ძალიან ზრდილობიანია. იმდენად თბილად შემხვდა პირველივე დღეს, რომ მაშინვე დადებითად განვეწყვე მის მიმართ. ვიზუალით შენც ხედავ რომ არაფერი დაეწუნება. და ამას გარდა, ერთადერთი, რაც მის შესახებ ვიცი, ისაა, რომ კალათბურთის მატჩების ყურება მოსწონს. სახლში რომ მივედი, ის და ანდრეა სწორედ მისი ყურებით იყვნენ გართულნი
-და მორჩა? მეტი არაფერი გაქვს სათქმელი? -თითქოს იმედგაცრუება გაისმა მეგის ტონში
-ჯერ ასე კარგადაც არ ვიცნობ. ნელ-ნელა უფრო მეტს მოგიყვები, ნუ ღელავ
-კარგი, გასაგებია -ნამძინარევი სახე კმაყოფილების ღიმილმა გაუნათა -შენ ის მითხარი, ახალი ოჯახის გაცნობამ როგორ ჩაიარა? საშინელი დედამთილი ხომ არ შეგხვდა, როგორც ქალების ოთხმოც პროცენტს ემართება?
-მეც ამის მეშინოდა, მაგრამ საბედნიეროდ გამიმართლა. მათი ოჯახიდან, ყველაზე მეტად, მაინც ანდრეას და მომეწონა, ელა. იცი რა საყვარელია? ლეკვიც კი მაჩუქა
-აი ეს მესმის -ფეხზე მედიდურად წამოდგა მეგი და გაიარ-გამოიარა -შენი ქმარი ხომ ვიზუალით ნამდვილი ბუნების საოცრებაა, თურმე ოჯახიც იდეალური ჰქონია, მეგობარზე აღარაფერს ვამბობ. საბა რომ ჩემთვის ასე ახლობელი არ იყოს და თამაშგარე მდგომარეობაში არ რჩებოდეს, ალბათ მოგილოცავდი კიდეც
შეყვარებულის კიდევ ერთხელ გახსენებაზე, ბეას გუნება ზომაზე მეტად მოეშხამა. მართლა რა დიდ სიძნელეს წარმოადგენდა მისთვის შექმნილი სიტუაციის ახსნა?! სულ ის კითხვა აწუხებდა, როგორი რეაქცია ექნებოდა საბას ყველაფრის გაგების შემდეგ. არც გაემტყუვნებოდა თუ ეჩხუბებოდა და გაუბრზდებოდა. ბეა მშვენნივრად ხვდებოდა, რომ თავისი უპასუხისმგებლო საქციელის გამო, ეს ყველაფერი ნამდვილად დაიმსახურა.
-იქნებ შენ მოუყვე ყველაფერი? -ფიქრების ბურისიდან, ახლახანს გამორკვეულმა, მეგობარს განწირული ადამიანისათვის დამახასიათებელი, მავედრებელი მზერა სტყორცნა -მასთან ძალიან ახლოს ხარ, თან ისე აუხსნი, რომ მთლად არ გადაირიოს. მე კიდევ, დარწმუნებული ვარ ენა დამებმება და ვერაფერს ვიტყვი. ძალიან მეშინია მეგი. ვგრძნობ, რომ დღეს საღამოს დამირეკავს -როგორც ჩვეოდა, ნერვიულობისგან ხელების მტვრევას მოყვა
-მოკლედ ცუდი ამბების მაცნე, სულ მე როგორ უნდა ვიყო? -უკმაყოფილო ხმით და მჟავე გამოხედვით, კვლავ დაწნულ სავარძელში ჩაეშვა მეგი. არ აპირებდა ამის გაკეთებას, თუმცა ბეას საწყალი თვალების დანახვამ, ამჯერადაც თავისი საქმე გააკეთა, გოგონას გული აუჩუყა და ანკესზე წამოაგო
-კარგი, კარგი ოღონდ ეგრე ნუ მიყურებ და რასაც გინდა იმას გავაკეთებ!
-აი ამიტომ მიყვარხარ -კისერზე ხელები მოხვია და ლოყაზე აკოცა -ყოველთვის და ყველაფერში მაქვს შენი იმედი
-ბეა ნუ დამახრჩვე, თორემ საბასთან ლაპარაკი შენ მოგიწევს
-არა ერთს კიდევ გაკოცებ -და ხელები უფრო მაგრად მოხვია -მოიცა, ეს რა სუნამოა? ახალი იყიდე?
-მოგწონს?
-ჰო ძალიან. მერე სახელი მითხარი და ერთ ასეთს მეც შევიძენ, მაგრამ . . . . -აქ თავი დახარა და მოიწყინა
-მაგრამ რა? -ეჭვნარევი მზერით, გვერდულად გახედა ცნობისმოყვარე მეგიმ. აშკარად ხვდებოდა, რომ რაღაც რიგზე ვერ იყო და მართალიც აღმოჩნდა:
-თანხა უნდა გამოვიზოგო, ორი დღის წინ სამსახურიდან გამათავისუფლეს . . . . -და რამდენიმე წამით, ავისმომასწავებელი დუმილი ჩამოწვა. თითქოს გოგონების გულისცემის ხმებიც კი ისმოდა. -კარგი რა, ასეთი გამომეტყველება ნუ გაქვს, ხვალვე შევუდგები რამე ახლის ძებნას. გაზეთებშიც ვნახავ ვაკანსიებს
-კი, მაგრამ -დაბნეული თვალებს აფახულებდა და ჯერ კიდევ ვერ გაეგო რა ხდებოდა მეგის -რატომ გამოგიშვეს? ასეთი რა დააშავე? მენეჯერი ცემე?
-გრძელი ამბავია
-ბეა, დაიწყე! -მკაცრად დაწკიპა ლამაზი ფორმის წარბები. სანამ არ გაიგებდა, მაინც არ მოისვენებდა და ეს ბეამაც მშვენივრად იცოდა
-მოკლედ, ჩვეულებრივი სამუშაო დღეა და ვიღაც მაღალი, ქერათმიანი გოგო მიახლოვდება -დაიწყო მან -თურმე ანდრეას ჩემამდე კიდევ ერთი ცოლი ჰყოლია. არ ვიცი რა მოხდა მათ შორის, მაგრამ მგონი ძალიან ცუდად დაშორდნენ. ესეც დიმასგან გავიგე, თავად იმ ვაჟბატონს, ჩემთვის არაფერი უთქვამს -ბეა ფეხზე წამოდგა. მოეჩვენა, რომ ასე უფრო მარტივად შეძლებდა საუბრის გაგრძელებას -მოკლედ ის გოგო, ანდრეას ყოფილი ცოლი აღმოჩნდა. პირადად ჩემთან მოვიდა, დამემუქრა, თუ არ დაშორდები, შენს მიმართ ძალიან დაუნდობელი ვიქნებიო
-მერე? -აშკარად ინტერესში ჩავარდა მეგი. ერთი სული ჰქონდა დაწყებული ისტორიის გაგრძელებას როდის მოისმენდა
-არაფერი მითქვამს. სრული იგნორი გავუკეთე. მხოლოდ ირონიული მზერებით შემოვიფარგლე. სწორედ ამან გაამწარა. შენ საკუთარი თავი ვინ გგონიაო და პირდაპირ თმაში მწვდა. აი აქ კი, უკვე თავზე კონტროლი დავკარგე. უფროსმაც სწორედ იმ დროს შემოგვისწრო, როდესაც თავი გავინთავუსუფლე, მეც თმაში ვწვდი და სილა გავაწანი -ბეამ ქვედა ტუჩი მოიკვნიტა -მოკლედ კლიენტთან უხეშად მოქცევის გამო დამითხოვა. იმ კუდიანმა, რა თქმა უნდა თავი მსხვერპლად მოაჩვენა და ახლა უსამსახუროდ ვარ
-რა უსამართლობაა! -ყავისფერი, ხვეული თმა, ყურებზე უკმაყოფილოდ სახით გადაიწია, როგორც კი ბეა თავის "მონოლოგს" მორჩა -შენმა ანდრეამ თუ იცის ეს ყველაფერი?
-მხოლოდ ის, რომ მისმა ყოფილმა ცოლმა მომაკითხა სამსახურში და დამემუქრა. მეტი არაფერი
-და ბოლომდე მოყოლას არ აპირებ? ადრე თუ გვიან ხომ მაინც გაიგებს, რომ სამსახური აღარ გაქვს?
-სწორედ ამიტომ უნდა ვიშოვო იგი რაც შეიძლება მალე -ისე ჩაილაპარაკა, თითქოს თავის წარმოსავით მეგობარს ესაუბრებაო
-კარგი ერთი. მანამდე რას აპირებ? შენს სახლში ჯდომას რით ახსნი?
ჯერ კიდევ ფეხზე მდგომმა ბეამ, ამდენი პრობლემისგან გამოტენილი თავი მძიმედ გადააქნია. მაინც რამდენ რამეზე ჰქონდა საფიქრალი ამ ბოლო დროს? მეტი უკვე მართლა აღარ შეეძლო.
-თავიდან ვიფიქრე, რომ სახლიდან ჩვეულებრივად გავიდოდი და როცა სამსახურში წავიდოდა, უკან ჩუმად დავბრუნდებოდი, მაგრამ მერე გამახსენდა, რომ კვირაში ორი დღე ისვენებს. საღამომდე გარეთ ხომ ვერ ვიხეტიალებ? -საფეთქლებზე თითები ნერვიულად მიიჭირა -არ ვიცი მეგი, არა. ამდენი რამე ერთად, უკვე მეტისმეტია. აქედან საბა, იქედან ანდრეა და დამატებული მისი კუდიანი ყოფილი ცოლი.იქნებ მართლა სიმართლე ვუთხრა? არ ვიცი . . . . წამოდი რა დავიძინოთ, მერამდენე დღეა ღამეებს თეთრად ვათენებ
-მოიცა ერთი წამით -მარჯვენა ხელის გული ზემოთ ასწია -თქვენ ცალ-ცალკე ოთახებში გძინავთ ხომ?
გოგონამ თავი უხმოდ დაქუნია.
-მაგრამ შენ ხომ . . . .
-ვიცი, ვიცი. სწორედ ამიტომ გითხარი რამდენიმე დღეა არ მძინებია მეთქი. ენერგეტიკულ სასმელებს ვსვამ, რათა დილით თვალები არ დამეხუჭოს
-სულელო, უნდა უთხრა. შეგიძლიათ ერთ ოთახში დაიძინოთ. შენ საწოლზე, ის დივანზე და რამე მოიფიქრეთ. ხომ იცი ასე დიდხანს ვერ გააგრძელებ? თუ ერთი წელი აპირებ უძილობას?
-მოდი ამაზე მერე ვიფიქროთ. წამოდი, შენც ძლივს ახელ თვალებს. ხომ ხედავ კოფეინის მიღებამაც ვერ გიშველა? -და სანამ რაიმეს თქმას მოასწრებდა, პატარა ბავშვივით წაათრია მეგი მისი საძინებელი ოთახისკენ, სადაც სხვა დროსაც ბევრჯერ გამოუძინია მეგობართან ერთად
ღამის ბურუსიდან ახლახანს გამორკვეული ქალაქი, ნელ-ნელა დამძიმებულ თვალებს ახელდა. უზადოდ ლურჯ, ალაგალაგ ბამბის ქულასავით თეთრი ღრუბლებით დაფარულ ცას, თითქოს კვლავაც ემატებოდა ნაზი, ლამაზი სილურჯე. გრილი სიო კვლავინდებურად დაფარფატებდა გაზაფხულის მზისგან სუსტად განათებულ ქუჩებში. იგი, მელოდიური შრიალით არხევდა ხეზე ბრილიანტებივით ჩამოკიდებულ ფოთლებსა და ფერად-ფერად ყვავილებს, ამ ჯადოსნური სეზონის დადგომას რომ აუწყებენ ყოველ სულიერს.
მართლაც, რომ სიზმარივითაა არა? ერთ, ასეთ მშვენიერ დღეს, რომ გაიღვიძებ და აღმოაჩენ, შენი ცხოვრების ძირფესვიან ცვლილებას თუ გადატრიალებას?! საკმაოდ უცნაური გრძნობაა ამის ერთბაშად აღქმა და იმის გაცნობიერება, რომ ამიერიდან ვეღარაფერი იქნება ისე, როგორც ეს ადრე იყო.
შეიძლება ცვლილებებს ზოგჯერ კარგი შედეგი მოსდევს, მაგრამ ხშირ შემთხვევაში, რეზულტატი იმდენად უარყოფითია, ყველაზე საძულველ მტერსაც რომ არ ვუსურვებთ მსგავსის გამოცდას.
მართალია, რომ ამბობენ, შინაგანად ძლიერ პიროვნებას, ყველანაირი სიტუაციიდან თავის დაღწევა შეუძლიაო. იქნებ ანდრეასა და ბეას შემთხვევაშიც ასე მომხდარიყო? იქნებ მათაც შესძლებოდათ რეალობასთან შებრძოლება და წყლიდან მშრალად გამოსვლა? ბოლოს და ბოლოს, თითოეულს ხომ იმაზე უარესი რამეებიც გადაუტანია წარსულში, ვიდრე ახლობელი ადამიანების მოტყუებაა?!
როგორი არასწორიც არ უნდა ყოფილიყო ეს ნაბიჯი, ამ წუთას სხვანაირად არ გამოდიოდა. ან, შეიძლება გამოდიოდა კიდეც, მაგრამ ორთავეს იმდენად ურყევად მიაჩნდა მიღებული გადაწყვეტილების სისწორე, რომ ახალი გეგმების დაწყობას ნამდვილად არ აპირებდნენ და მეტიც, მტკიცედ ჰქონდათ გადაწყვეტილი ეს თამაში ბოლომდე მიეყვანათ . . . .
წამი კვლავ წამს მისდევდა, წუთი კი, წუთს . . . .
როგორც იქნა, დღედაღამ შეუჩერებლად მოძრავმა ისრებმაც, შეთანხმებულად უჩვენეს დილის ათი საათი. გაზაფხულის გამაბრუებელი სურნელი თითქოს უფრო მკვეთრად იგრძნობოდა სასიამოვნო და ჯადოსნური სითბოთი გაჯერებულ ჰაერში. ერთი შეხედვიღაც ნათელი გახლდათ, რომ ქალაქში ყველას თავ-თავიანთ საზრუნავი ჰქონდა-ზოგი მეტროს სადგურისკენ მიიჩქაროდა, რათა გამსვლელი მატარებელისთვის დროულად მიესწრო, ზოგიც კი ავტობუსის გაჩერებაზე დააბიჯებდა უკმაყოფილო გამომეტყველებით.
და სწორედ იმ დროს, როდესაც ღამის ბურუსიდან რამდენიმე საათის წინ გამორკვეული ქალაქი ყოველდღიურ ცხოვრებას უბრუნდებოდა, ხოლო ამ სამყაროს ცოტა ხნით გამოთიშულ ბეას ჯერ კიდევ მეგობრის სახლში, მისავე საწოლში მშვიდად და ღრმად ეძინა, კანდელაკი დაახლოებით ათი წუთის წამომდგარი გახლდათ შავი ბალიშებით გადავსებული ფუმფულა ლეიბიდან.
გამონაკლისი მხოლოდ ის იყო, რომ დღეს არასამუშაო დღე ჰქონდა. რა თქმა უნდა, ეს პრივილეგია უფლებას აძლევდა სახლში მჯდარიყო და სასიამოვნო რელაქსაცია მოეწყო, თუმცა ვერ იტყოდით, რომ მას ზემოთ ხსენებული ერთდღიანი "უიკენდი" ბედნიერებას ანიჭებდა. რაც არ უნდა გასაკვირი ყოფილიყო, მუდამ დატვირთული გრაფიკი ერჩივნა, რადგან ასე, თავს ბევრად უფრო კომფორტულად გრძნობდა. ახლაც, როდესაც სააბაზანოსკენ გაემართა დილის შხაპის მისაღებად და გააცნობიერა, რომ დღეს არსად იყო წასასვლელი, გუნება მოეშხამა.
ბეა, მისი აზრით უკვე სამსახურში იქნებოდა, ძილის გუდა ელას კი, ჩვეულებრივ, ყოველთვის გვიანობამდე უგრძელდებოდა ხოლმე სიზმრების ჯადოსნურ სამყაროში მოგზაურობა. გოგონა მხოლოდ იმ ღამით დარჩა მშობლიურ სახლში. მშობლების არ იყოს, არც მას უნდოდა ახალდაქორწინებული წყვილის იდილია დაერღვია, ამიტომ ჩამოსვლამდე თავის ახლო მეგობარს შეუთანხმდა ის ერთი კვირა, რომლის გატარებასაც თბილისში გეგმავდა, მის სახლში დარჩენის უფლება მიეცა, რაზეც ეს უკანასკნელი დიდი სიხარულით დათანხმდა.
მაგრამ ისიც ხომ შეიძლებოდა გადაეფიქრა და აღარ წასულიყო? არა, არა ელას რისი ელა იქნებოდა, მიღებულ გადაწყვეტილებებში ასეთი მერყევი ხასიათი რომ გამოემჟღავნებინა? უფროსმა კანდელაკმა, ვინც ეს სხვაზე უკეთ იცოდა, წყლის ჭავლი გადაღლილი სახით მოუშვა და მის ქვეშ სრულ განცხრომას მიეცა.
კაფელზე წყლის წვრილი და ცივი წვეთები მელოდიურად აწკაპუნდნენ. ალბათ ანდრეა ერთადერთი ადამიანი იყო, რომელიც ნებისმიერი სეზონზე, გრილი შხაპის მიღებას ამჯობინებდა. ტრადიცია არც ამჯერად დარღვეულა. შეიძლება უცნაურია, მაგრამ ორივე კანდელაკს ჰქონდა რაღაც ისეთი თვისება, რასაც სხვები სიგიჟედ თვლიდნენ და ძალზედ უკვირდათ.
წამი წამს მისდევდა, წუთი კი, წუთს . . . .
სახლის ახლომდებარე მიდამოები, თანდათანობით, საგრძნობლად ახმაურდნენ. ამის დასტურად, იასამნის ხეებით გალამაზებულ ქუჩაზე საკმაოდ ხმამაღალი მუსიკებით ჩაიარა მერსედესის მარკის, ვერცხლისფერმა ავტომობილმა, რასაც მალევე შეუერთდა მოტოციკლის ძრავის გულისგამაწვრილებელი გუგუნი. ამ საშინელ და შემაწუხებელ ხმებში, კიდევ ერთი რაღაც ისმოდა. მართალია ძალიან სუსტად, მაგრამ თუ კარგად დაუკვირდებოდით, მიხვდებოდით, რომ ეს ტონალობა, რაღაც ზუზუნის მაგვარს წააგავდა.
ცელქი წყლის წვეთების სალათისფერ კაფელზე კაკუნის ხმაც ცოტა ხნით მიწყნარდა. ჯერ კიდევ თვალდახუჭულმა ანდრეამ, რომელიც სახიდან საპნის ქაფის მოშორებას ცდილობდა, ამოუცნობ ხმას ყური მიუგდო და რამდენიმე წამიანი დაკვირვების შემდეგ, გააცნობიერა, რომ ეს, მისი ცოტა ხნით მივიწყებული ტელეფონი "აქტიურობდა".
ზოგადად ვერასდროს იტანდა ასეთ სიტუაციებს -როდესაც აბაზანაში ყოფნის დროს ვინმეს გაახსენდებოდა, მაგრამ ამჯერად არ გაბრაზებულა. ალბათ, იმიტომ, რომ წამიწამზე ისედაც უნდა გამოსულიყო საშხაპე კაბინიდან.
იქვე, დიდი სარკის წინ მიმაგრებულ საკიდზე, თეთრი ფერის პირსახოცი ისევ იმავე მდგომარეობაში ელოდა. მამაკაცმა იგი ცალი ხელით ჩამოხსნა და წელს ქვემოთ საგულდაგულოდ მოიხვია. ახმაურებული მობილური, რომლის ვიბრაციაც უკვე თავს ტკენდა, პირადი ჰიგიენის ნივთების კარადის ზედაპირზე ჰქონდა შემოდებული, საძინებელში გასასვლელ კართან რომ იყო დამაგრებული.
ეკრანი კვლავაც ანათებდა არც ზუზუნის ხმა წყდებოდა. კანდელაკმა ერთი ხელით, კარის საკეტი გადაატრიალა, ხოლო მეორეთი თავის ტელეფონს დასწვდა. ტუჩის კუთხეში იდუმალი ღიმილი გაუკრთა, როდესაც ზარის ადრესატის სახელი ამოიკითხა -ბეა ურეკავდა.
-გისმენ ბეატრის -ჩვეულებრივი ხმით ჩასძახა ყურმილში და გარდერობი გამოაღო. მკლავებზე, ჯერ კიდევ უბრწყინავდნენ წყლის ბრილიანტისფერი წვეთები და მთელს ოთახში მისი ტანის გელის გამაბრუებელი სურნელი ტრიალებდა
-ანდრეა ნერვებს ნუ მიშლი, ხომ იცი ვერ ვიტან, როდესაც ამ სახელით მომმართავენ!
-სამსახურში ქმართან სატელეფონო კონტაქტს არ გიშლიან? -მოულოდნელად სხვა თემაზე გადაუტანა -მესმის, რომ ყოველ წამს გენატრები, მაგრამ ასეც არ შეიძლება, უნდა იმუშაო -ირონიას არ იშურებდა კანდელაკი
ყურმილის მეორე მხარეს მყოფი ბეა, რომელიც აივნის მოაჯირს დაყრდნობოდა, ძლივს ახერხებდა თავის შეკავებას, რათა მის სიტყვებზე არ გასცინებოდა. თან რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს, "ქმრის" ნათქვამი აღიზიანებდა კიდეც. როგორც ჩანს, მის გონებაში, ორი ერთმანეთის საპირისპირო გრძნობა ებრძოდა ერთმანეთს.
-სწორედ მაგაზე მინდოდა შენთან ლაპარაკი -ჩაახველა. ალბათ იმიტომ, რომ ხმისთვის მეტი გამბედაობა მიეცა -ჩემი სამსახური . . . .
-მოდი იცი რას ვიზამ? -შუა გზაზე გააწყვეტინა კანდელაკმა -დღეს თავისუფალი დღე მაქვს და სამსახურიდან მე გამოგიყვან. მითხარი, მუშაობას რომელზე ამთავრებ?
-ანდრეა ზუსტად ამის თქმას ვცდილობ. შეგიძლია ნახევარ საათში, გუშინ რომ შევხვდით იმ კაფეში მოხვიდე? ყველაფერს მანდ მოგიყვები
-კარგი, მაგრამ როგორც ვიცი, თავისუფალი დრო არ გაქვს
-სამსახურში არ ვარ -ხმა დაუდაბლდა გოგონას -მოკლედ მოდი და ყველაფერს დაწვრილებით მოგიყვები. ხომ მოხვალ?
-ერთ საათში მანდ ვიქნები -კვლავ თავის ლურჯ მაისურს ეძებდა, მაგრამ ვერსად პოულობდა. ასეთი რამ, აქამდე არასდროს დამართნია. ნივთებს ყოველთვის ადვილად აგნებდა ხოლმე, რადგან მათ უწესრიგოდ თითქმის არასდროს ტოვებდა
-ნახევარ საათში!
-ერთ საათში!
-ნახევარ საათში!
-იცოდე შენს ლამაზ მაისურს გავიხდი და დავჭრი
-მოიცა, მოიცა შენ გაცვია? -გაეცინა -მთელი გარდერობი გადავატრიალე და ამას ახლა მეუბნები?
-დიახ, მე მაცვია -ნიშნის მოგებით გაისმა მისი ტონი -ნახევარ საათში იქ იქნები და მორჩა
კავშირი გაწყდა. კანდელაკმა ყურმილის დაკიდებასთან ერთად კარადის დიდი, სარკიაინი კარიც მიხურა და როგორც ჩვეოდა, სველი თმა ორი თითით გადაივარცხნა. მართლაც რა უჩვეულოდ წარიმართა მისი ცხოვრება? ადრინდელისგან განსხვავებით, ამაზე უკვე ეცინებოდა კიდეც.
ბეა კი . . . . მერე რა რომ ნამდვილი გიჟი იყო? ზოგჯერ სწორედ ამ თვისებით შეიძლება მოიხიბლო ადამიანში. იქნებ, ახლაც მსგავს შემთხვევასთან გვქონდა საქმე? ვინ იცის?!





8 8 8 8

ქუჩის კუთხეში მდებარე პატარა კაფე, რომლის მინის კარზეც სულ რაღაც ორი საათი იყო წითლად ციმციმებდა წარწერა-„Open“, სხვადასხვა ასაკის ხალხით გადავსებულიყო. თითქმის ვერც ერთ თავისუფალ მაგიდას ვერ მოკრავდით თვალს გინდ ვიტრინასთან და გინდ, დარბაზის შუა გულში.
ალბათ, პირველად იყო ისეთი სიტუაცია, როდესაც შემოსულ კლიენტთა დიდი ნაწილი, აქ უბრალოდ სამეცადინოდ იმყოფებოდა და მოცემულ დავალებებს, ჭიქა ყავისა და წყნარი მუსიკის ფონზე ამზადებდა.
აგრეთვე მრავლად წააწყდებოდით ისეთებს, ვისაც შეკვეთის მაგივრად წინ ლეპტოპები გაეშალათ და გამოცდილი პროგრამისტებივით, კლავიატურაზე თითებს ისე გამეტებით უკაკუნებდნენ, რომ Enter-ი და Space-ს დიდი ღილაკი, ალბათ საშინელ წნეხას განიცდიდნენ.
ერთი შეხედვით, მშვიდი და წყნარი გარემო იყო. მხოლოდ ქუჩიდან თუ აღწევდა შემაწუხებელი და მომაბეზრებელი ხმები, თუმცა ისიც ათასში ერთხელ. მოკლედ და კონკრეტულად, მშვენიერი გარემო იყო ისეთი სერიოზული საუბრისთვის, რაც უახლოეს მომავალში უნდა შემდგარიყო, სწორედ აქ და სწორედ ახლა.
დიდი დახლის მიღმა, რამდენიმე ოფიციანტი, მინის ისედაც სისუფთავისგან აბრჭყვიალებულ ჭიქებს, ფერადი ტილოებით მხოლოდ იმიტომ აპრიალებდა, რომ დაწესებულების მკაცრ უფროსს, თვალში უსაქმოდ არ მოხვედროდა. როდესაც ამ ოფიციანტთაგან ერთ-ერთი -სუსტი აღნაგობის, ახალგაზრდა გოგონა დამატებითი შეკვეთის მისატანად გამოიძახეს, მიდამოს კიდევ რამდენიმე პიროვნება შემოემატა. სწორედ იმ დროს, თითქოს გულმა უგრძნოთო, ბედად წამოიშალა ვიტრინასთან მდგომი მაგიდიდან მოზარდთა ოთხკაციანი ჯგუფი.
მოულოდნელად გათავისუფლებული ადგილის პირდაპირ, საიდანაც კაფის ერთ-ერთმა თანამშრომელმა მაშინვე დაიწყო სხვის მიერ გამოყენებული თეფშების ალაგება, ათი წუთის წინ შემოსული ანდრეა და ბეა უხმოდ შემოსხდომოდა მრგვალ მაგიდას. გოგონა უკვე ორმოცდამეორედ მაინც კითხულობდა ლურჯყდიან მენიუს, ხოლო კანდელაკი, მის მოლოდინში, გულხელდაკრეფილი ათვალიერებდა კაფის ინტერიერს, თან მშვენივრად ხვდებოდა, რომ მენიუში უაზრო ყურება და თითოეული ნამცხვრისა და კოქტეილის სახელების თავიდან გადაკითხვა, მხოლოდ საუბრის გაწელვას ემსახურებოდა და სხვას არაფერს.
ლოდინი ყოველი წამის გასვლასთან ერთად, უფრო და უფრო აუტანელი ხდებოდა. აუცილებელი იყო ვიღაცას ხმა ამოეღო და რამდენიმე წამში ეს ფიქრი რეალობადაც იქცა:
-არ მინდა იდილია დაგირღვიო, მაგრამ ამდენ ხანს მსოფლიო ენციკლოპედიასაც წავიკითხავდი, თანაც რვაჯერ -ღიმილი არ შორდებოდა სახიდან ანდრეას, რაც გოგონას დაბნეული მზერის დანახვაზე, სიცილში გადაეზარდა
-მაინც რა გაცინებს?
-ნეტავ ახლა შენი სახისთვის შეგახედა. ისეთი დამფრთხალი მზერით მიყურებ, თითქოს მე მგელი ვიყო, შენ კი კურდღელი. მოდი, დადე ეგ შენი მენიუ, ვიცი, რომ არაფრის შეკვეთას არ აპირებ და პირდაპირ მითხარი აქ რის სათქმელად დამიბარე?
გოგონამ თვალები დახუჭა და ღრმად ამოისუნთქა. იმ წუთას თითქოს ჰაერიც კი ეცოტავებოდა. წარმოდგენა არ ჰქონდა, ლაპარაკი როგორ ან რანაირად დაეწყო. გულახდილად, რომ ვთქვათ, არასდროს ყოფილა იმ ადამიანთა სიაში, ვისაც სურს ორი პიროვნება ერთმანეთს გადაკიდოს და მათ შორის უთანხმოების მიზეზი გახდეს. ახლაც ეს გარემოება უშლიდა ხელს ანდრეასთან გულწრფელი ყოფილიყო, თან არც იმის აღიარება უნდოდა, რომ ლიზაზე ხელი აღმართა. მერე რა, რომ მისი ბრალი არ იყო და გამოიწვია? მაინც არ ღირდა გოგონასთვის თავის გაყადრება და კონფლიქტის გამწვავება. მხოლოდ ახლა ხვდებოდა ბეა ამას და ჩადენილს ზომაზე მეტადაც კი, ნანობდა. ეს პირველი და უკანასკნელი შემთხვევა იყო, როდესაც ადამიანზე ფიზიკურად იძალადა. აღარ დაუშვებდა მსგავსი რამ ოდესმე კიდევ მომხდარიყო, თუნდაც ლიზასნაირ კუდიანთან, როგორც მას თავად ეძახდა.
-და ბეა ისევ ფიქრებში დაფრინავს -სკამის საზურგეს კეფაზე შემოწყობილი ხელებით მიაწვა კანდელაკი. მისი ჭაობივით მწვანე თვალები გოგონას სახეს არ სცილდებოდა. შეიძლება სწორედ ამ დაკვირვების გამო იყო, უეცრად და ალბათ გაუაზრებლადაც, მზერა „ცოლის“ ტუჩებზე, რომ გაუშეშდა. ყველაზე მეტად, ქალში სწორედ სახის ამ ნაწილს აფასებდა და მოცემულ მომენტში, როდესაც მრგვალ მაგიდას შემომსხდარნი ერთმანეთს უსიტყვოდ უმზრდნენ, თავისი თავი პირველად დაიჭირა იმაში, თუ როგორ ძალიან უნდოდა ბეას ლამაზი მოყვანილობის ბაგეებს შეხებოდა. თუნდაც რამდენიმე წამით.
-მისმინე ანდრე -ისე შეამოკლა მისი სახელი, რომ თავადაც ვერ გააცნობიერა -ჯანდაბა პირველად მაქვს ისეთი სიტუაცია, როდესაც არც კი ვიცი სათქმელი საიდან დავიწყო -მერე კი, რაღაც მოულოდნელი მოხდა. თითქოს ჯეკპოტი მოიგოო, ბეას სახე ერთიანად გაუნათდა და ისე, რომ არც კი გახსენებია სად იმყოფებოდა, ხმამაღლა წამოიძახა -მოდი ფურცელზე დაგიწერ!
კანდელაკი მაქსიმალურად ცდილობდა სერიოზული გამომეტყველება შეენარჩუნებინა. როგორც ჩანს, ეს გამოსდიოდა კიდეც.
-მაგრამ მე წერა-კითხვა არ ვიცი -თავი ვითომ და სინანულით გადააქნია -ამოკითხვას ვერ შევძლებ
-არ იცი? მართლა? -უნდოდა ეთქვა არა უშავს მე გასწავლიო, მაგრამ ანდრეას ხმადაბალი სიცილის გაგონებაზე, სათქმელად გამზადებული სიტყვები, ენის წვერზე მიეყინა -რა საშინელი ადამიანი ხარ! -მკლავზე ხელი გაბრაზებულმა მიარტყა -ტყუილს ისეთი დამაჯერებელი სახით ამბობ, რომ შეუძლებელია შენს სიმართლეში ვინმემ ეჭვი შეიტანოს
-კარგი, მაგას ჯობს იმის მოყოლა დაიწყო, რისთვისაც აქ მოვედით. მგონი, შენს შეყვარებულზე აპირებ ლაპარაკს, არა? მახსოვს ერთხელ ჩემთანაც ახსენე მისი სახელი
-რა? საბა? -ელდა ეცა. თითქოს სახეზე ფერიც დაკარგა და დილიდან მოყოლებული, ყველა დაიგნორებული ზარი გაახსენდა უცხო ნომრიდან რომ იყო განხორციელებული. უნდა მოეცადა, სანამ მას მეგი, საბას დაელაპარაკებოდა. მხოლოდ ამის შემდეგ ამოისუნთქავდა თავისუფლად და, ბოლოს და ბოლოს, ბიჭისთვისაც შეძლებდა ხმის გაცემას
-ვხვდები, რომ მომხდარზე ჯერ არ გილაპარაკიათ. ვაღიარებ, არ მომინდებოდა მის ადგილას ყოფნა, მაგრამ . . . -აქ ანდრეას სიტყვა შუაზე გაუწყდა. ფიქრობდა ეთქვა თუ არა ის, რაც ამდენი ხანი უტრიალებდა ისედაც ქაოსით მოცულ გონებაში. რაც არ უნდა ყოფილიყო და როგორი აზრების ჭიდილიც არ უნდა წარმართუიყო მის არსებაში, საბოლოოდ გულმა მაინც სძლია გონების მომაბეზრებელ და დამრიგებლურ ხმებს. როდის უნდა თქმულიყო ეს თუ არა ახლა და ამ სიტუაციაში?!
კანდელაკმა, ვისაც უკვე ყველაფერი კარგად ჰქონდა გადაწყვეტილი, საუბრის დაწყებამდე თვალები კაფეში დაკიდებულ ლამაზ და მეტად ორიგინალურ ჭაღს მიაპყრო. ცხრავე პლანეტა, რომელიც ძალიან ჰგავდა ნამდვილს და ზომების მიხედვითაც სიზუსტე იყო დაცული, წრეზე განლაგებულიყო. თითოეულ მათგანს, ჭერზე მიწებებული, საშუალო სისქის ჯაჭვიდან ჩამოშვებული სამაგრი იჭერდა, ხოლო ყოველი "პლანეტის" შუა გულში, ნეონის პატარა, სუსტი შუქის მქონე ნათურები იყო ჩამონტაჟებული.
მეტად უცხო და სიმშვიდის მომგვრელი ჭაღი, სწორედ ისე ბრუნავდა, როგორც ბავშვის საწოლის თავზე დაკიდებული სათამაშო. ეს მხოლოდ ერთი ნაწილი იყო. მეორე მხრივ, ინტერიერისთვის უფრო ორიგინალური ეფექტის მისაცემად, მთელ ჭერზე ვარსკვლავებით მოჭედილი ცის, დიდი და გრძელი პლაკატი იყო გაკრული. ეს უკანასკნელი, რაღაც წამებით თავს მართლაც, რომ უსასრულობაში გაგრძნობინებდათ. იქ სადაც სრული უწონობის კანონი მოქმედებს და ყოველი შეგრძნება განსხვავებულია.
-ჰეი, ცოტა ხნით მოწყდი კოსმოსში მოგზაურობას -ბეას სიტყვებმა ისევ დედამიწაზე დააბრუნა კანდელაკი -რაღაც უნდა გეთქვა. არა, არა . . . ერთი წამით მოიცადე -წამოიძახა, როგორც კი იგრძნო, რომ მამაკაცი საუბრის დაწყებას აპირებდა
-რამე მოხდა?
-მორჩა, არაფერი. ყურადღებას ნუ მომაქცევ განაგრძე -ღრმად ამოისუნთქა. უკვე იმდენად ეშინოდა, რომ კაფესთან გავლილი ჩვეულებრივი ფეხით მოსიარულეც კი საბად მიიჩნია და მოულოდნელი რეაქციაც სწორედ ამის ბრალი იყო. ნეტავ მეგიმ თუ მოასწრო სიმართლის თქმა? თუ ასეა, დაურეკავდა მაინც. ჯერჯერობით კი, გოგონას Missed Call-ების გრძელ სიას, მხოლოდ რომელიღაც უცხო ნომერი ავსებდა. სავარაუდოდ, ეს საბა იყო . . . .
-ცუდად არ გამიგო, მაგრამ თუ იმ ადამიანთან ურთიერთობის გაგრძელებას აპირებ, ეს უნდა ვიცოდე -რატომღაც უყურადღებოდ დატოვა გოგონას წამიერი გამოხდომა -ხომ გესმის, მე უფლება არ მაქვს, რომ რამე აგიკრძალო და ამას არც გავაკეთებ, უბრალოდ მინდა შენი გადაწყვეტილების შესახებ ვიცოდე
კანდელაკი თავის თავსაც კი არ უტყდებოდა, თუ როგორ სურდა ბეას პირიდან ის მოესმინა, რომ შეყვარებულთან ურთიერთობას გაწყვეტდა. როგორც ჩანს, ამისთვის საკმარისად ჯიუტი და თავისებური იყო.
-ბეა, არაფერს მეტყვი?
-მე, მე . . . -ენა დაება -აქ ამაზე სალაპარაკოდ არ მოსვულვარ. შეგიძლია დროებით ეგ თემა დაივიწყო?
პასუხმა რატომღაც იმედგაცრუება გამოიწვია . . . ერთხანს, იმაზეც კი დაფიქრდა, იქნებ თხოვნაზე უარი ვუთხრაო, მაგრამ კარგად რომ გააანალიზა, ასეთი საქციელი უადგილოდ მოეჩვენა და თავი მორჩილად და უხმოდ დაუქნია. ბოლოს და ბოლოს, ხომ იცოდა, რომ ცოტა ხნის წინ წამოჭრილ თემას კიდევ მიუბრუნდებოდნენ? შექმნილი მდგომარეობიდან გამომდინარე, ხსენებულ საკითხზე მსჯელობა არანაირად არ ასცდებოდათ. მთავარი იყო მოთმინება.
-კარგი, მაშინ ყურადღებით გისმენ -მაგიდას მკლავებით დაეყრდნო და წინ საგრძნობლად გადაიხარა. იმდენადაც კი, რომ ბეა მისი სუნამოს სურნელი ცხვირში სასიამოვნოდ ელამუნებოდა. როგორ უნდოდა ახლა მაგრად მოხვეოდა და მთელი სხეულით შეეგრძნო ანდრეას სითბო და არომატი. ამას უკვე მართლა ვეღარ უძლებდა და როცა თავის გამოაშკარავების საფრთხე ზომაზე მეტად გასცდა დასაშვებს, სკამი თავად გასწია უკან, სახიფათო ზონიდან რამდენიმე სანტიმეტრით მოსაშორებლად. კანდელაკი იმდენად იდეალური იყო, შეუძლებელი ხდებოდა მისთვის გეყურებინა და გონებაში რამე ფარული სურვილი არ გაგჩენოდა
-მოკლედ -ძლივს მოახერხა ხმის ამოღება და ქვედა ტუჩი ენის წვერით გაისველა -ჩემს სამსახურზე მინდოდა შენთან ლაპარაკი, ოღონდ დამპირდი, რომ სანამ მე არ მოვრჩები, მანამ ხმასაც არ ამოიღებ და ბოლომდე მომისმენ. მპირდები? -თვალებში გამომცდელად ჩააშტერდა. მათში მხოლოდ თანხმობა იკითხებოდა, ამიტომ თავისთავად განაგრძო -დღეს როდესაც დამირეკე და სამსახურში გეგონე, მე . . . .
-მგონი შეტყბინება მოგივიდა -სიტყვის შეუწყვეტელობის პირობა დაარღვია კანდელაკმა, მაგრამ ეს მხოლოდ ახლაღა მოაგონდა -ძალიან ვცდილობდი, მაგრამ როგორც ჩანს, დანაპირების შესრულება არ გამომივიდა
-ამისთვის სასჯელი გელის -გაეცინა ბეას და მობილურის ეკრანზე კოდის მოხსნას ისე შეუდგა, რომ მისთვის მზერა არ მოუცილებია
-მაინც რა სახის სასჯელზეა ლაპარაკი? კუთხეში დაყენების და ყურის აწევის პერიოდები უკვე დიდი ხანია გამოვლილი მაქვს
-არა უშავს, მე ისეთი ორიგინალური ადამიანი ვარ რამეს აუცილებლად მოვიფიქრებ
ანდრეამ "ცოლის" სიტყვები უპასუხოდ დატოვა და უბრალოდ გაეღიმა. მის პირდაპირ მჯდომ ბეას კვლავ თვალმოუშორებლად უყურებდა და ალბათ, სწორედ ამის გამო იყო, ის, რომ არც მის სახეზე ნათლად აღბეჭდილი სიხარული და დაბნეულობა დარჩენია შეუმჩეველი, შეტყობინების წაკითხვამ რომ მოჰგვარა. ადრესატის ვინაობა, მამაკაცის აზრით, მხოლოდ ერთ ვინმემდე დადიოდა :-ეს ბეას შეყვარებული იყო. სხვას ვის შეეძლო მისი ასე გაღიმება და ამასთანავე, აფორიაქება?
ერთ ხანს სიჩუმე ჩამოწოლილიყო მათ მაგიდასთან. უხერხულობა რომ ცოტათი მაინც განმუხტულიყო, ანდრეამ მიმტანს ორი ყავა შეუკვეთა, თუმცა სად ეცალა ბეას ყავისთვის? მას ახლა თავში მხოლოდ მეგის მიერ მოწერილი, შვიდსიტყვიანი SMS უტრიალებდა, რომელიც ასე ჟღერდა - "სამსახური გიშოვე. ჩემი სახით ნამდვილი საგანძური გყავს".
ეს ხომ მართლაც შესანიშნავი იყო? ამდენად მოკლე დროში არასდროს არც ერთი პრობლემა არ მოუგვარებია და წესით კმაყოფილების პიკი უნდა ყოფილიყო ეს წუთები, თუმცა არა. მის ბედნიერებას რაღაც მაინც უშლიდა ხელს. ბეამ მაშინვე გადაიფიქრა ანდრეასთვის სიმართლის თქმა, რადგან ახლა სამსახური ჰქონდა და აღარც თავისი სახლიდან გაუსვლელობის ახსნა მოუწევდა „ქმრისთვის“, მაგრამ აქ ხომ სწორედ ლიზასა და მას შორის მომხდარი ინციდენტის სააშკარაოზე გამოსატანად მოვიდა? რა უნდა ეთქვა ანდრეასთვის? რა უნდა მოეფიქრებინა ისეთი, რომ სიტუაციდან გამომძვრალიყო?
დაძაბულობა მატულობდა. ამას კანდელაკიც ამჩნევდა, მაგრამ ხმა მანამ არ ამოუღია, სანამ მიმტანმა მათ წინ სათითაოდ არ დაუდგა ყავის ფინჯნები, შემდეგ კი, მომდევნო მაგიდისკენ არ გაეშურა :
-თუ კიდევ დიდხანს ვიჯდებით ასე, შენი ნათქვამის გაგონებას ვეღარ შევძლებ
ბეა ნათქვამს ვერ ჩაწვდა, კითხვით სავსე თვალები მიაპყრო და მხოლოდ მაშინ ჩააქრო მობილურის სენსორი, როდესაც მეგის მიწერა საუკეთესო ხარო, ბოლოში დართული გულის სმაილით.
-რას გულისხმობ?
-იმას, რომ სიბერემ სმენის დაქვეითება იცის, ამიტომ შეგიძლია იჩქარო
-როგორ მომწონს შენი სარკაზმული იუმორი -ღიმილი ვერც ამჯერად შეიკავა. ცდილობდა, დრო გაეწელა, სანამ აქ მოსვლის ყალბ მიზეზს მოიფიქრებდა
-გამოგიტყდები, რაც უფო მეტი დრო გადის . . . . -ანდრეამ ყავა მოსვა და ლაპარაკი მხოლოდ ამის შემდეგ განაგრძო -მით უფრო მაინტერესებს რისთვის ვზივარ აქ ნახევარ საათზე მეტი და შენი ხმის ამოღებას ველოდები
-კარგი, კარგი, ნუ იკბინები და გეტყვი -რაღაცები უკვე დალაგებული ჰქონდა გონებაში. დანარჩენს გზადაგზა მოიფიქრებდა
-ყურადღებით გისმენ, როგორც ყოველთვის -თეატრალურად წარმოთქვა კანდელაკმა და ნიკაპი ხელის გულს ჩამოაყრდნო. ისეთი საყვარელი თვალებით უყურებდა იმ წამს, რომ ბეას მეორედ მოუნდა მოხვეოდა. კიდევ კარგი, ამჯერადაც მოახერხა თავის შეკავება
-დღეს სამსახურისგან თავისუფალი დღე მაქვს, ისევე როგორც შენ და ვიფიქრე, რომ . . . . -აქ ტუჩზე ოდნავ იკბინა. მხოლოდ იმ წამს გაიაზრა ბოლომდე, რის თქმასაც აპირებდა და რაღაც მომენტით, გაჩუმებაზეც იფიქრა, თუმცა ახლა უკან დასახევი გზა მოჭრილი იყო
"რაც არის არის ბეა"-შეუძახა თავის თავს და ხელებით, მაგიდის ზედაპირს, მოხერხებულად ჩამოეყრდნო.
-მოკლედ, მინდა, ეს დღე ერთად გავატაროთ. სადმე წავიდეთ, განმარტოებულ ადგილას . . . . ერთმანეთი რომ უკეთ გავიცნოთ, იმიტომ ვამბობ-შერცხვა ანდრეას გამჭოლი მზერის და ბოლოს ესეც დაამატა.
კვლავ სიჩუმე ჩამოწვა მაგიდასთან. ზომაზე მეტად დაბნეულ გოგონას, მხოლოდ იმ წუთას გაახსენდა თავის წინ დადებული ყავის ფინჯანი და მხოლოდ იმიტომ აიღო ხელში, რომ ყურადღება სხვა რამეზე გადაეტანა. არ სურდა კანდელაკისთვის შეეხედა. მოეჩვენა, რომ იგი დასცინოდა მის სიტყვებს და აზრებს. რა იცოდა სინამდვილეში ბეამ, რომ მამაკაცი უკვე იმაზე ფიქრობდა, თუ სად მოეძებნა ისეთი ადგილი, რაც მათ ერთმანეთის უკეთ გაცნობაში დაეხმარებოდათ. რამდენი ვარიანტი აღარ განიხილა, მაგრამ აზრები ყოველთვის ერთსა და იმავე გადაწყვეტილებამდე დადიოდა. არც კი ახსოვდა, იქ ბოლოს როდის იყო. მხოლოდ ახლა იგრძნო, რომ ნოსტალგია ჰქონდა.
-სიმართლე გითხრა, მაქვს ერთი იდეა -როგორც იქნა დაირღვა რამდენიმე წუთიანი აუტანელი დუმილი, თორემ ბეა სადაცაა იფიქრებდა, რომ მისი თხოვნის პასუხი უარი იყო და ანდრეას ამის ხმამაღლა თქმა უჭირდა -მხოლოდ ერთი კითხვა მაქვს და გულწრფელად მიპასუხე, კარგი?
-მკითხე -მხრები გულუბრყვილო ბავშვივით აიჩეჩა გოგონამ. ანდრეას გაეღიმა.
-პატარა ბავშვივით საყვარელი ხარ
-ჰოო? -იმდენად ესიამოვნა, რომ თავის თავისა თვითონვე გაუკვირდა -რა უნდა გეკითხა?
-ეს რატომ მთხოვე? აი ამ ყველაფერზე ვამბობ, განმარტოება და ასე შემდეგ
-უბრალოდ . . . . -როცა ვეღარაფერი თქვა კვლავ ყავის ფინჯანში ჰპოვა გამოსავალი. სანამ ცხელი სითხის სურნელითა და გემოთი ტკბებოდა, მისი გონება პასუხზე გამალებით ფიქრობდა. სადღაც კიდევ ორი წუთი გავიდა ასე ჯდომასა და ერთმანეთის ყურებაში.
კანდელაკი ხდვებოდა, რომ ბეას სულაც არ უნდოდა რამე ეთქვა და ახსნა-განმარტება მიეცა. გადაწყვიტა აღარ ჩასციებოდა და გამამხნევებელი ღიმილით დაძაბულობის ნაწილაკები ერთიანად განმუხტა.
-კარგი, აღარაფერს გკითხავ. ერთი სიტყვით აქედან ნახევარი საათის სავალზე, ქალაქგარეთ, ჩემი საზაფხულო სახლია. თვითონაც დიდი ხანია თვალითაც არ მინახავს იქაურობა, მაგრამ შენს მიერ აღწერილ ადგილს, სწორედ ეს ემთხვევა -თვალებში ჩააშტერდა. ამჯერად ყავის ორივე ფინჯანი მაგიდაზე იდგა, ერთმანეთის პირდაპირ -სიმშვიდეცაა, სიწყნარეც და თუ ასე ძალიან გინდა ჩემი უკეთ გაცნობა, იქ ხელს ვერაფერი შეგვიშლის. სიმართლე გითხრა, მეც მაინტერესებს შენზე რაღაც-რაღაცები. ბოლოს და ბოლოს, ჩემი ცოლი ხარ და ერთი წელი მოგვიწევს საერთო სახლში ცხოვრება
-მაინც რა გაინტერესებს ჩემზე? -ხასიათი ერთბაშად გამოუკეთა იმის გაცნობიერებამ, რომ წამების წინ, კითხვის უპასუხოდ დატოვების უფლება მისცეს
-ამას რომ მივალთ, მერე გაიგებ -სწრაფად წამოდგა, ხოლო ანგარიში, როგორც ყოველთვის ფინჯნის ქვეშ ამოდებულ, პატარა თეფშთან დატოვა
გასვლისას ისიც გადაწყვიტა, გზაში მარკეტში გაჩერებულიყო, რათა დღევანდელი დღისთვის გარკვეული პროდუქტები შეეძინა. დიდი შანსი იყო იმისა, რომ ამაღამ სწორედ საზაფხულო სახლში დარჩენილიყვნენ.
-საჭესთან არ დამსვამ? -ქუჩაში აღმოჩენის თანავე, სახეზე სუსხიანი ქარის უხვი ნაკადი შეასკდათ. გარეთ საგრძნობლად აგრილებულიყო, ცას კი ავისმომასწავებელი ნაცრისფერი ღრუბლები გადაფარებოდა. როგორც ჩანდა, მალე წვიმაც დაუშვებდა
-საჭესთან გინდა?
-ჰო და თუ ამას შემისრულებ, გპირდები ტვინს არ გაგიბურღავ
-ამას ძალიანაც რომ გინდოდეს, მაინც ვერ შეძლებ. უბრალოდ არ გამოგივა
-მართალი ხარ, მაგრამ დოზას ხომ მაინც შევამცირებ? -პატარა სკოლის მოსწავლესავით გაუღიმა, ვინც მასწავლებელს უმაღლესი შეფასების დაწერას თვალებით ეხვეწება
-კარგი დაიჭირე -უკვე მანქანასთან იდგნენ გასაღები რომ ხელში ესროლა ანდრეამ და ჩაჯდომამდე თვალი, თვალში გაუყარა -სიჩქარე გიყვარს?
ბეას სიხარულისგან თვალები აუციმციმდა.
-ადრენალინის მონა ვარ, ანდრე
-ჰოდა დაჯექი და მაჩვენე, რა შეგიძლია
მძღოლისა და მისი გვერდითა სავარძელი წამებში შეივსო. გასაღები კლიტეს მოერგო და ვერცხლისფერი ავტომობილიც, ბოლო სიჩქარით გავარდა ცენტრალური ქუჩისკენ.
წამი წამს მისდევდა, წუთი კი წუთს . . .
ცოტა ხნის წინანდელ ლურჯ ცას, ფერი მთლიანად დაეკარგა და მალე მანქანის კაპოტზე, წვიმის პირველი წვეთები აწკაპუნდნენ. ისინი დროთა განმავლობაში დიდმა და მსხვილმა ცის ცრემლებმა შეცვალეს. ჰაერში წვიმის და სისუფთავის სურნელი დატრიალდა. მანქანის ორივე საქარე მინა ჩაწეული იყო და წვეთების გზატკეცილზე შხაპუნი იმდენად მელოდიურად ერწყმოდა მაგნიტოფონში აჟღერებულ Alex Terner-ის ხმას, რომ ამის მოსმენას, მართლა არაფერი სჯობდა.
საჭესთან რა თქმა უნდა, ბეა იჯდა, ვინც ანდრეას მიერ დროებით ჩაბარებულ მანქანას, 120კმ/სთ სიჩქარით მიაქროლებდა და როგორც კანდელაკმა თქვა, სულ რაღაც ათ წუთში, უკვე დანიშნულების ადგილასაც იქნებოდნენ.
-მოდი, სხვა რამე ჩავრთოთ -მუსიკალურ დისკებზე თვალით ანიშნა მამაკაცმა
-არა, მოიცა. მომწონს ეს მიმდინარეობა. თანაც მუსიკას ყოველთვის ის ირჩევს, ვინც საჭესთანაა -როგორც ჩვეოდა, გამომწვევად გახედა. მზერა წინ მხოლოდ მაშინ მიმართა, როდესაც I Wanna Be Yours-ის ბოლო სიტყვები უკრავდა და მის დასრულებას აღარ დალოდებია, ისე მიაჭირა საჩვენებელი თითი გადახვევის პატარა, წითელ ღილაკს. მანქანის სალონი Coldplay-Yellow-ს სასიამოვნო ტონალობამ მოიცვა
თითქოს ხომ ჩვეულებრივი ჰანგების ლამაზი მიმდინარეობა იყო? მაგრამ საფიქრალი ისაა, თუ რამდენი მივიწყებული ამბავი და ისტორია ამოატივტივა გონებაში მისმა უეცარმა გაჟღერებამ. ახლაც ნათლად წარმოუდგა თვალწინ ამ მელოდიაზე აყოლებული სხეულების რიტმული მოძრაობა, ცეკვა, რამაც მისი ცხოვრების ერთ-ერთ ყველაზე ბედნიერი დღე დააგვირგვინა და ძლიერი სინდისის ქენჯნა იგრძნო. მოეჩვენა, რომ ყველა იმ მალული ფიქრით, რაც ანდრეასკენ იყო მიმართული, საბას და იმ წუთებს ღალატობდა, მათი საერთო წარსულის ზარდახშას რომ ამშვენებდა.
იმ დღის შემდეგ, როდესაც ბიჭმა ქუჩაში სრულიად შემთხვევით, ხეზე შემომჯდარი ნახა და მათ შორის ხანმოკლე საუბარიც გაიმართა, ერთმანეთი დიდი ხნის მანძილზე აღარ უნახავთ. მხოლოდ რამდენიმე წლის შემდეგ მოუწია მეგის ახალი მეგობრის გაცნობა და გამოიცანით იგი ვინ აღმოჩნდა?! სწორედაც რომ საბა.
ხელმეორედ ერთმანეთი, მეგის მიერ, უნივერსიტეტში ჩაბარებასთან დაკავშირებით გამართულ წვეულებაზე იხილეს, სადაც მხოლოდ მცირე სამეგობრო წრე იყო შეკრებილი. იმდენად მოულოდნელი გახლდათ ბეასთვის საბას იქ დანახვა, რომ რამდენიმე წუთი ხმის ამოღებაც ვერ შეძლო. ისიც კი უკვირდა, თუ რანაირად მოახერხა ოთხი წლის შემდეგ მისი სახის ამოცნობა, მაგრამ ამას ორი სავარაუდო მიზეზი ჰქონდა. ბიჭი ან ზომაზე მეტად დაილექა მის მეხსიერებაში, ან იმ დღის შემდეგ დიდად არ შეცვლილიყო.
ის მშვენიერი ღამე, მთლიანად საბასთან ცეკვში გაატარა. იმედიც გაუჩნდა, რომ შემდეგში მათ შორის რამე გამოვიდოდა, მაგრამ ბიჭი რამდენიმე თვით ისე გადაიკარგა, რომ ერთხელაც არ შეხმიანებია. არც ბეა ამბობდა არაფერს. ის წუთები მალევე დაივიწყა და ჩვეულებრივი, ყოველდღიური ცხოვრება განაგრძო, მანამ სანამ . . .
არა, რატომღაც აღარ მოუნდა ამ ფიქრების გაგრძელება. დღეს მაინც აღარ უნდა გაეხსენებინა საბა და მასთან დაკავშირებული მოვლენები. სწორედ ამ მტკიცე გადაწყვეტილების გამო მიუჯახუნა წარსულს დიდი რკინის კარი და საკეტიც საიმედოდ ჩარაზა.
ცოტა ხნის წინ მოქუფრული ამინდი, საგრძნობლად გამოკეთებულიყო . . .
მწვანეში ჩაფლული გარემო, წვიმის წვეთებს ახლახანს ამოსული მზის სხივებით იშრობდა და ჰაერში წიწვების სასიამოვნო სურნელი ტრიალებდა. ერთი შეხედვით დაუსრულებელი ხეივნის გავლის შემდეგ, მარჯვენა მხარეს გაშლილი უზარმაზარი მინდვრები გამოჩნდა, პატარა, ფერად-ფერადი ყვავილებით რომ ლამაზად გადაპენტილიყო.
დასახლების მხრივ, ეს ადგილი უკაცრიელზე უკაცრიელი გახლდათ. ირგვლივ მხოლოდ ერთი შემოღობილი ტერიტორია მოჩანდა, რომელშიც დიდი, რკინის ჭიშკარი იყო ჩატანებული. სწორედ ამ ადგილას ანიშნა კანდელაკმა, საჭესთან მჯდომ ბეას სვლა შეენელებინა. გოგონა ყველაზე ნაკლებად სწორედ იმას ელოდა, რომ საზაფხულო სახლი სწორედ ზემოთ ხსენებულ მიდამოებში აღმოჩნდებოდა.
საკმაოდ მოზრდილი მიწის ნაკვეთის შუა გულში, სამკუთხედი გადახურვის, ხის, ულამაზესი ორსართულიანი შენობა წამოჭიმულიყო. სახლს, მთელ სიგრძეზე გაყოლებული ქვაფენილი და მის მარჯვნივ და მარცხნივ, ვერტიკალურად ჩამწკრივებული, ლამაზად შეკრეჭილი ბუჩქები ამშვენებდა.
ეზო სავსე იყო ხეებითა და ალაგალაგ დიდ ვარდის ბუჩქებსაც დალანდავდით. იქაურობა ისეთი მომაჯადოებელი და საოცარი იყო, რომ ბეა თვალს ვერ აშორებდა და ამის გამო, მანქანა კინაღამ ეკალ-ბარდებში შეუვარდა. ნამდვილად არ ეგონა, ანდრეა ასეთ ადგილას თუ წამოიყვანდა. სიამოვნებით დარჩებოდა აქ, საცხოვრებლადაც კი.
-აბა, რას იტყვი? აკმაყოფილებს შენს გემოვნებას? -კარი გამოაღო კანდელაკმა და გარეთ გადავიდა. ბეას პასუხს ელოდა, თუმცა გოგონა იმდენად იყო გართული თავის ფიქრებში, მხოლოდ თავის დაქნევა მოახერხა და მანქანიდან გადასვლის შემდეგ, იგი, გასაღების ღილაკზე თითის დაჭერით ჩაკეტა.
ირგვლივ სრული სიჩუმე ტრიალებდა და ნაზი სიო ქროდა. თურმე როგორ მონატრებია გოგონას ასეთი გარემო. მართალია საცხოვრებლად მუდამ ხმაურიანი ქალაქები ერჩივნა, სადაც სიცოცხლე დუღდა, მაგრამ ხანდახან ასეთი გარემოც ესაჭიროებოდა განსატვირთად, მოსადუნებლად და საკუთარი თავისთვის ხანმოკლე რელაქსაციის ჩასატარებლად.
-არ მჯერა, რა ლამაზია აქაურობა, თან ირგვლივ მოსახლეც კი არავინაა -მერე აივანზე სარწეველა სავარძელი დაინახა და ამჯერად მასთან მიირბინა -აი აქედან მთელი დღე ვერ ამაყენებ
-კარგი, ჯერ შიგნით შემოდი და მერე ერთად დავჯდეთ -გაეცინა
-ერთად? რომ ვერ დავეტევით?
-არა უშავს, კალთაში ჩაგისვამ. ან თუ გინდა პირიქით იყოს და შენ ჩამისვი. ორიგინალური წყვილი გამოვალთ
-აი, ხომ უნდა ვბრაზობდე შენს სარკაზმულ იუმორზე? მაგრამ საერთოდ არ მაღიზიანებს -ფეხზე წამოდგა და ნელი სვლით მიუახლოვდა -დღეს საჭმელს შენ მოამზადებ. მაინტერესებს გამოგდის თუ არა ეს
-ანუ მე მოვამზადებ -უკვე შიგნით შესულს დაუსვა ეს კითხვა და გოგონას ინტერესიან მზერაზე გაეღიმა- ეს უკანასკნელი სახლს დაკვირვებით ათვალიერებდა. ყველაზე მეტად რამაც მოხიბლა, ბუხარი იყო. როგორ უყვარდა ეს სრულიად უბრალო რამ. ბავშვობაში ხშირადაც დაუძინია ბუხრის წინ მდგომ პატარა სავარძელში, საიდანაც, ან მამას გადაჰყავდა საწოლში ხელში აყვანილი, ან თავის ძმას. თუმცა მხოლოდ ეს არ იყო ამ სახლის ერთადერთი "ღირსშესანიშნაობა". მეორე სართულზე ასასვლელი კიბე ზამბარასავით იყო დახვეული და პირველ სართულს, ბეასთვის ჯერ კიდევ უცნობ სივრცესთან აერთებდა.
„ალბათ ზემოთ საძინებელია“ -ელვის სისწრაფით გაუელვა, რის შემდეგაც, თაროზე შემოწყობილ ოჯახურ ფოტოებს მოჰკრა თვალი. ყველაზე უფრო მისი ყურადღება იმ სურათმა მიიქცია, რომელზეც ერთმანეთზე ჩახუტებული პატარა გოგონა და ბიჭუნა იყვნენ გამოსახულები. ბეა სწორედ ამ ფოტოს მიუახლოვდა და ლამაზ ჩარჩოში ჩასმული ერთი ცხოვრებისეული კადრი, უფრო ახლოდან შეათვალიერა.
-ეს შენ და ელა ხართ?
-რახან მიცანი, ესე იგი, მას მერე ძალიან არ შევცვლილვარ
გოგონას გაეღიმა.
-და ის თუ გახსოვს, აქ რამდენი წლის ხარ?
-იმ ასაკში ვარ, როცა პამპერსი ჯერ კიდევ ჩემი განუყრელი მეგობარია -კანდელაკმა ბეას სურათი ფრთხილად ჩამოართვა და კვლავ საწყის ადგილს დაუბრუნა -იმედია გშია და გზაში ამდენი პროდუქტი ტყუილად არ ვიყიდეთ
-მშია, მაგრამ როგორც ცოტა ხნის წინ გითხარი, შენ უნდა მოამზადო
-მე და სამზარეულო რომ ერთმანეთს ვერ ვეწყობით? მუდამ მზა საჭმელს ვყიდულობ ხოლმე -შეეცადა საწყალი სახე მიეღო
-ოდესმე ხომ უნდა სცადო? აი, მაგალითად, შვილები რომ გეყოლება და მათთან მარტო დარჩები, რაიმეს მომზადება ხომ უნდა შეგეძლოს? მიდი, მიდი, მეც მოგეხმარები, ფსიქოლოგიურად გაგამხნევებ . . .
სამზარეულოში ორივენი ერთად გავიდნენ. იქაურობა ისეთი დიდი იყო, ზომით მისაღებ ოთახსაც კი აღემატებოდა. გარშემო ყველაფერი წესრიგსა და სისუფთავეს მოეცვა. მართალია, კანდელაკი ამ სახლის ხშირი სტუმარი არ გახლდათ, მაგრამ კვირაში ერთხელ მის მიერ დაქირავებული დამლაგებელი მოდიოდა და ყველაფერს ზედმიწევნით ასუფთავებდა. სპეციალურ სათავსოში მოთავსებული სველი, ახლახანს დარეცხილი ჭურჭელი მოწმობდა, რომ დამლაგებელს თავის საქმე მოემთავრებინა და ცოტა ხნის წინ წასულიყო. ანდრეას სულ გადაავიწყდა, რომ მას სწორედ დღეს უწევდა თავისი სამუშაოს შესრულება.
-შეიძლება რაღაც გკითხო? -მაგიდას თეძოთი ჩამოეყრდნო ბეა, თან იქაურობა კიდევ ერთხელ მოათვალიერა
-კარგი, მაგრამ თუ კითხვა არ მომეწონება პასუხს არ გაგცემ -ამის თქმისას, მაცივარი გამოაღო და პროდუქტები ნაწილ-ნაწილ შეალაგა შიგნით. გარეთ მხოლოდ ერთი პარკი დატოვა. ალბათ სწორედ მისი შედგენილობისგან აპირებდა სადილის მომზადებას
-იცოდე, გულწრფელად უნდა მიპასუხო
-გულწრფელი ჩემი მეორე სახელია -ჩაეღიმა -ახლა კი, გისმენ
რამდენიმე წამი სიტყვა აღარავის დაუძრავს. ბეა ნიპაკზე თითებს შეუჩერებლად ათამაშებდა, თითქოს დასასმელ კითხვაზე სწორედ ახლა ფიქრობსო, შემდეგ კი, ანდრეასთან იმდენად ახლოს მივიდა, რომ ერთმანეთის სუნთქვას სახეზეც კი გრძნობდნენ.
მამაკაცს, წამით დაბნეულობა დაეტყო. ვერაფრით მიხვდებოდა რა იყო ბეას განზრახვა, უეცრად ხმა თვითონ მას რომ არ ამოეღო:
-გაკვირდები და ვერ ვხვდები -კანდელაკის სახის ერთ წერტილს მიშტერებოდა -შენი თვალების ფერი მართლა ასეთი საოცარია, თუ ლინზები გაქვს?

-ლინზები? -კანდელაკის ბაგეებს მსუბუქმა ღიმილმა გადაურბინა -არა, ბუნებრივია. ხელოვნურობა არ მიყვარს არც ქალში და არც კაცში
-მაშინ მითხარი, მე როგორი ვარ -ერთი ნაბიჯით უკან დაიხია და მის წინ დატრიალდა -ოღონდ არ იფიქრო, რომ . . .
-არ ვიფიქრო, რომ მეფლირტავები? -გვერდულად გახედა -არა, ასე არ ვფიქრობ. ვიცი ეს რატომაც მკითხე
-რატომ? -სახეზე გულუბრყვილო ბავშვის გამომეტყველება აღებეჭდა
-იმიტომ, რომ მაინცდამაინც ბევრი სასაუბრო თემა არ გვაქვს, შენ კი უხერხული დუმილი გიქმნის დისკომფორტს. ახლა მითხარი, გაგშიფრე თუ არა?
ბეამ ლამის პირი დააღო. გაოცებამდე ცოტაღა ჰქონდა დარჩენილი.
-შენ რა, ადრე მკითხავად მუშაობდი?
-როგორ გამოიცანი? -სერიოზული სახე მიიღო ამის თქმისას ანდრეამ -სეანსისთვის საჭირო მანათობელი ბურთების კოლექცია ზედა სართულზე მაქვს. როცა მოიცლი, შეგიძლია გადაათვალიერო -მერე პარკიდან ბეკონი ამოიღო და ხის დაფაზე მის დაჭრას შეუდგა
-კარგი, ახლა ორ რამეს ერთად გავაკეთებ -ღიმილით მიუახლოვდა მამაკაცს, ბეა -თან შენს სამზარეულოში ფუსფუსს ვუყურებ, თან ჩემს კითხვაზე პასუხს მოვისმენ
-ანუ გაინტერესებს რას ვფიქრობ შენზე -წამით საქმეს თავი მიანება ანდრეამ. მათი მზერა კვლავ ერთმანეთს შეხვდა -გამოგიტყდები საშინლად მიმზიდველი ხარ, დასაშვებზე მეტადაც კი . . . .
დიდ სამზარეულოში, სწორედ ის უხერხული დუმილი ჩამოვარდა, რასაც ბეა ასე თავგამოდებით გაურბოდა. იქნებ ჯობდა სხვა რამ ეკითხა? არა, ნამდვილად ვერ იტყოდა, რომ პასუხის მოსმენა არ ესიამოვნა და პულსაცია ორჯერ უფრო სწრაფი არ გაუხადა, მაგრამ ასეთ სიტუაციებში ყოველთვის იბნეოდა და ვერაფერს ამბობდა. ახლაც ზუსტად მსგავსი პრობლემა შეექმნა.
-დაგაკმაყოფილა ჩემმა პასუხმა? -ამჯერადაც ანდრეამ გაფანტა ჰაერში მოფარფატე დაძაბულობის ნაწილაკები. ალბათ იმიტომ, რომ მიხვდა, ბეა ვერაფრის თქმას ვერ გაბედავდა.
-დამაკმაყოფილა -პასუხის გაცემასთან ერთად, თავიც დაუქნია და სცადა ყურადღება იმ კერძზე გადაეტანა, რომელსაც კანდელაკი ამზადებდა.
-მითხარი, რის გაკეთებას აპირებ?
-იმის, რაც ძალიან მოგეწონება
-დარწმუნებული ხარ, რომ ასე იქნება? -ეჭვით გახედა -იქნებ არ მომეწონოს?
-მაშინ, დაპირება შეასრულე და დამეხმარე. მერე თუ არ მოგეწონა, პრეტენზიები ჩემთან არ იყოს -სათადარიგო დანა ხელში შეაჩეჩა, თან გამომწვევი სახით გახედა
-კარგი დაგეხმარები, თორემ შეიძლება სამზარეულოც კი გადაწვა. მე რა უნდა გავაკეთო?
ანდრეამ გვერდზე მიწყობილი პროდუქტები გოგონასთან ახლოს მიაჩოჩა, ხოლო ცარიელი პარკი ნაგვის ურნაში ჩაუშვა.
-აი ესენი დაჭერი და ათ წუთში გაზქურა აანთე. დანარჩენს მერე გიკარნახებ
-არის, სერ -ხალისიანი გამომეტყველებით მიუგო და გრძელი თმა უბრალო რეზინით აიკრა -მოდი დღეს აქ დავრჩეთ, კარგი?
-მაცდური წინადადებაა -ღიმილით ჩაილაპარაკა მამაკაცმა და გოგონას საჭრელი დაფა მიაწოდა -მოდი, დავიწყოთ . . .
გაზაფხულის მზიანი შუა დღე იდგა. ირგვლივ მეტად ნაზი ატმოსფერო სუფევდა, რასაც ხეებიდან ჩამოცვენილი ყვავილის ფურცლების ჰაერში ფარფატი, კიდევ უფრო მომაჯადოებელ იერს სძენდა. მუდამ ცვალებადი მარტის თვე, თავისი თბილი სხივებით მზრუნველი დედასავით ეალერსებოდა თითოეულ ბალახის ღერსა თუ მათ შორის ამოსულ პაწაწინა მინდვრის ყვავილს, ისე სუსტად რომ ამჩნევია მიწას, როგორც ღამის ცას, პაწაწინა ვარსკვლავები.
თითქოს ხომ ჩვეულებრივი ადგილი იყო? აქაც ისევე ღამდებოდა და თენდებოდა, როგორც სხვაგან და დედამიწის მიზიდულობის ძალა, ე.წ გრავიტაციის კანონიც ჩვეულებრივად მოქმედებდა, თუმცა, ამისდა მიუხედავად, დაკვირვებული თვალი მაშინვე შენიშნავდა, რომ ყოველივე ზღაპული და ფანტასტიკური, აქ, ერთ დიდ ზარდახშაში გაერთიანებულიყო და ნებისმიერ მსურველს აძლევდა უფლებას, მისი შიგთავსის ცქერით ესიამოვნა.
განსხვავებული ჩანდა თითოეული შეგრძნება, ჰაერის ნაწილაკი და რაც მთავარია გარემო, რომელსაც შეუძლებელი იყო ადამიანისთვის სიმშვიდისა და უზღვავი სიხარულის გარდა, კიდევ სხვა რამე მოეტანა.
დედამიწაზე, სადაც მილიარდობით ადამიანი დააბიჯებს, არც ისე მრავლად მოიძებნება ადგილი, სადაც კონკრეტული პიროვნება, მოხუცი იქნება ეს, თუ ახალგაზრდა, თავს ბოლომდე ბედნიერად გრძნობს. და მართლაც, ჩვენს უმეტესწილად ერთფეროვან ცხოვრებაში ხშირად არის მომენტი, როცა კონკრეტულ ადგილას მეტად სამახსოვრო და დაუვიწყარ წუთებს ვატარებთ. ალბათ ბედნიერებიც ვართ, მაგრამ ამას თან ერთი უსიამოვნო გრძნობაც ახლავს-განცდა იმისა, რომ რაღაც ბოლომდე ისე ვერ არის, როგორც ამას თავად ვისურვებდით.
აქ კი, ბუნებრივია, უკვე შეიძლება ერთი, მეტად ლოგიკური შეკითხვა წარმოიქმნას -რატომ არ ვცდილობთ ავინაზღაუროთ ის, რის დანაკლისსაც გული და გონება ერთდროულად განიცდის? პასუხი, რა თქმა უნდა, ძალზედ მარტივია-ჩვენ უბრალოდ ვერ ვხვდებით, თუ რითი უნდა შეივსოს ეს იდუმალებით მოცული, ცარიელი ადგილი, პირი რომ კოსმოსში არსებული შავი ხვრელივით დაუღია და მისგან გაქცევას ვერაფრით ვახრხებთ.
თუმცა რატომაც არა?
ცხოვრებაში ხომ ყველაფერი წარმავალია? პრობლემებიც, გაუგებრობებიც, სიცოცხლეც კი, რომელიც თითოეულ ჩვენგანს ასე ძალიან უყვარს და სურს, იგი მისთვის რაც შეიძლება ხანგრძლივი იყოს.
თურმე, ცოტა ხნის წინ ნახსენები, გულისგამაწვრილებელი სიცარიელეც დროებითი ყოფილა. აქ, ამ უკაცრიელ ადგილას მდგომ ხის სახლში, რომლიდანაც მხოლოდ ორი ადამიანის ხმა გამოდიოდა, თავისი ცხოვრებისთვის მუდამ თან მდევი, ეს უკმარისობის გრძნობა არც ერთს განუცდია და არც, მეორეს. ამ მიდამოებში ბედნიერება სრულყოფილი იყო.
მიზეზი კი, კვლავაც დაუდგენელი . . . .








8 8 8 8
ცხოვრება ერთი დიდი ლაბირინთია. სწორედ ის ლაბირინთი, რომელშიც დაუსრულებლად დადიხარ და ისიც კი არ იცი, ეს გზა საბოლოოდ სად მიგიყვანს. ფაქტობრივად შეუძლებელ ამოცანას წარმოადგენს გამოიცნო რას გიმზადებს ბურუსით მოცული მომავალი. იგი ყოველ ადამიანს სხვადასხვაგვარად ეპყრობა-ზოგი ბედნიერების მწვერვალზე აჰყავს და აიძულებს ცხოვრების მთელი სიტკბოება ერთბაშად იგემოს, ზოგისთვის კი, ტანჯვისა და უბედურების მეტი იშვიათად თუ ემეტება.
ხანდახან ასეც ხდება . . .
გგონია, საკუთარი წილი ბედნიერება უკვე ნაპოვნი გაქვს და ცხოვრებისგან მეტს აღარაფერს მოელი, თუმცა საბოლოო ჯამში, იმედს გიცრუებს იმის აღმოჩენა, რომ რასაც ეს სიტყვა აერთიანებს, შენგან ჯერ კიდევ ძალიან შორსაა.
და საერთოდაც, როგორია მისი ზუსტი განმარტება? რას მოიცავს იგი? თითოეული ადამიანი ინდივიდუალურია და, ბუნებრივია, ამაზეც ყველას განსხვავებული მოსაზრება გააჩნია, მაგრამ, მგონი, ყველაზე მიახლოებულად მაინც შემდეგი არგუმენტი უნდა ჩაითვალოს:-ეს არის ის, რისი მეშვეობითაც ადამიანი სრულყოფილების მწვერვალებს იპყრობს და სიხარულსაც მხოლოდ იქედან გადაშლილი გარემოს ხილვის შემდეგ გამოხატავს.
მართლაც რომ რთულია იპოვო ისეთი პიროვნება, ვინც ამ ჯადოსნურური მწვერვალიდან ჩამოსვლას, საკუთარი ნებით მოინდომებდა.
ფაქტობრივად შეუძლებელიც კი . . .
სწორედ ამ ყველაფერზე და კიდევ სხვა მრავალ წვრილმანზე ფიქრით გამოტენილიყო ბეას გონება. ცხოვრებაში პირველად ჰქონდა მომენტი, როცა ყოველგვარ სერიოზულ საკითხზე ფიქრი ერთ დღეში უწევდა და თან არც ის იცოდა, რას უმზადებდა მომდევნო დილა.
კვლავ ტელეფონზე მოსულ შეტყობინებას დაჰყურებდა. როგორც ელოდა, მისი შინაარსი არც თუ ისე სასიამოვნო იყო, ხოლო SMS-ის ადრესატი მეგი გახლდათ და ატყობინებდა, რომ მას და საბას, როგორც სიტუაციამ უჩვენა, უკვე აღარანაირი შანსი აღარ ჰქონდათ. მართალია, ბიჭი მეტად რბილი ხასიათით იყო დაჯილდოებული და ნაცნობ-მეგობრებშიც ძალიან დიდი სიყვარულით სარგებლობდა, მაგრამ არსებობდა ისეთი რამები, რისი პატიებაც მასაც კი არ შეეძლო და ალბათ, ეს სწორედ ერთ-ერთი მათგანი იყო.

რთული სათქმელია, თუ რას გრძნობდა ამ დროს ბეა. ალბათ იმას ნამდვილად არა, რასაც საყვარელი ადამიანისგან მიტოვებული უნდა გრძნობდეს. ეს რაღაც სხვა იყო. უფრო სინდისის ქენჯნას ჰგავდა, რომ ასე კარგ პიროვნებას აწყენინა და გული ატკინა. სიტყვებითაც კი, რთულია იმის გამოხატვა, როგორ უნდოდა რაიმე სხვაც განეცადა. რაღაც, რაც გულის ტკივილს ჰგავდა, მაგრამ არ გამოსდიოდა. ჯანდაბა, რატომ ხდებოდა ასე? ნუთუ ამდენხნიანი ურთიერთობა სიყალბე იყო და მხოლოდ დროებით გატაცებად შეიძლებოდა ჩათვლილიყო?! და ბეამ, მხოლოდ იმ წამს გააცნობიერა, რომ საბასთან არასდროს ულაპარაკია იმაზე, თუ რას გრძნობდა მის მიმართ. რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს, ამის სურვილი არც არასდროს გასჩენია.
თუ ადამიანი გიყვარს, მაშინ სულ გინდა ამ სიტყვას უმეორებდე და მერე მის გაბრწყინებულ თვალებს უკვირდებოდე, რაც შენს ნათქვამს აუცილებლად მოჰყვება ხოლმე. თუ ასეა, მაშინ ბეას შემთხვევაში რატომ მოხდა განსხვავებულად? იქნებ არც არასდროს ჰყვარებია? იქნებ ამ ლამაზ გრძნობას ჯერაც არ მოუცავს მთელი მისი არსება?
რაც არ უნდა ყოფილიყო და რა ძლიერაც არ უნდა გასჭირვებოდა, ახლა ამაზე ფიქრი თავიდან უნდა მოეშორებინა. ალბათ, როგორც ყოველთვის, ხასიათის გაფუჭებას ერიდებოდა. ცხოვრებაში პირველად გადაწყვიტა დინებას მიჰყოლოდა და თავისი თავი ბოლომდე მისთვის მიენდო. სწორედ ეს დინება გადაწყვეტდა გოგონას ხვალინდელ დღეს და აგრეთვე იმას, თუ სად უნდა მიეყვანა იგი უახლოეს მომავალში.
ბეამ ტელეფონი ჯიბეში ჩაიბრუნა და სარწეველა სავარძელში უფრო მოხერხებულად მოკალათდა. მარჯვენა ფეხი აკეცილი ჰქონდა, ხოლო მარცხენა ძირს ჩამოეშვა და აქეთ-იქით აქანავებდა. უკვე მოსაღამოვებულიყო და ეს ცასაც ნათლად ეტყობოდა. აღარც ძლიერი ქარი ქროდა, რაც, ბუნებრივია აქაურობას უფრო მშვიდს ხდიდა და მდუმარების ბურუსში ძირავდა.
თვალებდახუჭული და დამშვიდებული, უწინდებურად მოთენთილი მიწოლილიყო თავის საყვარელ სავარძელზე და ის-ის იყო, ძილ-ბურანში უნდა დაეწყო ხანგრძლივი და სასიამოვნო მოგზაურობა, რომ ზემოთა სართულზე, კარის ხმამაღალმა დაჯახუნებამ ერთბაშად გამოაფხიზლა. მერე კიბეებზეც მოესმა მკაფიო ნაბიჯების ხმა და აქედან რამდენიმე წამში, აივანზე გამოსასვლელი კარიც ამეტყველდა, ხმადაბალი ჭრიალით.
ბეას უკან არც მიუხედავს. რა თქმა უნდა, იცოდა, ვინც იქნებოდა და უნებლიეთ გაეღიმა კიდეც. ახლა უკვე ვეღარანაირი ძალა ვერ აიძულებდა თვალები დაეხუჭა.
-ამდენ ხანს სად იყავი? -მხოლოდ მაშინ გამოელაპარაკა, როდესაც ანდრეა მის გვერდით მდგომ სავარძელში მოწყვეტით ჩაეშვა და თავი საზურგეს ჩამოადო
-ყვავილებს ვკრეფდი შენთვის

"ამაზე უარს ნამდვილად არ ვიტყოდი"-გაიფიქრა. ხმამაღლა კი თქვა: -კარგი რა, სერიოზულად გელაპარაკები. ამდენი დრო მართლა მაგიდის ალაგებას მოანდომე?
-ჭურჭელიც დასარეცხი იყო -გვერდულად გახედა კანდელაკმა -დღეს სტუმარი ხარ და მე გემსახურები, შეგიძლია მადლობა რამეთი გადამიხადო. არ ვიცი, რაღაც მოიფიქრე
-მადლობა გადაგიხადო? კარგი, იდეები მომაწოდე და დავფიქრდები
კანდელაკი წამით დუმილმა მოიცვა. მხოლოდ თვალებში უყურებდა და ეჩვენებოდა, რომ მის ცხოვრებაში რაღაც იცვლებოდა. რაღაც, რაც მასშტაბურ აფეთქებას უქადდა და მთელ ყოველდღიურობას, ერთიანად ამოუყირავებდა. იქნებ უკვე დროც იყო ასე მომხდარიყო?
-ახლა, მე რაც ძალიან მინდა იმას გავაკეთებ, შენ კი ხმას არ ამოიღებ, კარგი? -მის პასუხს არ დალოდებია, ფეხზე ელვის უსწრაფესად წამოახტუნა და კედელს ზურგით ააკრა -ნუ გეშინია, არაფერი ზედმეტი უბრალოდ . . .
-უბრალოდ, რა? -სიტყვებს ძლივს წარმოთქვამდა მამაკაცის მკლავებში მოქცეული ბეა. მისდა გასაოცრად, გრძნობდა, რომ ანდრეას რომ არ სჭეროდა, ამდენი ემოციებისგან ფეხზე დგომასაც კი ვერ შეძლებდა
-უბრალოდ მინდა შენს თმებს შევეხო -ხმადაბლა, შემპარავი ხმით წარმოთქვა და სამაგრი ზედმეტად ნაზად მოაშორა
გოგონას, შავი, გრძელი თმა ამჯერად მხრებზე დაეფინა, რამაც კანდელაკის ისედაც დაძაბულ სუნთქვაზე უფრო მეტად იმოქმედა. ეგონა ეს მხოლოდ წამიერი შეხება იქნებოდა, მაგრამ თავს ვერაფრით იკავებდა-ნელა, ფაქიზი მოძრაობებით ეთამაშებოდა თმაზე, აბურდულ ნაწილებს ფრთხილად უსწორებდა, თან მზერას წამითაც არ აშორებდა. უკვე იმდენად იზიდავდა ეს გოგო, მზად იყო ფეხებზე დაეკიდა თავისი პრინციპები და მის ტუჩების შეხებისგან გამოწვეული გრძნობით ბოლომდე ესიამოვნა. მხოლოდ ერთი რამ აკავებდა, არ სურდა ბეას წყენინება და არც ის, რომ გოგონა საკუთარი ქმედებებით შეეშინებინა. რა იცოდა, რომ სინამდვილეში იგიც მისი კოცნის უდიდეს სურვილს ებრძოდა და ყველანაირად ცდილობდა აზრები მოეთოკა?
მართლაც, რომ რაღაც ამოუხსნელი ხდებოდა ამ ორ ადამიანს შორის. ისეთი ამოუხსნელი, რომ მცირედი შეხებაც გრძნობების მთელ ფეიერვერკს იწვევდა და სხეულის თითოეული უჯრედი მწყობრიდან გამოჰყავდა -ბეა მაგიჟებს შენი თმა -ამჯერად ყურთან უჩურჩულა ანდრეამ და იმაში დარწმუნებული, რომ კიდევ რამდენიმე წამიან სიახლოვეს ვეღარ გაუძლებდა, გოგონას ერთბაშად მოშორდა.
არეულ-დაეული ფიქრების დასამშვიდებლად, გადაწყვიტა აივნის კიდესთან მისულიყო და მის მოაჯირს, მთელი ძალით ჩასჭიდებოდა. მაინც რა დაემართა? ასე რამ ააფორიაქა? ლიზასთან ყოფნის დროსაც კი არ გამოუცდია მსგავსი შეგრძნებები. იქნებ ცუდად მოიქცა, როცა ეს გააკეთა? ზედმეტი ხომ არ მოუვიდა? როგორ უნდოდა ახლა ამაზე ფიქრი შეძლებოდა, მაგრამ ისეთი გრძნობა ჰქონდა, რომ მის გონებაში ვიღაც ხელს ურევდა და აზრების დალაგების საშუალებას არ აძლევდა. გადაწყვიტა ისევ ბეას მზერიდან ამოეკითხა პასუხი. პასუხი, რომელიც ახლა მისთვის ყველაფერს წყვეტდა.
ალბათ, კიდევ რამდენიმე დაძაბულობით სავსე წამი გავიდა დუმილსა და სივრცის უაზროდ ყურებაში. სუსტი ქარი კვლავ უწინდებურად ქროდა, თან აივნისკენ პატარა, თეთრი ყვავილების ფურცლებ მიჰქონდა ნაზი ფარფატით. მარტის ცელქი, გამოუცნობი ამინდიც თითქოს მორიგ უჩვეულო ცვალებადობას ამჟღავნებდა და სწორედ მაშინ, როდესაც სადღაც შორს, ძლივსძლივობით ჩაწყნარებული ცა ელვის მკვეთრმა შუქმა გაანათა, აივნის მოაჯირს ხელებით ჩაჭიდებული ანდრეა, თითქოს ამას ელოდაო, უკან სერიოზული გამომეტყველებით მიტრიალდა, ჯერ კიდევ კედელს მიყრდნობილ გოგონას მიუახლოვდა და მის ხელს მეტისმეტად ფრთხილად შეეხო.
-წამოდი შიგნით შევიდეთ, უკვე აცივდა. თუ შენთთვის ასე უფრო ადვილი იქნება, რაც ცოტა ხნის წინ მოხდა უბრალოდ დაივიწყე -თქვა და გამომცდელად ჩახედა თვალებში, სიჩუმეში ჩაძირულს
გოგონას აჩქარებული სუნთქვა ჯერ კიდევ ვერ დაერეგულირებინა და შესაბამისად, ხმის ამოღებაც უჭირდა
-შევიდეთ, ბეა . . . .
აივანი ისევ მდუმარებამ მოიცვა. დაბნეულმა და გამოუთქმელი ემოციებით სავსე გოგონამ, მხოლოდ გარკვეული დროის შემდეგ გააცნობიერა, რომ იქ სრულიად მარტო დარჩენილიყო. კანდელაკის ნაბიჯების ხმა უკვე მეორე სართულზე ასასვლელი კიბეებიდან მოისმოდა. იმ სართულზე, რომელიც ბეას რატომღაც, ჯერ კიდევ არ ენახა.
"ეს რა იყო?" -ხმადაბლა შეეკითხა საკუთარ თავს და როდესაც მიხვდა, რომ პასუხს ვერ იპოვნიდა, იქვე, კედელთან უღონოდ ჩაიკეცა.
მთელი ძალით ხვევდა მკლავებს, ძალაგამოცლილ ფეხებს, ნიკაპი მარჯვენა მუხლზე ჰქონდა შემოდებული და ერთ წერტილს უაზროდ მიშტერებოდა, თითქოს მის მიღმა ცდილობს რამის დანახვასო. თითოეული ის ადგილი უხურდა, სადაც ცოტა ხნის წინ ანდრეას თითები ეხებოდნენ. ეჩვენებოდა, რომ თმას, რომელსაც იგი ასეთი სინაზით ეფერებოდა, ცეცხლი ეკიდა და მამაკაცის თითოეული გამოხედვის, მისი სხეულის სითბოს გახსენებაზე, ძარღვებში სისხლი უდუღდებოდა. შეეძლო დაეფიცა, რომ აქამდე მსგავსი არაფერი გამოეცადა. ეს რაღაც ახალი შეგრძნებების კორიანტელს ჰგავდა. ამოუხსენელი ამოცანასავით ჩახლართულსა და აკრძალული სიყვარულივით სასიამოვნოს.
სიტუაციას, რომ ცივი გონებით მიდგომოდა და ყველაფერი კარგად აეწონ-დაეწონა, ისეთი არც არაფერი მომხდარა, მაგრამ ხანდახან სულ მცირედი ნაპერწკალიც ხომ კმარა გულისა და გონების მწყობრიდან გამოსაყვანად?!
არა, არა, ასე არაფრით არ შეიძლებოდა. რადაც არ უნდა დაჯდომოდა, თავს უნდა მორეოდა და როგორც უწინ გადაწყვიტა, გარეგნულად არაფერი შეემჩნია. ახლა იგი, უბრალოდ ადგებოდა, დამშვიდდებოდა, ზემოთ ჩვეულებრივი გამომეტყველებით ავიდოდა და თავს ისე დაიჭერდა, თითქოს ცოტა ხნის წინ მომხდარი მხოლოდ წამიერი ილუზია ყოფილიყო. სხვა გამოსავალს ახლა ან ვერ ხედავდა, ან არეული გონება არ აძლევდა საშუალებას იგი დაენახა. რომ გეკითხათ, თავადაც ვერ გეტყოდათ, იმას, თუ საიდან მოახერხა საკუთარ თავში იმდენი ძალის პოვნა, ამდგარიყო და მეორე სართულისკენ მიმავალ, დახვეულ კიბის საფეხურზე ფეხი შეედგა. ალბათ ესეც მისი გამბედავი ბუნების ბრალი იყო, ყველანაირი დაბრკოლების გადალახვაში მუდამ კარგ სამსახურს რომ უწევდა.
წამითაც კი არ მიუქცევია ყურადღება ჯიბეში ჩადებული ტელეფონის ვიბრაციისთვის, კიბეები წამებში აირბინა და სულ მალე, თავი პატარა, მყუდრო ოთახში ამოჰყო. საძინებელში, მთელი მარჯვენა მხარე წიგნების თაროებს დაეკავებინათ, ხოლო ოთახის შუა გულში, უამრავი ფერადი ბალიშით გადავსებული ტახტი იდგა, აგრეთვე ფერადი გადასაფარებლით. საძინებლის კედელზე, საწოლისგან რამდენიმე ნაბიჯის მოშორებით, დიდი, სამკუთხედის ფორმის სარკმელი ამოეჭრათ. ეს უკანასკნელი, ახლა ბოლომდე იყო გაღებული და სწორედ მისი მეშვეობით გადიოდა ოთახიდან იმ სიგარის კვამლი, კანდელაკს თითებს შორის რომ მოექცია და თითქმის ნახევრამდე დასულიყო.
ბეას ნაბიჯების ხმა კიბეებზევე გაიგონა, მაგრამ რატომღაც არ შემოტრიალებულა. ალბათ იმიტომ, რომ სათქმელი აღარაფერი დარჩენოდა. ოცდაექვსწლიანი ცხოვრების მანძილზე, პირველად ჰქონდა ისეთი მომენტი, როდესაც უკან მიხედვა და ადამიანისთვის თვალებში შეხედვა ასე ძალიან უჭირდა. რატომ ხდებოდა ეს, თავადაც ვერ ხვდებოდა.
-ლამაზი ოთახია -ისევ ბეამ დაარღვია მდუმარება და მაქსიმალურად შეეცადა, სიტყვებისთვის თავისუფალი ტონი მიეცა. როგორც ჩანს გამოუვიდა კიდეც, რადგან წამიც არ იყო გასული, რომ კანდელაკმა სიგარა ფანჯრიდან მოისროლა და ოდნავ გაოცებული მზერით გახედა. აშკარად არ მოელოდა „ცოლის“ ასეთ უეცარ ცვლილებას.
-თუ მოგწონს შეგიძლია აქ დაიძინო, მე კი ქვედა სართულზე ჩავალ
-ანდრეა -ღრმად ჩაისუნთქა და მიაუხლოვდა -მგონი დროა რაღაც გაგიმხილო. იმედია, სწორად გაიგებ.
-მოდი, დაჯექი -საწოლისკენ მშვიდად ანიშნა და თვითონაც გვერდით მიუჯდა. რატომღაც ელოდა, რომ კვლავ უწინდელ სიტუაციაზე მოუწევდათ საუბარი, თუმცა როგორც ჩანს შეცდა:
-მოდი, მიკიბ-მოკიბვას არ დავიწყებ და პირდაპირ გეტყვი, ბავშვობიდან საშინლად მეშინია ოთახში მარტო ძილის. არ ვიცი, რა აღარ ვცადე, მაგრამ ამ გრძნობას ვერაფრით მოვერიე -თავი ოდნავ დახარა -ხომ ხვდები რისი თქმაც მინდა?
-მოიცა, მოიცა -ოდნავ წამოზრდილ წვერზე ხელი ჩამოისვა -შენ რა, მთელი ეს დღეები . . . .
-ჰო ასეა. თქმა ვერ შევძელი, მეგონა სხვანაირად გაიგებდი და ასე შემდეგ . . . .
-აი თურმე რატომ გქონდა ყოველ დილას გამოუძინებლის გამომეტყველება. უნდა გეთქვა ბეა -თბილად გაუღიმა მამაკაცმა და მხარზე ხელი დაადო -არა უშავს იატაკზე დავიძინებ, ან რამეს ვიზამთ. მარტო აღარ დაგტოვებ
პასუხად უბრალო, გულწრფელი ღიმილი დაუხვედრა გოგონამ. მთელი არსებით გრძნობდა, თუ რამხელა ლოდი მოშორდა გულიდან ანდრეასთვის სიმართლის თქმით. მერე რა თუ ერთ ოთახს გაინაწილებდნენ? ეს ხომ არ ნიშნავდა იმას, რომ მათ შორის მაინცდამაინც რამე უნდა ყოფილიყო?
-რამდენი წიგნი გქონია -მოულოდნელად შეცვალა საუბრის თემა და საწოლიდან წამომდგარმა, რატომღაც, ზუსტად ესპანურ-ქართული სასაუბრო ჩამოიღო -ლაპარაკობ ამ ენაზე?
-ჰო. შეიძლება ითქვას, თავისუფლად
-მართლა? -კვლავ გვერდით მიუჯდა „ქმარს“ და ლექსიკონის ფურცვლას მოჰყვა -ასე კარგად სად ისწავლე?
-უნივერსიტეტის გაცვლითი პროგრამებით ესპანეთში მომიწია წასვლა. ერთი წელიწადი საკმარისი აღმოჩნდა
-კარგი, მაშინ რაღაც მეც მასწავლე -საწოლზე ფეხები აიკეცა ბეამ და თმა მარჯვენა მხარეს გადაიყარა -მაგალითად, მითხარი, როგორ იქნება ესპანურად მიყვარხარ
ანდრეას ტუჩის კუთხეში ღიმილი გაუკრთა. თავის თავს, უკვე აშკარად გამოუტყდა, რომ ამ ადამიანთან ურთიერთობა ძალიან სიამოვნებდა.
-Te Amo. აი ასე ჟღერს
-ძალიან ლამაზი ენაა. კიდევ მასწავლი?
-ოო, ეს რთული იქნება -ჩაეღიმა -გამოცდილი რეპეტიტორის დაქირავება ძვირი სიამოვნებაა
-მაგრამ თუ ეს რეპეტიტორი შენი ქმარია? -აჰყვა ხუმრობაში -მგონი მე უფასო გაკვეთილების პრივილეგია მეკუთვნის
-კარგი, გნებდები -ამჯერად საწოლის კიდეს ზურგით მიყრდნობილიყო -მითხარი, რა გაინტერესებს?
-როგორ უნდა ვთქვა, დარჩი ჩემთან?
-Quedate Conmigo

იმდენად სასიამოვნო ხმით და აქცენტით წარმოთქვა, რომ ბეას წამით სუნთქვაც კი შეეკრა. მისი მწვანე თვალების მომხიბვლელობას უკვე ვეღარ უძლებდა და იძულებული გახდა მზერა აერიდებინა. შექმნილი უხერხულობის განსამუხტავად, რატომღაც თავის სვირინგზე ჩამოაგდო ლაპარაკი. ალბათ იმ მიზეზით, რომ თავში აზრად მეტი არაფერი მოუვიდა.
-ამას რა ეშველება? -მკლავზე თვალებით ანიშნა და არც შეწუხებული სახის მიღება დავიწყებია
-არ ვიცი, მოშორება შეიძლება, მაგრამ გაკეთებაზე ბევრად უფრო მტკივნეულია. თუ გინდა დაიტოვე, გიხდება
-კარგი რა, ნუ დამცინი. ისიც კი ვერ დამიჯერებია, რომ ადამიანს ასე დათრობა შეეძლო. როგორ მოხდა, რომ არცერთს არ გვახსოვს არაფერი?
-ელამ დაგინახა, თუ როგორ გამოდიოდი ჩუმად ჩემი ოთახიდან და შენსაში ჩადიოდი -უეცრად შეიცვალა საუბრის თემა -თურმე არ ეძინა. მოკლედ ყველაფრის თქმა მომიწია. არ გამოგვივიდა იმის ინსცენიერება, ვითომ ერთ ოთახში გვძინავს
-მერე? -ხმა საგრძნობლად დაეძაბა ბეას. მოეჩვენა, რომ ოთახში ჰაერის უკმარისობა იყო
-მერე, არაფერი -მხიარული მზერით უყურებდა კანდელაკი -იმდენი იცინა, ძლივს გავაჩერე. ყველაფერს ველოდი, ასეთი რეაქციის გარდა, მაგრამ ეს ხომ ელაა? ვერასდროს გამოიცნობ რა სიტუაციაში, როგორ მოიქცევა
-შენს მშობლებს ხომ არაფერს ეტყვის? -კვლავაც ვერ წყნარდებოდა გოგონა. ნერვები ეშლებოდა, რომ ეს ბოლო დღეები ზედმეტად ემოციური იყო
-შეგიძლია ამაზე არ ინერვიულო, საიდუმლოს შენახვა ისე ეხერხება, რომ ბევრს შეშურდება კიდეც -კვლავ მორიგ ღერს მოუკიდა და ფანჯარასთან მივიდა. მხოლოდ მაშინ ეწეოდა, როდესაც მოუსვენრად იყო, სხვა შემთხვევაში ნიკოტინს ახლოსაც არ იკარებდა
-მოდი იცი რა ვქვნათ? -გაცნობიერებაც ვერ მოასწრო, ისე ამოუდგა გვერდით გოგონა, სიგარეტის ნამწვავი ხელიდან ააცალა და ფანჯრიდან მოისროლა
-გისმენ -ღიმილი არ შორდებოდა მის ბავშვურ საქციელზე მამაკაცს
-სადღაც გამიგია, თუ ადამიანის კარგად გაცნობა გინდა, მისი საყვარელი ფილმი უნდა ნახოო. ჰოდა წამოდი, ზუსტად ეს გავაკეთოთ -იმისგან დამშვიდებულს, რომ ელას მხრიდან საფრთხე არ მოელოდათ, თავში ახალი იდეა მოუვიდა
-ანუ გინდა ჩემი საყვარელი ფილმი ნახო? ხომ სწორად გავიგე?
-ჰო, მინდა, თანაც აქ ხვალამდე ვრჩებით და მანამდე რამეთი ხომ უნდა გავერთოთ? -თვალებში მისთვის ჩვეული სიხარულის ნაპერწკლები აკიაფდნენ -მე წავალ პოპ-კორნს გავაკეთებ, შენ კი მანამდე ყველაფერი მოამზადე, გრძელი კინო-მარათონი გველის
-რომ მცოდნოდა, 4D სათვალეებსაც წამოვიღებდი, ერთს ჩემთვის და ერთსაც, შენთვის
-ნუ ცანცარებ და ამდენსაც ნუ ეწევი. სუნზეც კი ალერგია მაქვს
-ერთი კვირაც არაა, რაც ცოლად მოვიყვანე და უკვე ჭკუის დარიგებას მიწყებს -სიცილს ძლივს იკავებდა -კარგი, მიდი მოამზადე შენი პოპ-კორნი. ფილმების ყურება მაინცდამაინც არ მიყვარს, მაგრამ ამ ერთხელ გამონაკლისს დავუშვებ.
მეორე სართულის პატარა, მყუდრო ოთახში, მეტი აღარაფერი თქმულა. ანდრეამ კიბეები სწრაფი ნაბიჯებით ჩაათავა და ტელევიზორის წინ მდგომი დივანი, ბალიშებითა და პლედებით შეძლებისდაგვარად მოამარაგა.
სწორედ ამ დროს, ბეა სამზარეულოში გამოცდილი შეფ-მზარეულის ამაყი იერით დააბიჯებდა და სანამ სპეციალურ ღუმელში შედებული პოპ-კორნი მზადდებოდა, მაცივრიდან ტკბილეულის გამოლაგებასაც შეუდგა. არც წვენები და თავისი საყვარელი შოკოლადები დავიწყებია.
მოსალოდნელი წუთები, რატომღაც იმდენად უჩვეულოდ და სასიამოვნოდ ესახებოდა, რომ დაახლოებით ოცწუთიანი საერთო საქმიანობის შედეგად, ყოველივე ზემოთ ჩამოთვლილი, უკვე მოხერხებულად გაწყობილი დივნის პირდაპირ მდგომ, ოთხკუთხედ მაგიდაზე ეწყო, ხოლო ტელევიზორის ეკრანზე ჯერჯერობით მხოლოდ მსახიობების სახელები და გვარები ეწერებოდა.
-ფილმის სახელს არ მეტყვი? -ფერად, ფუმფულა ბალიშებში მოხერხებულად მოიკალათა ბეამ და ცივი ანანასის წვენი ოდნავ მოსვა
-"შეუფასებელი". ფრანგული ფილმია, დრამის და კომედიის ნაზავი. მოკლედ შენ თვითონ შეაფასე
-ესე იგი, ახლა შენს საყვარელ ფილმს ვნახავ, არა?
-ტექნიკურად ასეა -ხმადაბლა გამოეპასუხა მისგან ორი სანტიმეტრის მოშორებით მჯდომი ანდრეა, თან მაგიდაზე დაწყობილ სხვადასხვაგვარ ტკბილეულს მზერა გადაავლო
-არაფერს აიღებ? ნახე რამდენი რამეა, მარტო ძალიანაც რომ მინდოდეს, მაინც ვერ მოვერევი
-აქედან ვერაფერს შევჭამ, შეუძლებელია
-რატომ? -გაკვირვება ჟღერდა გოგონას ტონში -დიეტაზე ხომ არ ხარ?
-ჩემთვის აკრძალულია. ბავშვობდან დიაბეტი მაქვს და ხომ იცი ამ დროს . . . . -სათქმელის დამთავრება საჭიროდ აღარ ჩათვალა. იცოდა, რომ ამის გარეშეც აუცილებლად მოეფინებოდა ნათელი მისი თავშეკავების მიზეზს
-მაპატიე, არ ვიცოდი. მე, რომ ამის ჭამა მეკრძალებოდეს, ალბათ ჭკუიდან გადავიდოდი
-კარგი ტკბილეულის გიჟო, ფილმი იწყება და მოდი მასზე მოახდინე კონცენტრირება
-სიამოვნებით -დივანზე უფრო მოხერხებულად მოიკალათა ბეამ და გვერდით მიდებული ფორთოხლისფერი ბალიში გულში ჩაიხუტა.
კინომარათონი ოფიციალურად დაიწყო. გოგონას სახეზე ეტყობოდა, რომ შინაარსმა ძალიან დააინტერესა. ამას, ყველაზე კარგად, მისი ეკრანზე მიშტერებული მზერა მოწმობდა.
როგორც ანდრეამ დასაწყისშივე უთხრა, მართლაც კომედიისა და დრამის ნაზავი იყო, რაც კიდევ უფრო მეტ მომხიბვლელობას სძენდა მის ისედაც საკმაოდ ორიგინალურ სცენარს. ყველაფერთან ერთად, დასასრულიც მეტად მხიარული და განსხვავებული გამოდგა. მუდამ პოზიტიური ენერგიით სავსე ბეასთან ერთად, ისევე როგორც სხვა რაღაცები, არც ტელევიზორთან ჯდომა იყო მოსაბეზრებელი, ამიტომ ერთ ფილმს მეორე მოჰყვა, მეორეს მესამე და სწორედ ამ მესამეს დროს აჩვენეს დიდმა და პატარა ისრებმა თორმეტი საათი. დამთავრებას ჯერ კიდევ საათნახევარი ჰქონდა დარჩენილი, რომ ეკრანს მიშტერებულმა მამაკაცმა, უეცრად მხარზე რაღაც სიმძიმე იგრძნო. თავიდან ვერ მიხვდა რა ხდებოდა, მაგრამ როდესაც გვერდით გაიხედა და მის მკლავზე ჩამოდებული ბეას თავი დაინახა, თავისთვის ჩაეღიმა.
გოგონა შუა ფილმის დროს გამოთიშვოდა რეალობას და ისე ტკბილად და უშფოთველად ეძინა, რომ ანდრეამ მისი ზემოთ აყვანაც გადაიფიქრა. ამის მაგივრად, ჯერ კიდევ მანათობელი ტელევიზორის ეკრანი, დისტანციური მართვის პულტზე თითის ერთი დაჭერით დააბნელა, გოგონა უფრო მოხერხებულად მიიხუტა მკერდზე, თავის მის თავს ფრთხილად ჩამოადო და თვალები ინსტიქტურად დაეხუჭა.
აქედან რამდენიმე წამიც არ იყო გასული, რომ უკვე მკვდარივით ეძინა.





8 8 8 8
ქალაქში დაბრუნების შემდეგ, ცხოვრება ჩვეულ კალაპოტს დაუბრუნდა. განსხვავება მხოლოდ ის იყო, რომ აგარაკზე გათენებულმა ერთმა ღამემ, რომელმაც, თან ყველაფერი შეცვალა და თან, არაფერი, ორივეს აზრები ამოუხსნელი განტოლებასავით ჩახლართა. ამ განტოლებაში იქსი ანდრეა იყო, იგრეკი კი, ბეა, ან შეიძლება პირიქით. ამას არც ჰქონდა გადამწყვეტი მნიშვნელობა, მთავარი ის იყო, შექმნიდა თუ არა ეს ორი უცნობი ერთ მთლიანობას განტოლების ამოხსნის შემდეგ.
ორშაბათის მოქუფრული დილა იდგა. ახალ ნაწვიმარი ქალაქი, თავისი პირქუში ფერებით, თითქოს პროტესტს გამოთქვამდა მზის სხივების ნაკლებობის გამო. ამას ნაცრისფრად შეფერილი, უკიდეგანო ცაც ადასტურებდა, რომელიც მაღალ კორუსებსა, თუ უბრალო საცხოვრებელ სახლებს ზემოდან მედიდური იერით გადმოსცქეროდა. აშკარა იყო, მალე ისევ იწვიმებდა. ამას ყველაფერი მოწმობდა-თუნდაც პერიოდული გაელვება ჯერ კიდევ ღრუბლიან ცაზე და საზარელი გრუხუნის ხმა, თავისი სიმძლავრით, თითქოს ტრასაზე მოსიარულე მანქანებსაც რომ აზანზარებდა.
საათის ისრები უკვე ცხრის ნახევარს უჩვენებდნენ. მანქანებისგან გადაჭედილ გზატკეცილზე, სადაც დიდი საცობი შექმნილიყო, გაუთავებელი სიგნალების ხმა არ წყდებოდა, რაც უკვე მძღოლებთან ერთად, ფეხით მოსიარულეთაც უქმნიდა დისკომფორტს. ზოგიერთი ამ ხმაურს, სასმენ ორგანოში გარჭობილი ყურსასმენებით ებრძოდა, ხოლო ზოგიერთი, უბრალოდ ცდილობდა იქაურობას მალე გასცლოდა და სახიდან უკმაყოფილო გამომეტყველება არ სცილდებოდა.
ამ გაუთავებელ ავტომობილებს შორის, ორ რიგად, რომ გამწრიკვებულიყვნენ თეთრად დახაზულ გზატკეცილზე, კარგად დაკვირვების შემთხვევაში, ვერცხლისფერ BMW-საც დალანდავდით, რომლის მუქი მინების მიღმა, საჭესთან მჯდომი კანდელაკი უკვე ვინ იცის მერამდენედ დაჰყურებდა თავის მაჯის საათს და მიუხედავად მოუთმენლობისა და ბრაზისა, ცდილობდა იმ ტიპურ მძღოლებს არ დამსგავსებოდა, ვინებიც საცობში ყოფნის დროს შვებას ლანძღვა-გინებაში პოულობდნენ და გულში ჩაბუდებულ ბრაზსაც ამით იქარვებდნენ.
აშკარა იყო ძალიან აგვიანდებოდა. უკვე ათი წუთის მისული უნდა ყოფილიყო დანიშნულების ადგილამდე, მაგრამ ჯერ ნახევარი გზაც არ ჰქონდა გავლილი.
აგარაკიდან წამოსვლის შემდეგ, ბეასთან ერთად სახლში შეირბინა, რის მერეც საჩქაროდ ისაუზმეს, სახლში უპატრონოდ დარჩენილ, ელას ნაჩუქარ პაწაწინა ლეკვსაც აჭამეს და ორივენი თავ-თავიანთ საქმეებზე გაიქცნენ.
გოგონა მამას უნდა შეხვედროდა დედამისისგან მალულად, ხოლო შემდეგ აპირებდა მეგისთან შეევლო, რათა თავისი ახალი სამსახურის შესახებ ეკითხა. იმედი ჰქონდა, რამე მძიმე და დამღლელი არ იქნებოდა. გზაში განუწყვეტლივ იმაზე ფიქრობდა, რომ ანდრეა, ლიზასთან განცდილი ინციდენტის შესახებ ვერაფერს გაიგებდა და იმით გახარებული, რომ წყლიდან მშრალად გამოსვლას შეძლებდა, ახალ ნაწვიმარი ქალაქის ქუჩებს ნელი სვლით მიუყვებეოდა.
მამას ქალაქის მთავარ პარკში უნდა შეხვედროდა. ორი დღეც არ იყო, რაც არ ენახა და უკვე საშინალად მონატრებოდა. თან ყველაფერთან ერთად, გუშინდელ ამბებზეც ეფიქრებოდა. ახლაც თვალწინ ედგა მასთან ზედმეტად ახლოს მდგომი კანდელაკის დამაბნეველი მზერა, აგონდებოდა მისი ნაზი შეხება, რამაც კინაღამ გონი დააკარგვინა და რეალობას საბოლოოს გამოთიშა. თავადაც ვერ ხვდებოდა, თუ როგორ მოაჩვენა თავი ასე უემოციოდ, მაგრამ იმ დროს, მთელი არსებული და არარსებული ძალები მოიკრიბა, რათა გარეგნულად მაინც არ შეტყობოდა, ის, რაც შინაგანად მთელს ორგანიზმს უწვავდა და თითოეულ უჯრედს უფორიაქებდა.
ანდრეა კანდელაკი-ეს ახალი გამოწვევა იყო მის ცხოვრებაში, გამოწვევა, რომელსაც არც კი იცოდა გაუძლებდა თუ არა. პირველად ჰქონდა ისეთი შემთხვევა, რომ ადამიანის ოდნავი მოახლოებაც კი ესოდენ აფორიაქებდა.
რაც თავი ახსოვდა, ყოველთვის სკეპტიკურად იყო განწყობილი და არ სჯეროდა ამგვარი რამეების-"მის" შეხებაზე აჩქარებული გულის ცემის, წყობიდან გამოსული ფიქრების, ძარღვებში სისხლის ადუღების და არეული სუნთქვის. ამ ყველაფერს რომანებსა და ფილმებში გამოგონილ სისულელედ მიიჩნევდა და სერიოზულად არასდროს აღიქვამდა, მანამ, სანამ თავადაც არ მოექცა ზემოთ ხსენებული, ამოუხსნელი გრძნობების გარემოცვაში. ნუთუ ამდენად მოქმედებდა მასზე ეს ადამიანი? რა თქმა უნდა, მოქმედებდა და ამის ნათელი მაგალითი გუშინდელი დღე გახლდათ. დღე, რომელმაც თან ყველაფერი შეცვალა და თან, არაფერი.
რა საოცარია არა?
ზოგჯერ, საკუთარი ფიქრები იმდენად გვიტაცებს, რომ დროის შეგრძნებას ვკარგავთ, ხოლო ფეხებს თავისით, ინსტიქტურად მივყავართ ჩვენს მიერ არჩეული ადგილისკენ. ამ დროს ვერც ვაცნობიერებთ, როგორ ენაცვლებიან ერთმანეთს ქუჩაში მოსიარულე სახეები, როგორ ცვლის ერთ უბანს მეორე, მეორეს მესამე და გონს მხოლოდ მაშინ მოვდივართ, როდესაც სრულიად მოულოდნელად, ჩვენ თავს დანიშნულების ადგილას აღმოვაჩენთ.
ბეასაც სწორედ ასე დაემართა. საკუთარ ფიქრებსა და ჩახლართულ აზრებთან ერთად, ვერც კი გაიგო როგორ გადაეშალა თვალწინ თავისთვის სასურველი ადგილი, სადაც ბავშვობაშიც ხშირად მოდიოდა, მამასთან ერთად. ბაღი სულ რაღაც, ათიოდე ნაბიჯის მოშორებით იწყებოდა და ხალხის სიმრავლე შეინიშნებოდა. ძირითადად, იქ მყოფთა უმეტესობას ერთმანეთზე ჩახუტებული წყვილები წარმოადგენდნენ, ვინებსაც, თითქოს დედამიწის ბრუნვის შესახებაც დაევიწყებინათ და ერთმანეთის გარდა, მართლაც რომ ვეღარაფერს ამჩნევდნენ.
გოგონამ ნაცნობი გარემო დაკვირვებით შეათვალიერა. თვალებით ლევანს ეძებდა და იმედი ჰქონდა, უკვე მოსული იქნებოდა, რადგან თავად ზედმეტადაც კი დააგვიანდა. თუმცა ეს ხომ ბუნებრივი იყო? ბეა და დაგვიანება საუკეთესო მეგობრებად ითვლებოდნენ, რომელთაც ერთმანეთს ვერანაირი ძალა ვერ დააშორებდათ.
ადგილის თვალებით დაზვერვა რამდენიმე წამის განმავლობაში გრძელდებოდა. რაღაც დროის განმავლობაში ისიც იფიქრა, რომ მამას მოსვლა დაასწრო, თუმცა საბედნიეროდ, შეცდა -ბატონი ლევანი, ბაღის ბოლოში მდგომ სკამზე, გვერდულად ჩამომჯდარიყო და იქვე მოთამაშე პატარა გოგონას ღიმილიან მზერას არ აშორებდა. შეიძლება ითქვას, შვილის მიახლოება არც კი გაუგია. ბეასაც სწორედ ეს უნდოდა:
-ვინმეს ხომ არ ელოდებით, სიმპათიურო ახალგაზრდავ? -უკნიდან ჩუმად მიეპარა, ყურში ჩასჩურჩულა, შემდეგ კი გვერდით მხიარულად მიუჯდა და ლოყაზე ნაზად აკოცა
ბავშვის ცქერაში გართულმა კაცმა, მაშინვე მოაბრუნა უკვე გაჭაღარავებული თავი და ქალიშვილის დანახვაზე თალებში სითბო ჩაუდგა.
-შენ არც იცვლები და არც იზრდები, შვილო. არ ვიცი რა მოგიხერხო -კაცს ახლა ერთი ხმამაღალი გაცინება ყველაფერს ერჩივნა, მაგრამ არ ავიწყდებოდა, რომ საზოგადოებრივი თავშეყრის ადგილას იყო -დედაშენს ძლივს გამოვეპარე. რომ გაიგოს სად ვარ, ალბათ შენც მოგკლავს და მეც ზედ მიმაყოლებს
-ჯერ კიდევ არ გადაუვლია? ნეტავ როდის დამთავრდება ეს ყველაფერი? -ნირი წაუხდა და ეს ხმაზე ისე აშკარად დაეტყო, რომ კაცს სევდა შემოაწვა
-ხომ იცნობ შვილო? -სცადა გაემხნევებინა -იწუწუნებს, გაბრაზდება და გადაუვლის, მაგრამ ჩვეულებრივი ადამიანებისგან განსხვავებით, მისგან ასეთი ნაბიჯები ყოველთვის იგვიანებს
-მაქსიმე ჯერ არ ჩამოსულა? ერთხელაც არ შემხმიანებია -რატომღაც გადაწყვიტა სასაუბრო თემის შეცვლის მიზეზი გამხდარიყო. ალბათ იმიტომ, რომ ნინაზე ლაპარაკი ძალიან თრგუნავდა
-არა, არ ჩამოსულა. ისეთ ადგილას არიან, რომ ტელეფონიც კი არ იჭერს და ბუნებრივია არც წაუღია -აქ წამით დაფიქრდა -ჩემი ვარაუდით, კიდევ ორი კვირა არ გამოჩნდება
-კარგია. მაგის რისხვას მაინც ავიცილებ თავიდან ცოტა ხნით. შენზე მომიყევი, როგორ ხარ? -მკლავზე მიეხუტა საყვარელ მამას
-ბეა, შვილო -ლევანს თავიდანვე ეტყობოდა, რომ რაღაცის თქმა უნდოდა, თუმცა ლაპარაკის წამოწყება მხოლოდ მაშინ გაბედა, როდესაც ნინაზე ლაპარას მორჩნენ და სიტუაცია ცოტათი განეიტრალდა -იქნებ ამ დღეებში მოახერხო და ის ბიჭი გამაცნო? თუნდაც დღეს, რას იტყვი? -ოდნავ მოშორდა და გვერდულად გახედა
-ვინ ბიჭი?
-შენი ქმარი, შვილო -მის დაბნეულობაზე გაეცინა ლევანს
-ჰო, ჰო -შუბლზე ხელი ნერვიულად მოისვა -ის ახლა სამსახურშია და . . . .
-არა უშავს, საღამოს საათებშიც შემიძლია გესტუმროთ. მამა ვარ და მაინტერესებს ვის ხელშია ჩემი პატარა გოგონა, თანაც უხერხულია, რომ მაგ ადამიანს აქამდე არ დავლაპარაკებივარ. ხომ იცი, ესეც დედაშენის გამო, თორემ ამდენ ხანს უკვე დამეგობრებასაც მოვასწრებდით
-მართალი ხარ -გაუბედავად გაიჟღერა მისი პირიდან ამ სიტყვებმა. ნეტავ შეძლებოდა დაწვრილებით მოეყოლა, თუ რა ვითარებაში შედგა ეს ქორწინება. ეთქვა ყველა დეტალი და წვრილმანი, მაგრამ არ შეეძლო. რაღაც უხილავი ძალა ხელს უშლიდა და ალბათ ყოველთვის ასე იქნებოდა. ბოლოს და ბოლოს, ყველა ადამიანს ხომ აქვს საიდუმლო? ეს კი, სწორედ ის საიდუმლო იქნებოდა, სამუდამოდ რომ შეინახავდა და ოჯახს არასდროს გაუმხელდა
-ანუ, დღეს მაგ ბიჭს გავიცნობ, არა? -რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს ლევანის ხმაში ბევრად მეტი მღელვარება იგრძნობოდა. ალბათ იმის შიში ჰქონდა, ანდრეა უარყოფითი პიროვნება არ აღმოჩენილიყო, თუმცა მისი უფრო დიდი ნაწილი, ბეას არჩევანს ენდობოდა და გული დამშვიდებული ჰქონდა
-გავაფრთხილებ, მამა. მოიცა მისამართს მოგცემ -ჩანთიდან კალამი და ფურცელი ამოაძვრინა, რაზეც ოდნავ ათრთოლებული და გაკრული ხელით გააკეთა საჭირო წარწერა -საღამოს უკვე სახლშია ხოლმე
-მჯერა, რომ კარგი ადამიანია, მაგრამ ერთ რამეზე გული ძალიან მწყდება. შენი ქორწინება სულ სხვანაირი წარმომედგინა შვილო -როგორც ჩვეოდა, თმაზე ხელი ჩამოუსვა -მეგონა თეთრ კაბაში გამოწყობილს და თაიგულით ხელში გიხილავდი და . . . .
-კარგი, მამა, ძალიან გთხოვ. ვიცი, რომ ნაბიჯის გადადგმა ვიჩქარე, მაგრამ ახლა ამას უკვე აღარაფერი ეშველება. ანდრეასთან მართლა კარგად ვარ და მინდა ჩემი დარდი არ გქონდეს. გაიცნობ და ამაში თავადაც დარწმუნდები
-იმედი მაქვს, ასე იქნება -ყველანაირად სცადა გულში დაბუდებული შიშის პატარა ნაპერწკალი ღიმილით გადაეფარა და ფეხზე ზანტად წამოიმართა -კარგი, მოდი ახლა სამსახურამდე მიგაცილებ და წავალ, თორემ დედაშენი რაღაცას იეჭვებს, ხომ იცნობ? რთულია მას რამე გამოაპარო
-არა, მამა, ჯერ სამსახურში არ მივდივარ. მეგის უნდა შევუარო რაღაც საქმე მაქვს. შენ შეგიძლია წახვიდე -თბილად გაუღიმა და თვითონაც წამოდგა
-კარგი, მაშინ საღამომდე . . . .
აქ ბეამ გააწყვეტინა:
-ძალიან გთხოვ ისე ქენი, რომ დედამ ვერაფერი გაიგოს, თორემ საშინელება მოხდება.

-ნუ გეშინია რამეს მოვიფიქრებ. თუ მოსვლა ვერ მოვახერხე, ამასაც გაგაბებინებ. ახლა კი წადი შენს საქმეებზე, ნუღარ აყოვნებ -ღიმილით შეაგულიანა ქალიშვილი და გრძელ თმაზე ხელი ნაზად ჩამოუსვა
-იმედია ვერაფერს გაიგებს. დროებით მამა . . . .
დამშვიდობებისას, როგორც ყოველთვის, ერთმანეთს სიყვარულით გადაეხვივნენ და თავიანთ საქმეს დაუბრუნდნენ. ახლა მთავარი ის იყო, თუ როგორ ეტყოდა ანდრეას ამ ამბავს. საოცარია, მაგრამ თუ უწინ უპრობლემოდ შეეძლო კანდელაკისთვის თავისი მშობლების გაცნობა მოეთხოვა, ახლა ეს საშინლად ეუხერხულებოდა. უბრალოდ მამას ხათრი ვერ გაუტეხა, ან კი, რას დაასახელებდა უარის მიზეზად? იმას ხომ არ ეტყოდა, რომ მათი ქორწინება გაუწონასწორებელ გარემოებაში მოხდა და ერთმანეთი მხოლოდ ხელის მოწერის შემდეგ გაიცნეს? არა, არა, ამას ვერასოდეს იზამდა, ამიტომ ჯობდა ისევ ანდრეასთან მოეგვარებინა სიტუაცია. აღარც გაუჭიანურებია, ლევანის წასვლიდან ორი წუთის შემდეგ, ისევ იმავე პარკში მჯდომმა, სენსორზე კანდელაკის ცხრა ციფრიანი ნომერი აკრიბა და ტელეფონი ყურზე მიიდო. რამდენიმე წამი გავიდა, მაგრამ ანდრეა პასუხს აგვიანებდა. მხოლოდ გაბმული სიგნალების ხმა მოისმოდა და ის-ის იყო, დარეკვის მცდელობზე ხელი უნდა აეღო, რომ უეცრად, პერიოდული ზუმერი ნაცნობმა ხმამ ჩაანაცვლა:
-გისმენ, ბეა
-გცალია? ცუდ დროს ხომ არ ვრეკავ?
-არა, სულაც არა -წამით დუმილი ჩამოვარდა. ყურმილში მხოლოდ მამაკაცის სუნთქვა ესმოდა -მოხდა რამე?
-ანდრეა მამაჩემს უნდა შენი გაცნობა და დღეს საღამოს ჩვენთან აპირებს მოსვლას -ბეამ თვალები მაგრად დახუჭა და რეაქციას დაელოდა. არც კი იცოდა, ასე ძალიან რატომ რცხვენოდა, მაგრამ ფაქტი იყო, ამას მთელი სხეულით გრძნობდა
-გზად კრივის ხელთათმანები ხომ არ ვიყიდო? არ ვიცი, მაინც თავს დავიზღვევდი
მამაკაცის უბრალო, მხირულმა ტონმა, მორიგი სიმპათიაც კი აღუძრა მისდამი. დაძაბულობა, რომელსაც ცოტა ხნის წინ განიცდიდა, სადღაც უკვალოდ გამქრალიყო და როგორც ჩანს, დაბრუნებას არც აპირებდა.
-არა მგონია დაგჭირდეს. როგორც გითხარი, მხოლოდ მამა მოვა, მასავით მშვიდობიანი ადამიანი კი დამიჯერე მეორე არ მოიძებნება
-მეც მაქვს შენთვის რაღაც სათქმელი
-გისმენ
-ზეგ ელას დაბადების დღეა. ქალაქის ერთ-ერთ ბარში აპირებს აღნიშვნას და ხომ გესმის? ხვალისთვის იქნებ მოახერხო და რამე კაბა შეიძინო? თუ გინდა მეც გამოგყვები და საჩუქარიც ამარჩევინე, ამ ქალურ ამბებში მაინცდამაინც ვერ ვერკვევი -ტელეფონიდანაც კი იგრძნო როგორ იღიმოდა მამაკაცი
-კარგი, სიამოვნებით. ხომ არ გეწყინა მამაჩემის გაცნობა რომ გთხოვე? -სკამიდან ნელა წამოდგა და ბაღიდან გასავლელ ბილიკს გაუყვა
-მართლა ძალიან ვხალისობ შენს ბავშვურ ხასიათზე -გაეცინა -მოვალ, ბეატრის და ყველანაირად ვეცდები მამაშენმა უმაღლესი შეფასება დამიწეროს
საპასუხოდ აღარაფერი თქმულა. გოგონამ ყურმილი დაკიდა და ღიმილიანი სახით გაუყვა გზას ტაქსების გაჩერებისკენ, რათა მეგისთან დროულად მისულიყო.
მაინც რამდენი გამოტოვებული ზარი ჰქონდა მეგობრიგან? ეს მხოლოდ მაშინ ნახა, როდესაც უკვე მანქანა დაიძრა, თუმცა გადარეკვაზე არც უფიქრია. ფიქრობდა, მეგი სუპერ-მარკეტიდან ათასი რამის წამოღებას აიძულებდა და საშინლად ეზარებოდა მისი გაუთავებელი ლაქლაქის მოსმენა.
ვინ იცის, კიდევ რამდენი ზარი შემოვიდა ამის შემდეგ. გოგონა მათ კვლავ უპასუხოდ ტოვებდა. ყურმილის აღება მხოლოდ მაშინ გადაწყვიტა, როდესაც ტაქსის მძღოლს, დანიშნულების ადგილას მიყვანისთვის ფული გადაუხადა, თუმცა, ბედის ირონია ის იყო, რომ ზარი სწორედ ამ დროს შეწყდა და მანაც, გამოტოვებულთა სიაში დაიკავა საპატიო ადგილი.
ნარინჯისფერ კორპუსში, ლიფტი როგორც ყოველთვის არ მუშაობდა. ბეას ნერვები მოეშალა. მუდამ აწუხებდა ის კითხვა, თუ რატომ არსებობდა ეს ლიფტი, თუ კორპუსის მაცხოვრებლებს მაინც ფეხით უწევდათ ხოლმე კიბეებზე სიარული? მაგრამ ახლა რა დროს ეს იყო? გული უგრძნობდა, მეგი ამდენი იგნორისგან ცოფებს ყრიდა. არა უშავს როგორმე ამასაც მოაგვარებდა. მთავარია ყველაფერს ისე მოაწყობდა, რომ მისი და ლიზას ინციდენტის შესახებ, ანდრეას ყურამდე არაფერი მივიდოდა და ეს ძალიან ახარებდა.
იმდენად მოეცვა კმაყოფილების გრძნობას, დამღლელი საფეხურების დამთავრებაც კი არ უგრძვნია. როგორც კი გააცნობიერა, რომ უკვე მეგის სართულზე ასულიყო და მისი კარის წინ იდგა, ზარი გაბადრული სახით დარეკა, თან როგორც ჩვეოდა, მაჯის საათს დახედა, რათა კარის საკეტის ხმის გაგონებამდე წამები დაეთვალა. რატომღაც ყოველთვის ასე იქცეოდა და ტრადიციას არც ამჯერად უღალატა.
მისი და ციფერფლატის, დაახლოებით ათწამიანი ურთიერთობის შემდეგ, ნანატრი ჩხაკუნის ხმა მთელს სადარბაზოში ექოდ გავარდა. პირველი, რაც გოგონას თვალებში შეეფეთა, ეს მეგის დამფრთხალი მზერა იყო, თუმცა რატომღაც ამისთვის ყურადღება არ მიუქცევია. გაღებული კარის დანახვის თანავე ზღურბლს გადააბიჯა და მოსაცმელი, გასავლელთან დამაგრებულ საკიდზე ჩამოკიდა.
-აბა როგორაა საქმე? საღამომდე შენს განკარგულებაში ვარ და გისმენ
-ბეა, მოიცა აქ . . . .
-ცოტა ხნის წინ მამაჩემი ვნახე, პარკში -გააწყვეტინა და მისაღებისკენ გაემართა. ერთი სული ჰქონდა როდის დაჯდებოდა -უნდა, რომ ანდრეა გაიცნოს, საღამოს აპირებს მოსვლას. თავიდან უარის თქმა მინდოდა, მაგრამ . . . . -აქ სიტყვები პირზე მიეყინა. რაღაც ძალამ აიძულა ერთ ადგილს უძრავად მიწებებოდა და ნაბიჯიც კი ვერ გადაედგა. რთული იყო მისი სახის გამომეტყველებიდან გაგერკვიათ, რას ფიქრობდა, მაგრამ ერთი რამ მეტად აშკარა გახლდათ-ბეას აფორიაქება სახლში კიდევ ერთი, დამატებითი პირის დახვედრამ კი არ გამოიწვია, არამედ თავად ამ პიროვნების ვინაობამ

დივანზე, რომელიც უამრავი პატარ-პატარა ბალიშით იყო მოფენილი, თვით საბა იჯდა და ვისკისგან ნახევრად ჩაცლილ ჭიქას ხელში ისე ათამაშებდა, რომ მისი ნახვისგან დაბნეული გოგონას მზერას, თვალს არ აშორებდა. ოთახში მოუსვენრად მოფარფატე დაძაბულობის ნაწილაკებისგან იქაურობა თითქოს გახურდა, ხოლო დუმილი ჯერ კიდევ სისლისმღვრელი დიქტატორივით მბრძანებლობდა და ამით თითქოს ყველას აფრთხილებდა, რომ მისი დამარცხება არც თუ ისე იოლი საქმე იყო.
ჩამოვარდნილ სიჩუმეში, სადღაც ორი წუთის შემდეგ გაჟღერებული, მეგის ჩურჩულით ნათქვამი სიტყვები, მხოლოდ ბეასთვის იყო გასაგონი, რადგან მეგობარი მასთან ძალიან ახლოს იდგა და ტუჩები ფაქტობრივად ყურთან მიუტანა:
-აი, ამის თქმას ვცდილობდი, როდესაც გირეკავდი. ამიერიდან გეცოდინება, რომ ჩემი ზარები არ უნდა დააიგნორო
გასაკვირი ნამდვილად არ იყო, რომ პასუხად არაფერი თქმულა. გოგონა კვლავ ერთ ადგილას იდგა, ისევ იმავე ადამიანს უყურებდა და სახეზეც იგივე დაბნეულობა ეხატა, რაც ნელ-ნელა უხერხულობაში გადაიზარდა. როგორც ჩანს, ბეასგან განსხვავებით, საბას უთქმელი სიტყვების დიდი ნაკადი ახრჩობდა და აშკარა იყო, სიჩუმეს დიდი ხნის განმავლობაში ვერ აიტანდა.
საბედნიეროდ თუ საუბედუროდ ასეც მოხდა-ბიჭი ფეხზე ნელა წამოიმართა, უკვე ბოლომდე დაცლილი ჭიქა მაგიდაზე ხმაურიანად შემოდგა, გოგონას მიუახლოვდა და სასმელისგან ამღვრეული თვალებით შეაცქერდა. ამ მზერაში, დაუფარავ ბრაზთან ერთად, კიდევ ბევრი სხვა რამეც იკითხებოდა.
-გილოცავ, ბეა. დიდ ბედნიერებას გისურვებ!
-საბა, თავი დაანებე -მაშინვე შენიშნა მისი უზღვავი ირონია მეგიმ და გადაწყვიტა სასწრაფოდ ჩარეულიყო
-თავი დავანებო? ქარაფშუტა გოგოსავით მე მოვიქეცი, თუ ის? -საბა, ამჯერად, ასაფეთქებლად გამზადებულ ნაღმს გავდა, რომელიც წუთი-წუთზე ყველას ზიანს მოუტანდა -როდემდე უნდა იყოს ასეთი უპასუხისმგებლო? მითხარი როდემდე? -ამას რომ ამბობდა, მეგის მაგივრად ბეას უყურებდა და ხმასაც ნელ-ნელა უწევდა
-მისი ბრალი არაა საბა, ეს შემთხვევით მოხდა და თუ შეიძლება, ხმას დაუწიე, უკვე ყურები ამტკივდა
ოთახში ხმამაღალი სიცილი გაისმა. ბეა ამ ხმამ იმდენად შეაკრთო, მალე მუხლებში სისუსტე იგრძნო და იქვე, დივანში ჩაეშვა მოწყვეტით. წამით მოეჩვენა, რომ დედამიწა თავის ორბიტასაც კი ასცდა და უკუღმა დაიწყო ტრიალი.

-ყველაფერზე გადის ეს ფრაზა-აი, მაგალითად ლარნაკის გატეხვა შემთხვევით მომივიდა, კონკრეტული ნივთის გაფუჭება შემთხვევით მომივიდა, მაგრამ გათხოვება შემთხვევით მომივიდა, ეს, პირველად მესმის და არანაირ სტანდარტში არ ჯდება! ერთი ეს მითხარი, ასეთი რა დაგალევინეს? როგორ მოახერხა შენი ისე გათიშვა? იქნებ მასთან იწექი კიდეც და აღარ გახსოვს?
თუ გოგონა აქამდე ჯერ ჩუმად იდგა, შემდეგ კი იჯდა, ეს სიტყვები უკვე ბოლო წვეთი აღმოჩნდა მის მოთმინების ფიალაში. არა, ამას ნამდვილად ვერ აიტანდა. საბას არ ჰქონდა უფლება მასთან ასეთი ტონით ელაპარაკა და ამას ახლავე გამოასწორებდა:
-შენ თავი ვინ გგონია?! -ამის თქმა და მისი ფეხზე წამოდგომა ერთი იყო. გაოგნებული მეგი, ხან ერთს უყურებდა, ხან მეორეს და მოკამათე წყვილის „იდილიაში“ ჩარევას უკვე ვეღარ ბედავდა. ალბათ იმიტომ, რომ ყველაფერმა იმაზე სერიოზული სახე მიიღო, ვიდრე ამას თავდაპირველად ელოდა.
-საერთოდ რა უფლებით მეუბნები ამ ყველაფერს? თუ მომინდება დავწვები კიდეც მასთან და ამაზე უარესსაც ვიზამ. შენ ეს აღარ გეხება, იმიტომ რომ დაშორება თავად გადაწყვიტე. არ იფიქრო, რომ რამეში გადანაშაულებ -აქ ტონი ოდნავ შეარბილა -შენს ადგილას ამას ბევრი ვერ აიტანდა, მაგრამ მარტო ეს არ არის. არასდროს გაინტერესებდა მე რას ვგრძნობდი, როდესაც ორი კვირით გადაიკარგებოდი და არც კი მეხმიანებოდი. მართალია ჩვენი ურთიერთობა დიდხანს გაგრძელდა, მაგრამ შენგან ის არასოდეს მიგრძვნია, რაც მინდოდა, რომ მეგრძნო
-მეტი რაღა უნდა გეგრძნო? სიგიჟემდე მიყვარდი! -გამწარებული სახით, მკლავებში ხელი ჩაავლო გოგონას -მაგრამ შენ ეს ყოველთვის გეცოტავებოდა. არ მესმის რა გინდა, ამიტომ გათხოვდი იმ იდიოტზე?
-ასე ნუ მოიხსენიებ -კანდელაკის მსგავსი სიტყვით დახასიათებამ, თანაც საბასგან, რატომღაც საშინლად გააბრაზა და ეს ტონზეც ნათლად დაეტყო. თავადაც ვერ მიხვდა, ასეთი რეაქცია რამ გამოიწვია -შენ არჩევანი უკვე გააკეთე. ხომ გინდოდა ჩემთან ურთიერთობა გაგეწყვიტა? ხომ არ მოინდომე ჩემი მოსმენა? არ ვამბობ, რომ უდანაშაულო ვარ, მაგრამ იმოდენა სიამაყეა შენში, აქ რომ ერთმანეთს შემთხვევით არ შევხვედროდით, ჩემთან ლაპარაკსაც არ დათანხმდებოდი. მეგიმ კიდევ -მეგობარს გახედა და ხმას ოდნავ დაუწია -იმის თქმაც კი ვერ გაბედა, რომ მალე აქ მოვიდოდი, რადგან ჩემი სახელის შენთან ხსენებისაც კი შეეშინდა. მითხარი რამეში ვტყუი? მოინდომებდი ჩემთან დალაპარაკებას? გეკთხები!
-შენთან დალაპარაკებას? -დამცინავად იერით ლამის შუბლი გაუხვრიტა საბამ და ხელი კიდევ უფრო მაგრად მოუჭირა -და რა თემები უნდა განგვეხილა? შენი ახალი სახლის დეკორაციები თუ პირველი ღამის შთაბეჭდილებები?
-წესიერად მელაპარაკე! არ გაქვს უფლება ასე მომმართო გესმის?! -თავი ძლივს შეიკავა, რათა მოთმინებიდან არ გამოსულიყო და გრძნობები ეკონტროლებინა -ახლა კი, ხელი გამიშვი თუ შეიძლება, მკლავებზე სილურჯეები მაინცდამაინც არ მიხდება
-საკმარისია, გეყოფათ! -მათგან რამდენიმე ნაბიჯის მოშორებით მდგომმა მეგიმ, როგორც იქნა მოიფიქრა, პაუზით ისარგებლა და მეგობარი საბას ხელიდან გამოგლიჯა. არ მოელოდა, ასეთი ცუდი რეაქცია თუ ექნებოდა და უკვე თვითონაც საშინლად ბრაზობდა
-იცოდე, თუ მას კიდევ რამეს ატკენ, ჩემი სახელიც დაივიწყე, გესმის საბა? და ასე ნუ მიყურებ, მთვრალი ხარ, სახლში წადი და გამოიძინე -მის პასუხს აღარ დალოდებია ისე აიღო შოკოლადისფერი დივნიდან, ტყავის ქურთუკი, ხელებში სწრაფად შეაჩეჩა და კარისკენ დასჯილი ბავშვივით წაათრია. მისდა გასაკვირად, წინააღმდეგობა არ შეხვედრია, ამიტომ კარამდე უხმოდ მივიდნენ და მხოლოდ გასვლამდე რამდენიმე წამით ადრე სთხოვა მეგიმ, სახლში მისვლის თანავე დაერეკა, ხოლო საკუთარი მანქანის მაგივრად შინ ტაქსით მისულიყო.
-გესმის რასაც გეუბნები? -კიდევ ერთხელ შემოატრიალა თავისკენ და თვალები დაუბრიალა
-ამას არასდროს ვაპატიებ მეგი, არასდროს!
-სახლში წადი საბა. თუ რამე დაგჭირდეს დამირეკე და კიდევ ერთხელ გეუბნები, შენს მანქანაზე დაჯდომა არც იფიქრო, თორემ თუ მოკვდი, მოვალ და მეორეჯერ მოგკლავ, იმიტომ რომ არ დამიჯერე
-დროებით -ჩვეული სიტყვით დაემშვიდობა გოგონას და რადგანაც ლიფტი არ მუშაობდა, პირდაპირ კიბეებზე დაეშვა
-ფრთხილად იყავი საბა. და ეს ბოლოა, როდესაც ჩემს სახლში თვრები -ბინის ხის კარები სწორედ ამ სიტყვებით დაიხურა. ამჯერად დიასახლისს სხვა საქმე ჰქონდა- მეორე საუკეთესო მეგობარი უნდა გაემხნევებინა, ვისაც ნუგეში და მხარდაჭერა, საბაზე მეტად თუ არა, ნაკლებად მაინც არ სჭირდებოდა.
მისაღებში რომ დაბრუნდა, ბეა კვლავ იმავე დივანზე ჩამომჯდარიყო და პერიოდულად, ნატკენ მკლავებს იზელდა ხელებით. მიუხედავად იმისა, თუ რა გამოიარა სულ რაღაც ორი წუთის წინ, მაინც ისეთ შვებას და თავისუფლებას გრძნობდა, თითქოს კისრიდან ათტონიანი გირა ჩამოხსნესო. ახლა უკვე ყველაფერი დამთავრებული იყო. ერთი რამ კი დაზუსტებით იცოდა -საბასთან ურთიერთობის აღდგენა ვეღარ მოხერხდებოდა. არა იმ ინციდენტის გამო, რაც მეგის სახლში გადახდათ, არამედ იმიტომ, რომ დღეს, აქ და ამ წუთას, პირველად დარწმუნდა ასი პროცენტით ბიჭის მიმართ საკუთარ გულგრილობაში და ამ აღმოჩენამ ცოტათი გააოცა კიდეც.
-კარგად ხარ? -თავის ფიქრებში ჩაკარგულმა, მეგის გვერდით მიჯდომა მხოლოდ მაშინ გაიგო გოგონა რომ ალაპარაკდა და მომენტალურად თავი მისკენ მიატრიალა. თვალებში ბრილიანტისფერი ცრემლები ჩასდგომოდა
-დღეს შენთან ვრჩები, მეგი -თქვა და სწორედ იმ წუთას, ლოყაზე პირველი წვეთი ჩამოუგორდა, მას მეორე მოჰყა, მეორეს კი მესამე . . . .
-მაგრამ ხომ ამბობდი, რომ დღეს მამაშენი მოვიდოდა ანდრეასთან და . . . .
-მეგი, გაჩუმდი -სასწრაფოდ გააწყვეტინა და თავი კალთაში ჩაუდო -ამას უჩემოდ მიხედავენ, ახლა სიმშვიდის გარდა არაფერი მინდა. არც კი ვიცი რატომ ვტირი, მაგრამ უნდა ვიტირო. ამ წუთას ისე ვარ, რომ კარიდან თუ გამაგდებ, ფანჯრიდან შემოვალ და შენი სახლიდან მაინც არსად წავალ
გოგონას ისე ჩაეცინა, თითქოს ცოტა ხნის წინ, მისთვის ვინმეს ფერიების არსებობა დაემტკიცებინოს.
-გაიხსენე, როდის გამიგდიხარ? დარჩი რამდენ ხანსაც გინდა და იმის უფლებასაც გაძლევ, თუ ღამით შეგეშინდება, მაგრად ჩამეხუტო
-რა საოცარი ვინმე ხარ, გმადლობ -წამით დუმილი ჩამოვარდა. ბეა ერთ ხანს თავისას ფიქრობდა, შემდეგ კი ჰკითხა:
-შენ რატომ ვერ გპოულობენ პრობლემები მეგი? ყოველთვის მე რატომ დამდევენ? -ქვემოდან პატარა ბავშვივით უყურებდა და თავს ძლივს იკავებდა, რათა არ გაღიმებოდა
-როგორ ვერ მპოულობენ, ბეა? შენ ხომ მიპოვე?
-რამოდენა სარკაზმია შენში -როგორც ასეთ სიტუაციებში ჩვეოდა, თვალები მობეზრებულად აატრიალა -შენც ანდრეას ჰგავხარ
-ანდრეას? -თვალები ჭყიტა მეგიმ -რაღაც ამ ბოლო დროს, ძალიან ხშირად ლაპარაკობ მასზე. თან საბასთანაც როგორ თავგამოდებით დაიცავი
-მაგით რისი თქმა გინდა? -აშკარა იყო დაძაბულობამ იმატა, თუმცა მხოლოდ ბეას გულში
-მე არაფრის, მაგრამ შენ ხომ არაფერი გაქვს სათქმელი? აი ეს მაინტერესებს
არა, ახლა ამაზე საუბარი არ სურდა. ჯერ თავად უნდა გარკვეულიყო ყველაფერში, აზრები დაელაგებინა და მხოლოდ შემდეგ მოახერხებდა იმ კითხვებზე პასუხების გაცემას, რაც მეგის ასე ძალიან აინტერესებდა. დაჟინებული მზერის ასარიდებლად, ახლა მხოლოდ მისკენ რომ იყო მიმართული, ჭერზე დაკიდებულ ყვავილებიან ჭაღს ახედა და ღრმად ამოიხვნეშა. ასე მხოლოდ მაშინ იქცეოდა, როდესაც რამეზე საუბარს გაურბოდა.
-მე ახლა მარტო ერთი რამის თქმა მინდა-საშინლად მეძინება და თუ შეიძლება ცოტა ხნით ხმა არ ამოიღო -ამ კატეგორიული სიტყვების ფონზე, გოგონა მოხერხებულად მოკალათდა მეგობრის მუხლებზე, ამდენი ემოციისგან გადაღლილი თვალები დახუჭა და ისე გაინაბა, გეგონებოდათ, წამებში მოახერხა სიზმრების სამყაროში გადაბარგებაო.
მეგი ერთ ხანს, უხმოდ იჯდა და თავის კალთაზე მისვენებულ ბავშვობის მეგობარს, ვისაც ფაქტობრივად ღვიძლ დად მიიჩნევდა, ზემოდან სიყვარულით დასცქეროდა, მერე, ტუმბოზე, ერთი ხელის გადაწვდენაზე დადებულ მობილურს ყურსასმენები მიუერთა, თავი დივნის საზურგეს ჩამოადო და რომელიღაც წყნარი მუსიკის ჯადოსნურ ჰანგებში მიიკარგა.
















8 8 8 8
-დარწმუნებული ხარ, რომ მამაჩემს მოეწონე?-ვინ იცის უკვე მერამდენედ ეკითხებოდა ტანსაცმელების მაღაზიაში, სექციებს შორის მოსიარულე გოგონა, კანდელაკს, თან ყოველ ახალ ქსოვილს შემფასებლური მზერით ათვალიერებდა
-ბეა, უკვე ორი დღეა ამას მეკითხები, მე კი სულ იდიოტივით ვიმეორებ, რომ ჰო. რა ქენი ვერაფერი შერჩიე?
-ვერა. ვიცი, რომ კაბა ჯერ კიდევ გუშინ უნდა მეყიდა და ისიც ვიცი, რომ ვაგვიანებთ -უკმაყოფილოდ ამოიხვნეშა -შენ რა ქენი?
პასუხად არაფერი თქმულა. მამაკაცმა კვლავ პერანგების თვალიერება განაგრძო, რითაც მიახვედრა, რომ ჯერჯერობით ვერც მას ეპოვნა სათანადო ტანისამოსი.
-მოდი, იცი რა ვქვნათ? -თითქოს გამოსავალი იპოვაო, ისეთი გამომეტყველება მიიღო. ერთი შეხედვითაც ნათელი იყო, რომ რაღაც ჩაიფიქრა
-გატყობ, რაღაც საინტერესო იდეა გაგიჩნდა. ყურადღებით გისმენ
-მოკლედ, იმის თქმა მინდა, რომ ერთმანეთს თავად ავურჩიოთ სამოსი. მე, შენ აგირჩევ, შენ კი, მე -თვალები კვლავ პატარა ბავშვივით უბრჭყვიალებდა -აბა რას იტყვი, თანახმა ხარ?
ანდრეას გაეცინა და გულზე ხელები დაიკრიფა.
-გახსოვს, ერთხელ მითხარი, რომ ამ საკითხში მამრობითი სქესის წარმომადგენლის არჩევანს ვერ ენდობოდი? ნუთუ მის მერე რამე შეიცვალა?
-ანდრეა, ნუ იკბინები! დღეს გამონაკლისს დავუშვებ, რადგან ელას დაბადების დღეა და უნდა ვიჩქაროთ -მაჯის საათს დახედა -ერთ საათში იქ უნდა ვიყოთ და ჯერ არაფერი შეგვირჩევია, მხოლოდ საჩუქრის ყიდვა მოვასწარით. ანდრეა იჩქარე!
-კარგი, თუ ასე ძალიან გინდა შეგირჩევ, მაგრამ დამპირდი, რომ რაც არ უნდა შემოგთავაზო, ყველანაირი პროტესტის გარეშე ჩაიცვამ
-მაწყობს, თუ შენც ასევე მოიქცევი -გამომწვევად გახედა
-მაშინ შევთანხმდით -ჩამოსართმევად გაწვდილ გოგონას ხელს თავისი შეაგება და იმწამსვე კაბების თვალიერებას შეუდგა.
უნდოდა რაიმე ისეთი შეერჩია, რომ სადაც ყოფილიყო და აგრეთვე, ელეგანტურიც. მართალია ამაში დიდად ვერ ერკვეოდა, რადგან აქამდე ქალისთვის ტანსაცმელი არასდროს შეერჩია, მაგრამ გული უგრძნობდა, ბეასთან მიმართებაში ეს არ გაუჭირდებოდა. თითქოს ზუსტად იცოდა რაც სჭირდებოდა, დაახლოებით გონებაშიც კი ჰქონდა წარმოდგენილი და უზარმაზარ სექციაში სწორედ ასეთი ტიპის კაბას ეძებდა.
თავის მხრივ, არც გოგონა იდგა უსაქმოდ. რატომღაც ძალიან სიამოვნებდა იმაზე ფიქრი, რომ ანდრეას, დღეს საღამოს სწორედ მისი გემოვნების შესაბამისად ეცმეოდა და სწორედ ამიტომ, თავის საქმეს ზედმეტად გულმოდგინედ ეკიდებოდა.
დაახლოებით ათი წუთი მაინც დაბორიალობდნენ უზარმაზარ ბუტიკში, საკიდზე ჩამოცმულ ტანსაცმელს ათვალიერებდნენ და შიგადაშიგ საათსაც დაჰყურებდნენ, რადგან საყიდლებიდან პირდაპირ სახლში უნდა გაევლოთ. იმედი ჰქონდათ, მომზადებას დროულად მოასწრებდნენ და ბარშიც არ დააგვიანდებოდათ. სხვა შემთხვევაში, ელას ბუზღუნი იქნებოდა ის, რისი მოსმენაც მთელი საღამო მოუწევდათ.
-ნახე, მგონი რაღაც ვიპოვე -მისკენ არც შებრუნებულა ისე ახარა ბეამ და სათანადოდ ანდრეასთვის შერჩეულ შავი პერანგის საყელოს, თითები ნაზად ჩამოუსვა
-პირობა, პირობაა, ხომ გახსოვს? ნებისმიერ რამეს უპრეტენზიოდ უნდა შევხვდეთ
-მახსოვს. ახლა კი, მაჩვენე რა ამირჩიე და მეც გაჩვენებ -ინსტიქტურად, მასთან იმდენად ახლოს მივიდა ბეა, რომ თითქმის ანდრეას სხეულის ტემპერატურა იგრძნო
-კარგი, აბა ვნახოთ. -ხმადაბლა მიუგო და მეტად სერიოზული მზერით, მისკენ მოტრიალდა. ხელში ლურჯი ფერის, მოკლე, ზურგზე ამოღებული კაბა ეჭირა და თავისთვის შერჩეულ, თეთრი ღილებით გაწყობილ პერანგს შეფარული კმაყოფილი აკვირდებოდა. აშკარა იყო, გოგონას არჩევანს თავადაც ეთანხმებოდა. უნდა ითქვას, რომ არც ბეა ჩანდა უკმაყოფილო, პირიქით სახეზე გაოცება ეწერა და მხოლოდ იმას ფიქრობდა, ეს აქამდე მე რატომ ვერ შევნიშნეო.
-უკან მიმაქვს ჩემი სიტყვები, სადაც ვამბობდი შენს გემოვნებას არ ვენდობი-მეთქი -გოგონამ, კანდელაკს კაბა ჩამოართვა და სხეულზე მიიდო -წავალ მოვისინჯავ. აი აიღე, შევამჩნიე, რომ შენც მოგეწონა ჩემი არჩევანი. სხვანაირად არც შეიძლებოდა
-როგორც ჩანს, შენი თავდაჯერებულობა პიკს აღწევს
-არ შემიძლია არ დაგეთანხმო . . . .
მეტი აღარაფერი თქმულა. ორივენი გასახდელისკენ გაემართნენ, რომელსაც უცხო თვალისგან უნდა დაეცვა ისინი. გოგონა ახლა სულ არ იყო არც დაბადების დღის და არც, წვეულების განწყობაზე. მისი გონება, იმ დროს მხოლოდ ერთ რამეზე ფიქრობდა გამალებით. ეს რაღაც ის, იყო, რომ მეგის ნაშოვნი სამსახური, რაზეც ასე დიდ იმედებს ამყარებდა, სწორედ ის ფიტნეს კლუბი აღმოჩნდა, სადაც ანდრეა მუშაობდა. რა თქმა უნდა, არ დათანხმებულა. ამგვარი გადაწყვეტილების მიღების შემდეგ ხომ კანდელაკიც გაიგებდა იმას, რასაც ასე საგულდაგულოდ უმალავდა და ბოლოს, ლიზასა და მას შორის მომხდარი ჩხუბის შესახებაც შეიტყობდა?
მოკლედ, პრობლემები არა და არ ილეოდა. ამჯერად, საფიქრალი კვლავაც ის იყო, თუ როგორ გამომძვრალიყო შექმნილი სიტუაციიდან. რა თქმა უნდა, ვერაფრით ახსნიდა თავისი სახლში ყოფნის მიზეზს. იქნებ დრო იყო ყველაფერი ანდრეასთვის ეთქვა? ბოლოს და ბოლოს, მისი ბრალი ხომ არ იყო რაც მოხდა? ლიზამ თავად გამოიწვია და ბეამ უბრალოდ პასუხი დაუბრუნა. მან თავი დაიცვა და არაფერში გაემტყუვნებოდა.
გასახდელში დამონტაჟებულ სარკეში, ლურჯ კაბაში გამოწყობილი ლამაზი გოგონა ირეკლებოდა, ვისაც ჯერ კიდევ შეუძენელი სამოსი იმაზე მეტად უხდებოდა, ვიდრე თავად წარმოიდგენდა. იგი ნათლად გამოკვეთდა მისი სხეულის თითოეულ სანტიმეტრს, ხოლო მოღებული ზურგი, კაბის ინტიმურობასა და მომხიბვლელობას ერთი ორად ზრდიდა.
მიუხედავად იმისა, რომ კაბა ასეთი იდეალური გახლდათ და ნებისმიერ სხვა შემთხვევაში გოგონა საკუთარ გამოსახულებას სარკეში დაკვირვებით შეათვალიერებდა, ახლა მისი ფიქრები მხოლოდ ერთი მიმართულებით დაქროდა.
უნდა ეთქვა. ანდრეასთვის აუცილებლად უნდა ეთქვა. ძლივს გამბედაობა მოიკრიბა და ეს ახლავე უნდა გაეკეთებინა. ან ახლა იზამდა, ან ვერასდროს. არჩევანი მასზე იყო. ბუნებით იმპულსური, გადაწყვეტილებებსაც ყოველთვის ნაჩქარევად იღებდა. ხშირ შემთხვევაში, შედეგებზე არც კი ფიქრობდა. უბრალოდ რაღაცას აიხირებდა და სანამ არ გააკეთებდა, ვერც მოისვენებდა. ახლაც სწორედ ეს დაემართა. წამებში გადაწყვიტა კანდელაკისთვის იმ სიმართლის მოყოლა, რომელსაც აქამდე საგულდაგულოდ უმალავდა. შეიძლება ეს იმის ბრალიც იყო, რომ მაშინ პირველად გაანცობიერა ასე ცხადად სხვისგან დამალული საიდუმლოს სიმძიმე და ყოველივე ამისგან მოგვრილი დაძაბულობა. ამიერიდან ასე აღარ იქნებოდა და ბეასაც საბოლოოდ მოეშვებოდა გულზე.
თავის გადაწყვეტილების სისწორეში დარწმუნებული, გასახდელიდან ისე გამოვიდა კაბის გამოცვლა აზრადაც არ მოსვლია. გეზი პირდაპირ ანდრეასკენ აიღო, ვინც ალბათ, ჯერ არც კი გამოსულიყო სამოსის მოსასინჯი განყოფილებიდან.
მერე რა? ეს ხომ ბეა იყო? იმპულსური, არაპროგნოზირებადი, თამამი ბეა? რა თქმა უნდა, ახლაც მორიგი სიგიჟე ჩაიდინა და ისე, რომ, საერთოდ არაფერზე უფიქრია, მამაკაცს პირდაპირ გასახდელში შეუხტა.
-უნდა ვილაპარაკოთ, ახლავე!
გაოცებულმა ანდრეამ, რომელიც დიდი, პრიალა სარკის წინ იდგა, თავი ოდნავ გაღიმებული მზერით მოაბრუნა. მას უკვე მოესწრო ბეას შერჩეული სამოსის მოზომება და როცა გოგონა შემოვიდა, უკვე თავისი პერანგის ღილებს იკრავდა. რა თქმა უნდა, ეს საქმე ბოლომდე არ დასცალდა. მიზეზი კი, ის სიმართლე იყო, რომელიც მას, სწორედ ახლა და სწორედ ამ წუთას უნდა მოესმინა.
-უნდა ვილაპარაკოთ? -თავს ძლივს იკავებდა, რომ არ ეკითხა რატომ მიწვევო -თანაც აქ და ამ სიტუაციაში? დღითიდღე უფრო და უფრო მაოცებ ბეა. ხანდახან ისიც მგონია, რომ . . . .
-ჩუმად -გააწყვეტინა და მისი ჩახსნილი ღილების შეკვრას თავად შეუდგა. არ უნდოდა მამაკაცისთვის ამ მდგომარეობაში ეყურებინა, რადგან ეს ზომაზე მეტად აბნევდა -რაღაც მნიშვნელოვანზე მინდა ლაპარაკი
-მნიშვნელოვანზე? -სწორედ მაშინ იკითხა, როდესაც გოგონა პერანგის შებნევას საბოლოოდ მორჩა და გამომცდელად მიაშტერდა. ნათლად იგრძნობოდა, რომ მოსალოდნელი საუბარი დაძაბულ თემას შეეხებოდა
-ჰო და მოდი აღარ გავაჭიანურებ. მოკლედ, როდესაც გითხარი, შენმა ყოფილმა ცოლმა სამსახურში მომაკითხა-მეთქი, იმ დღეს დამითხოვეს კიდეც, კლიენტთან ჩხუბის გამო და ეს კლიენტი, სწორედ შენი ყოფილი ცოლი იყო
მერე იყო სიჩუმე და რეაქციის ლოდინი. ანდრეა გაშტრებული იდგა და ხმასაც კი ვერ იღებდა. რა თქმა უნდა, იცოდა, რომ ლიზამ, ბეა მოინახულა, მაგრამ რას წარმოიდგენდა თუ მაშინდელი კამათი საქმეს აქამდე მიიყვანდა?
ამ დღეებში, მართლა აპირებდა ლიზასთან დალაპარაკებას, რათა ბეას შეწუხება თავში აზრადაც აღარ მოსვლოდა, მაგრამ ისტორიის ბოლომდე მოსმენის შემდეგ, ყველაფერს უფრო დააჩქარებდა. მაინც რა უნდოდა ამ ქალს? რატომ არ აძლევდა მშვიდად ცხოვრების საშუალებას? არ ეყო ის, რაც გაუკეთა?
ახლაც გუშინდელივით ახსოვდა ანდრეას მათი პირველი შეხვედრა. საადვოკატო ბიუროში მუშაობდა, როდესაც ლიზა სტაჟირებაზე აიყვანეს ერთი თვით. გოგონა მართლაც ყველასგან გამოირჩეოდა თავისი მომხიბვლელობით, ნიჭითა და ქარიზმატულობით. მამრობითი სქესის თანამშრომლებს შორისაც დიდი პოპულარობით სარგებლობდა. მხოლოდ ანდრეა იყო ის ერთადერთი, ვინც რატომღაც მის მიმართ ინტერესს არ იჩენდა. ლიზასთან მხოლოდ საქმიანი ურთიერთობით შემოიფარგლებოდა და სიმართლე რომ ვთქვათ, მაინცდამაინც არც მისი ხასიათით გახლდათ მოხიბლული. თვლიდა, რომ ძალიან ამაყი და ანგარებიანი იყო, ამ ყველაფერს კი ბავშვური ღიმილითა და უმანკო გამომეტყელებით ნიღბავდა, სხვისი კეთილგანწყობის ადვილად დასამსახურებლად.
გოგონას საკმაოდ კარგ ინტუიციას, ნამდვილად არ გასჭირვებია იმის დადგენა, რომ კანდელაკი მის მიმართ სრულიად გულგრილი იყო და ალბათ სწორედ ამან გამოიწვია. ცდილობდა მას თავად დაახლოებოდა, სამსახურის საქმეებს იმიზეზებდა და მამაკაცთან სახლშიდაც კი დადიოდა. წინსვლასაც გამოცდილი დეტექტივის ნაბიჯებით მიაღწია. იმდენი მოახერხა, რომ თანდათან ყველაფერი უფრო ღრმა ეტაპზე გადაიყვანა. თუ აქამდე მამაკაცის სახლის კარზე დოკუმენტებით და ფურცლებით ხელში აკაკუნებდა, მალე ეს ნივთები ფილმების დისკებმა შეცვალა, ხოლო საქმიანი შეხვედრისთვის გამზადებული ყავა პოპ-კორნმა და ტკბილეულმა.
ლიზა ყველანაირად ცდილობდა კანდელაკისთვის თავის მოწონებას და ბოლოს იმასაც მიაღწია, რომ პირველი შთაბეჭდილება, რაც მამაკაცს მასზე შეექმნა, სრულიად საპირისპირო მოსაზრებებმა ჩაანაცვლეს.
მართალია ამბობენ ადამიანი ერთი შეხედვით არ უნდა შეაფასო და პირველივე შთაბეჭდილებას არ უნდაა ენდოო, მაგრამ ამ შემთხვევაში სხვანაირად იყო. სინამდვილეში, გოგონა სწორედ ისეთი გახლდათ, როგორადაც ანდრეა მისდამი თავდაპირველად განეწყო. უბრალოდ იმდენად დაახლოვდნენ, იმდენ დროს ატარებდნენ ერთად, რომ იგი მასში უკვე ვერანაირ ნაკლს ვეღარ ხედავდა.
ოფისშიც უკვე ყველამ იცოდა მათი რომანის შესახებ. ამას, ის სიხარულიც დაერთო, რომ ლიზამ სტაჟირება წარმატებით გაიარა და სამუშაოდაც აიყვანეს, საკმაოდ სოლიდური ანაზღაურებით. ახლა შეეძლო მუდამ ანდრეას გვერდით ყოფილიყო და ამასთან ერთად, სამუშაო საათების დასრულების შემდეგ, ტრადიციულად მის სახლში გაეგრძელებინა მამაკაცთან ყოფნის წუთები. ლიზა და ანდრეა, თითქმის ერთადაც კი ცხოვრობდნენ. ხშირად იყო ისეთი შემთხვევა, როცა გოგონა ღამითაც კი რჩებოდა, თანაც გადაბმულად რამდენიმე დღით ან კვირით. ამ შემთხვევაში, მას საერთოდ ავიწყდებოდა, რომ სახლი თვითონაც ჰქონდა და მალე მოუწია კიდეც ამის დავიწყება. გაცნობიდან ერთი წლის შემდეგ, მათი ურთიერთობა ახალ ეტაპზე გადავიდა. ჩვეულებრივი დილა იყო, ლიზა კვლავ ანდრეას სახლში ათევდა ღამეს, როდესაც ფანჯარში შემოჭრილი მზის სხივების ნათებით გამოღვიძებულმა, პირველად თითზე წამოცმულ ბეჭედს მოჰკრა თვალი, რომელიც აშკარად არ იყო მისი და ვერც ვერაფერს მიხვდებოდა იქვე, ტუმბოზე პატარა ოთხკუთხედი ბარათიც რომ არ ეპოვნა მხოლოდ ერთი კითხვით-ჰო თუ არა?
ლიზასთვის მაშინვე ყველაფერი ნათელი გახდა. ანდრეა მას ცოლობას სთხოვდა. რა თქმა უნდა, ყველანაირი ფიქრისა და გაჭიანურების გარეშე მიიღო გადაწყვეტილება. მასაც ხომ ეს უნდოდა? ვინმეს ამოიჩემებდა და ის აუცილებლად მისი უნდა გამხდარიყო. წინაააღმდეგ შემთხვევაში არ ნებდებოდა და თავის მცდელობებს უსასრულოდ აგრძელებდა.
დანიშვნიდან ძალიან მალე იქორწინეს კიდეც. მათი ამ სერიოზული ნაბიჯის წინააღმდეგი, მხოლოდ დიმა იყო. მართალია, ეს მეგობრისთვის არასდროს უგრძნობინებია და არც ლიზას მიმართ იჩენდა უპატივცემულობას, მაგრამ გულის სიღრმეში, გრძნობდა, რომ ეს გოგო კანდელაკს რაიმე უბედურებას გადაჰყრიდა. დიმა ხომ ადამიანების შინაგანი სამყაროს ამოცნობის ექსპერტი გახლდათ? მის საოცარ ალღოს არც ლიზას შემთხვევაში დაუშვია შეცდომა.
-ესე იგი, შენ და ლიზამ იჩხუბეთ და ისტორიის დასასრულს მხოლოდ ახლა ვისმენ? ამის თქმა გინდა?
-ვიცი, რომ ადრეც უნდა მეთქვა, მაგრამ არ მინდოდა შენზე ცუდი შთაბეჭდილება დამეტოვებინა -უკვე თვალებსაც ვეღარ უსწორებდა, ან, არ უნდოდა გაესწორებინა -მოკლედ მინდოდა ეს ჩემგან გაგეგო, სანამ ადრე თუ გვიან შენით შეიტყობდი და . . . .
-აი, მანქანის გასაღები აიღე -ისე მოულოდნელად წაიყვანა საუბარი სხვა კუთხით, რომ ბეამ გაოცებული სახით ახედა -სახლში წადი და მოემზადე. მე ცოტა ხნით დამაგვიანდება, სადღაც ვარ გასავლელი.
მამაკაცი დაძაბულად ლაპარაკობდა. სიტყვებს ხმადაბლა და ხაზგამისთ წარმოთქვამდა, თან, პარალელურად ლურჯ კაბაში გამოწყობილ საოცრებას თვალს ვერ წყვეტდა და უთქმელი სიტყვების ნაკადი ახრჩობდა.
-მითხარი რა ჩაიფიქრე? გთხოვ არ მინდა ლიზას ეკამათო და ამის მიზეზი მე ვიყო. ეს მხოლოდ იმიტომ გითხარი, რომ შენი მოტყუება არ მინდოდა. სხვა მიზეზი არ მქონია
-ბეა -ღიმილით დაიწყო კანდელაკმა და მარჯვენა მხარზე ხელი დაადო-სახლში წადი, მოემზადე და როცა მიხვალ, ელას უთხარი, რომ მხოლოდ რამდენიმე წუთი შემაგვიანდება. მეტი არაფერი მკითხო კარგი? -გასვლა დააპირა, თუმცა წამიც არ იყო გასული, ისეთი შეგრძნება დაეუფლა, რომ რაღაც აუცილებლის გაკეთება დაავიწყდა
ინსტიქტებმა ამჯერადაც გაიმარჯვეს, ანდრეა მათ დაემორჩილა და მაშინვე უკან მოტრილდა. მაინც რა ინტიმური იყო ეს ატმოსფერო?! რა ინტიმური და საშიში.
-ძალიან სექსუალური ხარ მაგ კაბაში. როგორც ჩანს, სწორი არჩევანი გამიკეთებია -ამის თქმა და მისი გარეთ გასვლა ერთი იყო.
უხმოდ წავიდა. ყველანაირი დამშვიდობებისა და ფორმალობების გარეშე. წავიდა ისე, როგორც უნდა წასულიყო და როგორც ანდრეა კანდელაკს შეეფერებოდა. მას ხომ ყოველთვის უჭირდა გრძნობების გამოხატვა? შეეძლო კონკრეტული ადამიანი მთელი გულით ჰყვარებოდა, მაგრამ, ამ გრძნობის სიტყვებად გადაქცევა არ გამოსდიოდა. რაღაც მხრივ, იმ აზრზეც იდგა, რომ არ იყო აუცილებელი, ადამიანისთვის ყოველთვის გემეორებინა, თუ რას განიცდიდი მისდამი. ამის მიხვედრა საქციელით, იმ მზერითაც შეიძლებოდა, რომლითაც იგი შემოგხედავდა და რომელიც ამ ქვეყნად ყველაზე გულწფელი იქნებოდა. თვალები ხომ არასდროს იტყუებიან? მხოლოდ მასში შეიძლება პიროვნების ნამდვილი სურვილების ამოცნობა, ცუდი იქნება ის, კარგი, თუ საშინელი.
მართლაც რა უცნაურია არა?
ხანდახან გგონია, რომ წარსულს თავი საბოლოოდ დააღწიე, მაგრამ უეცრად აღმოჩნდება, რომ მისი გადმონაშთები თავს არ განებებენ და შენს აწმყოში ისევ უხეშად ერევიან. ამ დროს გინდება, მათ ერთიანად გაუმკლავდე, კვლავ იქ დააბრუნო, საიდანაც მოვიდნენ და საბოლოოდ გათავისუფლდე იმისგამ, რასაც წარსული ჰქვია. ანდრეასაც სწორედ ეს უნდოდა. სურდა ყველაფერი უკან მოეტოვებინა, მოგონებების ჩათვლით, ძალიან დიდხანს რომ ტანჯავდა მის გულს და გონებას.
საღამოს ჰაერით გაჯერებულ ქალაქში უამრავი ყვითელი მანქანა დაქროდა, თავზე Taxi-ს ტრაფარეტით. ქუჩაში გაღიზიანებული სახით გამოსულმა, მათგან მგზავრების გარეშე მოძრავი ამოარჩია და სასწრაფოდ გააჩერა. თანხა როგორც ყოველთვის, წინასწარ გადაიხადა და მხოლოდ ამის შემდეგ ამოიღო ტელეფონი, რაზეც ნაცნობი ნომრის აკრება დაიწყო. გამომეტყველებაზე ეტყობოდა, საშინლად იყო გაბრაზებული, თანაც სწორედ მასზე, ვისთანაც ეს ზარი შედიოდა. ერთი სული ჰქონდა, ადრესატი ყურმილს როდის აიღებდა, რათა თავისი მოსალოდნელი და ოდნავ უსიამოვნო ვიზიტის შესახებ ეცნობებინა.
ცდამ დიდხანს არ მოუწია, ზარის გასვლიდან არც მეტი, არც ნაკლები ათი წამის შემდეგ, ტელეფონში ლიზას ჟღერადი ხმა გაისმა. ამან, მამაკაცი იმაზე უფრო მეტად გააღიზიანა, ვიდრე აქამდე გახლდათ.
-მესიზმრება თუ მართლა შენ მირეკავ? ანდრეა იცი როგორ მომენატრე? ძალიან გამიხარდა და . . . .
-გაჩუმდი, ლიზა. მითხარი სახლში ხარ? შენთან ვაპირებ მოსვლას -ყველანაირად ცდილობდა ხმის დაბალანსებას, თუმცა ბოლომდე კარგად, მაინც არ გამოსდიოდა
-ჰო, სახლში ვარ, მოხდა რამე?
-ათ წუთში მანდ ვიქნები -თქვა და ისე, რომ პასუხის გაცემა აღარ აცალა, ყურმილი დაუკიდა
ახლა, როდესაც მანქანა გზატკეცილზე მისრიალებდა და გაუთავებელი სიგნალების ხმა არ წყდებოდა, კანდელაკი მხოლოდ ერთ რამეს ნატრობდა-იმას, რომ საცობში არ მოყოლილიყვნენ. უნდოდა, ყოფილ ცოლთან სწორედ დათქმულ დროს მისულიყო. სულ არ აინტერესებდა, მარტო იქნებოდა, თუ ვინმესთან ერთად. მისთვის მთავარი იყო, ყველაფერი ეთქვა და ერთხელ და სამუდამოდ დაეხურა ის წიგნი, რომელსაც ლიზა ერქვა და რომელიც მას მოსვენებას უკარგავდა.
კიდევ რამდენიმე ქუჩა, ჩიხი და გზატკეცილი გაიარეს. დანიშნულების ადგილი უკვე საკმაოდ ახლოს იყო. ანდრეას შეეძლო გზა ფეხითაც გაეგრძელებინა, მაგრამ მაინც გადაწყვიტა ყვითელი მანქანა ზუსტად დასარბაზოს წინ გაეჩერებინა და ტაქსის მძღოლისთვის ისიც ეთხოვა, ცოტა ხნით დალოდებოდა, რადგან ბარში, სადაც მისი უმცროსი და, თავის ოცდამეერთე დაბადების დღეს აღნიშნავდა, კვლავ მას უნდა მიეყვანა.
მუდამ ხმაურიან უბანში, ამჯერად ჩამიჩუმიც კი არ ისმოდა. დუმილი მხოლოდ ახლახანს შესული ავტომობილის ბორბლების ხმამ დაარღვია, რომელიც სიჩუმით გაჟღენთილ ჰაერში, თითქოს ექოსავით გავარდა.
მაინც რამდენი ხანი გავიდა მას შემდეგ, რაც აქ აღარ ყოფილა? ეჩვენებოდა, რომ საუკუნეებიც კი, მაგრამ ახლა ამაზე ფიქრის დრო არ იყო და კანდელაკმა ეს მხოლოდ მაშინ იგრძნო, როდესაც მანქანიდან გადმოსულმა გარემო დაკვირვებით მოათვალიერა.
სადარბაზოში დიდი, სენსორული ნათურები იყო დამონტაჟებული. ისინი ფეხის ხმაზე რეაგირებდნენ და მაშინვე ინთებოდნენ.
ანდრეამ ლიფტის ლოდინში დაახლოებით ორი წუთი დაჰყო. მისი ყოფილი ცოლი, მეთორმეტე სართულზე ცხოვრობდა და იქამდე კიბის საშუალებით ასვლა ნამდვილი სიგიჟე იყო. ინსტიქტურად, საათს დახედა. დაბადების დღე ზუსტად ოც წუთში დაიწყებოდა. ნამდვილად დააგვიანდებოდა, მაგრამ ახლა ეს არ ადარდებდა. ელას ბუზღუნს როგორმე გადაიტანდა. მთავარი სწორედ ის საქმე იყო, რისთვისაც აქ მოვიდა და სხვაზე უკვე ვეღარაფერზე ფიქრობდა.
მოძრავი ყუთი ნელ-ნელა მიიწევდა მაღლა. სართული, სართულს ენაცვლებოდა და ციფრებიც ამის შესაბამისად იცვლებოდა. ყველაფერი მაშინ დასრულდა, როდესაც პაწაწინა ციფერფლატზე რიცხვი თორმეტი ამოხტა და სწორედ ამ დროს, ორი კარები ერთდროულად გაიხნა. იქიდან, რა თქმა უნდა, ანდრეა გამოვიდა, თანაც ისეთი სახით, გეგონებოდათ ვინმეს მოკვლა განუზრახავს და სიტუაციას ზვერავს, რათა ეს საქმე მოწმეების გარეშე მოაგვაროსო.
ლიფტიდან გამოსვლის თანავე პირველი, რაც თვალში მოხვდა ხის თეთრი კარი იყო, რაზეც ნუმერაციის აღმნიშვნელ ციფრად ოცდარვა ეკიდა. სწორედ აქ ცხოვრობდა ლიზა -ქალი მისი წარსულიდან, ვისაც არა და არ სჯეროდა, რომ მხოლოდ წარსული იყო და ყოფილი ქმრის მომავალში აღარაფერი ესაქმებოდა.
ანდრეას ბევრი აღარ უფრიქრია, კარს მიუახლოვდა და მის გვერდზე დამონტაჟებულ ზარის ღილაკზე ცერა თითი მანამდე ჰქონდა მიჭერილი, სანამ მეორე მხრიდან, საკეტის ხმა არ მისწვდა ბრაზისგან ნახევრად დახშულ ყურთასმენას.
მართლა არ სჯეროდა. დაუჯერებელი იყო, რომ ამდენი ხნის მერე, მას კიდევ ხედავდა. თითქოს არც შეცვლილიყო, მაგრამ არც ის ლიზა იყო, რომელიც ახსოვდა. ალბათ, მაშინ სულ სხვანაირად აღიქვამდა ამ პიროვნებას, მაგრამ ახლა მის წინ მხოლოდ წარსულის შემადგენელი ნაწილი იდგა, ვისაც საერთოდ აღარ ჰქონდა მამაკაცის თვალში ადრინდელი ფასეულობები.
-იცი როგორ გამიხარდა, როცა დამირეკე? -მის ჩასახუტებლად წამოიწია გოგონამ, მაგრამ კანდელაკი გვერძე გადგა და ისე, რომ ნებართვა არც უკითხავს, მის სახლში შეაბიჯა
-აქ იმიტომ არ მოვსულვარ, რომ მომენატრე და შენთან განმარტოება მომინდა -იმდენად ცივად ჟღერდა მისი ხმა, რომ ლიზას წამით მართლაც დაუარა ჟრუანტელმა -უბრალოდ მინდა ერთი კითხვა დაგისვა, მითხარი რატომ არ ჩერდები?
-რას გულისხმობ? -გულუბრყვილო ბავშშვის სახის მიღება მართლაც რომ მშვენივრად გამოსდიოდა, მაგრამ კანდელაკი ხომ მას თვალდახუჭული იცნობდა? შეეძლო ყველა დაეჯერებინა თავის სიმართლეში, მაგრამ არა იგი
-მშვენივრად იცი რასაც ვგულისხმობ. ცდილობ ბეაზე იყარო ჯავრი? -თვალები ბრაზით აენთო ამის თქმისას -მითხარი, რა დაგიშავა იმ გოგომ? რას გადაეკიდე? ასე რომ ჩემს თვალში უფრო და უფრო ეცემი ამას ვერ ხვდები?!
ლიზა ერთხანს დუმდა. ალბათ იმიტომ, რომ ცდილობდა თვალები კვლავ ნიანგის ცრემლებით გაევსო. იმ ცრემლებით, რომელშიც კანდელაკი სიყალბეს აუცილებლად ამოიცნობდა.
-ერთი შეცდომა დავუშვი და მაშინვე ხელი მკარი. ეს იყო შენი სიყვარული?
-შენ ამას მხოლოდ შეცდომად მოიხსენიებ? -კითხვაზე კითხვით უპასუხა მამაკაცმა -ჩემს დეიდაშვილთან პირდაპირ საწოლში წაგასწარი, შენ კი მეუბნები რომ ამაზე თვალები უნდა დამეხუჭა და დილით ისევ შენი მომზადებული ბლინები მეჭამა ღიმილიანი სახით?
-ანდრეა, მე მხოლოდ შენ მიყვარხარ -ყველაზე საცოდავი ფრაზა მოიშველია, რაც ამ დროს შეეძლო მოეფიქრებინა -ვიცი, რომ შენც იგივე დამოკიდებულება გაქვს. დარწმუნებული ვარ, ეგ გოგო მხოლოდ იმიტომ შეირთე, რათა მე დაგევიწყებინე, მაგრამ ამას ვერავინ მოახერხებს გესმის? -მიუახლოვდა და სახეზე ორივე ხელი დაადო -ამას არ დავუშვებ, შენ მარტო ჩემი ხარ
-მისმინე -სახიდან მისი ბეჭდებით გადავსებული ხელები ცივად მოიშორა და თვალებში ჩააშტერდა -კიდევ ერთხელ თუ გავიგებ, რომ ბეას შენი უაზრო საქციელის გამო პრობლემები შეექმნა, ასეთი რბილი აღარ ვიქნები როგორც დღეს. ეს კარგად დაიმახსოვრე და მეორედ არ მათქმევინო
-ანდრეა, შენ ის მახინჯი არ გიყვარს და ნუ ცდილობ ასე მაფიქრებინო! -ხმას საგრძნობლად აუწია. ამ წამს გააფთრებულ ვეფხვს ჰგავდა, რომელიც მზად იყო წუთი-წუთზე თავის მსხვერპლს დაცხრომოდა და ბასრი კბილები ჩაესო
-მე შენთან საუბარი დავასრულე. იმედი მაქვს კარგად გაიგე, რაც გითხარი და მეორედ გამეორება აღარ დამჭირდება. წინააღმეგ შემთხვევაში, სხვა ზომებს მივმართავ
-ანდრეა არ წახვიდე, გთხოვ. ძალიან მენატრები, შენი სითბო მენატრება, შენი კოცნა, შენი სურნელი. გთხოვ დარჩი ჩემთან, მხოლოდ ერთი ღამით დარჩი -ლამის ნიანგის ცრემლების ტბა დააყენა ლიზამ. ყველანაირად ცდილობდა მამაკაცი თავიდან გაება მახეში, მაგრამ არაფერი გამოუვიდა. ანდრეამ რბილად მოიშორა თავის წელზე შემოხვეული გოგონას ხელები, კიდევ ერთხელ მოავლო მას არაფრისმთქმელი მზერა და კარისკენ დინჯი ნაბიჯებით გაემართა.
საერთოდ არ აქცევდა ყურადღებას არც ლიზას სიტყვებს, არც ცრემლებს და არც მუდარას, მასთან დარჩენილიყო. ეგონა, რომ ეს ყველაფერი პარალელური სამყაროდან ჩაესმოდა და როგორც კი დიდი, თეთრი კარი გაიხურა, ეს ხმებიც ოფიციალურად მიწყნარდა.
მერე კი, იყო სიმსუბუქის შეგრძნება, თითქოს გულს დიდი ლოდი მოსწყდა და თავისუფლად ფეთქვა შეძლო. ეს იყო წუთები, როდესაც პირველად გრძნონდა ასე ცხადად, რომ იმ ქალის მიმართ, ვინც ოდესღაც უყვარდა, არანაირი გრძნობა აღარ დარჩენოდა. არანაირი, გარდა სიბრალულისა.







* * * *
ქალაქის ცენტრში მდებარე ღამის ბარიდან, ხმამაღალი მუსიკის ჰანგები იღვრებოდნენ. ირგვლივ ყველა მხიარულებას მოეცვა. დიდ დარბაზში, რომელიც გემოვნებით იყო გაფორმებული და ფერად-ფერადი ნათურები ანათებდა, დაახლოებით ოც ადამიანს მოეყარა თავი. მათ შორის იყვნენ ელას მშობლები, ვინებიც დარბაზის ბოლოში მდგომ მაგიდასთან ჩამომჯდარიყვნენ და ისეთი სახეები ჰქონდათ, მათ მზერაშიც კი ნათლად რომ იკითხებოდა "აქ ყოფნას ახლა ყველაფერი გვირჩევნიაო".
საშინლად არ სურდათ წამოსვლა, რადგან ცოლ-ქმრისთვის ეს მეტად ახალგაზრდული გართობა იყო და მათი ასაკისთვის ცოტა შეუფერებელიც, თუმცა ელას, რომელსაც ყოველ დაბადების დღეზე თავი პრინცესად წარმოედგინა, ხათრი ვეღარ გაუტეხეს და საბოლოო ჯამში, დათანხმდნენ კიდეც.
წვეულება უკვე ათი წუთის დაწყებული იყო. სტუმართა უმრავლესობას დარბაზის შუა გულში მოეყარათ თავი და დიჯეის მიერ აჟღერებულ ჩქარ მელოდიას, ტანს ჰარმონიულად აყოლებდნენ. მოსულთა შორის, აგრეთვე იყვნენ ელას კლასელები, უნივერსიტეტის მეგობრები, რამდენიმე ნათესავი და ძველი მეგობარი. თითოეული იქ მყოფი, მხიარულებასა და ჟრიამულს მოეცვა. გოოგნას საოცრად უყვარდა თავისი დაბადების დღე, განსაკუთრებით კი, საჩუქრების გახსნის პროცესი იზიდავდა, ყოველთვის წვეულების ბოლოს რომ იმართებოდა ხოლმე.
ყველაზე მეტად, თავის იუბილეზე, მაინც დეკორაციებსა და მორთულობას აქცევდა ყურადღებას. სწორედ მისი დაკვეთა გახლდათ დარბაზის მთელს იატაკზე სხვადასხვა ფერის ბუშტები მოებნიათ. გოგონას აზრით, ეს იქაურობას კიდევ უფრო გაალამაზებდა და მოცეკვავე წყვილებსაც, ლამაზ ფონს შეუქმნიდა.
ელა, მართლაც რომ ყველაფრით კმაყოფილი ჩანდა და ამბობდა, ყოველივე იმაზე კარგად გამოვიდა, ვიდრე ამას თავად ვგეგმავდიო. თუმცა მიანც იყო რაღაც, რაც მას აწუხებდა. ანდრეა ჯერ კიდევ არ მოსულიყო და ნერვებმოშლილი იუბილარი, ვისაც საკუთარ დაბადების დღეზეც კი არ გაეცვალა საკუთარი ჩაცმის სტილი, ნაზ და ლამაზ კაბაზე, ბართან მჯდომ ბეას, ვინ იცის უკვე მერამდენედ ეკითხებოდა თავისი ძმის ადგილსამყოფელს:
-დარწმუნებული ხარ რომ არ იცი სად არის? უკვე მოსული უნდა იყოს, თან ჩემს ზარებსაც არ პასუხობს
-არა ელა, ჩემთვის არაფერი უთქვამს -იძულებული გახდა ეცრუა. არ უნდოდა იმის თქმა, რომ ანდრეა ლიზასთან სალაპარაკოდ იყო წასული. იცოდა, ამ შემთხვევაში, ელა დეტალურ გამოკითხვას დაუწყებდა და ყველაფრის მოყოლა მოუწევდა. ამას, ისიც ემატებოდა, რომ მთელი მისი არსება რაღაც უსიამოვნო გრძნობას მოეცვა. საშინლად აწუხებდა ის ფაქტი, რომ კანდელაკი ყოფილი ცოლის სახლში სრულიად მარტო წავიდა. ნუთუ ეჭვიანობდა?
„არა ოღონდ ეს არა“ -გაიფიქრა ბეამ და თავი მაგრად გააქნია. ახლა რამე უნდა დაელია, თორემ შეიძლებოდა გაგიჟებულიყო.
-ერთი მარტინი დამისხით, თუ შეიძლება -დახლთან მოხერხებულად მოკალათდა და კვლავ მის სიახლოვეს მდგომ ელას გახედა -კარგი, ასე ნუ ნერვიულობ, საცაა მოვა. ხომ იცი შენს დაბადების დღეს არ გამოტოვებს
-თუ ამას იზამს, ჩემი ხელით გავისტუმრებ იმ ქვეყნად -სერიოზული სახით წარმოთქვა და მალე თავის ტონზე გაეცინა კიდეც -იმათ შეხედე რა სახეები აქვთ -დარბაზის ბოლოში ჩამომსხდარ მშობლებზე ანიშნა -ძლივს მოვახერხე მათი დათანხმება, ამბობნენ რა დროს ჩვენი ბარებიაო. სიმართლე გითხრა, ძალიან მიკვირს მათი ასეთი სიტყვები-რამდენი წლისაც არ უნდა ვიყო, თავს მუდამ ახალგაზრდად ვიგრძნობ და ბარებშიც მშვენივრად გავერთობი
-მე კიდევ ვერ წარმომიდგენია, რომ ოდესმე დავბერდები -გაეცინა -სხვათა შორის . . .
-აბა, როგორ ერთობით გოგონებო? -სიტყვები ვიღაცის ხმამ გააწყვეტინა. ბეას მაშინვე არ მიუხედავს, მაგრამ როგორც კი ელას სიხარულით სავსე შეძახილი გაიგო, იკადრა თავის შებრუნება და მოსულის ვინაობის გარკვევა. უეცრად მიახლოებული ბიჭი დიმა აღმოჩნდა, ვინც, იმ წუთას, ელას თბილად ეხვეოდა და დაბადების დღეს ულოცავდა.
-აი ეს შენ -ლამაზად შეფუთული, პატარა ყუთი გადასცა და მხოლოდ ამის შემდეგ მიუბრუნდა დახლთან მჯდომ გოგონას -შესანიშნავად გამოიყურები, მგონი შენი დაცვა მომიწვეს, რათა ჩემს მეგობარს ცოლი არ მოსტაცონ
-ნუ სულელობ დიმა -ჩაეცინა და მარტინი ოდნავ მოსვა. მოუთმენლად ელოდა ანდრეას შემოსვლას, თუმცა იგი კვლავაც არ ჩანდა
-მე წავალ სტუმრებს მივხედავ, შენ კი ბატონო დიმა, ბეას განყობაზე იზრუნე სანამ ჩემი იდიოტი ძმა მობრძანდება -ელამ, დიმას ნაჩუქარი დიდი ყუთი, სხვა დანარჩენებს გვერდით მიუდო და საქმიანი ბიზნესმენის იერით გაემართა საცეკვაო მოედანზე შეკრებილი საზოგადოებისკენ
-ერთი ვისკი დამისხით -მუსიკის გამო ხმამაღლა წარმოთქვა და გოგონას გვერდით მიუჯდა -არ გპასუხობს არა?
ბეა თითქოს გონს მოეგოო, თავის ფიქრების ბურუსიდან გამოაღწია და თანამოსაუბრეს გახედა.
-არ დამირეკავს. ელა ცდილობდა მასთან დაკავშირებას, თუმცა უშედეგოდ
-ვიცი სადაცაა ბეა -გამამხნევებლად უღიმოდა მეტრეველი -ნუ გაქვს ასეთი სახე, ანდრეამ იგი უკვე დიდი ხანია წარსულში დატოვა და თუ მასთან წავიდა, მხოლოდ იმის გამო, რომ შენი შეწუხება ვეღარ გაბედოს
-დიმა მითხარი რატომ დაშორდნენ? თავად მას, რომ ვკითხო, ვიცი პასუხს არასოდეს გამცემს და არც მინდა ზედმეტად ჩავაცივდე
მცირედი დუმილის შემდეგ, რომელიც გოგონასთვის საუკუნესაც კი უდრიდა, დიმამ ხმა ამოიღო:
-ანდრეას მხოლოდ ერთი რამის პატიება არ შეუძლია და ეს ღალატია. დანარჩენს დამოუკიდებლადაც მივხდები. ეს ალბათ თვითონ უნდა ეთქვა, მაგრამ რახან მკითხე და ასე გაინტერესებს, არ მაქვს უფლება, დაგიმალო
-ესე იგი უღალატა? -სახეზე გაოცება აღებეჭდა გოგონას. ახლა მხოლოდ ერთ რამეზე ფიქრობდა-როგორ შეიძლებოდა ასეთი ადამიანის ცოლი გრქმეოდა და იგი სხვა ვინმეში გაგეცვალა?
-ჰო, ასე იყო. ლიზა თავიდანვე არ მომწონდა, მაგრამ ყოველთვის პატივს ვცემდი. საკუთარ თავს ვაჯერებდი, რომ ვცდებოდი და სწორედ ის ქალი იყო, ვინც ანდრეას გააბედნიერებდა -ჭიქიდან სასმელი მოსვა და განაგრძო -სამწუხაროდ მართალი აღმოვჩნდი
-ალბათ ძალიან განიცადა არა? -ფარულად ცდილობდა, რაც შეიძლებოდა მეტი გაეგო წარსულის ამბების შესახებ და ამის გამო, დიმას კიდევ ერთი ჭიქა სასმელის აღება შესთავაზა
-ვერ გეტყვი, რომ ასე არ იყო. ორი კვირის განმავლობაში სახლშიც კი არ მიდიოდა და ჩემთან ცხოვრობდა. არ უნდოდა იმ ოთახების დანახვა, სადაც ლიზა მოძრაობდა და არც იმ ნივთების, რომელთაც ის ეხებოდა. საჭმელსაც იძულებით თუ ვაჭმევდი. ელა ყოველდღე მოდიოდა, მთელ დროს მასთან ატარებდა, მაგრამ თითქოს არავინ აინტერესებდა. იმ პერიოდში იმდენად აუტანელი იყო მისი სიჩუმე, რომ მხოლოდ ამდენწლიანი მეგობრობის ხათრით გადამირჩა ცოცხალი -გაეცინა
-საშინელებაა, როდესაც საყვარელი ადამიანი გღალატობს -მხოლოდ იმიტომ ამოიღო ხმა, რომ დიმა უპასუხოდ არ დაეტოვებინა, თორემ მისი გონება ახლაც მომხდარს დასტრიალებდა და მეტის გაგების სურვილი კლავდა
მეტრეველმა ხელის აწევით, კიდევ ერთი ვისკი შეუკვეთა, პარალელურად, იქაურობას თვალი მოავლო. სწორედ იმ წამს, ორი რამ ერთდროულად მოხდა, დარბაზს კიდევ ერთი წევრი შემოემატა და ელამ შეყვარებულის მიერ მორთმეული საჩუქრის გახსნისას ხმამაღლა წამოიყვირა. სამწუხაროდ ეს წამოყვირება, უკმაყოფილების გამოხატულება უფრო იყო, ვიდრე კმაყოფილების.









8 8 8 8
„თვითმფრინავი მალე აფრინდება თბილისის აეროპორტიდან. ძვირფასო მგზავრებო, გთხოვთ ყველამ დაიკავოთ თქვენ-თქვენი ადგილები და შეიკრათ უსაფრთხოების ღვედები“
-ჩაესმათ იქ თავმოყრილთ, სტიუარდესას ხმამაღალი განცხადება და თითოეული მათგანი დაუყოვნებლივ შეუდგა განკარგულების შესრულებას.
ეკონომ-კლასის განყოფილებაში დაახლოებით ორმოც ადამიანს მოეყარა თავი. მათი ნაწილი, აფრენამდე, გვერდით მჯდომთან დაუსრულებელი საუბრით ირთობდა შექმნილი ხმაურისგან ატკიებულ თავს, ხოლო ნაწილი, პლანშეტებში ჩამძვრალიყო და რაიმე სასიამოვნო ფილმის არჩევას ცდილობდა, რათა მგზავრობის დამქანცველობა შედარებით ნაკლებად ეგრძნო.
თითოეულ იქ მყოფს, რომელთაგან უცხოელიც ბევრი იყო და ადგილობრივიც, ფრენის დასასრულს ავსტრია ელოდა. თვითმფრინავი დილის თორმეტის ნახევარზე უნდა დაფრენილიყო Vienna International Airport-ში, სადაც კიდევ ერთხელ შეუმოწმებდნენ ბარგებსა და ჩანთებს სპეციალური აპარატებით, რაიმე არასასურველის დაფიქსირების შემთხვევაში, გულისგამაწვრილებელ წრიპინს რომ იწყებენ ხოლმე.
დიდ და ფართე განყოფილებაში, ხმაური თანდათანობით მატულობდა. წესრიგს და ისიც მხოლოდ ოდნავ, ერთი რამ ქმნიდა-ის, რომ სტიუარდესას განცხადების შემდეგ, უკლებლივ ყველამ დაიკავა თავისი ადგილი, თვითმფრინავის საპირფარეშოში გამოკეტილი წყვილის ჩათვლით, ვინებიც, არავინ იცის, რა მიზეზით იმყოფებოდნენ ერთად იმ ზონაში, სადაც ყოველი ადამიანი, ძირითადად მარტო შესვლას ამჯობინებს ხოლმე.
-მეგონა ასეთ სიგიჟეებს მხოლოდ ფილმებში აკეთებდნენ -საერთო ხმაურს, სრულიად მოულოდნელად შეერია გოგონას სიცილნარევი ხმა, პირველი რიადის მეოთხე სავარძლიდან
-ვისზე ამბობ?
-დაივიწყე -მხოლოდ ახლა გააცნობიერა, რომ მამაკაცს არც კი შეემჩნია ზემოთ ხსენებული სკანდალური წყვილი და შესაბამისად, ვერც მისი რეპლიკიდან გამოიტანდა შინაარსს. გოგონასთვის ეს პირველი ფრენა იყო, ამიტომ, ვინ იცის, უკვე მერამდენედ ამოწმებდა იმას, საიმედოდ იყო შეკრული უსაფრთხოების ქამარი თუ, არა. სულ ცოტაც და მათი საჰაერო ტრანსპორტი, ადგილიდან ნელი სვლით დაიძრებოდა.
თითქოს ჩვეულებრივი სიტუაცია იყო-წყვილი თვითმფრინავში ერთმანეთის გევრდიგვერდ იჯდა და საქორწინო მოგზაურობაში მიდიოდა, ათასი ბარგით დატვირთული, თუმცა უჩვეულობა იმაში მდგომარეობდა, რომ ისინი ანდრეა და ბეა გახლდნენ. ცოლ-ქმარი, ვისთვისაც ეს წოდება ზედმეტად გაზვიადებულიც კი იყო, თუმცა მაინც მასში ერთიანდებოდნენ და ვინ იცის კიდევ რამდენ ხანს გააგრძელებდნენ ასე?
ეს უკვე მართლაც მეორეხარისხოვანი იყო. მთავარი მათ გონებაში ხდებოდა და რომელიმე თეთრხალათიანს, ფიქრების რენტგენზე გაშუქება რომ შეძლებოდა, ალბათ ნათლად დაინახავდა, როგორ ძველი კინო-კადრებივით დარბოდნენ გუშინწინდელი მოგონებები მათ თავებში, თანაც ისე, რომ ირგვლივ გამეფებული ხმაურიც ვერ უშლიდათ ხელს.







34 საათის წინ
იმ საღამოს, როდესაც ბარში ანდრეა შემოვიდა და შეყვარებულის საჩუქრის გახსნის შემდეგ, ელამ ხმამაღალი უკმაყოფილება გამოხატა, თითოეული სტუმარი იუბილარს გარს შეშინებული შემოეხვია, დიმასა და ბეას ჩათვლით, რათა როგორმე გაეგოთ, ამჯერად რა არ მოეწონა კაპრიზულ პრინცესას.
იქ მყოფთაგან, პირველად ანდრეამ შენიშნა, რომ თავისი უმცროსი დის მარჯვენა ხელს, ორი თვითმფრინავის ბილეთი ამშვენებდა და თავი ძლივს შეიკავა, რათა არ გასცინებოდა. მას, ვინც ელას კარგად იცნობდა, იმის შესახებაც ჰქონდა ცნობები, თუ რა ძლიერ ეშინოდა გოგონას ფრენის და როგორც თავად ამბობდა, თვითმფრინავის ტრაპზე მხოლოდ მკვდარს თუ აიყვანდნენ. ჰოდა რაღა გასაკვირია, რომ ამ საჩუქარმა სიხარულის მაგივრად, ხასიათი გაუფუჭა? ელა მუდამ ასეთი იყო, უკმაყოფილებას გულში არასდროს იკლავდა და მუდამ ხმამაღლა გამოხატვა ერჩივნა ხოლმე. რა იცოდა საწყალმა ბიჭმა, თუ მისი სიურპრიზი, რასაც წესით დიდი ოვაციები უნდა მოჰყოლოდა, საბოლოოდ ასეთ კრახს განიცდიდა?
-კარგი, ელა დაწყნარდი -პირველად დიმა გამოერკვა და გოგონას ხელი გადახვია -შეგიძლია ეგ ბილეთები ჩარჩოში ჩასვა და საწოლის თავზე ჩამოკიდო. ბოლოს და ბოლოს, დაქალებში მაინც მოიწონებ თავს, რომ შენი შეყვარებული შენს გამო ასე დაიხარჯა
-დიმა მოკეტე, თორემ ამ ტორტზე პირველად შენი სახე აირეკლება -ახლახანს შემოტანილი ტკბილეულისკენ ანიშნა, რომელზეც ოფიციანტი, ოქროსფერი სანთებელათი სადღესასწაულო სანთლებს ერთმანეთის მიყოლებით ანთებდა
-ელა, მაპატიე, მართლა არ ვიცოდი ფრენის შიში თუ გქონდა -აშკარად შეწუხებული ჩანდა ბიჭი. არა იმის გამო, რომ თანხა ტყუილად გადაყარა, არამედ იმიტომ, რომ იუბილარი ცუდ ხასიათზე დააყენა -არა უშავს ამ დღეებში ახალ საჩუქარს გიყიდი. მართალია შენთან ერთად ავსტრიაში მოგზაურობა ძალიან მინდოდა, მაგრამ რა გაეწყობა?
ამ უაზრო ლაქლაქსა და დასამშვიდებელი სიტყვების კორიანტელში, ოფიციანტიც მორჩა თავის საქმეს და დაბადების დღის ტორტზე, უკვე ყველა სანთელი უკლებლივ ციმციმებდა. ელას მშობლებმა იგი ხელში ერთდროულად დაიჭირეს და თავიანთ ქალიშვილს, ვისაც ჯერ კიდევ არ გამოკეთებოდა გუნება, ღიმილიანი სახით მიუახლოვდნენ. ანდრეა ბეას გევრდით იდგა და თავისი დის ბოიფრენდის სახის შემყურე, უკვე ღიმილს ვერ იკავებდა.
-ნუ ხარ ასე უხასიათოდ -კვლავ სანდომიან სახეს იშველიებდა ელენა და ცდილობდა შვილი გაემხიარულებინა -მიდი სურვილი ჩაიფიქრე და სანთლები ჩააქრე -ქალის ხმა ზემდეტად სუსტად ისმოდა, რადგან ახლახანს აჟღერებული მაგნიტოფონი, ბოლო ხმაზე გაჰკიოდა Happy Birthday-ს ცნობილ მელოდიას. ირგვლივ ყველა მოთმინებით ელოდა, როდის ინებებდა წვეულების დედოფალი დაბადების დღისთვის თანმხლები ამ ცნობილი რიტუალის შესრულებას, რათა შემდეგ მთელი დარბაზი აპლოდისმენტებით გაევსოთ და კიდევ ერთხელ მიელოცათ ჩახუტებითა და კეთილი სურვილებით.
-ელა, მთელი დღე ვერ დაგელოდებით -კვლავ დიმა ჩაერთო საუბარში -სანამ ამ ტორტს ვარგისიანობის ვადა გაუვიდა, ჩააქრე სანთლები და ჩვენც დავისვენებთ
-რა აუტანელი ხარ -სახე ბრზისგან დაემანჭა კაპრიზულ იუბილარს, ხოლო ბეამ და ანდრეამ ერთმანეთს ღიმილით გადახედეს -კარგი, კარგი მოემზადეთ -თვალები მაგრად დახუჭა, რამდენიმე წამი კიდევ შეიცადა და ტორტში ჩარჭობილი საშუალო ზომის სანთლები, ერთი სულის შებერვით დაამარცხა.
ამის მერე, ტრადიციულად იყო აპლოდისმენტები, ლამაზი სიტყვები, ტორტის გაჭრა, რომლის საუკეთესო ნაჭერიც, რა თქმა უნდა, წვეულების დედოფალს შეხვდა. თითქმის ყველა საკმაოდ კარგად ერთობოდა, რადგან ოჯახური ატმოსფერო შექმნილიყო და დარბაზის თითოეულ კუთხე-კუნჭულში, სითბო და სიყვარული იგრძნობოდა. დროთა განმავლობაში, თითქოს ელაც შეურიგდა თავის მორიგ ბოიფრენდს, ვისაც აშკარად ეტყობოდა, თუ როგორ ბრაზობდა საკუთარ თავზე და როგორ უხერხულ სიტუაციაში ჩავარდა ცოტა ხნის წინ. ბიჭს, გუნება ვერც ტორტმა გამოუკეთა და ვერც ელას ნათქვამმა "არა უშავს მერე რა მოხდა"-მ. ის აქ ერთადერთი გახლდათ, ბეას შემდეგ, ვინც უხასიათობას მხიარულების ნიღაბს აფარებდა და სტუმრებთან ერთად გართობას ცდილობდა.
ჩაფლავებული ბიჭისგან განსხვავებით, გოგონას სხვა საფიქრალი ჰქონდა. სულს უღრღნიდა ის კითხვა, თუ რას აკეთებდნენ ანდრეა და ლიზა მთელი ამ ხნის განმავლობაში. ვინ იცის, რამდენჯერ მოუნდა კანდელაკისთვის ამ კითხვის დასმა, თუმცა ყოველ ჯერზე, სიტყვებს გულში იკლავდა და გადმოსვლის საშუალებას არ აძლევდა. მართლაც, რომ რა მისი საქმე იყო მამაკაცის პირადი ცხოვრება? ისინი ხომ ერთ წელიწადში უნდა დაშორებულიყვნენ და ორივეს თავისი ცხოვრებისთვის მიეხედა? თუ ასეა, არც ერთს ჰქონდა უფლება ერთმანეთის პირადში ხელები ეფათურებინათ და რამე პრეტენზიები გასჩენოდათ. სწორედ ამ მიზეზით ამჯობინებდა ბეა მტანჯველ დუმილს. დუმილს, რაც ახლა მისთვის ყველაზე რთულ ამოცანას წარმოადგენდა და უკვირდა კიდეც, როგორ არ ახრჩობდა დაუსმელი კითხვების უზღვავი მარაგი.
-ცუდ ხასიათზე ხარ? -უკნიდან, თავისი ფიქრების მთავარი გმირის მოახლოებამ, თითქოს სუნთქვა დაავიწყა. საცეკვაო მოედანზე წყნარი მუსიკის ჰანგები იღვრებოდნენ, რომელსაც თითოეული იქ მყოფი აყოლებდა ტანს -ყველა ცეკვავს, წამოდი ჩვენც ვცადოთ

გოგონას თავისთვის ჩაეღიმა და მაღალი კოქტეილის ჭიქა დახლზე ფრთხილად შემოდგა.
-ძალიან ცუდი მოცეკვავე ვარ, ჯობს შენს ლამაზ ფეხსაცმელს გაუფრთხილდე
-ცეკვა ყველას შეუძლია, ბეა -თბილი მზერით მიშტერებოდნენ მამაკაცის მწვანე თვალები, რომლებიდანაც სითბოს გარდა, კიდევ სხვა რამეც იღვრებოდა -ცოლობაზე თუ დამთანხმდი, ნურც ცეკვაზე მეტყვი უარს
-შენი სარკაზმი -კვლავ ღიმილით გადააქნია თავი გოგონამ და მის გამოწვდილ ხელს თავისი შეაგება. ახლა მასთან ახლოს ყოფნაზე მეტად არაფერი უნდოდა. სურდა ბოლომდე შეეგრძნო ანდრეას სხეულის სიმხურვალე და მთელი საღამო მასთან ცეკვაში გაეტარებინა.
მუსიკა უკვე მთავრდებოდა, როდესაც იქ მოცეკვავე წყვილებს, კიდევ ერთი მათგანი შეურთდა. კანდელაკი, მათგან განსხვავებით, ვინც თავიანთ საცეკვაო მეწყვილეებს სახეში უყურებდნენ, გოგონას უკნიდან შემოეხვია და წამით სიამოვნებისგან თვალები დაეხუჭა. ალბათ, ასე ბეას სურნელმა იმოქმედა, მუდამ ჭკუიდან რომ გადაჰყავდა ხოლმე ანდრეა.
Wherever you go
Whatever you do
I will be right here waiting for you
Whatever it takes
Or how my heart breaks
I will be right here waiting for you -გაისმოდა დარბაზში და ანდრეაზე ზურგიდან მიკრული ბეა, გრძნობდა რომ ჰაერი აღარ ჰყოფნიდა. „ქმართან“ ასე ახლოს, ცხოვრებაში პირველად იყო.
-ნუ ხარ ეგრე დაძაბული -ყურში ჩასჩურჩულა მამაკაცმა და გოგონას წამით მოეჩვენა, რომ კანდელაკმა მის ყურთან, ტუჩები ოდნავ დიდხანს გააჩერა -აი აქ უნდა იგრძნო მუსიკის რიტმი -ხელი იმდენად ვნებიანად გაასრიალა გოგონას მუცელზე, რომ ბეას ჩუმი ოხვრა აღმოხდა. კიდევ კარგი, რომ ეს მუსიკის ხმამ გადაფარა.
-გამომდის? -შეეცადა უდარდელი ტონი ჰქონოდა და შეკითხვა ისე დაესვა, თუმცა ბოლომდე არ გამოუვიდა
-თუ იმას გავითვალისწინებთ, რომ ფეხი ერთხელაც არ დაგიბიჯებია, ჰო -ეს თქვა და იმ წამსვე ბეას მარჯვენა ხელზე შეეხო. მამაკაცმა იგი ფრთხილად დაატრიალა და თავისკენ მიიზიდა. ახლა უკვე თვალებში უყურებდა და მასთან იმდენად ახლოს იყო, რომ გოგონას სუნთქვა პირდაპირ სახეში ეცემოდა. მათ ტუჩებს შორის მანძილი, ამჯერად ორ სანტიმეტრზე ნაკლებსაც კი შეადგენდა, თუმცა მის უფრო მეტად შემცირებას, არც ერთი ჩქარობდა და არც მეორე. თითქოს რაღაც ძალა ხელს უშლიდათ.
მიუხედავად იმისა, რომ ორივე მათგანი ერთმანეთის ბაგეების დაგემოვნების სურვილით იწვოდა, შემდეგი ნაბიჯი არც ანდრეას გადაუდგამს და არც, ბეას. თითქოს იმ მომენტში, ორივე ქვად ქცეულიყო და უკვე აღარც მუსიკის რიტმს აყოლებდნენ ტანს.
პირველად კანდელაკი გამოერკვა. როგორც კი წყნარმა მუსიკამ თავისი ბოლო სიტყვები ჩაამთავრა, გოგონას წელზე გამომწევად შემოხვეული ხელები ჩამოუშვა, რამდენიმე სანტიმეტრით მოშორდა და მხოლოდ და მხოლოდ დაძაბულობის განსამუხტად გაუღიმა. დახლზე დატოვებული კოქტეილი, რომლის დალევაშიც ბეას ხელი მამაკაცის მოახლოებამ შეუშალა, საუკეთესო გამოსავალი აღმოჩნდა ამ დაბნეული გამომეტყველების მოსაშორებლად. გოგონა უდარდელი სახით მიუახლოვდა თავის კუთვნილ ჭიქას, პატარა, ქოლგიანი დეკორაციები ამოაძრო და სასმელი ერთი ამოსუნთქვით გამოცალა. სხეული იმდენად უხურდა, რომ აუზის დანახვის შემთხვევაში, არც დაფიქრდებოდა ისე გადაეშვებოდა მასში.
მართალი აღმოჩნდა. ცივმა სასმელმა დადებითად იმოქმედა, ცოტათი მოაფხიზლა და ახლა, უკვე იმდენად დაძაბულიც აღარ იყო. შეძენილმა სითამამემ, თანდათანობით რომ შემოუსახლდა ცოტა ხნის წინ ვნებისგან გახურებულ სხეულში, გვერდით გახედვის სურვილიც კი აღუძრა, თუმცა, მისდა საუბედუროდ, კანდელაკი უკვე იქ აღარ იდგა. აქამდე თუ გოგონა მისგან გაქცევასა და თავის არიდებას ცდილობდა, ახლა მთელი ტანით მოტრიალდა და თვალებით ანდრეას ძებნა დაიწყო. რაც არ უნდა სამწუხარო ყოფილიყო, ამაში ხელს იქ შეკრებილი საზოგადოება და სხვადასხვა ფერის შუქები უშლიდნენ, ხან რომ ქრებოდნენ, ხანაც კი ინთებოდნენ. ირგვლივ ყველა ცეკვავდა იუბილარის გარდა, ვისაც რაღაც მიზეზის გამო, სახეზე ცბიერი ღიმილი გადაჰკვროდა და კოქტეილის ჭიქით ხელში პირდაპირ ბეასკენ მოემართებოდა. აშკარა იყო, რაღაც ჰქონდა ჩაფიქრებული.
-ვინმეს ხომ არ ეძებ?
-რა? -ანდრეას ძებნაში, ელას მიახლოება შეუმჩნეველი დარჩა და მხოლოდ მაშინ გამოერკვა, როდესაც გოგონამ ხმა ამოიღო
-მე მოვიფიქრე ვინ უნდა გამოიყენოს ის ბილეთები, რაც მე არაფერში დამჭირდება -ბეას დაბნეულ სახეს ყურადღება არ მიაქცია და განაგრძო -ყველანაირი პროტესტისა და წინააღმდეგობის გარეშე, ზეგ, შენ და ჩემი ძმა ავსტრიაში მიდიხართ. დედას და მამას უკვე ველაპარაკე და აზრი ძალიან მომიწონეს. ანდრეას შენ უთხარი. გადაწყვეტილია, მორჩა და გათავდა!




ახლანდელი. 7:44 წთ

კინო-კადრები ნელ-ნელა გაუფერულდნენ, შემდეგ საერთოდ გაქრნენ და ბეას თვალწინ, კვლავ თვითმფრინავში მსხდომი ხალხი გადაიშალა. იმის დასტური, რომ ელასა და ანდრეას მშობლების დაჟინებული სურვილისთვის წინააღმდეგობის გაწევა ვერც ერთმა შეძლო და ვერც მეორემ, სწორედ ის იყო, რომ ახლა აქ იმყოფებოდნენ და სულ რაღაც ოთხ საათში, უკვე სხვა ქვეყანაში ამოყოფდნენ თავს. ქვეყანაში, სადაც არც კი იცოდნენ რა ელოდათ, ან ელოდათ თუ არა საერთოდ რამე.
-მითხარი, რას აპირებ სანამ ჩავფრინდებით? -მხოლოდ მაშინ ჰკითხა ბეამ, როდესაც მათი საჰაერო ტრანსპორტი, სულ რაღაც ათი წუთის აჭრილი იყო ფაფუკი ღრუბლებით გაფორმებულ ცაში
-არ ვიცი, ალბათ დავიძინებ, თუ რა თქმა უნდა, აქ ეგ მოხერხდება
-არავითარ შემთხვევაში! -იმდენად კატეგორულად ჟღერდა გოგონას ხმა, რომ ანდრეას გაცინებამდე ცოტაღა დააკლდა. უკვე ძალიან აინტერესებდა, თუ რატომ არ აძლევდა ბეა ძილის უფლებას და რამდენიმე წამში ეს ჰკითხა კიდეც:
-რახან ამას ამბობ, ესე იგი რაღაც მოიფიქრე, თუ ვცდები?
-არა, არ ცდები -გვერდულად გახედა -ჩუმად მგზავრობა არ შემიძლია, თანაც აქ ჯდომა დიდხანს მოგვიწევს და ყურადღება ხომ უნდა გადავიტანო? მოკლედ, ახლა ერთ რაღაცას შემოგთავაზებ და შენც დამთანხმდები
-დამაინტრიგებლად ჟღერს . . . . კარგი ჯერ შემომთავაზე და ვნახოთ. წინასწარ დაპირებების გაცემა, ჩემს ხასიათში არ ზის
-სიმართლე და მოქმედება ვითამაშოთ. საკმაოდ პირდაპირი კითხვებით და მოქმედებებით -ცდილობდა ყველა სიტყვა გამოკვეთილად წარმოეთქვა -ხომ იცი ეს თამაში?
-კარგი რა, ბეა -ახლა მართლა ვერ შეიკავა სიცილი -სერიოზულად ამბობ? ბავშვები ხომ არ ვართ?
-შენი არ ვიცი, მაგრამ მე ჯერ კიდევ ბავშვი ვარ -ეწყინა გოგონას მისი ასეთი რეაქცია. მიუხედავად ამისა, სცადა არ შეემჩნია და თუ საჭირო გახდებოდა, იძულებაზეც კი წასულიყო -მოკლედ ვთამაშობთ და პროტესტი არ მიიღება!
-დარწმუნებული ხარ, რომ ყველა პირდაპირ კითხვაზე გულახდილად შეძლებ პასუხის გაცემას? მე რატომღაც ძალიან მეეჭვება
გამომცდელმა მზერამ, ბეა წამით დააბნია, თუმცა მხოლოდ წამით.
-რა თქმა უნდა, დარწმუნებული ვარ. ესე იგი ვიწყებთ, არა?
-კარგი, კარგი -ბოლოს მაინც დანებდა -პირველობას შენ გითმობ. დაიწყე . . . .
იმით გახარებული, რომ საწადელს მაინც მიღწია, ბეა სავარძელში ამაყად გასწორდა და შექმნილი ხმაურის მიუხედავად, კითხვის დასმა, მაინც ხმადაბლა ამჯობინა.
-სიმართლე თუ მოქმედება?
-იყოს სიმართლე -კვლავ ეღიმებოდა კანდელაკს მის ბავშვურობაზე. ეს სწორედ ის იყო, რაც გოგონაში ყველაზე მეტად იზიდავდა და მეტიც, ჭკუიდან გადაჰყავდა
-ესე იგი სიმართლე . . . . კარგი, მოდი მითხარი ქალთან სიახლოვე ბოლოს როდის გქონდა?
მამაკაცს, ამის მოსმენაზე, კინაღამ ნერწყვი გადასცდა. აშკარად შეეტყო, რომ მსგავს პირდაპირ შეკითხვას არ მოელოდა, თუმცა ფაქტი იყო ძალიან გამხიარულდა და არც პასუხი დაუგვიანია.
-დღეს, სახლიდან გამოსვლის წინ
-ისევ სარკაზმი. მე სეროზულად გეკითხები -მთელი ძალისხმევა დასჭირდა, რათა არ გასცინებოდა და დინჯი გამომეტყველება მიეღო. ფაქტი იყო, ეს ძალიან უჭირდა
-არ ვიცი, ბეა, არ მახსოვს. იქნებ სხვა რამე მოიფიქრო?
-მე კი მგონია, რომ პასუხს თავს არიდებ. გელოდები ანდრეა!
-კარგი, ჩვენს გაცნობამდე ორი დღით ადრე -თქვა და იქაურობას თვალი მოავლო. წამით მოეჩვენა, რომ მათ საუბარს თითოეული მგზავრი ისმენდა, თუმცა ეს ახლა საერთოდ არ ადარდებდა
-და ვინ იყო?
-ეგ უკვე მეორე კითხვაა -ოსტატურად აარიდა თავი პასუხს -ახლა ჩემი ჯერია, არა?
-კარგი, ჰო -ბეას უკმაყოფილო ამობუზღუნება იმ პატარა ბავშვის ქცევას ჰგავდა, რომელსაც დედა ტკბილეულის ჯიხურთან ჩაატარებს და არაფერს უყიდის
-სიმართლე თუ მოქმედება?

-მოდი მეც სიმართლეს ავირჩევ -დარწმუნებით მიუგო და მაშინვე გაინაბა. საშინლად აინტერესებდა, ის, თუ რა კითხვა წამოვიდოდა ანდრეას მხრიდან. საბედნეროდ ამას არც დაუგვიანია:
-აქ წამოსვლა არც ერთს არ გვინდოდა, მაგრამ შენ განსაკუთრებით შეშინებული სახე გქონდა. მითხარი, რატომ?
აი აქ კი, თითქოს სუნთქვა შეეკრა. როგორ უნდა ეპასუხა ამ კითხვაზე, როდესაც მიზეზი ასეთი უხერხული იყო? ეს ყველაფერი, ერთად აღებული ხომ თაფლობის თვეს ჰგავდა? ისინი სასტუმროს ერთ ნომერში უნდა ყოფილიყვნენ, ერთი კვირა უცხო ქალაქში უნდა გაეტარებინათ და აბა რა გასაკვირი იყო, რომ ბეას იმის შიში ჰქონოდა, გრძნობებს არ აჰყოლოდა და ანდრეასთან რაიმე სისულელე არ ჩაედინა? განა შეძლებდა უარის თქმას, მამაკაცს, რომ რაღაც დაეპირებინა? ამაში დარწმუნებული არ იყო და სწორედ ეს აფორიაქებდა მის გონებას.
-არ ვიცი, ალბათ უცხო ქალაქებთან ადაპტაციის პრობლემა მაქვს. თან გერმანულიც არ ვიცი. რთულია ისეთ ქვეყანაში მოგზაურობა, რომლის ენაზეც, მხოლოდ ელემენტარული სიტყვების გაგება შეგიძლია
ანდრეას ირონიული ჩაცინება რა თქმა უნდა, იმის დასტური იყო, რომ გოგონას შეთხზული ზღაპარი არ დაუჯერებია და ეს გამომეტყველებაზეც ნათლად აესახა. ბეამ უკვე აღარ იცოდა რა ექნა.
-მისმინე, ამ თამაშს სიმართლე და მოქმედება იმიტომ ჰქვია, რომ ტყუილი არ უნდა ვთქვათ. ახლა კი, გისმენ
-რისი მოსმენა გინდა, ანდრეა?
-ჩემ კითხვაზე გულწრფელი პასუხის. სულ ესაა -მხრები აიჩეჩა და გამომცდელად მიაშტერდა. ახლა, უკვე ვეღარც მის მზერას წაუვიდოდა ვერსად და ვეღარც პასუხს აარიდებდა თავს
-მეშინია . . . .
-რისი გეშინია?
-უკვე ვნანობ, რომ ეს თამაში შემოგთავაზე -ცოტაც და სირცხვილისგან სახეს ხელებში ჩამალავდა. რა ემართებოდა? ის ხომ ყოველთვის თამამი და პირდაპირი იყო? სიმართლის თქმას არასდროს ერიდებოდა და მუდამ მზად იყო ის გაეკეთებინა, რაც თავად სურდა, იმისდა მიუხედავად, თუ როგორ მიიღებდა ამას საზოგადოება და ადამიანები, ვინც გარს ეხვია.

-კარგი, დაივიწყე -კანდელაკი ისედაც ყველაფერს ხვდებოდა, ამიტომ გადაწყვიტა საბრალო ბეას წვალებაზე ხელი აეღო -მოდი, კვლავ სიმართლეს ავირჩევ კარგი?
ამჯერად, გოგონას გამოხედვა შვებით ამოსუნთქვას ჰგავდა. არადა თავიდან როგორ იკვეხნიდა, რომ ყოველ კითხვას გულწრფელ პასუხს შეაგებებდა? მართლაც, რომ ბედის ირონია იყო ეს ყველაფერი.
-მთლად კითხვასაც ვერ დავარქმევ, მაგრამ რაღაც ამდაგვარია. მოკლედ შენი ბავშვობის ყველაზე სასაცილო ისტორია მომიყევი
-მოიცა, დავფიქრდე -ნიკაპზე თითები რიტმულად აათამაშა კანდელაკმა, თან ჩაფიქრებული გამომეტყველება მიიღო. ასეთი ისტორია, მართლაც, რომ ბევრი ჰქონდა, მაგრამ ახლა და ამ წუთას, რატომღაც, პირველად სწორედ ეს მოაგონდა :-სადღაც ოთხი წლის ვიყავი, როდესაც საბავშვო ბაღში ერთ გოგოზე დავქორწინდი -გაეცინა და ბეას გაოცებული სახის დანახვაზე განაგრძო -ნუ გაქვს ასეთი სახე, უბრალოდ ბავშვური წაროსახვა იყო, გვირილებისგან გაკეთებული ბეჭდებით და ასე შემდეგ. მერე ჩვენს ირგვლივ ყველამ წრე შეკრა. სანამ არ დაიღალნენ, მანამდე ცეკვავდნენ. ჰო, ვიცი სისულელეა, მაგრამ ახლა სწორედ ეს მომაგონდა.
ვერც ამ სიტყვებმა გაჭრა. გოგონა ჯერ კიდევ დაბნეული ახამხამებდა თვალებს და ისეთი შეგრძნება ჰქონდა, რომ რაღაც ნაცნობი და მივიწყებული გაახსენეს. იმ წამს, რაღაც მივიწყებული მოგონებების ამოტივტივების მაგვარს განიცდიდა, თუმცა ეს უეცრად წამოჭრილი ფიქრები, დილის ნისლივით გაეფანტა, როგორც კი სტიუარდესა მიუახლოვდა სპეციალურად მათთვის გამოყოფილ ადგილს, ტრადიციული კითხვით-რამეს ხომ არ ინებებთო?
პასუხი ორივეს მხრიდან უარყოფითი იყო, ამიტომ ბორტგამცილებლის ფორმაში გამოწყობილი ახალგაზრდა გოგონა, იგივე კითხვის დასასმელად შემდეგი მგზავრისკენ გაემართა, თავისი საფირმო ღიმილით, მსგავსი სამუშაოსთვის აუცილებელ ატრიბუტს რომ წარმოადგენდა.
-მგონი, კითხვების მარაგი ამოიწურა. დროა მოქმედებებზე გადავიდეთ
-მოქმედება? -ბეას ირონიულად გაეღიმა. რატომღაც მოუნდა კანდელაკისთვის რაიმე მწარე ეთქვა -აი იმ მკაცრი სახის სტიუარდესას ხედავ? რომ გითხრა შეაბი მეთქი დარწმუნებული ვარ ვერ შეძლებ, ამიტომ უფლებას გაძლევ მხოლოდ კითხვებზე მიპასუხო
-უკაცრავად? დავიწყოთ იქედან, რომ ახლა ჩემი კითხვის ჯერია, მაგრამ ამას შევეშვათ. მართლა გგონია, რომ რაც თქვი, იმას ვერ შევძლებ?
-დიახ, მგონია -თავი დარწმუნებით დაუქნია -ნახე როგორი გამომეტყველება აქვს, ასეთების გატეხვა ძალიან რთულია და თავს ტყუილად შეიწუხებ
კანდელაკის მხრიდან პასუხი არ ყოფილა. მან თავი ღიმილით გადააქნია და ორი წამის შემდეგ ღვედის შეხსნა დაიწყო.
-რას აკეთებ? -თვალებგაფართოებული უყურებდა გოგონა
-გამატარე, უნდა გაიძულო შენი სიტყვები უკან წაიღო
-მოიცა შენ რა, მართლა აპირებ ამის გაკეთებას? -იგრძნო, რომ ეს სიტუაცია აღარ ართობდა, პირიქით ანერვიულებდა კიდეც

-რა მოხდა ბეა? -უეცრად თავის ადგილს დაუბრუნდა -შენს ვარაუდებში ეჭვი შეგაქვს, თუ უბრალოდ მეჩვენება?
სასწორი ანდრეას მხარეს გადაიხარა. გოგონას არ სურდა, მას შუა თვითმფრინავში ბორტგამცილებელთან ფლირტი გაება, თვითონ კი, ამ ყველაფრისთვის სავარძლიდან ედევნებინა თვალ-ყური. რა თქმა უნდა, ბეა თავისი აფორიაქების ნამდვილ მიზეზს არ აღიარებდა. აუცილებელი იყო სხვა რამე მოეფიქრებინა, რათა გაწეული წინააღმდეგობა ამით აეხსნა. გოგონას გამჭრიახ გონებას, რა თქმა უნდა, არც ამისთვის დასჭირვებია დიდი დრო.
-უბრალოდ არაეთიკურია, როცა თვითვმფრინავის მგზავრი ასე იქცევა. მხოლოდ ამის გამო შეგაჩერე
-მე კი არაეთიკური ის მგონია, რომ ჩემ შესაძლებლობებს ეჭვქვეშ აყენებ. იცი? მომბეზრდა ეს თამაში, მირჩევნია დავიძინო და რამე სასიამოვნო სიზმარი ვნახო -ამის თქმა და სავარძლის საზურგის დადაბლება ერთი იყო. ანდრეამ თავი მოხერხებულად დადო და თვალები დახუჭა. ბეას უეცარი მოახლოება, მხოლოდ მისი სუნთქვით იგრძნო, რომელიც მას სახეზე ეფრქვეოდა
-ანდრეა, თვალები გაახილე თორემ მაგ სკამის მაგივრად, ღრუბლებში მოგიწევს გაღვიძება
მამაკაცს ჩუმი სიცილი აუტყდა.
-ნამდვილი ველური კატა ხარ. ძილს რატომ არ მაცლი? -ამჯერად მხოლოდ ერთი თვალი ჰქონდა გახელილი და ისე უყურებდა
-იმიტომ, რომ მე ფხიზლად ყოფნას ვაპირებ და ჩუმად მგზავრობას ვერ შევეგუები. მითხარი რა ვაკეთო? მგზავრების თვალიერებაში გავლიო დარჩენილი დრო? ამას ჯობს, იმის გეგმა შევადგინოთ დღეს რის მონახულებას ვაპირებთ. სასტუმროში ბარგს ტაქსის გავატანთ, ჩვენ შევლა აღარ მოგვიწევს და აეროპორტიდან პირდაპირ ქალაქის დასათვალიერებლად წავალთ
-გამორიცხულია, სანამ შხაპს არ მივიღებ ამაზე არც იფიქრო -მაშინვე გააპროტესტა
-შხაპი ამ დილით არ მიიღე? მიზეზებს ნუ იგონებ. ვიცი, ახლა ნომერში ასვლა და ძილი ყველაფერს გირჩევნია, მაგრამ არ გამოვა, მაინც არ მოგცემ ამის საშუალებას. იცოდე ყოველ ორ წუთში გაგაღვიძებ -მუქარასავით გაისმა მისი სიტყვები -თანაც ასეთი ტრადიციაა, რომ როდესაც წყვილი საქორწინო მოგზაურობაში მიდის, კაცი ვალდებულია მას ერთი სურვილი უპრობლემოდ შეუსრულოს, ჰოდა ჩემი სურვილიი ესაა
-ეგ ტრადიცია შენი მოფიქრებულია არა? -ეჭვით გახედა
-კარგი ჰო, მაგრამ . . . .

-მითხარი პირველად რისი ნახვა გინდა -გააწყვეტინა კანდელაკმა და თვალები საბოლოოდ გაახილა. მიხვდა, რომ ბეას ხელში ძილი არ ეღირსებოდა
-პრატერის პარკში წავიდეთ და ბორბალზე დავსხდეთ -გამარჯვებულის იერი აღებეჭდა, რადგან ბოლოს მაინც თავისი გაიტანა. ყოველთვის პატარა ბავშვივით უხაროდა, როდესაც ვინმეს რამეზე ითანხმებდა -იცი რა ლამაზი ხედები მოჩანს? თან ბრუნის ხანგძლივობაც ათი წუთია და ყველაფრის კარგად დანახვას და გადაღებას მოვასწრებთ
-არ მითხრა, რომ ფოტოაპარატი წამოიღე
-რა თქმა უნდა, წამოვიღე -ისე გაიკვირვა გოგონამ თითქოს მისთვის ვინმეს დედამიწის ბრუნვის შეწყვეტა ეცნობებინოს -ქალაქის თითოეული ხედი თუ არ აღვბეჭდე ფირზე, ისე აქედან ფეხსაც არ მოვიცვლი. თანაც ჩემი საყვარელი ფილმიც სწორედ ამ ქალაქშია გადაღებული და იმ ადგილების მონახულებაც მინდა, სადაც მისი პერსონაჟები დააბიჯებდნენ. ბორბალი სწორედ ერთ-ერთი მათგანია -მზერა გაუსწორა -პერსონაჟებმა, ერთმანეთს პირველად სწორედ იმ ატრაქციონზე აკოცეს, მზის ჩასვლის ფონზე
გოგონა ისეთი შთაგონებით ლაპარაკობდა და იმდენად იყო ჩაფლული თავის ფიქრებსა და სტიქიაში, რომ ანდრეას მხოლოდ ერთი რამ რჩებოდა-მისთვის უყურებინა და გაღიმებულს ესმინა. ცხოვრებაში პირველად შეხვდა ასეთ ადამიანს. ერთდროულად თამამიც იყო და მორცხვიც, მხიარულიც და სიღრმისეულიც, უხეშიც და რომანტიკოსიც. ამ არსებაში ყველაფერი გაერთიანებულიყო. მამაკაცს ყოველთვის ეჩვენებოდა, რომ თითოეული მისი ქმედების მიღმა, კიდევ რაღაც იმალებოდა. თითქოს გოგონა საკმაოდ იდუმალი იყო და ბოლომდე არასდროს ამჟღავნებდა თავის ნამდვილ სურვილებსა და ზრახვებს.
მისი ბავშვურობა და გაბრწყინებული თვალები იმდენად შეჭრილიყო კანდელაკის გულში, უკვე თავის თავსაც უტყდებოდა, ცოლისადმი დამოკიდებულების ნელ-ნელა ცვლილებაში. არ იცოდა ეს რა იყო, თუმცა გრძნობა, რომ ბეას სიახლოვეს რაც შეიძლება ხშირად ყოფილიყო, მუდმივად თან დასდევდა. მისი რაღაც ნაწილი იმასაც ხვდებოდა, რომ ეს სიგიჟე იყო. სიგიჟე, რასაც შეიძლებოდა მომავალი არც კი ჰქონოდა და ერთ ადგილას დაპაუზებული ყოფილიყო, მანამ სანამ მათი ერთმანეთისგან განთავისუფლების დღე ოფიციალურად არ დადგებოდა. მხოლოდ ანდრეაზე იყო დამოკიდებული მოძებნიდა თუ არა საშუალებას, დისტანციური მართვის პულტი ხელში ჩაეგდო და ღილაკ Play-ზე თითის დაჭერით, მათი ერთ ადგილზე გაყინული ურთიერთობისთვის შემდეგი ძვრები მიეცა.
-კარგი, პრატერი გასაგებია, სხვა?
-აქ ერთი კვირა უნდა ვიყოთ -საქმიანი ბიზნესმენის ჟესტებით დაიწყო გოგონამ -მოდი, ახლა კიდევ ერთი რამის ნახვას დავგეგმავ და დანარჩენები სხვა დროისთვის გადავდოთ, კარგი?

-ისეთი სახე გაქვს, ალბათ უკვე მოფიქრებულიც გექნება შემდეგი ვიზიტის ადგილი
-რა თქმა უნდა, მოფიქრებული მაქვს -თვალებში კვლავ სიხარულის ნაპერწკლები ათამაშდნენ -ცოტა უცნაურად წარმოითქმის და შეიძლება არც გაგიგია-„ჰუნდერტვასერის სახლი“. ეს საცხოვრებელი კორპუსია, რომელსაც არც ერთი სწორი ხაზი არ აქვს. ძალიან ორიგინალური ნაგებობაა და ტურისტებიც ხშირად სტუმრობენ -ბეამ კანდელაკის სახეზე "საიდან იცი ეს ყველაფერი" -ს გამომხატველი მზერა დაიჭირა და დაუსმელ შეკითხვაზე პასუხი გასცა -გუშინ ამ ქალაქზე რაღაც-რაღაცები წავიკითხე. ხომ უნდა გვცოდნოდა, რისი ნახვა ღირდა და რისი არა? თაფლობის თვეზე, მხოლოდ სასტუმროს ნომერში საკოტრიალოდ ნამდვილი ცოლ-ქმარი დადის, ჩვენ კი ბევრი რამის ნახვა უნდა მოვასწროთ
ანდრეა სიცილისგან ლამის ჩაბჟირდა. რთული იყო ბეასთვის გესმინა და არ გამხიარულებულიყავი. მართლაც იყო ამ ადამიანში რაღაც, რაც სხვებისგან გამოარჩევდა და განსაკუთრებულს ხდიდა. ამის შემჩნევა არა მარტო კანდელაკს, არამედ, ყველას თავისუფლად შეეძლო.
-მოდი, ჯობს სანამ ჩავალთ ქართულ-გერმანული ლექსიკონი ამოიღო და რა რაღაც სიტყვები და ფრაზები მაინც ისწავლო. მართალია, იქაურებს ინგლისურიც კარგად ესმით, მაგრამ თავიანთ ენაზე თუ დაელაპარაკები, ბევრად უკეთესი იქნება
-მაგრამ ქართულ-გერმანულ ლექსიკონი, რომ არ წამოგვიღია? -დაბნეული ბავშვის მზერა მიიღო გოგონამ
-არა უშავს, ლექსიკონი შენ გვერდით ზის და შეგიძლია, რაც გინდა ის ჰკითხო
-საერთოდ არის რამე, რაც შენ არ იცი?
-არის -გაეცინა -არ ვიცი რამდენი კვადრატული კილომეტრია კასპიის ზღვის ფართობი
-371, 000 -გამომწვევად გახედა ბეამ და თვალი ჩაუკრა
-აი რაღაც მე არ ვიცი, რაღაც შენ. ხომ ხედავ, ერთმანეთს ვავსებთ
-ახლა ეგ წინადადება გერმანულად მითარგმნე და მერე, ნელ-ნელა გეტყვი, რაც მაინტერესებს . . . .
მთელი დარჩენილი დრო, ანდრეა, ბეას გერმანულ სიტყვებსა და გამოთქმებს ასწავლიდა. სტიუარდესას ფურცელიც და კალამიც კი სთხოვეს, რათა მეცადინეობა უფრო გაადვილებოდათ. უნდა გენახათ, რა ყურადღებით უსმენდა გოგონა თითოეულ მის სიტყვას, რჩევასა თუ რეპლიკას. ამ წუთას, ისინი მოსწავლესა და მასწავლებელს ჰგავდნენ, რომლებიც იმდენად იყვნენ ჩართული საგაკვეთილო პროცესში, რომ ირგვლივ ვერავის და ვეღარაფერს ამჩნევდნენ.
წამი წამს მისდევდა, წუთი კი, წუთს . . . .
ბეა თან უცხო ენას ითვისებდა, თან ანდრეას ჭაობივით მწვანე თვალებს არ აშორებდა მზერას და ცდილობდა ყველაფერი მალე დაეზეპირებინა. გამოსდიოდა კიდეც. კანდელაკმა სტიუარდესას მოტანილ დიდი თაბახებიდან, ერთ-ერთზე ბეას რაღაც წინადადებებიც კი ჩამოუწერა, რომლებიც გოგონას ჩაფრენამდე უნდა დაესწავლა და მისთვის ჩაებარებინა. სასწავლი მასალა ორ გვერდს შეადგენდა და ბეამ მხოლოდ აეროპორტში დაფრენამდე ათი წუთით ადრე მოახერხა მათი ბოლომდე დასწავლა. დარჩენილი დრო, თავისთავად, გამოკითხვამ წაიღო. ანდრეასდა გასაოცრად, არც გამოთქმები იყო მაინცდამაინც ცუდი და არც ცოდნის დონე. მხოლოდ ერთი შეცდომა დაუშვა, როდესაც ორი ფრაზა ერთმანეთში აერია. სხვა მხრივ, ყველაფერი იდეალურად იყო და ყველაზე მთავარი, მაინც მომავალში დაიწყებოდა- მათ წინ ახალი ქალაქი ელოდათ, ახალ შეგრძნებებთან და შთაბეჭდილებებთან ერთად. ვინ იცის, იქ რა გადახდებოდათ ან როგორები დაბრუნდებოდნენ ამ ერთი კვირის შემდეგ. მათთვის ამას არც ჰქონდა გადამწყვეტი მნიშვნელობა. მთელი ყურადღება, კვლავ სტიუარდესას ხმამაღალ განცხადებაზე ჰქონდათ გადატანილი, რომელიც შემდეგს იუწყებოდა:
"ძვირფასო მგზავრებო, გთხოვთ კარგად შეამოწმოთ უსაფრთხოების ღვედები. თვითმფრინავი მალე ვენის აეროპორტში დაეშვება ".







* * * *

და აი ვენაც, მსოფლიოს ერთ-ერთი ულამაზესი ქალაქი, მდიდარი ისტორიითა და უამრავი ღირშესანიშნაობით. ეს იყო ქალაქი, სადაც ყველა მოახერხებდა რამე სათავისოს მოძებნას. რაიმე ისეთის, რაც ამ ქალაქში ხელმეორედ დაბრუნების სურვილს აღუძრავდა.
თორმეტი მარტი იყო. ქუჩებს გაზაფხულის მზე ანათებდა და თითოეულ უბანსა თუ მოსახვევში ხალხმრავლობა შეინიშნებოდა. მრავლად ნახავდით სხვადასხვა ქვეყნიდან ჩამოსულ ტურისტებს, ვინებსაც დიდი ზურგჩანთებითა და ფოტოაპარატების ჩხაკუნით თუ გამოარჩევდით ადგილობრივთაგან.
თითოეულ კუთხე-კუნჭულში იგრძნობოდა, რომ ყველას თავისი საქმე და საზრუნავი ჰქონდა. აქა-იქ უახლოესი კაფეებიდან გამომავალ ჩემოდნიან ბიზნესმენებსაც მოჰკრავდით თვალს, ქაღალდის ყავის ჭიქებით ხელში რომ უახლოესი ტაქსების გაჩერებისკენ მიიჩქაროდნენ და გადატვირთული გრაფიკის წყალობით, ადამიანური გართობისა თითქმის არაფერი გაეგებოდათ.
ქალაქში სიცოცხლე დუღდა. იგრძნობოდა, რომ აქ სულ სხვა გარემო, განზომილება და სულ სხვა ვაკუუმი იყო . . . .
-მზად ხარ გართობისთის? -ტაქსიდან გადმოსვლის თანავე, იქ მყოფთა ხმებს, ბეას ხმამაღალი წამოძახილიც შეერია, რაც აღტაცებული ადამიანის გრძნობების გამოვლენას ჰგავდა
-ბეა, იქნებ სხვა ატრაქციონი აგერჩია? რატომ მაინცდამაინც პრატერის ბორბალი?
-იმიტომ, რომ იქედან ქალაქის საუკეთესო ხედები მოჩანს. რა მოხდა რატომ არ გინდა?
ანდრეას პასუხი არ გაუცია, მხოლოდ უხერხულად შეიშმუშნა და სალაროსთან ბორბალზე დასაჯდომი ორი ბილეთი ისე აიღო, რომ უკმაყოფილო გამომეტყველება მის სახეს, წამითაც არ მოშორებია.
-მიპასუხე, რატომ არ გინდა-მეთქი? -უკვე ღიმილი ეპარებოდა ბეას, რადგან მისთვის მიზეზი ნელ-ნელა აშკარა ხდებოდა -არ მითხრა, რომ სიმაღლის გეშინია
-ბეა, შეწყვიტე!
-არა, არა -უკვე თავშეუკავებლად იცინოდა -ნება მომეცი, ამაზე გავიცინო. ანდრეა კანდელაკს სიმაღლის ეშინია! -თეატრალურად წარმოთქვა გოგონამ და კვლავ სიცილი აუტყდა
-იცოდე, ამაზე კიდევ ერთხელ თუ იხუმრებ, შენთან ერთად აღარ დავიძინებ. მერე მოგიწევს შენს თეთრად გათენებულ ღამეების კოლექციას, კიდევ რამდენიმე შემატო
ბეა შეკრთა და არასერიოზული გამომეტყველება, მაშინვე სერიოზულით შეცვალა. ეს ნამდვილად არ აწყობდა, მით უმეტეს უცხო ქალაქსა და უცხო გარემოში.
-კარგი, კარგი პირზე ბოქლომს ვიდებ . . . . -გოგონას დუმილი არც მეტი, არც ნაკლები, ორ წამს გაგრძელდა. შემდეგ კი, კვლავ ალაპარაკდა -კი, მაგრამ თუ სიმაღლის გეშინია, თვითმფრინავში როგორ ჩაჯექი?
-თვითმფრინავიდან არ ჩანს რა სიმაღლეზე იმყოფები, თუ, რა თქმა უნდა, ფანჯრიდან არ გადაიხედავ. თეორიულ ცოდნაზე კი, ვცდილობდი არ მეფიქრა
-კარგი, მერე რა მოხდა? ყველას გვეშინია რაღაცის. მე, მაგალითად, მწერების მეშინია -გაეცინა -საკმარისია უბრალო კოღო დამაჯდეს, რომ ჩემი პანიკური კივილის მოსმენა უწევთ. ანდრეა, მართლა ძალიან მინდა ბორბალზე დაჯდომა, იქნებ სცადო და ეგ შიში მოიხსნა?
გოგონას სიტყვებმა, კანდელაკს კვლავ ღიმილი მოჰგვარა. უკვე მერამდენედ . . . .
-ხომ ხედავ მოგყვები? მაგრამ ვერ დაგპირდები, რომ ხედებით ტკბობას შევძლებ
-ეგ არცაა სავალდებულო. უბრალოდ წამომყევი და მე დაგეხმარები ეგ შიში დაძლიო
ამ ლაპარაკსა და "ფსიქოლოგიურ სეანსებში" ბორბალსაც მიუახლოვდნენ. დანარჩენები მსურველების მსგავსად, ისინიც მინით დახურულ, საშუალო ზომის კაბინაში მოათავსეს, რომელმაც ნელ-ნელა დაიწყო ზემოთ სვლა. ატრაქციონი იმდენად ნელა მოძრაობდა, შიგნით ფაქტობრივად არაფერი იგრძნობოდა. ადგილის მონაცვლებას მხოლოდ იმით იგებდნენ, რომ ქვემოთ მყოფნი ნელ-ნელა პატარავდებოდნენ და ბოლოს პატარა მწერებსაც კი დაემსგავსნენ.
ბეა თითოეული წამით, ქალაქის თითოეული წერტილით ტკბებოდა და თან, ანდრეას ხელს, თავისას წამითაც არ უშვებდა. ფიქრობდა, რომ ასე მამაკაცს შიშს გაუქრობდა და სიმართლე ითქვას, არც ცდებოდა. კანდელაკს მთელი კონცენტრირება მართლაც გოგონას რბილ კანზე ჰქონდა გადატანილი, მის ხელის გულს რომ ნაზად ეხებოდა, თავისი საოცარი სითბოთი.
-შეხედე, ანდრეა, ნახე რა ლამაზია -აღტაცება ვერ დამალა და მინის კაბინას შუბლი მიადო. იქიდან ყველაფერი იმაზე უფრო ზღაპრულად გამოიყურებოდა, ვიდრე წარმოიდგენდა. მოჩანდა მდინარე დანობი, რომელიც შუადღის მზის სხივებზე, მომაჯადოებლად ბრწყინავდა და თითქოს ამ სილამაზეს, გვირგვინად ადგა, მოჩანდა სახლები, კორპუსები, დაუსრულებლად მოსიარულე ნომერ პირველი ტრამვაი, ძველი ქალაქის ყველაზე დიდ გამზირს -რინგშტრასეს რომ უვლიდა გარს, სადაც ვენის ისეთი ღირშესანიშნაობები გახლდათ თავმოყრილი, როგორიცაა მუზეუმების კვარტალი, ოპერის თეატრი, ჰაფსბურგების სასახლე, დუნაის სანაპირო და ასე შემდეგ
-ანდრეა, გთხოვ შეხედე, ახლოს მოდი -ხელში მძლავრი მოქაჩვით მიიყვანა მამაკაცი თავისთან ახლოს და ღიმილიანი სახით გახედა. თვალები იმდენად საყვარლად უბრწყინავდა, რომ ანდრეას უკვე მეტი აღარ შეეძლო. სურვილი იმდენად ძლიერი აღმოჩნდა, იმდენად შეუკავებელი და დაუოკებელი, რომ ვერც კი გააცნობირა ისე აიკრა გოგონა სხეულზე, წელზე ხელები მაგრად შემოხვია და ტუჩები ყურთან ახლოს მიუტანა:
-როგორ თქვი იმ ფილმში ერთმანეთს პირველად ბორბალზე აკოცესო, არა?
-მაშინ მზის ჩასვლა იყო . . . . -ძლივს წარმოთქვა აკანკალებული ხმით გოგონამ და დამშრალი ტუჩები ენის წვერით გაისველა. გრძნობდა, რომ მუხლებში ძალა ეცლებოდა და თვალებში უბნელდებოდა
-მართალია მზის ჩასვლა არ არის, თუმცა . . . . -ვნებამორეულმა კანდელაკმა, ვისზეც გოგონას სიახლოვე უკვე ნარკოტიკივით მოქმედებდა, სიტყვა ვეღარ დაამთავრა, მასზე მიკრული ბეა კიდევ უფრო მიიზიდა და ისე, რომ არანაირი შესავალი აღარ გაუკეთებია, მთელი გრძნობით აკოცა.
სხეულში ელექტრო დენის დავლას ჰგავდა ეს ყოველივე. ორივეს შეეძლო დაეფიცა, რომ მსგავსი აქამდე არასდროს არაფერი გამოეცადათ. ანდრეა ფრთხილად, სათუთად ეფერებოდა გოგონას თმას, მასში თითებს დაასრიალებდა და იმდენად ნაზად და ვნებიანად კოცნიდა, რომ ბეასთვის გაჩერება თითქმის შეუძლებელი ხდებოდა. ეს იყო რაღაც ენით აღუწერელი სიამოვნება, ეს იყო ის წუთები, რომლისთვისაც ყველაფერი ღირდა, სრულიად ყველაფერი.
გახაფხულის მოალერსე მზე, უწინდელივით ლამაზად აცხუნებდა თავის სტუმართმოყვარე სხივებს, ეშმაკის ბორბალის კაბინა კვლავ აგრძელებდა შეუმჩნეველ სვლას ამჯერად უკვე ქვემოთ, ხოლო მასში მყოფი წყვილისთვის უკვე აღარც დედამიწა ბრუნავდა, აღარც გრავიტაციის კანონი არსებობდა და აღარც სამყაროს კანონზომიერება. ისინი მხოლოდ ერთმანეთს გრძნობდნენ, ერთმანეთს და სხვას ვეღარაფერს . . . .










8 8 8 8
შუა ღამეს უკვე კარგა ხნის გადაცილებული იყო. კედელზე დამაგრებული საათის ისრები განუწყვეტლივ წიკწიკებდნენ, ხოლო ლამპიონებით გრძელი რიგით განათებულ ქუჩებში, ჯერ კიდევ, უხვად მოძრაობდნენ სხვადასხვა მარკის ავტომობილები, რომლებიც ვინ იცის, ამჯერად რა მნიშვნელოვან საქმეებზე მიიჩქაროდნენ თეთრი ზოლებით ლამაზად დახაზულ გზატკეცილზე. სწორედ იმ გზატკეცილზე, ვენის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი სასტუმრო Suite Hotel 200m zum Prater რომ გადმოჰყურებდა.
ტურისტებისა თუ უბრალოდ, ერთდღიანი სტუმრებისთვის განკუთვნილ შენობაში, სრული სიწყნარე და იდილია სუფევდა. ფანჯრების უმეტესობა მთლიანად ჩაბნელებული იყო, რაც იმას მოასწავებდა, რომ სასტუმროში გაჩერებული ადამიანები, ან სიზმრების იდუმალებით მოცულ სამყაროში მოგზაურობდნენ, ან ცდილობდნენ ეს მოგზაურობა, რაც შეიძლებოდა მალე დაეწყოთ.
თავისთავად, არც მომსახურე პერსონალი დაძრწოდა სართულიდან სართულზე, თავისი ცნობილი შეძახილით-"ოთახის დასუფთავებაა" და არც ოფიციანტები დააგორიალებდნენ საჭმლით გადავსებულ, ოთხბორბლიან ურიკებს სხვადასხვა ნომერში, რათა შემდეგ ფეხის ქირა მიეღოთ და ბედნიერი სახეებით გაბრუნებულიყვნენ თავიანთი სამუშაო ადგილისკენ.
სასტუმროს მესამე სართულზე მდებარე, ოთახ ნომერ 309-ში ჯერ კიდევ ენთო კაშკაშა სინათლე. როგორც ჩანს, იქ დაბინავებულ ტურისტებს, ძილი არ ეკარებოდათ და სანამ მათ სულებშიც ჩასახლდებოდა სიზმრების ანგელოზი, დროის გაყვანას სხვადასხვა ხერხებით ცდილობდნენ.

-აბა, მაჩვენე, რა მოიტანე -აივანზე დადგმულ პატარა სავარძელს, გვერდით მეორე მიუდგა ანდრეამ და შიგ მოწყვეტით ჩაესვენა. პარადოქსი იყო, მაგრამ მთელი დღის სეირნობის შემდეგ, რომლის დროსაც თითქმის ყველაფერი მოინახულეს შონბურნის სასახლით დაწყებული, ბელვედერის პარკით დამთავრებული, სადაც გაშენებულმა მცენარეებმა, ბეაზე უდიდესი შთაბეჭდილება მოახდინეს, გადაღლილის ნაცვლად, ენერგიაზე მოსულიც კი ჩანდა. ამ გასეირნებას, ქალაქის ყველაზე მნიშვნელოვანი ადგილების მონახულება ჰქონდა მიზნად. რა თქმა უნდა, სამახსოვრო ფოტოც უამრავი შემორჩა, რომელშიც ვენის ყველაზე ლამაზი ხედები იყო აღბეჭდილი.
ოთხი დღე გასულიყო მას შემდეგ, რაც ბორბალზე, ამ უჩვეულო წყვილმა ერთმანეთს პირველად აკოცა. გასაკვირი იყო, მაგრამ ამაზე სიტყვა ერთხელაც კი, არ დაუძრავთ. თითქოს წინასწარ შეთანხმდნენ, რომ მოცემულ პატარა ეპიზოდს, ქვეცნობიერის ყველაზე ღრმა კუნჭულში დამარხავდნენ და მიწის სქელ ფენასაც დააყრიდნენ ზემოდან.
არა, ვერ იტყოდით, რომ ამაზე საუბრის წამოწყების სურვილი არ ჰქონდათ, პირიქით ეს ორივეს ძალიან უნდოდა, მაგრამ საფიქრალი ის იყო, თუ როგორ გაგრძელდებოდა ყოველივე ამის შემდეგ მათი ურთიერთობა.
ბეას, აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით საკუთარი მოსაზრება ჰქონდა. მართალია, არაფერს ნანობდა, მაგრამ რა გარანტია იყო იმისა, რომ ანდრეა უბრალოდ წუთიერ სისუსტეს არ აჰყვა და ეს კოცნაც ამის ბრალი არ იყო? შეიძლებოდა მამაკაცს არც ჰქონდა დაგეგმილი მასთან სხვა სახის ურთიერთობა. ის ურთიერთობა, რომელზეც ბეა გულის სიღრმეში ალბათ ფიქრობდა კიდეც, მაგრამ ამაში საკუთარ თავსაც კი არ უტყდებოდა.
გოგონა ოთახში სულ რაღაც წამების შემოსული იყო. მიუხედავად იმისა, რომ ცოტა ხნის წინ, მორიგი სიგიჟე ჰქონდა შემატებული თავისი კოლექციისთვის, მაინც ისე გამოიყურებოდა, თითქოს არაფერი მომხდარიყო და სახეზეც უდარდელი ღიმილი დასთამაშებდა.
-ის, რაც მოვიტანე, დღევანდელ დღეს აშკარად დააგვირგვინებს -მხიარულად წარმოთქვა, სანამ სავარძელში ჩაჯდებოდა და ჩანთიდან კონიაკის ბოთლი ამოაძვრინა -მგონი კარგი უნდა იყოს, არა?
-მაჩვენე -ანდრეა ახლა მართლა ძლივს იკავებდა სიცილს. იმ მწარე გაკვეთილის შემდეგ, ბეას კვლავ ალკოჰილით ხელში დანახვა ნამდვილად სასაცილო იყო -სერიოზულად? ეს საიდან იშოვე? -გაკვირვების შეძახილი აღმოხდა, როდესაც ბოთლზე კონიაკის სახელწოდება -Hennesy Ellipse ამოიკითხა.
-რა მოხდა? ასეთი რა არის?
-ერთ-ერთი ყველაზე ძვირადღირებული კონიაკია მსოფლიოში. ამის ერთი ბოთლი, 8 000$ ღირს. მაღაზიაში ნამდვილად ვერ შეიძენდი, შეზღუდული რაოდენობით გამოდის -ეჭვით გახედა, უკვე სავარძელში ჩამჯდარ გოგონას, ვისაც ფეხი, ფეხზე გადაედო და სივრცეს უმისამართოდ გაჰყურებდა -ბეა, საიდან მოიტანე ეს სასმელი?
-კარგი, გეტყვი ოღონდ მორალის კითხვას ნუ დამიწყებ -სახე, ლამპიონების შუქით განათებული ქუჩიდან მონაქროლ ნიავს დაუხვედრა -ვიღაც მდიდარი არაბი იყო ფოიეში და იმას ამოვაცალე ჩანთიდან. იმ ადგილას კამერები არ იყო და ვერაფერი დამაფიქსირებდა -ბეამ ქვედა ტუჩი უხერხულად მოიკვნიტა -კარგი რა, ასეთი სახე ნუ გაქვს, ამის გარდა კიდევ ბევრი ჰქონდა, თანაც მე ხომ არ ვიცოდი, ასეთი ძვირადღირებული თუ იყო. სხვა შემთხვევაში, ხელსაც არ ვახლებდი
-ნამდვილი შეშლილი ხარ, ბეა -ახლა უკვე თავშეუკავებლად იცინოდა. ჯანდაბა, როგორ არაამქვეყნიურად უხდებოდა ეს ყოველივე. თითქოს, ამ დროს, სრულიად სხვა ხდებოდა და თავის თავს აღარ ჰგავდა -მე კი, ვიფიქრე მხოლოდ სასტუმროს მარკეტში ჩახვიდოდი ესპრესოს საყიდლად
-როგორც ხედავ, სიურპრიზებით ვარ სავსე -როგორც ასეთ მომენტებში ჩვეოდა, წარბები ღიმილით აათამაშა და ზურგჩანთიდან ორი პლასტმასის ჭიქაც ამოაძვრინა -აბა, შენ დაასხამ, თუ მე დავიწყო? სხვათა შორის, დღევანდელი დღე ძალიან მომეწონა, მიუხედავად იმისა, რომ მხატვრობა არ გიყვარს და მუზეუმებში ვერ შეგიტყუე. ხვალ სად წავიდეთ? ცოტა დრო დაგვრჩა და მაქსიმალურად უნდა გამოვიყენოთ
-ძალიან ხარ აზარტში შესული -ჯერ ბეას შეუვსო, ხოლო შემდეგ, თავისთვისაც დაისხა. ძვირადღირებული სასმელის ბოთლმა ცოტა ხნით პატარა, მინის მაგიდაზე დაიკავა ადგილი, სადაც მასთან ერთად ლამაზად მოხატული ყვავილების ქოთანი იდო, შიგნით ჩარგული ლამაზი ორქიდეებით
-რომ იცოდე, ხვალინდელი მარშრუტი უკვე შევადგინე. მინდა ოპერის თეატრი ვნახო შიგნიდან, რადგან ამბობენ ნამდვლი საოცრებააო. მერე სადმე შნიცელიც ვჭამოთ, ყველაზე ცნობილ ავსტრიულ კერძებში შედის, თანაც აქაურები მასზე გიჟდებიან -პატარა ჭიქა ხელში მხიარულად შეათამაშა. სახეზე იმ ცელქი ბავშვის გამომეტყველება ჰქონდა, რომელიც რაღაც მზაკვრულს გეგმავდა -აბა, რას გაუმარჯოს? მამაკაცი შენ ხარ და სადღეგრძელოც შენ უნდა თქვა
-რას გაუმარჯოს? -ისეთი გამომეტყველება დაედო, თითქოს პასუხი მზად არ ჰქონოდა -იმ პატარა ეპიზოდს, რომელზეც არც ერთი კრინტს არ ვძრავთ, მაგრამ ამის გაკეთება ძალიან გვინდა
-ჩვენს კოცნას გულისხმობ? -ნახევრამდე ჩაცლილი სასმისი მარჯვენა მუხლზე დაედო და ისე უყურებდა. ბოლომდე გამოცლას, მხოლოდ მაშინ გეგმავდა, როდესაც ანდრეასგან პასუხს ეღირსებოდა

-ნანობ ამას? თუ ასეა, უნდა ვიცოდე, რადგან უკვე აღარ ვიცი შენთან როგორ მოვიქცე. ისიც არ ვიცი, ჩემთის ვინ ხარ, მაგრამ ერთ ძალიან ბანალურ რაღაცას გეტყვი-როდესაც ვაცნობიერებ, რომ დადგება დრო, როცა ჩვენი თანაცხოვრება დასრულდება და ვეღარასდროს ვიხილავ შენს სიგიჟეებს . . . .-მამაკაცმა კონიაკი ბოლომდე გამოცალა. სათქმელის დასრულება, რატომღაც არ მოისურვა. მთელი თავისი ცხოვრებიის განმავლობაში, გულწრფელობის პრობლემა ჰქონდა და ახლაც, სწორედ ეს ხდებოდა
-მინდა, რომ სათქმელი დაამთავრო. გთხოვ გააკეთე ეს -ბეას ნაცრისფერი თვალები მუდარას გამოხატავდა, ხოლო სხეული ერთიანად უთრთოდა
-არ ვარ დარწმუნებული, რომ ერთი წლის შემდეგ, განქორწინების ფურცლებს ხელს ღიმილიანი სახით მოვაწერ და ასეთივე გამომეტყველებით დაგემშვიდობები - ღრმად ამოსუნთქვას თითქოს მთელი გრძნობა ამოაყოლა. კიდევ ერთხელ შეათვალიერა გოგონა. ამჯერად, ბეა მოკლე შორტებსა და უმკლავო ნაცრისფერ მაისურში გამოწყობილიყო. იმდენად უხდებოდა თავისუფალი სტილი, კანდელაკმა რამდენიმე წამით თვალი ვერ მოწყვიტა. ჯანდაბა, რას უკეთებდა ეს გოგო? თავის თავს, თვითონაც კი, ვერ ცნობდა. ყოველთვის ეგონა, რომ ლიზას შემდეგ, სერიოზულად აღარავისზე იფიქრებდა და მხოლოდ ერთდღიანი ურთიერთობები იქნებოდა მისი ცხოვრების სტილი, მაგრამ ბეა არც ერთდღიანი იყო და არც ერთ საათიანი. გოგონას გაცილებით უფრო დიდი ადგილი ეკავა და სწორედ ეს აშინებდა. აღარ სურდა მსგავსი რამ კიდევ გამოეცადა. აღარ უნდოდა ყვარებოდა და იმის შიში ჰქონოდა, რომ ყველაფერი წინანდელივით დასრულდებოდა.
-ამას რატომ აკეთებ, ანდრეა?
-რას ვაკეთებ?
-თავგზას მიბნევ. ყოველ წუთს, ყოველ წამს, შენი ყოველი სიტყვით, გამოხედვითა და მიმიკით თავგზას მიბნევ. მაშინაც კი, როდესაც იღიმი თითქოს შენკენ მიბიძგებ და მითრევ -ბეამ თვალები დახუჭა და თავი გადააქნია. თითქოს ასე იმ ქაოსის მოშორებას ცდილობდა, რომელსაც მის თავში, ღრმად ჰქონდა ფესვები გადგმული -ახლა კი, დროა გავჩუმდე და აღარაფერი ვთქვა. ისედაც ზედმეტი ვილაპარაკე
-კითხვაზე არ გიპასუხია. პასუხი მჭირდება, ბეა, თანაც ძალიან
-რომელ კითხვაზე? -ჭიქა კიდევ ერთხელ შეივსო და ბოლომდე გამოცალა, მანამ, სანამ კანდელაკი აზრებს თავს მოუყრიდა და რამეს იტყოდა
-ნანობ იმას, რაც პრატერის ბორბალზე მოხდა? გულწრფელად მიპასუხე და არაფერი დაამატო
-მოდი, გულახდილი ვიქნები -ჩაფიქრებული სახით დაიწყო გოგონამ და წამით გაჩუმდა. ისეთი გამომეტყველება ჰქონდა, ვინმე იფიქრებდა აღარაფრის თქმას არ აპირებსო, მაგრამ ასე ნამდვილად არ იყო. უბრალოდ ცდილობდა სიტყებისთვის თავი მოეყარა. მართლაც რთული იყო ბეასთვის ამ ყველაფერზე ემოციების გარეშე ლაპარაკი -არა, არ ვნანობ. უსამართლობა იქნება ჩემი მხრიდან საპირისპიროში დაგარწმუნო და ამას არც ვაპირებ. დღემდე ამ თემაზე საუბარს ორივე გავურბოდით და შენ რომ არ წამოგეწყო, ალბათ ხმასაც კი ვერ ამოვიღებდი, მაგრამ . . . .
-მაგრამ, რა?
-არაფერი . . . . -დუმილი ორი წუთის განმავლობაში გრძელდებოდა. მხოლოდ მანქანების მოძრაობა ეჯახებოდა სიჩუმის ნაწილაკებს და მათ გაბატონების საშუალებას არ აძლევდა. თითქოს ატმოსფეროც კი დაძაბულად შესცქეროდა ამ ორის საუბარს და მოვლენების განვითარებას გაფაციცებით ელოდა, პოპ-კორნით ხელში
-სვირინგს რას უპირებ? მოიშორებ?
ამის გაგონებაზე, გოგონას, მარჯვენა ხელში დაჭერილი ჭიქა კინაღამ ძირს დაუვარდა. რატომღაც არ ელოდა სასაუბრო თემის ასეთ მკვეთრ და მოულოდნელ ცვლილებას, თუმცა ეს ალბათ უკეთესიც იყო.
-ა . . . . არ ვიცი, ალბათ ოდესმე მოვიშორებ, მაგრამ დარწმუნებული ვარ ძალიან მტკივნეული იქნება -ეს, რომ თქვა, პარალელურად თავის ბეჭს დახედა ზემოდან და რატომღაც, სახეზე ღიმილი გამოესახა -ნეტავ ჩემს მობილურშიც ხომ არ არის რამე ვიდეო იმ დღიდან? გინდა შევაწმოწმოთ?
-იმედია, ის ჩანაწერი არ დამხვდება, სადაც სხეულზე შენს სახელს ვიწერ -შეწუხებული სახე მიიღო და ასეთივე გამომეტყველებით დააკვირდა, თუ როგორ იღებდა გოგონა ჯიბიდან მობილურს
-თუ ასეა, გპირდები, რომ ძალიან ბევრს ვიცინებ -თან სენსორებს აჭერდა თითებს, თან კანდელაკს ესაუბრებოდა. ჯერ გალერია გახსნა, შემდეგ ვიდეოებს დაუყვა რიცხვების მიხედვით და რამდენიმე წამში, რომელიც თითქოს უსასრულოდ გაიწელა, თვალიერება შეწყვიტა. აშკარა გახლდათ, რაღაც ისე ვერ იყო, როგორც უნდა ყოფილიყო -მგონი არ მეცნობა. ნეტავ რა უნდა იყოს?
-თუ გახსნი, ამ კითხვას პასუხი თავისით გაეცემა -და რგოლში ჩასმულ სამკუთხედს ხელი მანამ დააჭირა, სანამ ამის გაკეთებას თავად მობილურის პატრონი მოიაზრებდა
პირველი, რაც დიდ ეკრანზე გამოჩნდა, ბეას გამოსახულება იყო, უკანა ხედით. ზუსტად იმ დროს, როდესაც მდინარეში, მხოლოდ შიდა თეთრეულით შედიოდა.
<<ანდრეა შემოდი! წამოდი ჩემთან ერთად!>> -ხმამაღლა ყვიროდა ბეა და უფრო და უფრო ღრმად მიცურავდა. ამ ყველაფერთან ერთად, კადრებიც იბურებოდა და როდესაც მხოლოდ წყალი და სავსე მთვარით განათებული ტალღები გამოჩნდა, ბეას ხმამაღალი ყვირილის ფონზე, ვიდეოს გადაღების ხარისხიც გაფუჭდა. უკვე შეუძლებელი იყო რაიმეს გარჩევა, სულ რაღაც თორმეტი წამის განმავლობაში შეიძლებოდა მისთვის თვალის დევნება, ხოლო დანარჩენი წუთები, უბრალოდ გაურკვევლობას ტოვებდა და მეტს არაფერს.
-აი, ეს იყო შოუ -მხოლოდ ამით დააკომენტარა ცოტა ხნის წინ ნანახი სავარძელში მოხერხებულად მჯდომმა მამაკაცმა, თან ბეას ღიმილიანი სახით გახედა -ნასვამი ყოველთვის ასეთი გიჟი ხარ?
-რატომ არაფერი მაგონდება? ამის მერე რა მოხდა? რა გავაკეთეთ? იქნებ რაღაც გვქონდა კიდეც და აღარ გვახსოვს? -ბოლო წინადადებაზე, ლამის მკვდრის ფერი დაედო. არ უნდოდა იმის დაჯერება, რომ ეს მართლა გააკეთა
-თუ ასეა, აუცილებლად დაგამახსოვრდებოდი. ჩემთან გატარებულ ვნებიან ღამეს ვერც ერთი სასმელი ვერ დაგავიწყებდა
-ანდრეა ახლა აივნიდან გადაგაგდებ! -სიბრაზისაგან აწითლებულმა კინაღამ მართლა მოიყვანა სისრულეში თავისი სიტყვები
-გეყოფა რა, ნუ ღელავ არაფერი გვქონია. იმდენად ვიყავით ალკოჰოლის ზემოქმედების ქვეშ, ალბათ ამის თავიც აღარ გვქონდა. ისიც კი ვერ გავიაზრეთ, რომ ნასვამ მდგომარეობაში წყალში შესვლა სიცოცხლისთვის სახიფათოა
-კარგი, შევეშვათ -რამდენიმე წამით ჩუმად იყო, შემდეგ კი კვლავ განაგრძო, თანაც ისეთი უდარდელი სახით, თითქოს წამის წინ შიშისგან ლამის გული არ წასვლოდა -არ მესმის რატომაა ეს კონიაკი ასეთი ძვირადღირებული. სრულიად ჩვეულებრივი გემო აქვს, არაფერი განსაკუთრებული. თუმცა ის არაბი ალბათ მაინც გიჟს ჰგავს
-ამდენს ნუ სვამ, თორემ შეიძლება შენი გაკონტროლება გამიჭირდეს, ხომ გესმის?
-არა, არ მესმის. რას გულისხმობ?
-ნასვამზე ყველას ვუნდები ხოლმე -ირონიულად ჩაეცინა -მგონი შენც მათ ბედს გაიზიარებ და შეეცდები საწოლში შემიტყუო
სიტყვები საკმაოდ თამამად ჟღერდა და სწორედ ამიტომ გამოიწვია გოგონას რამდენიმე წუთიანი დადუმება. უკვე საკმაოდ ჰქონდა დალეული და სხეულიც საგრძნობლად უხურდა. მართლა იყო რისკი იმისა, რომ ალკოჰოლისგან გაბრუებულს, სისულელეების კეთება დაეწყო, თუმცა ახლა ანდრეას გვერდით იყო, ამ ადამიანს კი საკუთარ თავზე მეტად ენდობოდა. იცოდა სიტუაციით არასდროს ისარგებლებდა და სწორედ ამიტომ იყო ასე თავისუფლად. საოცარია, მაგრამ ბეას ნდობა ისე მარტივად არავის მოუპოვებია, როგორც კანდელაკს. ყოველივე ეს, თავადაც ძალზედ აკვირვებდა გოგონას.

-ძალიან დიდი წარმოდგენა გაქვს საკუთარ თავზე, ამას ვერასდროს ეღირსები
-მართლა? -კვლავ ირონია იგრძნობოდა მამაკაცის ტონში -მე კი, მგონია, რომ ახლა რომ შენი კოცნა ვცადო, წინააღმდეგობასაც კი ვერ გამიწევ. თუ გინდა ვცდი
ბეას უცნაურმა ჟრუანტელმა დაუარა. იგრძნო, რომ მისი საქმე მართლა ცუდად იყო.
-ასე სასმელმა გაგათავხედა, თუ რამე განსაკუთრებული დღეა? -ეჭვიანი მზერით უყურებდა, თან სკამს შეუმჩნევლად გვერდით სწევდა, რათა ანდრეას დაშორებოდა
-კარგი, კარგი -კვლავ ღიმილი გადაეფინა ოდნავ წვერწამოზრდილ სახეზე. სწორედ ის ღიმილი, რომელიც ბეას ასე ძალიან უყვარდა და აგიჟებდა -უბრალოდ მიყვარს შენი გაბრაზება, ამ დროს ცხვირს ძალიან საყვარლად ჭმუხნი და ამის ყურება მომწონს
-შენ რატომ არ სვამ? გეშინია სიმთვრალეში კიდევ ვინმე შენნაირი დარტყმული არ შეირთო ცოლად?
-ცოლად სრულიად უცხო ადამიანს მიყვები და დარტყმულს მე მეძახი? -აშკარა იყო, ეს სიტუაცია ძალიან ართობდა
-ცოლად სრულიად უცხო ადამიანი მოგყავს და ამბობ, რომ დარტყმული არ ხარ?
-მოდი, ერთ რამეზე შევთანხმდეთ -სავარძლის კიდეს იდაყვით დაეყდრდნო, თან არც საქმიანი ადამიანის მზერა დავიწყებია -ორივენი დარტყმულები ვართ და მორჩა
-კარგი, ასე იყოს, მაწყობს -წინანდელისგან განსხვავებით, აღარ ითვლიდა მერამდენე ჭიქას სვამდა. მართალია კონიაკის გემო თავდაპირველად მაინცდამაინც არ მოეწონა, მაგრამ ახლა სულ სხვაგვარად ფიქრობდა და ამ საკმაოდ გრადუსიან სასმელს ისეთი ტემპით სვამდა, თითქოს მის წინ ფორთოხლის წვენით სავსე ბოთლი იდო და არა თვით Hennesy Ellipse
-კარგი, მართლა ნუღარ სვამ ამდენს, უკვე ძალიან მოგეკიდა
-რაზე შეატყვე? -არაფრად ჩააგდო მისი ნათქვამი და მორიგი დოზა შეივსო. ანდრეას უნდოდა მანამ წაერთმია, სანამ დალევას მოასწრებდა, თუმცა ბეამ სასმელი ისეთი სისწრაფით გამოცალა, თვალის დახამხამებაც ვერ მოასწრო. ბოთლის ნახევარი უკვე ცარიელი იყო, ხოლო გოგონა, ისევ იგივეს იმეორებდა.
-საკმარისია, დროა წყალზე გადახვიდე -ამჯერად უკვე მოახერხა ჭიქის ჩამორთმევა და ბოთლიც გვერძე გადადო -მეტს აღარ დალევ და არც შემეკამათო, მაინც ვერაფერს გახდები
-ანდრეა მომეცი -სცადა წაერთმია, თუმცა მამაკაცი ფეხზე წამოდგა, მოაჯირს მიუახლოვდა და ყოველგვარი ცერემონიის გარეშე, სასმელი ქვემოთ გადაღვარა, ისე, რომ არც უფიქრია, თუ იგი ვინმეს თავზე დაესხმებოდა
-შენ ხომ არ გაგიჟდი? ხომ იცი ეს კონიაკი რაც ღირს?
-ვიცი, მაგრამ ახლა მის ფასზე მეტად, ის მადარდებს, რომ ფეხზე ძლივს დგახარ. მორჩა ბეა, იძინებ!
-ჭიქა მომეცი, ბოლოჯერ გეუბნები! იცოდე, არ ვხუმრობ!
-რა არაპროგნოზირებადი ხარ ნასვამი -გაეცინა -კარგი, თუ არ მოგცემ რას იზამ?
-ანდრეა მომეცი -მარჯვენა ხელში წვდა გოგონა და მას ფაქტობრივად, სხეულით აეკრო, რადგან კანდელაკს ჭიქიანი ხელი ზემოთ ჰქონდა აწეული და ბეა მთელი ძალით ცდილობდა მას მისწვდენოდა
-ნეტავ იცოდე, ახლა რა სასაცილო ხარ. რა ცუდია, რომ ვიდეოს არავინ გიღებს და ეს კადრები არ ინახება
-ვიდეო არ მიხსენო -ღიმილი ვერ შეიკავა წინანდელის გახსენებაზე -კარგი რა, მომეცი, ცოტას კიდევ დავლევ და მორჩა. ასე რატომ ჯიუტობ?
-ბეა, ძალიან გთხოვ, ერთხელ მაინც დამიჯერე -სახეზე ხელი ჩამოუსვა კანდელაკმა და ჭიქა, აივნის მოაჯირზე შემოდგა. ესიამოვნა მისი შეხებისას ბეას შეკრთომის ხილვა. ეს იმას ნიშნავდა, რომ გოგონაზე მისი სიახლოვე ძალიან მოქმედებდა -უკვე საკმაოდ ნასვამი ხარ და თუ არ გინდა მთელი ღამე უნიტაზთან გაათენო, შეჩერდი. ეს სასმელი ზედმეტად ძლიერია იმისთვის, რათა ამდენად დიდი დოზა მიიღო
-კარგი, კარგი, გემორჩილები -თავისდა გასაკვირად დანებდა გოგონა და ამის ნიშნად, არც ხელების აწევა დავიწყებია. უკვე სულ სხვა რამეზე ფიქრობდა. ბეას მხრიდანაც უცნაური იყო აზრების და სიტუაციის ასეთი მკვეთრი ცვლილება, მაგრამ ახლა ეს, რომ არ ეთქვა, ალბათ გაგიჟდებოდა და თავის შეკავებაზე არც უფიქრია:
-ვგიჟდები შენს ტუჩებზე, ანდრეა -მის სავსე ბაგეებზე, თითები ისეთი სინაზით გადაატარა, რომ ჟრუანტელმა თავადაც დაუარა -შენს თვალებზეც ვგიჟდები, შენს არაამქვეყნიურ ღიმილზეც, შენს სარკაზმზეც. საშინლად მიზიდავ -მზერას საკმაოდ თამამად უსწორებდა გოგონა და ამჯერად უკვე, მისი სახის ნაკვთებს ეფერებოდა. პირველად იყო ანდრეასთან ასეთი გახსნილი და გულწრფელი, თუმცა ახლა ხომ თავის თავს არ ჰგავდა? ალბათ, ხვალ ამას გააცნობიერებდა კიდეც.
-ნუ აკეთებ ამას -თითქოს, განწირული ადამიანის შესაბრალებელი ვედრებასავით გაისმა ჩურჩულით ნათქვამი ანდრეას სიტყვები. ესუკანასკნელი, ახლა თავს ასაფეთქებლად გამზადებული ყუმბარასავით გრძნობდა და ყველანაირად ცდილობდა ხანძარი არ გამოეწვია -ისედაც თავს ძლივს ვიკავებ შენთან. გთხოვ, ნუღარ გააგრძელებ. არ გინდა . . . .

-მოიცა, გთხოვ, არ წახვიდე -ოთახისკენ გაბრუნებულ კანდელაკს, მკლავში დაქაჩა და სახეზე ხელის გულები დაადო. აქ უკვე, ვეღარც ანდრეამ შეიკავა თავი და გოგონა თავისკენ მიიზიდა. მათი გახშირებული სუნთქვა, ალბათ მთელ ქალაქს ესმოდა და ძილის საშუალებას არ აძლევდა.
მერე რაც მოხდა, ერთისთვისაც ბუნდოვანი იყო და მეორესთვისაც. გოგონამ, ვინც უკვე ზედმეტად გრძნობდა ალკოჰილის ზემოქმედებას, თავისთან საკმაოდ ახლოს მდგომი ანდრეას მაისურის ბოლოებს, ხელი გაუბედავად ჩაავლო და მალევე იატაკზე მოისროლა კიდეც. ახლა, ანდრეა მხოლოდ ჯინსის შარვლით იდგა და მის ნავარჯიშებ სხეულს, მხოლოდ მთვარის და ლამპიონების შუქი ანათებდა.
-იცი, ახლა რა მინდა?
-დაახლოებით ვხვდები -მიუგო უკვე ზედმეტად აგზნებულმა. ახლა სუნთქვაც კი არ ახსოვდა, სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით. ჯანდაბა, რა ემართებოდა?
-არა, არა. ცუდად გამიგე -ცხოვრებაში პირველად, სახეზე სიწითლე დაეტყო -უბრალოდ მინდა, დღეს ღამით შენთან ერთად დავიძინო. არ მინდა იატაკზე დაწვე, როგორც ადრე
-ამისთვის ჩემი გაშიშვლება აუცილებელი იყო? -ცდილობდა ნათქვამისთვის უდარდელი ტონი მიეცა
-წელს ზემოთ გაშიშვლება არ ითვლება -გამომწვევი ტონით მიუგო ბეამ და მაისური თავადაც გადაიძრო. მანაც ანდრეას ზედატანის ბედი გაიზიარა და იატაკზე, მის გვერდით აღმოჩნდა -ხედავ, სოლიდარობას გიწევ. ახლა ორივე ერთნაირად გამოვიყურებით
-შეშლილი ხარ, ბეა -ყელში მოზრდილი ნერწყვი გადააგორა. ეს უკვე მართლა მეტისმეტი იყო. ანდრეას ნებისყოფა თანდათან იბზარებოდა, მაგრამ ბეა მისთვის იმდენად ძვირფასი იყო, ასეთ მდგომარეობაში, თითსაც კი არ დააკარებდა -ალბათ, ამ ყველაფერს ხვალ ძალიან ინანებ, თუ რა თქმა უნდა, გემახსოვრება
კანდელაკი ფრთხილად დაიხარა და მწვანე, პრიალა კაფელიდან ბეას მაისური აიღო. უნდოდა, იგი გოგონასთვის საკუთარი ხელით ჩაეცმია, თუმცა, რა თქმა უნდა, ამჯერადაც ჭირვეულობასთან მოუწია შეჯახება
-არ ჩავიცვამ. იმიტომ გავიხადე, რომ მინდა ამაღამ შენთან ჩახუტებულმა დავიძინო და შენი სხეულის სითბო საკუთარზე ვიგრძნო. სულ ფეხებზე ხვალ როგორ ხასიათზე გავიღვიძებ. ახლა ასე მინდა და მორჩა!
-არა, ეს ღამე ნამდვილად ჭკუიდან შემშლის . . . . კარგი, წამოდი დავწვეთ, უკვე გვიანია

ამჯერად, ბეა არ შეწინააღმდეგებია. მხოლოდ ის ითხოვა, კომოდზე შემოდებული ღამის სანათი ანთებული დაეტოვებინათ და დაწოლის თანავე ანდრეას მაგრად მოეხვია. მართლაც უჩვეულო სურათი შექმნილიყო, სასტუმროს მათთვის განკუთვნილ ნომერში. ბეას თავი კანდელაკის მკერდზე ჩამოედო, მას მთელი ტანით ეკვროდა და მშვიდი და თანაბარი სუნთქვით არღვევდა ოთახის სამარისებურ სიჩუმეს, რომელშიც აივნის კარის წყალობით უკვე ვეღარანაირი ხმა ვერ აღწევდა.
რა სასამოვნო იყო გოგონასთვის ეს წუთები. როგორი თბილი და ჯადოსნური. ცხოვრებაში პირველად გრძნობდა, რომ ადამიანის ყოველი ამოსუნთქვა დიდ ბედნიერებას ანიჭებდა და ეს ადამიანი, ახლა სწორედ მის გვერდით იწვა. ნეტავ მუდამ ასე შესძლებოდა ყოფნა. ახლა ეს ყველაზე ძალიან უნდოდა.
-ანდრეა
-გისმენ
-გღვიძავს?
ბეამ შეუხედავადაც კი იგრძნო, თუ როგორ გაეღიმა კანდელაკს. ამ დროს, მამაკაცის გონება ქაოსით იყო მოცული. იგი, ყველანაირად ცდილობდა აზრების დალაგებას და საკუთარი თავის მწყობრში მოყვანას, თუმცა ბეას ამგვარი სიახლოვე, გეგმის სისრულეში მოყვანის ყველა კარს უკეტავდა.
-რახან გელაპარაკები, გამოდის ასეა
-აჰ, ჰო. კარგი და შეიძლება რაღაც გკითხო? -არ ეშვებოდა გოგონა
-კითხვის დასმა გინდა? კარგი, დამისვი
-ოღონდ დამპირდი, რომ გულწრფელად მიპასუხებ -ოდნავ წამოიწია და მის მწვანე თვალებს ზემოდან დააცქერდა. ლურჯი განათების ფონზე, ისინი უფრო საოცარნი ჩანდნენ და ბეას, იმწამს საშინლად მოუნდა ანდრეასთვის ეკოცნა
-კარგი, ჩავთვალოთ, რომ გპირდები -უნდოდა თვითონაც წამოწეულიყო, მაგრამ გადაიფიქრა. ალბათ იმიტომ, რომ გოგონას სიახლოვე მასზე უკვე ზედმეტად ძლიერ მოქმედებდა
-მაშინ, მოდი, აღარ გავაჭიანურებ და პირდაპირ გკითხავ. ოდესმე გიფიქრია იმაზე, თუ როგორი მამა იქნებოდი?
-როგორი მამა? -ახლა მართლა წამოიწია და ბალიშს ზურგით მიეყრდნო. კითხვა ძალიან მოულოდნელი იყო, მაგრამ ბეასგან ხომ არაფერი უნდა გაკვრვებოდა? რატომ? პასუხი საკმაოდ მარტივად ჟღერდა, ეს ხომ ბეა იყო?
-მგონი პამპერსების გამოცვლაში, მაინცდამაინც დახელოვნებული არ ვარ, თუმცა სხვა მხრივ....
-ზღაპრების მოყოლა თუ შეგიძლია? -გააწყვეტინა
-მოყოლა არა, მაგრამ მგონი წაკითხვა უნდა შევძლო -აქ, ანდრეა წამით ჩაფიქრდა და გონებაში გაჟღერებული კითხვა, წამებში აქცია სიტყვებად -ამ ყველაფერზე რატომ ვსაუბრობთ?
-უბრალოდ დამაინტერესა. ვცდილობ მამის ამპლუაში წარმოგდგინო, მაგრამ არ გამომდის. ალბათ იმიტომ, რომ მთვრალი ვარ . . . . თუმცა რატომ ვარ მთვრალი? სულაც არ ვარ. უბრალოდ ცოტა დავლიე და მორჩა. ასე ნუ მიყურებ, მერე რა, რომ მაისური არ მაცვია? ხომ შეიძლება ადამიანს დაცხეს და გაიხადოს? -ბეას სახეზე აშკარა წყენა იკითხებოდა, ანდრეა კი მის გაჩუმებას ცდილობდა, რათა თავისი ხმამაღალი "გამოსვლით" ყველა არ გაეღვიძებინა.
-აქ მუსიკა არ არის? წადი უთხარი მუსიკა ჩართონ, ცეკვა მინდა -ამის თქმა იყო და გოგონას მორიგი სიგიჟის შემოტევა დაემართა-ფეხზე ელვის უსწრაფესად წამოხტა, ოთახის ბოლოსკენ ფეხის წვერებით გაიქცა, შუქის ჩამრთველს ხელი ჩამოკრა და ოთახი წამებში გაანათა. მას ადევნებული ანდრეა, უკვე ერთი ნაბიჯის მოშორებით იდგა და ცდილობდა გოგონასთვის ხელი შეეშველებინა, რათა არ წაქცეულიყო -სად არის მაგნიტოფონი?
-ბეა, შეწყვიტე და ახლავე დაწექი, აღარ შემეწინააღმდეგო! -ხელში ბუმბულივით მსუბუქად აიტაცა კანდელაკმა და საწოლისკენ დასჯილი, პატარა ბავშვივით წაათრია, პარალელურად იქვე მიგდებული, თავისი თეთრი მაისური ტანზე ძალის გამოყენებით გადააცვა -ესეც ასე. ახლა ბალიშზე თავი დადე და დაიძინე!
-არა, არ დავიძინებ. მუსიკა უნდა ჩავრთო -ამჯერად, ჯიბიდან თავისი ტელეფონი დააძრო და პლეილისტის გახნიდან სულ მალე, ოთახი Loreena Mckennit-Tango To Evora-ს წყნარი და სიმშვიდის მომგვრელი ჰანგებით გაივსო
-ახლა კი, მეცეკვე
-ბეა, მე არ ვიცეკვებ -მაშინვე გააპროტესტა ანდრეამ
-რა თქმა უნდა იცეკვებ. ხელი წელზე მომხვიე და შეეცადე ფეხი არ დამაბიჯო, კარგი? -ისე უხსნიდა, როგორც მასწავლებელი, პირველკლასელს განტოლების ამოხსნის წესებს, თანაც თვალს წამითაც არ აშორებდა -გახსოვს ის სცენა ფილმიდან მისტერ და მისის სმიტები, სადაც ბრედი და ანჯელინა ცეკვავენ? შეგიძლია იქიდან რამდენიმე ილეთი გადმოიღო. საკმაოდ ვნებიანი ცეკვა შეასრულეს
-ვიღაცას სასმელი ზედმეტად თამამად ალაპარაკებს -მზერა გაუსწორა მის ბავშვურ თვალებს და ღიმილი ამჯერადაც მოერია -ანუ ბრედი და ანჯელინა, არა? დარწმუნებული ხარ?
-არა, არა -სახეზე შიშის ფერი დაედო, რამაც აიძულა უკან დაეხია -ეს ისე, უბრალოდ ვთქვი ხომ იცი, ხანდახან სისულელეებს ვამბობ?
-მხოლოდ ხანდახან? -რიტორიკული შეკითხვა დაუსვა და დატრიალების შემდეგ, მკლავზე გადაიწვინა. მართალია ცეკვას ვერ იტანდა, მაგრამ როცა ამას ბეასთან ერთად აკეთებდა, იმდენად ნეგატურად აღარ იყო განწყობილი. პირიქით, პროცესი სიამოვნებდა კიდეც
-ანუ შენც სხვებივით თვლი, რომ გიჟი ვარ, თავში ყველაფერი რიგზე ვერ მაქვს და როგორც მაქსიმე იტყოდა, ჩემი ბოლო გაჩერება ფსიქიატრიულია, არა?
-მაქსიმე ვინაა?
-ჩემი ძმაა. გახოსვს, ერთხელ მოგიყევი მის შესახებ -თავი დახარა -კარგი რა, შეჩერდი. თვალებში დიდხანს ყურება არ შემიძლია
-არ შეგიძლია? -ნიკაპის ქვეშ ხელი ამოსდო და მორცხვად ჩახრილი თავი ფრთხილად ააწევინა. როგორ მოსწონდა მისი ბავშვური ხასიათი და ცელქი თვალები. ცხოვრებაში პირველად ხვდებოდა, რომ ადამიანით აღფრთოვანებული იყო და მასთან თავს საოცრად თავისუფლად გრძნობდა
-ნუღარ გავაგრძელებთ ამაზე საუბარს
-აბა რაზე ვისაუბროთ? შენ მოიფიქრე
ბეა წამით ჩაფიქრდა, შემდეგ კი, ისეთი რამ თქვა, რასაც მხოლოდ ის თუ იტყოდა და სხვა არავინ.
-იაპონიის ეკონომიკაზე
-მგონი საინტერესო თემაა -ყველანაირად სცადა სერიოზული გამომეტყველება დაეჭირა, თუმცა აშკარა იყო, ძალიან უჭირდა
-მართლა ასე ფიქრობ? მე კი, მეგონა ისეთი სისულელე ვთქვი, აივნიდან გადახტომა მომიწევდა
-სიმართლე გითხრა თქვი კიდეც, მაგრამ აივნიდან მაინც ნუ გადახტები -უფრო ახლოს მიიზიდა და მათ შორის მანძილი, ერთ სანტიმეტრზე ქვემოთ დაიყვანა -ისეთი მნიშვნელოვანია შენთვის მე რას ვიფიქრებ, რომ ამის გამო მეოთხე სართულიდან გადახტომაზეც არ ამბობ უარს?
მუსიკა დასასრულს მიუახლოვდა და ამჯერად სხვა მელოდიაზე გადავიდა. ღია ნაცრისფრად შეღებილი ოთახის შიგნით, გემოვნებით რომ მოეწყოთ თანამედროვე სტილის ავეჯით, შედარებით წყნარი ჰანგები გაიფანტა და მოძრაობებიც უფრო შენელდა, უფრო კონტროლირებადი გახდა. მხოლოდ გრძნობებს არ ეშველათ არაფერი, ისინი კვლავ უწინდებურად ბობოქრობდნენ და ჩაწყნარებას არც აპირებდნენ.
-მეძინება ანდრეა, იქნებ დავწვეთ? -ბეამ ოთახს თვალი მოატარა და იგრძნო, როგორ უხურდა სხეული
მუდამ ერთ წრეზე მოძრავი ისრები, ამჯერად უკვე ღამის ორს უჩვენებდნენ. ცაზე, რომელსაც სავსე მთვარის ვერცხლისფრად გაბნეული შუქი ანათებდა, აქა-იქ მიწებებულიყვნენ ლამაზად მბრწყინავი ვარსკვლავები. ისინი თითქოს ბრილიანტებად აჩნდნენ უკიდეგანო, შავ სივრცეს და მას უფრო მომაჯადოებელ იერს სძენდნენ, ისე, როგორც ქალის კისერს, მასზე დაკიდებული ძვირფასი სამკაული.
-თუ გინდა მთვარის ქვეშ ლექსი წაიკითხე -ცის კაბადონს თვალი მოწყვიტა ანდრეამ და მზერა ბეასაც მასზე გადმოატანინა
-რატომ? ეს რამე ოინია, თუ?
-არა, უბრალოდ ერთი მითი გამახსენდა მთვარეზე. დიდი ხნის წინ, ბავშვობაში, ელამ წამიკითხა. მახსოვს უკვე დაძინებას ვაპირებდით და ოთახის ფანჯრიდან მხოლოდ სავსე მთვარე ჩანდა -მოგონებებზე ღიმილი მოადგა კანდელაკს. მიუხედავად მცირედი სირთულეებისა, ბავშვობა მაინც ზღაპრულად აგონდებოდა. ეს იყო დრო, როდესაც ფეხბურთის თამაშის დროს, ყოველი დახეული მაისურის დანახვაზე, ბებია ბუზღუნით ტუქსავდა, ხოლო ელა ამ სანახაობით ტკბებოდა და უფროს ძმას დასცინოდა, რადგან იცოდა საათნახევრიანი გამოსასწორებელი ლექციები არ ასცდებოდა
-არ გინდა ეგ მითი მეც მომიყვე? ცოტა არ იყოს, დამაინტერესა
ორივენი გრძელ, ფართო აივანზე გავიდნენ და მარმარილოს მოაჯირს მიუახლოვდნენ. ღამის ქალაქის ნიავს ნელ-ნელა სუსხი ემატებოდა, თუმცა ახლა ამას ვერც ერთი გრძნობდა და ვერც, მეორე. ბეას ერთი სული ჰქონდა, როდის დაიწყებდა კანდელაკი მისთვის სასურველი ისტორიის მოყოლას, ამიტომ, როცა მამაკაცმა ცას მზერა მოსწყვიტა და მას შეაცქერდა, თავიდან ბოლომდე სმენად იქცა.
-მოკლედ, ჩინური ლეგენდის მიხედვით, არის ერთი მოხუცი სახელად იელ-ლაუ -ამ სახელის ხსენებაზე, რატომღაც ღიმილი მოადგა -იგი მთვარეზე ცხოვრობს და განწირულ წყვილებს აერთიანებს. ზოგიერთ ქალს სჯეროდა, რომ თუ ახალი მთვარის ქვეშ წარმოთქვამდა ლექსს, მას ძალიან მალე ეწვეოდა ნამდვილი სიყვარული
- „ახალო მთვარევ!.. ახალო მთვარევ!..
მივესალმები შენს ძლიერებას,
გთხოვ ამიხდინო სურვილი ჩემი,
გამომიგზავნო ნამდვილი გრძნობა“. -ჩუმად წარმოთქვა ბეამ, პატარა ლექსის სიტყვები და ღიმილიანი მზერით მიაჩერდა კანდელაკს, ვინც გაოცებას ვერ მალავდა. ამას ნამდვილად არ მოელოდა.
-ანუ, შენც იცი?
-ჰო ვიცი, მაგრამ ერთ რამეში ცდები -მოაჯირზე ორივე მკლავით დაყრდნობილმა, კვლავ ზემოთ აიხედა და მარჯვენა ხელის საჩვენებელი თითი ცის მნათობისკენ გაიშვირა -ეს ახალი მთვარის დროს უნდა გააკეთო, ახლა კი სავსე მთვარეა
-მართალი ხარ. ეს რატომღაც ვერ გავთვალე. იქნებ სასმელმა იმოქმედა?
-შენ ხომ, არ დაგილევია? -იკითხა გულუბრყვილოდ და მოულოდნელად კიდევ ერთი სიგიჟის ჩადენა გადაწყვიტა. გიჟურმა სურვილმა წამოუარა, მოაჯირზე ასულიყო და ღამის ცა უფრო ახლოდან დაენახა. რა თქმა უნდა, ამაში Hennesy Ellipse-ს წვლილიც დიდი იყო, რამაც საღად აზროვნების უნარი წაართვა ბეას და როგორც კი გეგმის სისრულეში მოყვანა განიზრახა, რაღაც ძლიერმა, ამის გაკეთების საშუალება არ მისცა. ეს რაღაც, მის სიახლოვეს მდგომი კანდელაკის ხელი იყო, რომელიც ბოლო წამს, მკლავში ძლიერად ჩაავლო და ზედ მრისხანე მზერაც დაურთო:
-შენ რა სულ გაგიჟდი? სად მიძვრები?
-გამიშვი, მხოლოდ ორი წუთით ავალ. არაფერი მომივა და ნუ ნერვიულობ -ესიამოვნა მისი შეკრთომა გოგონას. ხვდებოდა, საკუთარი შიშის ბრაზით დამალვას რომ ცდილობდა მამაკაცი და ამაზე უფრო მეტად ერთობოდა
-ბეა, ძალიან გთხოვ, ჩემს ნერვებს ნუ ცდი. ნამდვილად არ მინდა ასფალტზე მიბრტყელებული გიხილო. გააკეთე, რასაც გეუბნები!
-კარგი რა, შენ რა დედაჩემივით მებუზღუნები? -თვალები აატრიალა -თუ ასე ძალიან გეშინია, ხელი არ გამიშვა და ასვლაში დამეხმარე
-არა, მე ამაში მონაწილეობას არ მივიღებ. ახლავე ჩამოდი, მორჩა ეს აღარ განიხილება!
-არ ჩამოვალ! და გირჩევნია დამეხმარო -თუმცა, როდესაც იგრძნო, რომ ანდრეას ვერ დაიყოლიებდა, გადაწყვიტა ტონი შეერბილებინა -უბრალოდ ასე ვარსკვლავებს უფრო მკვეთრად დავინახავ. მხოლოდ ორი წუთით, გპირდები ხელს არ გაგიშვებ და არც ზედმეტ მოძრაობებს გავაკეთებ.

გოგონას ნაცრისფერი თვალები, ამჯერად მუდარით შესცქეროდნენ. იმდენად საყვარელი და ბავშვური იყო ბეა იმ წუთას, უარის თქმის შანსი ფაქტობრივად ერთ პროცენტზე დაბალი იყო. ბუნებრივია, ამას ვერც კანდელაკი შეძლებდა, რადგან ნებისმიერი სულიერი უძლური იქნებოდა ამ თვალებისთვის უარი ეთქვა.
-ძალიან გთხოვ ანდრე, მხოლოდ ორი წუთით და მერე ჩამომიყვანე. როგორც დაგპირდი, ხელს არ გაგიშვებ
-კარგი, კარგი -დანებების ნიშნად უკმაყოფილოდ ამოიხვნეშა -მოდი დაგეხმარები. ოღონდ ძალიან ფრთხილად . . . . ფეხი აი აქ დადგი . . . . ხელი მაგრად მომკიდე და გაიმართე . . . . აი ეგრე . . . . ფრთხილად ბეა და ხელი არ გამიშვა . . . .
ღამის ქალაქი, რომელშიც ავტომობილთა ნაკადი არ წყდებოდა, კვლავ განაგრძობდა ღამეულ ხმაურს. ამას თავის მხრივ, ანდრეას ხმამაღალი სიტყვებიც ერთვოდა. ტონზეც კი ნათლად ეტყობოდა, თუ როგორი დაძაბული იყო ამ დროს და ამ წუთას. ეს არც გახლდათ გასაკვირი. მან ხომ მთვრალ გოგონას, მოაჯირზე ასვლის უფლება მისცა? თავადაც არ სჯეროდა, რომ ეს გააკეთა.
-საოცრებაა! რა სილამაზეა! მგონია, რომ მივფრინავ -სიხარულისგან გაბრწყინებულ ბეას სახეს, ღამის სიო ელამუნებოდა და გრძელ თმას ლამაზად უფრიალებდა. რა ლამაზი იყო მამაკაცისთვის იგი ამ წამს. რა ლამაზი და სასურველი. უკვე ზრდასრულ გოგონას, ვისშიც ჯერ კიდევ ცოცხლობდა ოთხი წლის ბავშვი, მთელი თავისი პოზიტივითა და უჩვეულოდ გიჟური ხასიათით, ანდრეა ჭკუიდან გადაჰყავდა. ბეასთან გატარებული ყოველი დღე, გოგონას სულ სხვა კუთხით აჩვენებდა. ნეტავ კიდევ რა სიურპრიზებით იყო აღსავსე ეს გამოუცნობი არსება? ნეტავ კიდევ რას მალავდა მისი გიჟური ხასიათი და ბავშვური ბუნება? ამაზე ჯერჯერობით პასუხი არ ჰქონდა.
-უკვე დატკბი თუ ნერვიულობა გავაგრძელო? -ბოლოს ვეღარ მოითმინა და მაინც გამოთქვა საყვედური, თან მაჯის საათს დახედა და მიუხედავად იმისა, რომ ზედ ვერაფერი დაინახა, მაინც დარწმუნებით წარმოთქვა -ორი წუთი უკვე გავიდა
-არ ვიცოდი, ასეთი მგრძნობიარე თუ იყავი -როგორც იქნა, თავისი ინტერესის სფეროს თვალი მოწყვიტა და ზემოდან გამომწვევი სახით დააცქერდა მამაკაცს -ახლა აქედან რომ გადავვარდე, რას იზამ?
-ბეა, ნუ სულელობ და ჩამოდი. როგორც მახსოვს გეძინებოდა
-სანამ არ მიპასუხებ არ ჩამოვალ. ხომ იცი, ჩემთან ლაპარაკს აზრი არ აქვს, შენზე ბევრად უფრო ჯიუტი ვარ
-იცოდე გადმოგაგდებ -არც მამაკაცმა დათმო პოზიცია და მეტი დამაჯერებლობისთვის, ხელში ოდნავ დაქაჩა
-ამას ვერ იზამ!
-დარწმუნებული ხარ?
-კარგი, რა -მზერაში გადაჭარბებული დოზის ირონია გაურია. იცოდა, რომ ამ გზით ანდრეას გააბრაზებდა, თუმცა ეს ყოველივე, უკან დახევის მაგივრად წინსვლისკენ უბიძგებდა -მხოლოდ ლაპარაკი შეგიძლია და მეტი არაფერი
-ოო, აი ეგ კი, არ უნდა გეთქვა. აბა ახლა მიყურე -და სანამ, ცის კაბადონის თვალიერებაში გართული რომანტიკოსი, რამის გააზრებას მოასწრებდა, უკვე ანდრეას მკლავებში იყო მოქცეული
მერე რაც მოხდა, სრულიად გაუთვალისწინებელი და კომიკური იყო. მამაკაცმა, ვისაც მოაჯირიდან ძალის გამოყენებით გადმოგდებული ბეა ხელში ჩაუვარდა, რაღაც მომენტში, თავი ვეღარ შეიმაგრა, ინერციით უკან გადაქანდა და თითქოს კაფელზე დავარდნა საკმარისი არ იყოო, ბეაც მას დაეცა ზემოდან. ეს ყველაფერი სულ რაღაც ორ წამში მოხდა. კანდელაკს ისეთი შეგრძნება ჰქონდა, თითქოს ყველა ძვალი ჩაემტვრა და ვერც თვალების გახელას ახერხებდა. ეგონა, რომ თუ ამას გააკეთებდა თავი გაუსკდებოდა. აღნიშნულ წამს, მხოლოდ ის იგრძნო, რამდენად სწრაფად მოშორდა ბეას სხეული მისას და სიმსუბუქე ოდნავ ესიამოვნა.
-ანდრეა, ანდრეა ცოცხალი ხარ? ხმა ამოიღე! ანდრეა! -გოგონა მის წინ მუხლებზე დამდგარიყო და მაგრად ანჯღრევდა
-გეყოფა, კარგად ვარ, ყვავივით ნუ დამჩხავი -როგორც იქნა, ცალი თვალის გახელა მოახერხა, პარალელურად შეამოწმა მართლა ცოცხალი იყო თუ არა. პირველი, რაც იმ წამს დაბინდულ მზერაში მოხვდა, ეს მასთან ჩამუხლული შეშინებული გოგონა იყო, რომელიც ამისდა მიუხედავად, ზემოდან გაღიმებული სახით დასცქეროდა და აშკარად ეტყობოდა, სიცილის შეკავება რამხელა ძალისხმევად უჯდებოდა
-მიდი, მიდი გაიცინე, არ მეწყინება -თვალები, მარჯვენა ხელის თითებით მოისრისა მამაკაცმა, რის შემდეგაც, ფეხზე ადგომა განიზრახა, თუმცა თავბრუდახვეულმა მხოლოდ წამოჯდომა მოახერხა და იქვე მდგომი მაგიდის ფეხს, ზურგით მიეყრდნო
-მე კი, მეგონა მოკვდი და უკვე იმ ქვეყნად მიმავალ გზაზე მისეირნობდი -წუთიც არ იყო გასული, რომ გვერდით მიუჯდა გოგონა და უნებურად, მკლავზე, მკლავით შეეხო -თუ გინდა ექიმს გამოვიძახებ. ნუ გეშინია, ნემსს არ გაგიკეთებს
-თუ არ ვიტირებ, კანფეტსაც მომცემს? -აჰყვა ხუმრობაში, თუმცა თავის ტკივილმა იმდენად შემოუტია, სიმწრისგან თვალები ინსტიქტურად დაეხუჭა. მერე კეფაზე ხელი მიიდო რაღაცის გადასამოწმებლად და როდესაც იგი ძირს ჩამოიღო, წითელ, ბლანტ სითხეში ამოსვრილი თითები დაინახა
-ჯანდაბა, ეს რა არის? -ხელი შეშინებული მზერით გამოსტაცა გოგონამ და ფეხზე წამოვარდა -ახლავე სასწრაფოში ვრეკავ!
-მოიცა, სად გარბიხარ? არაფერია, ამას თავად მივხედავ. უბრალოდ წამოდგომაში დამეხმარე და მორჩა
-ანდრეა თავი გაქვს გაგტეხილი და ამასთან ხუმრობა არ შეიძლება -ცალი წარბი მაღლა აზიდა ბეამ, იმის ნიშნად რომ ამ კამათში გამარჯვებული მაინც თვითონ გამოვიდოდა. ცდილობდა არ შეემჩნია, თუმცა შიშმა, რომელიც კანდელაკის ამ მდგომარეობაში დანახვამ გამოიწვია, იგი სასმელის ზემოქმედებიდანაც გამოიყვანა და ერთიანად გამოაფხიზლა კიდეც.
სხვა გზა არ იყო, უნდა ეიძულებინა და ექიმთან წაეყვანა, ან პირიქით, ექიმი მოეყვანა აქ. რა მნიშვნელობა ჰქონდა? მთავარი იყო, ამ ყველაფერს სამედიცინო ჩარევის გარეშე არ ჩაევლო და ის-ის იყო, კვლავ მამაკაცის დარწმუნებას უნდა მოჰყოლოდა თავისი დამაჯერებელი საუბრით, რომ კარზე ძლიერმა და ცოტა არ იყოს, უხეშმა კაკუნმა, ყველანაირი ხმა გადაფარა. რამდენიმე წამში, ზღურბლის მეორე მხრიდან, შემდეგი სიტყვებიც გაისმა:
-Öffnen Sie die Tür, das ist die Polizei! . . . (კარი გააღეთ, პოლიციაა!)





* * * *

ბეა დიდხანს იდგა გაოცებული და ტკივილისგან შეწუხებულ ანდრეას სახეს უყურებდა. ამ დროს და ამ წუთას, თითქოს პარალელური სამყაროდან ჩაესმოდა კარზე ძლიერი კაკუნის ხმები, რასაც ალაგალაგ შეძახილებიც მოჰყვებოდა, დამტვრეული ინგლისურით. ალბათ ეს აქაურების წესი იყო - გათვალისწინებული ჰქონდათ, რომ სასტუმროს დამსვენებელთა უმეტესობას ტურისტები შეადგენდნენ და მათ საერთაშორისო ენებით ესაუბრებოდნენ. სწორედ ამ მიზეზის გამო ჟღერდა ზღურბლს მიღმა წარმოთქმული სიტყვები ინგლისურად და ამ უთავბოლო შეძახილებს, ფაქტობრივად დასასრული არ უჩანდა.
ერთი შეხედვით ასეთი სიტუაცია შექმნილიყო. სასტუმროს ჰოლში, ოთახ ნომერ 309-სთან ორი პოლიციელი ატუზულიყო, ტრადიციულად ფორმებში გამოწყობილები, ხოლო შიგნით, ზუსტად აივნის შუა გულში მდგომ დაბნეულ ბეას, მხოლოდ ერთი საბედისწერო შეკითხვა უტრიალებდა ქაოსით მოცულ გონებაში -რა უნდოდათ აქ ამ იარაღიან ჯალათებს, როგორც თავად მოიხსენიებდა?
ბავშვობიდან არ უყვარდა პოლიციელები და ამის საფუძვლიანი მიზეზიც ჰქონდა. კარგად ახსოვდა ის დღე, როდესაც მშობლებსა და ძმასთან ერთად, მომაკვდავი ბაბუას მოსანახულებლად მიდიოდა, თავის საყვარელ სოფელში. კაცს ბოლო სურვილად, მხოლოდ ის ჰქონდა, რომ სიკვდილის წინ, კიდევ ერთხელ ენახა თავისი ოჯახი, თუმცა, სამწუხაროდ, ეს არ დასცალდა. გადაჭარბებული სიჩქარით მოძრავი ავტომობილი, მოულოდნელად, სწორედ იმ იარაღიანმა ჯალათებმა გააჩერეს და ოჯახის უფროსის უამრავი ხვეწნა-მუდარის მიუხედავად, მხოლოდ საათ ნახევრიანი პროცედურებისა და ჯარიმის გამოწერის შემდეგ მისცეს წასვლის უფლება. სამწუხაროდ, ეს საათ ნახევარი საბედისწერო აღმოჩნდა. როდესაც ბოლოს და ბოლოს, დანიშნულების ადგილამდე მიაღწიეს და სახლში შევიდნენ, საბრალო მოხუცი უკვე გარდაცვლილი დახვდათ, თავის ქათქათა საწოლზე. ოჯახს მხოლოდ მისი უსულო სხეულის ნახვა დასცალდა და სწორედ ამის გამო, ბეას მეხსიერებაში, ეს ტრაგედია სამუდამოდ ჩაიბეჭდა, ისევე როგორც პოლიციელებისადმი უარყოფითი დამოკიდებულება მის გულში.
-თვითონ გავაღებ, შენ აქ იყავი -მკლავში დაჭერით შეაჩერა კანდელაკმა კარისკენ წასული გოგონა და სკამზე ფაქტობრივად ძალით დასვა
-მოიცა, აქ რა უნდათ?
-მე საიდან უნდა ვიცოდე? როგორც მახსოვს, ამ ქვეყნის პრეზიდენტი არ მოგვიკლავს და არც ბანკის ძარცვაში მიგვიღია მონაწილეობა. ალბათ, ოთახის ნომერი შეეშალათ, წავალ შევამოწმებ -და მანამ გააბიჯა ჰოლში, სანამ ბეა კონიაკის ქურდობაზე მოასწრებდა შეხსენებას. გოგონა უკვე დარწმუნებული გახლდათ, რომ პოლიციის მოსვლის მიზეზი, სწორედ ეს იყო. ეს რატომ ხდებოდა? იმ ადგილას, ხომ კამერები არ ეყენა? თუ ეყენა და ეს ბეამ ვერ შენიშნა?
-ანდრეა, ვიცი რისთვისაც მოვიდნენ -სკამიდან ელვის უსწრაფესად წამომხტარი გოგონა აივნიდან პირდაპირ ოთახში გავარდა, თუმცა უკვე გვიანი იყო. ნომერში ერთიმეორის მიყოლებით შემოსულიყო ორი ერთნაირი სიმაღლის პოლიციელი, რომელთაგან, ერთ-ერთის ხელს, წიგნაკი და კალამი ამშვენებდა, ხოლო მეორისას, საკუთარი ქუდი. სწორედ ეს მეორე უყურებდა წყვილს მკაცრად შეკრული წარბებით და ამ გამყინავი მზერით, მთელს ოთახს აგრილებდა.
სავსებით ნათელი გახლდათ ის ფაქტი, რომ წიგნაკიანი პოლიციელი, თანაშემწის როლში გამოდიოდა და მოწმეთა ან დამნაშავეთა ჩვენებების ჩაწერა ევალებოდა. ასისტენტის ისედაც თვალში საცემ ვიზუალს, მუქი წაბლისფერი თმა და ამავე ფერის თვალები ამშვენებდა. მისი შემხედვარე, საერთოდ ვერ იფიქრებდით, რომ ეს პიროვნება პოლიციელთა რიგებს მიეკუთვნებოდა, რადგან არც ამ პროფესიისთვის დამახასიათებელი მკაცრი სახის ნაკვთები ჰქონდა და ასაკითაც, სადღაც ოცი-ოცდაერთი წლისა თუ იქნებოდა.
-მე ლეიტენანტი რედმეინი ვარ, ეს კი ოფიცერი მარტინესი -ჯერ ანდრეას გახედა პოლიციელმა, შემდეგ ბეას და მზერა, სწორედ ამ უკანასკნელზე გააჩერა, თან ხელში დაჭერილი თავისი ქუდი, გამელოტებულ თავზე ისე მოირგო, რომ გოგონასთვის თვალი წამითაც არ მოუცილებია. თითქოს ჩასაფრებული იყო, რათა არ გაქცეულიყო და მისი დადევნება არ დასჭირვებოდა
-გისმენთ, რაშია საქმე? -ანდრეამ, ბეა ოდნავ გვერდით გასწია და თვალებით ანიშნა საუბარში არ ჩარეულიყო
-თქვენი ცოლის სახელზე საჩივარია შემოსული -დამტვრეული ინგლისურით მიუგო თანაშემწემ. გოგონა ამ წუთას მისი გვარის გახსენებას ცდილობდა და ძლივს მოიგონა უფროსი პოლიციელის მიერ ცოტა ხნის წინ ნახსენები, მარტინესი
-მოდით დავსხდეთ და ისე ვისაუბროთ -მხოლოდ ახლა გაუნათდა გონება მათ შოარიახლოს მდგომ ბეას და მოულოდნელ სტუმრებს, დივნისკენ ხელით ანიშნა
ანდრეას მზერიდან, უკვე კარგად მიმხდარიყო, რაც ხდებოდა და ამ მომენტში, მისთვის თვალის არიდება საუკეთესო გამოსავლად მიიჩნია.
პოლიციელები, როგორც მოსალოდნელი იყო, ერთმანეთის გევრდიგერდ დასხდნენ, წელში გამართულები, დასაკითხად მომზადებულები წყვილი კი, მათ პირისპირ, ტყავის სავარძლებში მოთავსდნენ. ორივე გაფაციცებით ელოდა მოვლენების შემდგომ განვითარებას, რასაც ბევრი არც დაუგვიანია:


-როგორც ცოტა ხნის წინ გითხარით, თქვენ ცოლზე საჩივარია შემოსული -ხმამაღლა და გარკვევით წარმოთქვა რედმეინმა, თან მის გვერდით, მობუზვით მჯდომ თანაშემწეს გადახედა -თქვენს მოპრდაპირე ნომერში მყოფი ბატონი უჩივის, რადგან მას რაღაც ძვირადღირებული სასმელი მოპარა, რომლის მირთმევასაც ახლო მეგობრისთვის აპირებდა საჩუქრად
ოთახში, წამით აუტანელი სიჩუმე ჩამოვარდა. გვერდიგვერდ მსხდომი ანდრეა და ბეა, ერთმანეთს შეჰყურებდნენ, ხოლო მამაკაცის თვალები პირდაპირ სვამდნენ შემდეგ კითხვას:-"ხომ თქვი, რომ იქ კამერები არ იყო?"
-მოკლედ, ბევრი რომ აღარ გავაგრძელო, ჩანაწერებზე თქვენი ცოლია დაფიქსირებული -კვლავ ანდრეას უყურებდა რედმეინი და გოგონას უკვირდა, თავად რატომ არ თვლიდნენ ყურადღების ღირსად? დამნაშავე ხომ ის იყო და არა, კანდელაკი? -გამომდინარე იქედან, რომ ბატონი ჰუსეინი გიჩივით, ვალდებულნი ვართ, ქალბატონი განყოფილებაში წავიყვანოთ
-განყოფილებაში? -ხმამაღლა იკითხა ბეამ, ფეხზე გრაციოზული მოძრაობით წამოდგა და პოლიციელებს პირდაპირ შუაში ჩაუსკუპდა. საკმაოდ დაძაბული სიტუაციის მიუხედავად, გადაწყვიტა ამ ყველაფრით თავი გაერთო -ლეიტენანტი რედმეინი, არა?
-დიახ -ცოტა დაბნეულმა მიუგო, რადგან ბეამ შუაში ჩაჯდომა არ იკმარა და პოლიციელს ხელი დიდი ხნის მეგობარივით გადახვია
-იცით? მე არაფერი მომიპარავს, ახლავე აგიხსნით რაც მოხდა -გოგონამ, ამჯერად მეორე მხარეს მჯდომ თანაშემწესაც შეავლო მზერა, მერე თავიდან ქუდი ოსტატურად ააცალა და იგი ლამაზად მოირგო
-აი ეს რომ მეხურება, უფრო დამიჯერებთ. ახლა უკვე თქვენიანის იერი მაქვს
ორივე პოლიციელი და მათთან ერთად, ანდრეაც, გოგონას გაფართოებული თვალებით მიშტერებოდნენ, თან ერთი სული ჰქონდათ, ხმის ამოღებას როდის ინებებდა. საბედნიეროდ თუ საუბედუროდ, ამას დიდხანს არც დაუგვიანია. ბეას, გრძელი და გრანდიოზული გეგმების მოფიქრებაში, მუდამ წამები სჭირდებოდა და ამ შემთხვევაშიც, ასე მოხდა:
-მოკლედ, მე და ეს არსება -თავით კანდელაკზე ანიშნა -მეოთხე წელია, რაც დავქორწინდით და მას მერე, გამუდმებით მოსვენება მაქვს დაკარგული. ყოველ ფეხის ნაბიჯზე მღალატობს და მუდამ სხვა ქალის ლოგინში ვპოულობ -თვალები ზიზღით აატრიალა და სცადა ანდრეას მზერა არ შეემჩნია. სხვა შემთხვევაში, შეიძლებოდა მთელი თამაში ჩაშლილიყო
-ჩემთვის ეს აუტანელი ხდება ბატონო რედმეინ, ხომ ხვდებით?

-თუ შეიძლება საქმეზე გადადით -მზერა ისევ ცივი ჰქონდა, გამოხედვა კი, მკაცრი -რა კავშირშია ეს ყოველივე სასმელის ქურდობასთან?
-თუ ლაპარაკს დამაცლით, მაქამდეც მივალ -ვითომ გაბრაზებული სახე მიიღო ბეამ და პოლიციელზე გადახვეული ხელი, ამჯერად ძირს ჩამოუშვა, თავად კი ფეხზე წამოდგა და ისევ ანდრეას გვერდით დაიკავა ადგილი. ახლა უკვე საკმაოდ ახლოდან გრძნობდა მამაკაცის მწველ მზერას, ვინც მას თვალს არ აშორებდა და გოგონას კიდევ ერთ სიგიჟეზე, რომელიც ჯერ-ჯერობით მხოლოდ გაურკვევლობას იწვევდა, გულში ძალიან ხალისობდა.
-მოკლედ, დღეს გაღვიძების თანავე ვუთხარი, რომ მასთან ერთად მინდოდა ამ ღამის გატარება და ვთხოვე სურნელოვანი სანთლები და რაიმე ლამაზი სმოკინგი ეყიდა სპეციალურად ამ რომანტიული ღამისთვის. თუმცა ბატონმა დონჟუანმა გამომიცხადა, რომ დღეს ვიღაც ჯესიკასთან ჰქონდა შეხვედრა და მთხოვა ხვალისთვის გადავდოთო. წარმოგიდგენიათ, რა უსინდისოა? ხანდახან თავისი საყვარლები სახლშიც კი მოჰყავს და მაიძულებს მათ საუზმე საკუთარი ხელებით მოვუმზადო -გოგონამ მეტი დამაჯერებლობისთვის, თვალები სპეციალურად აიწყლიანა. ნებისმიერ დროს და ნებისმიერ ვითარებაში შეეძლო ტირილის დაწყება, რაც აღნიშულ სიტუაციაში, მართლაც რომ მშვენივრად გამოიყენა
-ორი წლის შემდეგ, ძლივს დავიყოლიე საქორწინო მოგზაურობაზე -განაგრძო ბეამ თავისი დრამატული იმპროვიზაცია -დიდი იმედი მქონდა, რომ რამეს შევაგნებინებდი, მაგრამ არა. აქაც სხვა ქალებს დასდევს და მე, ნომერში მთელი დღე მარტო მჯდომი, იძულებული ვარ თავი სამეფო კარის თამაშების ყურებით გავირთო -თავი სინანულით გადააქნია, შემდეგ კი ლეიტენანტს ინტერესით სავსე მზერა მიაპყრო -ჰო მართლა, თქვენ რომელი გმირის სიკვდილი გეწყინათ სერიალიდან ყველაზე მეტად?
ანდრეას ჩუმი სიცილი აუტყდა, ხოლო რედმეინმა ამჯერადაც თავისი პიროვნებისთვის დამახასიათებელი მკაცრი გამოხედვა შეინარჩუნა და ბეას თავაზიანად მიუგო:
-სერიალების მოყვარული არ ვარ, განაგრძეთ თუ შეიძლება
-როგორც გენებოთ -თავი მორჩილი ქვეშევრდომივით დაუქნია მან და ისეთი შთაგონებული სახე მიიღო, თითქოს პოეზიის საღამოზე ლექსის წასაკითხად გამოდიოდა, ფართო აუდიტორიის წინაშე -მოკლედ როგორც გითხარით, ჩემთან საღამოს გატარებაზე უარი თქვა, მე კი, ამის გამო გადავწყვიტე შური მეძია
-რა სახის შურისძიებას გულისხმობთ? -რედმეინს, მთელი ამ დროის მანძილზე, ერთი სული ჰქონდა, როდის გადავიდოდა დამნაშავე მთავარ სათქმელზე და როგორც კი ამის მოახლოება იგრძნო, თანაშემწეს თვალებით ანიშნა წიგნაკში ყველაფერი დეტალურად ჩაენიშნა

-გეტყვით -პოლიციელის ქუდი, ორივე ხელით შეისწორა გოგონამ და მწარედ ჩაეღიმა -ბატონ ჰუსეინს, როგორც თქვენ მას უწოდეთ, ბოთლი ამოვაცალე, მაგრამ მისი მოპარვა არც მიფიქრია. მინდოდა იგი ამ იდიოტისთვის მეჩუქნა, რადგან დაზუსტებით ვიცოდი ამაღამ თავის ქალს მიართმევდა შეხვედრისთვის უფრო რომანტიული იერის მისაცემად. მერე, ყველაფერი თავისთავად მოხდებოდა, იმ ბატონს შევატყობინებდი, რომ მისი ძვირადღირებული სასმელი ჩემმა ქმარმა მოიპარა და ვურჩევდი პოლიცია გამოეძახა. მინდოდა ამით დამცირებისათვის გადამეხადა სამაგიერო და ბოლო წამს დაეჭირათ, მაშინ, როდესაც ამ საჩუქრით ხელში, თავის მახინჯ ქალთან გაეშურებოდა. სამწუხაროდ, კამერების შესახებ ვერ გავითვალისწინე. მაშინ ისეთ ადგილას ვიყავი, წესით ვიდეო-თვალი არ უნდა ყოფილიყო, მაგრამ მაინც აღმოჩნდა და გეგმაც ჩამივარდა -თავი მწუხარედ დახარა -მე მხოლოდ მისი დასჯა მინდოდა ჩემი დამცირებისთვის, გეფიცებით სხვა მიზანი არ მქონია, თუმცა . . . . -აქ ბეამ, სევდიანი გამომეტყველების დოზა გააორმაგა და განაგრძო
-ნომრიდან გასვლის წინ, როდესაც აივანზე იყო და ეწეოდა, ფეხი დაუცდა და თავიც გაიტეხა. მე კი სისხლის დანახვა ცუდად მხდის, ამიტომ, წასაღებად გამზადებულ კონიაკს ხელი დავავლე, გავხსენი და ცოტა აზრზე რომ მოვსულიყავი, რამდენიც შემეძლო იმდენი დავლიე
-ჰო, რა თქმა უნდა -ამჯერად მართლა ჩაეცინა ლეიტენანტს, თუმცა ეს ირონიულ ჩაცინებას უფრო ჰგავდა -გეტყობათ, რომ ნასვამი ხართ, თანაც ძალიან
-მის სიტყვებს ვადასტურებ -სწორედ იმ დროს, ანდრეაც ჩაერთო საუბარში და მთელი ძალისხმევის მოკრება დასჭირდა, რათა სერიოზული გამომეტყველება შეენარჩუნებინა -თუმცა, რაღაცის დამატება მეც მინდა -აქ ბეას გახედა და ღიმილით განაგრძო -ჰო, საყვარელო გღალატობდი, მაგრამ შენგან განსხვავებით, ამას არ ვმალავ. შენ კი, ისიც არ მითხარი, რომ ახალი წლის დღეს, როდესაც თავის ტკივილი მოიმიზეზე და ჩემი მეგობრის წვეულებიდან ადრე წახვედი, იმ ღამეს ჩემ ძმასთან იწექი. გეკითხა, იქნებ ამის უფლება მომეცა კიდეც? მაგრამ მას ხომ ჩემ ზურგს უკან მოსწონს ყველაფრის კეთება? -ამჯერად უკვე რედმეინს შეჰყურებდა მამაკაცი და ბეას დაწყებულ თამაშს, თავისებურად აგრძელებდა. სწორედ იმ თამაშს, რომელსაც პოლიციის თანამშრომლები გაოგნებულები უსმენდნენ და ლამის იყო, თვალები შუბლზე ასვლოდათ მათი უცნაურობის შემხედვარე.
-იცი, რას გეტყვი? -ბეა ფეხზე წამოხტა და ხმას საგრძნობლად აუწია -შენი ძმა გაცილებით უკეთესია საწოლში, ვიდრე შენ. იქნებ რაიმე გესწავლა მისგან?
-მართლა? -ჩვეული ირონიული მზერა მოიშველია კანდელაკმა და თავადაც წამოდგა -შენ კი შენი დაქალი გჯობია ბევრად და ამაში არაერთხელ დამარწმუნა კიდეც
-აი ის კი, შენზე ნამდვილად არ ამბობს კარგს. მითხრა ყველაზე მოსაწყენი დრო, სწორედ შენ ქმართან გავატარეო
-ნუთუ? შენ არ იყავი, რომ ამბობდი, შენნაირი ენერგიული ამ პროცესში არავინააო? -მოკამათე წყვილს, თითქოს საერთოდ გადავიწყებოდა, იქ კიდევ ვინმე სხვას არსებობა და თამაშს, უწინდებური წესებით განაგრძობდნენ. რაც შეეხება, კვლავ გვერდიგვერდთ მჯდომ უფროსსა და თანაშემწეს, ამჯერად უკვე, ორივენი პირდაღებულები იყურებოდნენ და არც რაიმეს ჩაწერაზე ფიქრობდნენ.
ან კი, როგორ უნდა ჩაეწერათ ის საუბარი, რომელიც ახლა და ამ წუთას, სასტუმროს ერთ-ერთ ნომერში მიმდინარეობდა? მართლაც, რომ სიგიჟე იყო ეს ყველაფერი. სიგიჟე, რომელიც ბეამ და ანდრეამ ერთად შექმნეს და რომელშიც, თავისთვის სრულიად უცხო ადამიანები თვითმხილველებად აქციეს.
მოსმენილისგან პირდაღებულთა საზოგადოებიდან, რომელთაც რამდენიმე წამით მართლაც დაეკარგათ აზროვნების უნარი და თავი ბრაზილიური სერიალის მაყურებლად წარმოიდგინეს, პირველად, რა თქმა უნდა, ლეიტენანტის მკაცრი გამომეტყველება დაუბრუნდა თავის უწინელ პოზიციას. მან, არეულ ოთახს მოავლო ცივი, არაფრისმთქმელი და ამავდროულად, სამხილების მაძიებელი მზერა. აივანზე მართლაც იდო, ნახევრამდე ჩაცლილი კონიაკის ბოთლი, რაც გოგონას მონაყოლს, თავის გატეხვისა და სისხლის დანახვის შედეგად გამოწვეული შიშის შესახებ, ნათლად ადასტურებდა. რედმეინს ამ ყველაფრის ხილვაზე, ირონიულად ჩაეცინა, თანაშემწეს მხარი გაჰკრა და როგორც კი, ბიჭი გონს მოეგო, გადაუჩურჩულა:
-იმ კონიაკის ღირებულების ჩეკი გამოაწერინე, რათა იმ კაცს ზარალი ავუნაზღაუროთ და აქედან წავიდეთ. ვერ ხედავ? გიჟები არიან
მარტინესი ცხოვრებაში პირველად დაეთანხმა თავის უხასიათო უფროსს, თავი მორჩილებისა და პატივისცემის ნიშნად დაუქნია და ფეხზე მორცხვად წამოიმართა. არანორმალურმა ცოლ-ქმარმა, როგორც ისინი რედმეინმა თავის გონებაში მოიხსენია, მხოლოდ ახლა მოისაზრა კამათის შეწყვეტა და შოარიახლოს მდგომი, ლეიტენანტი და ოფიცერი, ყურადღების ღირსი გახადა.
-ჩვენი წასვლის დროა. მანამდე კი, ამ სასმელის ღირებულება ჩეკის სახით უნდა გადაუხადოთ ბატონს ჰუსეინს. შეგიძლიათ ჩვენ ჩაგვაბაროთ და მას პირადად გადავცემთ, თქვენი სახელით
ამის თქმა იყო და, ანდრეას წამის მეასედებში გაუელვა თავში, რა მოჰყვებოდა ამ დიდი თანხის სრულად გადახდას. ასეთ შემთხვევაში, მხოლოდ უკან დასაბრუნებელი ბილეთების ფული, თუ დარჩებოდათ. ჩამოსვლის დღეს, მან რამდენიმე დღის ანგარიში წინასწარ გაასწორა, ხოლო დანარჩენის გადახდას, სწორედ რომ ხვალ აპირებდა. ახლა კი, სიტუაცია ისე შემოტრიალდა, რომ ხვალინდელი დღის თანხაც კი არ რჩებოდათ და ეს, რა თქმა უნდა, ბეას დიდი დამსახურება იყო.
-მაგრამ მისი ფასი 8, 000$-ია? იქნებ სხვანაირად მოვრიგდეთ?
-ვწუხვარ, მაგრამ თანხის გადაუხდელობის შემთხვევაში, იძულებულები ვართ, თქვენი მეუღლე განყოფილებაში წავიყვანოთ
-არა უშავს -გაეღიმა ბეას და ამჯერად, მარტინესს გამოსდო ხელკავი -მასთან ყოფნას მაინც ციხის კედლების ხეხვა მირჩევნია. როცა ესეც მომბეზრდება, შოუშენკის პატიმარივით კანალიზაციაში მილს გავთხრი და გავიქცევი. თან, სულ მაინტერესებდა როგორი იყო პოლიციის შენობა შიგნიდან. ექსკურსიას ხომ მომიწყობ მარტინეს? უკაცრვად შენი სახელი არ ვიცი. არ მეტყვი?
მარტინესს ამჯერადაც ენა დაება და წიგნაკი და კალამი, კინაღამ ხელიდან გაუვარდა.
-კარგი, მაშინ მოდი სანამ წავალთ, სელფი გადავიღოთ -გოგონამ, დაბნეული ბიჭი კიდევ უფრო ახლოს მისწია თავისთან, მობღვერილი რედმეინიც ძალით ამოიყენა გვერდში, რის შემდეგაც თავისი მობილური დააძრო და წინა კამერა ჩართო.
-აბა ორივემ გაიღიმეთ-ხელი ოდნავ ზემოთ ასწია მან. დიდხანს იწვალა და ბევრი ეცადა, თუმცა ობიექტივში ყველანი მაინც ვერ ჩაეტივნენ -ჯანდაბა, კარგად არ ვჩანვართ. ძვირფასო, იდეა მაქვს, იქნებ შენ გადაგვიღო? ამას თუ იზამ, შეიძლება გაპატიო კიდეც
-ახლავე საყვარელო -ყალბი ღიმილით მიუახლოვდა კანდელაკი, ტელეფონი ისე ჩამოართვა, რომ რამდენიმე წამით მის თითებს თავისით შეეხო და ამავე მზერით დაიხია უკან. თავზე პოლიციელის ქუდიანი გოგონა და მის გევრდიგვერდ მდგომი ორი მამაკაცი, ვინებიც დაჟინებული თხოვნის გამო ძალით უღიმოდნენ კამერას, ორ წამში ბეას მობილურში აღიბეჭდა, როგორც ერთი, ცხოვრებისერული კადრი.
-ესეც ასე, გადაღებულია -თეატრალურად გამოაცხადა მამაკაცმა და HUAWEI-ს ფირმის, ვერცხლისფერი ტელეფონი, ისევ თავის პატრონს ჩააბარა, თან პარალელურად თვალი ჩაუკრა და პოლიციის გასაგონად, ხმამაღლა თქვა -ნუ ღელავ საყვარელო, იმასაც გაპატიებ, რომ ცოტა ხნით ზოოფილობა მოინდომე და ჩვენი ძაღლის შებმასაც ცდილობდი. ჩეკს ახლავე გამოვწერ, ციხეში არ გაგიშვებ
-რა საყვარელი ხარ -ღიმილით მიუახლოვდა და მკლავზე შეუმჩნევლად უჩქმიტა, ხოლო შემდეგ ჩეკის მოლოდინში მდგომ რედმეინსა და მარტინესს მიუბრუნდა -მართლა საყვარელია, არა? ხომ უნდა ვაპატიო ამ ყველაფრის მერე? ისევ ჩემი ბაჭია გახდება, მე კი, მისი აფთარი
ახალგაზრდა ოფიცერმა, ახლა მართლა ვეღარ შეიკავა სიცილი და ამის დასაფარად, თავი ოდნავ გვერდით გააბრუნა. რაც შეეხება ანდრეას, იგი ღამის სანათიან კომოდზე თავით დახრილიყო და რვა ათასი დოლარის ღირებულების, ფასიან ქაღალდს ხელს აწერდა. სულ რაღაც წამებში, უკვე ყველაფერი მზად იყო და ჩეკი, ამჯერად რედმეინის გაუხეშებულ ხელს ამშვენებდა.
-იმედია, ყველანაირი პრობლემა მოვაგვარეთ. ჰო მართლა, ბატონ . . . . . -ანდრეა დაზარალებულის სახელზე დაფიქრდა და ძლივსძლივობით გაახსენდა -ჰო ბატონ ჰუსეინს ჩვენი სახელით ბოდიში მოუხადეთ შექმნილი უხერხულობის გამო
-მშვიდობიან ღამეს გისურვებთ -კარი გამოაღო ბეამ და მარტინესს გახედა, ვინც მას კვლავ დაბნეული უყურებდა -ამ ქუდს სამახსოვროდ დავიტოვებ, შენ კიდევ ბევრი გექნება. ისე, რომ იცოდე ძალიან უჟმური უფროსი გყავს. ვერ ვხვდები ასეთ მოსაწყენ ადამიანთან როგორ ძლებ -ბოლო სიტყვები ჩუმად გადაურჩულა და როგორც კი, რედმეინმა კუშტი მზერითა და არაფრისმთქმელი მკაცრი თვალებით დატოვა მათი ნომერი, კარები მაშინვე მობეზრებული მზერით მიაჯახუნა, თანაც იმდენად მაგრად, რომ ამ ხმაზე, ალბათ მთელმა სასტუმრომ გაიღვიძა, ბოლო სართულის ჩათვლით.
მიუხედავად ამისა, გოგონას ახლა ეს საერთოდ არ ადარდებდა. მას უფრო მეტად, ანდრეას რეაქციის ეშინოდა, თანაც ისე, რომ საცაა კანკალს დაიწყებდა. რაც არ უნდა ყოფილიყო, მან ხომ მთელი ეს სპექტაკლი სწორედ სიტუაციის განსამუხტად და პოლიციისგან თავის ადვილად დასაღწევად დადგა? მაგრამ ახლა, მთავარი საფიქრალი მაინც ის იყო, როგორ ემართლებინა თავი „ქმრის“ წინაშე. აშკარა გახლდათ, მომხდარის გამო უხერხულ სიტუაციაში იყო ჩავარდნილი.
ბეამ ღრმად ჩაისუნთქა, თავი დაიმშვიდა და ანდრეასკენ დამნაშავე ბავშვის მზერით მობრუნდა. მამაკაცს უკვე სავარძელში ჩაჯდომაც მოესწრო, ფეხის ფეხზე გადადებაც და შიშისგან აწურულ გოგონასთვის, დაჟინებული მზერის ჩუქებაც. ახლა, მართლა შეუძლებელი იყო იმის მიხვედრა, თუ რაზე ფიქრობდა კანდელაკი, თავად მას რომ არ ამოეღო ხმა და ყველაფრისთვის ნათელი არ მოეფინა:
-დღეს დავწმუნდი, რომ მოსიარულე პრობლემა ხარ -ბაგე ოდნავ შესამჩნევმა ღიმილმა გაუპო -თუმცა შენი დადგმული "საპნის ოპერით" გამოგიტყდები, ძალიან ვიხალისე
-ჰოო? -ოდნავ გულზე მოეშვა, თუმცა მაინც აწუხებდა ის ფაქტი, რომ ანდრეას, მისი სისულელის გამო ამხელა თანხის გადახდა მოუწია და ეს არც დაუმალავს
-ბოდიში იმ ყველაფრის გამო. თანხაზე არ ინერვიულო, აუცილებლად დაგიბრუნებ
-ნუ სულელობ ბეა! -ბრაზი ოკეანის მჩქეფარე ტალღებივით აზვირთდა კანდელაკის მწვანე თვალებში -გგონია ეგ ვიგულიხმე, როცა გითხარი მოსიარულე პრობლემა ხარ-მეთქი? ჩავთვალოთ, რომ ცოტა ხნის წინ, არაფერი გითქვამს და არც მე გამიგია რამე
ბეა იმ დივანში ჩაეშვა მოწყვეტით, რომელზეც ცოტა ხნის წინ პოლიციელები ისხდნენ და მკლავებზე ხელები დაძაბულმა ჩამოისვა.
-მაგრამ ახლა რა ვქვნათ? ხვალ სასტუმროში დასარჩენი ფულიც არ გვაქვს. გამოდის, რომ უკან უნდა დავბრუნდეთ
-ჰო, ასეა -ჩაფიქრებული სახით მიუგო მამაკაცმა და Rolex-ის ფირმის, მაჯის საათისგან შეიტყო, რომ უკვე ღამის ოთხი შესრულებულიყო
-იცი რა მოვიფიქრე? ბოლომდე მომისმინე და არ გამაწყვეტინო! -ბეამ გამაფრთხილებელი ტონის რეჟიმი ჩართო და როგორც კი, კანდელაკის კითხვით სავსე მზერას გადააწყდა, მაშინვე განაგრძო -რაღაც ფული მეც წამოვიღე. ბევრი არაა, მაგრამ იმისთვის გვეყოფა, სასტუმროს თანამშრომლებს დავუტოვოთ და დავავალოთ, რომ ჩვენი ბარგი ჩაალაგონ, რათა აქედან პირდაპირ აეროპორტში გადაგზავნონ. დანარჩენი ამაღამ დავხარჯოთ, შენ კი, მანამ ინტერნეტით ბილეთები შეიძინე და ისინიც აეროპორტში გადააგზავნინე ფოსტით. როგორც კი მივალთ, ბილეთებსაც იქ ავიღებთ, ჩვენ ბარგსაც და გავემგზავრებით.
-ანუ მთავაზობ მთელი ღამე, სანამ აქედან წავალთ, ქალაქში ვიხეტიალოთ? -სახეზე იდუმალი ღიმილი აუთამაშდა. ამ წუთას, არც თავის ტკივილი ახსოვდა და არც ცოტა ხნის წინანდელი მწარე დავარდნა. სისხლდენაც დიდი ხანია შეჩერებოდა და თავს მშვენივრად გრძნობდა, მიუხედავად ამისა, ბეა რისი ბეა იყო, ეს არ გახსენებოდა?
-მოიცა, მოიცა, შენ ხომ თავი გქონა გატეხილი? აბა, ახლავე მანახე -გოგონა კანდელაკს მიუახლოვდა და მის კეფას გამოცდილი ექიმივით დააკვირდა, უკნიდან. სისხლი უკვე აღარ მოსდიოდა და ჭრილობაც სულ პატარა ნაკაწრად აჩნდა შავი თმით დაფარულ კანს. ერთი შეხედვით, საგანგაშო არაფერი ჩანდა, თუმცა გოგონა მაინც ვერ ისვენებდა და ჯიუტად ითხოვდა ექიმთან წასულიყვნენ.
-ბეა, ათასჯერ მაინც გამიტეხავს თავი და საავადმყოფოსთვის ერთხელაც არ მიმიმართავს. როგორც ხედავ, მაინც ცოცხალი ვარ და ახლა, შენს წინ ვზივარ
-სწორედ მაგიტომ ხარ ასეთი არანორმალური, რომ არ მიგიმართავს-თავისებურად გამოაჯავრა მან და ფეხზე გაბრაზებული წამოდგა
-კარგი, მოვრჩეთ ამაზე ლაპარაკს
იქვე, კომოდზე ვერცხლისფერი ლეპტოპი იყო შემოდებული. მამაკაცი მის ასაღებად წამოდგა, მუხლებზე დადებული მოწყობილობა ფურცელივით მსუბუქად გაშალა და სასტუმროში დაყენებული მაღალსიჩქარიანი WF-ის წყალობით, ბილეთები სულ რაღაც ორ წუთში უკვე შეძენილიც ჰქონდა და ფოსტაში დაგაგზავნილიც.
-ბილეთების საქმე მოგვარებულია. შენ ქმარს რაიმე გამაგრილებელ სასმელს არ მოუტან?
-თუ ამაღამ ნებისმიერ სურვილს შემისრულებს, ვპირდები, რომ ამაზე ვიფიქრებ
-ერთი წუთით, ერთი წუთით -გაეცინა -სურვილებს დღეს მე კი არა, შენ ასრულებ. იმ პოლიციელებთან რა ცილი დამწამე? მღალატობსო, მუდამ სხვა ქალებთან ვპოულობო და....
-კარგი, აღარ გააგრძელო. ხომ იცი, ეს ყველაფერი იმიტომ ვთქვი, რათა არანორმალურებად ჩავეთვალეთ და არა, დამნაშავეებად. უფრო სწორად მე არ ჩავეთვალეთ დამნაშავედ, თორემ შენ ისედაც კანონმორჩილი მოქალაქე ხარ
-იცი? -ფეხზე წამოდგა ანდრეა და კეფაზე, ერთმანეთზე გადაჭდობილი ხელები შემოიწყო -ხანდახან, ძალიან მოსაწყენია იყო კანონმორჩილი. ნეტავ იცოდე, რა ხშირად უხდებოდათ თინეიჯერობის პერიოდში ჩემი პოლიციის განყოფილებიდან წამოყვანა
-სერიოზულად ამბობ? -თვალები შუბლზე აუვიდა ბეას. ამას ნამდვილად არ მოელოდა -რა დანაშაულისთვის გაპატიმრებდნენ ხოლმე?
-კედლების მოხატვაზე -იყო პასუხი
-მაგრამ ეგ ხომ კანონით არ იკრძალება? რაღაც სხვა იყო და მატყუებ
-ჩვენი კანონებით, ნამდვილად არ იკრძალება, თუმცა ესპანეთში ამის გაკეთება, სპეციალური ნებართვის გარეშე სასტიკად აკრძალულია. ფაქტობრივად იმ საქმეზე მიწევდა ხელის აღება, რაც იმ დროს ძალიან მიყვარდა და როგორც თინეიჯერი, ამას ვერ ვეგუებოდი
-და რამდენ ხანს სწავლობდი ესპანეთში? -ინტერესი შეეპარა ბეას
-ერთი წელი -ეს, რომ თქვა, წამიც აღარ მოუცდია, კარადიდან თავისი ნაცრისფერი მაისური გამოიღო და სწრაფად გადაიცვა. მხოლოდ ახლა გააცნობიერა, რომ პოლიციის მთელი ვიზიტის განმავლობაში, თავისი ცოლის დამსახურებით, წელს ზემოთ შიშველი დადიოდა და ღიმილი მოერია -ბეა, ახლა ასე მოვიქცეთ-შენ ქვემოთ ჩადი, ბარგის საკითხი მოაგვარე, მე კი ერთ ადგილას დავრეკავ და შემოგიერთდები, კარგი?
-კარგი -ოდნავ გაუკვირდა და არ მოეწონა ანდრეას სურვილი, ტელეფონზე განმარტოებით ესაუბრა, თუმცა ამაზე მაინც დაეთანხმა და კარი უხმაუროდ გაიხურა
დაახლოებით ხვდებოდა რის გამო უთხრა მამაკაცმა ეს ყველაფერი. ალბათ ვიღაც ისეთთან აპირებდა საუბარს, მას რომ არ უნდა გაეგონა. იქნებ ეს იდუმალი პიროვნება ლიზა იყო, მისი ყოფილი ცოლი? იქნებ შერიგებასაც აპირებდნენ? როგორ უნდოდა ახლა ცუდი გოგო გამხდარიყო, ჩუმად მიპარულიყო მათი ნომრის კართან და სატელეფონო საუბრისთვის ყური დაეგდო, თუმცა ამას არავითარ შემთხვევაში არ იზამდა. უბრალოდ არ შეეძლო მსგავსი მოქცევა, ამიტომ თავიდან ყველანაირი ფიქრი გამოიბერტყა და სანამ ლიფტი მოვიდოდა, როგორც ყოველთვის, გულში თვლას მოჰყვა. ციფრ ოცზე ასვლა და ბეას წინ, ორი ლითონის კარის ერთდროული და შეთანხმებული გახსნა ერთი იყო. გოგონამ წამით კიდევ შეიცადა ფოიეში, ოთახ ნომერ 309-ის ღია ყავისფერ კარს, ერთხელაც შეავლო სევდიანი მზერა და ცარიელ ლიფტში არეული ფიქრებით შეაბიჯა . . . .








8 8 8 8
ადრიანი დილა იყო. ვიწრო ქუჩას, რომლის ქვაფენილზეც მხოლოდ ორი ადამიანი დააბიჯებდა, ცენტრალური ქუჩიდან მოღწეული ლამპიონების შუქი და კაფეებისა თუ საკონდიტროების შესასვლელთან ჩამოკიდებული, პატარა, მინებიანი სანათები ანათებდნენ. მიუხედავად გაზაფხულის დადგომისა, გარეთ მაინც საშინელი სუსხი იგრძნობოდა და ფაქტობრივად, ეს სიცივე, ძვალსა და რბილში ატანდა. ირგვლივ ყველა და ყველაფერი დადუმებულიყო. ერთი შეხედვით, ისეთი შთაბეჭდილება იქმნებოდა, თითქოს მასშტაბური და ყოვლისმომცველი ხალხთა დიდი გადასახლება დაწყებულიყო და ქალაქი მაცხოვრებელთაგან მიტოვებულის სტატუსს დიდი მწუხარებით ირგებდა.
ქვაფენილზე კვლავაც ისმოდა რიტმული ნაბიჯების ხმა. ამას ზედ ხმადაბალი საუბარიც ერთვოდა, რაც მხოლოდ ერთი პიროვნების ბაგეებიდან ამოდიოდა და როგორც ჩანს, მასში საკმაოდ კარგი განწყობა იგრძნობოდა.
-ჰო, მეგი როგორც გითხარი, ხვალ ვბრუნდებით -გოგონას ტელეფონი ყურზე მიედო და პარალელურად, საშუალო სიმაღლის შენობებში ჩატანებულ ლამაზ ფანჯრებს აკვირდებოდა, რომელთაგან არც ერთ მათგანში შუქი არ ენთო -მგონი, ყველაფრის ნახვა მოვასწარი -ამ სიტყვებით, გოგონამ მის უკან, რამდენიმე ნაბიჯის დაშორებით მომავალ ანდრეას გახედა, ვინც შეტყობინებას წერდა და სახეზე ღიმილი დასთამაშებდა. ამის შემხედვარეს, ბუნებრივია, ნირიც წაუხდა და გუნება-განწყობილებაც გაუფუჭდა გოგონას, თუმცა გარეგნულად არაფერი შეიმჩნია და მეგობართან საუბარი, კვლავ მხიარულ ნოტაზე განაგრძო
-კი, ლამაზი ქალაქია, მაგრამ რაღაც პრობლემები შეგვექმნა და ხვალ ვბრუნდებით
-რა პრობლემები? ისევ რაღაც შარში გაეხვიე არა, როგორც ყოველთვის? -ბეამ ტელეფონის ხმას, სპეციალური ღილაკით ოდნავ ჩაუწია. მართალია, ანდრეა მისგან იმ მანძილზე იდგა, რომ ვერაფერს გაიგებდა, თუმცა სიფრთხილეს თავი არ სტკიოდა. მით უმეტეს მაშინ, როდესაც ისეთი რამის თქმას აპირებდა, შეიძლებოდა მეგი ტელეფონში კივილითაც კი გამომძვრალიყო
გოგონამ კვლავ გახედა უკან მომავალ კანდელაკს, რამდენიმე ნაჯიბით კიდევ დაწინაურდა და როდესაც დარწმუნდა, რომ მამაკაცი მის სიტყვებს ვერავითარ შემთხვევაში ვერ გაიგონებდა, ყურმილში ჩასძახა:
-რაღაც უნდა გითხრა, მეგი, ოღონდ სიმშვიდე შეინარჩუნე, ძალიან გთხოვ -ბეამ იცოდა, რომ ამ გაფრთხილებითაც ვერაფერს გახდებოდა, მაგრამ რატომღაც მაინც სთხოვა და ღრმად ჩაისუნთქა
-რამე მოხდა? -აშკარა დაძაბულობა დაეტყო ხმაში. მას ერთი ცუდი ჩვევა ჰქონდა, როდესაც ასეთი სერიოზული ხმით უწყებდნენ ლაპარაკს, მუდამ ცუდი, ან უარეს შემთხვევაში, საშინელი ამბის გაგებას ელოდა და ახლაც ზუსტად ასე მოხდა
-არა, დამშვიდდი, არაფერი უბრალოდ . . . .
-უბრალოდ, რა? ამოღერღე ბეა, თორემ ჩემი ცნობისმოყვარეობა უკვე სიმწრის ცრემლებს იწმენდს
გოგონამ კიდევ ერთხელ მიიხედა უკან და როგორც კი, ანდრეას მწვანე თვალებს შეეჩეხა, ვისაც ზუსტად იმ წამს დაემთავრებინა იდუმალ პიროვნებასთან, აგრეთვე იდუმალი მიმოწერა, მეგის მიუგო:
-არ მჯერა, რომ ამას ვამბობ, მაგრამ ერთმანეთს ვაკოცეთ
-რაა???? -რეაქციაც და ხმის ტონალობაც, ზუსტად ისეთივე იყო, როგორსაც მოელოდა. შეიძლება ცოტა მეტიც კი -მართლა? სად? როდის? რა ვითარებაში? მოგეწონა? ერთმან . . . .
-მეგი, მეგი დაწყნარდი -მობეზრებულად აატრიალა თვალები ბეამ -ამას მოგვიანებით მოგიყვები. ახლა ჩემს უკან მოდის და რამე რომ გაიგონოს, საკუთარი ხელით მოვიჭრი ენას
-არა ბეა, უნდა მითხრა. ყურმილის დაკიდება არც კი გაბედო, თორემ ჩვენს ცხრამეტ-წლიან მეგობრობას, დიდ შავ წერტილს დავუსვამ -ბეას ეს მუქარა, ადრეც ჰქონდა მოსმენილი ამიტომ, ჩუმად ჩაეცინა და თავდაჯერებულად მიუგო:
-დროა დაიძინო, მეგი. პლედი კარგად დაიფარე, არ შეგცივდეს. უცხოებმა თუ მოგიკაკუნეს, კარი არ გაუღო. აბა შენ იცი -სწრაფად მიაყარა და ტელეფონი ისე გათიშა, მეგობრის სალანძღავი სიტყვებისთვის ყურადღება არ მიუქცევია
მამაკაცი კვლავ უკან მოდიოდა. რამდენიმე წამის წინანდელი სატელეფონო ზარის დასრულებამ, ბეა თითქოს გამოაფხიზლა, ღრმად ჩაისუნთქა და კანდელაკისკენ მიბრუნებაც იკადრა, თუმცა მისი საეჭვო მიმოწერის გახსენებაზე, ტანში კვლავ უსიამოვნოდ გასცრა. ახლა, ყველაზე მეტად ის უნდოდა, ანდრეასთვის იდუმალი პიროვნების ვინაობა ეკითხა, თუმცა სადღაც, გულის სიღრმეში, მტკივნეულად აცნობიერებდა, რომ ეს მისი საქმე არ იყო და არ უნდა ჩარეულიყო.
გოგონამ მობილური ჯიბეში ჩაიდო და ანდრეას, ვინც უკვე საკმაოდ მოახლოებულიყო, უდარდელი ღიმილით მიაჩერდა.
-რამდენ ხანს გიგრძელდებათ ქალებს ეს საუბარი, ამისთვის დამატებით აპლოდისმენტებსაც კი იმსახურებთ -თავი სიცილით გადააქნია და გვერდით ამოუდგა. ამჯერად ორივემ ერთად განაგრძო სიარული და ღამის სიჩუმის უნებური დარღვევა.
-ჰო, ამაზე ყველა კაცი წუწუნებს, ერთადერთი არ ხარ
-მე არ ვწუწუნებ, უბრალოდ ფაქტი აღვნიშნე -მაშინვე იუკადრისა ანდრეამ
-კარგი, დაივიწყე, ელამ რაო? -კვლავ წინანდელ მიმოწერაზე ფიქრი არ ასვენებდა ბეას და უცნობის ვინაობის გაგება შემოვლითი გზით გადაწყვიტა, თავი მოიჩვენა, თითქოს იგი ელა ეგონა
-ელამ? ელასთან მას შემდეგ არ მისაუბრია, რაც უნივერსიტეტს დაუბრუნდა -მხრები აიჩეჩა და ღიმილი ძლივს შეიკავა, რადგან უკვე ყველაფერს ხვდებოდა
-გასაგებია -გზა კვლავ ნელი სიარულით განაგრძეს. გარკვეული დროის განმავლობაში ისე მიაბიჯებდნენ ერთმანეთისთვის სიტყვაც არ უთქვამთ, თუმცა ბოლოს აქაც ბეამ მონახა გამოსავალი. გოგონას ახლა და ამ წუთას, ჩუმად სიარული არ შეეძლო, ამიტომ კვლავ რაიმე სალაპარაკო თემის ჭამოჭრა გადაწყვიტა. რამდენიმე წამი ფიქრობდა, უნდოდა რაღაც ისეთზე წამოეწყო ლაპარაკი, რომ სულელურად არ გამოსვლოდა, მაგრამ უეცრად რაღაცამ მისი გეგმები შეცვალა და ერთ ადგილას უაზროდ გააშეშა. რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს, ბეა ამ დროს, გამოცდილი ფსიქოლოგის მიერ დაჰიპნოზებულს ჰგავდა და ერთი ადგილიდან არ იძვროდა. ტყავის ქურთუკში ხელებჩაწყობილმა კანდეკალმაც, მხოლოდ მაშინ შეამჩნია თავისი გვერდითა ადგილის სიცარიელე, როდესაც რვა-ცხრა ნაბიჯი გადადგა და მაშინვე უკან მოიხედა, გაოცებული სახით. გოგონა ისევ იმავე ადგილას, უწინდებურ პოზაში დამდგარიყო და რაღაცას თვალმოუშორებლად უყურებდა.
-მანდ რას აკეთებ? -ანდრეას კითხვა უპასუხოდ დარჩა, სწორედ ამიტომ, თავად გადაწყვიტა სიტუაციაში გარკვეულიყო, უკან დარჩენილ გოგონას მიუახლოვდა და მის მზერას, თვალი გააყოლა. ამ წუთას, ორივენი პატარა საკონდიტრო მაღაზიის წინ იდგნენ, რომლის ვიტრინაშიც, სხვადასხვანაირი ტორტები, ნამცხვრები და კექსები გამოეფინათ. თითოეული მათგანი იმდენად გემრიელად გამოიყურებოდა, ვერც ერთი მოკვდავი ვერ შეძლებდა მისთვის გულგრილად ჩაევლო და შიგნით შეხედვის სურვილი არ გასჩენოდა.
-დაკეტილია, ბეა -როგორც იქნა მიხვდა კანდელაკი გოგონას ადგილზე მიყინვის მიზეზს და იგი მხრებზე ხელის მოკიდებით, ვიტრინას მოაშორა, თუმცა ბეა მაშინვე დაუსხლტა, ორივე ხელი მინას მიადო და მას, ფაქტობრივად, ცხვირით აეკრა
-ეს შოკოლადის ტორტი რომ არ ვჭამო, მოვკვდები! სერიოზულად ვამბობ
-ოჰოო, ტკბილეულის გიჟი ისევ ფორმაშია. კარგი, მაგრამ ხომ ხედავ დაკეტილია? გამთენიისას, სანამ გავფრინდებით, ისევ შემოვიაროთ და შენი სურვილები მაშინ დაიკმაყოფილე
ბეას ცბიერად ჩაეცინა. აშკარა იყო, ანდრეას საერთოდ არ უსმენდა და მხოლოდ თავის გონების კარნახს მიჰყვებოდა. ახლა სწორედ ისეთი გამომეტყველებით იდგა ვიტრინის წინ, ადამიანი რომ რაღაც არასწორის გაკეთებას განიზრახავს და ამაზე ფიქრს ვერ ეშვება. სრულიად ნათელი გახლდათ, რომ მის გიჟურად მოწყობილ ტვინს რაღაც ჰქონდა მოფიქრებული და ამის სისრულეში მოსაყვანად, ხელს ვერანაირი ადამიანური ძალა ვერ შეუშლიდა.
ბეამ წამით კიდევ შეიცადა, გარემოს მზვერავი თვალი მოავლო და როგორც კი, დარწმუნდა, რომ ქუჩაზე მათ გარდა, სხვა არავინ იყო და ბინებიდანაც შუქები არ გამოდიოდა, საკონდიტროს შესასვლელში, ჭერზე დაკიდებულ პატარა კაუჭზე ჩამოკიდებული სანათი ჩამოხსნა, შემდეგ კი, ანდრეას მიუბრუნდა, თან პარალელურად თავისუფალი ხელით, თმიდან ერთი სამაგრი მოიხსნა.
-უნდა შევიდეთ. ერთ რაღაცას ვცდი და . . . . -სიტყვა აღარ დაამთავრა, ისე მიანათა მინის კარში ჩატანებულ პატარა კლიტეს მარცხენათი დაჭერილი სანათი. მართალია ქუჩა ისედაც კარგად იყო განათებული, თუმცა საკეტი იმდენად პატარა დეტანებინათ, მის სრულყოფილად დასანახად კარგი შუქი იყო საჭირო. ბეას ერთი დიდი მიზანი ამოძრავებდა, უნდოდა სამაგრის დახმარებით როგორმე საკეტი გაეტეხა და შიგნით რაც შეიძლებოდა სწრაფად აღმოჩენილიყო
-სერიოზულად, ბეა? -თვალები გაუფართოვდა კანდელაკს ამ ყველაფრის შემხედვარეს. გოგონას სიგიჟეები უკვე ერთ დიდ კომედიურ ფილმსაც კი შექმნიდა, სადაც მთავარი გმირის როლს, რა თქმა უნდა ბეა შეასრულებდა, თანაც სინჯების გარეშე
-ასეთი სახე ნუ გაქვს. მართალია, უკან არ ვიხედები, მაგრამ დაახლოებით ვხვდები რა გამომეტყველებით დგახარ -გოგონა კვლავ ჭირვეულ საკეტს ეწვალებოდა, მარცხენა ხელით კი სანათი ეჭირა -ყველაფრის საფასურს გადავიხდი, რასაც ავიღებ და კონსულტანტს საბოდიშო ახსნა-განმარტების წერილსაც დავუტოვებ. უბრალოდ მოთმენა მართლა არ შემიძლია -ბეამ თვალები მობეზრებულად აატრიალა და ნერვებმოშლილმა მინის კარები, კინაღამ იდაყვით შელეწა -ჯანდაბა, ფილმებში ხომ ამ გზით კარს ყოველთვის აღებენ? მე რატომ არ გამომდის?
კანდელაკი ერთხანს ჩუმად იდგა, მერე ბეას მსგავსად, გარემოს მზვერავი პოლიციელის თვალი მოატარა და გოგონას უფრო მეტად მიუახლოვდა, თუმცა იგი ისე იყო გართული თავისი საქმით, ეს ალბათ, ვერც კი შეამჩნია.
-არ მჯერა, რომ ამას ვამბობ, მაგრამ მომეცი, მე ვცდი
საკეტზე თავდამსხმელმა, ამჯერად მართლა დაანება თავი დაწყებულ საქმეს, ანდრეას ქვემოდან გაკვირვებული სახით ამოხედა და ბაგე ღიმილმა გაუპო.
-ხომ არ მომესმა? მუდამ სერიოზული, კანონმორჩილი და სამართლიანი ანდრეა კანდელაკი, საკონდიტროს საკეტის გატეხვაში მონაწილეობას თავისი სურვილით იღებს?
-ხომ გითხარი, ყოველთვის კანონმორჩილი არ ვყოფილვარ-მეთქი? -მამაკაცი კლიტესთან დაიხარა და ბეას მსგავსად, სცადა კარი გაეხსნა -თუმცა შენს დონემდე მაინც ვერ მოვედი, რაც აქ ჩამოვედით, მუხლი არ არსებობს, რაც შენ არ დაგირღვევია
-ძალიან სასაცილოა -თვალები აატრიალა, თუმცა მერე გაეღიმა და ანდრეას უფრო მეტად მიუახლოვდა. საოცრად სიამოვნებდა მისი სურნელის შეგრძნება, რომელსაც რაღაც გრილი არომატები დაჰკრავდა და თავიდან ბოლომდე აბრუებდა. ბოლომდე არც ახლა სჯეროდა, რომ მამაკაცის სიახლოვე, მთელ სხეულს უყინავდა და ესოდენ აფორიაქებდა. ნაწილობრივ, ისიც აბრაზებდა, რომ იმ კოცნის შემდეგ, კანდელაკი შემდეგ ნაბიჯებს აღარ დგამდა და მასთან ურთიერთობის აწყობას არ ცდილობდა. ამას ემატებოდა ეს უცნაური ზარები და შეტყობინებები.
ბეას სძულდა საკუთარი თავის ეს ვარიანტი. მუდამ ფიქრობდა, რომ იქამდე არასდროს დავიდოდა, ვინმეზე ეჭვიანობით ნერვები მოეშალა, თუმცა ანდრეა მთელ მის პრინციპებს მინის ჭიქებივით ამსხვრევდა და თავის მორევში ითრევდა. ამ მორევიდან უკან დასაბრუნებელი გზა კი, ფაქტობრივად, არ არსებობდა.
-ბეა, სანათი გამისწორე -ფიქრების ჩახლართული სამყაროდან, კანდელაკის ხმამ დააბრუნა. გოგონამ წამებში შეასრულა მისი თხოვნა და საკეტის წინ, თავადაც დაიხარა
-გამოდის რამე?
-ცოტაც მოიცადე და . . . . -ანდრეას სიტყვების ბოლომდე დასრულების საშუალება არ მიეცა, რადგან ამ დროს, ქუჩაში გამეფებული, ერთი შეხედვით შემზარავი სიჩუმე, რაღაცის ჩხაკუნმა შეუბრალებლად დაარღვია. ამ ყოველივეს, ბეას საკმაოდ ოვაციური შეძახილები და სიხარულისგან ხტუნვაც მოჰყვა.
-არის, არის, არის! გამოვიდა! საკეტო, ჩვენ შენზე გავიმარჯვეთ!
-ბეა, ჩუმად -მაშინვე მივარდა მასთან კანდელაკი და პირზე ხელი ააფარა -ნუ დახტი და ნუ ცმუკავ, ასე ყველას გააღვიძებ
გოგონამ მხოლოდ თავის დაქნევა მოახერხა დასტურის ნიშნად, რადგან პირზე აფარებული ხელის გამო ლაპარაკი არ შეეძლო. ანდრეაც თითქოს უსიტყვოდ მიუხვდა ფიქრებს და მისი ბაგეები, თავისი თითებისგან მაშინვე გაათავისუფლა.
-კარგი, მაპატიე ავღელდი -ჩუმად თქვა და კისერზე დაკიდებულ ცრემლის ფორმის კულონს დაუწყო წვალება, თან გარემოს დაკვირვებით ათვალიერებდა და ზვერავდა -უცებ შევიდეთ და მალე გამოვიდეთ. შენ არაფერს შეჭამ?
-არა, გმადლობ არ მინდა -სახელური უხმაუროდ ჩამოსწია მამაკაცმა და, რა თქმა უნდა, ბეა პირველი შეუშვა, შემდეგ კი, კვლავ მიმოიხედა და კარები საიმედოდ მოხურა
-ვიცი რატომაც არ ჭამ -შოკოლადის ლამაზად გაფორმებულ ტორტს, დიდი შავი დანით მიადგა და ერთმანეთის მიყოლებით ჩამწკრივებული თეფშების რიგიდან, ყველაზე პატარა ამოიღო -აქ, შაქრის შემცვლელით გამოცხობილ ნამცხვრებსაც ყიდიან. ყველას აწერია შემადგენლობა, გერმანული შენ იცი და ტკბილეულთან მიკრულ წარწერებს დააკვირდი
-არაფრის ჭამა არ მინდა ბეა, მალე მორჩი და გავიდეთ -კვლავ გარემოს ზვერავდა ანდრეა
-კარგი, დამაცადე თორემ დავიხრჩობი და შენი ბრალი იქნება -გოგონამ ტორტს ჩანგლით პატარა ნაწილი ჩამოაჭრა და მისი დაგემოვნებიდან ნახევარ წამში, სიამოვნებისგან თვალები დახუჭა
-ზღაპრულია!
-საკონდიტროში აქამდეც შეპარულხარ? -კარს მოშორებული ანდრეა, მაგიდაზე ნახევარი ტანით ჩამოჯდა და თავისდაუნებურად, ბეასთან საკმაოდ ახლოს აღმოჩნდა. გოგონას მისი სიახლოვისგან მოგვრილი მღელვარებისას, შოკოლადის ტორტი კინაღამ კისერში გადაცდა და ხმა ძლივს ამოიღო:
-არა, პირველად, თუმცა ჩემი ერთ-ერთი მეზობლის ალუბლის ხეზე, მართლაც რომ ძალიან დიდი დრო მაქვს გატარებული -გაეღიმა -ერთხელ გამოგვიჭირა კიდეც
-გამოგიჭირათ?
-ჰო, მე და მაქსიმე -ბეამ გემრიელი დესერტით ტკბობა ცოტა ხნით შეწყვიტა და თეფში, ახლახანს გაჭრილი ტორტის გვერდით დადო -მაშინ პატარები ვიყავით, ძალიან შეგვეშინდა და სანამ ჩვენამდე მოვიდოდა, ხიდან გადახტომა ვცადეთ. მაქსიმეს გამოუვიდა, მაგრამ აი მე....
-დარწმუნებული ვარ, რაღაცას მოიწევდი -გააწყვეტინა
-ჰო, მარცხენა ფეხი მოვიტეხე. თუმცა ამას, თავის პლუსებიც ჰქონდა- სკოლაში არ მიწევდა სიარული, ყველა მემსახურებოდა და პირველი შემთხვევა იყო, როცა დედაჩემი ოცდაოთხი საათის განმავლობაში მულტფილმების ყურებას არ მიშლიდა. სხვათა შორის, ახლაც დიდი სიამოვნებით მოვიტეხავდი ფეხს
-მაგრამ ახლა შენი მოვლა მე მომიწევდა -ხაზგასმით წარმოთქვა კანდელაკმა ნაცვალსახელი "მე" და სახეზე იდუმალი ღიმილი აუთამაშდა -ის ვარიანტიც ხომ არ გხიბლავს, რომ შენი ხელით ტარება მომიწევდა?
აშკარა იყო, სიტუაცია უფრო და უფრო ინტიმური ხდებოდა და მათ შორის მანძილიც თანდათანობით მცირდებოდა. გოგონას, ახლა უკვე სულ აღარ ახსოვდა ნახევრად შეუჭმელი ტკბილეულის არსებობა, რომლის გამოც, კანონი დაარღვია და მაღაზიაში უნებართვოდ შემოიჭრა. მისი გონება, ახლა მხოლოდ ანდრეათი იყო მოცული, ვინც მის წინ, უკვე საკმაოდ ახლოს იდგა და დაჟინებული მზერით წვავდა გოგონას კანის თითოეულ უჯრედს.
ბეამ სცადა არეული გულისცემა ჩაეწყნარებინა და ღრმად ჩაისუნთქა, თუმცა როგორც კი ეს გააკეთა, მარჯვენა ხელზე ანდრეას სითბო იგრძნო. იგი გოგონას კანზე ოდნავ შეეხო და მაჯიდან მის მკლავამდე, თითები ნაზად აასრიალა. თითქოს ანდრეა ცდილობდა, თავისი ყოველი შეხებით, ბეას სხეულზე წარუშლელი კვალი დაეტოვებინა. ბიჭი წამით მის კისერთან შეჩერდა, რომელსაც ლამაზი კულონი უმშვენებდა. შემდეგ ნელ-ნელა ზემოთ აუყვა და გოგონას ქვედა ტუჩს, ცერა თითი ნაზად გადაუსვა.
მანძილი კიდევ უფრო შემცირდა და ჰაერიც ზედმეტად დაიმუხტა დაძაბულობისა და ვნების ნაწილაკებით, რომლებიც ერთმანეთს ქაოსურად ეჯახებოდნენ და მოუსვენრად დახტოდნენ აქეთ-იქით.
ბეა ისევ იმავე პოზაში იდგა, მზერა ანდრეას თვალებზე გაეშტრებინა და ღრმად სუნთქავდა. ბორბალზე განცდილი მომენტების შემდეგ, მას ასე ახლოს პირველად გრძნობდა და კანდელაკის საოცარი, გრილი სურნელი ახლაც აგიჟებდა
-რას ვაკეთებთ, ანდრეა? -მთელი ძალის მოკრება დასჭირდა გოგონას, რათა ეს ეკითხა
-შენ დგახარ, მე კი გეფერები -მიუგო პასუხად და გახურებული ტუჩები, მის ყელს საოცარი სინაზით მიაკრო. ბეას მთელ სხეულში ჟრუანტელმა დაუარა და იგრძნო როგორ გამალებით ამოძრავდა ძარღვებში სისხლის ნაკადი. თითქოს ამ უკანასკნელს, განცდილი მღელვარებისა და სიამოვნებისგან ტემპერატურა ემატებოდა.
-ანდრეა, მე . . . .
-ჩუმად -მის კისერთან ამოიჩურჩულა მამაკაცმა და კოცნით ნელ-ნელა ზემოთ აუყვა. საბოლოოდ ნიკაპთან გაჩერდა და ბეას ტუჩებს მზერა დაასვა. გოგონა უკვე იმ მდგომარეობამდე იყო, ფეხზე დგომაც უჭირდა და ის-ის იყო, ამის გამო, მის სიახლოვეს მდგომი მაგიდის ზედაპირს უნდა ჩასჭიდებოდა, რომ აღარ დასცალდა-კანდელაკმა მას ორივე ხელი წელზე მოხვია და აკანკალებული ბეა სხეულზე აიკრა.
-ჩვენს შორის რაღაც ხდება, არა? -ჩურჩულით ჰკითხა მამაკაცმა -რაღაც ისეთი, რასაც ვერც ერთი ვერ ვხსნით და ვერც ვეწინაღმდეგებით
შექმნილი ვითარებისგან დაბნეულმა გოგონამ, ნერწყვიც კი ძლივსძლივობით გადაყლაპა და ყველანაირად შეეცადა ამ ემოციების ფეიერვერკისგან აკანკალებული ხმა დაემორჩილებინა.
-ხდება? და რა?
-არ ვიცი. მხოლოდ ის ვიცი, რომ საშინლად მიზიდავ -ამჯერად მის საფეთქელს შეახო თავისი ტუჩები -ჩემთვის ამოუხსნელი ამოცანა ხარ, ბეა. შენში ბევრი ადამიანი ცხოვრობს და თითოეული მათგანი მაგიჟებს. მაგიჟებს შენი გიჟური ვერსია, თავშეკავებულიც, ბავშვურიც და კიდევ სხვა მრავალი -ანდრეამ ამჯერად მისი მაისურის ქვეშ შეაცურა ხელები და გოგონას ნაზ კანს რომ შეეხო, სუნთქვა საბოლოოდ დაავიწყდა, ხოლო ბეამ სიამოვნებისგან თვალები დახუჭა და ანდრეას მოსაცმელს ორივე ხელი მაგრად მოუჭირა. ეს უკვე მართლა მეტისმეტი იყო. ბეას წინ თავად ანდრეა კანდელაკი იდგა და ვნებით ანთებული თვალებით უყურებდა. ნუთუ ვინმე შეძლებდა ამას შეწინააღმდეგებოდა?
-ნუ აკეთებ ამას გთხოვ, ანდრეა -გოგონა თავადაც მშვენივრად ხვდებოდა, რომ თავისი სურვილების საპირისპიროდ მეტყველებდა, თუმცა გონების საღი ნაწილი, ჯერ კიდევ საგანგაშო სიგნალებს უშვებდა და თავის დაკარგვის საშუალებას არ აძლევდა
-ნუ კანკალებ -ღიმილი მოერია ანდრეას, ბეა გულში ჩაიკრა და თმაზე დაუწყო ფერება -სანამ ჩემი შეგეშინდება, შენთან სიახლოვეს აღარ ვეცდები, გპირდები. ისეთს არაფერს გავაკეთებ, რაც შენ არ გენდომება იმიტომ, რომ . . . .
-იმიტომ, რომ რა? -ქვემოდან ახედა გოგონამ, თუმცა პასუხად სიტყვების მაგივრად, ანდრეას შუბლზე კოცნა მიიღო და ხმა აღარ ამოუღია. მისთვის ისიც საკმარისი იყო, რომ ცხოვრებამ ასეთ საოცარ ადამიანთან შეახვედრა, საკმარისი იყო ისიც, რომ ბედისწერამ გრძნობების მთელი კორიანტელი განაცდევინა და ბოლოს და ბოლოს დაანახა, რომ კანდელაკი მის მიმართ იმაზე მეტს განიცდიდა, ვიდრე ამას ბეა წარმოიდგენდა. მერე რა, რომ ამას ხმამაღლა არ ამბობდა? ზოგჯერ ხომ სიტყვები სრულიად უმნიშვნელოა და ადამიანის გრძნობები, მისი საქციელიდან, მზერიდან და ემოციებიდან ჩანს? ზოგჯერ და შეიძლება ითქვას, უმეტეს შემთხვევაში, ადამიანის ნამდვილ ზრახვებს, მათი სახის გამომეტყველება, თვალებიდან წამოსული მზერა გამოხატავს და ახლაც სწორედ მსგავსი სიტუაცია იყო.
ბეა ისევ შუა მაღაზიაში იდგა, ანდრეას მკლავები მის მოდუნებულ სხეულს ეხვეოდა და თმაზე მამაკაცის თითები ეფერებოდა. გოგონამ ცხოვრებაში პირველად არ იცოდა და ექნა ან, რა გაეკეთებინა. თავისი ოცდაორწლიანი არსებობის მანძილზე, პირველად ნატრობდა, მთელი ცხოვრება, ამ ერთ ადამიანთან ჩახუტებულს გაეტარებინა და მას წამითაც არ მოსცილებოდა. ვერასდროს წარმოიდგენდა, რომ გამოჩნდებოდა ვინმე, ვის მიმართაც ასეთ დიდ რამეს იგრძნობდა, თუმცა აშკარა გახლდათ გრძნობდა და ეს განცდები დროის გასვლასთან ერთად, მთის მწვერვალიდან დაქანებული თოვლზვავივით იზრდებოდა.
-ერთ ადგილას მინდა წაგიყვანო -მისი მკერდიდან თავი არც აუღია, ისე განუცხადა გოგონამ და სიამოვნებისგან დახუჭული თვალები გაახილა
-და, რა თქმა უნდა საიდუმლოა, არა?
-ვენიდან ისე არ წავალ, რომ ეს ადგილი არ ვნახო -ამჯერად უკვე თვალებში უყურებდა -განსაკუთრებული არაფერი, უბრალოდ ჩემთვისაა ძალიან გამორჩეული და გაიგებ რატომაც. ხომ წამოხვალ?
-ერთი წუთით მოტრიალდი -რატომღაც სიტუაციისთვის სრულიად შეუფერებელი რამ თქვა კანდელაკმა და როგორც კი დაბნეულმა ბეამ, მისი თხოვნა შეასრულა, გოგონას თმის გაყოფას, გამოცდილი სტილისტივით შეუდგა
-რას აკეთებ?
ანდრეას პასუხი არ გაუცია. არც იყო საჭირო, მალე ყველაფერი თავად გახდა ნათელი. ბიჭმა ბეას თმა თანაბარ ნაწილებად დაჰყო და მის ჩაწნას საგულდაგულოდ შეუდგა.
-დაწნული თმა ძალიან გიხდება. ამ ვარცხნილობით მხოლოდ ერთხელ გნახე, მაგრამ თავიდან ვერ ამოვიგდე
-სერიოზულად? -გაეღიმა -თმის ჩაწნა სად ისწავლე?
-ხომ არ დაგავიწყდა რომ უმცროსი და მყავს? მის ხელში თმის ჩაწნა კი არა, გოგოების "პიჟამა-წვეულების" შესახებაც მომეპოვება ცნობებები -გაეცინა -უმთავრესად ბიჭებზე გაბრაზებული დაქალების ჯგუფი იკრიბებით, სასმელს იმარაგებთ და გამომწვევ პიჟამაში გამოწყობილები, ბოლო ხმაზე აწეულ მუსიკებზე ცეკვავთ, არა?
-ცეკვისგან გადაღლილები კი, მზესუმზირას ვჭამთ და მთელი ღამე სხვადასხვა თემებზე ვჭორაობთ -სიცილით მიუგო ბეამ, როგორც კი მისი ვარცხნილობის კეთებას მორჩნენ -კითხვაზე არ გიპასუხია
-რომელ კითხვაზე? -ანდრეამ თავის ნამუშევარს თვალი კიდევ ერთხელ შეავლო და სახეზე კმაყოფილებამ გადაურბინა. როგორც ჩანს, ბეა ზუსტად ისე გამოიყურებოდა, როგორც მას უნდოდა
-ცოტა ხნის წინ გითხარი, მინდა ერთი ადგილი გაჩვენო-მეთქი
-მიმანიშნე მაინც რა ადგილია. იქნებ საერთოდაც სასაფლაოზე წამიყვანო და მთხოვო შავი კატა შევწირო მსხვერპლად? -ისევ ჩვეულ სარკაზმს მოუხმო კანდელაკმა, რადგან ბეა ამ დროს ძალიან სასაცილოდ ბრაზდებოდა და მამაკაცს ამგვარი სიტუაცია მართლაც, რომ ძალიან ართობდა
-არანაირი კატა და სასაფლაო -ცხვირი ზუსტად ისე შეჭმუხნა, როგორც ანდრეას უყვარდა -სხვათა შორის კატები ძალიან მიყვარს, თანაც შავები. მინიშნებას კი მაშინ მიიღებ, როდესაც ამას შეჭამ
ბეა ერთ-ერთ თაროს მიუახლოვდა, იქიდან პატარა მარწყვის კექსი აიღო და ანდრეას პირთან მიუტანა. იცოდა, რომ ეს დესერტი ძალიან გემრიელი იყო და მასაც მოეწონებოდა, თუმცა ანდრეამ თავი გვერდზე გასწია და პროტესტი ამ გზით გამოხატა.
-ანდრეა შაქრის შეცველითაა დამზადებული, თანაც ძალიან გემრიელია -ბეამ ნიკაპში ხელი ჩაავლო და სერიოზული მზერა დაიჭირა -ჭამე!
-არ მინდა!
-ანდრეა ჭამე, თორემ კრემს ცხვირზე წაგისვამ
მამაკაცს სიცილი აუტყდა.
-ბებიაჩემს მაგონებ, იცი?
-ბებიაშენს რატომ? -გაუკვირდა ბეას და წამით დაიბნა
-ისიც ასე მაძალებდა საჭმელს და ნერვებს მიშლიდა
-ანუ ნერვებს გიშლი, არა? -ცბიერად ჩაეღიმა ბეას და თავში რაღაცამ გაუელვა. ბევრი არც უფიქრია, ცოტა ხნის წინანდელი სასტიკი მუქარა, სისრულეში დაუყოვნებლივ მოიყვანა და კექსის ფაფუკი კრემი, ანდრეას მთელ სახეზე მოუსვა
-ჯანდაბა ბეა, ეს რა არის? -ანდრეა თვალდახუჭული ეძებდა ხელსახოცებს, რათა გამოხედვა ისევ შესძლებოდა, თუმცა როდესაც ვერ იპოვნა და ერთი-ორჯერ რაღაც მაგარს დაეჯახა, თვალებში ხელის გულები ამოისვა
ბეა იქვე, ერთ-ერთ კუთხეში იდგა და კრემში ამოსვრილ კანდელაკს სამახსოვრო ფოტოებს უღებდა, თანაც სიცილს არ წყვეტდა.
-ესე იგი ასე, არა? -მაგიდას სწრაფი ნაბიჯებით მიუახლოვდა მამაკაცი და ბეას დატოვებულ შოკოლადის ტორტის ნაჭერს, ბოროტული ღიმილით დასწვდა
-ანდრეა, გთხოვ ეგ არ გააკეთო, ამ ერთხელ მაპატიე, კარგი?
-პატიების უნარით მაინცდამაინც არ გამოვირჩევი -მიუგო საპასუხოდ და გოგონასკენ რამდენიმე ნაბიჯი ზედიზედ გადადგა. ბეა, თითქოს ამას ელოდაო, ადგილს რბოლისთვის გამზადებული ფორმულა ერთივით მოწყდა და მარჯვენა კედლის გავლით, მრგვალ მაგიდას კრუგი დაარტყა.
-ანდრეა, ძალიან გთხოვ, შეწყვიტე! -გაუჩერებლად ევედრებოდა ბეა, თუმცა თავისი სამუდარო სიტყვებით, საერთოდ ვერაფერს აღწევდა
გოგონამ კვლავ რამდენიმე წრე დაარტყა მაგიდის გარშემო და როდესაც ანდრეას წამოწევა იგრძნო, პირდაპირ ნამცხვრების თაროებისკენ გაიქცა, თუმცა აქ პატარა ინციდენტი მოხდა-სიჩქარეში, მას მარცხენა მხრით მთელი ძალით დაეჯახა და სულ მალე, სხვადასხვა ტკბილეულით სავსე თარო, თავისი გემრიელი შემადგენლობით, იატაკზე აღმოჩნდა. კანდელაკმა, ბეა, მხოლოდ ბოლო წამებში გამოსწია გვერდზე და ხის თაროების თავზე დაცემისგან მოხერხებულად გადაარჩინა.
თითქოს, ერთი შეხედვით პრობლემა მოგვარდა, ორივე საღსალამათი იყო და ყველაფერი კარგად უნდა დამთავრებულიყო, მაგრამ სამწუხაროდ, სრულიად პირიქით მოხდა. ტორტების იატაკზე დაცემიდან რამდენიმე წამის შემდეგ, საკონდიტროს მინები მთლიანად გაწითლდა და ოთახში გამაყრუებელი სიგნალიზაცია ჩაირთო. ეს მართლაც, რომ მოულოდნელი გახლდათ ერთვისთვისაც და მეორესთვისაც. ყველაფერს ელოდნენ იმის გარდა, რაც ახლა და ამ წუთას, აღნიშულ ადგილას ხდებოდა.
-ეს რაღა ჯანდაბაა? -ხმაურის გამო ხმამაღლა დაიყვირა ბეამ და იგრძნო, თუ როგორ შეეპარა შიში მის გონებასა და ხმის ტემბრს
-სიგნალიზაციაა. თარო ჩამოაგდე, რომელიც ვიტრინას შეეჯახა და გამორთული სასიგნალიზაციო ღილაკი აამოქმედა -ანდრეამ, გოგონას, გარეთ გასაყვანად ხელი ჩაავლო, თუმცა სწორედ ამ დროს, საკონდიტროს ზემოთა სართულიდან, შუა ხნის მამაკაცის ყვირილის ხმა მოისმა. ეს უკანასკნელი რაღაც გაურკვეველ სალანძღავ სიტყვებს გაიძახდა და როგორც კიბეებზე ძლიერი ნაბიჯების ბრახუნით ირკვეოდა, ქვემოთ ჩამორბოდა.
-ანდრეა, რა ხდება? ეს ვინ არის?
-ვენაში ხშირად არის ასეთი შემთხვევა-როდესაც მეპატრონეს მაღაზია თავისი სახლის ქვედა სართულზე აქვს მოწყობილი. ალბათ ხმაურზე გაეღვიძა და . . . . -მამაკაცმა აზრი აღარ დაასრულა, ბეა გასასვლელისკენ წაიყვანა და წამით თვალებში ჩახედა.
-აქედან რაც შეიძლება სწრაფად უნდა წავიდეთ
ორივენი გასასვლელისკენ გაიქცნენ. მეპატრონის ნაბიჯების ხმა, უკვე საკმაოდ ახლოდან ისმოდა. საბედნიეროდ, როდესაც კაცმა საკონდიტროს კარი გამოაღო, ბეა და ანდრეა ქუჩის ბოლოში იყვნენ ჩასულები და, ფაქტობრივად, აღარც კი ჩანდნენ.
-Hey du! (ჰეი, თქვენ!) -უკან გაეკიდა მათ დაზარალებული. ალბათ, სულ არ აწუხებდა ის ფაქტი, რომ შუა ქუჩაში პიჟამათი დარბოდა და თავისი ხმამაღალი ყვირილით, მეზობლებსაც აღვიძებდა -Wo rennst du weg? (სად გარბიხართ?) Ich rufe die Polizei ! (პოლიციაში ვრეკავ!) -ღრიალებდა იგი ბოლო ხმაზე, თუმცა გაქცეულ წყვილს, მისი ხმა, უკვე საკმაოდ ბუნდოვნად ჩაესმოდა, რადგან მოპირდაპირე ქუჩის ტროტუარზე ერთმანეთზე ხელიხელჩაკიდებულები მირბოდნენ და უკან არც კი იყურებოდნენ
წინასგან განსხვავებით, ამ ქუჩაზე რამდენიმე ადამიანი მაინც დახეტიალებდა. მათ რიცხვს ძირითადად ლოთები, ქუჩის მაწანწალები და უსახლკარო პოეტები შეადგენდნენ. ეს უკანასკნელნი, პირში ჩიბუხგარჭობილნი, მდინარის პირას, უხმოდ ჩამომსხდარიყვნენ და სივრცეს მიშტერებულები, ახალი შთაგონების წყაროს მაძიებლებს ჰგავდნენ.
დილის რიჟრაჟშეპარულ ცაზე, კვლავ მანათობელი ბურთივით კაშკაშებდა სავსე მთვარის ვერცხლისფერი შუქი. ღამის ამ ციურ სხეულს, დრო და დრო და იქა-იქ, ღრუბლების სქელი ფენა ფარავდა, თავის იდუმალებით მოცული, ნაცრისფერი საბურველით, ხოლო როდესაც მასთან ყოფნით გულს საბოლოოდ იჯერებდა, კვლავ მდუმარედ და უჩუმრად მიიზლაზნებოდა სხვა მიმართულებით.
-მეტი აღარ შემიძლია, მოიცადე! -ბეამ იგრძნო, რომ ამდენი სირბილისგან, სუნთქვა უკვე საგრძნობლად უჭირდა და იძულებული გახდა, დაუყოვნებლივ გაჩერებულიყო
-ცუდად ხომ არ ხარ?
-არა, არა -თავი გააქნია გოგონამ, მუხლებს ხელებით დაეყრდნო და თავი მაღლა რომ ასწია, დაინახა ანდრეა ერთ ადგილას იდგა, თვალებზე მარჯვენა ხელი აეფარებინა და თავშეუკავებლად იცინოდა
-რა ხდება, რა გაცინებს? -გაოცება ვერ დამალა გოგონამ. მართლა ვერ გაერკვია, რას უნდა გაემხიარულებინა ასე თავის წინ მდგომი ადამიანი
-მართალი გითხრა, პირველად ვარ ასეთ სულელურ სიტუაციაში და ისიც კი არ შემიძლია შენზე გავბრაზდე -ამჯერად თვალებიდან ხელი მოიშორა და ბეას შეხედა, ვისაც სახეზე გამოუცნობი ღიმილი დასთამაშებდა
-ჰო, მეც პირველად ვარ -განაცხადა ბეამ და ბოძს ზურგით მიეკრო -და სხვათა შორის, ჩემზე არ უნდა ბრაზობდე. ტორტით ხელში რომ არ დამდევნებოდი, არაფერიც არ მოხდებოდა
-კარგი, კარგი ეს დაივიიწყე -თავი გააქნია -მალე აქ პოლიცია იქნება და ყოველი შემთხვევისთვის, ჯობს პერიმეტრს გავეცალოთ. ახალი გირაოს თანხას ნამდვილად ვეღარ გავწვდებით. ხომ გახსოვს ბატონი ჰუსეინი და მისი კონიაკის ამაღელვებელი ისტორია?
-ეგ არასდროს დამავიწყდება -გაეღიმა და გარემო დაკვირვებით მოათვალიერა. გზის მეორე მხარეს, ათიოდე ნაბიჯის დაშორებით, რამდენიმე ყვითელი ფერის მანქანა ეყენა, თავზე ტაქსის ტრაფარეტით. ბეამ კანდელაკს თვალებით სწორედ იმ მხარისკენ ანიშნა და პირველად, თვითონ გაემართა მოპირდაპირე მხარეს მდებარე ტრორუარისკენ
-აი ტაქსიც. ჯობს ამას გავყვეთ და ვიჩქაროთ. შენი არ ვიცი, მაგრამ მე, რედმეინისა და მარტინესის ნახვას მეორედ ვეღარ ავიტან
-გვარებიც დაუმახსოვრებია -გაეცინა ანდრეას, გოგონას უკანა კარი გამოუღო, თვითონ პირველ სავარძელზე მოთავსდა და მძღოლს უბრალოდ მანქანის დაძვრა სთხოვა. სად წავიდოდნენ ამას, გარკვეული დროის შემდეგ, მგზავრობისას გადაწყვეტდნენ . . . .
ყვითელი ფერის, პატარა მანქანა, საშუალო სიჩქარით მისრიალებდა ვენის ლამპიონებით განათებულ ქუჩებში. უკვე რამდენიმე წუთი იყო, რაც ასე უაზროდ მიდიოდნენ და არც ერთი ხმას არ იღებდა. ბეა, ჯერ კიდევ ცოტა ხნის წინ მომხდარზე ფიქრობდა და დრო და დრო სახეზე ღიმილი ეფინებოდა, ხოლო ანდრეა გზას გაჰყურებდა, თან თითებს ნიკაპზე ნერვიულად ათამაშებდა. ეს მისი ტიპური რეაქცია გახლდათ მგზავრობის დროს-სიჩუმე და უმეტყველო სახე, რომელიც სადღაც მოუსავლეთში იყურებოდა და თითქოს სამყაროს მიღმა ცდილობდა რაღაცის დანახვას.
მოულოდნელად, კანდელაკს გზაზე, წითელი წარწერით განათებული აბრა მოხვდა მხედველობის არეში. მისმა მკვეთრმა ნათებამ და გამოსხივებამ, მამაკაცი აიძულა თვალები დაეხამხამებინა და თითქოს, ამ ჟესტით გამოერკვაო, გაახსენდა, რომ ჯერ კიდევ ტორტების მაღაზიაში, ბეას მისთვის რაღაც ადგილის ჩვენება სურდა. პარალელურად, გოგონას სიტყვებმაც გაიჟღერა მის გონებაში, სადაც ამბობდა, რომ ვენიდან ისე არ წავიდოდა, ეს ადგილი არ ენახა.
ანდრეამ წამით შეიცადა, მოქუფრული სახით მჯდომ, საკმაოდ მსუქან, ჭაღარა ტაქსისტს თვალი შეავლო და ისე, რომ მეტად აღარ უფიქრია, უკანა სავარძელზე მოთავსებულ ბეას მოუტრიალდა.
გოგონას საქარე მინა ბოლომდე ჩამოეწია, მას მკლავებით დაყრდნობოდა და ღიმილით გაჰყურებდა ფანჯრიდან მორბენალ კადრებს, ერთმანეთს საოცარი სისწრაფით რომ ენაცვლებოდნენ. მართლაც რომ საოცარი იყო ეს სურათი. იმდენად იდეალურ კონტრასტს ქმნიდა ღამის ქალაქი, მანქანის ღია ფანჯარა და იქიდან მონაქროლ ნიავზე აფრიალებული ბეას ლამაზი თმა, რომ კანდელაკს წამით სუნთქვა შეეკრა. ამ წუთას, სულაც არ უნდოდა გოგონას იდილიაში შეჭრილიყო და მისთვის ხელი შეეშალა, თუმცა იძულებული იყო კითხვა დაესვა და ჰარმონიის სამყაროში წასული ბეას გონება, თავისი მსუბუქი შეხებით, კვლავ ავტომობილის სალონის უკანა სავარძელზე დაებრუნებინა.
-ბეა -კანდელაკი მისკენ გადაიხარა და მკლავზე ოდნავ შეეხო. იმ შეგრძნებამ, რომელიც ანდრეას ხელის საკუთარ კანზე წამიერმა შეხებამ გამოიწვია, გოგონა წამით შეაკრთო, თუმცა როგორც კი ნაცნობ, მწვანე თვალებს გადააწყდა, მაშინვე მთელი ტანით მოტრიალდა. თითქოს რაღაცის თქმაც დააპირა, თუმცა კანდელაკმა დაასწრო და გონებაში მყოფი კითხვა გარეთ გამოუშვა.
-მგონი, ერთი ადგილის ჩვენება გინდოდა საკონდიტროში -გამომცდელად შეხედა -მოდი, მისამართი მითხარი და მოვინახულოთ. ასე უაზროდ ხეტიალსა და დროის ფლანგვას ხომ ჯობს?
-მოიცა, მოიცა, ერთი წამით, რაზე ლაპარაკობ? -წინ გადაიხარა ბეა და იდაყვებით იმ სავარძლის საზურგეს დაეყრდნო, რომელზეც კანდელაკი იჯდა -ახლა ასე თავისუფლად სიარული არ შეგვიძლია. დაგავიწდა? იმ კაცმა პოლიციაში დარეკა -აშკარად გაოცებული ჩანდა გოგონა
-ნუ სულელობ, ბეა -გვერდულად ჩაეცინა მამაკაცს, გოგონას ხელს დაწვდა და არათითზე წამოცმულ საქორწინო ბეჭედზე წაეთამაშა -იმ კაცმა, მხოლოდ ჩვენი ზურგები დაინახა და მეტი არაფერი. პოლიცია, რომც გამოიძახოს, საშიში არაფერია ასე რომ მაგაზე ნუ ფიქრობ და იმ ადგილის მისამართი მითხარი
-კარგი, მაგრამ . . . .
-დრო გავიყვანოთო შენი იდეა იყო -მიდი ბეა, მისამართი მითხარი თორემ ამ კაცს-თვალებით კვლავ იმავე გამომეტყველებით მჯდომ ტაქსის მძღოლზე ანიშნა, ვისაც მათი ლაპარაკიდან ერთი სიტყვაც არ ესმოდა -მალე ისე მობეზრდება უმისამართოდ ხეტიალი, ორივეს მანქანიდან ჩაგვყრის და ეს შენი ბრალი იქნება
-ჰო, რა თქმა უნდა, ყოველთვის მე ვარ დამნაშავე -წარბები გაბრაზებით შეჭმუხნა გოგონამ, თუმცა მეტი აღარაფერი უთქვამს და საჭირო მისამართი ანდრეას შეტყობინების სახით გადაუგზავნა, რადგან ზუსტად არ იცოდა, თუ როგორ წარმოითქმოდა გერმანულად ეს ყველაფერი
წინა სიდენიაზე, კვლავ ტრადიციული, უჟმური გამომეტყველების მძღოლის გვერდით მჯდომმა მამაკაცმა, წამებში მიღებული შეტყობინება მოსვლის თანავე გახსნა, მისამართი ტაქსისტს გარკვევით უკარნახა და სავარძელზე მოხერხებულად გადაწვა. მისი გონება, ამჯერად კვლავ ცოტა ხნის წინანდელ, საკონდიტროში განცდილ მომენტებს გადაწვდა, რომელთაც ანდრეას ქვეცნობიერი დიდი სიამოვნებით იხსენებდა და პარალელურად, აკვირდებოდა, თუ როგორ იცვლიდა მანქანა კურსს, რათა მათ მიერ არჩეული იმ ადგილისკენ წასულიყო, რაც ბეასთვის ესოდენ საყვარელი და ასე თუ ისე, ნაცნობი გახლდათ, ანდრეასთვის კი, ჯერ-ჯერობით, უცნობი და იდუმალი . . . .





* * * *

ტაქსის ყვითელი მანქანა, რომელმაც ნახევარი საათი გაუძლო ამ უჩვეულო ტურისტების უჩვეულო კაპრიზებს, საბოლოოდ ერთ-ერთი შემაღლებული, პატარა მოედნის წინ გაჩერდა, სადაც ბეასთვის კარგად ნაცნობი ძეგლი აღმართულიყო. გოგონას, ეს ადგილი მხოლოდ ფილმში ჰქონდა ნანახი, თუმცა დანიშნულების ადგილას აღმოჩენისას, მის სახეზე იმოდენა კმაყოფილება და სიხარული აღიბეჭდა, კანდელაკს სიტყვაც აღარ უთქვამს. უბრალოდ, უჟმურ მძღოლს თავისი კუთვნილი გასამრჯელო გადაუხადა და მორიგ კლიენტთან წასვლის საშუალება მისცა.
უკვე ცხრა საათი სრულდებოდა, მათი ფრენა კი თორმეტ საათზე იყო დაგეგმილი. ეს იმას ნიშნავდა, რომ დრო ჯერ კიდევ საკმაოდ ჰქონდათ, ამიტომ ქალაქის დატოვებამდე, თავისუფლად შეეძლოთ აქ გარკვეული ხნით დარჩენილიყვნენ და ცოტათი დაესვენათ.
ანდრეასთვის ჯერ კიდევ დაუდგენელი გახლდათ, თუ რატომ აირჩია გოგონამ მაინცდამაინც ეს ადგილი, რომელიც ერთი შეხედვით არაფრით იყო განსაკუთრებული და არც დიად ემოციებს იწვევდა. თუმცა, ალბათ, ამასაც ჰქონდა თავისი ახსნა და კანდელაკიც, ზემოთ ხსენებული თავსატეხის ამოსახსნელად, ყურადღებით ათვალიერებდა თუ როგორ გაფაციცებით დაშტერებოდა ბეა თავისი ტელეფონის ეკრანს, ხოლო შემდეგ, გამომძიებლური მზერით, ისევ ძეგლს ახედავდა. ერთი შეხედვითაც ნათელი იყო, რომ იგი რაღაცებს ერთმანეთს ადარებდა, თუმცა რას და რისთვის, ეს ჯერ კიდევ განტოლების ფესვივით უცნობი იყო.
-ჰო, მგონი ეს უნდა იყოს -მობილურიდან თავი კიდევ ერთხელ ამოყო და თავისთვის ჩაილაპარაკა გოგონამ -მართალია ფილმში ეს ადგილი ბოლომდე არ ჩანს, მაგრამ . . . .
-ვერ მეტყვი, მანდ რა გამოძიებას ატარებ?
ანდრეას უკვე მოესწრო თავისთვის უცნობი ძეგლის წინ ჩამოჯდომა. იგი, ზურგით მონაცრისფრო ფილებს მიყრდნობოდა და მოთმინებით ელოდა როდის გაეცემოდა პასუხი ცოტა ხნის წინ, თავის მიერ გაჟღერებულ, სიტუაციისთვის სრულიად შესაბამის შეკითხვას.
-ხომ გახსოვს, მე რომ თვითმფრინავში ერთ ფილმზე გიყვებოდი? -გვერდით, ახსნისთვის მზადმყოფი იერით მიუჯდა გოგონა და ტელეფონი ჯიბეში ჩაიბრუნა -მისი ერთ-ერთი კადრი, სწორედ ამ ადგილასაა გადაღებული. აქ სწორედ ამიტომ მინდოდა მოსვლა. ის მომენტი და იქ გამართული დიალოგი, ყველაზე ემოციური და საინტერესოა, ყოველ შემთხვევაში, ჩემთვის -ბეას მოგონებები მოაწვა და ბაგე ღიმილმა გაუპო -წარმოგიდგენია? ჩვენ, ახლა, ზუსტად იმ ადგილას ვზივართ, სადაც ისინი ისხდნენ -გოგონა საოცრად გახარებული ჩანდა და თავისი ბავშვურობით და ემოციურობით, ანდრეაზეც მოქმედებდა, მამაკაცს კიდევ უფრო აგიჟებდა და მისი დასაკუთრების სურვილს უმძაფრებდა.
-თუ გინდა, ჩვენც მათ მსგავსად დავსხდეთ. როგორ ისხდნენ, ხელიხელგადახვეულები?
ქვედა ტუჩის უხერხულად მოკვნეტა და მოუსვენრობა, სწორედ იმის ნიშანი იყო, რომ შექმნილმა დიალოგმა გოგონა ძალზედ ააფორიაქა. ზოგჯერ, ჩვენს შინაგან მდგომარეობას, იმას, თუ რა ხდება გულისა და გონების სხვისთვის მიუწვდომელ სიღრმეებში, სწორედ ის ჟესტები გასცემს, რაც ერთი შეხედვით ჩვეულებრივზე ჩვეულებრივია, მაგრამ მიუხედავად ამისა, მათში იმაზე ბევრის დანახვა შეიძლება, ვიდრე უბრალო სიტყვებსა და ზოგჯერ, მზერაშიც კი.
-არა, ხელიხელგადახვეულები არა, გოგონას თავ ბიჭის კალთაში ედო, ის კი ზემოდან ღიმილიანი მზერით დაჰყურებდა და ორივენი გაუჩერებლად საუბრობდნენ
ადვილლი შესამჩნევი იყო ბეას თვალებში, თუ როგორ სურდა მსგავსი რამის ანდრეასთან გამოცდა. ეს ადამიანი მასში ისეთ გრძნობებს აღვიძებდა, რომელსაც აქამდე, მძინარე მზეთუნახავის ღრმა ძილით ეძინა და ისეთი რამების კეთების სურვილს უჩენდა, რასაც აქამდე თავში აზრადაც ვერ გაივლებდა. საოცარი იყო, მაგრამ ამ წუთას, მათი აზრები ერთმანეთს ასი პროცენტით ემთხვეოდნენ, რაც ანდრეას წარმოთქმულმა სიტყვებმაც ცხადყო:
-მოდი და კალთაში თავი ჩამიდე -უფრო ბრძანებას ჰგავდა, ვიდრე თხოვნას. ახლა ისეთმა დაუოკებელმა სურვილმა წამოუარა ბეას თმას მოფერებოდა, რომ გონება დაებინდა და ტვინში სისხლი აუვარდა. ალბათ სურვილების ასეთი ზუსტი დამთხვეა გახდა მიზეზი იმისა, რომ კანდელაკს ლოდინმა დიდხანს არ მოუწია, სულ მალე, გოგონა მისკენ სერიოზული მზერით წამოვიდა, ცივ ფილებზე ჩამოჯდა, მუხლებზე თავი ფრთხილად დაადო და მისი გრძელი თმა ანდრეას ჯინსს, ზღვის ტალღებივით დაეფინა. იმ წამს და იმ ადგილას, იმდენად ლამაზი კადრი შეიქმნა, რომ ვერც ერთი წყვილების დაფიქსირების მოყვარული ფოტოგრაფი თავს ვერ შეიკავებდა და ამ ორს, თავის ფირზე აუცილებლად აღბეჭდავდა.
-ფილმისა და რეალობის საზღვარზე სეირნობა -თითქოს თავის წარმოსახვით მეგობარს ესაუბრებაო, ისე წარმოთქვა ბეამ ეს სიტყვები და ალაგალაგ თეთრი ღრუბლებით გაფერადებულ ცას გაუღიმა
-რა თქვი?
-მეჩვენება, რომ ფილმისა და რეალობის საზღვარზე ვართ. იცი, სულელურია მაგრამ როდესაც ამ კადრებს ვუყურებდი, სულ მინდოდა იგივე გამომეცადა, იგივე ადგილას -ბეას ტანში ჟრუანტელმა დაუარა, რადგან ანდრეამ, სწორედ იმ წამს, გოგონას ლოყაზე ხელი ჩამოუსვა, შემდეგ კისრისკენ ჩაუყვა და მისი ვერცხლისფერი კულონი კიდევ ერთხელ მოიქცია ხელში
-შევამჩნიე, რომ არასდროს იხსნი, თან რაღაც წარწერაც აქვს -ანდრეა კარგად დააკვირდა და საბოლოოდ შემდეგი ფრაზა ამოიკითხა -La felicità non dorme mai (იტალ:-ბედნიერებას არასდროს სძინავს) -საინტერესო წარწერაა, შენ თუ ეთანხმები?
ბეამ თითები ერთმანეთს გადააჭდო და თვითონაც კულონს დახედა.
-სიმართლე გითხრა, ამაზე არ მიფიქრია. ეს ყელსაბამი მამამ მაჩუქა, როდესაც თორმეტი წლის გავხდი. იმდენად შევეჩვიე, რომ დავკარგო, ალბათ ჭკუიდან გადავალ
-მამაშენი ძალიან მომწონს. პირველივე შთაბეჭდილებიდან განვეწყვე მის მიმართ სიმპათიით
-მასაც ძალიან მოეწონე -თავდაჯერებული ტონით მიუგო ბეამ და სცადა იმაზე არ ეფიქრა, თუ როგორ ნაზად და სასიამოვნოდ ეფერებოდა კანდელაკი მის თმას -ანდრეა, შენი აზრით, ადამიანის შესახებ ყველაფერი უნდა იცოდე, რათა ის შეგიყვარდეს?
-ამას რატომ მეკითხები?
-უბრალოდ პასუხი გამეცი. როგორ ფიქრობ, ეს აუცილებელია?
მამაკაცმა, დაბალ წვერზე, მარჯვენა ხელი ჩამოისვა. აშკარა იყო, აქამდე ამ საკითხზე არასდროს ეფიქრა და პასუხის გაცემამდე, მცირეოდენი პაუზა აიღო
-არ ვიცი, ბეა -თქვა ბოლოს -ადამიანებს სხვადასხვა გარემოში უყვარდებათ და უმეტესად ეს განსაკუთრებულ სიტუაციებში ხდება. იმ სიტუაციებში, რომელიც სხვებს არ ჰგავს და რაღაც მხრივ, გამორჩეულია -ანდრეას თავადაც გაუკვირდა ასეთი გულახდილობა და საუბრის მსგავსი კუთხით წარმართვა, თუმცა მიუხედავად ამისა, არ გაჩუმებულა -მგონი, არც არის აუცილებელი ადამიანის შესახებ ყველაფერი იცოდე. შეყვარება ამის გარეშეც შესაძლებელია, თუმცა ერთი ნახვით სიყვარულის და მსგავსი სისულელეების არც მე მჯერა -გაეცინა
-ჰო, ალბათ მართალი ხარ -მოშიშვლებულ მკლავზე ხელი ჩამოისვა გოგონამ და ანდრეას კითხვით სავსე თვალებს რომ გადააწყდა, იძულებული გახდა ამ თემაზე საუბრის დაწყების მიზეზიც აეხსნა -უბრალოდ იმ ფილმშიც ზუსტად ამ თემაზე საუბრობდნენ, მე კი, ვერ გადავწყვიტე დავთანხმებოდი თუ არა -ქვედა ტუჩის ნახევარი კბილებში მოიქცია -მგონი, თავისებურად ორივე გამართლებულია
-ასეთი რა ფილმია, უკვე დავინტრიგდი -კიდევ ერთხელ გააღიმა გოგონას ბავშვურობამ კანდელაკი. ეს ადგილი, სიტუაცია და მის კალთაზე თავჩამოდებული ბეა, მართლაც რომ იდეალურ კონტრასტს ქმნიდა და ცხოვრებაში პირველად, დროის გაჩერების სურვილს იწვევდა მთელს მის არსებაში
-თუ გინდა, მერე ერთად ვნახოთ. ძალიან დამაფიქრებელი საკითხებია წამოჭრილი, თანაც ჟანრობრივადაც განსხვავებულია და სხვა რომანტიული ხასიათის ფილმებს არ ჰგავს. თუ რატომ, ამას თავად ნახავ. ჰო, მართლა . . . . -თუმცა აქ, გოგონას სიტყვა გაუწყდა, რადგანაც დაინახა, თუ როგორ დაიხარა მისი ბაგეებისკენ კანდელაკი და აქედან რამდენიმე წამში, ანდრეას ტუჩები თავისაზე იგრძნო. კოცნამ ბეას, ენით აღუწერელი სიამოვნება მოჰგვარა. იგი სულ რაღაც ორ წამს გაგრძელდა, თუმცა ესეც საკმარისი აღმოჩნდა იმისთვის, რათა მის ორგანიზმში გიგანტური ნივთიერებათა ცვლა დაწყებულიყო და ცოტა ხნის წინანდელი სიმშვიდეც, სადღაც გამქრალიყო
-ეგეთი საყვარელი მზერით ნუ მიყურებ, ბეა -თავი გვერდზე გააბრუნა კანდელაკმა და ტუჩის კუთხეში ღიმილი გაუკრთა
-რატომ?
-იმიტომ, რომ ჭკუიდან გადაგყავარ. ასე მართლა არ შემიძლია
-მე გადამყავრხარ ჭკუიდან? -მისი მუხლებიდან, თავი აიღო გოგონამ და თმა მარჯვენა ყურზე გადაიწია -ნეტავ, ვისი იდეა იყო ბორბალზე კოცნა და ახლა კიდევ აქ? -თავისებურად გამოაჯავრა -მისტერ რომანტიკოსო, მგონი ჩემ გონებაში შემოჭრას ცდილობთ და ეს ცოტა არ იყოს მაფორიქებს
-მხოლოდ გაფორიაქებს? -ღიმილით მიიზიდა თავისკენ კანდელაკმა, თან წამით თვალებში ჩააშტერდა -იცი, რომ ყბის ქვემოთ, ყველაზე მგრძნობიარე ადგილია მთელს კისერზე? -ჩურჩულით ამცნო მამაკაცმა და სწორედ იმ ადგილას დაუტოვა კოცნის კვალი. ბეას ჩუმი ოხვრა აღმოხდა და კვლავ იგივე ჟესტი გაიმეორა, რაც საკონდიტროში, კანდელაკის მოსაცმელს მთელი ძალით ჩაებღაუჭა, თანაც სიამოვნებისგან თვალები დახუჭა
-მომწონს ჩემს შეხებაზე ათრთოლებული შენი სხეული და გულისცემის ცვლილება -კმაყოფილების ღიმილით ამოილაპარაკა მის კისერთან და რამდენიმე სანტიმეტრით მოშორდა. მხოლოდ მაშინ შეამჩნია, რომ ქუჩებში უკვე დაწყებულიყო ხალხის ნაკადის მოძრაობა
-სულაც არ ვთრთი და ჩემი გულიც წესრიგშია -მაშინვე იუკადრისა გოგონამ, რითაც კიდევ უფრო დაემსგავსა პატარა, ჭირვეულ ბავშვს
-როგორ არა? -რა თქმა უნდა, არც ოპონენტის მხრიდან დაუგვიანია შეწინააღმდეგობის ნაკადს -მოდი, ცოტა ხნის წინ წამოწყებულ შენ თემას განვავრცობ სიყვარულთან დაკავშირებით
-კიდევ რამე დარჩა სათქმელი?
-მახსოვს დედაჩემი ყოველთვის ამბობდა -ისეთი ხმით დაიწყო კანდელაკმა, თითქოს შორეულ წარსულში მოგზაურობსო -ადამიანი მაშინ გიყვარს, თუ მისი ჩახუტება გაიძულებს სიამოვნებისგან თვალები დახუჭოო -ანდრეა გოგონას ბავშვურ გამომეტყველებას დააკვირდა და კვლავ განაგრძო -თუ ასეთი რამ ოდესმე გამოცადე, მაშინ ეს იმას ნიშნავს, რომ გაები და ეს ადამიანი უკვე შენშია
-მართლა? -ქვემოდან ახედა მისი სიტყვებით მოხიბლულმა გოგონამ, უკვე ფეხზე წამომდგარ კანდელაკს
-მართლა -ღიმილით დაემოწმა მამაკაცი, ბეას ხელი ჩაჰკიდა და ისიც წამოაყენა.
ვენის ქუჩები, დროის გასვლასთან ერთად, უფრო და უფრო ხმაურიანი ხდებოდა. დილა, კვლავაც მზიანი და თბილი იყო, ზუსტად ისე, როგორც მათი ჩამოსვლის პირველ დღეს. თითქოს ბუნება ცდილობდა დახვედრა და გაცილება ყველაზე დასამახსოვრებელ მომენტებად ექცია წყვილისთვის და ამისთვის მზის მოალერსე სხივებს არ იშურებდა.
აეროპორტის უზარმაზარ შენობაში, როგორც ყოველთვის უამრავი ადამიანი შეკრებილიყო. ზოგიერთი მათგანი, ამ ქალაქიდან წასასვლელად ემზადებოდა, ზოგი კი, ზურგჩანთებითა და ჩემოდნით ხელში, დღეიდან იწყებდა მასში ხეტიალსა და გართობას. უზარმაზარ, ბარგებითა და ხალხით გადატენილ დარბაზში, როგორც ყოველთვის, ხმამაღლა ცხადდებოდა დაგეგმილი რეისების დრო და აგრეთვე ის, თუ სად უნდა გაევლოთ რეგისტრაცია ჩემოდნებით მოსიარულე მგზავრებს.
არც თუ ისე ხანმოკლე მოგზაურობა, რომლიდანაც სასიამოვნო მოგონებებიც დარჩა, სულელური და კომიკური მომენტებიც და არც გიჟური წუთების ნაკლებობა დასტყობია, დღეს და ახლა მთავრდებოდა. რეისამდე სულ რაღაც ათი წუთი იყო დარჩენილი. მოსაცდელი დარბაზის, ერთ-ერთ სკამზე, მშვიდი გამომეტყველებით, ზურგზე ჩანთამოკიდებული ანდრეა ჩამომჯდარიყო, ხოლო რაც შეეხება ბეას, იგი აქეთ-იქით დააბიჯებდა, პირში ვაშლის ჩუპა-ჩუპსით და ერთ ადგილას ვერ ისვენებდა. ხან ტელეფონს დახედავდა მოუსვენრად, ხან წინ და უკან მოსიარულე ხალხს აკვირდებოდა და ალაგალაგ, მზერა კანდელაკზეც გადაჰქონდა, ვინც ყოველ მის მოძრაობას ღიმილით აკვირდებოდა და ხმასაც სპეციალურად არ იღებდა. იცოდა, რომ ბეა ამ უაზრო ფორიაქის მიზეზს თვითონაც იტყოდა, მხოლოდ გარკვეული დრო იყო საჭირო და ცდილობდა ამ დროის განმავლობაში, მის გიჟურ, ქაოსით მოცულ სამყაროში არ შეჭრილიყო.
კიდევ ორი წუთი გავიდა. რეისის შესრულების დრომაც თავისთავად მოიკლო. რადგან ბილეთებზეც და ბარგზეც, თავიდანვე ჰქონდათ ნაზრუნი, აეროპორტში ათი წუთით ადრე მივიდნენ ზუსტად იმის შემდეგ, რაც ბეას დაჟინებული თხოვნით, საბილიარდეში შეიარეს და მგზავრობამდე დარჩენილი დრო ამით გაიყვანეს.
-ბოლოს და ბოლოს, მკითხავ რა მჭირს თუ, არა? -ბოლოს ყელში ამოუვიდა გოგონას და ცალი წარბი მაღლა აზიდა. კანდელაკის მშვიდი, არაფრისმთქმელი სახის ყურება, უკვე ნერვებზე მოქმედებდა
მამაკაცმა, პასუხად, ბეას მსგავსად, ცალი წარბი აზიდა და თავზე წამომდგარ გოგონას, ვითომ გაოცებით ახედა.
-თუ რამის თქმა გინდა, გისმენ
-მაგრამ შენ არ გიკითხავს, ბეა რა დაგემართაო. უნდა გეკითხა, გესმის? უკვე საუკუნეა წინ და უკან დავდივარ -ბეამ, ჩუპა-ჩუპსის კანფეტი პირიდან გაბრაზებულმა გამოიღო და კანდელაკს გვერდით მიუჯდა
-ბეა, იქნებ დამშვიდდე? -მხარზე ხელი დაადო მან და გაეცინა -კარგი, ძალიან მაინტერესებს რა გჭირს, იქნებ მომიყვე?
-ჯანდაბა, ხანდახან რა აუტანელი ვარ ხოლმე -თავი უკმაყოფილოდ გადააქნია თავის სულელურ გამოხდომაზე -მოკლედ ავღელდი. მეგიმ ცოტა ხნის წინ მომწერა, რომ ჩემი ძმა დაბრუნდა აგარაკიდან. მე რა, კიდევ ერთი მეორე მსოფლიო ომი უნდა გადავიტანო? არა, ეს ნამდვილად არ მინდა
-იცი რა? -მისკენ მთელი ტანით მიტრიალებულიყო მამაკაცი და იმ დროის განმავლობაში, რაც ბეა ლაპარაკობდა, თავში ერთი აზრი უტრიალებდა -მოდი შენს სახლში მივიდეთ და ყველას ერთიანად დაველაპარაკოთ, კარგი? რა იცი, იქნებ დედაშენმაც დაივიწყოს ეს წყენა და ყველაფერი მოგვარდეს?
-არა! -მაშინვე წამოიძახა ბეამ და ნერვიულობისგან ნერწყვი კინაღამ გადასცდა -შენ ნინას არ იცნობ, ორივეს ცოცხლად შეგვჭამს
-ასე გემრიელადაც არ გამოვიყურები -ჩაეცინა კანდელაკს
-ყოველ შემთხვევაში, ეგ ჯერ გამორიცხე. მამაც კი ვერ მირეკავს იმის გამო, რომ დედამ არ გამოიჭიროს. დრო უნდა მივცე სანამ ყველაფერს შეეგუება. მის შემთხვევაში, პატიება ყოველთვის იგვიანებს. იცი, რომ ერთხელ, მათემატიკის ტესტში მიღებული ცუდი ნიშნის გამო, მთელი ორი კვირა არ მელაპარაკებოდა? არადა რა უნდა მექნა? ძალიან საინტერესო ფილმი გადიოდა კინო-თეატრში და მე და მეგიმ ცდუნებას ვერ გავუძელით. საბოლოოდ, ტესტისთვის მომზადება ვერ მოვახერხეთ და ისე გამოვიდა, რომ ჩავფლავდით
-საინტერესოა როგორი იყო ბეა ბავშვობაში -მოულოდნელად შეცვალა საუბრის თემა სკამის საზურგეს იდაყვით დაყრდნობილმა კანდელაკმა, გოგონას ჩუპა-ჩუპსი პირიდან გამოაცალა და თვითონ შეუდგა მის დაგემოვნებას
-რას აკეთებ? შენთვის არ შეიძლება -სცადა უკან გამოერთმია, თუმცა ანდრეამ თავი გვერდზე გააბრუნა და ხელი დაუჭირა, მეორეთი კი ჯოხიანი, მრგვალი კანფეტი დროებით გამოიღო, რათა პასუხის გაცემა შესძლებოდა
-ნუ ღელავ, ცოტა შეიძლება
-მაგრამ მეც მინდოდა შენ კი, წამართვი -დაიწუწუნა ბეამ
-არა უშავს, შენ ისედაც ბევრ ტკბილეულს ჭამ, კბილებს უნდა გაუფრთხილდე -გამოცდილი სტომატოლოგივით დაარიგა მამაკაცმა და მაჯის საათს დახედა. სულ ცოტაც და უკვე ჩასხდომა დაიწყებოდა
-ყოველთვის მსგავსი ფრაზები როგორ უნდა მესმოდეს? თქვენ რა, ყველას ერთი ძალა გმართავთ? -რომ არა დარბაზში მოსიარულე უამრავი ადამიანი, ბეას წუწუნს უკლებლივ ყველა გაიგონებდა
-კითხვაზე არ გიპასუხია -მის სიტყვებისთვის ყურადღება არ მიუქცევია ანდრეას
-რომელ კითხვაზე?
-მაინტერესებს როგორი იყო ბეას ბავშვი ვერსია. მომიყევი, ცოტას ვიხალისებ
-ჩემი ბავშვი-ვერსია? -ისე გაეღიმა, თითქოს წარსულის ყველა სასიამოვნო მოგონებამ თვალწინ გაურინაო -რა უნდა გითხრა? ცოტა უცნაური ბავშვი ვიყავი. მე და მეგი, ჩვენ ტოლ გოგონებს, მაინცდამაინც ვერ ვუგებდით და სულ ბიჭებთან ერთად ვთამაშობდით. რაც ბაღის ასაკიდან გამოვედით, აღარ მოგვწონდა ბარბები და მათთვის ტანსაცმლის შერჩევა, ყოველთვის ფეხბურთს, კალათბურთსა და ასეთ რამებს ვამჯობინებდით ხოლმე. მშობლები სულ იმას გვეუბნებოდნენ, ქალური მანერები შეიძინეთ და ბიჭებთნ ნაკლები დრო გაატარეთო, მაგრამ ჩვენ მათთან ურთიერთობა უფრო გვიადვილდებოდა. მახსოვს როგორ ვიპარებოდით ფეხბურთის მატჩებზე ჩვენი ეზოს მეგობრებთან ერთად და საყვარელ გუნდს ერთად ვგულშემატკივრობდით -ყურზე თმა გადაიწია და როდესაც ანდრეას თბილ, ღიმილმარევ მზერას წააწყდა, განაგრძო -იცი რა მახსენდება? ერთხელ ჩვენი ჯიბის ფულის დახარჯვა არ გვინდოდა და თამაშის დროს, სტადიონზე ჩუმად შევიპარეთ. ყველაზე კარგი დრო სწორედ იმ დღეს გავატარეთ. მეგიმ უამრავი ტკბილეული იყიდა და ჩვენ ოთხ მეგობართან ერთად, დიდი ინტერესით ვადევნებდით თვალს რა ხდებოდა უზარმაზარ სტადიონზე, თან რჩეული საყვარელი გუნდის სახელს მთელ ხმაზე ვყვიროდით, მათივე მაისურში გამოწყობილები. მაშინ, ცხოვრებაში პირველად ფსონებიც კი დავდეთ და მოგებული ფული, მთლიანად ატრაქციონებზე დავხარჯეთ. მართლა ძალიან კარგი დრო იყო -ღიმილით დაასრულა ბეამ თავისი მონოლოგი და მუხლებს იდაყვებით დაეყრდნო. ამ საუბარმა ზომაზე მეტად გაამხიარულა და რამდენიმე წუთით, ბავშვობის წლებში გადაისროლა. იმ პერიოდში, როცა ცხოვრება ერთი დიდი ბედნიერების ზარდახშა ეგონა, სადაც არ ცრემლები იყო, არც ტკივილი და არც, სირთულეები
-იცი მაინც, რა საოცარი ხარ? -მოგონებების ძაფი, წამებში გაუწყვიტა მამაკაცის მიერ, მთელი გრძნობით წარმოთქმულმა სიტყვებმა -შენნაირი აქამდე არავინ შემხვედრია
-მაინც რა არის ჩემში განსაკუთრებული? -საოცრად ესიამოვნა ბეას მისი ნათქვამი და სცადა უფრო მეტიც გამოეტყუა
-მთლიანად შენ ხარ საოცარი. ახლა კი -ფეხზე სწორედ მაშინ წამოდგა, როცა მათი რეისის გამოცხადება დაიწყეს -ჩვენი თვითმფრინავში ასვლის დროა, ბეატრის
-ბეა! -ცხვირი კვლავ ისე სასაცილოდ შეჭმუხნა, როგორც ჩვეოდა, ანდრეას კი, ამის დანახვაზე, ტრადიციულად, სიცილი აუტყდა
-მხოლოდ ამის გამო ღირს შენი გაბრაზება. მხოლოდ იმისთვის, რომ ეს ვნახო -ცხვირზე საჩვენებელი თითი სასაცილოდ დაჰკრა მას, მამაკაცმა, შემდეგ ხელი გადახვია და ორივენი ერთად გაემართნენ ასაფრენად მომზადებული თვითმფრინავისკენ . . . .









8 8 8 8

საღამო ხანი იყო. ბეა თავის ფავორიტ შოკოლადისფერ სავარძელში მოკალათებულიყო და ისეთი სახე ჰქონდა, თითქოს სახელმწიფო ან სასიცოცხლო საკითხებს აგვარებდა. გოგონას ცალ ხელში გაზეთი ეჭირა, ხოლო მეორეში კი სქელი ფლომასტერი, რომლითაც სასურველ ვაკანსიებს ვარდისფრად აჭრელებდა და თან, მაგიდაზე დადებული ჩიფსის დიდი შეკვრიდან, მის შიგთავსს გემრიელად ახრაშუნებდა.
გოგონას მუხლებზე, პარტნიორის რანგში, პატარა ლეკვი დაესვა, რომლის საყვარელი წკმუტუნის გაგონებაზეც, თავისთვის ეღიმებოდა და ასეთივე მზერით განაგრძობდა საგაზეთო განცხადებების ამოკითხვას.
-მიმტანის თანამდებობა ჯაზ-კლუბში -ხმამაღლა წარმოთქვა გოგონამ ერთ-ერთი განცხადების შინაარსი და ცალი წარბი მაღლა ასწია -ანაზღაურება საათობრივად. დეტალებზე დაგვიკავშირდით ნომერზე . . . . -შედარებით მუქი შრიფტით დაწერილ, ცხრანიშნა ნომერს თვალი ზედაპირულად გადაავლო მან და კვლავ თავის მუხლებზე მწოლიარე ლეკვს დახედა
-რას იტყვი კარლსონ? მომიხდება ჯაზ-კლუბის უნიფორმა და ლანგარით აქეთ-იქით სიარული?
გოგონამ ელას ნაჩუქარ ძაღლს, დიდი ხნის ფიქრის შემდეგ, როგორც იქნა სახელი შეურჩია და კარლსონი უწოდა. ამ სახელის დარქმევას, თავისი მიზეზი ჰქონდა. ვენაში გამგზავრების წინა დღეს, როდესაც ბეამ თავისი ოთხფეხა მეგობარი მეგის დაუტოვა და დაუბარა, რომ საკუთარ თავზე მეტად გაფრთხილებოდა, გოგონა თავის საყვარელ ფილმს "უბის წიგნაკს" უყურებდა. ეკრანიზაციისთვის თვალის დევნებისას, რა თქმა უნდა, არავინ გახსენებია მისი პერსონაჟების გარდა, რის გამოც, ფილმის დასასრულს აღმოაჩინა, რომ ბეას მიერ დატოვებული ლეკვი აღარსად იყო.
რამდენიმე არ ეძება გულგახეთქილმა მეგიმ მეგობრის მიერ ჩაბარებული შინაური ცხოველი, თუმცა ვერსად მიაკვლია. ბოლოს, როდესაც იმედი საბოლოოდ გადაეწურა და მობილურიც აიღო, რათა ბეასთვის ეს სამწუხარო ამბავი ეცნობებინა, სწორედ მაშინ გაისმა კარზე კაკუნის ხმა. და, აი საოცრებაც! ასეთ გამართლებაზე ნამდვილად ვერ იოცნებებდა გოგონა. ზღურბლს იქეთ, მისი ზედა სართულის მეზობელი იდგა, დაკარგული ძაღლით ხელში და მეგის აუწყებდა, რომ იგი სახურავზე იპოვნა. იმასაც ამატებდა, ასეთ პატარა ასაკში, უკვე კარლსონივით სახურავებზე დაძვრებაო.
მართალია, მეგის წარმოდგენაც არ ჰქონდა როგორ აღმოჩნდა ძაღლი ჯერ სახლის გარეთ, ხოლო შემდეგ კი სახურავზე, თუმცა ამ შემთხვევის შემდეგ, ძაღლმა როგორც იქნა ნანატრი სახელი შეიძინა და უსახელოს სტატუსსაც სამუდამოდ დაემშვიდობა.
-ყველაფერი იმ ალქაჯის ბრალია -კვლავ განაგრძობდა მის ფეხზე მწოლიარს ძაღლთან ლაპარაკს გოგონა -მითხარი ერთი, რა დავუშავე? -ლეკვს თავი ააწევინა და თვალებში ჩახედა -ვიყავი ჩემთვის, მშვიდად ვმუშაობდი და უცებ გიგანტური ტალღასავით მომეჭრა. რა უნდა მექნა კარლსონ? უნდა შემერჩინა?
ძაღლმა თითქოს პასუხი გასცაო, საყვარლად დაიწკმუტუნა და პატრონს თავი კვლავ კალთაში ჩაუდო.
-ხედავ? -კმაყოფილს გაეღიმა ბეას -შენც ჩემს მხარეს ხარ. ჩემი ჭკვიანი -ყურებზე ნაზად მიეფერა და ამჯერადაც გაზეთში დაბეჭდილ ვაკანსიებს მიუბრუნდა. აქ, უკვე ოფისში სჭირდებოდათ დირექტორის თანაშემწე. ბეამ ეს ვარიანტი მაშინვე გამორიცხა. რატომღაც არ მოსწონდა საოფისე გარემო, ჟალუზებით დახურული ფანჯრები და მაგიდებთან სერიოზული სახეებით მჯდომი საზოგადოება, ვინებიც უფროსის ერთ დაძახებაზეც კი, შიშისგან გამოწვეულ კანკალს გრძნობდნენ.

ფანჯარაზე ჩამოფარებული შინდისფერი ფარდიდან, მინის დიდ ნაწილს რომ ფარავდა, გაჭირვებით მოჩანდა ლურჯი ცის ნაგლეჯი, რასაც გაზაფხულისთვის დამახასიათებელი სილურჯე გადაჰკრავდა და ყველას დადებითი ენერგიით მუხტავდა.
ბეას ძალიან უნდოდა კიდევ გარგრძელებინა განცხადებების თვალიერება, მაგრამ გაზეთში დაბეჭდილი პატარა შრიფტის ასოები უკვე თვალებს უჭრელებდა და თავსაც ატკიებდა. მაგიდაზე დადებული ჩიფსების დიდი შეკვრა, რომლიდანაც წუთში ერთხელ ამოაძრობდა მორიგ თხელ ნაჭერს, უკვე ბოლომდე გათავებულიყო.
ზოგადად გოგონას ასეთი ჩვევა ჰქონდა, არ უყვარდა როცა ტელევიზორის წინ საჭმლის გარეშე იჯდა, ამიტომ როგორც კი შეკვრაში ჩაყოფილ ხელს სიცარიელე შეეგება, ფეხზე ბუზღუნით წამოდგა და მორიგი სასუსნავის მოსატანად სამზარეულოსკენ აიღო გეზი. მაცივარში შოკოლადის ნამცხვარი, კექსები და სხვადასხვა არომატის ნაყინები ეწყო, რომლებიც საკმაოდ გემრიელად გამოიყურებოდნენ. ბეამ დიდი ფიქრის შემდეგ, საბოლოო არჩევანი ალუბლის ნაყინზე შეაჩერა და ის-ის იყო იგი მაცივრიდან უნდა გამოეღო, რომ კარზე გაბმული ზარის ხმამ, ტკბილეულისკენ წაღებული ხელი ჰაერში გაუშეშა.
ანდრეა ახლა სპორტ-დარბაზში იყო და არც შესვენება ჰქონდა, რათა სახლში შემოევლო. მეგი კი, მოსვლის წინ აუცილებლად დარეკავდა, ან შეტყობინებას გამოაგზავნიდა რამე ხომ არ წამოგიღოო, რადგან იცოდა, ამის გარეშე მეგობარი სახლში არ შემოუშვებდა.
თუ ასეა, ვინ უნდა ყოფილიყო? ნამდვილად არავის ელოდა, მაგრამ ამაზე დიდხანს ნამდვილად არ უფიქრია. მაცივრის გაღებული კარი დროებით მიხურა და ჰოლისკენ თმის სწორებით გაემართა.
ტანზე კვლავ თავისი საყვარელი მაისური ეცვა, რომლიდანაც გაბერილი ვინი-პუჰი, საყვარლად იღიმოდა, გვერდით კი თაფლით სავსე კასრი მიედგა. ზემოთ ხსენებული მაისური, გოგონამ მეგისთან ერთად იყიდა ერთ-ერთ სავაჭრო ცენტრში მაშინ, როდესაც საერთო მეგობრის დაბადების დღისთვის შესაფერის საჩუქარს არჩევდნენ. ეს ამბავი დაახლოებით ორი წლის წინ მოხდა, მაგრამ მაისური დღემდე ინახებოდა ბეას გარდერობში და საკმაოდ საპატიო ადგილიც ეკავა.
კარზე ზარი კვლავაც არ წყდებოდა. ეს გაბმული ხმა, იმდენად შემაწუხებლად ჟღერდა, რომ ბეამ ნაბიჯებს საგრძნობლად აუჩქარა, კართან სწრაფად მიირბინა და ისე, რომ სათვალთვალოში გახედვა აზრადაც არ მოსვლია, ოქროსფერი საკეტი ორჯერ გადაატრიალა.
მართლაც რომ ატომური ბომბის აფეთქებას ჰგავდა ის ყველაფერი, რაც შემდეგ მოხდა. ჰაერი მაშინვე დაიმუხტა დაძაბულობის აქეთ-იქით მხტუნავი ნაწილაკებით, რომლებიც ქაოსურად მოძრაობდნენ და ერთ ადგილას ვერ ისვენებდნენ. ის, ვინც ზღურბლის მეორე მხარეს იდგა, ბეასგან განსხვავებით საგრძნობლად მშვიდად გამოიყურებოდა, ცალი მხრით კარის ჩარჩოს მიყრდნობოდა და გოგონას ღიმილიან მზერას არ აშორებდა.
აშკარა გახლდათ, ეს სტუმრობა მოულოდნელიც იყო და გასაკვირიც, რადგან ბეამ რამდენიმე წამით ხმის ამოღებაც ვერ შეძლო და იმის ნიშნად, რომ ნამდვილად ცოცხალი იყო, და არა ქვად ქცეული სხეული, დრო და დრო თვალებს ახამხამებდა.
-რა ხდება, დაიკო? არ შემომიშვებ? -საშინლად მომაბეზრებელი, ყურისწამღები დუმილი, ბოლოს მაინც სტუმრის სიტყვებმა გააპო, ვინც სახლში ისე შეაბიჯა, ბეას პასუხისთვის არ დაუცდია. მოსულს მაშინვვე წკმუტუნით და კუდის ქნევით შეეგება ამ სახლის ოთხფეხა ბინადარი და მას ტერფებზე გაეხახუნა. ასე ალბათ თავისი კეთილგანწყობა გამოხატა სტუმრის მიმართ, რომელიც ახლა, დაუპატიჟებლის სტატუსს ატარებდა -ვერ ხედავ, ეს ლეკვიც კი შენზე ზრდილობიანად შემხვდა? იქნებ თავაზიანად მოქცევის შემსწავლელ კურსებზე დაგეწყო სიარული? -სარკაზმით ჩაურტყა მაქსიმემ, ძაღლი ხელში აიყვანა და ჰაერში საყვარლად ასწია -ჰო, მართლა, რა ჰქვია?
-კარლსონი -ძლივსძლივობით და გაჭირვებით ამოღერღა გოგონამ ამდენი ხნის განმავლობაში, ერთადერთი სიტყვა, თან შემოსასველი კარი ისე მიხურა, რომ არც კი ჩაუკეტავს
-კარლსონი? მართლა? დარწმუნებული ვარ ეს სახელი, შენი შერყეული ტვინის მოფიქრებულია. ასეთი უცნაურობები სხვას ვის უნდა ახასიათებდეს?
-ასეა -თავი დაუქნია და სუსტად გაუღიმა - დაჯექი, რამეს დალევ?
-კი, შენ სისხლს!
-სამწუხაროდ მხოლოდ ყავის შემოთავაზება შემიძლია -მის სიტყვებზე დაძაბულობა მოემატა ბეას, თუმცა ეცადა ეს ყოველივე თავის ორგანიზმში ჩაეკლა და გარეთ არ გამოეშვა
-კარგი, კარგი -ჩუმად ჩაეცინა მაქსიმეს და კარლსონი იატაკზე ფრთხილად დასვა -აქ საჩხუბრად კი არა, მოსალოცად მოვედი, თუმცა დედა რომ მიყურებდეს, ალბათ შვილების სიიდან შენს მსგავსად ამომშლიდა
ერთხანს გაშტერებული იდგა ბეა და იმ სიტყვებს აანალიზებდა, რაც ცოტა ხნის წინ მოისმინა. ნუთუ არ ესიზმრებოდა? ნუთუ მაქსიმემ მართლა უთხრა, აქ მოსალოცად მოვედიო?
ჰო, ხანდახან ასეც ხდება. ადამიანისგან, ვისგანაც ყველაზე ნაკლებად მოელი, ისეთ რეაქციას იღებ, რომ თავადაც გაოცებული რჩები. შენ თავს ეკითხები, ნუთუ სწორედ ეს არის ის, ვინც უსიტყვოდ გამიგო, ვისაც საყვედურებით არ დავუღლივარ და უბრალოდ დადებითი ენერგიით დამმუხტა, მაშინ, როცა ეს ყველაზე მეტად მჭირდებოდა?
ბეაც იდგა და თავის თავს, სწორედ ზემოთ ხსენებულ კითხვებს უსვამდა. ამ წუთას, სწორედ იმ ქანდაკებას ჰგავდა, რომელიც მთელი თავისი სიდიადით ერთ ადგილას, გაუნძრევლად დგას და ყოველ მხილველს, თავისი სილამაზით ატყვევებს.
-ბეა, რა გჭირს? -ახლა უკვე ფრთხილი ნაბიჯებით მიუახლოვდა მაქსიმე და თვალებში ღიმილით ჩახედა. გოგონას მზერაში ჯერ კიდევ იკითხებოდა მცირედი შიში იმისა, რომ მაქსიმე უეცრად კარგად მორგებულ სიმშვიდის ნიღაბს მოიშორებდა და პომპეის ვულკანივით იფეთქებდა. ყოველივე ამის მიხვედრა, რა თქმა უნდა რთული არ იყო და ეს, არც მაქსიმეს გასჭირვებია. სწორედ ამიტომ ისევ თავად იმოქმედა, უმცროსი და გულში თბილად ჩაიკრა და თმაზე ხელი მზრუნველად გადაუსვა -გათხოვებაც ზუსტად შენნაირი თავქარიანი გამოგივიდა ბეა, ეს საერთოდ არ მიკვირს
უფროს ძმაზე მიკრულმა გოგონამ, ამჯერად მართლა ვერ შეიკავა ღიმილი და უკვე დამშვიდებულმა და იმაში დარწმუნებულმა, რომ მეორე მსოფლიო ომის გადატანა არ მოუწევდა, მაქსიმეს მკლავები მაგრად მოხვია.
-მამამაც სწორედ ეგ მითხრა. ჯერ კიდევ არ მჯერა, რომ ჩემთან ჩხუბს არ აპირებ. არ მისაყვედურებ ეს როგორ დაგვიმალეო და ასე შემდეგ?
-სიმართლე გითხრა მინდოდა, მაგრამ გადავიფიქრე -სერიოზული ხმით წარმოთქვა და ოდნავ მოშორდა -ახლა სახლშია?
-ვინ? -უეცრად დაიბნა ბეა
-ვინ და ვისი ცხოვრების დანგრევაც გადაწყვიტე. მოკლედ სიამოვნებით გავიცნობ იმ ადამიანს, ვისაც ჩემმა დამ მთელი დარჩენილი დღეები უნდა გაუმწაროს. ბოლოს და ბოლოს, ხომ უნდა თანავუგრძნო? ადამიანურობა ჯერ არ დამიკარგავს
-რა საშინელი ენა გაქვს -წარბები გაბრაზებისგან შეჭმუხნა ბეამ და მაქსიმეს მკლავზე ძლიერად უჩქმიტა
-აუჰ! რას აკეთებ, მეტკინა -მკლავზე პატარა ბავშვივით მოისვა ხელი ბიჭმა და განცდილი უსიამოვნო შეგრძნებისგან მთელი სახე დაემანჭა. ბეამ ისეთი საშინელი ჩქმეტა იცოდა, რომ შეუძლებელი იყო ტკივილი არ გეგრძნო
-ღირსი ხარ! ახლა ვეღარც ყავას მიიღებ და ვეღარც, ჩემ თბილ ღიმილს
-შენ ყავა გამიკეთე და მეორეს გარეშე როგორმე გავძლებ -ამ სიტყვებით, მაქსიმე დივანში ჩაეშვა, ფერადი ბალიშები თავის გარშემო მოხერხებულად დაილაგა და ტელევიზორის დიდ პლაზმურ ეკრანს მიაშტერდა. საბავშვო არხზე სწორედ ახლახანს, ბეასთვის ყველაზე საყვარელი ანიმაცია, ტომი-ჯერი დაწყებულიყო, სადაც კატა, მუდამ დაუმარცხებელ თაგვს სასიკვდილო ხაფანგებს უგებდა, ზუსტად მის სოროსთან.
-შენ კიდევ ვერ გამოხვედი მულტფილმების ასაკიდან, არა?
-მერე რა მოხდა? ამაში ცუდი რა არის? -გამოსძახა უკვე მისაღების პირდაპირ მდებარე სამზარეულოდან და ჭიქაში ორი შაქრის ნატეხი ჩააგდო. იცოდა, რომ მაქსიმე ყოველთვის ასეთ ყავას სვამდა
-ცუდი ის არის, რომ, როდესაც შენ საყვარელ ქმარს, ვისაც ჯერ კიდევ არ ვიცნობ, ფეხბურთის ყურება მოუნდება, მულტფილმებზე ნამდვილად არ გადაგირთავს -ჩვეული ირონიით აღსავსე მზერით გახედა და დისტანციური მართვის პულტით არხების არჩევა დაიწყო
-მაქსიმე, ანდრეა აქ არ არის, თუ მის გასაცნობად მოხვედი. ჩემი ნერვების მოსაშლელად კი, ოცდაორი წელი გქონდა. მგონი საკმარისია, დალიე ყავა და წადი! -წარბები კვლავ გაბრაზებით შეჭმუხნა ბეამ, თან ტელეფონზე ზუსტად იმ წამს მოსულ SMS-სს დახედა. გამომგზავნი მეგი იყო და ატყობინებდა, რომ რამდენიმე წუთში მასთან იქნებოდა, თან ეკითხებოდა რაიმე ხომ არ წამოეღო.
გოგონამ არაფერი უპასუხა, წყალზე დადგმული ვერცხლისფერი ჩაიდანი, ოთხი წუთის გასვლის შემდეგ გაზქურიდან გადმოდგა და ცხელი წყალი, ყვითელი ფერის დიდ ფინჯანში ჩაასხა. თავისი ძმის ხასიათი მშვენივრად იცოდა. ეს უკანასკნელი, ყავას ყოველთვის ამ ფერის ჭურჭელში ასხამდა, რადგან თვლიდა, რომ ყვითელი და შავი იდეალური კომბინაცია იყო.
დაუპატიჟებლად მოსული და უეცრად შემოჭრილი მაქსიმე, კვლავაც იმავე პოზაში იჯდა და ეკრანს თვალს არ წყვეტდა. მხოლოდ მაშინ შეცვალა მზერის ობიექტი, როდესაც გოგონამ ცხელი სითხით სავსე ფინჯანი, დივნის წინ დადებულ პატარა, მინის მაგიდაზე დაუდგა და მისგან ამოვარდნილი სურნელოვანი ორთქლი, ცხვირის ნესტოებში შეუვარდა.
-რა საამო სუნი აქვს, ყავის რეკლამები გამახსენდა -ღიმილით დასწვდა ფინჯანს მაქსიმე და თავის გვერდით, ორი სანტიმეტრის დაშორებით მჯდომ ბეას ალმაცერად გადახედა -ნახატი უკვე დავასრულე, იცი? რამდენიმე კვირაში გამოფენაა
მაქსიმე მოყვარული მხატვარი გახლდათ. იქიდან მოყოლებული ხატავდა, როდესაც სკოლაში პირველად წავიდა და მამამ ფერადი ფლომასტერების დიდი ნაკრები უყიდა. მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან ნიჭიერი იყო და თავისი ყველასგან განსხვავებული სტილი ჰქონდა, რაც ყოველი ნახატის შავ ფონზე შესრულებას გულისხმობდა, სურვილი არასდროს გასჩენია თავისი მხატვრული ნიმუშები სხვისთვისაც ეჩვენებინა და საზოგადოებისთვის გაეზიარებინა. საბოლოოდ, ახლო მეგობრებმა, რომლებმაც ყველაზე კარგად იცოდნენ მისი ნიჭის შესახებ, ძლივსძლივობით დაიყოლიეს, რათა ბოლოს და ბოლოს, გამოფენა მოეწყო, თუმცა მაქსიმეს ერთი პირობა ჰქონდა, ნახატებს საკუთარი სახელის მაგივრად, ფსევდონიმს მიაწერდა და თავის გამოფენას ოფიციალურად არ დაესწრებოდა.
-მართლა აწყობ გამოფენას? -მოსმენილმა ამბავმა, გოგონას თვალებში სიხარულის ნაპერწკლები ააკიაფა და ოდნავ გაკვირვებულიც დატოვა -მაგრამ რა დროს დაასრულე? მე ვიცი, რომ აგარაკზე ერთობოდი, მეგობრებთან ერთად
მაქსიმეს ჩაეცინა, თავი გადააქნია და ფინჯნიდან სურნელოვანი სითხე ისე თამამად მოსვა, ბეას ეგონა, პირი დაეწვებოდა.
-ჰო, ყველამ ასე იცოდა. სინამდვილეში, სულ სხვაგან ვიყავი და სულ სხვა რამეს ვაკეთებდი. კარგი, მოდი ამას შევეშვათ, შენ ის მითხარი როგორი ადამიანია? კარგად გექცევა? რამე პრეტენზია ხომ არ გაქვს მასთან? -უფროსი ძმისთვის დამახასიათებელი ინსტიქტები ჩაერთო მაქსიმეს
-არა ყველაფერი რიგზე გვაქვს და ძალიან გთხოვ, მასზე შენს ჩაკ ნორისის მზერას ნუ გამოცდი, უხერხულია -დივანზე ფეხები აიკეცა და მხოლოდ ახლა გასცა პასუხი მეგის შეტყობინებას, არაფერი მინდაო -ჰო მართლა, მეგი აპირებს მოსვლას, სულ მალე აქ იქნება
-რა? მეგი? -ყავით სავსე ფინჯანი, ხელში რომ ეჭირა კინაღამ ჯინსის შარვალზე გადმოიმხო და ფეხზე ელდანაკრავივით წამოვარდა -სადმე უნდა დამმალო დაიკო, თანაც ახლავე!
-რა მოხდა? რა გჭირს? -აშკარა გაოცებამ გადაურბინა სახეზე ბეას
-დღეს დილით დამირეკა, მთხოვა მეგობრის დაბადების დღეზე გამყევი, კავალერის გარეშე მისვლა არ მინდაო და ვუთხარი, რომ ისევ ქალაქგარეთ მომიწია გასვლა -სიტყვებს სწრაფ-სწრაფად და ნახევრად გაურკვევლად წარმოთქვამდა, ხოლო თვალებით კი დასამალ ადგილს ეძებდა, მაგრამ ვერსად პოულობდა
-კარგი, იქნებ დაწყნარდე? -სიცილი აუტყდა -რამეს შეეჯახები და დააზიანებ
-როგორ ზრუნავ შენს ახალ სახლზე დაიკო, მაგრამ სხვა დროისთვის გადადე -გესლიანად ჩაურტყა მაქსიმემ და მზერა ბუხარზე მიეყინა -ჯანდაბა, ბუხარი! ზუსტად!
-გაგიჟდი? თავი თოვლის ბაბუა ხომ არ გგონია? რომ გაიჭედო ვინ ჩამოგიყვანს?
-ჯობს აქ გავიჭედო და კვამლმა დამახრჩოს, ვიდრე შენი ალქაჯი მეგობრის საყვედურებს ვუსმინო -მაქსიმემ მაგიდასთან მიირბინა, ყავის ფინჯნიდან კიდევ რამდენიმე ყლუპი მოსვა და ის-ის იყო ბუხარში უნდა შემძვრალიყო, რომ შემოსასვლელი კარი, ვიღაცამ მხიარული ბავშვისთვის დამახასიათებელი ხტუნვით შემოგლიჯა და პირდაპირ მისაღებში შემოიჭრა
ბუხრის ჭრილისკენ თავით დახრილმა მაქსიმემ, მხოლოდ ახლა იგრძნო, რომ ყველანაირი მცდელობა უაზრო იყო და თავი უკმაყოფილო მზერით წამოსწია ზემოთ.
ჯინსის მოკლე კომბინიზონსა და Adidas-ის ლურჯ კეტებში გამოწყობილი მეგი, უკვე ბეას გვერდით იდგა, მიუხედავად მეგობრის პასუხისა, არაფერი წამომიღოო, მისთვის საყვარელი შოკოლადების ყუთს აწვდიდა და ბუხრის წინ მარმარილოს ქანდაკებასავით ჩამომდგარ მაქსიმეს, დაბღვერილ მზერას არ აშორებდა. აშკარა გახლდათ, ძალიან იყო გაბრაზებული.

-როგორ ხარ მეგი? -მისი მზერა არ შეიმჩნია ბიჭმა და უდარდელად მიესალმა

-შენი ძმა ტყუილებს კიდევ ვერ გადარჩვია, არა? -მის მაგივრად ბეას გასცა პასუხი გოგონამ და ხელჩანთა დივანზე უხეშად მიაგდო

-რა ქნას? მათ გარეშე ცხოვრება არ შეუძლია, ხომ იცნობ? -ამჯერად საერთო ძალებით შეუტიეს გოგონებმა და მაქსიმემაც თვალები მობეზრებულად აატრიალა

-კარგი რა, ხომ იცი არ მიყვარს ეს წვეულებები და საზოგადო თავშეყრის ადგილები. არც ცეკვების და მუსიკის დიდი ფანი ვარ, ჩემთვის მშვიდად მირჩევნია ყოფნა და კარგი იქნება, თუ გაიგებთ

მოსმენილმა პასუხმა, მეგი საბოლოოდ ააფეთქა და მაქსიმეს წამებში ცხვირწინ აესვეტა.

-არა, ხომ შეიძლება ერთხელ ადამიანმა რაღაცაში გამოგიყენოს შენ და შენი კარგი გარეგნობა? იქ ყველა შეყვარებულთან ერთად იყო, ჩემს გარდა. ამიტომაც გთხოვე გამომყოლოდი, რათა თავი უხერხულად არ მეგრძნო -როგორც ჩანდა, მეგი წუწუნის დამთავრებას არ აპირებდა, ჯერ უბრალოდ ხურდებოდა -იცი რა უხერხულად ვიყავი? როცა სხვები ცეკვავდნენ მე ხესავით ვიდექი და იდიოტივით მივშტერებოდი. რა სახე გაქვს? ახლა ამას რომ ვყვები საერთოდ არ გეცოდები?

-არა -თავი გააქნია მაქსიმემ

-ადამიანი კი არა, რობოტი ხარ! -ხმის ტემბრი ვერ გააკონტროლა გოგონამ, შემდეგ კი, როდესაც მიხვდა, ზედმეტად ხმამაღლა მოუვიდა, დასამშვიდებლად ღრმად ჩაისუნთქა-ამოისუნთქა და უკვე ოდნავ ჩაწყნარებული, მათი კამათისთვის ღიმილით შემყურე ბეას მიუბრუნდა

-ტყუილად კი არ ვცემდი ხოლმე ბავშვობაში, ვიცოდი რა სადისტიც გაიზრდებოდა და ხომ ხედავ? მართალი აღმოვჩნდი!
-უკაცრავად? -საუბარში ელვის უსწრაფესად შემოიჭრა მაქსიმე -რაღაც არ მახსენდება, რომ ოდესმე გეცემე

-მე მახსენდება -სიცილით აღნიშნა ბეამ და ორივეს დივნისკენ ანიშნა -გახსოვს, ბურთს რომ გვართმევდი და თამაშს არ გვაცლიდი? მეგიმ ეზოში დიდი ჯოხი მოძებნა და ორი დღე ფეხზე ძლივს დადიოდი. გვთხოვდი უბანში არ გაახმაუროთ, ბიჭები დამცინებენო. დუმილის სანაცვლოდ, ჩვენც დიდი ხნის განმავლობაში გძალავდით ფულს და ყოველდღე ტკბილეულის ყიდვას გაიძულებდით

-ყოველთვის ჩემი შავი ჭირი იყავით, ორივე თქვენგანი! -ბრაზიანად ჩაილაპარაკა მაქსიმემ, რასაც წარბების შეჭმუხნაც მოაყოლა. აშკარა იყო, ამგვარი რამის გახსენება არც ამდენი წლის შემდეგ ესიამოვნა. ეს იმის მანიშნებელი იყო, რომ მასში ჯერ კიდევ ცოცხლობდა ის ჭირვეული ბავშვი, ვინც ეზოში ბურთს მეგობრებთან ერთად დასდევდა და ცდილობდა, სახლში ასვლამდე დრო მაქსიმალურად გაეხანგრძლივებინა.

ბეას, მაქსიმეს და მეგის ბავშვობა თითქოს უხილავი ძაფებით იყო გადაჯაჭვული. თითოეული მათგანისთვის, რთული გასახსენებელი იყო პერიოდი, რაც ერთმანეთის გარეშე იცხოვრეს, რადგან იგი, ფაქტობრივად, არც არსებობდა. მართალია მაქსიმე და ბეა ყოველ წამს ჩხუბობდნენ, მუდამ კონფლიქტურ დამოკიდებულებაში იყვნენ და ნებისმიერ ჩადენილ ცუდ საქციელზე, არც ერთმანეთის მშობლებთან ჩაშვებაზე იხევდნენ უკან, მაგრამ საჭიროების შემთხვევაში, ერთიმეორისთვის ყველაფერს გააკეთებდნენ და თუ საჭირო გახდებოდა, თავსაც გაწირავდნენ.

მართალია, ბეას თითქმის არასდროს უგრძვნია ძმისგან ის სიყვარული და სითბო, რასაც მუდამ ნატრულობდა, თუმცა მთავარი იყო, ეს სითბო არსებობდა და იმაზე მეტად ძლიერი გახლდათ, ვიდრე გოგონა ამას ოდესმე წარმოიდგენდა.

არც მეგი ჩამორჩებოდა ამ მხრივ. მაქსიმეს ისიც ზუსტად იგივენაირად უყვარდა, როგორც საკუთარი და. ახლაც კარგად ახსოვდა, თუ რამდენი აბეზარი თაყვანსმცემელი ჩამოუშორებია გოგონებისთვის და რამდენჯერ უვლია ამის გამო გახეთქილი წარბით ან ტუჩით, რამდენჯერ უსმენია ნინას საყვედურებისთვის და რამდენჯერ აუტანია ლევანის მკაცრი მზერა. თუმცა მიუხედავად ამისა, ჩადენილს არასდროს ნანობდა ხოლმე და თავს სულ იმით იმშვიდებდა, რომ მოწინააღმდეგე მხარეს ბევრად უფრო მეტი მოხვდა, ვიდრე თავად მას.

-არ გინდათ, რამე ნორმალურზე გადართოთ? -მოულოდნელად მოსწყინდა მეგის ფეხბურთის მატჩის ყურება და აწუწუნდა

-რაზე სერიალებზე? -დიქტატორის სასტიკი ხმასავით გაიჟღერა მაქსიმეს ცინიკურმა ტონმა და მის მუხლებზე შემოწყობილი მეგის ფეხები, ძირს ელვის უსწრაფესად ჩამოვარდა -რამდენჯერ გითხარი, ვერ ვიტან როდესაც ამას აკეთებ-მეთქი?

-კარგი რა, მოხერხებულად ვიჯექი -კვლავ იგივე ჟესტი გაიმეორა გოგონამ. მაქსიმეს აღარ გაუპროტესტებია, ისევ მოღუშული მზერით მიუბრუნდა ტელევზორს და ფეხბურთის ყურება განაგრძო. უკვე ნახევარი საათი ხდებოდა, რაც აქ იყო და ანდრეას მოსვლას ელოდა. ვერ მოისვენებდა, სანამ არ დარწმუნდებოდა, რომ მისი და საიმედო ხელში იყო

-მაქსიმე გადართე, გთხოვ -მეგის წუწუნს ბოლო არ უჩანდა. მუდამ ასეთი იყო, სანამ საწადელს არ მიაღწევდა, მის გაჩუმებას ვერავინ ახერხებდა

-არ გადავრთავ!

-იცოდე თუ არ გადართავ -მეგი ცოტა ხნით ჩაფიქრდა და შემდეგ წამოიძახა -შენ შეყვარებულს მივწერ, რომ ჩემთან ღალატობ

-თუ გავითვალისწინებთ იმას, რომ არავინ მყავს, საშიში არაფერია -მაქსიმეს სიმშვიდე და ირონია, გოგონას ნერვული სისტემის თითოეულ უჯრედზე მოქმედებდა

-ბეა, რამე უთხარი, გთხოვ -ახლა მეგობარს მიუბრუნდა მეგი. წყალწაღებული ხავსს ეჭიდებოდაო, სწორედ ასე იყო მისი საქმე

-მე თქ