შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

რატი ჯიბუტი II +18 ( სრულად )


26-04-2020, 13:39
ავტორი ფ ე ფ ო
ნანახია 9 010

სკოლაში გადამრიე მოსწავლე არასდროს ვყოფილვარ,დრო იყო ისეთი ბიჭებს კლასში ჯდომა "გვეპაზორებოდა" და სკოლის გვერდით ბაღში ბირჟაობა და ორ სიტყვაში ერთხელ გვარიანად გადაფურთხება მაგარი კაცობა გვეგონა და ჩვენც ვიდექით და ვცდილობდით ზედმეტად ხარისხიანად და შორს გადაგვენერწყვებინა.
სამი უფროსი დის გადამკიდე მშობლებისთვის სანატრელი ვაჟი ვიყავი "ჭუჭუ-ყვერებ" ნაფერები ჩემს დაბადებას ისეთი ოვაციებით შეხვდა ოჯახის უფროსი წლების დაჟანგებული

თოფიც კი გაისროლა აივნიდან და მთელი სამი დღე ნერვიულობდა კარლოს ძროხას ხომ არ მოხვდა ნეტავო.როგორც მიხვდით სოფელში დავიბადე... ქალაქში შიმშილით რომ სული სძვრებოდათ და ნავთის რიგში ფეხს უნაცვლებდნენ ჩვენთან მშვენიერი მდგომარეობა იყო და ასე რომ 90 იანების ჭირ ვარამი არ გამომივლია.ამცდა...გამცდა რავიცი გამიმართლა...მე 5 კლასამდე სოფლის სკოლაში დავდიოდი შემდეგ კი ჩემმა მშობლებმა გუდა ნაბადი აიკრეს და დედაქალაქშიც დავდგით ფეხი. ჩემი უნაკლო ვიზუალიდან გამომდინარე რაც დედაჩემმა არ დაიშურა თუარა მამაჩემი სად იყო ესეთი სიმპათიური... (ნარცისიზმმა მძლია)
ყველგან თითქმის ზედმეტად გამორჩეული და პოპულარული ვიყავი ალბათ ამიტომაც იყო მეათე კლასში ჩემს კლასელს გული რომ შეუქანდა და სკვერში გვარიანადაც ვეკოცნავე. არა იქ კოცნაობაზე მეტიც იყო,ზედმეტად ადრეულ ასაკში გამიჩნდა ინტერესი საპირისპირო სქესის მიმართ და ალბათ 13-14 წლის ვიყავი სოფლის ბოლოში მცხოვრებმა "ბოზანდარა" მარეხიმ ჩემს სექსუალურ განათლებაზე რომ იზრუნა. სავსე,ჯანმრთელი ქალი გახლდათ მარეხი....იმდენად დიდი და კეთილი გული ჰქონდა რამე გამორჩენის სანაცვლოდ კი არ ჩამიძვრა უბეში...არა ეგეთი იყო,ალალი და არავისთვის არ ენანებოდა არაფერი.სოფლელ ბიჭბუჭებში ხმა დადიოდა ისეთ მასტერკლასებს ატარებსო საკუთარ თავზე რომ არ გამომეცადა ისე როგორ იქნებოდა და ალბათ მაგიტომაც იყო ორი კვირა ზედიზედ რომ მიწევდა არაბული ფაშატივით ჯიშიანი მარეხის დამორჩილება.გამომივიდა?გამომივიდა რომელია საკუთარ თავსაც კი ვაჯობე. -საერთოდ არ მეგონა იუმორის გრძნობა თუ გქონდათ-ყურებამდე გაცინებულმა შემომხედა და მის გამომეტყველებაზე და გაოცებულ თვალებზე უფრო გამეცინა ვიდრე მის კითხვაზე.
-რატომ? ესეთი პირქუში ვჩანვარ?
-არა...თითქოს...ნუ მოკლედ-დაიბნა და თვალი ამარიდა,წამში დაუსერიოზულდა სახე. ზუსტად ორი თვე მეხვეწებოდა მისი

რედაქტორი ინტერვიუს ჩაწერაზე და ჩემთან რომ ვერაფერი გააწყო ჩემს ახლობლებზე მიიტანა იერიში, დაიწყო რეკვა და თხოვნების ვრცელი ჩამონათვალი. ბოლოს როგორც იქნა მოახერხა და მეც დამითანხმა,არ ვნანობ კარგად ვერთობოდი...დილიდან ისეთ საშინელ ხასიათზე ვიყავი,არა პრობლემები ყოველთვის თავზესაყრელად მქონდა, მაგრამ ეს ბოლო პერიოდი პირდაპირი რეისით ურტყავდა ჩემს ნერვულ სისტემას და ისეთი უჟმური ხასიათი გამიხდა,თავი 33 წლის კი არა 57 მეგონა და ქვეცნობიერად სახსრების ტკივილსაც ველოდებოდი.დროზე ადრე
მომიწია ქვეყანაში დაბრუნება მიზეზი კი წაგებული სასამართლო პროცესი გახლდათ სადაც პიტალოსავით ავიხიე მშენებარი საწარმო და ზემოდან დამატებული ჯარიმა 50 ათასი ლარი.ჩემებს დანა პირს არ უხსნიდათ,მამაჩემი ისეთი შეღონებული სახით ატრიალებდა ჩემს დანახვაზე წნევიან თვალებს რეალურად მე რა შუაში ვიყავი ვერ მივხვდი...მისი არჩეული ადვოკატი აღმოჩნდა ყვერი და შედეგსაც პატიოსნად ვიმკიდით...ნუ მოკლედ ეგ რა მოსატანი თემაა.შეხვედრაზე აღრენილი მივედი 20 წუთში ვაპირებდი ინტერვიუს დასრულებას მაგრამ ადგილზე მოსულს იმდენად საყვარელი გოგო დამხვდა და საუბარიც ისე მხიარულად წარიმართა ცოტა განვიტვირთე და ისე გავიხსენი თითქოს მთელი ცხოვრება ვიცნობდი ამ პატარა შავტუხა გოგონას.
-პოპულარობას არც ეხლა უჩივით...სიმართლე ითქვას ერთ ერთ სასურველი სასიძოც კი ხართ.
-ჰოო?!-გამეცინა-არ ვიცოდი...
-კი,შეძლებული სიმპატიური..რატომაც არა..ალბათ ყველა ქალი ოცნებობს თქვენნაირ მეორე ნახევარზე.
-არ მიყვარს მეოცნებე ხალხი...-კოვზი ნაცარში ჩავუგდე და მის გამომეტყველებას იდუმალი ღიმილით დავაკვირდი.
-არადა ზოგჯერ ოცნებაც საჭიროა...
-ჰო,უსაქმურების ერთ ერთი პოპულარული გასართობია. -შეიძლება..არ ვიცი-კითხვარი გადაფურცლა და მომდევნო

კითხვა დამისვა:-თქვენს პირად ოჯახურ ცხოვრებაზე რას მეტყვით?
-საშინელება იყო...-გამეცინა.-მე და ჩემს ცოლს აშკარად სხვადასხვა ინტერესები გვქონდა და მალევე დავიშალეთ...
-ეხლა თუ გყავთ მეგობარი ქალი?-გამომეტყველება უცნაურად შეეცვალა და თვალი- თვალში ჯიუტად გამიყარა-თუ თქვენს გვერდით ადგილი ისევ ვაკანტურია?
- ვაკანტურია განუსაზღვრელი დროით...-სიგარეტს მოვუკიდე და გამეცინა.
ეს ჟურნალისტი რაღაცას ცდილობდა და ვერ მივხვდი საერთოდ რა პასუხს ელოდა თავის ზედმეტად პირადულ და ერთი შეხედვით არაადეკვატურ კითხვებზე.ახალგაზრდა იყო...თითქმის ნორჩი,ცოტა დაბნეულიც ჩანდა ან ჩემი გამჭოლი მზერა აბნევდა.რამდენჯერმე უხერხულად შეიშმუშნა და ისე შეისწორა ისედაც კისრამდე შეკრული პერანგი თითქოსდა გამიჭირდებოდა მიხვედრა პერანგის შიგნით რა ზომის მკერდს მალავდა.მართობდა...საყვარელი იყო,უცნაური ფერის თვალებს ისე აცეცებდა აქეთ იქით თითქოს მაშველს ეძებდა.პირიც გაუშრა და წვრილი თითები მჭიდროდ შემოხვია მაღალ ფეხიან ჭიქას სადაც შუშხუნა ღვინო ნახევრამდე ესხა.თხელი ტუჩები გაილოკა და ქვემოდან ამომხედა,დიდხანს ვერ მისწორებდა თვალს...თითქოს მიხვდა მის დაბნეულობაზე რომ ვხალისობდი და ისე საწყლად გამიღიმა შემეცოდა.
-კითხვების უმეტესობა ჩემს სექსუალურ ცხოვრებას ეხება და აშკარად თავადაც უხერხულად გრძნობ თავს.-მივაწექი.უარესად დაიბნა..არც გამკვირვებია,ახალგაზრდა ბიზნესმენის პირადი ცხოვრების გასაჯაროება ზედმეტად მოთხოვნადი პროდუქტია და ცხელ ცხელ ამბებზე დახარბებული საზოგადოებაც,სხვისი ცხოვრებით რომ სულდგმულობს ღორივით ეტანება ყვითელი პრესის ფურცლებს.რაც მაღიზიანებს,დასამალი ბევრი რამ შეიძლება გქონდეს ადამიანს,რაც მარტო შენია და არავის...სრულიად არავის აქვს უფლება ხარბად ისრუტოს ის ინფორმაცია რაც შენ
გეკუთვნის.მაგრამ ეს ფინანსურ გარიგებას ჰგავს...სკანდალური ჭორები ზემოთ წოდებული ხარახურა ჟურნალის პოპულარობის

გასაღებია...პოპულარობა კი შემოსავლის უწყვეტი წყარო და საბოლო ჯამში ჯიბუტი თუ მაგრად ჟიმაობს...ჭ კლასის გაზეთი ამით ფულს აკეთებს.ხალხიც კმაყოფილია და რედაქციაც...აი ამ ნორჩი გოგონას მსგავსი ჟურნალისტები კი საარსებო მინიმუმს შოულობენ.შევეცი დროს...
-იცით...
-ვიცი.-გამეცინა.-რამდენი წლის ხარ ლოლა?
-ოცის?-გაოცებული მზერით შემომხედა და ნერვიულობისგან შელახულ კითხვარს დახედა.
-კარგი ასაკია...
-რისთვის?
-მაგალითად აქტიური სექსუალური ცხოვრების დასაწყებად.- იერიშზე გადავედი და ნასროლი ისარიც მიზანს მოხვდა..ისევ აირია...
-უკაცრავად...
-არაუშავს.-სავარძლის საზურგეს ნებივრად მივეყრდენი და მორიგი სიგარეტის ღერი მოვიქციე ტუჩებს შორის.მზერა გაეყინა...ჩემს ტუჩებზე.ან პირველად მხედავდა და წარმოდგენა არ ჰქონდა ჩემზე..ან იმაზე განსხვავებული ვეჩვენებოდი ვიდრე ჭირიანი ჟურნალების ფურცლებიდან იცოდა. პატარა იყო ჩემთვის და სულაც არ ვცდილობდი მის გამოწვევას მაგრამ უნებურად ხდებოდა და მე რა შუაში ვიყავი?ჯანდაბა,ყოველთვის მაღიზიანებდა ახურებული მდედრობითი სქესის წარმომადგენლები,თითქოს მათი მონადირების სურვილისგან მოგვრილ აზარტში მეჯმებოდა.არასდროს ვწოლილვარ ქალთან რომელსაც ერთ გაცინებაზე უსველდება ვაგინა...ჩემი დამპალი ხასიათიდან გამომდინარე ხანდახან საკუთარ უნაკლო სიფათზე გულიც კი მერეოდა.ვიზუალი რომელიც შანსს არ გიტოვებს აქეთ მოხსნა სექსისთვის გამოსადეგარი "პროდუქტი".განგებ მაღალ ხმაზე რომ კვნესის და თითქოს ცდილობს ბოლო ხმაზე აკივლებულმა გასიამოვნოს..ამ დროს ყველას სახეზე აწერია ვინ თამაშობს და ვინ უბრალიდ ბუნებრივია.ეს "ლაწირაკი" ბუნებრივი ჩანდა მაგრამ თუ გადავხედავდით ჩვენს შორის არსებულ ასაკობრივ ბარიერს და მის გამოუცდელობას

სურვილიც კი არ მიჩნდებოდა რამე მეცადა.არადა გაბმული იყო..ორივე ფეხით და წვალებაც კი არ დამჭირდებიდა ისე გაშლიდა ფეხებს.საკუთარ ფიქრებზე გამეღიმა..."რა თვითკმაყოფილი ახვარი ხარ"ლიკოს სიტყვები უნებურად ამომიტივტივდა მტვერდადებულ გონებაში და თითქოს იმ დახურული სეიფის კარი გახსნა სადაც ქალბატონი ფსიქოლოგი თავისი სურვილით გამოიკეტა.ნერვები მომეშალა...წამით ისიც ვიფიქრე დამესრულებინა ეს წყეული ინტერვიუ და აქედან გასულს სადმე მაგრად დამელია...და რა მიზეზით?!ბრაზმა უკვე პიკს მიაღწია როდესაც გავაცნობიერე რომ ქალბატონი ლიკას გამო მინდოდა მაგრად გამოთრობა და მერე ტელეფონის აღება და იმ მოღალატისთვის სათანადო ადგილის მიჩენა.ერთი თვის წინ კულტურულად რომ დამახვევინა თავისი სახლის ზღურბლიდან და რის გამო?ვიღაც ჩამოუყალიბებელ .... თაყვანისმცემელთან აპირებდა პაემანზე წასვლას რა გამოვიდა?!
ლიკოზე ხო უნებურად ვბრაზობდი?! უნებურად კი არა ზედმეტად გააზრებულად ვბრაზობდი. იმ ს ერთი მაგრად მიბეგვის სურვილი ხომ მქონდა?მივბეგვავდი კი არა იმ თ დავკიდებდი ყველაზე მაღალ ხეზე...შენი დედაც...არა ნამდვილად
უნდა ამეწია ამ დამპალი სავარძლიდან მიუხედავად სირბილისა ტრაკში ჭიკარტივით რომ მესობოდა და ეს ახურებული ლაწირაკი იქ გამეშვა საიდანაც მობრძანდა თუმცა თავის ხელში აყვანა მოვახერხე და ბრაზისგან დაჭიმული სხეულით სიგარეტს მოვუკიდე.
*******
აეროპორტიდან სახლში ტაქსით დავბრუნდი,დილის ხუთი საათი ხდებოდა.ვერასდროს ვიტანდი ტრაპთან რომ მელოდებოდნენ კბილებამდე შეიარაღებული დაცვის ბიჭები და თვალებს ისე აცეცებდნენ აქეთ-იქით გეგონება ჯიბუტი კი არა შეერთებული შტატების პრემიერი მობრძანდებოდა.ეს იმდენად მაღიზიანებდა ყოველ დღე თუ არა დღე გამოშვებით მაინც გვქონდა მე და ბატონ მამას სიტყვიერი შეხლა შემოხლა.როგორც წასვლის დროს გავიპარე ზუსტად ისე ჩუმად ჩამოვედი,მეორე

დღისთვის მელოდნენ და ალბათ მაგის ბრალი იყო ეზოს კართან მიწამდე ყბა დავარდნილი გაოგნებული სახით მდგარი დაცვის უფროსი სიტყვებს რომ ვერ პოულობდა ნახევრად გამელოტებულ თავში.ისე სულ ვფიქრობდი რა მუღამს უჭერდა ეს კაცი გლობუსივით თავზე ნახევარ მთვარესავით აბიბინებულ თმას? სიტყვის თქმა არც ვაცადე,სახლის კარი ცხვირწინ მივუხურე და სასტუმრო ოთახიდანვე დავიწყე ტანისამოსის გახდა.აი მარტო ცხოვრების კიდევ ერთი პლიუსი.სადაც გინდა გაიხდი,შიშველიც იტანტალებ...პორნოებსაც ბოლო ხმაზე ჩართავ და გააჩნია გაჭირვებას შესაძლებელია პირდაპირ სავარძელშიც დაასაქმო მარჯვენა ხელი(მე ეგ გაჭირვება არ მაქვს.ისე რატომაც არა სცდიდა კაცი ერთხელ) წყალი გადავივლე და იმის გაფიქრებაზე ალიონი შემოეთრეოდა თუ არა შავად ჩამობნელებულ ზეცაზე რამდენი საქმე მქონდა გასაკეთებელი ხასიათში ბოლომდე ჩამეჯვა.სამსახურში თავზე საყრელი საქმე იყო...ადვოკატიც სანახავი მყავდა და ვირზე
უკუღმა შესასმელი...ამ დონის ლენჩი რომ გამოდგა და საქმის მოგებას ვინ ჩივის შეთანხმებამდეც ვერ მივაღწიეთ ისე გამყვლიფა ვიღაც უდღეურმა მომჩივანმა,შუა დღეს მოხალისე ჟურნალისტთან ინტერვიუზე ვიყავი შეთანხმებული.კიბოსავით რომ შემიჩნდა მეტასტაზებმა ფეხის ფრჩხილებამდეც კი ჩააღწია.საღამოს მშობლებთან ვიყავი "საგანგებო ვიზიტით" მიწვეული განსახილველ თემას კი "როგორ დაგვენძრა ტო!"წარმოადგენდა და სულ ბოლოს ლიკოც უნდა მენახა.. ზუსტად სამი კვირა და 4 დღე იყო გასული რაც აზრადაც კი არ მომსვლია მასთან დარეკვა და შევისუნთქე თუა არა მშობლიური ქვეყნის ჰაერი დახშულმა ტვინმაც ჩვეულ ფორმაში დაიწყო მუშაობა.ამ ყველაფერს ხვალ აუცილებლად მოვასწრებდი დღეს კი რაც უნდა გამეკეთებინა რამდენიმე ჭიქა ვისკი და სრული განტვირთვა იყო საჭირო რაშიც ქალბატონი ვალერია დამეხმარებოდა სადღაც ნახევარ საათში ქუსლების მოხდენილი კაკუნით რომ შემობრწყინდა ოთახში და კარიდანვე რაც გააკეთა მადისაღმძვრელად წყეულ სხეულზე ტანისამოსის გახდა დაიწყო. რუსული სისხლის ლამაზმანი ალბათ ერთადერთი იყო ბოლო სამი თვის განმავლობაში რეგულარულად რომ სტუმრობდა ჩემს

სახლს და ძალ ღონეს არ იშურებდა ჩემი სიამოვნებისთვის.ზუსტად ორ საათში სრულიად ენერგია გამოცლილი და გვარიანად "ნახმარი" ჩემი პირადი მძღოლის მეშვეობით სახლში დავაბრუნე და საწოლში თავისუფლად გაშხლართულს როდის ჩამეძინა ნამდვილად არ გამიგია. იმდენად ვარ მარტოობას მიჩვეული სახლში ამოყვანილ არც ერთ მდედრობითი სქესის წარმომადგენელს არ აქვს უფლება ეს კომფორტი დამირღვიოს და პრეტენზია დილამდე ჩახუტებულს ეძინოს ჩემთან.
*******
ღამის 11 საათი სრულდებოდა ნაცნობი შავი კარის წინ რომ ვიდექი და ალბათ მეხუთედ ვრეკავდი ზარს.ამ დროს სად უნდა ყოფილიყო წასული არ ვიცი..თითქოს ორივეს ჩვენ ჩვენი ცხოვრება გვქონდა მაგრამ მასზე ყოველთვის ყველაფერი ისე ვიცოდი როგორც საკუთარ თავზე..კომფორტის მოყვარული ლიკუნა დიდად არასდროს სწყალობდა ხმაურიანი თავშეყრის ადგილებს.ხანდახან მეგონა რომ ისიც რატომღაც ჩემი ცხოვრებით ცხოვრობდა უკვე გაბრაზებას ვიწყებდი ხუთჯერ დარეკილი ზარის შემდეგ კეთილი რომ ინება ქალბატონმა ლიკუნამ და კარი გამოაღო.აბაზანის ხალათში გახვეულს სველი თმა დაუდევრად ჰქონდა აწეული და ყვრიმალები ცხელი წყლისგან ასწითლებოდა.
-სად ხარ?რა აღარ ვიფიქრე!-არ დამიმალავს შეშფოთება და მიუხედავად იმისა რომ ოდნავ გამიკვირდა მისი საქციელი როდესაც ზღურბლს გადმოაბიჯა და კარი ზურგს უკან გამოიხურა არ შევიმჩნიე.
-როგორ ხარ? ურეაქციო სახით მომზირალს თითქოს არც კი გაჰხარებია ჩემი დანახვა.მკლავი კისერზე მოვხვიე და ჩემსკენ მოზიდულს ხმაურით ვაკოცე ახურებულ ყვრიმალზე.გრილი,სასიამოვნო და ლიკუნასთვის დამახასიათებელმა სურნელმა წამში მომიცვა და იმის მაგივრად რომ ხელი გამეშვა და მის პასუხს დავლოდებოდი მჭიდროდ მივიხუტე და სახით კისერში ჩავუძვერი.იქ სადაც მისი სურნელი უხვად იყრიდა თავს.
-როდის ჩამოხვედი? ვალდებულება მოიხადა თითქოს ეტყობოდა

დიდად არც აინტერესებდა და ისე დაიხსნა თავი ჩემი მკლავებიდან და ისე მიეყრდნო ზურგით გამოხურულ კარს გამეცინა.
-მშვიდობა გვაქვს?-თვალებით კარზე ვანიშნე.ცხადი იყო ვიღაც ჰყავდა და ჩემი დანახვა მაგიტომაც არ ეპიტნავა.ერთობოდა ქალბატონი...ეგოისტი.რა ვიგრძენი მეც არ ვიცი..ამდენი ხნის შემდეგ საშინლად მინდოდა მასთან საუბარი.თუნდაც უბრალოდ ჯდომა ის კი..ჯანდაბა კულტურულად მიშვებდა ნახუიზე რამაც ცოტა არ იყოს და გამაბრაზა...შეიძლება მეწყინა..არ ვიცი რა ჯანდაბას ვგრძნობდი.სახეზე ღიმილი კი მქონდა აკრული მაგრამ ტვინში ისე უცნაურად ირეოდნენ ეგოსიტური ფიქრები...კეფაზე უნებურად ხელიც კი მოვისვი მაგრამ.უნდა წავსულიყავი...ალბათ ესე იყო მთავარი.რა ჯანდაბა ხდებოდა...ცხოვრებაში პირველად და ეს იმდენად მეუცხოვა.მეუცხოვა ლიკუნა სხვა კაცის გამო ესე გამორეცხილი მზერით რომ მიყურებდა.ისიც მეუცხოვა აბაზანიდან ამ წუთს გამოსული..კაცმა არ იცის რას აკეთებდა მანამდე ან გააკეთებდა ჩემი წასვლის შემდეგ მაგრამ ფაქტია ვიღაც დაუკითხავად მახევდა იმ ადგილს რომელიც წლების განმავლობაში ჩემი იყო.რთულად გადავხარშავდი?ერთი ლიკოსიცთქო...კი გავიფიქრე და ისიც დავამატე რა ჩემი საქმეა ვის გადაუშლის ფეხებს ქალბატონითქო მაგრამ.პრინციპის საქმე იყო...ჩემთვის არ დარჩა დრო?სამ კვირაში იმდენი რამ მოხდა...თითქოს წლებს გადაუსვა ხაზი.იქნებ მეც ისე უნდა მეკიდოს როგორც ლიკოს ჩემი პირადი(ნუ საპირისპირო სქესთან ურთიერთობა)
-ცუდ დროს მოვედი?
-ჰო რაღაც ესეა...არ მცალია.დაგირეკავ...
ისეთი ტონით მითხრა ასი პროცენტით ვიცოდი ლიკო ჩემთან დამრეკი არ იყო და სიმწრით?ჰო ალბათ სიმწრით ჩამეცინა... -გამიხარდა შენი ნახვა.-ზურგი ისე შევაქციე ნამდვილად მეკიდა გაუხარდა თუ არა საერთოდ.სიბრაზისგან სიამოვნებით შევტრიალდებოდი და ამ აფერისტს საკადრის
პასუხს გავცემდი.საპირისპორო გავაკეთე,ლიფტის გამოძახების ღილაკს თითი იმდენად ფრთხილად და მშვიდად მივაჭირე

საკუთარმა თავმა გამაკვირვა.ზურგს უკან საკეტის ხმა გავიგე და ლიფტმაც იკადრა ამოსვლა.კაბინაში შესვლამდე ღრმად ჩავისუნთქე და უცნაურად ათრთოლებული თითებით ტელეფონში ნაცნობი ნომრის ძებნა დავიწყე.პირველივე ზარზე მიპასუხეს
-გისმენთ
-შენთვის სამუშაო მაქვს.-სადარბაზოს კიბეზე ჩავირბინე და მანქანის კარი გამოვაღე.- ქალბატონ ფსიქოლოგს ახალი გასართობი ჰყავს..ერთი გამირკვიე ვინ ჩემი ....ა...
-მერე?
- მისალოცი ბარათი უნდა გავუგზავნოთ.-თავი აღარ შემიკავებია ერთიანად ამომხეთქა სიბრაზემ და მანქანაში ჩამჯდარმა კარი ისეთი ძალით მოვიჯახუნე თითქოს ის ყოფილიყო რამე შუაში.
#2
დერეფანიდან ისმოდა მისი ხმა...შემდეგ ქუსლების ის სისხლის გამყინავი,მოხდენილი კაკუნი, რომელიც კარს უახლოვდებოდა და ბევრი ტვინის ჭ....ტვაც კი არ მჭირდებოდა იმის წარმოსადგენად თუ რა ეცვა ქალბატონს.მაღალ წელიანი ქვედაბოლო,სიარულის დროს მის თეძოებს ისე რომ ეტმასნებოდა გაგეცინებათ და ხანდახან ამ წყეულ ნაჭერზეც კი ვეჭვიანობდი...შიშველი უნდა ყოფილიყო...მის იდეალურ სხეულს არავინ და არაფერი არ უნდა შეხებოდა.სამ ღილზე ჩახსნილი პერანგი...მკერდის ღართან რომ ჩერდებოდა და იმის წარმოდგენაზე იქ,ქვემოთ რა ხდებოდა თავს დავდებ მამრობითი სქესის ყველა წარმომადგენელს ერთიანად ემღვრეოდა სისხლი.ჯანდაბა,ვგიჟდებოდი ამ ქალზე.ეს რაღაც ენით აღუწერელი გრძნობა იყო...არა,ლიკუნა როგორც ქალი არასდროს მყვარებია,მაგრამ მის დანახვაზე თავს ვერასდროს ვერ ვიკავებდი თუნდაც ჩვენს შორის არსებული დისტანცია რომ დამეცვა და ეს იმდენად გაუაზრებლად ხდებოდა...თითქოს დაუკითხავად იწევდა ჩემი სხეული მისი სხეულისკენ.ალბათ რომ არ შევხებოდი,არ ჩავხუტებოდი,ან თუნდაც ერთხელ მაინც არ მეკოცნა მის სურნელოვან კანზე აზრზეც კი არ ვარ რა შეიძლება დამმართნოდა.არ ვიცი,მართლაც არ მაქვს პასუხი რადგან თავი

შორს არასდროს დამიჭერია მისგან...ეხლა კი ერთ თვეზე მეტი იყო რაც თუნდაც საუბარიც კი არ შემდგარა და რაღაც უკმარისობის და კიდევ ათასი წყეული გრძნობა ერთიანად მიტევდა.ვბრაზდებოდი..არა ვცოფდებოდი თითები ისე მეწვკდა მისი შეხების სურვილისგან..რა ჯანდაბაა ეს ქალი ამ დროს განა რამდენს ნიშნავდა ჩემთვის? ვიცი,ერთი ,გარყვნილი მანიპულატორი ვარ მაგრამ რომ არ მენახა...უბრალოდ რომ არ მენახა საკუთარი ეგოიზმი დამახრჩობდა. კაბინეტის კარი სახე გაბადრულმა შემოაღო და მოულოდნელობისგან ისე შეხტა ფერები გადაუვიდა სახეზე. გრძელი პიჯაკი უბრალოდ ჰქონდა მხრებზე მოსხმული და მკლავზე გადაკიდებული ჩანთა.რომელიც შიშისგან გაუვარდა ხელიდან და ხელის გული ძლიერად მიიჭირა მკერდზე.
-გაგიჟდიი?!-ბრაზმა ერთიანად ამოხეთქა და კარი მთელი ძალით მიიჯახუნა ზურგს უკან.არ გავტოკებულვარ ადგილიდან,სავარძელში ვიჯექი ფეხი ფეხზე გადადებული და
სიგარეტიან ხელში ვისკის მუცელ განიერი ჭიქა მეჭირა.სანამ ქალბატონს ველოდებოდი მოვასწარი სამი ჭიქის გამოცლა და სისხლში არეული ალკოჰოლი ისე სასიამოვნოდ მივლიდა ვენებში.ირონია ნარევ ღიმილს ვერ ვერეოდი.
-აქ რა ჯანდაბას აკეთებ?-ჩემს ღიმილზე უარესად გაბრაზდა და ჩანთას დასწვდა.სამუშაო მაგიდაზე ხმაურით დაყარა ხელში შერჩენილი ტელეფონი და გასაღების ასხმა და პიჯაკიც იქვე მიაგდო.უძრავად მჯდარისკენ შემოტრიალდა და თვალებ დაწვრილებულმა ბრაზით შემომხედა.ისეთი სახე ჰქონდა ნება რომ მიგეცათ სიამოვნებით გამისტუმრებდა მოუსავლეთში.
-თუ მუჰამედი არ მიდის მთასთან...თუ როგორაა?!-ვისკის ჭიქა ჩავცალე და ტუჩებზე შერჩენილი სისველე ენის წვერით გავიმშრალე.ტუჩის კუთხეში მოვიქციე ანთებული სიგარეტის ღერი და ღრმად მოვქაჩე.
-აქ რა გინდა რატი?-თავის ხელში აყვანა მოეხერხებინა და სავარძელში მოკალათდა.
-მეღადავებიი?! არა,ნამდვილად მეღადავებოდა და ისედაც დაწყვეტამდე მისულ ჩემს ნერვებს მისი ურეაქციო სიფათის შემხედვარეს უარესი

ემართებოდა.ხელები ისე მექავებოდა თავს ძლივს ვიკავებდი კეფაზე აკრულ თმაში რომ არ ჩამევლო და ყველაფრისთვის ერთიანად არ მომეთხოვა პასუხი.მაგრამ ჯანდაბა,ეს ჩემი ლიკუნა იყო...ქალი რომელსაც სიამოვნებით მოვკლავდი ესეთი დეგენერატობა რომ დამმართა და მისი ნახვის სურვილისგან შეიძლება გული გამხეთქვოდა.ეხლა იჯდა თავისი მოხდენილი ფეხები ერთმანეთზე გადაედო და ისე მშვიდად მიყურებდა.რა დედისტყვნას მმართებდა?!ყელში გაჩხერილი გორგალი გაჭირვებით გადავაგორე და თვალი თვალში გავუყარე.მაკლდა...ლიკო საშინლად მაკლდა.ალბათ ტკივილამდე ან ტირილამდე?ქალიშვილი გოგოსავით ტირილი რომ დამეწყო წარმომიდგენია რა შესახედავი ვიქნებოდი.ცხვირში მიჭერდა სიბრაზე და მისი სურნელი რომელიც დაუკითხავად შეძვრა ჩემს სხეულში და ერთიანად გამაშეშა?მაგრამ ამ თვითკმაყოფილ დედაკაცს ნამდვილად არ დავანახებდი რამდენად მენატრებოდა,მჭირდებოდა და რამდენს ნიშნავდა მისი მეგობრობა ჩემთვის.სარკასტულად გამეცინა და სიგარეტის ღერი საფერფლის არარსებობის გამო ვისკის ჭიქაში ჩავაგდე.
-სექსმა გადაგიყოლა ლიკუნა?
-ბატონო?
-ჰო...პროფესიონალიზმმა სკენ დაიხია და ჩვეულებრივი სექსის მონა გახდი..ამ დროს სამსახური გაქვს და პაციენტი გყავს მაგრამ რა სახით მიყურებ იციი?ვიღაც ახვრისგან კარგი ნახმარი და გადაღლილი სახით.
-შეტევა გაქვს?-წარბები აზიდა და ხმამაღლა გაეცინა.
ამის დედაც...მეკაიფებოდა?
-ჰო..გადაფსიხების მომენტი მაქვს...არ მისმენ,არ მკითხულობ...
- ნაწყენი ხარ?-ხელები მკერდთან დაიკრიფა.
არა...-რის მიღწევას ცდილობდა?უნდოდა მეღიარებინა ჩემი მდგომარეობა?არადა თითქოს ერთი შეხედვით ხვდებოდა რა მჭირდა.
-კი..ნაწყენი ხარ.დიდმა ჯიბუტიმ ვიღაცისთვის მეორე პლანზე

გადაინაცვლა
და ეს ვერ გადახარშე. სახე მოვისრისე და ქვემოდან ავხედე.
-პირადი ცხოვრება არაფერ შუაშია...
-რატი...
-მოკეტე!-ხელის აწევით ვეცადე მის გაჩუმებას -მოკეტე გესმის?ეგოისტი ქალი ხარ..თავკერძა... -რატომ?-მხრები უდარდელად აიჩეჩა.
-შენ ფსიქოლოგი არ გჭირდება რატი.შენ გჭირდება საკუთარ რეჟიმზე მომართული მრავალფუნქციური რობოტი.გისმენდეს,არ გეკამათებოდეს,გიღიმოდეს,გიღებდეს ისეთ ეგოისტს როგორიც ხარ...ერთი დაძახება და შენსკენ გამორბოდეს.ნახვამდის და უსიტყვოდ,კითხვების გარეშე განებებდეს თავს მაგრამ დაბრუნებულს ისევ ახლიდან შენს სასიკეთოდ დაპროგრამებული გხვდებოდეს.
-ჰო-სისხლმა თვალებამდე ამოაღწია და ისე მომაწვა ამტკივდა.ძლიერად მოვისრისე და ოდნავ არეული ფოკუსით დავაკვირდი.-ჰო...ჰოო...შენ მშვენივრად ირგებდი ამ ფუნქციას მაგრამ...
-მაგრამ გადავიწვი.-ტუჩები დაბრიცა ლიკუნამ და სავარძლიდან წამოდგა.-შენ ფსიქოლოგი არ გჭირდება...ვინმე სხვა მონახე რატი.ეხლა შეგიძლია წახვიდეე?პაციენტები მელოდებიან.
-რა?-საკუთარი ხმა ვერ ვიცანი.კუჭის თავთან რაღაცამ ისე მომიჭირა თვალები ამემღვრა.ყველაფერი დამთავრდა?ჯანდაბა,განა რას ვითხოვდი განსაკუთრებულს?
-შენთან მეგობრობა აღარ მინდა.
-მეკაიფებიი?-სავარძლიდან წამოვდექი და ოთახის შუაგულში მდგარს მივუახლოვდი.არ დაბნეულა,არც ფეხი მოუცვლია ადგილიდან ჯიქურ მიმზერდა და საუბრის გაგრძელებას აღარ აპირებდა
-ლიკა.-კბილებში ისე გამოვცერი ბრაზისგან ხორხი დამესერა.- რაღაცას ატრაკებ ხო?შენ ვინ ხარ..დღეს ჩემთან გინდა..ხვალ არ გინდა.რას გთხოვ განსაკუთრებულს?ვიღაც ს გამო აპირებ ამდენ წლიანი მეგობრობა ჯანდაბაში გაუშვა და რა გგონია?გეკითხები რა გგონია ხვეწნას დაგიწყებ.
-არ მაინტერესებს...დავიღალე რატი.

-რამ დაგღალა?-ნიკაპში ორი თითი ჩავავლე და სახე ავაწევინე.- რამ დაგღალა ქალბატონო ლიკუნა?
-შენმა ცინიზმმა...უბრალიდ წადი,შენი ნერვები არ მაქვს და შეგიძლია დერეფანში გასულმა დამცინო რა უტვინო ვარ.გესმის?შენ საკუთარი თავის იქით არავინ გინდა,არავინ გადარდებს და არავინ...საერთოდ არავინ არ არის შენს დონეზე..შენი შესაფერისი.მოგკლავს ეგ ნარცისიზმი. საუბრისას ტუჩებზე უცნაური ზიზღნარევი ღიმილი დასთამაშებდა არ ცდილობდა ჩემი
თითების მოშორებას.თითქოს ყველა სიტყვით მიმტკიცებდა რამხელა ვარ.სუნთქვა შეკრული ვუყურებდი და ერთადერთი რაც მინდოდა მიუხედავად მისი სიცივისა,სიბრაზის და ამხელა ზიზღისა ძლიერად მომეხვია მკლავები და ისე ჩავხუტებოდი თავისი მწარე ენა დროებით მაინც რომ ჩაეგდო მუცელში.ვერც კი მივხვდი როგორ გადაინაცვლა ჩემმა ცერმა მის ქვედა ტუჩზე და შეხებისგან გამოწვეულმა ემოციებმა საერთოდ გამთიშა.
-არ გაბედო!-უკან დახევას შეეცადა მაგრამ ვერ მოასწრო ძლიერად მივაწექი და ჩემსა და კარადას შორის მომწყვდეულს არეულმა დავხედე.
-რა ჯანდაბას მიკეთებ?-პირი თავისით გამიშრა.
-არ გაბედო რატი..ხმას არ გაგცემ ცხოვრებაში.
-ხმის გაცემას ისედაც არ აპირებ.-სიმწრით ჩამეცინა და კიდევ რაღაცის თქმას აპირებდა ძლიერად რომ დავუჭირე სახე და მის სავსე ბაგეებს მოწყურებულივით მივწვდი.ეს რა ჯანდაბა იყო?ტვინმა ფუნქციონირება შეწყვიტა,გული ორ წამში ერთ დარტყმას ტოვებდა მისი არომატი კი ისე მაგიჟებდა გაჩერებას ვერ მოვახერხებდი.გაფართხალდა და ქვედა ტუჩზე კბილებით ჩამაფრინდა.რამაც აზრზე მომიყვანა მაგრამ სიბრაზემ თავისი გააკეთა და საკუთარმა სისხლის გემომ ერთიანად გამაცოფა.თმებში მტკივნეულად ჩაფრენილი ხელით თავი გავაწევინე და ბოროტად დაკვესილ თვალებში საპასუხო მზერით ზიზღი დავუბრუნე.ნიკაპში ჩავავლე კბილები და

დარწმუნებული ვიყავი ჩემი კბილების კვალი გვარიანად დააჩნდებოდა.წამოიკივლა და ისევ გაფართხალდა.
-ვერ გიტან ჯიბუტი...
-ზუსტად იგივეს ვგრძნობ მეც...
-მომშორდი!-მკერდზე ხელებით მომაწვა.
-არ გამოგივა...არ გამოგივა ჩემი ნახუიზე გაშვება ლიკა.ფეხებზე ვის აძლევ...ვინ გიყვარს,ვისთან ხარ ჩემზე უკეთ...ვინ გიქმნის იმ სიმყუდროვეს რასაც ჩემთან ეძებდი.თავიდან ვერ მომიშორებ..ხო ვარ თავკერძა,ეგოისტი და მანიპულატორი?-უკან დავიხიე და ერთიანად მოშორებულმა ხელები ფართოდ გავშალე.-ჰოდა გამარჯობა...შენ გინდა თუ არა ჩემი ხარ.დაგირეკავ მიპასუხებ,გნახავ?პრეტენზიები არ გექნება...სახლში მოგაკითხავ...ჩააცმევ იმ ....ს და სახლში გაუშვებ.გაკოცებ?შენგან პასუხს ველოდები..ნუ მიყურებ ამ არანორმალურივით შეშლილი თვალებით.ჩემს ბადეში 7 წლის წინ გაები და ფეხს ვერ მოიცვლი...
-რა ნაგავი ხარ.
-ჰოო?!-გამეცინა და მაგიდას მივეყრდენი
სიგარეტს მოვუკიდე და თავით ფეხამდე მუშტრის თვალით შევათვალიერე.ვგიჟდებოდი ამ დედამოტყნულ ქალზე და რა მინდოდა მეც არ ვიცი.
-შეგიძლია ღმერთს სთხოვო გარეთ რომ გავალ მანქანა დამეჯახოს და მოვკვდე...არადა მაგრად იტირებ.ჯანდაბა ჩემთან გიჩერდება გული...სუნთქვა გეკვრის და ჩემს უბრალო შემოხედვაზეც კი ცეცხლი გეკიდება.ის რომ ფეხებს მე არ მიშლი არ ნიშნავს იმას რომ დამიკიდე...
-გაეთრიე აქედან...
-მაშინ წავალ როცა ამის სურვილი მე მექნება...-ხმას ავუწიე და კარისკენ გავიხედე ფრთხილი კაკუნის შემდეგ ახალგაზრდა გოგოს თავი რომ გამოჩნდა.
-პაციენტი გელოდებათ...-ლიკას მიმართა მაგრამ მე მიყურებდა გაშტერებული.
-დღეს არ მუშაობს!-განმაიარაღებელი ღიმილით მოვახსენე გოგოს

და ლიკას გავხედე რომელსაც ხელისგული ნიკაპზე მიეფარებინა და რაღაცის თქმას აპირებდა -ქალბატონი ლიკუნა შეუძლოდ გახლავთ..შეგიძლია ყველა პაციენტი სახლში გაუშვა.
-კი მაგრამ...
-ნახვამდის!-წარბები შევკარი და გოგოც წამში გაქრა.
-რას აკეთებ რა ჯანდაბა გინდა?-ამოიოხრა ქალმა კარისკენ დაძრულს იმედიანად შემომხედა ეგონა ალბათ წასვლას ვაპირებდი მაგრამ საკეტი რომ გადავატრიალე და გასაღები ჯიბეში ჩავიცურე კოვზი ნაცარში ჩაუვარდა.-მორჩი რა რატი. -მაშინ მოვრჩები როცა ამ შენი ლამაზი თავიდან იდიოტურ იდეებს გამოვფერთხავ.
-ღმერთო არ მოგბეზრდა ეს უაზრო თამაში...
-შენთან არ ვთამაშიბ..აი დამიჯერე ვერასდროს ვერ ვთამაშობ.რაღაც წარმოუდგენლად უცნაური არსება ხარ...გიკიდებ და მივდივაე მაგრამ მაქსიმუმ ორი დღე.მერე რაღაც მაკლია...ვიღაც მენატრება...
-სიყვარულს მიხსნი.
-არა ცოლობას გთხოვ.-გამეცინა და სავარძელში მოწყვეტით ჩავეშვი.-მოდი,არ ვიკბინები..არც ძალადობას ვაპირებ
-როგორ დამამშვიდე.-სავარძელში ჩაეშვა.
-მანახე რა გჭირს.-წინ გადავიხარე და ნიკაპზე დავაკვირდი.-ვერ ვხედავ...გაცოფდები ვითომ?
-დაახვიე...
-ზრდილობის ზენიტში ხარ...მოიწიე ახლოს და მანახე.
-რატი შემეშვი.-ჩემს დაჟინებას კარგი სუნი არ ასდიოდა და ქალბატონიც სანამ აზრზე მოეგებოდა მოვასწარი და მის სავარძელს დავწდი მთელი ძალით დავითრიე და ფაქტიურად ჩემს ფეხებს შორის მოქცეულს.სუნთქვა რომ შეეკრა და სახეზდ ფერები გადაუვიდა ახლოდან დავაკვირდი.ღმერთო ჩემო..ეს ჯიუტი ქალი მაგიჟებდა და მიუხედავად რკინის ლედის როლის საუკეთესი შესრულებისა მაინც ისევე დნებოდა ჩემს მიახლოვებაზე როგორც ყოველთვის.
-არაფერია...პატარა ნაკბენია.შენი ბოიფრენდი გაჭედავს ვითომ?-ფრთხილად შევახე თითები და ქვემოდან შევღიმე.საშინლად ნელა მივიწიე და

ნაკბენზე ისე ფრთხილად შევახე ტუჩები მე ჩემი დამემართა.
-მორჩი რა...-ხმა შეეცვალა.
-ვცდილობ გაყინული გული გაგილბო და ჩემს გვერდით შენი ცარიელი ადგილი ვაკანტური არ დამრჩეს...მენატრებოდი.- ნიკაპიდან ტუჩის კუთხესთან გადავინაცვლე და ყბის ძვალს ცხვირის წვერით გავუყევი.
-რა გინდა?-ჩემივე ტონალობაში გამიეორა მანაც.
-შენ...ჰო..შენ მინდიხარ ჩემს გვერდით.ყველანაირად...
-მინდა რომ შენგან დავისვენო.-დამნებდა და შუბლით შუბლზე დამეყრდნო.
-არ შემიძლია...
-ცოტა ხანს დამასვენე რა გთხოვ...
-თვეზე მეტი ისვენებდი ლიკა...ეს იმხელა დროა პირადი ცხოვრებაც კი მოიწყვე.
-ნუ ეგოისტობ...
-შენ ეგოისტობ..მხოლოდ შენს თავზე ფიქრობ მე კი..-ხმა გამიტყდა და ამის დასაფარად ჩურჩულზე გადავედი.-დაბრუნდი რა...
-და რა ვქნათ?მოგისმინო...რჩევა მოგცე და კვირაში ერთხელ მეგობრული სექსი გვქონდეს?
-ჩვენ სექსი არ გვქონია...ზუსტად იქ ატორმუზებ სადაც არასწორია.
-ჩემთან სექსი გინდა?
-თუნდაც..არ მიდგება?-ისევ გამეცინა და ქვედა ტუჩზე მოწყვეტით ვაკოცე.-იცი...აქ კოცნის უფლება არავის მისცე გესმის...-აღარ ვკოცნიდი, უბრალოდ ვეხებოდი. -რატი...- თავადაც გაეცინა.როგორ მიყვარს რომ იცინის.
-არ შემიძლია...საშინელება მინდა დაგმართო მაგრამ არ შემიძლია.გეხები და ვითიშები.ეხლა იცი რა მინდა?ეს ტანისამოსი შემოგახიო..ჯანდაბა შეიძლება სახლშიც კი
გამოგკეტო განუსაზღვრელი დროით..იმდენად იდელაური ხარ ეს ძვირადღირებული ძონძები ვაბშე არ გჭირდება...შიშველი უნდა იყო და ჩემს მეტი შეხების უფლება არავის არ უნდა ჰქონდეს.

-დათვერი?-მის პერანგზე ჩავლებულ თითებს სწვდა და მოშორებას შეეცადა.
-მოდი გაიხადე...
-მოდი,მომშორდი...
-შენი დედაც.. -ცხვირით ხმაურით შევისუნთქე წელში გასწორებულმა უკან დავიხიე,საზურგეზე გადავწექი და ერთ მეტრიანი დისტანციიდან დავაკვირდი.
-ნუ მიყურებ ამ წყეული მზერით-ხელი აიქნია ლიკამ და თვალი ამარიდა.-მაშინ როდესაც ვფიქრობ რომ მოგიშორე თავიდან და თავისუფლად სუნთქვა შევძელი...საიდანღაც გამომეცხადები და აქ ამთავრებ ყველაფერს.ისე გაუჩინარდი...ჯანდაბა ერთხელაც არ დაგირეკია რატი...
-გეწყინა?-მისი სიცივის რეალური მიზეზი გავიგე
და გულში ისეთი სითბო ჩამეღვარა თავი ვერ გავაკონტროლე.წელში უცებ გავსწორდი და მისკენ გადახრილმა ქალის სახე ხელებში მოვიმწყვდიე.ჩემი გოგო...ჯანდაბა თვალები ცრემლიანი ჰქონდა.
-გეწყინა პატარავ?
-არა...-უარყო მაგრამ ხმა ისე გაებზარა მისი კი აღარაფერს ნიშნავდა.იმდენად ახლოს ვიყავი მისი წყვეტილი ამონასუნთქი ჩემს ტუჩებზე ედებოდა და ნელ ნელა მიბუჟდებოდა.
-საშინლად მომენატრე...ჰო,ძალიან მომენატრე ლიკუნა...
-რამეს ცვლის?
-კი...მე რომ შენ მენატრები ეს რა თემაა იციი?!რაღაც მეორედ მოსვლა ხდება...ან აპოკალიფსი.მგონი დაგვენძრევა...
-სრული კრეტინი ხარ.
-მაკოცე
-რატი მორჩი სისლუელეებს.
-მაკოცე!-ქვედა ტუჩზე კბილებით ჩავაფრინდი და მსუბუქად მივაჭირე.შეკრთა...მთელს სხეულში ადვილად შესამჩნევმა თრთოლვამ დაუარა და ყრუ ოხვრის შემდეგ უფლება მომცა ვნებიან კოცნაში ამეყოლიებინა.სუნთქვა შეკრულმა კვლავ მისი პერანგისკენ წავიღე ხელი და თხელი მატერიის ზემოდან

რეალურად შევიგრძენი მისი სავსე მკერდის სიმკვრივე.
-ეხლა აღარ გაჭედო...ამის დედაც დღეს არ გაჭედო.-კოცნებს შორის ვეჩურჩულებოდი არეული და ის იყო სავარძლიდან ჩემს მუხლებზე უნდა გადმოენაცვლა მაგიდის ზედაპირზე მიგდებული ჩემი ტელეფონი ავად რომ აზუზუნდა. -დაიკიდე-დაბნეულს უკან გაწევის საშუალება არ მივეცი.აპარატი კი ჯიუტად არ წყვეტდა რეკვას.
-უპასუხე...-ჩემს ტუჩებს მოწყვეტილმა არეული სუნთქვის დარეგულირება სცადა
- დაიკიდე.
-რატი იქნებ რა ხდება,უპასუხე.
-შენს დედას შევეცი.-გვარიანად მივაგინე აპატარს და სანამ დავწვდებოდი ერთი ხელით სახე მოვისრისე.სურვილი მქონდა ეს წყეული ტელეფონი კედელზე მიმელეწა.ეკრანზე დახედვის შემდეგ კი ეს სურვილი გამიათმაგდა როდესაც აციმციმებული,ნაცნობი ნომერი დამხვდა.ჯერ სუნთქვა შემეკრა,თითქოს ერთიანად გამომაცალეს ენერგია...ალბათ ფერიც შემეცვალა რადგან ლიკას სახეზე ნათლად იკითხებოდა მე რაც მჭირდა.თვალები ამემღვრა და ყელში გაჩხერილმა გორგალმა წამით გულისცემა შეაჩერა.ათრთოლებული თითებით დავწვდი ტელეფონს და ლიკას გადავხედე.ისეთი თვალებით მიყურებდა,თითქოს ვეცოდებოდი.რაც არ მინდოდა..არავისი შეცოდება არ მჭირდებოდა,არც ვინმეს ნუგეში...თავისუფლება მინდოდა,ნორმალურად სუნთქვა...მაგრამ ვერ ვახერხებდი...გავიჭედე.სადღაც ტრაკში გავიჭედე იქიდან ჩემი გამომთრევი კი კაცის შვილი არ ჩანდა.
-წავედი...-ამოვიხრიალე და პასუხს არ დავლოდებივარ ისე გამოვედი კაბინეტიდან.იქ დავტოვე ჩემი ერთადერთი ქალი რომელიც მჭირდებოდა მაგრამ ისიც კი უძლური იყო და ვერაფერს მშველოდა...ვიცი დავკარგე.ვიცი ჩემი შერიგების მცდელობამ ისევ ჩაიჯვა მაგრამ არ მადარდებდა...ისე ცუდად ვიყავი.საერთოდ თუ ვიყავი ეგაც კი არ ვიცოდი.პირადი ეშმაკი მირეკავდა წყეული ჯოჯოხეთიდან და მკლავდა...მკლავდააა... - შენი დედაც....შენი დედაც...-ვიღრიალე საჭესთან მოთავსებულმა

და ხელის გული ისეთი გამეტებით და იმდენჯერ დავარტყი.ტკივილმა შემაჩერა და ცოტა აზრზე მომიყვანა.
********
ესეც შენი გაციებაა...ორმოცდა მეათედ რომ დამაცემინა კეთილი ვინებე და ტემპერატურის საზომიც გამოვძებნე.ჩემდა გასახარად სიცხე 39 მიახლოვებოდა.ყელი საშინლად მეწვოდა,არა წინა დღესაც მეწვოდა მაგრამ მაშინ უზომოდ ბევრ სიგარეტს დავაბრალე და იმ წყეულ ვისკს საშინლად რომ გამოვთვერი.სამ დღიანი უხასიათობის და ციებ ცხელების გამო ბალიშიდან თავის აწევა რომ დამეზარა თანაშემწესაც ვახარე(ვახარე იმიტომ რომ კომპანიაში ყოველი ჩემი არ გამოჩენა თანამშრომლების დღესასწაულს ნიშნავდა)თბილი სპორტულები ჩავიცვი და სამზარეულოში შევრგე თავი ჩაის მაინც დავლევდი.ვიცოსი წამლის ნასახიც არ მექნებოდა სახლში...არც დამხმარე ქალს უწევდა დღეს მოსვლა.დაცვის თანამშრომლებისთვის აფთიაქში წამალზე წასვლის დავალება მეზარებოდა. დედაჩემისთვის რომ დამერეკა დიღომიდან სულ ქოთქოთით ამოვიდოდა უამრავი აფთიაქის პარკით ხელში სადაც დარწმუნებული ვარ ერთი და იგივე წამლის უამრავი კოლოფი იდებოდა სხვადასხვა ქვეყნის გამოშვებით.შემდეგ მაცივარშიც შეიხედავდა და ატყდებოდა დაუსრულებელი წუწუნი თუ რატომ არ უნდა ვცხოვრობდე მარტო როდესაც თავის მოვლის არაფერი გამეგება...დედაჩემი გამოვრიცხე.მამაჩემიც დედაჩემის დამქაში იყო და ნაკლები არაფერი მელოდა...ჩემს დასთან დარეკვა მხოლოდ მოსაკითხად თუ შეიძლებოდა და ისიც ტავად მირეკავდა მაშინ როდესაც მისი ცინგლიანი შვილი სადმე რამეს დააშავებდა,ჩაიჭრებოდა ან თუნდაც სადმე სიტყვის შეწევნას საჭიროვებდა.ესეც შენი ნეპოტიზმი...ძმაკაცების ამბავი გამოვრიცხე...ნაშებს მხოლოდ ერთი საქმისთვის თუ დავურეკავდი და ზოგიერთი ისეთი გაბრაზებული იყო დარიშხანს მომიტანდა.ამიტომ ხელი ჩავიქნიე და სასტუმრო ოთახში დივანზე გაწოლილმა ტელევიზორს ხმა გავუთიშე...ტელევიზორი კარგია,ოღონდ ხმაურის გარეშე თან თუ სიცხე გაქვს,ყელი გტკივა და ხასიათშიც გარღვევა

გაქვს.ჩამთვლიმა,არ ვიცი რამდენ ხანს მეძინა ტელეფონის ზუზუნმა გამომაღვიძა და ეკრანისთვის არც დამიხედია ისე ვუპასუხე.
-რა გჭირს?-ნაცნობმა ხმამ ბოლომდე გამომაფხიზლა.
-რა მჭირს?-გაკვირვებულმა მერეღა აღმოვაჩინე ჩემი ხმა უარესად ჩახრინწულიყო და ისეთი შოკისმომგვრელი გამხდარიყო გამეცინა.-შენთვის ვმეცადინეობდი სარკის წინ...
-არ ხარ ხო ჯანმრთელად?
-რატომ მირეკავ სიზმარში მნახე?
-მებუტებიი?-გაეცინა ქალს და მეც უნებურად გამეღიმა.
-ჰო,რაღაც ეგეთი...
-რა გჭირს გაცივდი?
-ჰო...შერლოკი ხარ რა...სიცხეც მაქვს და მახველებს..აა თუ არ ჩავთვლით რამდენჯერ დამაცემინა მაგარი დანძრეული მაქვს.- ბოლომდე შევაცოდე თავი.მიმიხვდა
-ეხლა რას აკეთებ..თავს მაცოდებ?-ხმა მხიარული გაუხდა.- წამლები დალიე?
-არ მაქვს.
-ცოდო...
-ამომიტან?-პასუხის მოლოდინში ისე გავინაბე გეგონება 15 წლის შეყვარებული ბიჭი ვიყავი და გოგოს რომელიც მიყვარდა პირველ პაემანს ვუნიშნავდი.
-პრემიერს არ ჰყავს ისეთი დაცვა შენ რომ გყავს...გააგზავნე რომელიმე და მთლიან აფთიაქს ამოგიტანენ.
-მადლობა ლიკუნა..განა მოვიფიქრე.-გამიტყდა...ხო აი საშინლად გამიტყდა და რაღაც მომენტში ლაპარაკის სურვილიც კი დავკარგე.ესე რატომ ხდებოდაა?აი ხო არაფერი..არავინ იყო ჩემი მაგრამ ყოველთვის მე რატომ მიწევდა მასთან დათმობაზე წასვლა..ან თუნდაც ხვეწნა ვერ ვხვდებოდი.ეს მაცოფებდა და რაღაც მომენტში იმასაც კი ვფიქროდი რომ ეს ბოლო იყო და თავკერძა ქალბატონს მეორედ აღარ ვთხოვდი არაფერს მაგრამ ფაქტის წინაშე მდგარი მაინც მე ვიყავი უძლური.პრეტენზიები ჰქონდა?ამ დროს ჩვენ ორს შორის მე უფრო ვიყავი გამოყენებული და დაკიდებული ვიდრე ის.

-გინდოდა რამე?-ხმაზე შემეტყო სიბრაზე - არა,მოგიკითხე.დროებით... ვის რა
ჯანდაბად უნდოდა ესეთი მოკითხვა?თვითონ გადაერთო ჩემგან თამაშის რეჟიმზე
და მისი ესეთი გამობრწყინებები ისე მაგიჟებდა...ჯანდაბა.
გათიშული ტელეფონი მოვისროლე და გვერდი ვიცვალე.არ მოვკვდებოდი...ძილმა ისევ წამართვა თავი...ისეთ გათიშულს მეძინა ჩემს ეზოში ატომური ბომბი რომ ჩამოვარდნილიყო ვერ გავიგებდი.სიმხურვალისგან გამოწვეულმა უხერხულმა შეგრძნებამ გამომაღვიძა,ოფლში გაწურულს ტანისამოსი ტანზე შემომკვროდა და პირი ისე მიშრებოდა თითქოს ერთი კვირის მწყურვალი გახლდით.თვალი გავახილე და პირველი რაც დავაფიქსირე ჩემს გვერდით მჯდარი ნაცნობი სხეული იყო.შემდეგ სახეზე შემეხო თლილი თითები და შუბლზე გრილი ტუჩების შეხებასაც არ დაუყოვნებია.
-წამლები მოგიტანე...
-ერთი შენისთანა ერთგული სახლში ყოველთვის საჭიროა...არ გინდა ჩემთან გადმოცხოვრდეე?-მაინც ვბრაზობდი.ესე ერთი გაღიმებით არ მოვალბობინებდი გულს.
-კარგი აზრია...ადექი,წყალი გადაივლე.მე საჭმელს გაგიცხელებ მერე წამალი დალიე და წავალ სახლში სინდისს დამშვიდებული.
-პირდაპირ ანგელოზი ხარ რაა...სამოთხეში მოსახვედრი ერთი ბილეთი უკვე შენია.
- ნუ იქცევი სწერვა ქალივით.-ფერდთან მიჩქმიტა და წარბები შეკრა.-მე უნდა ვიყო შენზე გაბრაზებული
-სამი თვის წინანდელ გრეხებს მიხსენებ?
-7 წლის...
-ლიკა...რა გინდა?არ მოგბეზრდა გამუდმებით კატა თაგვობანა?შენ მეტყვი..მე დაგიმატებ შენ იყვირებ მერე გამებუტები...
-ღმერთო,რა შეგცვლიდა?
თვალები აატრიალა და წამოდგა.
-სიცხე და ყელის ტკივილი ნამდვილად არ შემცვლიდა.
-მიდი გადაივლე...

-არ შემოხვალ?-ირონიულად გავუღიმე და მის შეკრულ წარბებზე ბოლომდე გამებადრა სახე.-გაგეკაიფე..ჩვენ მხოლოდ გამო....ვებულ კვირკველიასთან ერთად გვიყვარს შხაპის მიღება.
-დოსიეს გადახედეე?რატომ არ მიკვირს?-თვალები აატრიალა და სამზარეულოს დახლზე მაცივრიდან გამოღებული კონტეინერი ხმაურით დადგა.
-უნდა ვიცოდე
ჩემს ქალს ვინ უძვრება ფეხებს შორის
-შენი ქალი არ ვარ და ზედმეტი ნუ
მოგდის.
-ჯანდაბა...ჩემთვის მაინც მოგეცა გოგო სირ თორნიკეს როგორ დაუწექი?- გაბრაზდაა...მესიამოვნა.
-რატი ან მოკეტავ ან არა და მე წავედი.
-ნახვამდის...-მხრები ავიჩეჩე და აბაზანისკენ შევტრიალდი. რატომღაც ქვეცნობიერად დარწმუნებული ვიყავი რომ არ წავიდოდა,არც
შევმცდარვარ.აბაზანიდან გამოსულს ისევ სამზარეულოში დამხვდა.მაგიდაზე ბულიონით სავსე თეფშს ოხშივარი ასდიოდა,ქურაზე კი ჩაიდანი დუღდა.თავად მაღალ სკამზე იჯდა.ისევ ისეთი იყო..სადა,მაგრამ იმდენად ეფექტური სულ.მიკვირდა როგორ ახერხებდა ერთ დროულად ყოფილიყო ბუნებრივიც და ზედმეტად თვალისმომჭრელიც.
-დიდხანს გაგიგრძელდა.-თავით ფეხამდე შემათვალიერა სახლის სპორტულებში გამოწყობილი და ისევ ტელეფონს მიუბრუნდა.
-ხო..ცოტა გავერთე.-წარბი მრავალმნიშვნელოვნად ავზიდე და მოპირდაპირე მხარეს დავჯექი.
-ჯიბუტი საკუთარ თავს ეფერებოდაა?
-შეგეძლო შენ გაგეკეთებინა მაგრამ.თავს იფასებ...ეს რაარის?- თეფშს დავხედე.ნამდვილად არ ვიყავი ჭამის ხასიათზე.
-ბულიონი ვერ ხედავ?ჭამე და წამალი დალიე...უნდა წავიდე.
-ღადაობ?-წარბები შევკარი და ისე დავაკვირდი.-აქამდე წასულიყავი.
-შენი შხაპის გელის სურნელი უნდა ჩამესუნთქა...-გამიცინა ირონიულად.
-შეგიძლია მოხვიდე და დამყნოსო.-მადლი მოვისხი.და საკუთარ

თავზე გამეცინა.
-რა დებილი ხარ ხანდახან...
-საყვარლად დებილი ხო?არ მინდა ეს შენი ნაცოდვილარი სუპი...
-არ გინდა და იყავი ცუდად...დალიე წამალი!შენი წამლების გამო ამხელა გზაზე ამოვედი.
-ნუ მამადლი რაა...მეგობრები ამისთვი არსებობენ.შენ რომ გექნება სიცხე თუ დავასწარი იმ ყვერს მეც მოგიტან წამლებს.-დავამშვიდე და ცოტა ხანს უსიტყვოდ მივაშტერდი.-დადე ეგ ტელეფონი რა უბედურებაა.
-რატი როგორ მღლიი...პაციენტი მწერს და რავქნა უყურადღებოდ დავტოვო?
-ისე ეხლა გამახსენდა..სხვათა შორის მეც შენი პაციენტი ვარ და მოსმენის მაგივრად რეტიანივით გარბიხარ და გამორბიხარ.
-7 წელი ვერ ამოვწურეთ შენი სასაუბრო თემა.
-აი,ხედაავ-ხელი ხელს სიცილით შემოვკარი.-რანაირი მრავალფეროვანი ადამიანი ვარ. თუ დარჩები სასაუბროდ პირობას ვდებ ამ სუპსაც შევჭამ..რომლის ფერიც არ მომწონს.წამალსაც დავლევ და დესერტად შენც მიგაყოლებ.- თვალი სიცილით ჩავუკარი და გამშრალი ყელის გასასველებლად მაღალ ჭიქაში გრაფინიდან წყალი დავისხი.
-ერთი სული გაქვს შენს წინ მუხლებზე დამაყენო.
-რა გარყვნილი აზრები გაქვს.-ხმამაღლა გავიცინე და კარადას ზურგით მივეყრდენი.როგორც იქნა ინება,ტელეფონს ხმა გაუთიშა და გვერდით გადადო.-მაგასაც მოესწრები...
-ჩვენი საუბარი არასდროს არ მიმდინარეობს ნორმალურად...სექსუალური კუთხით გადახვევა შენი სტიქიაა.- თვალები აატრიალა და ორი აბი გამომიწოდა.-დალიე და მოგისმენ.
-საშინლად გარყვნილი ფანტაზია მაქვს...-აბები მორჩილად ჩამოვართვი და ერთი მეორის მიყოლებით გადავყლაპე.
-ამის გამოა არასანდო ადამიანის შთაბეჭდილებას რომ ტოვებ- სამსახურის ფორმაში იყო ლიკო...რამდენიმე ღილზე ჩახსნილ

თეთრ პერანგზე პიჯაკი ეცვა.ტანზე მომდგარი მუხლამდე ქვედაბოლო, საკმაოდ ღრმად იყო აჭრილი და ჯდომისას ფეხის ფეხზე გადადებას ხელს არ უშლიდა.ქუსლიანი ფეხსაცმელი სავარძლის საზურგეს მიყრდნობილი ისეთი გამჭოლი მზერით მიყურებდა მეგონა მის წინაშე სრულიად შიშველი ვიჯექი.
-და როგორ უნდა დავტოვო სანდო ადამიანის შთაბეჭდილება...არავის ვპირდები ისეთ რამეს, რასაც ვერ ან არ გავაკეთებ...ცრუ დაპირებებს არ ჯობია საერთოდ არ დაჰპირდე?
- წარმოვიდგინე ქალთან მისი ცოლად შერთვის პირობას და ცხოვრების განმავლობაში ერთგულებას რომ დებ -გაეცინა-ისე შენგან ვერც წარმომიდგენია.
-შემიძლია შენ შემოგთავაზო ცოლობა...რას იზამ პატარავ, გახდები ჩემი ცოლი?ჭირშიც და ლხინშიც, საწოლშიც და ქუჩაშიც...და ასე შემდეგ და ასე შემდეგ
-აი,ზუსტად ამაზე გვაქვს მე და შენ საუბარი...ეს იმდენად არადამაჯერებლად ჟღერს მეც კი არ დაგთანხმდებოდი ცოლობაზე.
-მაგრამ მე არც მითხოვია.-მხრები სიცილით ავიჩეჩე და წინ გადახრილი იდაყვებით დავეყრდენი საკუთარ მუხლებს.
-მაგრამ არის შენში რაღაც ისეთი რის გამოც სექსზეც კი ვიტყოდი უარს...
-და შენ ჩემთან სექსი გინდაა?-ტუჩები სასაცილოდ დავბრიცე და სიგარეტის კოლოფს დავწვდი.-ისე მაინტერესებს ბოლოს როდის გქონდა სექსი,დღეს..გუშინ?
-შენზე ვლაპარაკობთ...-თვალები აატრიალა ლიკომ და მკერდთან ხელები
დაიკრიბა.
-ჩემზე სულ ვლაპარაკობთ...მოდი დღეს ტრადიცია დავარღვიოთ და
შენზე ვილაპარაკოთ...ღვინოს დალევ?
-თუ ჩემს სექსუალურ ცხოვრებაზე?არა მადლობა.
-პრინციპში წინააღმდეგი არ ვარ...-მხრები ავიჩეჩე და სავარძლის საზურგეზე გადავწექი,სიგარეტის ღერი კბილებით დავიჭირე და

თვალებში შევხედე
-რადგან საუბარი არ გინდა შეგვიძლია დავასრულოთ იძულებითი სეანსი.მე წავალ,აშკარად უკეთ ხარ.
-მე არ მითქვამს რომ აღარ მინდა საუბარი...პირიქით ძალიან მინდა.მიდი,ნუ გერიდება მომიყევი ბოლოს როდის გქონდა სექსი
-რატი!
-ჯანდაბა, რატომ გიტყდება?
-შეგიძლია დამცინო...
-არ დაგცინი...ყველაფერს უკუღმა რატომ ხედავ და აღიქვამ?გითანაგრძნობ.-მაინც გამეცინა.
-დაახვიე...
-რა ფერის საცვალი გაცვიაა?-აშკარად სიცხე აღარ მქონდა და ვხალისობდი. სიგარეტსაც მოუკიდა და ღრმად მოვქაჩე. -ატეხილი ხარ?განახო?-ხმაც კი შეეცვალა სიბრაზისგან ლიკუნას.არადა არ ეტყობოდა.
-საშინლად ვიგზნები ესე რომ ჭედავ...ერთი შენი თავისთვის შეგახედა რა სექსუალური ხარ...
- მოკლედ მე მივდივარ,შენ შეგიძლია იჯდე და დატკბე საკუთარი ეგოისტობით... -ჯანდაბა,სად მიდიხარ?ფულს ამაში გიხდი პატარავ...უნდა მისმინო,ამიტანო და გაუძლო ჩემს გამოხტომებს.- ტუჩის კუთხეში გადავიტანე ღერი და თვალები დავაწვრილე.ზედმეტი მომივიდა მაგრამ უაზრო ხასიათზე ვიყავი და მისი დამსახურება იყო ნაწილობრივ.
-გეტყოდი ერთ ადგილზე გაირჭე შენი ფულითქო,მაგრამ ჩემი კაბინეტის ერთ ერთი მსხვილი კლიენტი ხარ და არ მაწყობს...
-დღეს ქვეყანაში საერთოდ დაიკარგა მეგობრობაა?
-რატი,ნერვებს მიშლი!ესე ძალიან თუ გაინტერესებს ჩემი საცვლის ფერი შემიძლია აგიხდინო ოცნება და გავიხადო...-ტონი არ შეურბილებია, მაცდური ღიმილით,ჩემსკენ დახრილმა თეძოებზე ისე ჩამოიტარა თითები სუნთქვა შემეკრა,ის წყეული კი იღიმოდა და თვალს არ მაშორებდა,სავარძელში გადაწოლილი სიგარეტის კვამლში გავხვეულიყავი.შავი ფერის ბიკინიდან ქუსლიანი ფეხსაცმელები ამოსწია, წელში გასწორდა და ჩემს დასანახად ასწია.
-შავია...
-ჯანდაბა...-სიმწრით გამეცინა და ინსტიქტურად გავილოკე

გამშრალი ტუჩები.წინ გადახრილმა სიგარეტი საფერფლეზე დავაგდე და ჩემს წინ მდგარ ქალს ქვემოდან ავხედე.საჩვენებელი და შუა თითის ზურგით ფრთხილად ავატარე ფეხს შიდა მხრიდან და გლუვ ზედაპირზე ზანტად ავუყევი...-მინდა რომ ეს გაიხადო.-ხმა შემცვლოდა. -მორჩი!
უკან დახევას შეეცადა მაგრამ მოვასწარი მისი ფეხის დაჭერა და სავარძლიდან წამოვდექი.
-მინდა რომ გაიხადო!-მის სახესთან დახრილმა ყრუდ გავიმეორე.არ ვეხებოდი მაგრამ ისე ახლოს იყო მისი ტუჩები სუნთქვა მეკვროდა.თითებმა კი
ქვედაბოლოს ზემოდან გადაინაცვლეს და საჯდომისკენ გაცოცდნენ,მჭიდროდ მივიზიდე და სხეულზე აკრულს ქვედაბოლოს ელვა შესაკრავი ოსტატურად ჩავუხსენი,ქვედაბოლო იატაკისკენ დაეშვა.მისი მკვრივი საჯდომი კი ხელისგულებში მოვიმწყვრდიე
-როგორი მკვრივი და სურნელოვანი კანი გაქვს...იცი რა მაკვირვებს?ჩემზე გაგიჟებული, მაინც რომ ახერხებ ჩემს გაგიჟებას.
-არ უნდა მოვსულიყავი.-ზედ ჩემს ტუჩებთან ამოიჩურჩულა და უკან გაიწია მაგრამ არ გამოუვიდა.
-ცუდად ვარ და ექიმი მჭირდება.-ცალი ხელი წელზე გადავიტანე და პერანგის შიგნით შემძვრალმა მკერდისკენ გავაგრძელე გზა.სუნთქვა დამიმძიმდა და ჩემს წელს ქვემოთ ისეთი რამ ხდებოდა გეგონება ცხოვრებაში
პირველად ვეხებოდი ქალს.
-შენ გართობა გჭირდება...-უტეხად შემომხედა სახეში და სხეულზე აკრული თეძოთი ისე მომეტმასნა აშკარა იყო საშინლად მიწვევდა.
-სექსიც მჭირდება...ოღონდ შენთან.
-ზღვარს გადავალთ და რა იქნება შემდეგ?-შეთქმულივით მიღიმოდა და ხმა ორჯერ დაედაბლებინა,ისეთი სექსუალური იყო.
-არ ვიცი...ალბათ 7 წლის ოცნებას აგიხდენ.პერანგი გაიხადე! ერთიანად მოვშორდი და სავარძელს

დავუბრუნდი.თვალ.მოუშორებლად ვუყურებდი როგორი მაცდური ღიმილით იხსნიდა სათითაო ღილს.ნელა,ზლაზვნით..დროს აჭიანურებდა და ამით ახერხებდა ჩემი წყობიდან გამოყვანას.ერთი მხრივ ეს თამაში მომწონდა მაგრამ მეორეს მხრივ თითქოს ერთი სული მქონდა როდის აღმოჩნდებოდა ჩემს ქვემოთ...არ ვიცი რა იქნებოდა,იქნებ მართლაც საშინლად ცუდი თამაში იყო მაგრამ ვენებში ისე მიდუღდა ვნებისგან სისხლი რომ არ მეგრძნო,რომ არ შევხებოდი.რომ არ დამესაკუთრებინა შეიძლება გამეფრინა.სასაცილოა არა? ანთებული თვალებით დავაკვირდი სრულიად შიშველს.ღმერთო რა უნაკლო სხეული ჰქონდა.
-მოდი ჩემთან.- ნერწყვი ხმაურით გადავყლაპე და ხელი გავუწოდე.არ დაუგვიანია.თლილი თითები შემაგება
-მინდა რომ მე გაგხადო..ჯანდაბა-მაისურში მწვდა და თავს ზემოთ გადამაძრო.სავარძლიდან ამდგარმა კისერზე მოვხვიე თითები და დასიებულ ბაგეებზე ველურივით წავეტანე.საპასუხო კოცნისგან გახელებულმა ბუმბულივით ავიტაცე ხელში და რაც მახსოვს მისი თეთრი სხეული გახლდათ ჩემს საწოლზე.ჩემს ქვემოდან.თავთან გაკავებული ხელებით და წელზე შემოხვეული მისი გრძელი ფეხები.ხარბად რომ ვუკოცნიდი სხეულის თითოეულ ნაწილს და ძლიერი ბიძგებისგან ხმამაღლა აკრუტუნებულს ისეთი დაუნდობლად ვჟიმავდი თითქოს მთელ 7 წლიან ბრაზს ამ ერთ აქტში ვატანდი.
-ცხოველი ხარ...-გამომწვევად მიღიმოდა და სიამოვნებისგან გონება დაკარგული თითქოს ცდილობდა არ ჩამომრჩენოდა. -როგორ ვერ გიტან...მეზიზღები ესეთი რომ ხარ-ყბებში ჩავალე თითები და ზედ მის ტუჩენთან ვჩურჩულებდი გაბრაზებული.რადგან მაგიჟებდა,ხო სრულიად მაგიჟებდა.თითქოს მიუხედავად ყველაფრისა მაინც ვერ ვიკმაყოფილებდი უკმარისობის გრძნობას და ტვინში სისხლი მექცეოდა იმის გაფიქრებაზე რომ ეს ერთჯერადი იყო.შესაძლოა აღარ ვუყვარდი და ხვალ შეიძლება ისევ წასულიყო და ვიღაც სირს

ეგრძნო ეს ყველაფერი რასაც მე ვგრძნობდი და განვიცდიდი.ეს ერთგვარი ეჭვიანობის შემოტევაც გახლდათ.მთელი ორგანიზმი მიდუღდა მაშინაც როდესაც რამდენიმე საათის შემდეგ ენერგია გამოცლილი მშვიდი სახით მიყურებდა და მის ზემოდან მოქცეულს ფრთხილად მეფერებოდა თმაზე.შიგადაშიგ კოცნისგან დასიებულ ბაგეებს მახებდა და მისი გული განსხავებულად ძგერდა.
-მეც უნდა წავიდე?-გაეცინა და იდაყვებზე წამოწეულს ამომხედა.
-არა შენ ექსკლუზივი გერგება.-სიცილით დავამშვიდე.-მე ხომ სიცხე მაქვს,პატრონი მჭირდება. მაშინაც ეჭვიანობა მკლავდა როდესაც ჩემზე სუროსავით შემოხვეულს დილამდე გაუნძრევლად ეძინა.ხარბად ვისუნთქავდი მის სურნელს რომელსაც ჩემიც შერეოდა,რომელიც მამშვიდებდა და თავს კომფორტულთან ერთად იმდენად შინაურულად და სახლში მაგრძნობინებდა.თითქოს წლების წინ წასული დავბრუნდი.ნაცნობი სურნელი იყო,თბილიც,გრილიც,არომატულიც და მის იდეალურობამდე დასული სხეულივით გემრიელიც.იქნებ არ უნდა შემეტოპა ესე ღრმად,იქნწბ ესეც ერთ ერთი ახირება იყო და ვნებების ჩაცხრომის მერე..ხვალ ვერაფერსაც ვერ ვიგრძნობ.არ მინდოდა ამის გამო მისი დაკარგვა..არც მისთვის ტკივილის მიყენება მინდოდა.თითქოს თამაში დაწესებულ ფარგლებს გასცდა და უმართავი გახდა.საერთოდაც რატომ ვთამაშობდი ლიკუნასთან?რა მინდოდა?რატომ ვიწვევდი..იქნებ თავად შევაყვარე თავი შემდეგ ესე რომ შემძლებოდა მისი მართვა?ვმართავდი კი? იქნებ ის მმართავდა და მის ხელში მე ვიყავი სათამაშო..მარიონეტი და იმას ვაკეთებდი რაც თავად ლიკოს სურდა. ცოტაც და თავი გამისკდებოდა..საწოლიდან ისე ფრთხილად წამოვდექი რომ არ გამეღვიძებინა და ფანჯარას მივუახლოვდი.ოდნავ გამოვაღე და სიგარეტს მოვუკიდე.
დილით გვიან გამეღვიძა,საწოლში მარტო ვიწექი.ლიკუნას ჩემს საწოლში

არსებობას კი
მისგან დარჩენილი სურნელიღა ამტკიცებდა.რომლითაც არა მარტო ჩემი სხეული არამედ ბალიში და თეთრეული გაჟღენთილიყო.მისი უსიტყვოდ "გაპარვა" არ გამკვირვებია და რატომღაც დარწმუნებული ვიყავი რომ არაფერი უჭირდა.ჩემთან გატარებული ღამის გამო თვით გვემასაც არ დააპირებდა და ეხლა რომც დამერეკა ტელეფონზე მაინც არ მიპასუხებდა.ამიტომ ზედმეტი ფიქრისგან გონება აღარ გადამიღლია და წყლის გადავლების შემდეგ სამსახურში წასვლა ჩავთვალე მართებულ ნაბიჯად.თავს უცნაურად ვგრძნობდი.
არა ისე როგორც წესით საწადელს მიღწეულს უნდა მეგრძნო.ბავშვს სიხარული რომელსაც როგორც იქნა უყიდეს ის სათამაშო რომლის გამოც ფეხებს ამდენი ცდის განმავლობაში აბაკუნებდა.რაღაცნაირად დამძიმებული ვიყავი და ეს ნამდვილად არ იყო ქვეცნობიერის სინდისის ქენჯნის გამოძახილი.სულაც არ ვგრძნობდი თავს უსინდისოდ...მინდოდა და მივიღე.ჰო...ლიკო ყოველთვის მინდოდა ეს არ იყო ერთჯერადი ქალი...ქალი რომელიც ერთი სექსით დაგიკმაყოფილებდა დამშეულ ორგანიზმს.რაღაც მეტი იყო ჩემთვის და ათჯერ,ასჯერ და ალბათ ათასჯერ შემეძლო მასთან ისე ვყოფილიყავი გულში მაინც დამრჩენოდა ხინჯად უკმარისობის გრძნობა.ლიკუნა იდეალურამდე დასული გახლდათ ჩემთვის და ხანდახან ჩემი საქციელის გამო მენანებოდა..მაგრამ ამ სინანულს ეგოისტობა სჯაბნიდა და
ჩემგან წასულს ჯიუტად ვაბრუნებდი უკან.ვიბრუნებდი ჩემს გვერდით მაგრამ ჩემი მაინც არ იყო...არავისი არ იყო ლიკა...თითქოს საბედისწერო ქალს წარმოადგენდა რომელიც ან გადაგყვებოდა ან გადაგიყოლებდა თან.მე სადღაც შუაში ვიყავი,არც იმდენად გაბედული ყველაფერზე უარი მეთქვა და ამერჩია მხოლოდ ერთი...ლიკა.და არც იმდენად მძულდა საკუთარი თავი ლიკას გარეშე დავრჩენილიყავი.არ ვიცი რა ერქვა ჩემს მისდამი დამოკიდებულებას მაგრამ სიყვარულზე მეტად ეგოისტობა იყო..მიყვარდა როგორც საუკეთესო მეგობარი.მაგრამ

არა იმდენად რამდენადაც საკუთარი თავი.მთელი გზა უაზროდ ვატრიალებდი ტელეფონს და წამით ისიც კი ვიფიქრე ხომ არ დავურეკოთქო მაგრამ წამის შემდეგ ისევ დამპალმა ქვეცნობიერმა გაიღვიძა და ირონიული ღიმილით შემახსენა ჩემი ვინაობა.ჩემი სურვილები და აბა თავად თუ იკადრებს დარეკვასთქო ამით დავიმშვიდე თავი.მძღოლის ხმამ გამომარკვია ფიქრებიდან სამი წუთი გასულიყო რაც კომპანიის წინ ვიდექით და ისიც სარკიდან თვალმოუშორებლად მიყურებდა.ტელეფონი პიჯაკის ჯიბეში ჩავჩურთე და მანქანიდან გადასულმა ჩვეული ნიღაბი მოვირგე.ნიღაბი რომელიც მიჭერდა მაგრამ ორიგინალი იყო და მისი პატენტის შექმნაზე კაცის შვილს არ შეეძლო მუშაობა. ლიფტიდან გამოსულს ჩემი გამოჩენით ცოტა დამფრთხალმა მდივანმა სტუმრის შესახებ მამცნო რომელიც რატომღაც ჩემს კაბინეტში მელოდა.გაკვირვებისგან გონებაში დღის განრიგს გადავხედე ვინ შეიძლება მწვეოდა ესე გაუფრთხილებლად და რადგან არავინ გამახსენდა დაბნეულ გოგონას დამამშვიდებლად გავუღიმე.რა ჯანდაბა აფრთხობდა ამ ხელოვნურ ქერას არ ვიცი.ალბათ მას შემდეგ ვერ მიტანდა როდესაც ერთხელ ჟღალად შეღებილი თმით მობრძანდა სამსახურში და ჩემგან კომპლიმენტის მიღების მაგივრად ზედმეტად მწარე სიმართლე მოისმინა.საშინლად არ უხდებოდა მის პომიდორივით მოწითალო სახეს ცეცხლწაკიდებული თავი და საერთოდაც ეს უფერული,უმარილო და ამავდროულად დაბნეული გოგო რატომ იჯდა ჩემს კაბინეტთან არ ვიცი.არა,როგორ არ ვიცი.უნივერსიტეტში მაგისტრატურაზე სწავლის გასაგრძელებლად ფულს აგროვებდა,იმედს ვიქონიებდი რომ დაბნეულობა უკანა პლანზე გადაიწევდა და ნორმალურ თანამშრომლობას შევძლებდით თუ არა და მოუწევდა კადრებში გადაბრძანება.მეორე პლიუსიც ჰქონდა...ჩემს გემოვნებაში არ ჯდებოდა და ჩემი ეშინოდა..ესეიგი არ ივლიდა ნახევრად წამოხდილი კაბით და ჩემი შარვლის უბეზე არ ეჭირებოდა თვალი როგორც მის წინამორბედს.ვერ ვიტან ქერებს...არაფერი პირადული,უბრალოდ ვერ ვიტან. კაბინეტის კართან ვიდექი მოულოდნელობისგან გაყინული და სიგარეტის ღერი,რომლის მოკიდებასაც ვაპირებდი ისე შემომემტვრა თითებში ვერც კი

გავიაზრე.ყელში გაჩხერილი უხილავი გორგალი სუნთქვას მიკრავდა და მეგონა სადაცაა გავიგუდებითქო.დაბერილი ნესტოებით ხარბად ვისუნთქავდი ჰაერს რომელსაც მისი სურნელი შერეოდა და უარესად მხდიდა. კაბინეტის აივნის მოაჯირს ორივე ხელით დაყრდნობილი ჩემსკენ ზურგ შექცევით იდგა...ლარივით დასჭიმვოდა სხეული და ხარბად ექაჩებოდა სიგარეტს რომელიც პირველად დავინახე მის ხელში.თითქოს მიხვდა,ფრთხილად შემობრუნდა ჩემსკენ და სიგარეტიანი ხელი შუა გზაში გაუშეშდა.დაიძაბა,მაღალ კისერზე ლურჯად გამოაჯდა კაპილარები და ნიკაპი ისე აუთრთოლდა სავსე ბაგეებს ძლიერად აჭერდა ერთმანეთს ხმამაღლა რომ არ აქვითინებულიყო.
-რატი...
გატეხილი ხმით ამოიჩურჩულა რასაც ტირილის ნოტებიც შეერია. გული შემეკუმშა,სხეულიდან ისე გამოიდევნა მთელი ენერგია მხრით კარის ჩარჩოს რომ არ მივყრდნობოდი დარწმუნებული ვარ დავეცემოდი.მეგონა უხილავმა ხელმა მტკივნეულად მომიჭირა მარწუხები გულზე და მისი სითხისგან დაცლა გადაწყვიტა...კუჭის თავთან ამტკივდა და თვალები ისე ამემღვრა მის იდეალურ ფიგურას დაბინდულად ვხედავდი.
-ჯანდაბა...
ყრუდ ამოვილაპარაკე და ორივე ხელი სახეზე ავიფარე,თითებზე საშინელი თამბაქოს სუნი დამდებოდა და ისე მაზიდებდა გულის რევის შეგრძნებამ ცხვირი ამიწვა,ყელში ნაღვლის მომწარო გემო ვიგრძენი და ვცდილობდი მაგრამ ვერაფერს ვუხერხებდი ჯიუტად ავარდნილ თრთოლვას თითებამდე რომ მიეღწია.
-ჩემო სიცოცხლე...-ტირილი აღარ შეუკავებია ერთიანად გამოხეთქა ქალის სხეულიდან და მსხვილმა ცრემლებმა მისი სახე გადაკვეთეს
-აქ რა გინდა?აქ,რა ჯანდაბა გინდა ანა? ციებიანივით ვიმეორებდი და ადგილიდან დაძრული ნელ ნელა ვამცირებდი ჩვენს შორის მანძილს.
-რატი... ახლიდან მოვკვდი...მისი ბაგეებიდან ისევ ჩემი სახელი ჟღერდა ყველა

ჯერზე რომ მკლავდა. -როგორ მომენატრე...როგორ მომენატრე პატარავ.-მის სახეს ვეხებოდი და ცრემლების შემშრალებას ვცდილობდი.მის ნაკვთებს...ჩემთვის ესოდენ საყვარელი და სანატრელი რომ გახლდათ თითებით ვსწავლობდი და გამომშრალ ბაგეებზე რომელსაც მიუხედავად ტუჩსაცხისა მაინც ნათლად აჩნდა კბილების კვალი ცერით ვეხებოდი.
-გირეკავდი და არ მიპასუხე...-ჩურჩულებდა და წვრილ თითებში მოქცეულ ჩემს თამბაქოთი აქოთებულ თითებს ჰკოცნიდა. -მინდა ჩაგეხუტო...ჯანდაბა,მინდა ისე ძლიერად ჩაგეხუტო და აღარ გაგიშვა.-გამახსენდა განგებ დაიგნორებული მისი ზარები.და თავი შემზიზღდა.ქალის შუბლს შუბლით დაყრდნობილი მის სურნელს ვისუნთქავდი და ძვლებში გამჯდარი მონტრება რომელიც ამდენი ხნის განმავლობაში ჯიუტად მყავდა დაიგნორებული თავს იჩენდა და ერთიანად მაგიჟებდა.ისე ახლოს იყო და თან ინმდენად შორს...საკუთარ ბაგეებზე ვგრძნობდი მისი ტუჩების სითბოს შეხების გარეშე,ფიზიკური კონტაქტის გარეშე ნათლად აღვიქვავდი როგორ მიძვრებოდა კან ქვეშ.როგორ გამეთიშა ტვინი და გულიც ფეხდაფეხ აპირებდა გაჰყოლოდა.
-რატი...
-ვიცი პატარავ.-ცრემლიან თვალებზე ვაკოცე მონაცვლეობით..ტუჩები მეწვოდა.მთელს სახეს ვუკოცნიდი თითქოს საკუთარი ბაგეებით ვსწავლობდი თითოეულ ნაკვთს.თითებს მის სურნელოვან თმებში დავატარებდი და მისი აჩქარებული გულისცემა რომელიც წამის გამოტოვებით ჩერდებოდა მიუხედავად ტანისამოსის ბარიერისა ჩემს სხეულზე იგრძნობოდა.მინდოდა ძლიერად მომეხვია მკლავები,მინდოდა მისი ტუჩები კიდევ ერთხელ შემეგრძნო საკუთარზე,მინდოდა მისი სურნელით სრულიად ამევსო ფილტვები რათა დიდხანს გამყოლოდა.კიდევ ბევრი რამ მინოდა და ვერ ვაკეთებდი..არ შემეძლო,არ მქონდა უფლება...ყბის ძვალზე ძლიერად მივაკარი ტუჩები და საოცარი ტკივილით ამოვიხრიალე რომელმაც ხორხი დამისერა და სისხლმა ერთიანად გამოჟონა... -მიყვარხარ...

ოდნავ მომშორდა და ხელები სახეზე აიფარა.ესე იდგა რამდენიმე წამის განმავლობაში ბოლოს ღრმად ჩაისუნთქა და ჩაწითლებული თვალებით გამომხედა.
-გამოკვლევებმა აჩვენა რომ შანსი გვაქვს..სულ მცირე მაგრამ თუ ვცდით შეიძლება ყველაფერი შეიცვალოს.
უკან ინსტიქტურად დავიხიე და ტერასაზე მდგარ მოწნულ სავარძელში ჩავეშვი.ქვემოდან ვუყურებდი ქალს რომელიც ჩემი ცხოვრების ქალი იყო. -გესმის?-ამოიტირა.-შეიძლება შეძლოს და ჩვეულ ცხოვრებას დაუბრუნდეს.
-კი-ხმა გატეხილმა ამოვილაპარაკე და თავიც დავუქნიე.
-დამეხმარები?ვიცი...ჯანდაბა ვიცი შენ არ უნდა გიყვებოდე ამას და არ უნდა გთხოვდე მით უმეტეს მაგრამ...რატი...
ცრემლების ახალმა ნაკადმა დასერა ჩემთვის უსაყვარლესი სახე და ნიკაპ ათრთოლებული მიუხედავად იმისა რომ ცდილობდა თავი ხელში აეყვანა არ გამოსდიოდა. ამის დედაც..ქალი რომელიც სიცოცხლეზე მეტად მიყვარდა დახმარებას მთხოვდა მისი ქმრისთვის.ირონიულიც კი აღარ იყო...ისე მინდოდა ბოლო ხმაზე მეღრიალა.უძლურებისგან გაგიჟებულს ერთიანად დამელეწა ყველაფერი ან უბრალოდ ავმდგარიყავი და მეთერთმეტე სართულიდან გადავმხტარიყავი რათა იქ დაბლა ასფალტზე დამესრულებინა ჩემი წყეული სიცოცხლე.
-ძალიან გთხოვ...
ამწვარი თვალები ძლიერად მოვისრისე და ნერვებს აყოლილმა ათრთოლებული თითებით სიგარეტს მოვუკიდე. -კალკულაცია დამჭირდება სრულად რა ჯდება-ლაპარაკი მიჭირდა,გულთან რაღაც ისე მიჭერდა მეშინოდა ინფარქტი არ მიმეღო.კისერში მოწოლილი ნაღვლის გემო მშხამავდა და საკუთარ თავს და ხმას ვეღარ ვცნობდი.-როცა მოიტან ჩემს მდივანს დაუტოვე.თუ აქ გაქვს?
-მაქვს.-ცხვირი შეიწმინდა და თვალი ამარიდა.
-კარგი მაშინ ეხლავე დაუტოვე.მოვაგვარებ...დღესვე.-სახეზე ავიფარე ორივე ხელი და სუნთქვის დარეგულირებას შევეცადე.
-მადლობა-ისევ მოერია ცრემლი.

-აღარ დამირეკო რა...-ამ სიტყვებთან ერთად დავამთავრე ჩემი ვინ იცის მერამდენე სიცოცხლე მაგრამ ესეც უნდა მექნა.-ძალიან გთხოვ ანა,აღარ დამირეკო.ყველაფერს მოვაგვარებ...შენს თავს ვფიცავარ ოღონდ გამიშვი კარგიი..გამიშვი ამის დედაც-ქვემოდან ამოვხედე ტიროდა.
-გამიშვი გთხოვ...
-კარგი-თრთოლვით ამოიჩურჩულა.-კარგი,მინდა რომ კარგად იყო.
-არ ვარ კარგად...7 წელია არ ვარ კარგად.გემუდარები უნდა გამიშვა.აღარ გამოჩნდე,არ დამირეკო.დამასრულე ან შენ დასრულდი ჩემს ცხოვრებაში.შენი წასვლის წამიდან ვკვდები...ცოცხლად არ ვითვლები პატარავ.მოდი დამასრულე რა გთხოვ. -კარგი...სახიდან ხელები არ ჩამომიღია არც მზერით გამიცილებია და მიუხედავად იმისა რომ მართლა ვკვდებოდი და უსაშველოდ ცუდად ვიყავი არც მისი წასვლის შემდეგ ჩამიდენია რამე სასწაული.გასვლამდე ჩემთან შეჩერდა...დახრილმა თავზე ფრთხილად შემახო ტუჩები და მიყვარხარო ისე დამიტოვა მაინც რომ უნდა გავკიდებოდი.ისე
მესროლა ეს წყეული სიტყვა როგორც ანკესზე ჩამოცმული სატყუარა და მე ეს ყველაფერი უნდა ჩამეყლაპა...ჩავყლაპე ამის დედაც...მიყვარხარო მითხრა და კიდევ ერთხელ მომკლა.
*****
ლიკუნას ბოლო ნახვიდან ერთი კვირა იყო გასული,სამჯერ დავურეკე.ისე,მოსაკითხად და სამჯერვე გამითიშა.ან ჩემთან ლაპარაკი არ უნდოდა და თავს მარიდებდა,ან არა და ნაწყენი იყო ჩემზე.რა შეიძლება მეფიქრა მეტი?დიდად არ შემიწუხებია თავი ავმდგარიყავი და თუნდაც სამსახურში მიმეკითხა,იქ თუ არ დამხვდებოდა სახლთან დავლოდებოდი.არა,ესეთი საქციელი ჩემი არ იყო..ან თუ იყო ლიკუნასთან ბანაკის დაცემას მაინც არ ვაპირებდი.ჰო,აი ესე საჭიროდ არ ჩამითვლია...ესეც მთავარი მიზეზი ჩემი ნაბიჭვრობის კიდევ ერთხელ დასამტკიცებლად.არ ვფიქრობდი მასზე,დროც არ მქონდა. თავით ვიყავი გადაშვებული სხვისი ჩაჯმული საქმის გამოსწორებით და ერთადერთი რაზე

ფიქრშიც შეიძლება გამეთენებინა ეს იყო როგორ მომეტყნა დედის იმ გარეწარი ჩიღორიასთვის ჩემი კუთვნილი ქონების ახვრულად მიტაცება რომ განიზრახა და ვაღიარებ,გამიუვიდა.რას ვიზამდი?!ერთგული ლეკვებისგან შექმნილ არმიას არ დავრაზმავდი და მასთან მისული არ გავუხევდი იმ გამოსირებულ სიფათს..ეგეთი საქციელები ჩემი არ იყო..უფრო ჭკუიანური ტაქტიკური სვლებით უნდა გამეცამტვერებინა და ზუსტად ესე მივიქეცი...რამდენიმე სარფიანი მოლაპარაკებოს შემდეგ მისი ტილიანი კომპანიონები უკვე ნელ-ნელა ეცლებოდნენ ხელიდან და ჩემს ლიგაში ის გადმოდიოდნენ არც მე ვჩანდი და არც მიზეზი იყო მისთვის ცნობილი...სამ დღიანი ტრაკზე გახევის შემდგომ ბილეთები დავჯავშნე და ჩემს მარჯვენა ხელთან ერთად ბელგიაში გავფრინდი ახალი და უფრო მომგებიანი ხელშეკრულების დასადებად.ცოტა მლიქვნელური,ცოტა ფანტაზია მოკრებილი და ცოტაც ილუზიური კოშკების აგების შენდეგ მივაღწიე საწადელს და ზუსტად ის მივიღე რაც მჭირდენოდა...გაფორმებულო სამ წლიანი კონტრაქტი.აი ეს...ნამდვილად ჯოკერი იყო სახელოში დამალული.კვირა საღამოს ჩამოვფრინდით და კარგად გამომთვრალმა...ხელშეკრულება ავღნიშნე ორი ბოთლი ვისკის და სამი სლავი ქალბატონის გარემოცვაში.გვარიანად გასაზიზღრებულმა დილა თავის ტკივილით დავიწყე.მეზიზღება ორშაბათი...ორშაბათი კალენდრიდან საერთოდ ამოსაღებია.ხო, რა იქნება კვირის შემდეგ პირდაპირ სამშაბათი რომ თენდებოდეს?არაფერი მნიშვნელოვანი...მშვენიერი იდეა გახლდათ და ზუსტად ჩემი სურვილისამებრ შევადგინე კალენდარი...ორშაბათი სრული თავზე გადაჯმის დღედ გამოვაცხადე და სამსახურში სიარული სამშაბათიდან მოვინიშნე ჩემს დღის განრიგში.რა მომხდარა ერთ კვირაში თბილისში?!მაშინ როცა მე ბელგიაში საქმიან მოლაპარაკებებზე მქონდა გაგაზული, ქალბატონ ფსიქოლოგს დრო უქმად არ დაუკარგავს..როგორც ჩემი მინი გამოძიებიდან გავარკვიე..სამჯერ ბრძანდებოდა გამო....ვებულ თაყვანისმცემელთან პაემანზე.ორჯერ ვნებიანად იზასავეს მანქანასთან და გაფიქრებაც არ მინდოდა(რატომღაც.. რაც საკუთარ თავს მილიონჯერ ვკითხე

რატომ ვბრაზდებოდი და პასუხი მაინც არ გამცა.ესეც ქვეცნობიერი.ღიმილიანი სახით, ნიშნის მოგებით ირონიულ გამოსვლებს რომ აკეთრბდა ჩემს გონებაში და როგორ მომეშორებინა თავიდან..ან მარტივად ჩამეძაღლებინა არ ვიცოდი)მის ფეხებს შორის შემძვრალო, როგორ უდებდა ვაგინაში თავის თითისტოლა ღირსებას.(ტიპი თავიდან ბოლომდე გახეული განდონით გაკეთრბულს ჰგავდა და ეს მაგიჟებდა,რა მოსწონდა მასში ლიკას?ალბათ ის ..თავის დაკრულზე უპრეტენზიოდ რომ აცეკვებდა ხორუმს)ეცეკვა მაგის დედაც, მთავარი ის იყო ლიკას ფეხებშორის არ ეცეკვა.საკუთარმა ფიქრებმა გული ამირია..იმის წარმოდგენა: ვნებისგან გათანგული, როგორ ოხრავდა სიამივნებისგან, ტვინში წითელ,განგაშის ღილაკს მინთებდა და იმის მერე რაც ლიკუნას სურნელი და გემო ისე ვიცოდი როგორც საკუთარი სახელი და გვარი ნამდვილად არ მხიბლავდა ეს ყველაფერი სხვასაც ეგრძნო.ეგოისტი ვარ ჰოო?! თქვენ წატმოდგენაც კი არ გაქვთ როგორი..ეგოისტი და მესაკუთრე.მაინც არ ვიკადრე ქალბატონთან მისვლა, თავისას არ გავატანინებდი..მით უმეტეს სულაც არ მაწყობდა თავის დაფასება დაეწყო და ისე გამოვესტუმტებინე ხახამშრალი როგორც შენი მოწონებული.ბიჭებს დავურეკე და იმ საღამოსაც გასართობად ჩვენს ამოკვიატებულ კლუბს მივაშურეთ.მაშინ როდესაც მათ სახლში ცოლები ან მეგობარი გოგონები ელოდებოდნენ,ვუყურებდი როგორ ულოღნიდნენ კლუბში მყოფ სირზე მონადირე ქალებს ძუძუებს და ეს მაბრაზებდა?ალბათ არა..რა
ჩემი საქემ იყო რას გააკეთებდნენ?ყველას საკუთარი ცხოვრება ჰქონდა და საკუთარი არჩევანი.რჩევა შეიძლება მიგეცა ერთხელ, მაგრამ არ გათვალისწინების შემთხვევაში მე რა შუაში ვიყავი?ისე რო რამე თავის გასასამართლებელი საბუთი მაინც მქონდა..მე გირჩიე ძმაო და ნამდვილად ვერ გადაგაწყობ ჩემს ჭკუაზე.მით უმეტეს მე..ჰოო, მე რომ მივცემდი რჩევას ვინმეს...მაშინ როდესაც ვენებში ჩემზე დამპალი და გარყვნილი სისხლი არც ერთს არ უდუღდა.

ის ფაქტი მაცინებდა და მამხიარულებდა რომ მათ თვალში რატომღაც წმინდა და არ ვიცი წესიერი კაცის შთაბეჭდილებას ვტოვენდი და ალბათ ეს ყველაფერი იმის დამსახურება გახლდათ, წარმიდგენა რომ არ ჰქონდათ ჩემს ფარულ სურვილებზე.მისწრაფებებზე და ზნედაცემულ საქცილებზე...
"ჯოჯოხეთში ადგილი გარანტირებული გაქვს,მაგრამ ისეთი ხარ იქ მისულმა შესაძლოა ეშმაკიც კი მასტურბირებაზე დაითანხმო"დამცინოდა ქვეცნობიერი...რატი ჯიბიტი, ხელში ვისკის ჭიქით და ირონიული..გულისამრევი ღიმილით.როდის ვიყავი წმინდანი?ალბათ მაშინ დედაჩემის საშოდან დროზე ადრე რომ გამოვძვერი და ქალს მშობოარობის 8 საათი ჯოჯოხეთად ვუქციე?ან იქნებ მაშინ ბაღში რომ დავდიოდი,ან პირველ კლასში?მეორეში..მეათეში?არაა..არა და არა...სწორედ მეათე კლასში იყო პორნო ჟურნალებში გამოჭენებული "ტიტველი" ქალების ფოტოებს რომ ვათვალიერებდი და ორგაზმის ზეაღმაფრთოვანებელ შეგრძნებას ვეზიარე?
მოკლედ ცუდი გადახვევა გამოვიდა..არ გეგონოთ შემრცხვა..არა,მე და სირცხვილი?თვითგვემა?სიდისის ქენჯნაა..ეს სხვადასხვა ცნებაა...ხმაურიანი მუსკის ფონზე მთელი ჩემი მომხიბვლელობა და ფარული შარმის მაქსიმუმის გამოყენებაც არ დამჭირდა ისე ადვილად ჩამივარდა ხელში ზედმეტად შავგვრემანი ქალი.თვალებით რომ მჭამდა მანამდე და წელზე თამამად მოხვეულ ჩემს თითებს არეული მზერით შეხვდა.ჩემი ჭიქიდა ვისკის დარჩენილი ნაწილი მოსვა და ცეკვაში აყოლილმა გრძელი მკლავები კისერზე შემომხვია.უცნაური სურნელი ჰქონდა...ვერასდროს რომ ვიტანდი და ამ სურნელს ჩემს მეხსიერებაში ჩარჩენილმა ზედმეტად ნაცნობმა არომატმა აჯობა.სასტუმროს ნომრამდე მისულს თან რომ მსდევდა და ისე მთიშავდა ვერც კი ვაანალიზებდი ამ ქალის კოცნა როგორ მირევდა გულს...ჩემს მუცელზე შემოსკუპებული თოჯინა,ველურივით რომ მკოცნიდა კისერზე და პირდაპირ საქმეზე გადასვლას ჩქარობდა...საქამრე გამიხსნა და ჩემი ხელებიდან განთავისუფლებული მუხლებზე დაეშვა.ხარბად

ჩამაფრინდა სავარაუდოდ ერთი ზომით გადიდებული ტუჩებით და კედელზე ზურგით მიყრდნობილს ქვემოდან ამომხედა.ვერც კი მივხვიდ მისი შავგვრემანი სახე როგორ გაუფერულდა და მისი ადგილი იმ წყეულმა ქალმა დაიკავა, რომლის არსებობასაც განგებ არ ვკითხულობდი.თვალებში ირონია ჩასდგომოდა და სუნთქვა შეკრულს ქვემოდან მიყურებდა.რა დამემართა?არ ვიცი...გულის რევის შეგრძნებად კისერში მომიჭირა.მთელი ორგანიზმი ამეწვა და თვალები წამით დავხუჭე, მაგრამ არაფერმა მიშველა.ამ ქალს თუ არ მოვიშორებდი შესაძლოა მთელი გულ-მუცელი ამომეღო და ისე გამელამაზებინა მთელი ცხოვრება შეურაცხყოფილი დარჩებოდა.თმებში ჩავავლე თითები და ვაიძულე მომშორებოდა...გაუკვირდა?უფრო გაუტყდა.შარვალი ამოვიწიე და სახეზე ნერვებს აყოლილმა, ათრთოლებული თითები ჩამოვიტარე.
-რა მოხდა?ქვემოდან მიყურებდა,კაბა საშინლად ჰქონდა მოგრეხილი და თმები არეული.მაკიაჟი გასდღაბნოდა და ტუჩ საცხი მანამდე საგულდაგულოდ რომ ჰქონდა შეღებილი დაბერილი ტუჩები,წაშლოდა და ლოყაზე გადასვლოდა.შემზიზღად..არ ვიცნობდი მაგრამ მეზიზღებოდა და მძულდა სულის გამო.
-წადი!
-რა?-გაეცინა და თვალები გაოცებისგან დაუმრგვალდა.-რა მოხდა?
-წადი!-მშვიდად გავიმეორე და სიგარეტს მოვუკიდა.
-რა ნაბჭ*ვარი ხარ...რაიყო არ აგიდგაა?-ზიზღი და ირონია ერთიანად ჩააქსოვა და ვითომ დამამცირა.გამეცინა როგორ გავასილაქებდი ცხვირპირში ამ ნაბოზარს,თუნდაც იმიტომ რომ წუთის წინ სწორედ ჩემს ამდგარს ლოკავდა მონდომებით.
-გააჯვი!-დაბალი ხმით გამოვცერი და მზერა გავუსწორე.
-წადი შენიც-ხელი ამიქნია და მიუხედავად იმისა რომ დავამციერე შეეცადა ამაყად გასულიყო...მოვტყან ესეთი სიამაყე!
-მიდი... მიდი...-კარში გასულს შავი კარი ხმაურით მივიხურე ზურგს უკან და ოთახში დაბრუნებულმა იქაურობა

მოვათვალიერე.რა უნდა მექნა?რა მიქნა?რა გამიკეთაა...ჯანდაბა...რატი შენი დედაც!სახე მოვისრისე და ტელეფონს გაუაზრებლად დავწვდი,ნაცნობი ნომერი ავკრიფე და დაველოდე როდის მიპასუხებდა.არ მპასუხობდა,ეგ პატარა ალქაჯი, არ მპასუხობდა და აშკარად მიწვევდა რაღაც სასწაული მექნა მისთვის.ბევრი არც მიფიქრია კარი სწრაფად განოვიხურე და მანქანამდე ისეთი გაგიჟებული დავეშვი წარმოდგენაც არ მინდოდა რას ვუზამდი ეგოისტ ფსიქოლოგს.
*****
სახლში არ ბრძანდებოდა,არადა ღამის 11 სრულდებოდა.საკუთარ თავზე გამეცინა, მის სახლიდან გასვლა მოსვლის დროს რომ ვაკონტროლებდი.დიდხანს ლოდინი არ დამჭირვებია, სადარბაზოსთან გაჩერებულ ჩემს ჯიპს s კლასის მერსედესი რომ ამოუდგა და მგზავრის სავარძლიდან გადმობრძანებულმა ფსიქოლოგმა რატომღაც ჩემს მანქანას გამოხედა.მიახლოვებას არ ვჩქარობდი მარტო მინდოდა მისი გამოჭერა. არა იმიტომ რომ კომფლიქტს ვერდიდებოდი ან მეშინოდა..უბრალოდ ეს ჩავთვალე საჭიროდ და ჩემი მანქანისკენ რომ დაიძრა ლიკა, მაშინ კეთილი ვინებე და გადმოვედი.
-ახალი მთვარეაა?-გაეცინა და თავით ფეხამდე შემათვალიერა.რა სიამოვნებით დავუკარგავდი ამ ცინიზმს.
-რაიყო?მოწოდების სიმაღლეზე ვართ?
-აქ რას აკეთებ?-ჩემი კითხვა დააიგნორა და წინ ისე ამესვეტა.ღმერთო რა ლამაზი იყო ეს ქალი...შეუდარებლად გამოიყურებოდა.მაგრამ ჩემი აღფრთოვანება უკან მოვიტოვე და მისი ადგილი ბრაზმა და მისი იგნორისგან გამოწვეულმა მრისხანებამ ჩაანაცვლა.
-ხანდახან ტელეფონს რომ უპასუხო ურიგო არ იქნება.-კბილებში გამოვცერი და მისმა ღიმილმა კი საერთოდ გამაგიჟა.
-რაიყო დეპრესია გაქვს და ლიკო დეიდასთან წუწუნი მოგენატრა.
-ლიკაა...

-არ მეცალა-მხრები აიჩეჩა.-ხო,არ მეცალა.საკუთარი პირადი ცხოვრებისთვის დროის გამოყოფა შენთვის უპატიებელი დანაშაულია.
-ის..-ხელით მანქანისკენ ვანიშნე, საიდანაც უკვე გადმობრძანებულიყო ლიკუნას პირადი ცხოვრება.ჩემზე ერთი თავით დაბალი "ტიპი".ჩვეულებრივი ტიპი იყო, რავიცი...არც კოჭლი,არც ბრმა,ქალი არ ვარ მისი სექსუალურობა და მომხიბვლელობა რომ შემეფასებინა,მაგრამ კაცის თვალითაც საღად თუ ვიმსჯელებთ არაფრით გამორჩეული, სავარაუდოდ გაქანებული ღრუზინი გახლდათ, მიუხედავად პატარა ასაკისა 80 წლის ბაბუას აზროვნება რომ ექნებოდა და ჩვენს ლიკუნას მთელი ცხოვრება ზურგზე გაწოლილი ერთ პოზაში ტყვნით ამოხდიდა სულს.-ეს ტიპია შენი პირადი ცხოვრება?-გამეცინა.
-შენ არავინ გკითხავს...-წარბები შეკრა და თვალი-თვალში უტეხად გამიყარა.-წადი აქედან!
-ბატონო?-ესეც ბედის ირონია...ვიღაც ლიკა, მიბრძანებდა რა უნდა გამეკეთებინა.ის არ ჰყოფნიდა ამ წყეული ქალის გამო ვეღარავის რომ ვეკარებოდი ნორმალურად და ეხლა მის სახლთან მისულს უკან ისე უპარდონოდ მისტუმრებდა, გეგონება ესეც უნდა მომხდარიყო.ძალიან
გამეცინა..ხარხარამდე,რასაც ლიკაც ღიმილით უყურებდა.თითქოს მაცადა ,მერე კი ისევ ისეთი მშვიდი ტონით გამოსცრა:
-სახლში წადი რატი!
-რა ხდება პატარავ?-აუფ,გამოტყნაურდა საღამოს გმირი და დიდი დამცველი ფარივით გვერდში ამოუდგა ქალს, რომელიც წესით თავისი ეგონა.ხელი მხარზე მოხვია და ისეთი მკლველელი მზერით გამომხედა იმ კვერცხივით თავის ჩამტვრევა მომინდა.- მშვიდობა გვაქვს?-თავით ფეხამდე შემათვალიერა და თვალები დააწვრილა.ა..კაცური კაცი,ქალის გამო ვაჟკაცობის გამოვლინების მწვერვალზე რომ დგას.დამცველი..ქალების დამცველი და გმირი.ტაში მეგობრებო!

-ვსაუბრობთ.-მშვიდად დავარტყი ნაპასი და გავუღიმე.ჩემი სიმშვიდე მაოცებდა -ნახვამდის.-თავი დამიქნია ლიკუნამ და შებრუნებას აპირებდა სიგარეტის ნამწვი რომ მოვისროლე და გამეცინა.
-არაფერს მეტყვი?
-ნახვამდისო ქალბატონმა-ისევ ის კვერცხისთავა.
-ააა...ერთი შენი სახელი შემახსენე.-მოვკლავდი ამ ნაბიჭვრას.
-გაგა...
-გაგა?რა ჰარმონიულად ჟღერს.ჰოდა ძმაო გაგა..ქალბატონს ვესაუბრები ცნობისთვის და ცოტა ხანს გვერდით რომ მოიცადოთ ურიგო საქციელი არ იქნება თქვენის მხრიდან.
-ბიჭო მომისმინე!-რა ფიცხი ყოფილა ჰარმონიული გაგა.ისე გამოიწია და მწვდა პერანგის საყელოში ღიმილი მომგვარა.მის მაჯას ჩემი თითები ჩავავლე და ის იყო მტკივნეულად გადაგრეხვას და სავარაუდოდ პირდაპირი რეისით ტრამვატოლოგიურში გადამისამართებას ვაპირებდი ლიკამ რომ იფეთქა:
--რატი გაჩერდი!-მის ხმაში ფოლადის სიმტკიცე გარეულიყო და ხმამაღლა ისე მიბრძანა უკან დავიხიე,მაგრამ იმ ნაბიჭვრის ირონიულ ღიმილს მაინც ვერ ჩავყლაპავდი.
-შენი დედაც-კისერში გაჩხერილი ბრაზის გორგალმა ლამის გამგუდა,მკერდზე კი ლიკოს გაშლილი ხელისგული შემეხო რომელმაც უკან მიბიძგა.
-არც კი გაბედო!
რა ჯანდაბას აკეთებდა ვერ მივხვდი,ჩვენს შორის ჩამდგარმა უკან დაიხია და სიმწრისგან დაბინდული მზერით ძლივს გავარჩიე როგორ მოეხვია მკლავი მის წელს და ქალთან ერთად უკან უკან დაიხია, ისევ ის არანორმალურად ირონიული ღიმილი თითქოს ნიშნის მოგებით რომ მეუბნებოდა: "შე ....ო!"
ამწვარი თვალები ორი თითის საშუალებით ძლიერად მოვისრისე და ქვედა ტუჩზე გამშრალი ენის წვერი გადავისვი.რა უნდა მექნა?!ისეთი რამ უნდა მექნა გაჩენის დღეს რომ აწყევლინებდა ამ ნაბიჭვარს და დარწმუნებული იყავით ნამდვილად

ვიზამდი...უბრალოდ სულ რაღაც 5 წუთი მჭირდებოდა თავის ხელში ასაყვანად,იმის გადასახარშად ქალმა, რომელიც მაგიჟებდა უკანასკნელი ვით "დამადო"და ამით რა შემრჩა ხელში?არაფერი...
ყველაზე ბანძი როჟა ვიქნებოდი ეხლა მრისხანების ფონზე არადეკვატურ საქციელს თუ ჩავიდენდი.ჩავჯდებოდი მანქანაში და გაქცეულ ნაბიჭვარს შუა გზაში ერბო კვერცხივით ავთქვეფდი..ამით რას მივიღებდი?ლიკუნას თვალში ბოლო დონის ცხოველად გამოვჩნდებოდი.არადა როგორ მექავებოდა ხელები..ის ტიპი კი მიიღებდა იმას რის გამოც ასრერიგად მიწვევდა.
განა რა ქნა?
ქალი ამახია,რომელსაც ვჟიმავდი...მიყვარდა?!
არა, რა თქმა უნდა!
მაგრამ პრინციპის საქმე იყო...ჯერ
კაცი არ დაბადებულა ჩემს ქალს რომ შეხებოდა,ის კი მოვიდა და აიღო ის რაც ხელშეუხებელია...მოღალატე ქალი!ჰოო, მოღალატე ქალი და თავში უკვე ათასი ფიქრი მიტრაიალებდა თუ როგორ უნდა მომეთხოვა პასუხი ქალბატონი ფსიქოლოგისგვის.
-მოგკლავ ლიკუნა...-ერთ ადგილზე თავზე ხელებ შემოწყობილი დავტრიალდი.ღრმად ჩავისუნთქე სუსხიანი ჟანგბადი,რომელმაც ფილტვები ისე ჩამწვა გეგონება შიგნით უამრავი ჭრილობა მქონოდა.შემდეგ საკუთარ თავზე გიჟივით გამეცინა და მანქანისკენ ისეთი ხარხარით წავედი... სულ დავსირდი მგონია.
*****
მშობლიურ სახლში შევაბიჯე თუ არა ,სავახშმოდ დამსხდარი ოჯახის წევრებიდან დედაჩემი სხარტად წამოხტა სკამიდან და უძღებ შვილს გამომეგება.არ გაგიკვირდეთ და არ იფიქტოთ ამ შუაღამეს რადროს ჭმა სმა იქნებოდაო?ჯიბუტების ოჯახისგან მეტს რას უნდა ელოდეთ.
-მოდი დედიკო,სიდედრს ეყვარები-საყვარელიიი...ვგიჟდები ამ ქალზე.ლოყაზე ხმაურით მაკოცა და ისე ჩამეხუტა გეგონება გუშინაც აქ არ ვყოფილიყავი.
-ჩემი სიდედრების კანდიდატურებით თუ ვიმსჯელებთ-ლოყაზე

ხმაურით ვაკოცე-ყველა შენს დაქალს ვუყვარვარ, ასე რომ მშვიდად ვარ.
-აბა რას ამბობ დე...
ოსტრის თეფშში თავჩარგულ მამას ხელის აწევით მივესალმე და დედაჩემს შეთქმულივით მკლავში გამოვდე ხელი და სამზარეულოსკენ წავიყვანე.
-რა ხდება დედიკო?
-ძაან ხო გიყვარვარ დე?-აფერისტობის ხასიათზე დავდექი.
-მერე?-ინტრიგაა..
-მიდი ბაბუას სახლის გასაღები მომეცი.ოაღონდ მე და შენს შორის დარჩეს...
-რატომ?-წარბები შეკრა.-იმ გადაკარგულში რა გინდა.
-ინტერესმა კატა მოკლაოო-ლოყებზე ვუჩქმიტე და გავუცინე- მიდი დე...
-რატი...
-გასაღები მომეცი და იქიდან რომ დავბრუნდები, პირობას გაძლევ გამოგყვები ლალიკოს გოგოს გასაცნობად..შენ ხომ მოგწონს ის გოგო?-შანტაჟზე გადავედი..ლალიკოს გოგო იყო ვის გასაცნობადაც ტვინს მიღუნავდა და დღეში ცხრაჯერ გამარჯობის მაგივრად."შეხვდი რა დეეე"მიჩიჩინებდა
-მატყუებ?
-დედაა...
-პირობა, პირობაა ...
-კი...როდის მომიტყუებიხარ?-ისეთი შეურაცხყოფილი სახე მივიღე გეგონება ეხლა სრულ სიმართლეს ვპირდებოდი. -კარგიი-ხუთი წუთით გაუჩინარდა და უკან დაბრუნებულმა გასაღებების აცმა გადმომცა სადღესასწაულო ღიმილით.წასვლა რომ დავაპირე კი სახე შეეცვალა და დარჩენილიყავიო მთხოვა, მაგრამ ერთი სული ქმონდა სახლში წავსულიყავი...თავში ახალი და გრანდიოზული იდეა მქონდა რომელსა თუ არ განვახორციელებდი წასული იყო ჩემი საქმე.და როცა კაცი ამხელა თემაზე ვფიქრობდი, ჯიბუტებთან ჯდომა და ოსტრის ჭამა ნამდვილად არ მხიბლავდა. დედას ხმაურიანად ვაკოცე,დანარჩენებს ისევ ხელის აწევით დავემშვიდობე და სანამ

გამოვიდოდი ზურგიდან კი ჩამესმა მამაჩემის ხმა:
-რაიყო გენერალური ინსპექციასავით რომ მოხვალ და გვამოწმებ?
გავატარე და მანქანაში დაბრუნებულმა სიგარეტს დავუწყე ძებნა.გათავებულიყო.

******
-იდიოტის პოზიციაში რომ გამოვედი მე ეგ მაცოფებს! -ხმას ავუწიე და ტელეფონი ისე
დავახეთქე მაგიდაზე წყეულიმც იყოს თუ გატყდებოდა ფეხებზე მეკიდა. ისე ჯიუტად
მიყურებდა თვალებში "ვაი შენს პატრონს მეუბნებოდა"
-აი, ესე ნუ მიყურებ რაა-მისი ყბებისკენ წაღებული ხელი ჰაერში გავაჩერე. როგორ
მინდოდა ისე მტკივნეულად ჩამევლო და ეს ირონია ერთიანად ჩამომეფერთხა მისი
სახიდან თავის ხელში აყვანა ძლივს მოვახერხე.
-რა გაცოფებს? -მშვიდი სახით იკითხა და სავარძელში ისე ჩაეშვა თავი მის კაბინეტში
მეგონა.
-გამოდი ფსიქოლოგის როლიდან!
-მოდი ვილაპარაკოთ... რა გაგიჟებს ის რომ შენი ნარცისიზმი ცხვირში გაწვება თუ ის რაც
გინდა იმას რომ ვერ იღებ?
-ლიკა
-იქნებ ის პირველად რომ ვერ მართავ სიტუაციას?
-არ მინდა ამ სირობა სეანსობანას თამაში.
-გამოუშვი შენი ბოღმა... აი, სადღაც ჯანდაბაში ვართ... შენ წამომათრიე ჩემი ნების
საწინააღმდეგოდ და სხვა რა დაგვრჩენია გარდა მშვიდად საუბრის. შემდეგ
დამშვიდებული, დალაგებული, დამაბრუნებ სახლში რადგან გვიანია უკვე.
ღმერთო თურმე რაებზე ფიქრობდა, იმედი ჰქონდა რომ ამიყოლიებდა ამ წყეულ

საუბარში რომელიც ერთ ერთი თამაშის ნაწილი იყო როგორ გავაკონტროლოთ
გაბრაზებული ჯიბუტი და შემდეგ მეც კიდევ ერთხელ დავამტკიცებდი რა ვარ და
მშვიდად და ღიმილით დავაბრუნებდი იმ წყეულ სახლში სადაც ჩემი ადგილი აღარაა
რატომღაც.
-სახლში არ დაგაბრუნებ... იმედი არ გქონდეს. -გავუღიმე განმაიარაღებლად და მის წინ
შუშის მაგიდაზე ჩამოვჯექი. -აბა, ეხლა როგორ მოგწონს... გავაგრძელოთ შენი
ფსიქოლოგობანას თამაში თუ...
-რა გინდა რატი? -თვალები აატრიალა მობეზრებული სახით და ბოლოს და ბოლოს
გამოვიდა ჩვეული ფორმიდან. -რას ელოდები ჩემგან.. რას ითხოვ და საერთოდაც რატომ
ხარ ჩემს მიმართ ასე განწყობილი?
რა კარგი კითხვა იყო... რა ჯანადბა მინდოდა მაინც.საკუთარ თავზე
მებრაზებოდა ქვეყნად მის გარდა ქალები დაილიაა? რას გადავეკიდე... ამაზე ძალიან
ბევრს ვფიქრობდი მაგრამ მაინც ვერ მივედი საკუთარ გონებასთან კონსესუსამდე. აი ესე
ავტომატურად ჩავიხვიე... მინდოდა და მორჩა. ყველაფერი მინდოდა.. სრულიად
ყველაფერი.
-არ ვიცი... -სიგარეტს მოვუკიდე და თვალებში შევხედე.
-ამიტომაც არის საჭირო ჩვენი საუბარი... -ისე გამიღიმა როგორც ატირებულ ბავშვს
მოსიყვარულე დეიდამ.
-მოიშორე ეს დამპალი ღიმილი.
-ღმერთო ჩემო დამღალე იციი? -სავარძლიდან წამოდგა და ვეებერთელა სასტუმრო
ოთახი მოათვალიერა -სადაა ჩემი ოთახი უნდა დავიძინო.
-ერთი საძინებელია მიბრძანდი და დაიძინე.

-შენთან არ დავწვები... -გაიბადრა.
-მაგასაც ვნახავთ... -საპასუხოდ მეც გავუღიმე და სიგარეტის ნამწვი საფერფლეზე
დავასრისე.
-სექსი გინდაა?
-კი მაგრამ არც მიფიქრია... შესანიშნავი იდეაა.. იქნებ ცოტა დაოკდე.
-ქალები გაგიჭირდა? -შევეცოდე და კიდევ ერთხელ მომინდა გემრიელად
გამესილაქებინა. ეს ქალი რას მმართებდა არ ვიცი.. ხო მძულდა ამ თავისი სიმშვიდის და
ირონიის გამო მაგრამ მის გარეშე მაინც ვერ ვსუნთქავდი.
მაკლდა.. ყველაფერი მაკლდა
ლიკუნას გარეშე.
-ლიკა მოდი შეეშვი რა... მოდუნდი და უბრალოდ ისიამოვნე იმით რასაც ამ დღეებში
მიიღებ.
-დღეებში?! -ხმას აუწია და წარბი ასწია. -და გგონია ესე მშვიდად დავჯდები და
შევეგუები იმ აზრს რომ ამ გადაკარგულში შენთან ერთად რამდენიმე დღეს გავატარებ?
-შესაძლოა კვირას და თვეს.. მანამდე სანამ ამ ლამაზ თავში არ შეუშვებ რომ ისე არაა
როგორც შენ გგონია. -ხელები თეატრალურად გავშალე და ოთახს მოვატარე. -დატკბი
მარტოობით. იფიქრე ბევრი და ბოლოს გკითხავ რა დედისტყვნა გინდა... ან მე ან არავინ.
-ცოლადაც ხომ არ გამოგყვე? -გამიცინა.
-ეგრეც არ მეზიზღება ჩემი თავი.
-აქ ერთ წუთსაც არ გავჩერდები... მოვრჩეთ სისულელეს უკვე ყელში ამომივიდა -თავი
გააქნია და კარისკენ დაიძრა მე კი გაბადრული ვუყურებდი როგორ აწვალებდა კარის
სახელურს. შემდეგ გაჩერდა, ღრმად ჩაისუნთქა და ჩემსკენ შემობრუნებული

აპლოდისმენტების დაკვრას მოჰყვა.
-ბრავო... ბრავო ბატონო რატი!
-თქვენი მონა მორჩილი. -თავი მდაბლად დავუკარი და პიჯაკი რომელიც სულს
მიხუთავდა სწრაფად გავიძრე და სავარძელზე მოვისროლე. კისერში წაჭერილ ჰალსტუხს
თითებით ჩავაფრინდი და ისიც პიჯაკის გზას გავუყენე. -შეგიძლია თავი ისე იგრძნო როგორც იძულებით გამოკეტილმა...
ეს ყველაფერი რომ
ჩაივლის აუცილებლად დაგაწინაურებ და ჩემს კომპანიაში მოლაპარაკებათა
დეპარტამენტის მთავარ უფროსდა დაგნიშნავ... გამოგდის აფერისტობა.
-თვითკმაყოგილება კისერში გიჭერს?
-ვიღაც ძილს აპირებდა... ბასტი-ბუბუ უკვე დამთავრდა. -ორ ნაბიჯში მივუახლოვდი და
სანამ გააზრებას მოასწრებდა მის წინ დახრილმა ისე სწრაფად ავიტაცე ჰაერში და მხარზე
ტომარასავით გადაკიდებული საძინებლისკენ დავიძარი. წამოიკივლა და ბეჭებზე
ჩამაფრინდა.
-შეგიძლია დამსვაა! -ხმას აუწია და მუჭად შეკრული ხელი მთელი ძალით დამცხო
საჯდომზე პასუხად კი დავიქნიე და ტახტზე დავაგდე. ისევ წამოიკივლა და ქვემოდან
შემომღრინა: -ცხოველო!
-ვგიჟდები შენს პირზე... მილიონი საზიზღრობა რომ ამოგდის და მამკობ ნაძვისხესავით.-
ჰაერში კოცნის იმიტაცია გავაკეთე და სანახევროდ ჩახსნილი პერანგი თავს ზემოთ
გადავიძრე. თვალმოუშორებლად მიყურებდა.
-რაიყო მოგწონს?
-შესანიშნავი ინტერიერია მაგრამ შენ ამახინჯებ.
-იიი... აღუუ. -რაც შემეძლო დავცინე და ქამარიც გავიხსენი.
-და რას აპირებ? ესე ურცხვად გაშიშვლდები? -გაეცინა.

-რამეს პირველად ნახავ? -მხრები უდარდელად ავიჩეჩე და გამეცინა.
-რატი მოდი მოვრჩეთ რა... წამოჯდა და ჯიბეში ტელეფონს დაუწყო ძებნა. -სად არის ჩემი
ტელეფონი?
-მანქანაში...
-მართლა აქ აპირებ ჩემს გაჩერებას?
-რაიყო გაქცევის გეგმა არ გაქვს? მისკენ დავიხარე და ისიც საწოლს დაუბრუნდა თითქოს
ჩემგან თავის დახსნას ცდილობდა. -მოდი დაგეხმარები, ზედმეტად ბევრი კი გაცვია
მაგრამ მოვერევი რამენაირად, იქნებ შენს საცვალზე იყოს ამ გადაკარგულიდან სახლში
დასაბრუნებელი რუკა.
-იუმორის მეფე ხარ... -შარვალზე ჩავლებული ჩემი ხელები მოიშორა და წამოდგომას
შეეცადა. -შენთან არ დავწვები.
-შეგვიძლია ფეხზე მდგომსაც გვქონდეს სექსი... -დავამშვიდე და უკვე გახსნილი
შარვალი ქვემოთ დავქაჩე. -მინდა რომ გაიხადო!
-აღიარე რომ ჩემზე გიჟდები და გავიხდი. -ორაზროვანი ღიმილით დამიჭირა მაჯები და
ქვემოდან შემომანათა ანცად აბრჭყვიალებული თვალები.
-შენთან სექსი თუ მომწონს არ ნიშნავს რომ ვგიჟდები... -სახე მომიახლოვა და მისმა
სურნელმა გონება სანახევროდ დამიბინდა. ჯანდაბა ისე უცნაურად მიღიმოდა
დაუკითხავად ამიდუღდა ვენებში სისხლი და თვალი მის სავსე ბაგეებზე
გამიშტერდა. ყელში გაჩხერილი ნერწყვი ხმაურით გადავაგორე ხორხში და საკოცნელად
მივიწიე მაგარამ სახე უკან გასწია.
-ლიკა...
-ხომ გიყვარს თამაში? ჰოდა ვითამაშოთ... -ხმა ზედმეტად ვნებიანი გახდომოდა.-

ვითამაშოთ ბატონო რატი?
-ჯანდაბა... -ხმა გამიტყდა. ეს რაღაც ახალი იყო... პირველად მიწვევდა ქალბატონი. ისევ
ჩემსკენ გამოიწია და ცხვირის წვერით ყბის ძვალს გაუყვა... ოდნავ თრთოლვით
სუნთქავდა.
-წარმოიდგინე წითური ვარ.. მიდი ჯიბუტი. მანახე რა შეგიძლია... -ყურის ბიბილოს ენის
წვერით მისწვდა და შემდეგ კბილებით ჩამაფრინდა. -წითური სახეზე დაყრილი
ჭორფლებით... მწვანე თვალებით, წითელი ტუჩებით. ჩურჩელებდა ვნებიანი ხმით და წვრილი თითებით მკერდზე მეხებოდა. სავსე
მკერდით, მრგვალი თეძოებით... მიყვარს რომ გიჟდები და მინდა ვნახო როგორი ხარ
მათთან. ეს წარმოსახვითი თამაშია. ხედავ შენთან ვარ... შეგიძლია თვალები დახუჭო და
უბრალოდ შემეხო?
გავითიშე, ფსიქოლოგი. თითქოს ჰიპნოზს მიკეთებდა, ჯერ სუნთქვა
შემეკრა. თვალები უნებურად დამეხუჭა და სუნთქვა დამიმძიმდა. ვგრძნობდი მხოლოდ
მას, თითებს რომელიც მუცლის მიდამოებში დასრიალებდნენ. ტუჩებს ჩემს ყურთან და
ხმას... საუბრის პარალელურად ენის წვერით რომ მეხებოდა. მთელი სხეული
დამეჭიმა. ჩემმა თითებმა მისი მკერდის სიმკვრივე შეიგრძნეს და ყრუ ოხვრა წასცდა მის
ბაგეებს. თითები ქვემოთ ჩასრიალდნენ და შარვლის ზემოდან გამკვრივებულ ასოზე
შემეხნენ. მთელს სხეულში გამცრა. თვალები გავახილე და კარგად დავაკვირდი. ის
იყო.. ამის დედაც, წითური იყო ამღვრეული, ვნებიანი თვალებით მიყურებდა და

მიღიმოდა. რა ჯანდაბა მჭირდა? თითქოს ტვინი ბოროტად დამიპროგრამეს და ერთი
ღილაკის გადართვას საჭიროებდა. ჩემს ქვემოთ მყოფი ერთი ხელის მოსმით
ამოვატრიალე და სწრაფად გადავაძრე თავს ზემოთ ნაქსოვი ზედა. შიშველ ზურგზე
თითებით შევეხე და ხერხემლის მალებს კოცნით ჩავუყევი. თრთოდა, ყრუდ ოხრავდა და
ჩემსკენ ზურგით წამომჯდარმა მკლავები კისერზე შემომხვია კეფით მხარზე
მომეყრდნო და სრული უფლება მომცა მისი მკერდი ხელებში მომემწყვდია.
-გინდივარ... ჯანდაბა საშინლად გინდივარ ხო?
ამას სურვილი აღარც კი ერქვა ავადმყოფურად სექსუალურ საცვალზე თითებით
წავეტანე და ხელის კვრით დავაბრუნე საწოლზე, ჩაეცინა სწრაფად გადატრიალდა
ზურგზე და ქვემოდან ამომხედა
-ავადმყოფი ხარ-გაიცინა და გადაშლილი მუხლებში მოხრილი ფეხები სწრაფად
გაასწორა. -ხო,ავადმყოფი ხარ. გამოიბერტყე მაგ თავიდან ერთხელ და სამუდამოდ ის
წყეული ქალი და ჩემთან პრეტენზიები მერე გქონდეს-ხმას აუწია. -ვერ გიტან ესეთს, შენი
ატანაც არ მაქვს. მე თუ გამჟიმავ ამით რას მიაღწევ? უკვე იწექი ჩემთან და თან
არაერთხელ მაგრამ არაფერი გეშველა... ჩემთან სექსი გასულდგმულებს, მაგრამ გონებით
ანას მონა ხარ.
უკან გველნაკბენივით დავიხიე, რას ვგრძნობდი ამის სიტყვებით გადმოცემა
შეუძლებელია, არ ვბრაზობდი, საერთოდ რა ჯანდაბას ვაკეთებდი არც კი ვიცი მის ფეხს
ინსტიქტურად გავკარი ხელი და ერთიანად მოვშორდი.

გონება დაბინდული მქონდა, აი ისე კომპიუტერი რომ გაშტერდება ხოლმე და არანაირი
რეაგირება არ აქვს. ბუნდოვნად ვხედავდი, ტახტზე ლიკუნა იწვა.. სრულიად
შიშველი. ამის აღქმას და გააზრებას კი წამიერად ვერ ვახერხებდი. ზიზღით დაბრეცვოდა
სავსე ტუჩები და არც კი ცდილობდა შიშველი სხეულის დაფარვას. უკან რამდენიმე
ნაბიჯი გადავდგი და თვალები ისევ მოვისრისე.. საშინლად ამეწვა. ისეთი შეგრძნება
მქონდა თითქოს მუცელში მთელი ძალით ჩამარტყეს ფეხი. ნავთის გემო კისერში
მაწვებოდა და ღენინების შეგრძნება ცხვირის წვერს მიწვავდა. მეზიზღებოდა საკუთარი
თავი... ლიკაც მეზიზღებოდა, იმდენად მძულდა იქაურობას თუ არ გავეცლებოდი მთელ
გულმუცელს ამოვიღებდი. ოთახიდან უკან სვლით გავედი და დერეფანში გამოსულმა
პირველი რაც გავაკეთე აზრზე მოსასვლელად ძველებურ ლარნაკს მთელი ძალით
გავკარი ხელი, გამაყრუებელი ზათქით რომ დაეხეთქა იატაკზე და წინა საუკუნის
ხელოვნების ნიმუში პატარა ნატეხებად დაიმსხვრა. დედაჩემი თავს ჩამოიხრჩობდა
მაგრამ ფეხებზე მეკიდა.
-შენი დედაც.... -მთელი ზიზღი ამოვაყოლე ფრაზას და წელს ზემოთ შიშველი სასტუმრო
ოთახში ბოლომდე გამოღებულ ფანჯარას მივადექი. სუფთა ჰაერს ვსაჭიროებდი... კიდევ
იქაურობას უნდა გავცლოდი. სახლს, ლიკას რომელიც მეზიზღებოდა და პირველ რიგში
საკუთარ თავს.
სად გინდა დაემალო ამ ყველაფერს?! სად გინდა გაექცე ნაბიჭვარ ქვეცნობიერს? სად

გინდა დაემალო ჩემს ტვინში მყარად დალექილ ქალს... რომელმაც ცხოვრება ჯოჯოხეთად
მიქცია... როგორ გინდა მოერიო საკუთარ გარყვნილ სურვილებს რომელიც გმართავს და
იმდენად გიმონებს უძლური ხარ. სად გინდა გაექცე წყეულ რეალობას რომელშიც რატი
ჯიბუტი ყველაზე გარეწარი კაცია?
რატი ჯიბუტი! სახელი და გვარი რომელიც წესით არაფერს უნდა ნიშნავდეს. მთავარია
დაიბადო და სახელს შემდეგაც შეგირჩევენო... მთავარია გაიზარდო და შენს შერჩეულ
სახელს როგორ გაამართლებ ამას შენი განვლილი ცხოვრება და წამის სისწრაფით
გაფრენილი წლები გადაწყვეტსო... მთავარია დაიბადო და წლები თავისით
გაფრინდებაო. დავიბადე? რა დავიბადე? როგორი გავიზარდე და რამდენად გავამართლე
ის ყველაფერი ახალშობილს დაღად რომ გაჩნდება შუბლზე და შენც თითქოს სხვისი
დაწერილი სცენარით იზრდები და აგრძელებ ცხოვრდბას... ჩემს ცხოვრებას რომელიც
ერთი დიდი ილუზიაა.. კარუსელი რომელიც ან თავბრუს დაგახვევს და რყევით
მოგკლავს ან ამ დაუსრულებელ ტრიალს უძლებ და რეაქცია არ გაქვს. დავიბადე და ჩემს
დაბადებამდე ის წვერიანი კაცი ტახტრევანზე რომ ზის და ყველაფერს განაგებს, წუთით
გამოუჩნდა საქმე. თითქოს წუთში დაწერა ჩემი ცხოვრება, მან გადაწყვიტა სად, როდის და
რამდენ ხანს უნდა მეცოცხლა... მომცა შანსი თავად გადამეწყვიტა რა და როგორ მინდოდა
და მერე ერთიანად ჩაიქნია ხელი... ვსო.. მორჩა თავისი საქმე გააკეთა და შვებულებაში
გავიდა. შენი დედაც რატი ჯიბუტი მე მოგეცი შანსი არსებობის და ეხლა კისერიც

გიტეხიაო.კ ისერი კი მაშინ მოვიტეხე როდესაც ჩემს ღირებულ არსებობაში (მაშინ მეგონა
ასე) ანას ლანდმა გაიქროლა და ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. ქალის სხეულში
ჩასახლებული მაცდური.. ხელზე რომ გიხვევს, მის წინ გაჩოქებს და შემდეგ მისია და
გტოვებს. გტოვებს.. აი ესე ადგება მიაფურთხებს შენს არსებობას და გტოვებს.
მიმიფურთხებია ყველაფრისთვის როდესაც საკუთარი გონება სხვისი ლანდის
მონაა... საკუთარი სხეული ტვინის იმპულსებს ემორჩილება და გული საერთოდ კარგავს
ფუნქციას. მიმიფურთხებია ყველაფრისთვის როდესაც სხვის სუნთქვაზე დამოკიდებული
ხდები და მონატრება გაიძულებს ილუზიის მონა იყო... მიმიფურთხებია საკუთარი
არსებობისთვის როდესაც აქეთ გაფურთხბენ და სულში ხელებს ის გიფათურებენ
ჰგონიათ შეგცვლიან, გამოგცვლიან, საკუთარ მინდაზე გადაგაწყობენ და შენც თოკებ
დაწყვეტილი მარიონეტი ხდები... კეთილი პატრონის მოლოდინში.
მინდა რომ არ ვარსებობდე, მინდა რომ გავქრე, არ მინდა რომ შევიცვალო რადგან
საკუთარი ეგო სხვისაზე მნიშვნელოვანია.. ჩემი სხეული სურვილზე დამოკიდებულია
სურვილი კი ტვინს ემირჩილება. გული საერთოდ ზედმეტი ორგანოა რომელიც სხეულს
ამძიმებს და ამას მხოლოდ იმიტომ ეგუები რომ მისი არსებობა შენი ბიოლოგიური
აგებულებისთვის საჭიროა... გული რომელიც კი გაიყინა მაგრამ სისხლის სწორად
მიმოქცევას არეგულირებს და ეს სისხლი თუ ადუღებულია ისევ მხოლოდ ერთის

გამო..იმ ერთისთვის და მე.. რატი ჯიბუტი თამამად ვაღიარებ რომ ანას აჩრდილის მონა
ვარ და რაც არ უნდა ეცადონ ვერ ან არ შემცვლიან იმიტომ რომ ეს ჩემი სურვილია
საკუთარი ნარცისისზმი არ მახრჩობს. მომწონს ის რომ საკუთარი თავი და სურვილები
მომწონს და ეხლა მე თუ ვისკის ვსვამდი და რამდენიმე წუთის უკანდელ სიბრაზეს
ალკოჰოლში ვკლავდი ეს უბრალოდ მამშვიდებდა რადგან არ მინდოდა უკან მიბრუნება
და იმ ირონიული ღიმილის
სამუდამოდ გაქრობა იმ ქალის სახიდან რომელიც რას წარმოადგენდა ჩემთვის არ ვიცი, არ
მქონდა გააზრებული და დროის დაკარგვასაც არ ვაპირებდი ამაზე ფიქრში. ლიკა ჩემი
იყო, ჩემი მესაკუთრე ხასიათის მსხვერპლი და სანამ მე მენდომებოდა სწორედ ასე
იქნებოდა.
ნახევრად ჩაცლილ ბოთლს გავხედე და გვერდით გავაცურე ჭიქა კი ხმაურით დავაბრუნე
დახლის ზედაპირზე. პერანგი შემოვიცვი და ღილების შეკვრაზე დრო არ
დამიკარგია. სავარძლიდან წამომდგარმა სიგარეტის ღერი მოვიმარჯვე და აივანზე
გასასვლელ კარზე დაშვებული ფარდა ხმაურით გავწიე გვერდით აივანზე გავედი და
ჩაბნელებულ ჰორიზონტს გავხედე. გრილი ნიავი ანცად შემომეგება და ისე შემომხვია
სუსხიანი საცეცები სხეულზე სასიამოვნოდ შემამცივნა. სანთებელა მოვუმარჯვე
სიგარეტს და ღრმა ნაფაზის შემდგომ დადუმებულ ტელეფონს დავხედე. გაუაზრებლად
ავკრიფე ტვინში ჩაბეჭდილი ნომერი და ზარის გასვლას დაველოდე. მალევე

მიპასუხეს. აზრზე არ ვიყავი რა უნდა მეთქვა, შეკრული სუნთქვით ვუსმენდი მის
სუნთქვას და სიგარეტიან ხელს ძლიერად ვუჭერდი მოაჯირს. -როგორ ხარ რატი?
-შენთან მინდა-გატეხილი, ყრუ ხმით ამოვიჩურჩულე და პასუხის მოლოდინში ყბები
ძლიერად დავაჭირე ერთმანეთს. -შენთან მინდა ამის დედაც.... -რატი...
-იცი რა ქენი? -სიმწრით ჩამეცინა... -მითხარი რომ აღარ გიყვარვარ გესმის? მიდი პატარავ
მითხარი რომ აღარ გიყვარვარ და მაიძულე უარი ვთქვა შენზე... -არ შემიძლია...
-კარგი... -წუთიერი პაუზის შემდეგ ამოვიჩურჩულე და პასუხს აღარ დაველოდე ისე
გავთიშე. ტელეფონს დავხედე... სიგარეტის ნამწვი ეზოში მოვისროლე და ხელის გულზე
გადმოტრიალებული ტელეფონიდან ნომერი ამოვიღე ორად გადავტეხე და ისიც
სიგარეტის კვალს გავუყოლე. ნომრის გარეშე დარჩენილი აპატარი ოთახში
დაბრუნებულმა მაგიდაზე მივაგდე და ვისკის ბოთლი მოვიყუდე. ალკოჰოლმა სასიამოვნოდ გამათბო და სისხლს ისე შეერია სავარძლის საზურგეს თავი
მივაყრდენი და ფეხები წინ გამოვშალე. თვალები დავხუჭე და შევეცადე აღარაფერზე
მეფიქრა. ძილი არ მეკარებოდა საძინებელში დაბრუნებას კი ნამდვილად არ
ვაპირებდი, საკუთარ თავთან ხელჩართული ბრძოლა მქონდა გამართული.
-რა მეწყინა? ის რომ ქალბატონმა ლიკუნამ სიმართლე უხეშად შემახალა სახეში თუ ის
რომ შეძლო და გამომიწვია? იქნებ ის ჰიპნოზის საშუალებით ჩემი მიძინებული
სურვილების გაღვიძება რომ სცადა? ამ წყენაზე უნდა მეფიქრა? იქნებ სჯობდა

დამევიწყებინა მანამდე სანამ მასზე საუბარს და ბოლომდე გაშლას დავიწყებდით...ე სეთი ცარიელი და არეულო ბოლოს როდის ვიყავი აღარც კი
მახსოვს. მქონდა ცხოვრება, სამსახური, მოვალეობები მაგრამ პარალელურად ამ
ცხოვრებაში მქონდა საკუთარი ცხოვრება. ჩემი ქვეცნობიერის ცხოვრება, ეს რაღაც
გაორების მსგავსი იყო ერთი რატი საქმიანი, გაწონასწორებული, ოჯახისთვის
ყველაფერზე წამსვლელი და ამ რატიში არსებული მეორე იდუმალი
რატი. ავადმყოფი, გარყვნილი და საკუთარ სურვილებს აყოლილი. ნიღაბი ორივეს ერთი
ჰქონდა უცვეთი და სამუდამო. მისი გამოცვლა, დახევა, დამტვრევა ან სადმე ჯოჯოხეთში
გადამალვა შეუძლებელი იყო. მეორე მეს არც ფული ადარდებდა, არც გავლენა, არც
სიყვარული... არაფერი გარდა სურვილების ვრცელი სიისა.. და ეს მეორე თითქოს უფრო
ნამდვილი იყო ვიდრე მლიქვნელი ვაჭრის ნიღაბს ამოფარებული გავლენიანი
საკუთარი სიტყვით ქვეყნის იმ ნაწილს მაინც რომ აზანზარებდა ვისთვისაც სავაჭრო
რგოლი გამხდარიყო ცხოვრების კრედო.
საათის ისრები გულის გამაწვრილებელი ტიკ-ტიკით მიიწევდნენ დილის
ოთხისკენ.. ალკოჰოლი ისევ არ გამოსულიყო ორგანიზმიდან. ოთახში იმ საწოლზე სადაც
ჩემი ადგილიც გახლდა მუცელზე გაწოლილ ქალს ეძინა, ორივე ხელი ბალიშისთვის
შემოეხვია და შიშველი სხეული შინდისფერ საბანში გაეხვია. პერანგი დაუდევრად
მივაგდე საწოლის ბოლოში. საბნის ქვეშ შემძვრალი ზურგზე გაწოლი დიდხანს

მივშტერებოდი ჩამუქებულ ჭერს და ვისუნთქავდი სურნელს რომელშიც მთელი საწოლი
გახვეულიყო. ეძინა? ალბათ კი... მშვიდად, გაწონასწორებულად სუნთქავდა. ზურგზე და
ბალიშზე მისი თმები გაშლილიყო და უხვად აფრქვევდა დამათრობელ არომატს. მზერა
ჭერიდან მასზე გადავიტანე, გვერდზე გადაბრუნებულს თავი იდაყვზე მქონდა
ჩამოდებული და მის შიშველ ზურგს თვალს არ ვაშორრბდი სიბნელეს შეჩვეული
თვალები გარკვევით რომ არჩევდა, მისი კანის შეხების სურვილისგან თითის ბალიშები
ამეწვა და სახსრები ისე უცნაურად ამტკივდა თითქოს ერთადერთ გამაყუჩებელ
საშუალებად ეს წყეული შეხება იქცეოდა. თავის ხელში აყვანა ვცადე მაგრამ
ალკოჰოლისგან არეულ ტვინს დაეზარა გადახარშვა, გაჯიუტდა და პრეტენზიულად
აციმციმდა განგაშის წითელი ღილაკი.
-შენი დედაც რატი... -სმწრით შევუკურთხე გონებაში და გაუბედავად მაგრამ მაინც
ავისრულე სურვილი მის სურნელოვან, მკვრივ კანს ფრთხილად შევახე
ხელის ზურგი და ხერხემლის ხაზს ავუყევი კისრის მიმართულებით. იგრძნო მაგრამ
ჯიუტად მაიგნორებდა, არ გატოკებულა მაგრამ დარწმუნებული ვიყავი სპეციალურად არ
ახელდა თვალებს. მისმა აჩქარებულმა გულისცემამ თითქოს გაყიდა და თითებზე
ვიგრძენი წამით შეკავებული სუნთქვა. ამან გამათამამა თმები ფრთხილად გადავუწიე
ზურგიდან და კისრისკენ გავაგრძელე გზა. თმებში ღრმად შევუცურე თითები და თავი
ჩემსკენ ფრთხილად მოვქაჩე. გატყდა, ჩემს ხელს დაჰყვა და გვერდზე

გადმოტრიალებული, ზედმეტად ახლოს აღმოჩნდა ჩემს სახესთან თვალები არ
გაუხელია, ღრმად ჩაისუნთქა და როდესაც ჩემმა ცერმა მის ქვედა ტუჩზე გადაინაცვლა
ბაგეები ოდნავ გაეპო.
-მოდი ჩემთან-უსიტყვოდ დაჰყვა ჩემს ბრძანებას და გამოწეული მჭიდროდ მომეკრა
სხეულზე. შიშველი მკერდის შეხებას ვგრძნობდი სახე კი მის კისერში მქონდა ჩარგული
სადაც ის სურნელი ტრიალებდა რომელიც სიმშვიდის და ჩემი სახლში დაბრუნების
სურნელი იყო. რომელიც არავის ჰქონდა გარდა ამ ქალისა. ჩემი ქალისა...
-აღარასდროს მეთამაშო გესმის? -ყურთან ვუჩურჩულე და წელზე მოხვეული ხელი
ქვემოთ საჯდომისკენ ჩავწიე მთელი ძალით მივიზიდე და საშუალება აღარ მივეცი უკან
გაწეულიყო.
-შარვლით წევხარ? -ჯინსის უხეში ნაჭრის შეხებისგან დისკომფორტი იგრძნო.
-შეგიძლია გამხადო, მაგრამ თუ გეძინება არ ღირს.
-ნუ გაწუხებს გარყვნილი აზრები-ამოიკრუსუნა და შარვლის ღილებს წაეტანა. -ქამარი
მედება და არ მსიამოვნებს. -ღილებთან ცალი ხელით ბრძოლა დაასრულა და თეძოზე
ჩაცურებულს დავეხმარე საქმე რომ გაადვილებოდა.
-იმდენად შესისხლხორცებული მყავხარ შენზე გაბრაზებაც კი არ გამომდის.
-იცი გარეთ რა ხდებაა? -ხელის ძლიერმა კვრამ გამაღვიძა და ზემოდან დაჩერებულ
გაბრაზებულ ლიკუნას ავხედე.
-რა ჯანდაბა გეტაკა? რა ხდება ომი დაიწყოო?
-უარესი იდიოტო, წარღვნაა...
-ისეთი სტრანნი ხარ თავის დროზე ნოე კიდობანშიც არ შეგაყოფინებდა ცხვირს. -გვერდი

ვიცვალე და ძილის შებრუნებას ვაპირებდი, მაგრამ ვინ გაცადა? -შემეშვი ლიკა, თორემ მოგიწევს მთელი დღე ჩემს ქვეშ იწვე...
-ფუ რა იდიოტი ხარ, დღესვე უნდა დავბრუნდე ქალაქში საქმეები მაქვს რატი.. შენსავით
თვითდასაქმებული არ ვარ...
-წარღვნააო შენ თქვი და ჩემი მანქანა კიდობანს ჰგავს? -სერიოზულად მოქცევა არ შეგიძლია? -ხმას აუწია და მთელი ძალით მოქნეული ბალიში
მომხვდა თავში.
-შენი დედაც.. .-ამოვიღრინე და საწოლზე წამომჯდარმა ოთახის შუაგულში დოინჯ
შემორტყმულს გავხედე -არ შეგიძლია ერთხელ მაინც იჯდე მშვიდად?
-ქალაქში უნდა დავბრუნდეთ.
-რატომ? -ვეღარ მოვითმინე და იმხელაზე ვიღრიალე შეხტა. - გამაგებინე რატომ და ეხლავე
წაგიყვან? რაიყო იმ ....ს არ გინდა აწყენინო? ინერვიულებს? -ფუ რა ამაზრზენი ხარ-სახე დამანჭა და თვალები ბრაზისგან აუელვარდა.
-შენი კი ყველაზე უმადური ქალი ვინც კი ცხოვრებაში შემხვედრია. -საწოლიდან
გიჟივით წამოვვარდი და უკან დახევის საშუალება არ მივეცი. ყბებში ძლიერად ვტაცე
თითები და მისი თვალებიდან გადმოღვრილ სიცივეს ანალოგიურით ვუპასუხე. -მეტი რა
ჯანდაბა გინდა გავაკეთო? შენთან მინდათქო... ხო ამ წყეულ დასაკარგავში მინდა
რამდენიმე დღე შენთან ერთად ვიყო.. მხოლოდ მე და შენ. დავისვენოთ გავიაზროთ ეს
ცხოვრება და მერე უკან დაბრუნდებითქო... რამე განსაკუთრებულს
ვითხოვ? უბრალოდ შენთან მინდა, არანაირი ჟიმაობა სულის ამოხდამდე და ხვევნა
კოცნა. არც ესეთი ხამი ვარ და გაჭირვებული. მაგრამ შენ რას აკეთებ საპასუხოდ

ტო? კლიმაქსიანი ქალივით ჭედავ ყველაფერზე.. რა გინდა ლიკა? არ გინდა ჩენთან? არ
გინდივარ? მითხარი ეს დედამიტყნული და წადი!
-ხმას ნუ უწევ! -პასუხად მრისხანედ შემიღრინა.
-გამეცი პასუხი არ გინდა ჩემთან?
-შემეშვი... -ხელუ ამიკრა და უკან დაიხია...
-გასაგებია. -ორივე ხელი თავზე მივიჭირე და ღრმად ჩავისუნთქე. -წადი!
-რა? -გაეცინა-გგონია ფეხით წავალ? ისიც კი არ ვიცი სად ვართ... -აიღე -შარვლის ჯიბიდან მანქანის გასაღები ამოვიღე და ზედ მივაგდე. -რამენაირად
გააგნებ... წადი! -ხელით კარისკენ ვანიშნე და ჩემი სიბრაზით ცოტა არ იყოს ჩემზე მეტად
გაბრაზებულს ხმამაღლა ვუღრიალე. -გაეთრიე აქედან!
-ეჭვიც არ შეგეპაროს წავალ. იდიოტო! -ქურთუკს სწრაფად წამოავლო ხელი და სახლიდან
გავარდნილმა კარი ისე გაიჯახუნა მეგონა ანჯამებიდან ამოხტებოდა. ფანჯრიდან
ვუყურებდი ამ თქეშში როგორ გავარდა ეზოდან და უსწორმასწორო ქვიან გზას
გაუყვა. სულ გაგიჟდა, ფეხით აპირებდა წასვლას. ბრაზისგან ხმამაღლა შევიკურთხე და
სწრაფად ამოვიცვი შარვალი პერანგში მკლავები გავუყარე და ფეხსაცმელი
ამოვიცვი. კარი ზურგს უკან გამოვიხურე და მანქანაში ჩამჯდარმა შემოვიცვი
პიჯაკი. პერანგ გაღეღილმა ძრავის ღმუილით გავიყვანე მანქანა გარეთ და იმ
მიმართულებით წავედი საითაც ათი წუთის წინ კაცმა არ იცის რის გამო გაცოფებული
ლიკუნა წავიდა. მართლაც კოკისპირულად წვიმდა და საქარე მინის საწმენდები ვერ
ერეოდა წვიმის მსხვილ წვეთებს. სოფლის გზა ატალახებულიყო და აქა იქ მოზრდილი

ტბორები გაჩენილიყო. გზაზე კაცის შვილი არ ჩანდა, სად ჯანდაბაში შეიძლება
გამქრალიყო ეს გოგო ვერ ვიგებდი და დაკვირვებით ვათვალიერებდი ყველაფერს. ამ
გადასაკარგავში სახლი რომ გვქონდა ხანდახან მავიწყდებოდა რადგან აქ ამოსვლის
სურვილი ოჯახიდან არც ერთს არ გვიჩნდებოდა და ალბათ სულ სამჯერ თუ ვიყავი
ნამყოფი ამიტომ სოფელს ნორმალურად ვერც კი ვცნობდი და აქ არ ამოსვლის
უმთავრესი მიზეზი მაინც ის გახლდათ რომ დედაქალაქიდან საკმაოდ შორს იყო და
მაღალი გამავლობის ჯიპს ალბათ ხუთი ექვსი საათი მაინც სჭირდებოდა დანიშნულების
ადგილამდე მოსასვლელად. სოფელში სულ ათი მოსახლე თუ იქნებოდა ჩამონგრეული
და მიტოვებული სახლები გულსაკლავად გამოიყურებოდა ალბათ ჩვენს სახლსაც იგივე
ბედი ეწეოდა რომ არა მეზობლად მცხოვრები კოტე პაპა რომელიც გულმოდგინედ
უვლიდა და აქცევდა ყურადღებას. სოფლის უკან ციცაბო ფერდობზე ხშირი ტყის თავზე
ისევ იდო შემორჩენილი თოვლი რომელსაც ალბათ წვიმა ჩამორეცხავდა და
"ხევში" მოჩხრიალე მდინარეს შეუერთდებოდა რომელიც წელიწადის ამ დროს
თავქუდმოგლეჯილი მოიწევდა ქვემოთ და თან მოჰქონდა მოგლეჯილი ხეები და
ხმელი ნაფოტები. წვიმები ალბათ ორი კვირით მაინც გრძელდებოდა აქ და
ცივილიზაციას მოწყვეტილ სოფელში იკეტებოდნენ მოსახლეობა. სანამ ყველაფერი არ
ჩაივლიდა და ადიდებული მდინარე არ დაუბრუნდენოდა კალაპოტს. რომელიც მეორე

სოფელთან დასაკავშირებელ საცალფეხო ხიდს ყოველ მოვარდნაზე გლეჯდა და თან
მიჰქონდა.
ნაპირ სამაგრ სამუშაოებს სოფლის მკვიდრნი ასრულებდნენ და თითქოს ამ ყველაფერს
შეჩვეულნი მშვიდად იმარაგებდნენ საჭირო სანოვაგეს რათა მეორე მხარეს გადასვლა არ
დასჭირვებოდათ.
სად ჯანდაბაში სეიძლება გამქრალიყო ეს ქალი უკვე ტვინი მტკიოდა დარწმუნებული
ვიყავი ვერ გადაასწრებდა მეორე მხარეს და ჯერ ისევ სოფლის ტერიტორიაზე იყო მაგრამ
სად?
********
-ჯანდაბა, გადაირიეე? -ხელები ფართოდ გაშალა ლიკუნამ როდესაც როგორც იქნა
მივაგენი ერთიანად გაწუწულს სველი ტანისამოსი ტანზე რომ შემოხვეოდა და სოფლის
ბოლოში გასვლა მოესწრო. ერთიანად ტალახში ამოსვრილს სიცივისგან აკანკალებდა და ბრაზისგანამღვრეულთვალებსარმაშორებდა, ჯინსიეცვა რომელიც სიცივეს ისე ატანდა
თითქოს ტანისამოსის გარეშე იდგა.ა რც მე ვიყავი ნაკლებ დღეში, ფეხით მომიწია მის
კუდში დევნა ვინაიდან ატალახებულ გზაზე მანქანის შუა გზაში მიტოვება მომიხდა
რადგან საბურავებით წებოსავით გაზელილ ტალახში ჩაფლულს ადგილიდან ვერ
ვძრავდი. სულ დედის გვარიანი გინებით გადმოვხტი მანქაკიდან და პირველ რიგში
საკუთარ თავს ვლანძღავდი საერთოდ აქ რომ გადავწყვიტე მისი ამოყვანა, მერე იმიტომ

რომ აზრზე არ ვიყავი ამ დროს რა შეიძლება მომხდარიყო აქ და მესამე იმიტომ რომ
უფლება მივეცი და იმ ქაჯს კარი საკუთარი ხელით გავუღე. ეხლა კი სიამოვნებით
გავლახავდი საკუთარ თავს რადგან მეორედ ესეთი იდიოტური სეცდომა აღარ
დამეშვა. რომ არ მეპოვა ალბათ გავაფრენდი, აზრზე არ ვიყავი სად შეიძლება
მეძებნა, სოფელს არ ვიცნობდი გზები წესიარადაც კი არ ვიცოდი და ეს მაგიჟებდა რომ
გამორიცხვის პრინციპით ვერ ვიმსჯელებდი როდესაც საქმე მსოფლიოში ყველაზე
დარტყმულ ფსიქოლოგს ეხებოდა. ერთ ადგილზე გაჩერებულმა ჯერ კარგად ვიღრიალე
და შემდეგ ალალბედად დავადექი გზას რომელიც სადღაც უხვევდა და რავიცი რა
დარწმუნებული არ ვიყავი რომ აქეთ არ გადაუხვევდა თავკერძა ქალი. თავკერძა იმიტომ
რომ მარტო საკუთარ თავზე ფიქრობდა და დარწმუნებული ვიყავი სულ ცალ ფეხზე
ეკიდა მისი ესე გაქცევით ვინერვიულებდი თუ არა მე. ისე ჩემი თავის რა ვთქვი... სხვა
ქალის შემთხვევაშიშესაძლოა ....ზეც კი დამეკიდა მისი ესე გავარდნა მაგრამ აქ სხვა
ქალზე კი არა ლიკაზე იყო ლაპარაკი და სულ გულით რომ მდომებოდა ურეაქვიოდ, ცივი
გონებით მივდგომოდი არ გამომდიოდა. გონება თავისით გამეთიშა და თავში ათასი
უბედური აზრი მომდიოდა. იქნებ დაიკარგა? იქნებ ვინმეს გაჰყვა? იქნებ ფეხი დაუცდა და
სადმე მდინარეში ჩავარდა? ეს ბოლო ვარაუდო გამოვრიცხე რა სისულელეა ეგეთი
მოუქნელიც არ იყო მაგრამ რომ წარმოვიდგინე თავის 12 სანტიმეტრიანებზე შემხტარი

როგორ მიკაკუნობდა ამ ქვაღორღიან გზაზე მისი მოკვლა მინდებიდა.
-ოხ ლიკა.. მოგკლავ! -მუქარა სულ გადამავიწყდა როგორც იქნა ერთ საათიანი უაზრო
ბოდიალის შემდეგ რომ ვიპოვე და სიხარულისგან ლამის ჩავეხუტე მაგრამ მალევე
ვუარყავი ჩემი სურვილები.
-ისე მიყურებ გეგონება მარსიდან ეხლა ჩამოვვარდი-ბედად მშრალად გადარჩენილ
სიგარეტის ერთ ღერს მოვკიდე და გაბრაზდბულ ქალს საპასუხო ბრაზით ვუპასუხე.
-ეხლა ვფიქრობ რა საერთო მაქვს შენნაირ ხისთავიანთან და ვერ მივხვდი იციი?
მიტოვებული სახლის ეზოს კარზე ხის საფარი რომ ჰქონდა თავი შეაფარა და სიცივისგან
ტუჩებ დაბრეცილმა დოინჯი შემოირტყა. გვერდით დავუდექი და პირველი რაც გავაკეთე
მის ფეხსაცმელს დავხედე. -მანქანიდან გიკადრიათ გადმობრძანება თქვენო
ბრწყინვალებავ.
-გულ დასაწყვეტია. -ჩამეცინა, რა მაცინებდა მე უბედურს- გაზაფხულია... წვიმაა, ცივა და
ყველაზე უკეთეს შემთხვევაში მე და შენ სადღაც მიკარგულ სოფელში ვართ, სახლიდან
შორს. მარტო.. ირგვლივ ტალახის მეტი არაფერია და სავარაუდოდ მალე
დაღამდება.. ტელეფონი არ გვაქვს, ეხლა მგელი რომ გამოხტეს და რომელიმეს შეჭმა
მოინდომოს შენს თავს მივუგდებ. მართალია გამხდარი ხარ მაგრამ სანამ შეგჭამს მე
გავიქცევი...
-რანაირი ხარ.. მაოგნებ. -ხმას აუწია ლიკამ და ისევ სასოწარკვეთილმა
მოათვალიერა იქაურობა გეგონება მაშველს ელოდებოდა. -აქ დიდხანს ვიდგებით?

-შეგვიძლია გავისეირნოთ-მხრები ავიჩეჩე და ღრმა ნაპასი დავარტყი. -გეთხოვა და მშრალ
ტანსაცმელს წამოგიღებდი
-შენი ოქროც კი არ მინდა!
-რა გაეწყობა... მე შემოგთავაზე. წავიდეთ. -ნამწვი მოვისროლე და პირველი დავიძარი
ადგილიდან. -ისე რა საინტერესოა, აქ საიდან მოხვდი...
-სად მივდივართ?
-როგორ ფქირობ გენიოსო?
-შენი ატანა არ შემიძლია. სამწუხაროდ ისევ აქ ვარ და სანამ სამშვიდობოს გავაღწევთ
მიწევს შენი უაზრო რეპლიკების ატანა. -ყბის ძვლები სიბრაზისგან დაეჭიმა და უარესად
გაბრაზდა როდესაც გამეცინა შენიშნა. -რა გიხარია?
-ისე მე და შენ ესეთ შარში ჯერ არ ვყოფილვართ ერთად... ვატყობ მაგრად გავერთობით.-
დავამშვიდე და მკლავში ჩავაფრინდი
-იდიოტი-კბილებს შორის გამოსცრა ლიკუნამ და დაწინაურდა. დამრეც გზაზე ფეხი
აუსრიალდა და ალბათ მოწყვეტით დაეცემოდა რომ ისევ მე ხელი წონასწორობის
დაცვაში დავეხმარე და არ მივეცი დაცემის საშუალება. ხელი ისევ უხეშად გამომგლიჯა დაშემომღრინა.უკვენერვებიმეშლებოდაა. აქეთგადმოდიოდა შეტევაზე როდესაც ეს
ყველაფერი მისი ბრალი იყო. არც მე დავაკელი და ბრაზიც არ გამიკონტროლებია:
-ბევრ ლაპარაკს ჯობს წინ იყურო.
ტალახში სწრაფად გადაადგილება ჭირდა. მით უმეტეს როდესაც ადგილს არ
ვიცნობდი და უკან, სახლისკენ დასაბრუნებელ გზას ვეძებდი. ამასობაში ჩვენს
კინკლაობასა და ტაატით სიარულში მოსაღამოვებულიყო და ყინვა ნელა იპარებოდა

სველი ტანსაცმლის მიღმა ძვალსა და რბილში. მივდიოდით უმისამართოდ და
სამშვოდობოსგასვლასვერ ვახერხებდით.გაზაზეცკაცისშვილი არ ჩანდა თუ
ჩამობნელდებოდა მეეჭვება გზა გაგვეგრძელებინა რადგან აქ არც გარე განათების
ბოძებზე სმენოდათ რამე და სოფელში ელემენტარული შუქიც კი ალბათ იშვიათად
მოდიოდა. ამ სიტუაციაში კი ალბათ მოახერხებდა და დაზიანდებოდა. წვიმა.. ტალახი და
აკანკალებული ლიკუნა სიცივისგან ცხვირი რომ შესწითლებოდა სველი თმა შუბლზე
მიჰკვროდა. გული მომიკვდა, არ იყო ღირსი. სახლში ჩემთან ყოფნას.. ან თუნდაც თბილ
საწოლში წოლას ამ წვიმასა და თქეშში რომ დაიწყო ბოდიალი. მაგრამ მის საცოდავ სახეს
მაინც ვერ ავარიდე ურეაქციოდ სახე.
-დედას შევეცი. -ყრუდ ამოვიჩურჩულე და ორივე ხელის ზურგით თვალები მოვისრისე.
ვერ ვიგებდი სწორად მივდიოდით თუ არა...ტ ალახიანი გზა რიმლითაც
გადავადგილდებოდით სოფლიდან გაგვიყვანდათ თუ პირიქით სახლში
დაგვაბრუნებდა. ყოველთვის ვამაყობდი რომ იდეალური ორიენტაციის უნარი მქონდა
მაგრამ ეხლა ჩემს გონებაში გვარიანად მოისაქმეს. მეც მციოდა და სავარაუდოდ
ფილტვების ანთება მქონდა გარანტირებული თუ არა ლიკა კი იყო ღირსი ერთი კარგად
მეწვალებინა თუნდაც წუხანდელი ღამის გამო .
-საერთოდ რამ გაიძულა ამ დასაკარგავში წამოგეყვენე? -რომანტიკულ დასვენებას გიწყობდი მაგრამ ფეხები ჭირვეული ბავშვივით აბაკუნე და

ეხლა სწორედ შენი დამსახურებაა ორი დებილი რომ დავბოდიალობთ ამ წუმპეში და სად
დედისტყვნაში ვართ აზრზე არ ვარ. ღირსი ხარ გადაგათრიო და ამ მდინარეს გავატანო
შენი თავი... მაშინ შენც დაისვენებ და მეც.
-მალე დაღამდება... -ჩემი მონოლოგი დააიგნორა და ერთ ადგილზე გაჩერდა
-გულს არ დაგწყვეტ... დიახ დაღამდება.
-მადლობა როგორი გულწრფელი ხარ... -ყრუდ ამოიჩურჩულა და უიმდეობისგან
თვალები აემღვრა.
-ნიანგის ცრემლები უნდა გადმოყაროო
-ვერ ეღირსები. -მაგრად იდგა.
-არ ვიცი სად ვართ... არც ის ვიცი სად მივდივართ. არც ის შენ აქ ჯანდაბას აკეთებ როცა
შეგეძლო ეგ სექსუალური დაგედო სავარძელზე და სახლში თბილად
მჯდარიყავი. ან რამე საქმეს გამოვუძებნიდით.. მაგრამ ერთი იდეა მაქვს რომელიც ორივეს
გადაგვარჩენს. ჩემს თაბზე ვდარდობ ლიკა შენ მერე მოგთხოვ პასუხს. -ზემოდან დავხედე
და თითი დავუქნიე. -ამ მინგრეულ ქოხში გადავალ და კოცონს დავანთებთ, მერე ან
ვინმე გამოივლის და გაგვიყოლებს ან გავშრებით და ჩვენი ხოდით წავალთ.
-რითი? -თავი ვეღარ მოთოკა და ხმა გაუტყდა ლიკუნას. აშკარად ჭკუაში დაუჯდა ჩემი
იდეა
-ვნახავთ რამეს.. წამოდი სანამ გვარიანად დაღამდება იქნებ რამეს მივაგნოთ. -მხარზე
მოვხვიე ხელი და ვაიძულე წინ სწრაფად გადაადგილებულიყო. ცუდი ამინდის გამო მალე ჩამობნელდა და წინ უმისამართოდ სიარულს აზრი აღარ
ჰქონდა, წვიმამ უკლო მაგრამ წვრილად მაინც სცრიდა.

პატარა, შენობას რომელიც ერთ დროს საცხოვრებელი ქოხი შეიძლება
ყოფილიყო. ცალი მხარე სრულიად ჩამონგრეული ჰქონდა. არც კარი და ფანჯარა
დარჩენილიყო ადგილზე. ქარსა და წვიმას ერთიანად ჩამოეგლიჯა. ჭერის დამპალი
ფიცრები ცალ მხარეს სავარაუდოდ ზამთრის თოვლის სიმძიმისგან ჩამონგრეულიყო და
იატაკამდე ჩამოეღწია. მეორე მხარეს ერთად მოგროვილი ფიცრები რომელიც შეშების
მოსაგროვებლად შემოსულ რომელიმე ახლო მახლო მცხოვრებს წასაღებად გადაეწყო
მაგრამ ან გადაეფიქრა წაღება ან ვეღარ ამობრუნებულიყო უკან. ღამით აქ დარჩენის
იდეა სულაც არ მეპიტნავებოდა არც გათენებისთვის დალოდებას ვაპირებდი. ისედაც
გაბრაზებული უარესად ვბრაზობდი რადგან არც სიგარეტი მქონდა და მთელი დღე
ლუკმა არ გადამსვლოდა ყელში მე კი თუ მშიოდა ხასიათი ისე მეცვლებოდა ჩემზე
ბოროტი და ბრაზიანი მეორე არ არსებობდა დუნიაზე. გაწუწული წიწილასავით იდგა
ქალბატონი და ისე მიყურებდა აშკარად აღარ ბრაზობდა ჩემზე. (ან საერთოდაც რატო იყო
ჩემზე გაბრაზებული აი ეგ ვერ გავარკვიე) ეხლა აშკარად ვეიმედებოდი და იცოდა რომ
არა მე დედა ქონდა მოტყნული
-ცეცხლს დავანთებ და ცოტა გავთბებით. -დამამშვიდებლად გავხედე და პსაუხს არ
დავლოდებივარ ისე შევუდექი თხელი ფიცრების დანაწევრებას. -იმედია მგლები არ შეგვჭამენ-ამოიჩურჩულა და კედელთან ატუზული უკვე
დანთებული კოცონის წინ მიწაზე დაგდებულ პატარა ფიცარზე დაეშვა. გაყინული
თითები ალს მიუშვირა და ფეხსაცმლებიდან ფეხები ამოაძვრინა.

-მეც მაგისი იმედი მაქვს. ცეცხლს მიშტერებულმა ქვემოდან გავხედე და თითებს შორის
მომწყვრდეული სიგარეტის კოლოფიდან ბოლო ორი ღერი ამოვაძვრინა. -მოწევ?
უხმოდ გამომართვა ერთი ღერი და შედარებით გამთბარმა ჩვეული სიმკაცრე
დაიბრუნა.
-აქ რატომ ხარ? -თვალი არ მოუშორებია ჩემთვის სიგარეტს მოუკიდა და ღრმად
ჩაისუნთქა კვამლი.
-გაგიკვირდება და ვინერვიულე. ვიცი რა ბატიც ხარ და დარწმუნებული ვიყავი აი ამ
შარას რომ გაცდებოდი. არც შევმცდარვარ. -სახეზე დავაკვირდი. ღაწვები ოდნავ
შეფაკვლოდა. -თან მაინტერესებს კიდევ რა სისაძაგლეს მეტყვი და მერამდენედ მკრავ
ხელს.
-მე შენთვის ხელი არასდროს მიკრავს. ეგ არაფერში მჭირდება. ისედაც ვიცი ვინ ხარ და
რას წარმოადგენ.. რა შეგიძლია და რის ფასად.
-აი მე კი არ ვიცი...
-ეს უპირატესობაში მამყოფებს. -გაეცინა . -მშვენივრად ხვდები ალბათ აქ რის და
საერთოდაც ვის გამო აღმოვჩნდით ...ა სე რომ შენი ჩემს გვერდით ყოფნა ვაბშე აღარ
მიხარია.
-ისეთი ადამიანი ხარ მეეჭვება იდეების ნაკლებობას განიცდიდე..ა სე რომ ყველა შენს
დაცემინებას მე ნუ დამაბრალებ. ჩემი ჭირვეულობა ვირუსივით არ ვრცელდება
ჰაერში. შენი საქციელები მღლის. ვერასდროს ვიგებ რა გინდა ჩემგან და როდის რის
გაკეთებას აპირებ
-მშვენიერია... -საუბარი აღარ გამიგრძელებია ვერ შეეკამათები ასი პროცენტით

სიმართლეს მეუბნებოდა.
ცოტა ხანს სამარისებული სიჩუმე ჩამოვარდა რომელსაც კოცონში ხმელი ფიცრების
ტკაცუნი და გარეთ ამოვარდნილი ქარის ხმა არღვევდა. რეტიანივით რომ ასკდებოდა
კედლებ ჩამოფხავებულ შენობას და გაყინული წვიმის შხეფებს დაუშურვებლად აყრიდა.
-მერე რა იქნება? -სიგარეტი ჩაემთვარებინა ლიკას და საკუთარ ფიქრებში გართულს
თვალ მოუშორებლად მომშტერებოდა
-ჩემგან თავის დახსნას თუ აპირდბ ან უნდა მოვკვდე ან უნდა მოგკლა
-შენ მაგ ორიდან არც ერთს აპირებ ჰო-გაეცინა ლიკას და სველი თმა ცალ მხარეს
გადაიწია
-მე ერთი პატარა კაცი ვარ... დიდი ამბიციებით. -გამეცინა მეც -არასდროს გიფიქრია ქვეყნიდან წასვლა? -სახე დაუსერიოზულდა და კითხვის ნიშნებით
სავსე მზერით გახედა. -აქ არ არის შენი ადგილი, ვერ ეტევი.. არ გყოფნის.. ყოველთვის
რაღაც გინდა რაღაც ახალი და მეტი
-ცოლს რომ მოვიყვან.. დავფიქრდები. -ისეთი ტონით ვუპასუხე ძნელი იყო გაერკვიათ
სიმართლეს ვეუბნებოდი თუ უბრალოდ ისევ ისე დავცინოდი. -ესეიგი არასდროს. შენ ცოლის მოყვანას არ აპირებ. მე კი სერიოზულად გკითხე რატი
-გულახდილობის ვრცელი ღამე გვექმება?
-დილამდე შორია.
-შეგიძლია დაიძინო. დარწმუნებული ვარ ესეთ ექსტრემალურ სიტუაციაში ჯერ არ
მოხვედრილხარ... არ გძინებია და ალბათ სექსიც კი არ გქონია. მეეჭვება იმ ყლის
ფანტაზია ამდენს ქაჩავდეს
-ისევ ამაზრზენი ხარ... რატომღაც ვიფიქრე რომ ადამიანურად საუბარი გამოგვივიდოდა.-

ამოიოხრა
-სალაპარაკოც კი არაფერი გვაქვს ლიკა.... მე შენ გიყენებ.. შენ მე და როგორ ფიქრობ ჩვენ
შეგვიძლია ნორმალური ადამიანებივით ვისაუბროთ? არ გამოგვდის... შენ ყოველთვის
ფსიქოლოგი ხარ და ცდილობ რჩევა მომცე.. მე იდიოტი პაციენტი რომელიც რაღაცამ ან
ვიღაცამ არ დააკამყოფილა. ამის იქით მე და შენ ვერ ვსაუბრობთ... ან ვჩხუბობთ ან სექსი
გვაქვს.. სექსი იმიტომ გვაქვს რომ შენი გაჩუმების ერთადერთი სასიამოვნო და სწორი
გზაა... თან ორივეს გვისწორდება. შენ მე გიყვარვარ მე კი შენზე ან ჯანდაბა, შენს
სხეულზე ვარ მიჯაჭვული და რა დედისტყვნა მჭირს მეც არ ვიცი. ვგიჟდები იმის
წარმოდგენაზე რომ ის რაც ჩემია შეიძლება სხვისიც იყოს აი.. ამიტომ ვერ ვუგებთ მე და
შენ... მაგიჟებ. მაგიჟებ ლიკა და ერთხელაც ან მოგკლავ ან თავს მოვიკლავ.. არ ვიცი
-ჯანდაბა რატი! სადღაც გადასაკარგავში ვართ. წვიმს და შეიძლება მგლებმა შეგვჭამონ
შენ კი ყველა სიტყვით ცდილობ რაღაც დამაბრალო. რაღაცასში მამხილო.. რაღაც დამტყუო
და ამხელ სიძულვილი?
-არადა რომ იცოდე მე რა და რამდენი ვიცი შენც შეგძულდებოდი. -და ეს ფაქტი გახარებს.. ადამიანებს რომ სძულხარ და შენი სიკვდილი გაუხარდებათ. ეს
კარგი გრძნობაა?
-სიყვარულზე აღმატებული... ზოგადად განსხვავებული ადამიანი ვარ. მომწონს როდესაც
ჩემი ეშინიათ... ჩემში მეგობარს კი არა მტერს ხედავენ და ასე შემდეგ მილიონი
....ობა. მე ვერაფერს შევცვლი შენ იმას ხედავ რაც გსურს რომ დაინახო. ისეთს მხედავ

როგორიც რეალურად წარმოგიდგენივარ.. მე ვერ გაიძულებ სადღაც ჯანდაბაში ჩემი
სულის სიღრმეები ეძებო და შეიცნო.. რა ზედმეტად ბანალურია.. ღმერთო ჩემო
გარეგნულად კი ვგავარ ახვარს მაგრამ სული მაქვს სუფთა. ....ობააა... ჩემთვის შენ
ისეთი ხარ როგორსაც გხედავ. იმის იქით არაფერი მაინტერესებს. შენს სულს და
ზებუნებრივ ძალებს ვერ ჩავუღრმავდები ბოდიში...
-მაინც როგორს მხედავ?
-ფარისეველ... კარიერისტკა ქალს. არანაირი სიღრმეები სულის სიფაქიზეები და თვალის
სიღრმეებში დამალული ფარული სევდები. ქალს რომელიც ჩემშია, ჩემს ტვინში და
მიუხედავად იმისა რომ ვატრაკებ ყველაფერი ისეა როგორც მე მინდათქო.. არადა ისეა
როგორც შენ გინდა...
-თვითკმაყოფილი ხარ!
.კიდევ რაღაცის თქმას აპირებდა და აზრზე არ ვარ რამდენ ხანს დავხოცავდით
ერთმანეთს. მანქანის ფარებმა რომ მოანათა შენობას, მაღალი გამავლობის ჯიპი ძრავის
თუხთუხით მოიწევდა შენობისკენ. შეჩერდა და მძღოლი ისე გადმოვიდა ძრავი არ
გამოურთავს.
-რიჩარდა! მანდ რას დამჯდარხარ? -ჩახლეჩილი ბარიტონი ჰქონდა გრძელ საწვიმარში
გახვეულ შუახნის მამაკაცს რომელსაც ხელში თოფი მოემარჯვებინა და ეზოში უაზროდ
მორბენალ ძაღლს ეძახდა, კოცონის დანახვაზე შენობისკენ დაიძრა და თან მოკლე
სტვენით თავისკენ უხმო ძაღლს.
-მგონი გვეშველა... წამოდი. -შუა გზაში შევეგებე მამაკაცს და თან მკლავზე
ჩამოკიდებული ლიკუნაც გავიყოლე.

-გამარჯობათ...
-გაუმარჯოს.. აქ რამ მოგიყვანათ ამ დროს ახალგაზრდებო? -თოფი იღრლიაში ამოიდო
მამაკაცმა და დამხვდურნი თავით ფეხამდე შეგვათვალიერა. -რატი... რატი მქვია. -ხელი გავუწოდე მამაკაცს და ნახევარი ტანით ისე დავფარე ლიკა
თითქოს რამე საფრთხისგან ვიცავდი. -მანქანა ტალახში ჩაგვივარდა ჩვენ კი დავიკარგეთ
და გზის ძებნაში შემოგვაღამდა. იქნებ დაგვეხმაროთ.
-სულ გაიყინებოდით... კი წამოდით, წამოდით. აქვე ვცხოვრობ ტყის პირზე ფერმაში.-
თავით მანქანისკენ გვანიშნა და საჭის მხარეს კარები გამოაღო .- წვიმას
შეუშინებიხართ. აქაურები არ უნდა იყოთ
-კი ცოტა შეგვაშინა. -მანქანაში დაჯდომისას ხელი შევაშველე ლიკას და მის გვერდით
დავიკავე თუ არა ადგილი. დამფრთხალს თანაგრძნობით გადავხედედა ჯერ ისევ
სიცივის საცეცებს ჰყავდათ მისი სხეული დაპატრონებული. შედარებით
დამშვიდებულიყო მაგრამ დაღლილობას მაინც დაემჩნა თავისი კვალი. -აქაურები არ
ვართ, ზემოთ მთის ძირში არის ბაბუაჩემის სახლი, აქ იშვიათად ჩამოვდივართ. ვერ
გავთვალეთ ამ დროს შეიძლება წვიმები და წყალდიდობები რომ ყოფილიყო.
-ხო ამ დროს აქ ეგრე იცის, იკეტება სოფელი და ცივილიზაციას მოწყვეტილი ხარ. აბა
ბაბუაშენი ვინ იყო? აქ დავბერდი და მეცოდინება-სარკიდან გამომხედა ინტერესით სავსე
მზერით.
-ბექა ჯიბუტი...
-ბექას შვილიშბილი ხარ? -სახე გაებადრა მამაკაცს .-რა კაცი გვყოლია სტუმრად.. შენ არც კი
იცი რა მეზობლობა რა ძმაკაცობა იცოდა ბაბუაშენმა...

-ჰო, მე ძალიან პატარა ვიყავი რომ გარდაიცვალა და ფაქტიურად არ მახსოვს. -კაცს
გავუცინე და ლიკუნას მხარზე ძლიერად მოვხვიე ხელი, არ შემწინააღმდეგებია სახით
კისერში ჩამიძვრა და წელზე მჭიდროდ მომხვია მკლავები.
-ეს გოგონა გაგიწირავს ამ ამინდებისთვის. -ისევ გამიცინა კაცმა. -ჰო... ვერ გავთვალე. არადა ფაქტიურად მოვიტაცე სახლიდან. - გასუსულ ლიკას დავხედე
და შუბლზე ისნტიქტირად მივაკარი ტუჩები.
-რატო ბაბუ? არ იყო თანახმა? ვითომ რა დაგიწუნა? -გაეცინა მამაკაცს.
-არა 7 წლის უკან გაება და უკან ვეღარ იხევს.. -ლიკამაც ცალი თვალით ამომხედა და
თვალებით მკითხა შენ ხო არ გაკლიაო მაგრამ საპასუხოდ ფერდზე ისე მოვუჭირე
თითები წინააღმდეგობის უნარი სრულიად დაეკარგა
მანქანამ დაახლოებით 20 წუთის მგზავრობის შემდგომ შედარებით ნორნალურ გზაზე
გადაუხვია და ასიოდე მეტრში მაღალი მესრით შემოღობილ შენობასთან შეჩერდა. მოკლე
სიგნალი მისცა და მალევე გაუღეს ჭიშკარი. ეზოს სიღრმეში შესულმი პატარა
საცხოვრებელ სახლთან შეჩერდა და თავად გადავიდა პირველი. -ისე გაყინულხართ და შეშინებულხართ ვერც კი გაგეცანით,მე იაგო მქვია. საღამოს ორი
სული ძროხა ჩამორჩა ნახირს და მის მოსაძებნად ვიყავი გამოსული... მაგრამ აშკარად
დამაგვიანდა მოახერხეს უკვა სამშვიდობოს გაყვანა. -სახლისკენ მიდიოდა და მორჩილი
ცხვრებივით ადევნებულთ გველეპარაკებოდა კარი შეხსნა და შიგნით შესულებს
სასიამოვნო სითბო მზრუნველი მსაპინძრლივით შემოგვეგება. -ხშირია აქეთ ქურდობის ფაქტები? -პიჯაკი გავიხადე და დერეფნიდან ოთახში

შესასვლელ კარში პირველი ლიკუნა შევატარე. -ბუხართან დაჯექი მიდი... ცოტა გათბები.
-ეხ ჩემო რატი წახდა ქვეყანა აქ ხალხი ამით ცხოვრობს... მუშაობა ყველას ეზარება წლის
ამ დროს ნამდვილი მეორედ მოსვლაა იქით ფერმიდან პირდაპირ სადგომიდან
გამოიყვანეს ათი სული ძროხა. დღდმდე ვერ მიაგნეს დამნაშავეებს. დასხედით
შვილო, გათბით. მოშიებულები იქნებით.
-სიმართლე გითხრათ და კი-თითქოს მალე გავშინაურდი რის საშუალებასაც თავად
მასპინძელი იძლეოდა. სანდომიანი სახის ჭაღარა სამოციოდე წლის მამაკაცი. -ცოტას
დავისვენებთ და თუ დაგვეხმარდბით და მანქანამდე მიგვიყვანთ.. არ მინდა შეგაწუხოთ
-აბა რას ამბობ? -დამიტია კაცმა. -დღეს ჩემი სტუმრები ხართ. ამ გოგოს მაინც ნუ
გაწირავ ფილტვების ანთებისთვის. გათენდება და მანქანასაც ამოვათრევთ იმ
ტალახიდან. -ხელი ამიქნია და დამაიმედებლად გამიღიმა- დედაკაცის გარეშე ვარ
აქა... მაგრამ არ გაგიწევთ ურიგო მადპინძლობასა. დასხედით ეხლავე ყველაფერი იქნება.-
თბილად გაგვიღიმა მასპინძრლმა და გასასვლელი კარისკენ დაიძრა გამოაღო და
ვიღაცას გასძახა.
-როგორ ხარ? -აქამდე ჩუმად მჯდარ ლიკას გადავხედე თითებს რომ უფიცხებდა ბუხარს.
-უკეთესადაც ვყოფილვარ. -რა ვერ აოკებდა ვერ ვხვდებოდი, ისევ ბრაზობდა ახლა რაღა
ჯანდაბა ეტაკა
-ფორმას უბრუნდები ნელ ნელა... არაუშავს ეს კარგი გაკვეთილი იქნება. -თვალი
ღიმილით ჩავუკარი და ისევ ოთახში შემობრუნებულ მასპინძელზე

გადავერთე. სახელდახელოდ რომ გაშალა სუფრა იაგომ. -მოდით შვილო... მიირთვით. ჩემი ცოლი ქალაქს ცხოვრობს შვილებთან კვირაში ერთხელ
ჩამოდის და მოაქვს პროდუქტი რის ყიდვასაც აქ ვერ ვახერხებთ. მე და გოგა კიდე ჩემი
უმცროსი ბიჭი აქ ვართ და ამ ოხრად დასარჩენ საქონელს ვუვლით.
-ღმერთმა გაგიმარჯოთ.
-მაინც რანაირად მოხვდით იქ იმ ტალახში. -ეშმაკურად გაიცინა იაგომ და ცხელი ჩაის
ფინჯანზე თითებ შემოხვეულ ლიკას გახედა. -მართლა ხომ არ გაპარულხართ
-არა რადროს ჩვენი ეგეთებია. -გაეცინა გულწრფელად-მე და ჩემი მეუღლე მართლაც
დავიკარგეთ და ბედი ჩვენი რომ მოგვისწარით. დილამდე მგლების ლუკმა
გავხდებოფით.
-ჰოო ამ დროს მშიერი მგელი სოფლებში ჩამოდის და საჭმელს იტაცებს. შარშან ეზოში
შეგვიჭამეს დეკეული.
-ჯანდაბა... გადავრჩენილვართ.
დავნაყრდით, ცოტა ვისაუბრეთ და ბოლოს მასპინძელმა დაღლილები იქნებით და
სჯობს გამოიძინოთო პირდაპირ ბუხართან გაგვიშალა ერთ ადგილიანი გასაშლელი
საწოლი და იქაურობას გაეცალა.
-ჯანდაბა-საწოლზე ჩამოვჯექი და სახე ორივე ხელში ჩავრგე. - ეხლა რომ ვინანო ჩემი
დამპალი ცხოვრების წესი რამე შეიცვლება?
-თვითგვემა ვერაფერს გიშველის... ამ ღამეს რამენაირად გადავიტანთ. -დამგესლა ლიკამ
-სველი წინდები და შარვალი ბუხართან შეგიძლია დაკიდო გაშრება.
-მეც მოვიფიქრებდი რამენაირად

-არ დაიღალე ამ იაზვობით? -კამათიც კი მეზარებოდა, ჩურჩულით ვკბენდით ერთმანეთს
მასპიმძელს რომ არ გაეგო ჩვენი "ოჯახური" სკანდალების შესახებ ლიკამ უსიტყვოდ გაიხადა შარვალი და ბუხრის წინ სკამის ზურგზე
გადაკიდა. სვიტერიც იქვე მიაკიდა და ფაქტიურად ქვედა საცვლის ამარა შეწვა
საწოლში. და საბანი ტავზე გადიფარა მაგრამ უცნაური შმორის სუნმა სახე დაუმანჭა და
ზიზღით გადაიხადა წელამდე. ამ ყველაფერს კი საწოლის სივიწროვის გამო თითქმის
სხეულზე აკრული ჩემი სხწულიც ემატებოდა. გაწევას შეეცადა მაგრამ წელზე
მოხვეულმა მკლავმა ძველ მდგომარეობას დაუბრუნა და შეძლებისდაგვარად მჭიდროდ
მივიხუტე.
-გადავარდები.. არ ვიკბინები. თანაც დღეს ჩემთან ჩახუტების მეტი არაფერი გაგიკეთებია.
-როგორ ვერ გიტან! -გაიბრძოლა ქალმა.
-ეს ღამეც გადაიტანე რამენაირად და ხვალ გპირდები არც კი გვემახსოვრება.
-მიიწიე.
-მეძინება ლიკა... მოისვენე.
-ღმერთო ვერ ვსუნთქავ. ავდგები საერთოდ.
-შენი ნებაა... უკეთესად დავწვები. -გამეცინა და სახე ქალის კისერში ჩავრგე. მუხლში
მოხრილი ფეხი კი ისე გადავადე თეძოზე განძრევის საშუალება აღარ დავუტოვე მთელი
სხეულით შემოვხვეოდი, სუნთქვა შეკრულს მკლავს პირდაპირ შიშველ მკერდზე
ვუჭერდი და მისი ცხელი ამონასუნთქი სახეზე მედებოდა. ნერვები ისე მეშლებოდა ცოტა
მაკლდა და სათითაოდ დაიწყებდნენ დაწყვეტას... გაძალიანებას და ფართხალს აზრი არ

ჰქონდა, ფიზიკურადა ვერც შეძლებდა მოხერხებულად დაწოლას, ამიტომ დამნებდა და
მორჩა ფართხალს.
-მეუღლე? -რამდენიმე წუთიანი დუმილი ისევ მან დაარღვია.
-არ მოგწონს ეგ სტატუსი?
-მე და შენ ცოლ-ქმარი? -ისევ გაწევას შეეცადა მაგრამ პასუხად მისი მკერდი ხელებში
მოვიქციე და ძლიერად მოვუჭირე
.-გაჩუმდები ტუ გაგაჩუმო? -ყურთან ვუჩურჩულე და სუნთქვა არეულს მოღერებული
კისერი პატარა კოცნებით დავუფარე. -ვგიჟდები შენი კანის სურნელზე.
-რატი სირცხვილია.
-არ იხმაურებ თან ნუ გავიწყდება დღეს საშინლად გამაბრაზე.. ესეც რომ არა ჩემი ცოლი
ხარ.
-შენი ცოლი არ ვარ-ხმა საერთოდ წაერთვა როდესაც ნახევარი ტანით ჩემზე
გადმოწოლილი ზემოთ ამოვწიე და მის მკერდს ტუჩებით წავეტანი. გამკვრივებულ
კერტებზე ენის წვერით ვეხებოდი და ერთიანად მოდუნებულს მჭიდროდ
ვიჭერდი. ბოლოს მასთან ერთად გადავტრიალდი და საწოლზე ზურგით აკრულს
ზემოდან მოვექეცი.
-რატი...
-ჩშშ... მოდუნდი. -მის მკერდს არ მოვშორებივარ ისე ავაფარე ტუჩებზე ხელისგული და
ამჯერად მუცლის არის გავლით ქვემოთ ჩავიწიე. მხურვალე კოცნებს ენის წვერს
ვანაცვლებდი თითებზე კი ვნებისგან არეული ქალის კბილები მიჭერდა. ფეხები
მორჩილად რომ გამიწია და მის ფეხებს შორსი მოქცეულს არ მომცა უფლება საცვლის

გახდის. თხელი მატერიის ზემოდან ცხვირსი წვერით ვეხებოდი თითები კი ურჩად
შეძვრნენ მის მიღმა და იქამდე მიაღწიეს რამაც აიძულა ქალი ყრუდ ამოეგმინა თმებში
მტაცა თითები და მისი სახისკენ მიწეულს ვნებიანად დამაცხრა ტუჩებზე.
-მაგიჟებ... -ამოიჩურჩულა და ცალი მკლავით მომეხვია კისერზე მეორე ხელით კი
თეძოზე ფრთხილად ჩამიცურა საცვალი. -იმედი მაქვს არ გაიგებენ.
-არ იხმაურო... უფლებას არ გაძლევ კოცნა შეწყვიტო. -ზედ მის ტუჩებზე ვჩურჩულებდი
და პარალელურად ვკოცნიდი. მისი სახის გასწვრივ იდაყვით დაყრდნობილმა
თავისუფალი ხელით თეძოზე ჩავაფრინდი და ფრთხილად კი დავიწყე ჩვენი სხეულების
შეერთება მაგრამ ბოლოს ისეთი ძლიერი ბიძგით დავასრულე ტკივილისგან სახე
შეეჭმუხნა ქალს.
-მეტკინა...
-ჩშშ... მაკოცე!
-რატი მტკივა...
-ნახე როგორ გაგისწორდეს. -ზუსტად იქ ვიყავი სადაც საჭირი იყო და ნამდვილად
ვაგებინებდი პადუხს იმ ბრაზსა და ბოღმაზე მთელი დღე ნერვები რომ
დამაგლიჯა. თითქოს მიხვდა რასაც ვაპირებდი და გაიბრძოლა მაგრამ გვიანი იყო. ხელები
სწრაფად გავუკავე თავს ზემოთ და ბოროტად გამეღიმა. - ხარ.
-აშკარად არ ხმაუროსბ ეს ტახტი .-კიდევ ერთი ფაქტი რამაც გამახარა, ქალის გაჩუმება კი
ნამდვილად მარტივი გახლდათ. ვნებიანად ვკოცნიდი, ვკბენდი კისრის არეში და

მტკივნეუკად ვუსრესდი მკერდს, თითქოს მიეჩვია, ამყვა და სათავისოდაც კი
გამოიყენა. უხეში სექსისგან იმაზე მეტი სიამოვნება მიიღო რასაც ველოდი და ბოლოს
ერთაიანად დაღლილი და გამოფიტული განცდილი ორგაზმისგან ისეთი განაბული და
დამყოლი იყო სანტიმეტრითაც კი არ მშორდებოდა. სუროსავით შემოხვეული დიდხანს
თრთოდა და თვალებ მინაბულს სახეზე ისეთი ნეტარება ეწერა ცოტა დამაკლდა და
გავბრაზდებოდი.
-ცხოველივით იქცევი მაგრამ მაინც ვგიჟდები...
-ცოლად გამომყვები? -გაუაზრებლად დავსვი კითხვა და მის მკერდზე სახით
მიხუტებულმა წამით სუნთქვაშეკრულს პასუხის მოლოდინში ქვემოდან ავხედე. არ
ვიცი რატომ ვკითხე? ნამდვილად მინდოდა თუ არა ჩემი ცოლი რომ გამხდარიყო?ა ლბათ
კი... საშინლად მინდოდა მაგრამ პასუხი როგორი იქნებოდა და რა რეაქცია უნდა მქონოდა
არ ვიცოდი. ალბათ ამიტომაც იყო სუნთქვა შეკრული რომ ველოდებოდი მის პასუხს და
წამით თვალებიც კი დავხუჭე.. როგირ არ მინდოდა უარყოფითი პასუხი
ყოფილიყო.. როგორ არ მინდოდა ეთქვა არა რატი..ა ნ არ შემიძლია რატი
*******
სახლში მშვიდობიანად ამოვაღწიეთ და მიუხედავად იმისა რომ მაინც უაზროდ უჟმური
ამინდი იყო და ცა მიტოვებული ვით იცინგლებოდა მაინც მშვენიერ ხასიათზე
ვიყავი. მანქანა ისეთი ტალახიანი იყო გეგონება წინა დღეს დიდი მონდომებით ჩამარხეს

თიხიან მიწაშიო. სახლში სასიამოვნოდ თბილოდა, ბუხრის წინ მოკალათებული ლიკო
მაინც გახვეულიყო პლედში. რამდენიმე ჭიქა ვისკის უკვე გაეთბო მის ვენებში სისხლი
და თვალები ისე უციმციმებდა ერთ ნახვად ღირდა. ჩემი მაისური დიდი ჰქონდა და
მაღალ კისერზე წინა ღამის ნაკვალევი წითლად ეტყობოდა. აქა იქ კბილების კვალიც
აჩნდა. წარმოდგენაც არ იყო საჭირო მკერდი როგორი გაწითლებული შეიძლება ჰქონოდა.
-დათრობას მიპირებ? -ახლიდან შევსებულ მუცელ განიერ ჭიქას სიცილით დახედა. -შენ
არ სვამ, მე კი უკვე კარგად ვარ... სასწაულად დამცხა.
პლედი მოიშორა და საზურგეზე ნახევარი ტანით მიწვა.
-ესეთი თვალებით ნუ მიყურებ-თითი სიცილით დავუქნიე და თვალი ავარიდე. ფეხები
წინ გამოვშალე და ჭიქა მკერდთან დავიჭირე. -მთვრალი სასწაულად საყვარელი ხარ, არ
ყვირი, არ ჩხუბობ, მიღიმი და დარწმუნებული ვარ შენს სხეულში ისეთი ამბები ხდება
ჩემთან გინდა.
-მაგრამ შენ ფხიზელი ხარ...
-ვსვამ ლიკა... ჩემსა და შენს შორის განსხვავება ის არის რომ მე კარგად ვიტან
სასმელს.. შენ კი ორ ჭიქიანი ხარ.
-რატომ ვსვამთ? -მოზრდილი ყლუპი მოსვა და ტუჩები ენის წვერით გაილოკა.
-დროებით ზავს ავღნიშნავთ.. თან აქ მეტი გასართობი არაფერია. - ხელები სიცილით
გავშალე და ბუხრის და საცოდავად მოციმვიმე სანთლის შუქით სანახევროდ განათებულ
ოთახს მოვატარე. -შუქი არ გვაქვს, შესაბამისად არც სხვა რამე ხელმისაწვსომი საშუალება
არსებობს.გარეთ წვიმს...ჩვენ ამ სოფელში ჩავრჩით.მადლობა ღმერთს არ გვშია...

ისეთი ტონით ვლაპარაკობდი გეგონება სამოც წელს მიღწეულ ჭირ-ვარამ გამოვლილი
მოხუცი ვიყავი და სიდუხჭირისგან შეწუხებული საკუთარ სადარდებელს ვუზიარებდი
მეორე ნახევარს.
-მაშინ კი უნდა დავლიოთ... შეშა ხო გვაქვს? ანუ არ გავიყინებით. საჭმელიც
გვაქვს... საუბარიც შეგვიძლია-ხელები ჰაერში გაასავსავა და ხმამაღლა აუტყდა სიცილი.-
მოსაწყენი ხარ.
-7 წელია მიცნობ და პირველად აღნიშნე. -თითი ისევ დავუქნიე. -ჰო, ესეთ სიტუაციაში პირველად ვართ და თურმე არ მცნობებიხარ.
-შეგვიძლია ვითამაშოთ ნარდი-რატომღაც კარადის თავზე შემოდებული ნარდი მომხვდა
თვალში. ძველებური, ხელნაკეთი სავარაუდოდ თავის დროზე კარგი ფასი დაუჯდებოდა
ბაბუაჩემს.
-შუქი არ გვაქვს.. თან ნარდის "გარტყმაში" არ ვარ.
-მაგას ეშველება. -სხარტად წამოვდექი სავარძლიდან, ჯერ მტვერ დადებული ნარდი
ჩამოვიღე კარადიდან შემდეგ კი ოქროსფერ სასანთლეში ჩამაგრებული მოწითალო ფერის
სანთელს წამოვავლე ხელი და მაგიდის კიდეზე დავდე. ფიგურები ამოვიღე ყუთიდან და
ჭადრაკის ფორმის ნახატზე სათითაოდ დავალაგე. -შაშის თამაში ხო იცი?ა რ მითხრა
არაო? ეგეთი მძიმე ბავშვობა გქონდა?
-ბებია შენისა-სწრაფად მოვიდა ფორმაში და სავარძელზე შესწორდა. -"მკვლელი
იგროკი" ვარ
-აგაშენებს ღმერთი. -ისევ ავხარხარდი და სიგარეტს მოვუკიდე. - მიდი თეთრები
შენია, დაიწყე. პროსტა შევთანხმდეთ: ყველა წაგებული ხელის შემდეგ ასრულებ ჩემს

სურვილებს.
-და იქნებ მე ვიგებ "ჯიგარო"?! -თუპიანი კაცივით გამეჯგიმა და თმა კეფაზე დაუდევრად
აიწია.
-კარგი... -ხელები დანებების ნიშნად ავწიე. -მაშინ შენს სურვილს შევასრულებ. მოდი, დაიწყე.
თამაშის პარალელურად სასმელსაც ვწრუპავდით და პირველი ხელის მოგების შემდეგ
ლიკოც აბუნტდა.
-იტყუები!
-შეეგუე ქალბატონო წაგებას-თვალები სიცილით დავაწვრილე. -კარგი, პირველი ხელი არიფების არის. -ხელი ჩაიქნია და ფიგურები დაფაზე დააბრუნა.
-მშვენიერი მიგნებაა თავის დასამშვიდებლად-გამომწვევად გამეცინა და თვალი
გავუსწორე. -ზედა გაიხადე!
-გაკლია? ცივა...
-მიდი მიდი.. არ ცივა, გაიხადე!
-შენი დედაც.. მატყუარა ხარ! -შემიკურთხა და ჩემი კუთვნილი მაისური თავს ზემოთ
გადაიძრო, თუმცა მხრებზე მაინც მოიხურა პლედი. მკერდზე მართლაც ეტყობიდა კვალი
მაგრამ არა იმდენად. მეორე ხელი მომიგო და სურვილს ჩემთვის დავიტოვებ მერე
გამომადგებაო გამიცინა. თავად მეორე წაგების შემდეგ შარვლის გარეშე დარჩა თან ისე
ნელა და ზლაზვნით იხდიდა ტანზე მომდგარ ჯინსებს თითქოს საკუთარ სხეულს
ეალერსებაო.სუნთქვა შეკრული ღიმილით ვუყურებდი, ვიცოდი რასაც აკეთებდა მაგრამ
ნამდვილად არ ვაჩვენებდი რა ჯანდაბაც დამემართა. ალკოჰოლს გაეთამამებინა და
გართობის ხასიათზე დამდგარიყო ქალბატონი. მესამე წაგებაზე სიცილით გადმომხედა

გასახდელი აღარაფერი მაქვს და დაოკდიო, მაგრამ უარესი ელოდა და თიქოს ბრძანების
შესრულებაც აგიჟებდა. ისე ფრთხილად ეხებოდა საკუთარ მკერდს, თავი უკან ჰქონდა
გადაწეული და თვალებ დახუჭულს გაპობილი ბაგეებიდან წყვეტილად ამოსდიოდა ყრუ
ოხვრის ხმა.
ცალი ხელი სხეულზე ჩაიტარა და ფეხებს შორის ჩასული ისე ნელა შეეხო საკუთარ
მგრძნობიარე ადგილს. ლამის გული გამიჩერდა, დაბინდული მზერით ვუყურებდი მის
ყველა ქმედებას და სუნთქვა შეკრულს სხეულის ქვედა ნაწილი არანორმალურად
გამბუჟებოდა. თითები ისე მეწვოდა მისკენ გაწევის სურვილისგან შეიძლება
გავგიჟებულიყავი მაგრამ სავარძლის საზურგეს მიყრდნობილი თვალს არ ვაშორებდი და
სიამივნებისგან მეღიმებოდა. შეეშვა... მოეშვა და წელში გასწორდა, თვალი გამისწორა და
ვნებისგან ამღვრეული დამაკვირდა. წინ გადმოიხარა, მაგიდაზე გაშლილ ფიგურებს ხელი
გადაუსვა და იატაკზე გადაყარა, კატასავით მოქნილად გადმოსრიალდა და ჩემს ფეხებს
შორის მოქცეული მუხლებით დაეშვა ფუმფულა ნოხზე. თვალს ვერ ვაშორებდი, პერანგის
ღილები ფრთხილად ჩამიხსნა და მოშიშვლენულ გულ მკერდზე ენის წვერით დაიწყო
თარეში. შიგადა შიგ პატარა კოცნებს მიტოვებდა და მუცლამდე ჩასულმა ქვემოდან
ღიმილით ამომხედა.
-იცი ქართული ოჯახების დაშლის მთავარი მიზეზი რა არის? - ქამარს თითები ჩაავლო და
ფრთხილად შეხსნა.
-ღალატი? -ყრუდ ვიკითხე და თითები ფრთხილად შევუცურე თმებში .

-არა კომპლექსები... არასრულფასოვანი სექსი. ცოლს როგორ ვაკადრებ? მაგიტომ
დავდივარ ქალებში... ანუ რასაც სხვა ქალთან გააკეთებს თურმე ის ცოლთან
უკადრებელია და ამ დროს არ ეკითხებიან ქალს.. იქნებ მასაც ეს უნდა? -შარვლის
საქამრეს ჩაავლო თითები და საცვალთან ერთად ქვემოთ დაქაჩა. -თუმცა არც ქალები აკლებენ... მაგრამ შენ გაგიმართლა-წინ დავიხარე და ქვემოდან
მომზირალს ვნებიანად ვაკოცე. ენით მოქნილად შემომიძვრა კბილებს შორის და კოცნაში
აყოლილმა თვალები დახუჭა.
-მიდი... -გამომწვევად ამოვიჩურჩულე მის ტუჩებზე და თმებში ჩავაფრინდო. მოწყვეტით
მაკოცა და ქვემოთ ჩასრიალდა. ზუსტად 5 წუთის განმავლობაში სრული სიგიჟე იყო
რასაც გმირულად გავუძელი ბოლოს კი მოთმინება დაკარგულმა ერთიანად
მოვიშორე, წელზე მოხვეული მკლავით სწრაფად შევატრიალე და მაგიდის ზედაპირზე
მკერდით აკრულს წელში გასწორების საშუალება არ მივეცი. ჯინსის უკანა ჯიბიდან
ამოღებული პრეზერვატივი კბილების დახმარდბით გავხიე და ვნებისგან ჭკუიდან
გადასულს არ ვაცადე აზრზე მოსვლა.
აქტისგან სასიამოვნოდ დაღლილი იატაკზე ვიჯექი და ჩემს კალთაში მოკეცილს ცალი
ხელით ვიხუტებდი მეორეთი კი სიგარეტს მოვუკიდე.
- აქ რამდენ ხანს დავრჩებით?
-ნუ გეშინია არ დასუსტდები...
-იდიოტო! -ფერდთან მიჩქმიტა და გაეცინა, შუბლზე ხმაუტით ვაკოცე და მინავლებულ
ბუხარს გავხედე. -გცივა?
-არა, მგონი ალკოჰოლი გამოდის ჩემი ორგანიზმიდან და თავის ტკივილი მეწყება.

-შეგიძლია დაამატო... არ გალოთდები. -მაჯაზე ჩავლებულ მის თითებს დავყევი და
სიგარეტი ტუჩებთან მივუტანე.
-იცი რომ ფორთოხლის გემო გაქვს? -გაეცინა.
-არა... პირველი ხარ ვინც აღნიშნა.
-კი ციტრუსების... კიდევ რაღაც გრილი სურნელი და შენს ტუჩებს ფორთოხალთან
ერთად სიგარეტის არომატიც რომ ერევა მაგიჟებ.
-სულ მთვრალი უნდა იყო შენ... -გამეცინა და სახე ავაწევინე. მიღიმოდა, ფისოსავით
ნეტარი თვალებით.
-შენი უსექსობა არ შეიძლება... ეხლა მივხვდი რატომ გამიმწარე 7 წელი. პარტნიორებს
ცუდად ირჩევდი...
-ან ზედმეტად ღრუზინები იყვნენ....
-ბევრნი იყვნენ? -თვალები დავაწვრილე და სახე დამისერიზულდა რაზეც ხმამაღლა
გაეცინა.
-დამშვიდდი... ორი იყო სულ...
-და ორივე ....?
-მე შენი ბოზების არმიას არ ვლანძღავ.
-იმიტომ რომ ბოზები იყვნენ... -ხმამათლა გამეცინა. -მიყვარს სიბრაზისკენ რომ
გადადიხარ საშინლად აღმაგზნებს და აი მაგ დროს მინდება სასტიკად გაწამო.
-სხეულზე ისევ მაქვს შენი წამების კვალი-მკერდზე დაიხედა და ტუჩები დაბრიცა.
-აღარ წვიმს, არც ზედმეტად გვიანია. გინდა სადღაც წაგიყვანო? -აქაურობის აზრზე არ ხარ რატი-აკისკისდა. -გინდა დავიკარგოთ? -არ დავიკარგებით, წამოდი !-საჯდომზე ხელი ავარტყი და ვაიძულე ამდგარიყო. კი
აცხადებდა გამოვფხიზლდიო მაგრამ მაინც გვარიანად შემთვრალი იყო და ეს გიჟირი
იდეაც ზუსტად ეხლა უნდა განმეხორციელებინა თორემ გამოფხიზლებულზე ისევ

ფეხების ბაკუნს მოჰყვებოდა და აი მაშინ კი ნამდვილად შემომაკვდებოდა..
ზუატად ოცი წუთის შემდეგ კი თბილად ჩაცმულსითვის ხელი მჭიდროდ მქონდა
მოხვეული და იქით მიმყავდა სადაც წლების წინ ვიყავი ნამყოფი. პატარა ტაძრისკენ
რომელსაც გარს მავთულის მესერი ერტყა ეზოში კი შავ ანაფორაში გამოწყობილი
მამაკაცი მოზრდილ ძაღლს საკვებს უყრიდა. ჩვენს დანახვაზე გაკვირვებულმა
გამოგვხედა შემდეგ კი გაიღიმა და ზედ კარის ზღრურბლთან გამოგვეგება.
-ეს მამა იაკობია. -ყურთან ვუჩურჩუკე გაკვირვებულ ლიკუნას და შუბლზე კიდევ
ერთხელ ვაკოცე.
-არ ვიცოდი ესეთი მორწმუნე თუ იყავი-ენა ძლივს მოატრიალა. -აბა თავი აკონტროლე და დამანახე რომ არ ხარ ნასვამი-ყურთან ვუჩურჩულე და
გაოცებულს მოვშორდი.
მამაოს ხელის ჩამორთმევით მივესალმე და ზუსტად ათი წუთის განმავლობაში
ვუხსნიდი ჩემს სურვილს რასაც ღიმილიანი სახით ისმენდა მერე თავი დამიქნია და
ტაძრისკენ მიმანიშნა ხელით. იქაურობის თვალიერებაში გართულ ლიკოს ხელმკლავი
გამოვდე და ტაძრის შესასვლელისკენ წავიყვანე. კართან კოხტად დაკეცილი
თავშლებიდან ერთ ერთს დავწვდი და თავზე საკუთარი ხელით მოვახურე. შუბლზე
ჩამოყრილი ურჩი კულულები გავუსწორე და გაკვირვებულს ფართოდ გავუღიმე.
-ჯვარი დავიწეროთ.
-რა? -ხმამაღლა წამოიკივლა რაზეც იძულებული გავხდი პირზე თითები მიმეფარებინა.-
გარეკე?

-არა... -მხრები უდარდელად ავიჩეჩე..
-ცოლად არ გამოგყვები.
-რას მიწუნებ? -შეურაწყოფილი სახე მივიღე და ცოტა არ იყოს მეწყინა კიდეც. -მშვენიერი
ბიჭი ვარ...
-თავის ქება კიტრის ფასია-ბებიაჩემის დროინდელი გამონათქვამი დააბრეხვა და თავი
ძლივს შევიკავე ტაძრის კარებთან ხარხარი რომ არ ამეტეხა. -ლიკო... -ნაცემი ლეკვის თვალებით შევხედე.. მგონი იმოქმედა. მაინც რა სასწაულებს
აკეთებს ეს ალკოჰოლი.
-მთვრალი ვარ და საკურთხეველთან მიმათრევ,ეს სადაური წესია. -კაი რა საკურთხეველი, მე და შენ ვართ... დამახსოვრო ფოტოსაც გადაგიღებ რომ
გამოხვალ.
-რატი!
-გააკეთე ჩემს გამო...თან ცოდვაშიც არ ჩაგეთვლება ეს დღეები რაც ჩემთან ხარ. -უკვე
შანტაჟზე გადავდიოდი.
-მუხლებზე დამხობილი მორწმუნე არ ვარ-ხმას დაუწია და თვალები აატრიალა.-ნუ
გავიწყდება აქ მოსვლამდე რას მიკეთებდი.
მაინც რომ აზროვნებდა საღად ეგ მიშლიდა ნერვებს. ღრმად ჩავისუნთქე და თავის ხელში
ასაყვანად წამით გვერდით შევტრიალდი. მისი სიჯიუტე.. არა მეც მაგარი ატეხილი ვიყავი
და რა ჯანდაბა მინდოდა მაგდენი მაინც რომ მცოდნოდა ჩემთვისაც კარგი
იქნებოდა. არადა რომ მინდოდა
-გთხოვ... -მისი სახე ხელებში მოვიმწყვრდიე და შუბლზე შუბლით დავეყრდენი. -თუ
გიყვარვარ...
-არ მიყვარხარ!
-ღმერთის მაინც შეგრცხვეს!

-ღმერთზე ვინ მელაპარაკება? -ისევ აუწია ხმას მაგრამ ისევ მოვასწარი მისი გაჩუმება.
-ლიკა!
-შენთან არ ვიცხოვრებ! -ახალი მიზეზი გამონახა.
-მე მკითხე თუ ვიცხორებ? -გამეცინა, ისეთი საყვარელი იყო თავს ვერ ვიკავებდი.
-არც ცოლი ვიქნები!
-ვერ მოგართვი...
-ქალებში ვეღარ ივლი! -თითი სახესთან მომიტანა. გაბზეკილ საჩვენებელ თითზე ვაკოცე
და თავი დავუქნიე -სიტყვაზე გიჭერ.
-ჩემთან თუ არ იცხოვრებ და არც ცოლი იქნები ბოდიში მაგრამ მე რა ვქნა?
-ღმერთმა მარჯვენა ხელი რისთვის მოგცა? -ტაძარში ვართ !-გავახსენე სიცილით.
-ა.. ხო რავიცი... იზამ რამეს.
-ხო მერე მოვგვარდებით.
-არანაირი საჩუქრები და მე გარჩენ და ნუ მუშაობ... ბანკში ანგარიშები და ცოლო ფული
ხო არ გინდა?
-ნასკი გამხადე და ბორში დამისხი... -ხელები ავწიე. -ვფიცავ... არ იქნება.
-ჰო კიდევ რა?
-ჰე გადავიფიქრებ ეხლა და კიდევ შვიდი წელი მოგიწევს მელოდო...
-წავალ ეხლა იცოდე! -გამაფრთხილა და სანამ წასვლას დააპირებდა მკლავში ვწვდი და
ტაძრის ზღრურბლზე გადავიყვანე.
******
-ნია ჯიქია-ფართოდ გამიღიმა და ფეხი ფეხზე მოხდენილად გადაიდო. ჭრელი თვალები
ჰქონდა.. თითქოს ფოსფორისფერში გარდამავალი და რატომღაც გავიფიქრე ღამით
ალბათ კატასავით ანათებენთქო, გამეღიმა და უადგილო ღიმილისთვის გიჟად რომ არ

შევერაცხე '"სასიამოვნოა-თქო" დავაყოლე.
რატომ აღმოჩნდა ბარის დახლთან მაინც და მაინც ჩემს გვერდით როცა ამდენი ადგილი
იყო თავისუფალი ან რატომ მიყურებდა გამჭოლი მზერით არ ვიცი. თმა ბიჭურად ჰქონდა
შეჭრილი და მრგვალი პირი-სახის გამო იმდენად უხდებოდა პირველად მომეწონა
გოგოზე მოკლე თმა. უცნაური ფორმის დიდი საყურეები ეკეთა და წითურად შეღებილი
თმა იმდენად უხდებოდა ვერც იფიქრებდი ხელოვნურად რომ ცდილობდა რიჟა
გამხდარიყო.
-დალევ ?-ბარმენს ვანიშნე მისთვისაც იგივე დაესხა რასაც მე ვსვამდი. ესიამოვნა კიდევ
ერთხელ დამაკვირდა და ფართოდ გამიღიმა.
-აქ რატომ ხარ?
-იქნებ იმ მიზეზით, რა მიზეზითაც შენ ხარ აქ?
კითხვაზე კითხვითვე ვუპასუხე. ხმა არ ამოუღია მუქი ლაქით დამშვენებული თითები
ჭიქას შემოაჭდო და მოზრდილი ყლუპი მოსვა.
-ცოლმა გაგაბრაზა?-გაეცინა.
-შენ ქმარმა გაგაბრაზა და მაგიტომ ხარ აქ?
-ხო, რაღაც ამდაგვარი. -მხრები აიჩეჩა და მკერდთან ზედა შეისწორა. -მიღალატა.
-ჰო... მშვენიერი მიზეზია შენც ანალოგიურით რომ უპასუხო... - ვერასდროს ვიტანდი
პარტნიორის ღალატი რომ მოჰყავდათ საკუთარი ფარული, გარყვნილი სურვილების
დაკმაყოფილების მიზეზად. ღალატზე აუცილებლად ღალატით თუ უპასუხებდი ესეიგი
საქმე გაკეთებული იყო და სამარადჟამოდ ანგარიში გასწორებული გექნებოდა...
-ჯოჯოხეთში მოხვდები-ხმამაღლა გამეცინა და ნახევარი ტანით მისკენ
შევტრიალდი. ურიგო გოგო ნამდვილად არ იყო...

-ჯოჯოხეთამდე შორია... -მანაც გამიცინა. -შენ რა მიზეზით ღალატობ ცოლს?
-მისი არარსებობაა მნიშვნელოვანი მიზეზი...
-ესეიგი ღალატად არ გეთვლება. -მზერა უცნაური გაუხდა და ჩემსკენ გადმოხრილ
შარვლის საქამრეს შეეხო ორი თითით. შემდეგ თითქოს გათამამდაო, გაშლილი
ხელისგულით ჩაუყვა ქვემოთ და სასურველ ადგილამდე რომ მიაღწია მატერიის
ზემოდან მჭიდროდ მომიჭირა თითები.
-მანქანით ხარ? -ხმა შეეცვალა და წარმოდგენაც კი არ იყო საჭირო რა ხდებოდა მის
ფეხებს შორის. ღრმა სუნთქვისგან მკერდი დაეძაბა და სავსე ბაგეები გაეყო. კბილებს ენის
წვერით შეეხო და მზერა სრულიად დაებინდა. მის თითებს რომელიც მჭირდოდ მიჭერდა
ასოზე და თან ფრთხილად მოძრაობდა. ჩემი თითები ჩავავლე და ვაიძულე ხელი
მოეშორებინა, უგრძნობი ნამდვილად არ ვიყავი და ეს თვალსაჩინოდაც ეტყობოდა ჩემს
ქვედა ნაწილს მაგრამ ზიზღის შეგრძნება ყელში ღებინებად მომაწვა და ეს იყო
უმთავრესი მიზეზი ქალის ხელი უკან რომ გავწიე. ეშმაკურად გაეღიმა და სკამიდან
ჩამომხტარი პირდაპირ ჩემს ფეხებს შორის დადგა.
-გავიდეთ... -წინ დახრილმა ყურთან მიჩურჩულა და ყბის ძვალზე მოშიშვლებული
კბილები ჩამავლო.
-სხვა მოძებნე.
-შენი სხეული სხვა რამეს მეუბნება...
-თავიდან მომწყდი! -მისმა სიჯიუტემ უკვე გამაღიზიანა. უხეშად მოვიშორე და ჭიქაში
ჩარჩენილი ვისკი ერთი ყლუპად გამოვცალე. მაშინ როდესაც ქალბატონი ლიკა კაცმა არ

იცის სად ჯანდაბაში იყო და მასზე ისეთი გაბრაზებული ვიყავი ამ ბრაზს სიამოვნებით
ჩავუტოვებდი ხელივნურ წითურს ვაგინაში, საკუთარ თავს ვერ ვცნობდი. სექსზე და
გართობაზე საერთოდ არ მეფიქრებოდა, ერთადერთი რაც ტვინში გაფუჭებული
"პლასტინკასავით" ტრიალებდა ის კითხავ იყო სად და ვისთან იყო ლიკა... ლიკა, ისევ
ლიკა და ისევ და ისევ წყეული ლიკა. რა ჯანდაბას მიკეთებდა ეს ქალი ვერ ვხვდებოდი
მაგრამ ისეთი შეგრძნება მქონდა ტრაკში უხილავი ლურსმნები მერჭობიდა და თავს
ძლივს ვიკავებდი სიმწრისგან რამე არადეკვატური რომ არ ჩამედინა.
სრულიად არადეკვატური ვიყავი ერთი ბოთლი ვისკის შემდეგაც აზრზე არ ვარ რანაირად
რომ აღმოვჩნდი იქ სადაც არ უნდავყოფილიყავი... კლუბში ხმაურიანი
მუსიკის, დამუხტული ჟანგბადის, სიგარეტის ბუღის და ოფლის სუნით და ენდორფინით
გაჟღენთილ ოთხკუთხა შენობაში. ფერადი ნათუფების ციმციმი მუსიკის ფონზე და
ერთმანეთსე მიტმასნილი სხეულები, ახლართული ენები და გარყვნილება... ფუ შენი განა
ეს არ იყო ჯიბუტის სტიქია? გვარიანად გასულიც ვიყავი, ნასვამიც, ალბაგ კაიფშიც არ ვიცი
რა ჯანდაბა როგორ და რატომ გავაკეთე აზრზე არ ვარ ერთადერთი რაც მინდოდა
რეალობიდან ცოტახანს გაქრობა... უაზრო, უხარისხო, დამპალი და ჩამყაყებული აზრების
ტვინიდან გამოფერთხვა. ჯანდაბაში გაგზავნა სრულიად ყველასი და ყველაფრის.. მის
კვალს უნდა გაჰყოლოდა ბრაზი, მონატრება და კიდევ უამრავი გრძნობა. მის კვალს უნდა

გაჰყოლოდა ჩემი არასწორი გზა.. ცხოვრების წესი და ყველაფერი ის ბინძური და
საშინელი რაც გამიკეთებია ან გავაკეთებდი. ვერ შევჩერდებოდი... თავი მეამბოხე ბავშვი
მეგობა რომწლსაც ყველაფერი ჰქონდა მაგრამ რაზე
ატრაკებდა ვერ ხვდებოდა... კარგად დავთვერი, სიგარეტს სიგარეტზე ვეწეოდი და
ნამდვილად არ ვკრავდი კისერზე ჩამოკიდებულ გალეწილ ქალებს ხელს.. მეც მათ
მდგომარეობაში ვიყავი. გაბრაზებული, მიტოვებული, გულგატეხილი, ან
შეყვარებული, მონატრებული... შურისმაძიებელი ოღონდ ვისზე არ ვიცი. არ ვიცი ალბათ
ნაბიჭვარ ლიკუნაზე რომლის სახეც გონებაში ძველი კინოს კადრებივით
დაქროდა. მაშინაც ვიღაც ბოზანდარა ნაშა პირდაპირ დარბაზში რომ მახტებოდა
....ზე.. მაშინაც ვიღაც წითური ურცხვად რომ მთხრიდა ენას პირში. მაშინაც პირდაპირ
ბოთლიდან რომ მოვიყუდე ვისკი და საკუთარ თავზე ზიზღით გამეცინა. დანძრეული
მქონდა... მაგარი დანძრეული.
-სად ხარ? -ენას პირში ვერ ვატრიალებდი მისმა ხმამ რომ იკითხა ინტერესით ხაზის
მეორე ბოლოდან.
-შენი მოკვლა მინდა!-ისტერიული სიცილი ამიტყდა
-მთვრალი ხარ?-
-არც უმაგისობაა-წონასწორობის დასაცავად კედელს მივეყრდენი და მხარზე
ჩამოკიდებული ქერა ხელის კვრით მოვიშორე.
-რატი!
-ს შვილი ვიყო... შენს თავს გეფიცები დედა მაქვს მოტყნული. -სიცილს ვერ
ვწყვეტდი და ცალი ხელი სახეზე მქონდა აფარებული -....ზე დამიკიდე... აზრზე ხარ?

-სად ხარ?
-იდი ნახუი რა გითხარი გაიგე ვაბშე? -მაგრად ამასხა და ხმას ავუწი. -შენი მოკვლა მინდა
-ხმას ნუ უწევ! სად ხართქო ამოღერღე!
-მოხვალ? -ჰაერი ხმაურით ჩავისუნთქე და სიგარეტს დავუწყე ძებნა.
-ეს ხუთი დღეა სვამ?
-ექვსი... თენდება.
-რატომ, გალითდი? -აშკარად მოძრაობდა რადგან მისი ხმა ცუდად მესმოდა მერე
მანქანის ძრავის ხმა გავიგე.
-მენატრები-ცხოვრებაში ესე გულწრფელად არაფერი მიღიარებია. -ჩემი მისამართი დაგავიწყდა?
-ეგოისტი ქალი ხარ... ღმერთო, მართლა დამენძრა.
ალბათ სასაცილოდ გამოვიყურებოდი მილიონ ნახევრა შიშველ ნაშას ზედ არ
ვუყურებდი სამაგიეროდ დარბაზის ცივ კედელს ზურგით აკრული ისე მჭიდროდ
ვხვევდი მკლავებს სხეულზე მიხუტებულ არაფრით გამორჩეულ, სასტიკად გამხდარ
ქალს. მისი სურნელი ამ სიბინძურისთვის ცოდვა იყო და მის თმაში სახით ჩაფლული
თითქოს მხოლოდ მე ვსუნთქავდი. არ მეწინააღმდეგებოდა წვრილი მკლავები წელზე
შემოეხვია ჩემთვის და შუბლითმხარზე მეყრდნობოდა. ჯინსები ეცვა, ფეხზე ბოტასები
და გრძელი ნაქსოვი ჟაკეტი. თმა როგორც ყოველთვის აბურდული ჰქონდა თავზე
დასკუპებული პატარა კოსით.
-გალოთდი რატი?
-დამენძრა... მაგრად დამენძრა.
-წამოდი... -მხარში ამომიდგა და მასთან ერთად შენობის გასასვლელისკენ
დავიძარი. გრილმა ჰაერმა თითქოსთავი ამატკივა და შუბლი შევიჭმუხნე.... მანქანამდე ხმა

არ ამოუღია საჭესთან მითავსებული კი ნახევარი ტანით ჩემსკენ შემობრუნდა და
იფეთქა.
-შენზე არ უნდა ვნერვიულობდე! ჯანდაბა 17 წლის ხარ? რაიყო ქალმა უარი გითხრა და
სასმელში გადაწყვიტე წყენის ჩახშობა? -ყბაში მტაცა თითები და თვალებში ჩამაშტერდა.-
მეზიზღები, რა გაიკეთე? რატი რა გაიკეთე!
-არაფერი... -თავს ცუდად ვგრძნობდი.. თითქოს ნახევარი სხეული პარალიზებული
მქონდა და საუბარიც მიჭირდა. მიუხედავად ამისა მისი დამფრთხალი სახე არ
გამომპარვია, ხმაც კი გაუტყდა და თვალები აემღვრა.
-რა გაიკეთე შე იდიოტო! -ხმას აუწია და პერანგის სახელოებში მწვდა -რატი მითხარი რა
გაიკეთე,საშინლად გამოიყურები.
-არაფერი.. არაფერი... -თითქოს პირველი ნათქვამი ვერ გავიგე და მეორე იმაში
დასარწმუნებლად ამივილუღლუღე ნამდვილად გაიგო თუ არათქო.
-მეზიზღები. -უეცრად ტირილი აუვარდა და ჩემსკენ გადმოწეული შუბლზე შუბლით
დამეყრდნო. -მეზიზღები, როდის გახდი ესეთი?
გული ლამამის გამიჩერდა, მართალი იყო ზუსტად 6 დღე იყო რაც უაზროდ ვსვამდი და
ყველანაირი სისაძაგლე ჩავიდინე რაც კი ჩემს შესაძლებლობებს აღემატებოდა. უბრალოდ არ
მოვკვდი... სახლში არც კი შემიდგავს ფეხი რაც სოფლიდან ჩამოვედი სად ვეგდე მეც ვერ
ვისხენებდი და ეხლა როდესაც იმ ქალის ცრემლებს ვგრძნობდი ვის გამოც გადამეკეტა
თავი ყველაზე დაბალი დონის ნაგავი მეგონა. მეზიზღებოდა საკუთარი თავი იმის
წარმოდგენაზეც კი რას ვგავდი. თითები მის აბურდულ თმებში შევაცურე და ხმაურით

ჩავისუნთქე.
-მიყვარხარ... -ცხოვრებაში მეორედ ვამბობდი ამ სიტყვას, მეორე ქალს ვეუბნებოდი ვისაც კი
უარსებია ჩემს ირგვლივ. თითქოს გამიჭირდა, სიტყვებმა ხორხი დამისერა და გარეთ
სისხლის შხეფებთან ერთად გამოაღწია. მტკივნეული იყო მაგრამ მთელი
შეგნებით, გულით და გრძნობით ნათქვამი. ზუსტად ის, რასაც ვგრძნობდი. ის რასაც
ამდენი ხანი ვაიგნორებდი, ის რასაც ჩემი ნებით მივუხურე კარები და
"ვიღაცის"ა ჩრდილს დამონება გადავწყვუტე. ის რომელიც ერთადერთი საშუალება იყო
ჩემი განკურნების... მინდოდა... საშინლად მინდოდა განკურნება ეს კი მხოლოდ ამ
სიტყვის ადრესატს შეეძლო. ვიცოდი, ამის დედაც თავიდანვე ვიცოდი ალბათ მაგიტომ
ავირჩიე მაინც და მაინც ლიკა. პირველივე დღიდან ვიცოდი, წამიდან როცა
დავინახე.. მხოლიდ ის თუ შეძლებდა
იმას რაც შეძლო კიი შეძლო... და მაიძულა მიმეფურთხებინა საკუთარი
თავისთვის, ჩამექვესკნელებინა ნარცისი ჯიბუტი. ხაზი გადამესვა ყველფრისთვის და
ბოლოს და ბოლოს საკუთარ თავთან მაინც მეღიარებინა იმას ვერ გაეკიდები ვინც
არაფერს ნიშნავს შენთვის...7 წელი ენა გადმოგდებული დავდევდი და საკუთარ
საქციელს უბრალო გართობად, მეგობრობად ან რავიცი ათას ჯანდაბად ვნათვალვდი
ოღონდაც არ მეღიარებინა ეს არაფრით გამორჩეული. ჩვეულებრივი ამავდროულად
არაჩვეულებრუვი გამხდარი გოგო რამდენს ნიშნავდა ჩემთვის.მხოლოდ ჩემთვის.
-მოკეტე... -ხმა გაუტყდა.

-მიყვარხარ... -ჯიუტად გავიმეორე და თავისუფლების შეგრძნებამ სხეული
მომიმჩვარა. სავარძლის საზურგეს მივეკარი ზურგით და ჩემსკენ გადმოხრილს თავი
ავაწევინე. -მიყვარხარ ლიკა.
თვალებში მიყურებდა თითქოს აინტერესებს მართლა ისეთი გაჭედილი მქონდა
როგორიც ვჩანდი თუ უბრალიდ ვთამაშობდი.
-ენას ამოგაცლი. -ტუჩები ისევ დაებრიცა სატირლად... ასეთი შეუძლებელი იყო იმის
დაჯერება რასაც ვეუბნებოდი?
-სიამივნებით გიკბენდი მაგ დაბრეცილ ტუჩებზე მაგრამ... ვიღაც ქერას ვეზასავებოდი და
ამის გამო გადავალ მანქანიდან, შეგიძლია გადამიარო. -სახეზე ორივე ხელი ავიფარე და
ხმამაღლა გამეცინა. -ს შვილი ვიყო მარტო ვაკოცე, მომენტ თვითონ მაკოცა.. ერთი
კვირაა ქალს არ გავკარებივარ და არავისკენ გამიხედია.
-სარკეში ჩაგახედა რას ჰგავხარ ვინ მოგცემდა. -წელში გასწორდა და ძრავი ჩართო.
-ჩვენს სახლში წავიდეთ... -სიგარეტს მოვუკიდე და შუშა ბოლომდე დავწიე.
-უნდა გაგეყარო...
-აი ზუსტად მაგიტომ გვაქვს ჯვარი დაწერილი და არა ხელი მოწერილი როცა აგიდგება
მაშინ რომ არ გამეყარო-ნიშნის მოგებით გადავხედე და გავუცინე. -მთვრალებმა რომ დავიწერეთ ჯვარი მახსოვს... -გამოფხიზლებულზე კი დამეთესე. -გავუხსენე და ხმაში სიბრაზე გამერია.
-ღმერთო ქალი რომ იყო თუ გაჰყვებოდი რატი ჯიბუტის ცოლად მაგასაც ვნახავდი.
-თუ ისე ვეყვარებოდი როგორც შენ უყვარხარ... ტრაკსაც მივცემდი.
-რატი მორჩი...

********
-უპასუხე თორემ თავს გაგიტეხავ! -ლიკას ნამძინარევმა, უკმაყოფილო ხმამ მაიძულა
ქვასავით დამძიმებული თავის აწევა ბალიშიდან და საწოლის გვერდით ტუმბოზე
დადებულ ტელეფონს გადავწვდი.
-პირდაპირ მიზეზით დაიწყე რატომ არ უნდა მოგკლა? - შევუღრინე თანაშემწეს რომელიც
წამით შეყოვნდა.
-გამოფხიზლდი? -მის ხმაში ირონია იგრძნობოდა.
წესი ნომერი 1: არასდროს დანიშნო ძმაკაცი თანაშემწედ!
წესი ნომერი 2: არ დაუძმაკაცდე თანაშემწეს. თორემ ზუსტად ესეთ მდგომარეობაში
აღმოჩნდებით რაშიც მე.
-ტრაკს ნუ ათამაშებ!
ჩემი სიბრაზე დააიგნორა და სადღესასწაულო ხმით გააგრძელა: -რვა საათზე წვეულებაზე მინრძანდებით "უფროსო"არ დაგავიწყეს.. დროა აზრზე
მოხვიდე და საქმეს მიხედო სანამ ჩაიჯვამს.
-რა წვეულებაზე? -გამდნარი გონება დავძაბე მაგრამ არანაირი წვეულება არ
მახსენდებოდა. თუმცა რა გასაკვირია ბოლოს როდის ვიყავი კომპანიაში აზრზე არ ვარ...
-ხანდახან უნდა შემოიარო ხოლმე. -დამიმატა. -ბელგიელებთან გაფორმებული
ხელშეკრულების აღსანიშნავად მამაშენმა რესტორანი დახურა. ასე რომ ძმაო... მოემზადე
საღამოს ყურადღების ნაკლებობაზე ვერ დაიწუწუნებ.
-შენ წადი!
-ბოდიში... ნაღებ საზოგადოებაზე მფოთლავს. -ისე გამითიშა პასუხის გაცემაც არ
მაცადა. ბალიშზე დავეშვი და ხელში შერჩენილი ტელეფონი ფეხებისკენ ვისროლე.
-ხაშზე დაგპატიჟეს ლოთებმა? -ამოიბუზღუნა ძილის დაფრთხობით გაბრაზებულმა

ლიკუნამ და თხელი საბანი თავზე წაიფარა.
-კაბის საყიდლად მოგიწევს გასეირნება. -გაშლილი ხელის გული საბნის ქვეშ გაბზეკილ
საჯდომზე მივარტყი უკმაყოფილო სახით გადმობრუნებულს გავუღიმე.
-შანსიც კი არ გაქვს.
-როგორ არა პატარავ. .დროა დედამთილ-მამამთილი გაიცნო. საწოლიდან წამოვდექი და პირდაპირ სააბაზანოსკენ გავემართე. წელს ზემოთ შიშველს
შარვლიანად მეძინა ეტყობა ვეღარ მოერია ქალბატონი და როგორც ვიყავი ისე მიმაფარა
საბანი.
-ეს სისულელე ყელში ამომივიდა. -აბაზანის კარი თითქმის შემოანგრია ჩემს მაისურში
გამოწყობილმა და ცხელი წყლის ჭავლის ქვეშ მდგარს, მკერდზე ხელებ
გადაჯვარედინებულმა შემომიბღვირა.
-შეგიძლია შემომიერთდე! -მისი პრეტენზია გავატარე და ხელებ გაშლილმა გავუცინე.
-შენთან ერთად წვეულებებზე სიარულებს და გაიცანით ჩემი მეუთლე-ს ატანას არ
ვაპირებ. წყალს გადავივლებ და წავალ საქმე მაქვს თავზე საყრელად. შენ ვერ
გამოგეკიდები კუდში.
-მეკაიფები ხო? -წყალი გადავკეტე და ბრაზმორეული დავაკვირდი.
-არაფერს დაგპირებივარ რატი.
-გოგო სრულ ჭკუაზე ხარ?
-ეს შენ შეიშალე ... რა გამოხტომებია ვერ ვხვდები. ჯერ სულელური ჯვრისწერა. ჩემი
სიმთვრალით ისარგებლე.. ეხლა რას მთხოვ? ცოლად დაგიჯდე? -არ გთხოვ-ყბის ძვლები დამეჭიმა და კბილებს შორის გამოვცერი. თავს ძლივს ვიკავებდი
გაცოფებულს ერთიანად რომ არ ამომეღო რაც კი მის მიმართ წყენა და ბრაზი მქონდა

არადა მახრჩობდა და რამდენ ხანს გავუძლებდი არ ვიცი. -არ გთხოვ! მოვითხოვ. დავიღალე
ენა გადმოგდებული ძაღლივით შენი კუდში დევნით.
-ეს ვინ მეუბნება? -ირონიულად ახარხარდა. რა ამაზრზენი და გველი იყო თავი
შემზიზღდა.
-ლიკა...
-ნუ დამდევ... შენთვის არაფერი მითხივია.
-აბა კარგად მომისმინე. -ჰაერი ცხვირით შევისუნთქე და სველ სახეზე ორივე ხელი
ჩამოვისვი. -დროა მორჩე ს თამაშს და მიიღო ის რასაც გაძლევ.
-რას მახძლევ?
-ღმერრთო ჩემო-ხმამაღლა ამოვიოხრე და ჭერს ავხედე. -რას გაძლევ? ანუ ეხლა შენ მკითხე
მე რას გაძლევ? -სიმწრით გამეცინა და წვერზე ჩამოსმულ ხელის ზურგს მთელი ძალით
ვუკბინე ამ ეგოისტი ქალისთვის რომ არ დამეშავებინა რამე.
-მე გავდივარ...
-ფეხსაც ვერ გაადგავ ვერსად. -კარისკენ შეტრიალებულს ერთი მოზრდილი ნაბიჯით
დავეწიე და მკლავში ჩავავლე ხელი, მთელი ძალით მოვითრიე და შიშველ, სველ
სხეულზე მიხეთქებულს ზემოდან დავხედე. -აქედან ვერ გაბრძანდები სანამ მე არ
დაგრთავ ნებას... იმას ვერ გააკეთებ რაც ამ შენს პატარა თავში მოგივა. -ცალი ხელით
ვიჭერდი მეორე კი შუბლზე მივუკაკუნე. -და ისე ვერ მომექცევი როგორც სათამაშოს...
-ხელები მომაშორე!
-ზედმეტებში გადასვლა არ არის სასარგებლო... შე ჩემი ცოლი ხარ, მოგწონს ეს თუ
არა. გითხარი მიყვარხართქო.. გახსოვს ნორმალურად თუ არა არ ვიცი და თუ მიყვარხარ

და მეტიც... ცოლად მოგიყვანე ესე იგო დაგენძრა. თავს ვერ დაიხსნი ჩემგან და ეხლა
ხელს გაგიშვებ, თუ შეტრიალდები და წახვალ. თმით შემოგათრევ უკან და მაინც იმას
გავაკეთრბ რაც მე მინდა. 7 წლის უკან უნდა მოგეშორებინე თავიდან ლიკა... თვეების
უკან უნდა გათხოვილიყავი სხვა კაცზე ამის უფლებას მოგცემდი თუ არა...მაგრამ იცი
რა? რომც გათხოვილიყავი და მეტიც სამი შვილი გყოლოდა მაინც ჩემთან იქნებოდი, ჩემი
რადგან გიყვარვარ.. რადგან მაგიჟებ. რადგან ვაბშე ამომიყირავე ყველაფერი და ეხლა ესე
ცივად ფეხებზე დაკიდება არ გამოგივა... თუ მიყვარს ბოლომდე მიყვარს
ჩემს მონოლოგს თვალებ გაფართოებული უსმენდა. ორივე ხელი ცივად შევუშვი და
უკან ერთი ნაბიჯით დახეულმა ბეღურასავით აწურული თავით ფეხამდე შევათვალიერე
-თუ გინდა რომ წახვიდე... უბრალოდ ადექი და მოკვდი! სხვანაირად არ გაგიშვებ... იმიტომ
რომ მიყვარხარ.
არ ვიცი გჯერა თუ არა ამ დედამოტყნული სიტყვების მაგრამ მიყვარხარ. -ხმას ავუწიე და
ბოლოს ღრიალზე გადასულმა მთელი ძალით მოვუქნიე ხელი ხელსაბან ნიჟარაზე
დამაგრებულ ფაიფურის სასაპნეს რომელიც გაფრინდა და მეტლახზე დანარცხებული
პატარა კტისტალებად დაიშალა.
-მიყვარხარ ამის დედაც... გესმის?! მიყვარხარ. თვალმოუშორებლად მიყურებდა. შემდეგ ნელ ნელა აემღვრა თვალები და ნიკაპი
სატირლად აუთრთოლდა. გული შემეკუმშა. წამით ფეთქვაც კი შეწვიტა ამ ნაბიჭვარმა
ორგანომ და ვიგრძენი კუჭის თავთან როგორ მომეწურა რაღაც. ტუჩები ძლიერად

დავაჭირე ერთმანეთს და შუა სააბაზანოში მდგარი ისე ავიტაცე ხელში გააზრებაც ვერ
მოასწრო. ყინულივით ცივ კედელზ მთელი ტანით აკრულმა მკლავები მჭიდროდ
შემომხვია კისერზე და ფეხები ჩემს წელზე ერთმანეთს გადააჯვარედინა.
-მიყვარხარ -მის ლოყას ლოყით მიყრდნობილს სუნთქვა მიჭირდა და გონება გათიშულო
ისე ძლიერად ვაწვებოდი თითქოს მისი კედელში შეზრდა მქონდა გადაწყვეტილი. ტიროდა, მსხვილი მარილიანი ბურთულები ერთი მეორის მიყოლებით
გიჟივით სერავდა მის ყვრიმალებს და ჩემს კისერში იკარგებოდნენ. ერთიანად
კანკალებდა ქვედა ტუჩს დასამორჩილებლად, კბილებით ჩააფრინდა და ჰაერი ხარბად
ჩაისუნთქა.
-უშენოდ არ შემიძლია... ვიცი არ გჯერა მაგრამ მართლა არ შემიძლია. უშენოდ თავს ვერ
ვაკონტროლებ... არ ვიცი რა დედისტყვნა მიყავი მაგრამ ფაქტია რომ ჩემს ვენებში
ხარ, ჩემი კანის ქვეშ... მორჩი ჩემს წამებას... გთხოვ. უბრალოდ დაასრულე ეს
ყველაფერი... გთხოვ პატარავ
სიტყვასაც არ ძრავდა უბრალოდ ტიროდა მე კი სრულიად არეული და გაგიჟებული მის
ყურთან ვბუტბუტებდი და ცხვირის წვერით გამოკვეთილ ყბის ძვალზე
ვეხებოდი. მოკლე კოცნებით მის ტუჩებამდე გავიწიე და ზედმეტად ახლოს მყოფს
დავაკვირდი.
-არც კი შეგიძლია გადამიყვარო... არ შეგიძლია ხო? არ შეიძლება ესე მექცეოდე... თავი
შემაყვარო და მერე დამშორდე. არ შეიძლება ვგრძნობდე რამდენს ნიშნავ ჩემთვის და მე

ანალოგიური ღირებულებაც კი არ მქონდეს. არ შეიძლება ჩემი იყო და მაინც გარბოდე... არ
შეიძლება ლიკა. არ შეიძლება დილით გაღვიძებული ისევ უშენობისგან გამოწვეულ
ჯოჯოხეთში აღმოვჩნდე და შენ ამ დროს ეგოისტურად გსიამოვნებდეს ჩემი
ტანჯვა. მეორედ ვთქვი მიყვარხარ და მეორედ იმედგაცრუებული არ უნდა ვიყო. არაფერს
მეტყვი?
თითქოს რაღაცის სათქმელად დააშორა ტუჩები ერთმანეთს მაგრამ ბოლო წამს
გადაიფიქრაო. თვალი ამარიდა ეს რა ჯანდაბა იყო? ეს რა ჯანდაბა იყოო?! არაფერი... ის იყო
უკან გაწევას და შეშვებას ვაპირებდი მისი თითები ქვედა ტუჩზე რომ შემეხო და
ფრთხილად დაიწყო მოძრაობა. ოდნავი შეხებაც ვიგრძრნი და ჰაეროვანი, მსუბუქი
კოცნა... მერე გამომეტყველება შეეცვალა, ოდნავ გაუნათდა მოქუფრული სახე, წამის მერე
სრულიად გაებადრა და ფართოდ გამიღიმა. ცრემლიანი თვალები გაუნათდა და
აუბრჭყვიალდა.
-გიჟი ხარ! -გაეცინა. -ჰო, გიჟი ხარ!
-ან სულით ავადმყოფი... ეს არის შენი პასუხი ჩემს სიყვარულზე? -ნწ... -ჩაიცინა და ხარბი კოცნით დამაცხრა. ბრაზისგან გაცოფებულ სხეულში სისხლი
ხელმეორედ ამიდუღდა მაგრამ თავის ხელში აყვანა მოვახერხე და იატაკზე
დავუშვი. თითქოს წყრომით შემომხედა უკან გაწეულს მკლავზე ჩამავლო ხელი და
ქვემოთ მაჯისკენ ჩამოასრიალა. ხელის ზურგზე ჩამავლო და ამომატრიალებინა, შემდეგ
კი ტუჩებთან მიიტანა და ხელისგულზე მაკოცა.
-მიყვარხარ... ჰო ავადმყოფი პათოლოგი ხარ მაგრამ მიყვარხარ.

-დავმშვიდდი-ირონიულად ჩამეცინა გაბრაზებულს და ხელი გავინთავისუფლე.
-წავალ,კაბას შევარჩევ. არ მინდა ჩემს კაცს თვალი დაადგან ქალებმა კოცნის იმიტაცია
გააკეთა და თითქოს ჩემი გაბრაზებით გამხიარულებულმა ზურგი შემაქცია. სხეულის
სექსუალური რხევით გასხლტა კარში და დამტოვა გაცოფებული.
******
ზუსტად ცხრის წუთები იყო რესტორნის წინ რომ გადმოვედი მაქანიდან და სულის
შეხუთვამდე სექსუალურ შავ კაბაში გამოწყობილ ლიკას წელზე მოვხვიე ხელი ისეთი
იყო იქ მყოფ ყველა მამრობითი სქესის წარმომადგენელს სუნთქვას დაუმძიმებდა. ეს
ფაქტი მაგიჟებდა, იმდენად მსიამოვნებდა იმის გააზრება რომ ეს მშვენიერი არსება ჩემი
იყო საკუთარ თავსაც კი გავასწარი. თვითკმაყოფილების შეგრძნება გულის რითმულ
მოძრაობას ორჯერ მეტად აჩქარებდა. თვითონ წვეულებაზე რა ხდებოდა მისვლის
წუთიდანვე ვერ გავაანალიზე. იმდენი უცნობი ხალხი ირეოდა ვერ მივხვდი რა უნდოდათ
ან საერთოდ რას წარმოადგენდნენ. მამაჩემს გვერდში ამომდგარი დედაჩემისთვის
წელზე შემოეხვია მკლავი და ქალბატონიც ისე ამაყად იყურებოდა ეგრევე მივხვდი ეს
წყეული მასკარადი მისი დადგმული რომ იყო და ქალაქის ნაღები საზოგადოებაც. საჭირო
იყო მათი იქ ყოფნა თუ ნაკლებ საჭირო ყველა აქ მომედებოდა ფეხებში. ყურადღების
ცენტრში მალევე მოვხვდით და დაიწყო მოსაბეზრებელი ხელის ჩამორთმევები და
მოკითხვები. ამ ყველაფრით გაბეზრებულს სიბრაზემ პიკს კი მაშინ მიაღწია როდესაც

ჰორიზონტზე თითქოს ინტერიერის დასამშვენებლად ჩარგული ჩემი ყოფილი ცოლი რომ
დავლანდე. ვიღაც გაბღენძილ ბიძიას ფონად გასდევდა საკუთარი წითელი კაბით ჩემი
გამოჩენისთანავე სახე ისე შეეცვალა ლამის შემეცოდა და მივედი და თავზე ხელი
გადავუსვი. სიტუაციით აღფრთოვანებულმა დედაჩემმა ლამის ძალით გამგლიჯა
ლიკუნას და თავისი სადაქალოს მიმართულებით გამაქროლა, აბა ისე როგორ იქნებოდა
ვინმე დაქალის ზე განათლებული შვილს თუ არ გამაცნობდა სასურველი სარძლოდ რომ
ჰყავდა შეგულებულო. ხანდახან როგორ მიშლიდა ეს ქალი ნერვებს, შუა გზაში
გამოჩენილმა ბელგიელმა პარტნიორმა მიხსნა ამ სატანჯველიდან და ხელის
ჩამორთმევით დაახლოებით 5 წუთიანი საუბარი გამიბა რის სპეციალურად გაწელვასაც
ვცდილობდი ბოლოს ქალბატონი დედას ყურადღებაც მოდუნდა და ზურგისკენ
შებრუნებული ის იყო ხალხში ლიკუნას ძებნა დავიწყე ჩემი მზერა ნაცნობ სხეულს რომ
გადააწყდა და მოულოდნელობისგან ელდა ნაცემი წამით გავშტერდი. მიყურებდა, აქ რა
ჯანდაბას აკეთებდა არ ვიცი.. ვისთან ერთად იყო ან საერთოდაც დედაჩემის მოწყიბილ
წვეულებაზე როგორ აღმოჩნდა? გეგონება ღმერთი მსჯიდა ჩემი წარსულის გამო და
ყველა ჩემს ყოფილ ქალს ერთ სივრცეში მოუყარა თავი. ვუყურებდი ქალს რომლის გამოც
მეგონა რომ სიცოცხლესაც კი დავთმობდი ერთ დროს.. ქალს რომელიც წლები ჩემს
მეხსიერებაში მყარად გახლდათ დალექილი.. მიშხამავდა სულს, სხეულს და საერთოდაც

ერთიანად მანადგურებდა. ეხლა რას ვგრძნობდი? სად გამქრალიყო მისი შეხედვის დროს
გაჩერებული გულისცემა, შეკრული სუნთქვა და ათრთოლებული სხეული? მიღიმოდა... თვალებიდან უსაზღვრო სევდა ეღვრებოდა და თითებს ისე
ძლიერად უჭერდა შუშხუნა ღვინით სავსე ფუჟერს მეშინოდა არ შემოფშვნოდა
თითებში. ყელში გაჩხერილი უცნაური ბურთი გადავაგორე და საკუთარ თავს
ჩავუღრმავდი. რას ვგრძხნობდი? სევდას? მონატრდბას? სიყვარულს? სინანულს... არ ვიცი
მისგან მზერა მარჯვნივ გადავიტანე და იმ ქალს დავაკვირდი რომელიც წარბ
შეუხრელად მიყურებდა, ქალს რომელიც ჩემსკენ დაიძრა.. კი არ მოდიოდა? მოჰქონდა იქ
მყოფთა დაუშრეტელი ინტერესი. სიარულის დროს კაბა სხეულზე ისე ეკვროდა გული
ლამის გამიჩერდა. ნელ ნელა მიახლოვდებოდა და ის სურნელი რომელიც მხოლოდ ჩემი
სამყოფი იყო ნელ ნელა მიძვრებოდა ნესტოებში. მისკენ გადავდგი რამდენიმე ნაბიჯი და
მის ხელს წავეტანე. თვალებში ვუყურებდი და ტუჩებთან ისე მივიტანე
საკოცნელად. გამიღიმა და ეს ღიმილი თითქოს იმდენს ნიშნავდა ხელმეორედ
დავიბადე... მხოლოდ მისი ღიმილისთვის დავიბადე თავიდან -ულამაზესი ხარ..
-უკვე შეგამჩნია, ჯიბეებში ხელებ ჩაწყობილი თუ დაელოდები როდის გამოიჩენს
ინიციატივას და თავად გამოგელაპარაკება მოგკლავ-შავ უზურგო კაბაში გამოწყობილ
წითურს თვალს არ აშორებდა, რომელსაც იდეალური ფორმები, თხელი მატერიის მიღმა
ისე მაცდურად ჰყავდა გამომწყვრდეული თავ გზას ურევდა მამრობითი სქესის

წარმომადგენელთ. თმა სადად ჰქონდა აწეული და კეფაზე შეკრული. ურჩი წითური
კულული კი დაუკითხავად გამოქცეულიყო და მაღალ კისერზე ისე ელემუნებოდა ერთ
დროს მეც მიკრავდა სუნთქვას. ლიკოს გრძელი თითები ძლიერად შემოეხვია ვისკის
ჭიქისთვის და მის მდგომარეობას თვალებზე მოწოლილი ირონიას და დაფარულ ბრაზს
ლამაზ კისერზე ამომჯდარი ლურჯი კაპილარი თვალსაჩინოს ხდიდა.
-აქ შენთან ერთად ვარ... როგორ ფიქრობ ავდგები და მასთან მივალ? -თვალი არ
მომიშორებია ლიკუნასთვის-ჩემი ყოფილების გარემოცვაში თავი მხნედ დაიჭირე
საყვარელო-გამეცინა და ყბის ძვალზე მხურვალედ ვაკოცე. - მიყვარხარ.
-არ ვფიქრობ, დარწმუნებული ვარ. -შეეცადა ხმა უდარდელი გაეხადა ქალს და მზერა ისე
ამარიდა სურვილი გამიჩნდა ნიკაპში ჩამევლო ხელი და თვალებში ჩამეხედა
-და შენ ამას ესე მეუბნები? -მისი უნდობლობა გამიტყდა -ჩვენ ერთადაც კი არ ვართ რატი...
-ღმერთო ჩემო... -ტუჩის კუთხით ჩამეცინა და ვისკის ჭიქა ავართვი ბოლომდე გადავკარი
და ჭიქა უკანვე დავუბრუნე. -უნდობლობა ყველაზე საშინელი დაავადებაა.. ეჭვიანი არ
ხარ ლიკა. რაც შეეხება იმასთან მისვლას და ლაპარაკს არ მინდა -გინდა... ყოველ შემთხვევაში მე ვგრძნობ... საკუთარი ხუთი თითივით გიცნობ და ეხლა
რა მდგომარეობაში ხარ მაგის თქმა არაა საჭირო.
-აქ გასართობად მოვედით... ფსიქოლოგიური სეანსი კაბინეტში ჩამიტარე.. ან საწოლში. ამ
ღამით-მისკენ ღიმილით გადავიხარე და ყურის ძირთან ისე მივაკარი ნერვიულობისგან

გაყინული ტუჩები. არ გამომპარვია ჩვენი მაგიდისკენ მომართული მზერა.
-მოეშვი-ყელში გაჩხერილი გორგალი შეუმჩნევლად გადააგორა ქალმა და ფერდში
მტკივნეულად მიჩქმიტა.
-ცხოველივით ნუ იქცევი-ხმა შემეცვალა და წელში გავსწორდა. - ნურც მზრუნველი
მეგობრის როლს ირგებ და ეხლა მე რომ ავდგე და მასთან მივიდე ეს შენი
უპატივცემულობა იქნება, რასაც არ გავაკეთებ. მე ჩემი არჩევანი გავაკეთე... უპირატესობაში ხარ. რადგან შენზე ვგიჟდები-ყბებში ვტაცე თითები და
ბრაზით გამოვცერი, სახეზე ისეთი ღიმილი მქონდა აკრული გარეშე თვალისთვის ძნელი
გასაგები იქნენოდა ვბრაზობდი თუ უბრალოდ ვეალერსებოდა ქალს რომელიც ამ
იდიოტურ წვეულებაზე პარტნიორობას მიწევდა. -ვიცი ვიღაც გყავდა.. მაგრამ ეს არ
გაძლევს უფლებას მე დამიკიდო, ჩემი ცოლი ხარ არ დაგავიწყდეს... ჯანდაბა შენს ტვინში
ვარ ლიკუნა... შენს გულშიც და ფეხებს ვის გაუშლიდი ჩემამდე სირზე . რაც
მნიშვნელივანია ის მხოლოდ რატის ეკუთვნის. შენთან სექსი რომ მაგიჟებს თავს
ვიკავებ აქვე არ გაგაშიშვლო... მე შენ მჭირდები და შენც მხოლოდ ჩემთვის უნდა
გინათებდეს ეს თვალები... გიცემდეს ეს გული და ეხლა შენი კოცნა რომ მინდა... თუ
გაკოცებ ჩემს გამო უნდა აგიდუღდეს სისხლი ვემებში... გასაგებია?
-იდიოტივით ნუ იქცევი! -ჩურჩულით გამოსცრა ქალმა და თითებზე საკუთარი თითებით
წამეტანა ფრთხილად მომაშორებინა სახიდან და ქვემოდან გამომწვევად შემომცინა.

-შენი მოკვლა მინდა... გარდა იმისა რომ ათასი ბინძური ფიქრები მიტრიალებს თავში...
-შეგიყვარდი და გაგიჟდი-გაეცინა ქალს.
-ეგ თავისთავად მაგრამ... უბრალოდ საშინლად აღმაგზნებს შენი გამომწვევი საქციელები
და ის რომ ვიღაც ყლის გამო მე მიკიდებდი მაგას ვერ ვყლაპავ. -არ მოკეტავ? -ბრაზისგან სუნთქვა აჩქარებულმა ქალმა გამშრალი ყელი ღვინით გაისველა
და მორიგი ვისკის ჭიქით შეიარაღებულს შემომხედა. წამის წინ მისი გამომწვევი ქცევით
აფეთქებული ეხლა იმდენად მშვიდი ვიყავი დარწმუნწბული ვარ ლიკოს სურვილი
ჰკლავდა უბრალიდ თავში გადაერტყა ის ხილის ასორტით საგანგებოდ გაწყობილი
თეფში, ჩვენს მაგიდას რომ ამშვენებდა.
-ვერ გიტან...
-შევამოწმოთ? -საზიზღრად გამომწვევი ღიმილით გადავიხარე მისკენ და მარცხენა ხელი
ისე ფრთხილად ჩავუცურე მის ერთმანეთზე გადადებულ ფეხებს შორის შეკრთა,
ტუჩებთან მიტანილი ღვინის ფუჟერი გაუშეშდა. ფეხზე ასრიალებულმა ჩემმა თითებმა
მოკლე კაბის ბოლო თან გაიყოლეს და მაქმანებით გაწყობილ საცვალთან შეჩერდნენ.
-რატი! -სუნთქვა შეეკრა ქალს.
-რაო პატარავ -ხმაში დიდი დოზით ვნება გავურიე. ლიკამ ამღვრეული თვალები მოავლო
დარბაზს და დარწმუნებული ვარ ღმერთს მადლობა გადაუხადა კუთხის მაგიდასთან
რომ ვისხედით და მაგიდის ყვავილებით მოჩითული გადასაფარებელი იატაკამდე
დაშვებულიყო.
-მოდუნდი...
-შემეშვი.... -ხმა გაუტყდა.

-ნამდვილად გსურს? -თითები არ გამიჩერდბია, გვერდზე გაწეულ საცვალში ისე ურცხვად
შევუძვერი, ყრუ ოხვრის შესაკავებლად ქვედა ტუჩს კბილებით ჩააფრინდა ლიკუნა.-
ჯანდაბა, აქ რა ხდება?. -სუფთად გაპარსული გლუვი კანის თითებით შეგრძნებისგან
სუნთქვა შემეკრა. იქ დახვედრილმა სისველემ კი პირი გამიშრო და ერთმანეთზე
ძლიერად დაჭერილი ყბებით მის ყურთან ჩურჩულით ამოვიგმინე. -ვგიჟდები შენზე
-კარგი... მიდი. -თავის ხელში აყვანა შეძლო არამზადამ და გამომწვევად გამიღიმა
-ვგიჟდები ესეთი რომ ხარ...- ალბათ მეც ამემღვრა თვალები, ღრმად ჩავისუნთქე ქალის
სურნელი და საკუთარ თვაზე ჩამეცინა. -ხმა არ ამოიღო. -მაინც ვერავინ გაიგებს... ის მომღერალი საშინლად კნავის. - ვნებიანად ამოიჩურჩულა
ქალმა და ხელი ჩეს მუხლზე გადმოააცოცა
-მანქანამდე თუ მივაღწევთ შემომაკვდები-ქვედა ტუჩი გავილოკე და ისევ
გამეცინანა. თითებმა კი იქ გადაინაცვლეს სადაც სულის შეხუთვამდე მაგარი რამ
ხდებოდა.
მის ყველაზე მგრძნობიარე ადგილზე. ძალიან ნელა ავამოძრავე და ქვემოდან ავხედე
ბაგეები სიამოვნებისგან დააშორა ერთმანეთს.
-მაკოცე!
-გაგიჟდიი?
-მაკოცე ამის დედაც... ჩვენზე ნაკლებს არავინ აკეთებს. ნახე განათებაც ხელს გვიწყობს.-
პასუხს არ დავლოდებივარ თავისუფალი ხელი კისერზე მოვხვიე და მთელი ძალით
მიზიდულს ვნებიანად წავეტანე სავსე ბაგეებზე.
-იმედი მაქვს იმ ნაბიჭვარს ტუჩებში არასდროს აძლევდი კოცნის უფლებას

-რატომ? მარტო შენ გაქვს ამის უფლება? -ზედ ჩემს ტუჩებზე ჩურჩულებდა.
-კი და კიდევ ბევრი რამის უფლება... -კბილებით ჩავაფრინდი ქვედა ტუჩზე და მის
ვაგინაში თითებს ისე მტკივნულად მივაწექი, წამოიკივლა მაგრამ ხმა მის ხორს არ
გასცდენია. -გაათავებ თუ მანქანამდე გამომყვები?
-ჯანდაბა.... ვერ გიტან.
-ვიცი პატარავ... მეორედ აღარ დამიწყებ ჭკუის სწავლებას და ესე ბინძური წესებით
თამშს. მართალია ჩემს ტვინში ხარ მაგრამ შენ რატი არ ხარ... ამ თამაშებში კი მთავარი
სადავე მე მაქვს ხელში...
-გავიდეთ?
-რატომ? ვეღარ ითმენ? ჯერ ეხლა ვიწყებთ გართობას...
-მოგკლავ რატი... გავიდეთ.
-შეგიძლია უფრო ვნებიანი ხმით მთხოვოო?
-გთხოვ-ზედ ჩემს ტუჩებთან ამოიჩურჩულა და ჩემი თითების მოძრაობაზე
ორიენტირებულმა მუხლზე ძლიერად მომიჭირა ხელი.
-აქ რომ გაათავო არ გინდა? -ღიმილით ჩავეკითხე და ერთიანად მოვშორდი. სველი
თითები მაგიდიდან აღებულ სალფეთქზე შეუმჩნევლად გავიწმინდე და სკამიდან
წამომდგარმა ხელი გავუწოდე. -წამოდი.
ჩემს ხელს დაჰყვა და ათრთოლებული მუხლებით სკამიდან წამომდგარი
წონასწორობის დასაცავად ჩემს ხელს დაეყრდნო. -დავემშვიდობოთ ჩემებს და წავიდეთ. -დარბაზის შუაგულში მდგარი მაგიდისკენ
დავიძარი სადაც ჩემს ოჯახს და მათ რამდენიმე ახლობელს დაეკავებინათ სკამები, ჩვენს
დანახვაზე დედაჩემს სახე გაებადრა. მამამ კი წარბები ინტერესით შეყარა.
-ჩვენ მივდივართ.. სასიამოვნო დროის გატარებას გისურვებთ.

-რატომ დე? -სკამიდან წამოიწია დედა და ლიკოს ისე გადახედა სიამოვნებით
გავიცინებდი მაგრამ ლიკუნას სოლიდარობა გამოვუცხადე. -მეგონა სიტყვით გამოხვიდოდი და ჩვენს უცხოელ პარტნიორებს გააცნობდი ახალ
გეგმებს.
-ამისთვის არსებობს საქმიანი ლანჩი...
-დე ჟურნალისტებით სავსეა დარბაზი... -ხმას დაუწია ქალმა და -ერთი ორ სიტყვას როგორ დავამადლი? -გამეცინა და ლიკოს ხელი მივიტანე ტუჩებთან.-
5 წუთს დამელოდე პატარავ. პიჯაკის ბორტები შევისწორე და შემაღლებული
ადგილისკენ დინჯი ნაბიჯებით გავემართე. იქ სადაც ცოცხალი მუსიკის ბენდი რაღაც
მშვიდ და წყნარ მუსიკას ასრულებდა. სცენაზე ავედი თუ არა მაშინვე შეწყვიტეს დაკვრა
და დარბაზიც ისე გაისუსა თითქოს უამრავი წყვილი თვალი ჩემს რენდგენში გატარებას
ცდილობდა. რამდენიმე წამის განმავლობაში ყველას მშვიდად ვაკვირდებოდი ბოლოს კი
გამეღიმა და ტრიბუნის ზედაპირზე დამაგრებული მცირე ზომის მიკროფონი
გავასწორე. რა ჯანდაბა უნდა მეთქვა მათთვის ისეთი რაც ყველაზე მეტად
აინტერესებდათ? რაზე უნდა მესაუბრა წარმატებულ ბიზნეს საქმიანობაზე თუ სარფიან
გარიგებაზე რომლის აღსანიშნად გამართულ წვეულებაზეც ჭამდნენ და სვამდნენ. ჩემი
ფულით იძღობდნენ ქონისგან ამოქოლილ მუცლებს და აქედან გასულნი ხვალ
ქირქირით ილაპარაკებდნენ თუ რა მოეწონათ წვეულებაზე. რამდენად დაძველებული
ღვინით გამოთვრნენ და ვის როგორი ან რა ფასიანი კაბა და სამკაული

ჰქონდა. შეძლებდნენ თუ არა ჯიბუტები დღეს დღეისობით მოპოვებული დიდების
შენარჩუნებას და განა რამდენ ხანს გაგრძელდებოდა ეს ყველაფერი.ზოგს
დააინტერესებდა სუფთა ხელიბით მივაღიწე თუ არა ამდენს მაშინ როდესაც ჯერ ისევ
ახალგაზრდა ვიყავი.. იქნებ კომუნისტების დროს მობოჭილი ბაბუაჩემის ქონებით
ვიწონებდი თავს? ქალბატონები აუცილებლად შეეხებოდნენ ჩემს გვერდით მყოფ ლიკოს
გარეგნობას.. ზოგი შურით, ზოგი ბოღმით აღნიშნავდა რომ ჯიბუტის ახალი გასართობი
სულაც არ შემეფერებოდა. და განა ვინ შემეფერებოდა? ალბათ ყველა მათგანი ლიკოს
გარდა... ჟურნალისტები ვრცელი სტატიებით დაწერდნენ ტყუილ მართალს და როგორც
ყოველთვის ეხლაც შეეცდებოდნენ ჩემი პირადი ცხოვრების გასაჯაროებას.. თუ
პოპულარული ხარ და თან უცოლო ესეიგი საინტერესო ხარ ხალხისთვის. არასდროს
ვყოფილვარ მშვიდი და მათთვის ადვილად მისაწვდომი რესპოდენტი, ალბათ მაგიტომაც
მიტალახებდნენ ეზოს კარს კვარტალში ერთხელ და შიგადაშიგ კარგად დაგეგმილი
იერიშებით ცდილობდნენ შეუვალი კედლის აღებას. აი, ესეთ დედამოტყნულ რეალობაში
ვცხოვრობდი და ეს ყველაფერი ჩემი არ იყო... ვერ შევეგუე... ვერ გავითავისე და ალბათ
ესეც გაგრძელდებოდა. ამ წუთს ფეხებზე მეკიდა ხვალ რას იზამდნენ რამდენი
დარეკავდა ჩემი კომპანიის პრეს ცენტრში, რამდენი დამიდარაჯდებოდა ეზოს კართან და
რამდენი მოიგონებდა ახალ ჭორს ჩემს პირად ცხოვრებაზე. -მოგესალმებით-გამეცინა.

დარწმუნებული ვარ აქ თავ შეყრილთა უმეტესობას ჩემი წარმატებული ბიზნეს
საქმიანობა სულ ერთ ადგილზე ახატია და ის უფრო აინტერესებს ვინ არის ეს
ანგელოზივით ქალი მთელი საღამოს განმავლობაში გვერდს რომ მიმშვენებს-ლიკოსკენ
გავიხედე და დედაჩემის გვერდით მორცხვად აწურულისკენ ხელით მივითითე. -მაშ მეც
არ მოგაბეზრებთ თავს ჩემს წარმატებულ საქმიანობაზე საუბრით და უმთავრესზე
გადავალ. ლიკუნა, მოდი ძვირფასო! -თბილად გავუღიმე გაკვირვებულს ბრაზისგან რომ
დაკვესა თვალები და თითქოს მზერიტ მეუბნებოდა შენ ხომ არ გაკლიაო? მაგრამ მაინც
დაიძრა მოხდენილი ნაბიჯებით სცენისკენ და ზოგ ზოგიერთის გაოცებული, გაოგნებული, ბრაზმორეული და ერთის სევდიანი თვალებიც გამოიყოლა. ორ
საფეხურიან კიბეზე ამოსვლისას ხელი შევაშველე და გვერდში ამომდგარს წელზე
მჭიდროდ შემოვხვიე თითები.
-მოგკლავ-შემომღიმა და კბილებში გამოსცრა, პასუხად კი შუბლზე კოცნა მიიღო.
-ჩემო ძვირფასო სტუმრებო... იმდენს გაინტერესებდათ ჩემი პირადი ცხოვრდბა, რას
ვჭამ, ვსვამ, რა მაცვია და ქალებში როდის დავდივარ. -გამეცინა, მათაც გაეცინათ. მხოლოდ
დედაჩემს არ ეცინებოდა წარბ შეკრული მიბღვერდა.თითქოს ხვდებოდა რას
ვიტყოდი. დედის ინსტიქტი... რძალიც არ მოსდიოდა თვალში... ის ხომ მისი არც ერთი
დაქალის ზე განათლებული, ჰაი კლასის წარმომადგენელი არ იყო. გავბოროტდი ალბათ
ისე მსიამოვნებდა მისი იმედ გაცრუება თითქოს ბავშვურად ვეჯინავებოდი საკუთარ

ოჯახს. რა გასაკვირია? განა მთელი ცხოვრება მათ გასაბრაზებლად არ ვაკეთებდი
ყველაფერს... არა არ იფიქროთ მძიმე ბავშვობა მქონდა და ეს ბრაზი და შურისძიების
დაუოკებელი სურვილიც მოზარდობიდან გადმომყვა.. არა, არა და არა... იქნებ იმის ბრალი
იყო რომ ჩემი არასდროს ესმოდათ და ყველაფერი ის უნდოდათ რაც მათ
წაადგებოდათ, მათ მოსწონდათ და მე მათ ხელში უბრალო შვილად დაბადებული
მარიონეტი ვიყავი? საკუთრი სურვილებით, გრძნობებით და მისწრაფებებით.
-დღეიდან თქვენი ინტერესის ობიექტი აღარ ვიქნები და სიამოვნებით და ამაყად
გაგაცნობთ ჩემი ცხოვრების ქალს... გაიცანით: ლიკუნა, ჩემი მეუღლე!
ჩემი განცხადება ზოგ ზოგიერთებისთვის მოწმენდილ ცაზე მეხის გავარდნასავით
გაისმა რასაც ფონად იატაკზე დავარდნილი ღვინის ფუჟერის მსხვრევის ხმაც დაერთო
და ზუსტად იმ თვალებს გადავაწყდი. ცრემლიანს, მთელი ცხოვრება რომ
მომიწამლა... ერთ დროს რომ მიყვარდა და ამ თვალების გამო ვსუნთქავდი.
წითური ალქაჯი, ტიროდა.
ჩემს სხეულს კი სრულიად განთავისუფლების საოცარი ნეტარი შეგრძნება
დაეფლებოდა... გავნთავისუფლდი. შვებით ამოვისუნთქე და ჩემს მხარს მოხუტებულ
ქალს დავხედე. გულმა ხელმეორედ დაიწყო რიტმულად ფეთქვა და ამ გამოხედვაში
იმხელა სიყვარული ჩავატიე ლიკუნას თვალები აემღვრა. -მიყვარხარ...
*****

-ნელ ნელა დაგემსგავსე და ის დროა შენს გვარზე გადმოვიდე- ტუჩები სასაცილოდ
დაბრიცა ქალბატონმა და სახლის კარი შევაღე თუ არა. ჭკვიანი ტექნოლოგიების
დამსახურებით მთლიანი ოთახი განათდა, რასაც ფონად დაბალ ხმაზე ჩართული მუსიკის
ხმაც დაერთო და ლიკოს თვალები ანცად რომ კიაფობდნენ. ჯერ ისევ კართან მდგარისკენ
შემობრუნებულიყო და მაცდური მზერით ფრთხილად იხსნიდა კაბის ელვა შესაკრავს...
-გარყვნილი ხარ-გამეცინა და პიჯაკი გავიხადე და პერანგის საყელოს ორი თითით
ჩავაფრინდი.
-მთელი წვეულების განმავლობაში ვინ მიძვრებოდა ვაგინაში? შენ მხოლოდ გარყვნილი
ქალი თუ გაგიქაჩავს...
-გამიმართლა... -ტუჩები გავილოკე და ღიმილით შევათვალიერე სრულიად შიშველი
ქალი თმიდან სარჭებს რომ იხსნიდა და ნელ ნელა მიიწევდა უკან სვლით...
-აი ეს მაგიდა... ღია სამზარეულოს დახლს თითებით შეეხო და იმდენად სექსუალურად
გაასრიალა მის ზედაპირზე სუნთქვა შემეკრა... -სულ მაინტერესებდა რამდენად მყარი
იყო.
ნახევარი ტანით დაეყრდნო და შემდეგ ისე მოქნილად ამოტრიალდა და აცურდა
ზემოთ.. რაღაც სასწაულებს მმართებდა. ზედ გაწოლილმა ტანი ზემოთ აზიდა და
გაეცინა. თმები საოცრად გაშლოდა და ვერცხლისფერ ზედაპირზე დაფენილიყო.. მუქ
განათებაზე მისი თეთრი, სხეული თვალისმომჭრელად ჩანდა და შორიდან ისე
ვუყურებდი ნაბიჯს არ ვდგამდი მისკენ. პერანგის ღილებს ზანტად ვიხსნიდი და

მუსიკაც ნელ ნელა უწევდა ხმას.
-არ გაიხადო!
-კარგიი... -ისევ გამეცინა.
-მომწონს ეს მუსიკა... -ხმა იმდენად სექსუალური ჰქონდა გამდნარი კარაქივით
მეღვრებოდა მთელს სხეულში. -დაჯექი!
მორჩილად დავყევი მის სურვილს და ოთახის შუაში ერთ ერთ სავარძელზე
დავეშვი. სურვილისგან ლამის გავგიჟებულიყავი მაგრამ გმირულად ვუძლებდი, ამის
მეტი რა გამიკეთებია ჩემი გარყვნილი ცხოვრების ნახევარზე მეტში? სიამივნებისგან
ხერხემლის არეში ყინულის კრისტალებივით მესობოდა რაღაც ამოუცნობი.
-იცი რას გავაკეთებთ ეხლა მე და შენ? -მაგიდაზე წამოჯდა და გამიღიმა. -თვალებს
აიხვევ... ვნახოთ რამდენად მაგარი და ამტანი სექსუალური ქმარი მყავს...
-მომწონს... მიდი პატარავ შენი შესაძლებლობების მაქსიმუმი დამანახე. -კისერზე
უაზროდ ჩამოკიდებული ჰალსტუხი მოვიხსენი და თვალებზე ავიხვიე... ღიმილს ვერ
ვიშორებდი სახიდან. ეს ქალი! ჰოო.. ეს ქალი სასწაულებს მმართებდა და მიუხედავად
იმისა რომ არ ვიცოდი რას მიპირებდა ცუდი რომ არ იქნებოდა ვიცი და იმაშიც
დარწმუნებული ვიყავი რომ გამაგიჟებდა...
ჰოო..ჩემი გოგო ნამდვილად გამაგიჟებდა.
-შენი დედაც... -ჩამეცინა და სავარძლის საზურგეზე ნახევარი ტანით
მივეყრდენო... მუსიკა... სახლი რომელიც აღარ იყო მარტოხელა გარყვნილი კაცის და
სურნელი... სურნელი რომელიც მიყვარდა, მაგიჟებდა და მიმონებდა...ჯანდაბა, მიყვარდა.. სიგიჟემდე მიყვარდა და ამის აღიარება და მით უმეტეს

ხმამაღლა წარმოთქმა არასდროს გამიჭირდებოდა. დასასრული



№1  offline მოდერი პენელოპე

საზიზღარო ჯიბუტო, მომწონხარ. ;)

 


№2 წევრი tatuli)

ძალიან მომწონდა პირველი ნაწილი დ რამდენჯერმე წავიკითხე და მეორე საოცრება იყო!❤️

 


№3 სტუმარი სტუმარი ნენე

ფეფო როგორ ყოველთვის მოწოდების სიმაღლეზე ხარ, იმედია მალე კიდევ დადებ ახალ შემოწმედებას და აღარ დაიკარგები....
შეიძლება ბოროტულად ჟღერს მაგრამ მიხარია ის წითელი ალქაჯი წვეულებაშე ესეთ დღეში რომ ჩავარდა ღირსია.
რატი და ეს ფსიქოლოგი ერთმანეთს უხდებიან, მიხარია ბოლო ბოლო ჯიბუტი რომ განთავისუფლად ამდენწლიანი ტანჯვისგან.

 


№4  offline მოდერი abezara98

მგონი პირველად გიწერ კომენტარს და არ შემიძლია, აღფრთოვანებას ვერ ვმალავ. ამ ისტორიის პირველი ნაწილი კარგად მახსოვს ზუსტად ერთი წლის წინ წავიკითხე და იმდენად ვიყავი ნერვებმოშლილი ამ მანიპულატორი კაცით, მინდოდა ადგილზე გამებრდღვნა. სიმართლე ითქვას, ლიკასთან საერთოდაც ვერ წარმოვიდგენდი, რადგან ლიკა მასზე უგონოდ შეყვარეულ ქალი იყო, ხოლო ჯიბუტი ანას მონა, მაგრამ უკვე მერამდენედ დავრწმუნდი, რომ წერისას უბრალოდ საზღვრები არ გაქვს! შენი ისტორიები იმდენად მომწონს, რომ უკვე გაზეპირებულიც კი მაქვს, მაგრამ მაინც ისე ვკითხულობ ხოლმე, როგორც სულ სულ პირველად blush მოკლედ, საოცრება ხარ და კიდევ ბევრი შენი ისტორია მინდააა! heart_eyes heart_eyes

 


№5 სტუმარი Sofia

მომწონს ❤მაგრამ რევანში საიტზე აგარდევს გავგიჟდი არაპირებ გაგრძელებას? ????

 


№6  offline წევრი sofo_sofia13

აუ ესს რაიყოოო ოჰ ჯიბუტიი ნერვები დამაწყდა :დდდ

 


№7 სტუმარი ტაისა

საერთოდ ახლახანს აღმოვაჩინე ეს საიტი და შენც, ცხადია.

ძალიან კარგია, შემგარი მწერალი ხარ და მიხარია, რომ შენი ისტორიების წაკითხვის საშუალება მაქვს♥️♥️♥️

 


№8 სტუმარი ფეფო

tatuli)
ძალიან მომწონდა პირველი ნაწილი დ რამდენჯერმე წავიკითხე და მეორე საოცრება იყო!❤️

მიხარია თუ მოგეწონა. :*

სტუმარი ნენე
ფეფო როგორ ყოველთვის მოწოდების სიმაღლეზე ხარ, იმედია მალე კიდევ დადებ ახალ შემოწმედებას და აღარ დაიკარგები....
შეიძლება ბოროტულად ჟღერს მაგრამ მიხარია ის წითელი ალქაჯი წვეულებაშე ესეთ დღეში რომ ჩავარდა ღირსია.
რატი და ეს ფსიქოლოგი ერთმანეთს უხდებიან, მიხარია ბოლო ბოლო ჯიბუტი რომ განთავისუფლად ამდენწლიანი ტანჯვისგან.

ვცდილობ არ დავიკარგო,მაგრამ საგანგებო რეჟიმში ვმუშაობ და სახლშიც კი ვერ მხედავენ ჩემები ნორმალურად :(

abezara98
მგონი პირველად გიწერ კომენტარს და არ შემიძლია, აღფრთოვანებას ვერ ვმალავ. ამ ისტორიის პირველი ნაწილი კარგად მახსოვს ზუსტად ერთი წლის წინ წავიკითხე და იმდენად ვიყავი ნერვებმოშლილი ამ მანიპულატორი კაცით, მინდოდა ადგილზე გამებრდღვნა. სიმართლე ითქვას, ლიკასთან საერთოდაც ვერ წარმოვიდგენდი, რადგან ლიკა მასზე უგონოდ შეყვარეულ ქალი იყო, ხოლო ჯიბუტი ანას მონა, მაგრამ უკვე მერამდენედ დავრწმუნდი, რომ წერისას უბრალოდ საზღვრები არ გაქვს! შენი ისტორიები იმდენად მომწონს, რომ უკვე გაზეპირებულიც კი მაქვს, მაგრამ მაინც ისე ვკითხულობ ხოლმე, როგორც სულ სულ პირველად blush მოკლედ, საოცრება ხარ და კიდევ ბევრი შენი ისტორია მინდააა! heart_eyes heart_eyes

მიხარია,ეგოისტურად მიხარია რომ მოგწონთ და კითხულობთ.ძალიან დიდი მადლობა.არ ვაპირებდი მეორე ნაწილს მაგრამ როდის რა დამარტყამს თავში მეც არ ვიცი :დ:დ და აი ჯიბუტიც აქ არის.

Sofia
მომწონს ❤მაგრამ რევანში საიტზე აგარდევს გავგიჟდი არაპირებ გაგრძელებას? ????

რევანში იქნება კორონა რომ წავა :)))ოღონდ მართლა. ძალიან დიდ ნებისყოფას მოითხოვდა და ბევრ დროს მართმევდა,რომელიც ამ საგანგებო რეჟიმის გამო აღარ მაქვს. აუცილებლად იქნება მაგრამ როდის არ ვიცი..ჯანმრთელობას გისურვებთ :*

ტაისა
საერთოდ ახლახანს აღმოვაჩინე ეს საიტი და შენც, ცხადია.

ძალიან კარგია, შემგარი მწერალი ხარ და მიხარია, რომ შენი ისტორიების წაკითხვის საშუალება მაქვს♥️♥️♥️

მიხარია რომ აღმოაჩინე და მეც აქ ვარ...მადლობა ჩემო კარგო.იქამდე შორია მაგრამ რაც მთავარია ვცდილობ და იმაზე უკეთესადაც კი გამომდის წერა ვიდრე თავიდან.:) მადლობა

ვორდიდან გადმოტანის დროს ცუდად დამჯდარა :(((ზოგგან დიალოგები არ არის გამოყოფილი,კი ჩავასწორე მაგრამ გამომრჩენია რის გამოც ბოდიშს გიხდით.როგორც კი მოვახერხებ ახლიდან გავასწორებ.

 


№9  offline წევრი LI_BE

მახსოვს, როგორ დამწყდა გული პირველი ნაწილის ისეთ დასასრულზე. ვერ ვიმეტებდი რატი ჯიბუტის გულს, წითური საბედისწერო ქალისთვის. ხო იშვიათად ჩანდა ისტორიაში, მაგრამ ვერ ვიტანდი. მისი არსებობა, ნერვებს მიშლიდა smiley .

სულ ვგულშემატკივრობდი ლიკოს, მაგრამ მაშინ, შენ ასე გადაწყვიტე და ესენი მაინც მეგობრებად დატოვე. არადა, მგონი, მეგობრების გარდა, ყველაფერი იყვნენ ერთმანეთისთვის.

ხოდა, ასეთი გაგრძელება ძალიან მომეწონა. მხოლოდ ლიკოსნაირი ქალი სჭირდებოდა რატი ჯიბუტს. მხოლოდ ასეთი დამოკიდებულებით გახდა რატი ისეთი, როგორიც გახდა. თორემ ერთ რიგით ქალად დარჩებოდა მის ცხოვრებაში და რატიც არ შეიცვლეოდა, და გააგრძელებდა უიმედო შეყვარებულის სტილში უაზრო ცხოვრებას.

მაგარი იყო smile smile

 


№10 სტუმარი maco maco

ეს ეხლა მომელანდა თუ რა ხდებათქო ჩემ თავს უთხარიი.... ისე მაკლდიი....

 


№11  offline წევრი ვიპნი

ლიკო ისე მეცოდებოდა წინა თავში,ძალიანაც კაი რომ მოარჯულა.ანაზე კი მაგრად მეშლება ნერვები,ასე მგონია რომ ეგ არ არის ნამდვილი სიყვარული ,გამოყენებაც შეიძლება დავართქვათ. და ბოლოს,შენ ხარ გასაოცარი ❣️

 


№12 სტუმარი სტუმარი Kkk

Saswauli ikooooo vgijdebodi am wkvilzeee magari xarrr magra wer kochagg

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent