შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

"პატიმარი 9613" 2 თავი (18+)


23-04-2020, 01:54
ავტორი მუზაშვილი
ნანახია 713

საკანანში შემიყვანა და რკინის საწოლზე ჩამომსვა...

- გინდა ექიმს დავუძახო?
- არა არაფერია, ნერვიულობისაგან გადავიღალე მადლობთ ბატონო.....
- თორნიკე
- ბატონო თორნიკე
- იქნებ ყველაფერი რაც გადაგხდა დაგეწერა? არ გიფიქრია?
- შეიძლება?
- მე მოგიტან კალამს და რვეულს და დაწერე, თუ კარგი გამოვა შეიძლება გამოვცეთ კიდევაც.
- რატომ ზრუნავთ ასე?
- უბრალოდ გხედავ იტანჯები, შენს თვალებში კი სისუფთავე ჩანს
- არ ვიცი, იმდენი ტკივილია ჩემში...
- ვხედავ, მართლა ვხედავ და უბრალოდ მინდა თავს მოუარო, ჭამო და აღარ გამოიფიტო.

საკნიდან გასვლა დააპირა, სანამ გავიდოდა შებრუნდა და დასძინა

- ვფიქრობ ყველაფერი გამოვა, ძლიერი ხარ უბრალოდ ეს შენ თავადაც არ იცი.

საკნის მძიმე კარი ღჭიალით გაიხურა და გავიდა, მთელი დღე ვიწექი და ვფიქრობდი, რატომ უნდა მოუნდეს რიგით ოფიცერს პატიმრის ინტერესების დაცვა...

საღამო ხანი იქნებოდა, პატიმრებს სავახშმოდ უხმობდნენ, წამოვდექი და იქვე კედელზე დაკიდებულ სარკეში ჩავიხედე, თვალწინ თითქოს სრულიად უცხო ადამიანი მედგა, სუსტი და გაფითრებული, ისე მინდოდა მისთვის სახეში დამეყვირა და გამომელანძღა, რაც არ უნდა ყოფილიყო მისი საქციელი გაუმართლებელი იყო, ასე არ უნდა მოქცეულიყო და ადამიანის სიცოცხლე არ უნდა შეეწირა, მაგრამ თუ ეს მისი შვილის სიცოცხლეს ეხებოდა?! აზრი? შვილი წაართვეს და თავისი ცხოვრების ერთადერთი სიყვარული კი თავისი ხელებით მოკლა, ამ უსუსური ხელებიც რომლებიც უმოწყალოდ კანკალებდნენ შიშისაგან და სიცივისგან ერთდროულად....

იმ საღამოს თავს უფლება მივეცი მეჭამა.... თან ვფიქრობდი ყველაფერზე რაც კინოდესმე გამომივლია, ყველა დეტალს ზედმიწევნით ვიხსენებდი, შურისძიებისა და ზიზღის გრძნობა მეუფლებოდა მათ მიმართ ვინც გვერდში არ დამიდგა, მინდოდა გაეგოთ როგორი არარაობანი არიან ისინი, და ადამიანი ვისთან ერთადაც ვიზრდებოდი? ეს ყველაფერი მისი ბრალია, აქედან დაიწყო ყველაფერი....


" მახსოვს დედა 4 წლის ვიყავი ავარიაში რომ დაიღუპა, მას მერე მამა და ბებია მზრდიდნენ, პატარა ბავშვი იმდენად ვერ აცნობიერებს ალბათ რამხელა დანაკარგია დედა, მაგრამ რაც უფრო ვიზრდებოდი მით უფრო მიჭირდა მის გარეშე, მამას ფსიქიკა შეერყა, ცოტახანში ამას ლოთობა მოჰყვა, სოფლის ხან რომელი ორღობიდან მოვათრევდი და ხან რომელიდან, ბებიაც ნერვიულობდა ამაზე რათქმაუნდა და როდესაც 16 წლის ვიყავი ბებო გულით დაავადდა და 1 წელიწადში გარდაიცვალა, ნატოს გარდაცვალება დიდი ტრაგედია იყო ჩემთვის, დამრჩა მხოლოდ ალკოჰოლზე დამოკიდებული მამა რომლის ატანაც გაუდაძლისი იყო, განა იმიტომ, რომ მე ის არ მიყვარდა, არამედ იმიტომ, რომ მასზე გული შემტკიოდა.... რა უნდა მექნა? მამა იყო და ზურგს ვერ ვაქცევდი, ჩემი მხრიდან ვცდილობდი კარგად მესწავლა.... მომავლის გეგმებს ვაწყობდი, მომავალში მინდოდა წარმატებული პოლიგლოტი ვყოფილიყავი, პარალელურად რომ არ გვეშიმშილა სოფლის ბავშვები ავიყავანე და ინგლისურში ვამეცადინებდი...


დამამთავრებელი კლასის აბიტურიენტი ვიყავი, მასწავლებელთან წასასვლელად გავემზადე და ჭიშკრის წინ ჩამოვდექი.... თვალებს აქეთ-იქეთ ვაცეცებდი და მოუთმენლად ვაკაკუნებდი ფეხებს ადგილზევე, შორიდან როგორ იქნა ნაცნობი სილუეტი დავინახე და ხელი დავუქნიე, ამ ჟესტზე მან ფეხს აუჩქარა და იმ წამსვე ჩენთან გაჩნდა...

- მარიამ დავაგვიანეთ სად ხარ აქამდე!
- ბოდიში, ბოდიში თაკო ხომ იცი თუ არ გამოვიპრანჭე ისე არ შემიძლია...
- ოჰ, კიდე კარგი ჩემი საუკეთესო მეგობარი ხარ თორემ არ ვიცი რას გიზამდი...
- ოოო, კარგი რა
ჩაეცინა და კისერზე ჩამომეკიდა...
შორი სავალი არ იყო მასწავლებლამდე ალბათ 2 კილომეტრი ან უფრო ნაკლები... მე და მარიამს ერთ ფაკულტეტზე გვქონდა გადაწყვეტილი ჩაბარება, ბავშვობიდან განუყრელები ვართ და მომავალშიც განუყრელობა შევფიცეთ ერთმანეთს... "

ფიქრებიდან მამაკაცის ხმამ გამომარკვია...

- თქვენ მნახველი გყავთ! წამობრძანდით თუ შეიძლება...

გავოგნდი, ჯერ აქამდე არავინ მოსულა ჩემს სანახავად, ნეტავ ვინ უნდა ყოფილიყო... გულის სიღრმეში მიხაროდა რომ შეიძლებოდა ჩემი შვილი მოეყვანათ ჩემს სანახულებლად, მაგრამ მნახველთა ოთახში შესულს ნაცნობი სახის დანახვამ ადგილზე გამაშეშა... სატელეფონო მაგიდის მეორე ბოლოში ის იჯდა ვისითაც ეს ყველაფერი დაიწყო...
ყურმილი ჩამოვხსენი და ყურთან მივიდე, პირველმა სიტყვებმაც გაიჟღერა....

- თაკო, უფლება მომეცი ყველაფერი აგიხსნა... ვწუხვარ...

იმხელა ზიზღის გრძნობა დამეუფლა, ვერავინ წარმოიდგენს როგორ მინდოდა ახლა მთელი ჩემი არსებით მეყვირა ამ ადამიანზე, რომ მას სინდისის ერთი წვეთიც კი არ გააჩნია,

- მოხვედი მარიამ? რამ მოგიყვანა?! არამზადავ!

ყურმილი მაგიდაზე დავახეთქე და სქელ მინას გამწარებული მუშტების რტყმა დავუწყე...

- მეზიზღები! მეზიზღები!

წელზე მყარად შემობჯენილი ხელები უკან მექაჩებოდნენ მე კი კვლავ ვუყვიროდი გაქვავებულ სახეს რომელიც გაფითრებული მიყურებდა....

ახლა უკვე ხელები გამიკავეს, მაგრამ ისევ ჯიუტად განვაგრძობდი ისტერიკას...

- როგორ გაბედე! მეზიზღები მარიამ!

ბოლოჯერ ამოვიხნავლე და ბრწკენასავით შეგრძნებამ დამიარა მხარზე... მერე არ მახსოვს.... არ მახსოვს რა მოხდა.

სიცივემ გამომაღვიძა, საშინელი და აუტანელი სიცივე იყო... თვალები რომ გავახილე მაღალი, პატარა ოთახი ვიცანი... ეს კარცერია, ნუთუ კარცერში ჩამსვეს... ღია გისოსებიანი ფანჯრიდან ლამპიონის შუქთან ერთად ნოემბრია ცივი ქარიც აღწევდა.... იქვე კუთხეში ჩამოვჯექი და გახსენება განვაგრძე.....

" გამოცდები რომ ჩავაბარე უმაღლესი ქულებით იფასოდ ჯავახიშვილის უნივეესიტეტში ჩავირიცხე, იცხო ენების ფილოლოგიაზე... სამწუხაროდ მარიამმა ეს ვერ შეძლო, სხვა ფაკულტეტზე მოხვდა და სულ სხვაგან, მაგრამ ბინა მაინც ერთად ვიქირავეთ.... ყველაფერს ერთად ვაკეთებდით, მაგრამ მარიამმა სახლში გვიან მოსვლა რომ დაიწყო უკვე აღარ მომწონდა სიტუაცია, ერთხელ მახსოვს ბეწვზე მივასწარი, ვიღაც ყავდა სახლში მოყვანილი, კარი რომ შევაღე დავჯნახე როგორ ეხვეოდნენ და კოცნიდნენ ერთმანეთს.... მკაფიოდ ჩავახველე რამოდენიმეჯერ, ბიჭი წამოხტა და ელვის სისწრაფით გავარდა გარეთ, კარები მივაჯახუნე მარიამს წინ ჩამოვუდექი და წელზე დოინჯი შემოვირტყი....

- რა უდროო დროს იცი ხოლმე მოსვლა?
- ვფიქრობ დროულად მოვედი...
- შენ რა იცი აზალგაზრდული ცხო რების! უბრალოდ ზედმეტად მოსაწყენი ხარ და არ გესმის!
- რა?! შენ ახალგაზრდობა და ფეხების აშვერა ერთმანეთში გერევა?!
- კარგი რა... არაფერი დაშავდება შენც რომ გაერთო ასე...
- არასოდეს!

აბაზანაში შევედი თუ არა მძაფრმა სუნმა ყელში წამიჭირა... ხელსაბანი ნიჟარა რავსე იყო ფერფლით, მთლიან აბაზანაში კი საშინელი ბოლი იდგა...

- ისევ მოწიე?!
- ვერ გავიგე შენ უნდა გკითხო?!
- მარიამ შენ საკუთარ დად გთვლი, ვხედავ რომ თავს იღუპავ რატომ არ გინდა დამიჯერო?!
- შემეშვი!

სახეში მომაყვირა და კარის ჯახუნით გავიდა გარეთ.... იმ ღამეს გვიანობამდე ვიჯექი და ვცდილობდი მემეცადინა მაგრამ უშედეგოდ, თვალი საათისკენ გამირბოდა ხოლო გული იმისკენ თუ სად იყო მარიამი.... ქურთუკი მოვიცვი და საძებნად გავედი....
ღამის ქუჩებს მივუყვებოდი და თან გული გამალებით მიცემდა, რომელიღაცა იტალიური ეზოს შესასვლელიდან ღრიანცელი მომესმა, შევიხედე და დავინახე ამაზრზენი სურათი, მარიამი და ვიღაც ოთხი ბიჭი, მათი ბინძური ხელები მისი სხეულის ყველა ნაწილს ეხებოდნენ....

- მარიამ!
- ოოო მოვიდა ჩემი ძიძა.... ძილის დროა?! აბა წავედით სახლში...
- მე შენზე ვნერვიულობდი შენ კი ასე უმადურივით იქცევი, რაც გინდა ის ქენი!

უკან გამოვბრუნდი, ის ის იყო გზის გაგრძელებას ვაპირებდი დამეწია და მაჯაზე მომიჭირა...

- მოდი რა შენც გაერთე....
- მთვრალი ხარ მარიამ შემეშვი....
- არა რა, გავერთოთ ნახე თან ერეკლეს იცი როგორ მოეწონე?
- არ მაინტერესებს...

ერთ- ერთი ბიჭთაგანი მოგვიახლოვდა, მარიამს საჯდომზე ხელი ვნებიანად წამოარტყა და მე შემომხედა...

- თუ გინდა შენც იგივეს გიზამ... მოგეწონება, თან რა სამინეტე ტუჩემი გაქვს, მმმ....

- შემეშვი!

მარიამს მოწყალე თვალებით შევხედე...

- გთხოვ წავიდეთ!

ამის თქმა იყო და უკნიდან გახშირებული ცხელი სუნთქვა ვიგრძენი...ვიღაცა მკერდზე შემეხო და მთელი ძალით მიზელდა მას...რომ გავაცნობიერე რა ხდებოდა მაშინვე წამოვიკივლე მაგრამ პირზე ხელი ამაფარეს...

- შეეშვით რას უშვებით!
- ხო უნდა ისწავლოს გართობა მაარ... მოვეფერებით და გავუშვებთ...

მარიამი ცდილობდა ხელები გაეშვებინა მათთვის მაგრამ მას ხელი კრეს და წააქციეს, არც იმის ძალა ქონდა მარიამს სიმთვრალისგან რომ წამომდგარიყო... მე კი გული გამალებით მიძგერდა, შიშისგან ვკანკალებდი....

- ეკე მოდი გოგო დაგითრიეთ! ხო მოგეწონა.... მიდი მოტყანი...

ისმოდა სიცილი და ღრიანცელი, შიშისგან ცივი ოფლი მასხავდა, ტრუსი შემომახიეს და რიგრიგობით მისვამდნენ ხელებს საშოზე.... წამიყვანეს.... ბნელოდა მე კი მხოლოდ ხმა მესმოდა....

- ვინმე არ გავადგეს პადიეზდში ვართ ტო...
- კაი რა შეჩ... მიდი რა ეკე ღამის 3 საათია რაუნდა ვინმეს გარეთ....

ისეთი რამ ვიგემე რაც აქამდე არასდროს მიგემია.... საშინლად მტკივნეული და ამაზრზენი იყო.... მფკივნეილი, სასიამოვნო და ბინძური.... სულ უფრო და უფრო ძლიერდებოდა რაღაც გრძნობა ჩემს მიცელში, იმდენად მომაწვა... იმდენად ძლიერად....

- გაათავე პატარავ? ყოჩაღ....

ბოლო სიტყვებიღა ჩამესმა ყურში და გავითიშე...



№1 სტუმარი სტუმარი masho

Sainteresoa dzalian ..gaagrdzele da cota gazarde tavebi ra <3

 


№2 სტუმარი სტუმარი ლიზა

აუ გაააგრძელე რა????❤

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent