შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ცვლილების საწყისი წერტილი (X თავი)


19-05-2020, 14:33
ავტორი Gvancoo
ნანახია 324

კარები ფრთხილად გაიღო, ეტყობოდა რომ ორჭორფლობდა შემოსვლას. კარები იკეტებოდა ისე რომ არავინ შემოსულა, როდესაც თაკო შემოვარდა. იქიდან ლუკამ შემოყო თავი:
-მაქსიმე გამოდი ახლა მიხვდი. - სიცილით დაიძახა და ძმაკაცს თვალები უბრიალა.
მაქსიმეს გაეღიმა ბიჭის ქცევაზე, მარის შუბლზე აკოცა და ოთახი დატოვა.
-ნახევარი საათი გაქვთ, დაკეტილები იქნებით. დაკალით ერთმანეთი თუ გინდათ არ გავაღებ მაინც. - სიცილით გააფრთხილა ლუკამ და კარები მიხურა. მალევე გაისმა სალეტის ხმაც.
- მოდი დაჯექი. - მარიმ დაქალს გაუღიმა და სკამისკენ მიუთითა. - რატო შემოქანდი ასე? - გაეცინა თაკოს შემოსვლის გახსენებისას.
- ლუკამ ხელი მკრა და შემომაგდო. - თაკოსაც გაეცინა და უფრო მოდუნდა. მარი ხვებოდა რამდენად დაძაბული იყო თაკო და გადაწყვიტა თვითონ დაეწყო ლაპარაკი:
- თავი არ დაიდანაშაულო. დაივიწყე უბრალოდ რაც მოხდა. - გაუღიმა და ხელი მოკიდა გასამხნევებლად.
- შენ, უბრალოდ.. ახლა აქ წევხარ, ცუდად ხარ. მე კიდე ათასი სისულელე ვილაპარაკე შენზე. - თვალები აუცრემლიანდა და დაქალს შეხედა.
- კაი ნუ ნერვიულობ. მთავარია ცოცხალი ვარ. მე არ ვარ შენზე ნაწყენი. პირიქით ჩემი ბრალია, გაბრიელი სულ მეუბნებოდა უთხარიო, მაგრამ მე ვიყავი უარზე. უნდა მეთქვა, მითუმეტეს შენი ხასიათი რომ ვიცი. - გაუღიმა დაქალს. - კაი ნუ ტირიხარ რა. არაფერია ხო ხედავ, კარგად ვარ. - გაუღიმა და მიიჩოჩა რომ საწოლზე ერთი ადამიანის ადგილი განთავისუფლებულიყო. - გახსოვს ადრე სულ ასე ვწვებოდით ხოლმე. მოდი ახლაც, არ მაწყენინო. - გაუცინა და ხელით უბიძგა საწოლისკენ.
- შენ სულ გიყვარდა ასე წოლა. - გაეცინა თაკოსაც. - გახსოვს ჰამაკზე რომ ვიყავით გადაწოლილები, ვარსკვლავებს რომ ვუყურებდით.
- რა დამავიწყებს მაგ დღეს. მოულოდნელად ისე იგრუხუნა ორივე ვყვიროდით.
- კარგი დრო იყო. - სევდიანად ჩაილაპარაკა.
- ახლა უკეთესია. ნახე ლუკას შეურიგდი, თან ერთად ხართ, გაბრო დაგვიბრუნდა, სალომემ და თიკომ მეორე ნახევრები იპოვნეს, ამხელა სამეგობროს ნაწილი გავხდით. ამაზე მეტი რა გინდა? ჩვენი პატარა ერეკლე ხომ ყველაზე დიდი ბედნიერებაა.
- მოიცა, მოიცა, თიკომ მეორე ნახევარი იპოვა? - დაეჭვებულმა ჩაილაპარაკა და თავი წამოყო. - მაგასაც შეყვარებული ჰყავს და არ ამბობს? - უკვე სიბრაზე ერეოდა ხმაში.
- მოიცა შენ ვერ შენიშნე? სვანეთში ერთად არ იყავით გოგო? თიკოს ვერ დააკვირდი? - გაოცებულმა ჩაილაპარაკა მარიმ.
- რა უნდა შემენიშნა?
- დაგაბრმავა ლუკამ რა, ეგ როგორ გამოგეპარა. - ეცინებოდა მარის.
- ნუ მაგიჟებ გოგო, მაგასაც შეყვარებული ჰყავს?
- ნუ ჯერ არა, დამშვიდდი. - სიცილით ცდილობდა თაკოს დაწყნარებას. - მე არაფერს გეტყვი, შენით უნდა მიხვდე და მერე ორი აგური დაიჭირე და თავში ირტყი როგორ ვერ შევნიშნე აქამდეო.
- უკვე ეჭვი მეპარება ჩვენს მეგობრობაში. ამდენი საიდუმლო ანგრევს ყველაფერს. - სევდიანად ჩაილაპარაკა თაკომ. - მგონია რომ ზედმეტი ვარ.
- კაი რა სისულელეებს ამბობ? - გაბრაზება დაეტყო მარის.
- ჩვენ ყველამ ვიცით რომ გაბრიელს თიკო უფრო უყვარდა ვიდრე მე და შენ, სალომე დაა, ჩვენ შორის კი შენ აგირჩია, ანუ მე ზედმეტი ვარ. - თვალები აუცრემლიანდა და მარის გახედა.
- რა სულელი ხარ. - გაეცინა მარის. - მართალია გაბრიელი სულ იმას იძახის რომ თიკო უფრო მიყვარსო, მაგრამ მასე არაა. შენ უბრალოდ შორიდან არ დაკვირვებიხარ. სალომეც კი, რომელიც მისი დაა, ისიც არაა მისთვის გამორჩეული. ჩვენ ოთხნი მისთვის ერთნი ვართ. განსხვავება არაა. უბრალოდ თვითონ ამბობს მასე, მაგრამ ქცევებით სხვა მტკიცდება.
- რა ქცევებით?
- გახსოვს რვა წლის რომ ვიყავი, ჩავიკეტე საკუთარ თავში. თქვენთანაც აღარ ვიყავი ხოლმე.
- კი მახსოვს, მაგრამ რატომ იყავი მასე ეგ არ მახსოვს, ათი წელი გავიდა უკვე.
- მაშინ ჩემი ძმა დაიღუპა. გაბრიელი სამძიმარზე იყო, მამამის გამოყვა და იქ მნახა შემთხვევით. გაბრიელმა იცოდა მარტო რა მჭირდა, ის დამეხმარა რომ ისევ ძველ ცხოვრებას დავბრუნებოდი. თიკო მორჩილია, როდესაც აწუხებდნენ ეგრევე გაბრიელს ეუბნებოდა, ამიტომ მათ შორისაც დიდი ნდობა იყო. ყველამ იცოდა რომ სალომე გაბრიელის და იყო და არავინ აწუხებდა. ერთადერთი შენ იყავი, აუღებელი სასახლე. - გაეცინა მარის. - რა ხერხებით არ მოგიდგა რომ საერთო ენა ენახა შენთან, მაგრამ იცოდა რომ შენ არ გატყდებოდი. იცოდა რომ ბოლო წუთამდე იბრძოლებდი შენით მოგეგვარებინა ყველაფერი. სწორედ ეგ იყო გაბრიელის დიდი თავის ტკივილი. არასდროს იცოდა რა გჭირდებოდა და როგორ დაგხმარებოდა. შენ საქმეებზე სულ გაბრიელი დადიოდა. არასდროს ყოფილა რომ ვინმე სხვა გაეგზავნა. ჩვენ საქმეებს როგორც ვიცი თუ არ ეცალა ბიჭები აკეთებდნენ, მაგრამ არა შენსას. ასე რომ ნუ იფიქრებ რომ ზედმეტი ხარ. ყველას ძალიან გვიყვარხარ და ყველაფერი თავის ადგილას დადგება მალე.
- უბრალოდ ძალიან ბევრი საიდუმლო დაგროვდა.
- ეგეც ჩვენს დასაცავად და ნუღარ ფიქრობ მაგაზე. მალე ყველაფერი კარგად იქნება.
უცებ კალიდორიდან ხმაური შემოისმა:
-შემიშვი. - აშკარად ემილი ლაპარაკობდა.
- არა, აცადე დაილაპარაკონ. - აჩერებდა ლუკა.
- ეგენი ან აქამდე შერიგდებოდნენ ან დახოცავდნენ ერთმანეთს. ხმაური გაიგე? არა, ანუ შერიგდნენ. გამოდი ახლა. - ამჯერად სალომე ალაპარაკდა.
- კარგით ხო, უფ. თიკო რა წყნარადაა თქვენ რა გეტაკათ?
- გააღე ახლა და ჩაკეტე მერე თუ გინდა ისევ. - გაუცინა ემილიმ.
- კაი ხო, კაი. - დანებდა ლუკა და ოთახის კარგი გააღო.
- ესენი ნახე რა. - შესვლისთანავე დაიწყო სალომემ. - ჩვენ პონტიდან მოგვტეხეთ?
- ლუკა მგონი გოგოს გახევენ. - სიცილით დაიძახა ემილიმ.
- მაგ ოთახში ყველა გოგოს თავისი მეორე ნახევარი ჰყავს. - სიცილითვე უპასუხა ლუკამ.
- მოიცა, სამი ვიცი და თქვენ ორს? - ეჭვის თვალით გახედა ემილიმ.
- ერთი შენი სარძლო და მეორეს მეც ვერ ვხვდები. - ეჭვის თვალით გახედა დას თაკომ.
- მოიცა, თიკო სარძლოა და ეჭვის თვალით რატომ უყურებ? - დაიბნა სალომე.
- თიკო როგორაა სარძლო მარი და მაქსიმე არიან ერთად. - დანეულად ჩაილაპარაკა თაკომ.
- რააა? - წამოიძახეს გაოცებისგან გოგოებმა.
- ეჰეეე, მოვლენებს წინ ნუ გავუსწრებთ რა. - დაამშვიდა მარიმ. - არაფერი არ ხდება, ეს აზვიადებს.
- რას ვაზვიადებ გოგო, ისეთი თვალებით უყურებთ ერთმანეთს. - არ ნებდებოდა თაკო. - შენ აშკარად მოგწონს, თან ძალიან. - უცებ მარიმ კარებში მდგარი მაქსიმე დაინახა და თაკოს მწარედ უჩქმიტა. - მეტკინა გოგო. - გამწარებისგან წამოხტა თაკო, მარი კი სად გაქცეულიყო არ იცოდა. მაქსიმეს გაეცინა გოგოს ქცევაზე, თვალი ჩაუკრა აწითლებულ მარის და კარები დაკეტა.
- მოიცა გამოვიდე მაქსიმე, მე შენ განახებ მოწონებას. არა, როგორ არაფერი მითხრა? - ბრაზობდა სალომე.
- მოიცა, მარი თუ მაქსიმესთამაა, თიკო როგორ მირძალდება? - დაიბნა ემილი.
- კაი ხალხნო, ბრმები ხართ? - ამჯერად სალომე გაცხარდა.
- აშკარად, წავიდეთ ემილი მხედველობაზე შევემოწმოთ. აშკარად ყველა ამჩნევდა ჩვენ გარდა. - დაიბნა თაკო.
- მოიცა, მოიცა. - დაფიქრდა ემილი. - ჩემი იო შეგიყვარდა? - წამოიძახა გახარებულმა.
- იოანეე? - თაკოს იმდენად ხმამაღლა მოუვიდა რომ დერეფნიდან იოანემ თავი შემოყო ხომ არ მეძახდითო. - არა, არა. - გაუცინა თაკომ.
- არავინ არ მიყვარს და ნუ იცით ეს ჭიანჭველის სპილოდ გადაქცევა.
- აღიარე ახლა რომ მოგწონს. - გაუცინა სალომემ.
- ოოო, დამანებეთ რა თავი. ცალკე თედომ შემიჭამა ტვინი, სანამ მანდ არ ვარ არაფერი გაბედოო. - აბუზღუნდა თიკო.
- აი თურმე რა საიდუმლო გაიგო თედომ. - გაეცინა თაკოს.
- არა ჩვენ როგორ არ გვითხარი?
- იმიტომ რომ არ ვარ დარწმუნებული ჯერ არაფერში. - ნაღვლიანად ჩაილაპარაკა თიკომ. - ის, უბრალოდ ძალიან თბილია და არ მინდა ამ ყველაფერმა მომატყუოს და ცრუ იმედები მომეცეს.
- ეგ კი მართალია. - დაეთანხმა ემილი. - იო, ძაან თბილი და ყურადღებიანია. მაგრამ დამიჯერე, თუ მასაც მოსწონხარ დიდხანს არ გაჩერდება. ანუ არ ვამბობ რომ ორ დღეში აგიხსნის სიყვარულს ან რამე. შესაფერის მომენტს დაელოდება.
- და რომ არ მოვწონდე? აუცილებელია რომ მასაც მოვეწონო? იქნებ ვაფშე სხვა უყვარს.
- მოიცა, - გაბრაზდა თაკო - იოანეს დასაწუნი რა გჭირს? შენ უბრალოდ დაბალი თვითშეფასება გაქ, რომელიც ძალიან გაბრკოლებს.
- გეთანხმები მაგაში. - აჰყვა მარი. - უბრალოდ, იმდენად არ გჯერა საკუთარი თავის რომ ვერ წარმოგიდგენია როგორ შეიძლება ვინმეს მოეწონო.
- აი, გიყურებ და ზუტად იოს გოგო ხარ რა. - გაეცინა ემილის. - უნდა დაველაპარაკო ერთი, დიდი ხანია არ მიჭორავია მაგასთან.
- არაფერი უთხრა. - მაშინვე გაისმა თკოს მავედრებელი ხმა.
- არა, არა დამშვიდდი, შენზე არაფერს ვეტყვი.
- მე მაქსიმესთან მაქ სალაპარაკო. - ჩაილაპარაკა გაბრაზებულად სალომემ. - არა როგორ დამიმალა. როგორ არ მითხრა.
- იქნებ სულ არ მოვწონვარ რა უნდა ეთქვა? - გაეცინა მარის.
- ვის გოგო, მაქსიმეს? ვარიანტი არაა. ახლა რომ მახსენდება მაგისი ქცევები შენ მიმართ, ნერვები მეშლება. აქამდე როგორ ვერ შევნიშნე. ვაი, შე საწყალო ხერგიანო. გამოვიდე ერთი რა. - წინასწარ გეგმებს აწყობდა სალომე.
- სესილი და თედო როდის ჩამოდიან? აღარ ჩამოიყვანენ ბაავშვს? - თემა შეცვალა მარიმ.
- ახლა გვიანია და გამთენიისას წამოვლენ. - უპასუხა ემილიმ. - ისე ძაან ეჭვის თვალით ვუყურებ გიორგის დანებებას.
- შენც ხო? მეც რაღაც არ მომწონს. შეიცვალა. ოღონდ რამ შეცვალა ვერ ვხვდები. - აჰყვა მარი. - ღალატს არ პატიობს, მეგონა მომკლავდა ოთახში რომ შემოვიდა, მაგრამ იმედგაცრუებული და გულგატეხილი იყო. - დაეჭვდა მარი. - ნახვა მინდა.
- შენ ხო არ გაგიჟდი? - წამოენთო სალომე.
- არა, არ გავგიჟებულვარ. მაქსიმეს ველაპარაკე უკვე და მე გამოგყვებიო მითხრა.
- ნახე რა, მარტოც აღარსად გაგიშვას. - გაეცინა ემილის.
- ოო, გეყოთ მაგაზე რა. გარეთ სხედან ისედაც. - ისევ გაწითლდა მარი.
- კაი რას დაიმორცხვე შენ კიდე. - გაეცინა თაკოს.
- წეღანაც კარებში იდგა შენ რომ ლაპარაკაობდი.
- ვაი, კიდე კაი წევხარ თორე გაქცევა მომიწევდა. - გაეცინა თაკოს. - არაუშავრს, ადრე თუ გვიან ხო გაიგებდა. - გაუცინა და ჰაეროვანი კოცნა გაუგზავნა.
სანამ გოგობი პალატაში ჭორაობდნენ, ლუკა, იოანე და მაქსიმე გარეთ ელოდებოდნენ და იცინოდნენ:
-ამათ აშკარად არ იციან ხმა რომ გამოდის. - ეცინებოდა ლუკას.
- ისეთი თხელი კედლებია გამოვა აბა რა იქნება. - აჰყვა იოანე.
- საწყალი თიკო და მარი, ალბათ როგორ გაწითლდნენ. - არ ჩუმდებოდა ლუკა.
- თაკომ მართალი თქვა, ადრე თუ გვიან ხო მოგვიწევს ამ თემაზე ლაპარაკი. - გაეღიმა მაქსიმეს.
- ოოო, შენ აშკარად გეგმები გაქ უკვე. - წარბები აუთამაშა ლუკამ.
- გაბრო გამოფხიზლდეს და მერე მე ვიცი. - ბედნიერს გაეღიმა მომავლის წარმოდგენაზე.
- შენ რას აპირებ? - ამჯერად იოანეს მიუტრიალდნენ.
- მე, რავი. - მხრები აიჩეჩა.
- მოიცა, რა რავი? - დაიბნა ლუკა. - დავიჯერო ეს სითბო და მზრუნველობა მეგობრული იყო და თიკო არ მოგწონს?
- არა, მაგას არ ვამბობ. - გაეცინა იოანეს. - უბრალოდ ჯერ ბოლომდე უნდა დავარწმუნო რომ მიყვარს და მიხვდეს რომ მასაც ვუყვარვარ. არ ვიჩქარებ, დინებას მივყვები. თან ისეთ გოგო არაა, ორი კვირის გაცნობილ ბიჭს ურთიერთობაზე დასთანხმდეს.
- ეგ ხო, ბაზარი არაა მართალი ხარ. მაგრამ, ეს ორი კვირა ფაქტობრივად ერთად ცხოვრობდით და იმაზე უკეთ გაგიცნო ვიდრე გგონია. - ლაპარაკში მაქსიმეც ჩაერთო.
- ხო, მაგრამ ახლა ხო ერთად აღარ ვიქნებით. ყველა დაბრუნდება თავის სახლში. ერთი-ორი კვირა მინდა ისიც ნახოს, როგორი ურთიერთობა გვექნება ჩვეულებრივ ცხოვრებაში, როცა არაფერი გვაწუხებს და ასე შემდეგ.
- მაგაში მართალი ხარ. - გაუღიმა ლუკამ. - იცოდე მიმიხედე ჩემ ცოლის დას.
- ამან ცოლიო უკვე. - გაეცინათ ბიჭებს. - აცადე ჯერ სწავლა დაამთავროს.
- ეგ ხო, მაგრამ შეიძლება არც დაველოდო. ცოლად რომ მოვიყვან ეგ იმას კი არ ნიშნავ რომ სწავლას ავუკრძალავ ან რამე. უბრალოდ სხვა ურთიერთობა გვექნება. - ბედნიერებისგან გაეღიმა ლუკას.
- ხო, ძმაო მესმის შენი, მაგრამ ჯერ არ იჩქარო. დაამთავრე სწავლა დაიწყე მუშაობა ცოტა თანხა მოაგროვე შენი ხელფასით და შენი სახსრებით. კი ბაზარი არაა მამები ფულიანები გვყავს და რამე, მაგრამ შრომის ფასი ხო უნდა იცოდე?
- მაქსიმე მართალია, მესამე კურსზე ხარ. უკვე მუშაობ თან. ორი წელი მაინც მოითმინე. თან მერე ბავშვი გეყოლებათ და მთელი ცხოვრება შიცვლება. ამიტომ არ იჩქარო და დაფიქრებულად გადადგი ეგ ნაბიჯი.
- მართლები ხართ. - გაუღმა ლუკამ. - მამაჩემივით უნდა ვიშრომო და ჩემით უნდა მივაღწიო ყველაფერს.
- რა ჭორთა ბიურო გაგიმართავთ აქ რა არის? - გაეცინა ახალ მოსულ სანდროს.
- რატო არ შედიხართ? - გაუკვირდა დამიანეს.
- გოგოების ჭორაობას ვუსმენთ. - გაეცინა იოანეს.
- იმათმა არ იციან ხმა რომ გამოდის? - გაეცინა დამიანეს.
- აშკარად არა, თორე ისეთი თემები გაარჩიეს ეგ რომ სცოდნოდათ გაჩუმდებოდნენ. - ეცინებოდა ლუკას.
- რა ითქვა ეგეთი? - დაინტერესდნენ ბიჭებიც.
- თიკოს თურმე იოანე მოსწონს, მარიამს კიდე მაქსიმე. - გაეცინა ლუკას.
- აა, მეთქი რამე ახალი იყო. - ხელი ჩაიქნია ორივემ და იქვე ჩამოსხდნენ.
- გაბრო როგორაა? - იკითხა მაქსიმემ.
- ორ საათში გაიღვიძებს. თედოსაც ველაარაკე და ხვალ წამოვლენ. - უპასუხა სანდრომ.
- ძალიან კარგი. ნელ-ნელა ყელაფერი კალაპოტში ჩადგება. - ჩაილაპარაკა თითქოს დასვენებულმა და დამშვიდებულმა იოანემ.
- სასამართლო ჩაივლის და ყველაფერი მერე გადაწყდება დამთავრდება თუ არა.
- დამთავრდება, დამთავრდება. - დამაჯერებლად ჩაილაპარაკა მაქსიმემ.
*ლილე და ვაჩე*
ლილემ და ვაჩემ საქმეები მოაგვარეს. ბიჭები დროებითი დაკავების იზოლატორში გადაიყვანეს, სანამ სასამართლო დაინიშნებოდა და ადვოკარებს გასაუბრება შეეძლებოდათ. როგორც კი გათავისუფლდნენ მაშინვე საავადმყოფოსკენ წავიდნენ რომ გაბრიელი და მარი მოენახულებინათ.
-ხო არ გილაპარაკია მაქსიმესთან? - ჰკითხა ლილემ საავადმყოფოს კიბეებზე ასვლისას.
- ერთი საათის წინ მითხრა საოპერაციოდან გამოიყვანესო და მერე არ დამირეკავს, ეტყობა ჯერ არ გაუღვიძია თორემ დამირეკავდა.
- ცოტა ვნერვიულობ. - ჩაილაპარაკა დამწუხრებულმა.
- რაღა განერვიულებს სიხარულო? ახლა მთავარია გაიღვიძოს. მაქსიმემ ორ საათში გამოფხიზლდებაო. - გაუღიმა და მიიხუტა საყვარელი სხეული.
ამ ლაპარაკში კი შევიდნენ საავადმყოფოში. ის იყო მისაღები რომ უნდა გაევლოთ, როდესაც ვიღაც გოგო გამოექანა მათკენ.
-ბუშტიი. - დაიძახა სიხარულისგან და ვაჩეს შეახტა.
ლილე გაოცებული უყურებდა, ძალაუნებურად ცრემლები წამოუვიდა. პროკურორია, მაგრამ, როცა საქმე სიყვარულს ეხება, ძალიან გულჩვილია.
ვაჩემ მხოლოდ ის დაინახა, როგორ გაიქცა ატირებული ლილე. არც გოგონას დაძახებული სახელი გაუგონია და არც წესიერად შეუხედავს მისთვის. ზიზღით მოიშორა მასზე აკრული სხეული და დაუყვირა:
-ვერ ხარ გოგო კარგად? რა იაფასიანი კა*პასავით შემომახტი? თავმოყვარეობა საერთოდ არ გაგაჩნია? ვინმე სხვა ვერ ნახე დასაკერად? - გაბრაზებულმა მიაყარა და ლილეს გეკიდა.
გოგონა თავიდან გაოცებული იყო მომხდარისაგან, მერე გაიაზრა ბიჭმა რაც უთხრა და თვალები აუცრემლიანდა. თუმცა ტირილი არ დაუწყია. ობლად გადმოგორებული ცრემლი შეიმშრალა, მედდების, პაციენტებისა და სტუმრების ჩურჩული, რომლებიც უკვე მას განიხილავდნენ, დააიგნორა და პალატისაკენ გაემართა, რათა პაციენტი შეემოწმებინა.
ვაჩეს ბევრი არ უძებნია იქვე დაიჭირა მტირალი ლილე და მიიხუტა.
-ჩემო პატარა, დამშვიდდი რა. არც კი ვიცნობდი იმ გოგონას.
- აბა რატომ ჩაგეხუტა? ის აშკარად არ იყო გულგრილი. - ტირილით ამოილაპარაკა ლილემ.
- სხვაში შევეშალე ალბათ. - უფრო მიიხუტა და შუბლზე აკოცა. - რა გულჩვილი მყავხარ. - გაეცინა ვაჩეს. - ძალიან მიყვარხარ და არასდროს გიღალატე, ეს იცოდე. - თბილად გაუღიმა და თვალებში ჩახედა ჯერ კიდევ მტირალა გოგოს.
- მპირდები? მსუქანიც გეყვარები? - ამ კითხვაზე ვაჩეს გაეცინა.
- ყველანაირი მეყვარები. - თბილად ჩაილაპარაკა და საყვარელი ქალის ტუჩები დაიპატრონა.
გაბრიელი
ამასობაში გაბრიელმა გამოიღვიძა. ბიჭები მაშინვე შევიდნენ სანახავად, თუმცა მერე გაბრიელმა გამოყარა გოგოები მშივრები იქნებიან და რამე საჭმელი მოიტანეთო. მხოლოდ მაქსიმე დარჩა, ისიც იმიტომ რომ გაბრიელი სუსტად იყო და უჭირდა მოძრაობა.
ცოტახანში ოთახის კარზე დააკაკუნეს.
-გამარჯობა ბატონო გაბრიელ. - ოთახში ახალგაზრდა მედდა შემოვიდა. - მე მარია მქვია, დღეს თქვენი მედდა ვიქნები. - გოგონამ თბილად გაუღიმა და სევდიანი თვალები მიანათა.
- სასიამოვნოა. - თბილად გაუღიმა გაბრიელმაც და გაოცებულ ძმაკაცს გახედა, რომელიც ფანჯარასთან იდგა.
- ჭრილობა ხომ არ გტკივათ? - ჰკითხა გოგონამ და თან წვეთოვანის შემოწმება დაიწყო.
- ცოტა მეწვის.
- გამაყუჩებელს გაგიკეთებთ ახლავე. - მალევე კაფსულიდან სითხე წვეთოვანში ჩაასხა და ის იყო უნდა გამოსულიყო მაქსიმე რომ ალაპარაკდა.
- ერთი წუთით ქალბატონო. - გოგონას გაუკვირდა მისი მიმართვა და ნელა მიიხედა ბიჭისკენ. როდესაც მაქსიმე დაინახა გაეცინა და ირონიული სახე აიკრა.
- დიახ გისმენთ.
- გისმენთს მოგცემ თუ გესროლე ეს ტელეფონი. - გაეცინა მაქსიმეს და გოგონასკენ გაემართა. - როგორ მომენატრე შავგვრემანო. - დიდი სითბოთი ჩაილაპარაკა და გოგონა მთელი ძალით ჩაიხუტა.
- კარგია რომ მიცანი. - გაეცინა გოგონას და მანაც შემოხვია ხელები.
- რას ქვია გიცანი, არ ვიცოდი აქ თუ იყავი თორემ გნახავდი აქამდე.
- ხო, გუშინ დილით ჩამოვედი.
- და უკვე მუშაობ? - სიამაყით ჩაილაპარაკა ბიჭმა.
- ხო, მამაჩემის მეგობრის საავადმყოფოა და სტაჟირებაში მეხმარება.
- იცით ადგომა არ შემიძლია თორემ დაგტოვებდით. - სიცილით ჩაილაპარაკა გაბრიელმა.
- ლამის დამავიწყდი. - თავი მოიქექა მაქსიმემ და გაეცინა. - გაიცანი ეს მარიაა, ჩემი და ვაჩეს უახლოესი მეგობარი. ლონდონში ყოფნისას გავიცანით მე და ვაჩემ, ეს და მისი სატრფო, უი სადაა მართლა?
- ცოტახანში შესვენება მაქ და მომაკითხავს. - გაეცინა გოგონას.
- ძაან კარგი, ისე არ წავიდეს რომ არ მნახოს.
- გადავცემ აუცილებლად. - გაუღიმა გოგონამ. უცებ გაახსენდა წეღანდელი ინციდენტი ვაჩესთან. - ხერგო, ერთი თხოვნა მაქ შენთან რა, ბატონო გაბრიელ თქვენთანაც.
- ეს ბატონო არ გვინდა ძალიან გთხოვ. - გაეცინა გაბროს.
- კარგი, მაშინ გაბრიელ.
- გისმენთ აბა.
- ვაჩესთან არ თქვათ რომ მნახეთ და აქ რომ ვარ საერთოდ. - სევდიანად ჩაილაპარაკა რაც მაქსიმეს არ გამოპარვია.
- რა მიქარა? - ბრაზი შეერია ხმაში, რადგან იცოდა მარია ასე მარტივარ ვერ დასევდიანდებოდა.
- არაფერი, უბრალოდ ვერ მიცნო.
- ვინ, ვაჩემ? - ჩაილაპარაკა გაოცებულმა მაქსიმემ.
- ხო, მეც გამიკვირდა. ამიტომ ძალიან გთხოვთ, არაფერი უთხრათ. - სევდიანად გაუღიმა მარიამ და მაქსიმეს აკოცა ლოყაზე. - ახლა უნდა წავიდე და გნახავ დღეს ისევ, ღამის სმენა ვარ და ისე არ წახვიდე რომ არ მნახო წასვლამდე.
- აუცილებლად. - გაუღიმა ბიჭმა და გაბრიელს მიუბრუნდა გაოცებული. - თუ მჯეროდეს რომ ვაჩემ მარია ვერ იცნო.
- არადა აშკარად რაღაც მოხდა. ძალიან სევდიანი იყო .
- ხო, მეც შევატყე. მოვა ვაჩე და გავიგებთ.
ლილე ცოტა დაწყნარდა. იქვე სასადილოში ყავა დალიეს და უკვე საავადმყოფოში ბრუნდებოდნენ, როდესაც ვაჩემ ნაცნობი სახე დაინახა.
- წიკლაურო, შეენ? - ჩაილაპარაკა გაოცებულმა და ბიჭისკენ გაემართა.
- ეე, ვაჩე. შენ აქ საიდან? - სიხარულით ჩაილაპარაკა ბიჭმა და დიდიხნის უნახავ მეგობარს გადაეხვია.
- მე კი არა შენ რა გინდა აქ? გაიცანი ეს ჩემი საცოლეა ლილე, ეს კი ჩემი და მაქსიმეს ლონდონელი მეგობარია ლაშა.
- სასიამოვნოა. - ჩაილაპარაკა ორივემ.
- მაქსიმეც აქაა, წამო ნახე თან ვილაპარაკოთ.
- მოიცა, საავადმყოფოში რა გინდათ? მაქსიმეს სჭირს რამე? - შეშინა ბიჭი.
- არა, მაქსიმე კარგადაა, ჩვენი მეგობარია დაჭრილი. ნუ დიდი ამბებია. წამო თან ვილაპარაკოთ, შენ აქ რა გინდა?
- მარიას მოვაკითხე. შესვენება აქ ახლა და რომ მოვიყვან მერე გნახავთ ისევ შენ და ხერგოს.
- მარიაც აქაა? - სიხარულით ჩაილაპარაკა.
- კი, გუშინ ჩამოვედით.
- დაბრუნებას ხომ არ აპირებთ?
- არა, აღარ. შენ? ან ის მოსიარულე დეპრესია? - სიცილით იკითხა ბიჭმა.
- მე იქ რაღა მინდა, ჩემი სიცოცხლე აქაა. - თბილად ჩაილაპარაკა და ლილე მიიხუტა. - არც ის გეგმავს, როგორც ვიცი. თავის დას შეურიგდა და ახლა ვინ გაუშვებს ძაანაც რომ უნდოდეს.
- მერე მაგას რა ჯობია. ძაან მომენატრეთ ბიჭო. მთელი წელია შენ აქ ხარ, მაქსიმე ვაფშე ამერიკაში მეგონა.
-ხო მეც მასე ვიცოდი და სამსახურთან გამეჩითა. ნუ ჩემთან არ იყო მართალია მაგრამ. - გაეცინა ვაჩეს და ბიჭიც აიყოლია.
- აი მარიაც გამოვიდა. - სიყვარულით ჩაილაპარაკა ირაკლიმ და გოგონას ხელი დაუქნებია. ვაჩე სიხარულით შეტრიალდა, რომ უნახავ მეგობარს ჩახუტებოდა, მაგრამ ღიმილი სახეზე შეახმა როდესაც მარია დაინახა.
- ოღონდ შენ არა. - დაბნეულმა ჩაილაპარაკა და გოგონას თვალებში ჩახედა.
- გამარჯობა. - ლილეს თბილად გაღიმა და ხელი გაუწოდა. - მარია.
- ლილე. - დაბნეულმა ჩამოართვა ხელი.
- ბოდიში წეღნდელისთვის. არ მინდოდა რამე ცუდად გეფიქრა.
- არაუშავრა. - თბილად გაუღილა და დაბნეულ ვაჩეს იდაყვი გაკრა. - რა მოგივიდა.
- მე, ის.. - სიტყვებს თავი ვერ მოუყარა ბიჭმა.
- ლაშ, წავიდეთ რა. არ მინდა ამ ადამიანთან ლაპარაკი. - ვაჩეს ზურგი აქცია და შეყვარებულს მიეხუტა.
- თქვენ რა იჩხუეთ? - გაუკვირდა ლაშას. - როდის მოასწარით კი მაგრამ? შენ ისიც არ იცოდი რომ მარია აქ იყო და. - დაბნეული ლაპარაკობდა ბიჭი.
- წავიდეთ რა, ძალიან გთხოვ. - კიდევ ერთხელ შეხედა შეყვარებულს და მანქანის კარი გამოაღო.
- ვაჩე, გნახავ დღეს. არ წახვიდე ისე. ხერგიანიც დატოვე და დამელოდეთ. - ჩაილაპარაკა გაუგებრობაში მყოფმა და მანქანაში ჩაჯდა.
- ეს რა გავაკეთე. - ნერვიულად ჩაილაპარაკა ვაჩემ და თავზე ხელი გადაისვა.
- რა მოხდა? - ჰკითხა შეშინებულმა ლილემ.
- ვაიმე, ისეთი საზიზღრობები ვეძახე. არ მაპატიებს. - თავს იდანაშაულებდა ვაჩე და იქვე მდგარ მანქანას ფეხი მისცხო სიმწრისაგან.
- დამშვიდდი ჩემო სიცოცხლე რა. - სხვა რომ ვერაფერი მოიფიქრა საყვარელ ბიჭს ჩაეხუტა ლილე და მის დაწყნარებას შეეცადა. - ასეთი რა მოხდა?
- შევიდეთ რა. ბიჭებსაც ვნახავ და მოგიყვებით. - ნერვიულად ჩაილაპარაკა და საავადმყოფოში შევიდა.
როგორც კი პალატაში შევიდნენ ლილე გაბრიელთან მივიდა და ჩაეხუტა.
-ჩემი გოგო, ძაან განერვიულე? - გაეცინა და შუბლზე აკოცა
- ისე არა როგორც ახლა ეს მანერვიულებს. ბიჭები სად არიან?
- მარკეტში გავუშვით წეღან და ალბათ ახლა გოგოებს აპურებენ. - გაეცნა მაქსიმეს. - ამას რა სჭირს?
- დღეს რომ შემოვედით ვიღაც გოგო შეახტა და ჩაეხუტა. ჩემი ამბავი ხო იცით, ხო და გამოვვარდი ტირილით გარეთ. შიგნით რა მოხდა არ ვიცი. ახლა რომ ამოვდიოდით ისევ ის გოგო შეგვხვდა და როგორც მივხვდი თქვენი ლონდონელი მეგობარია, მარია ჰქვია.
- რა კაია რომ შენთვითონ მიხვედი მაგ თემამდე. - ჩაილაპრაკა ბრაზმორეულმა მაქსიმემ. - რა მოხდა? რა უთხარი ასეთი?
- მოიცა შენც ნახე? რატომ არ მითხარი?
- შენ რომ ვერ იცანი იმის მერე ვნახე მე და აშკარად ძაან მიქარე.
- რა ვქნა ახლა? არ მაპატიებს ხო ვიცი?
- ამოღერღე რა მოხდა. - თქვა მწყობილებიდან გამოსულმა გაბრიელმა.
- ბიჭო რაღაც საზიზღრობები ვეძახე. თავმოყვარეობა არ გაქმეთქი, რა კა*პასავით შემომახტი მეთქი და კიდე ათასი უაზრობა. ვაფშე არც დავაკვირდი ვინ იყო, იმდენად ვიყავი გათიშული, მარტო ლილეზე ვფიქროდი, ატირებული გამოვარდა იქიდან.
- შენ ში* ხო არ გაქ ბიჭო? მარიას ეგ უთხარი და ახლა იმის იმედი გაქ რომ გაპატიებს?
- ბიჭო რა მეთქნა აბა? ხო გეუბნები არ დავაკვირდითქო. არც არაფერი უთქვამს ისე შემომახტა.
- როგორ არა, დაიძახა. - ჩაერთო დაფიქრებული ლილე. - ბუშტიო დაიძახა ზუსტად მახსოვს, მაგიტომ გავხედე მეგონა პატარა ბავშვი იყო.
- ბუშტიო? - გაოცებულმა ჩაილაპარაკა მაქსიმემ. - ვაფშე არ გამიგია. ლილეს თავს გეფიცებით არ გამიგია, თორემ ხო მივხვდბოდი რომ მარია იყო? ეგრე სხვა არავინ მეძახის.
- კაი მოიცა, დამშვიდდი ახლა. ნახევარ საათში მოვა და დაილაპარაკებთ. - დაამშვიდა გაბრიელმა.
უცებ კარები ლუკამ შემოგლიჯა და ნახევარი სასტავი შემოლაგდა.
-რა სახეები ჩამოგტირით? გიორგი გამოუშვეს?
- ნეტა სულ არ ცანცარებდე რა. - გაეცინა გაბრიელს. - მარი როგორაა?
- კარგადაა, ძლივს დავაკავეთ რომ არ ამოსულიყო. - გაეცინა სალომეს.
- ჩავალ ვნახავ და ამოგიყვან მერე. - უთხრა მაქსიმემ და გავიდა პალტიდან.
დრო ნელა გადიოდა. ვაჩეს ერთი სული ჰქონდა მარია დაბრუნებულიყო.
-რა სჭირს ამას? - იკითხა გაოცებულმა დამიანემ.
- მიქარული აქ და ფიქრობს როგორ მოიხადოს ბოდიში. - აუხსნა გაბრიელმა.
- ნუ თუ გოგოა, ყველაზე ნაღდია დაელაპარაკო. საჩუქრებით და რაღაც ეგეთებით არ იფიქრო შემორიგება. - დაარგია ემილიმ.
- ხო მარა რა ვუთხრა? იცი ვერ გიცანი. - წვრილი ხმით ჩაილაპარაკა ვაჩემ. - ცოცხლად დამმარხავს ეგ რომ ვუთხრა.
- სიმართლე უთხარი, რაც იყო და როგორც იყო. - ჩაერთო ლაპარაკში სანდრო.
- ნეტა გადავურჩე. - ჩაილაპარაკა ნერვიულად.
მალევე კარზე კაკუნი გაისმა.
-უკაცრავად. - თავი შემოყო ლაშამ.
- შემო. - გაუღიმა ლილემ.
- პირდაპირ მითხარი რამდენად დამენ*რა.
- დაელაპარაკე, მგონი გაპატიებს. მეც ბევრი ვეჩიჩინე და ავუხსენი სიტუაცია.
- წიკო, ძმა ხარ რა. - გაეცინა ვაჩეს და გადაეხვია მეგობარს. - სადაა ახლა?
- მიმღებშია. მარა გირჩევნია აქ მოვიდეს და ისე დაელაპარაკო, დაბლა ხმაურია. - ვაჩე მაშინვე მედდის პულტს მივარდა და ღილაკს დააჭირა.
- დაველოდები მე. - ღრმად ჩაისუნთქა და ოთახიდან გავიდა.
- უკაცრავად დაგტოვებთ მეც. - უხერხულად ჩაილაპარაკა ლაშამ.
- არა მოიცა. - გააჩერა გაბრიელმა. - შენ ალბათ მარიას შეყვარებული ხარ. მე გაბრიელი ვარ, სასიამოვნოა.
ვაჩე და მარია
როდესაც მარიამ გაბრიელის ოთხიდან მიიღო სიგნალი არ უნდოდა ასვლა, თუმცა მოვალეობა მოსთხოვდა გაეკეთებინა. როგორც კი ზემოთ ავიდა და ნერვიულად მოსიარულე ვაჩე დაინახა გაბრუნება დააპირა თუმცა ბიჭმა გააჩერა.
-ვილაპარაკოთ რა. ძალიან გთხოვ.
- რაზე ვაჩე? როგორ დამამცირე?
- ლილეს თავს გეფიცები ვერ დაგინახე. სახეზე არ შემომიხედავს ისე შემომახტი.
- ბუშტი რომ დაგიძახე ეგ ვერ გაიგე?
- არ დამიჯერებ, ვიცი მარა მართლა ვერ გავიგე. ლილემ მითხრა წეღან მასე მოგმართაო. გეფიცები შეცდომა იყო. მერე ლილემ ტირილი დაიწყო და თვალებში დამიბნელდა, მარტო მის ცრემლებზე ვფიქრობდი. გაუაზრებლად გითხარი ყველაფერი მართლა. ლილეს გეფიცები, ჩვენ მეგობრობას გეფიცები.
- ძალიან მაწყენინე. - ნაღვლიანად ჩაილაპარაკა მარიამ.
- ყველაფერს გავაკეთებ, ოღონდ ამ ერთხელ მაპატიე. - მარიაც მოლბა. ლაშამ კარგად აუხსნა მდგომარეობა და დაანახა ვაჩეს მხარე, ამიტომ მარტივად აპატია. თუმცა ვაჩემ იცოდა რომ მეორედ ასეთ შეცდომას ვერ აპატიებდა.
- კარგი, ამ ერთხელ. ჩვენი მეგობრიბის გამო. - გაეცინა მარიას.
- ჩემი შავგვრემანი. - სიყვარულით ჩაილაპარაკა ვაჩემ და გოგონა მიიხუტა. - ძალიან მომენატრე.
- მეც ბუშტო, მეც. - ჩაეცინა მარიას და ბიჭს ჩაეხუტა.
* თედო და სესილი *
რამდენიმე დღე მშვიდად, მაგრამ ამავდროულად ნერვიულობაში გაატარეს. პატარა ერეკლესთნ ერთად ერთობოდნენ და ცოტახნით ივიწყებდნენ მწარე რეალობას.
მას შემდეგ რაც გიორგის დაკავების ამბავი გაიგეს, გაემზადნენ და მეორე დღეს წამოსვლა გადაწყვიტეს. პატარა ერეკლეს ბედნიერს დაეძინა, რადგან იცოდა მეორე დღეს მამას ნახავდა.
სესილი აივანზე იჯდა და მაქსიმეს ჩამოტანილ ყუთს ატრიალებდა ხელში.
- კიდე არ აპირებ გახსნას? - ჰკითხა თედომ და გვერძე მიუჯდა.
- მინდა, მაგრამ მეშინია. - გულახდილად უპასუხა და ცრემლიანი თვალები მიანათა.
- ჩემო პატარა, ოდესმე მოგიწევს ამის გახსნა, ეს ხომ იცი? ხო და მგონი შესაფერისი მომენტია. - თბილად გაუღიმა, ცრემლები მოწმინდა და შუბლზე აკოცა. - მე დაგტოვებ და შენ მშვიდად გახსენი ყუთი. - ჩაილაპარაკა და აივნიდან გავიდა.
სესილიმ ღრმად ჩაისუნთქა და ყუთი გახსნა. მასში არსებულმა ნივთებმა სევდიანად გააღიმა და ცრემლები წამოუვიდა.
მისი, ტატოსი, ლიზას და გაბრიელის ფოტოები იყო, რამდენიმე წერილი. თუმცა ყველაზე მეტად მისი ყურადღება დისკმა მიიქცია.
მალევე ცრემლები შეიმშრალა, ნოუთბუქს მიუჯდა და დისკი ჩართო. მასზე, მხოლოდ ერთ ჩანაწერი იყო ,,კნოპკა“. ამის წაკითხვაზე სესილის გაეღიმა და ჩანაწერის ყურება დაიწყო:
-ჩემო პატარა, ჩემო კნოპკა, შენ თუ ამას უყურებ, ალბათ რაღაც დამემართა და შენ გვერძე აღარ ვარ. - ეკრანზე ტატო დამოჩნდა, რომელიც თვალცრემლიანი ლაპარაკობდა. - არ ვიცი, ჩემი გიჟი სვანი როდის გადაწყვეტს დაბრუნებას, ალბათ ერთი წელი გავიდა, ორი, სამი, ათი.. შეიძლება სიმართლე იცი უკვე, მაგრამ მე მინდა ჩემი სიმართლე მოგიყვე. ერთი რაც არის, მინდა იცოდე რომ შენი ძმა მკვლელი არ არის. არ ვიცი ჩემზე რას იტყვიან, რა ჭორებს ააგდებენ. ის კი ვიცი რომ ცხოვრება გაგიჭირდება, მაგრამ შენ ჩემი ძლიერი გოგო ხარ. ყველაფერს გადაიტან. თუ მოვკვდი მფარველ ანგელოზს გამოგიგზავნი. უბრალოდ იცოდე, რომ მარტო არასდროს დაგტოვებ. ვიცი, ახლა ძალიან გიჭირს ამის ყურება, მაგრამ მინდა ჩემი ამბავი მოგიყვე. - ღრმად ჩაისუნთქა და დაიწყო. - ლიზა რომ გავიცანი ძალიან პატარა ვიყავი, ხუთი წლით ვიყავი უფროსი და ყოველთვის მომეთხოვებოდა დამეცვა. პირველად ხელში რომ ავიყვანე, მაშინ დავიფიცე რომ ბოლო ამოსუნთქვამდე მასზე ვიზრუნებდი. ნელ-ნელა გავიზარდეთ, ის უფრო დამშვენდა, გალამაზდა და ბევრი ბიჭის გულიც მოიგო. მათ შორის იყო გიორგი. შენ იცი რომ მალევე ვიცნობ ადამიანის გუნებას და ხასიათს. გიორგიც მალე ამოვიცანი და სწორედ ამიტომ ურთიერთობას და ძმაკაცობას არ ვაპირებდი. მაგრამ გეგმები მაშინ შეიცვალა, როცა ლიზაზე დაიწყო ლაპარაკი. მაშინ მივხვდი, რომ თუ გიორგისთან ურთიერთობას გავწყვიტავდი ლიზას დიდ საფრთხეში ჩავაგდებდი. გიორგის ნდობის მოპოვება ძალიან მარტივია, მეც არ გამიჭირდა და მალევე დავუძმაკაცდი. ასე ვიგებდი თუ რას გეგმავდა, ლიზაზე ყველაფერს ვაყოლებდი და ვიცავდი ჩემ გოგოს მისი კლანჭებისგან. როცა ისევ მეგონა რომ ყველაფერი დალაგდა, ისევ აურიეს ვითარება. ამჯერად ასპარეზზე გაბრიელი გამოჩნდა. თავიდან მეგობრობდნენ ეგ და ლიზი, მაგრამ ორივეს ეტყობოდა რომ ძალიან უყვარდათ ერთმანეთი. გაბროს თვალებში იმხელა სიყვარული იკითხებოდა, როცა ლიზის უყურებდა რომ ვოცნებობდი, მეც შემყვარებოდა ვინმე ისე, როგორც მათ უყვარდათ ერთმანეთი. - აქ ტატომ პატარა პაუზა გააკეთა და კვლავ განაგრძო. - რა თქმა უნდა, ეს ყველაფერი გიორგის არ გამოპარვია, ვერ იტანდა ლიზას რომ არ უყვარდა. ეზოზღებოდა გაბრიელი, რადგან მან შეძლო ის რაც თვითონ ვერ გააკეთა, გაბრომ ლიზას თავი შეაყვარა. დაახლოებით წელიწად ნახევარი იყვნენ დაპირისპირებულები გიორგი და გაბრიელი. მერე გიორგის გონება გაუნათდა. თქვა, თუ ლიზა ჩემთან არ იქნება ვერავისთან ვერ იქნებაო. გაბრიელის სამეგობროში, ერთი პატარა და ყველასთვის შეუმჩნეველი გოგო, რომელსაც მარიამი ჰქვია, მივიდა გიორგისთან და უთხრა, გაბრიელი და ლიზა გაპარვას აპირებენო. ალბათ ამ ბავშვსაც არ ელის მარტივი ცხოვრება, ყველა მოღალატედ შერაცხავს მას. მაგრამ არა, ის ყველაზე ერთგულია. გაბრიელმა და ლიზამ მოილაპარაკეს და დახმარება მარის სთხოვეს. ის უნდა ყოფილიყო ამბის გამომტანი გიორგის სამეგობროდან. გაფრენის ღამეს გიორგი და მე დავედევნეთ ლიზას და გაბრიელს. მე, რა თქმა უნდა, გეგმა ვიცოდი და მზად ვიყავი დახმარებისთვის. საჭესთან მე ვიჯექი, სწორედ ამიტომ მანქანა ისე გაცვალეს რომ გიორგიმ ვერ გაიგო. მე და გიორგიმ კი ცარიელი მანქანა ავაფეთქეთ. ნუ, გიორგის ეგონა რომ ლიზა და გაბრო ისხდნენ იქ და დაიღუპნენ. სანამ ჩვენ ყველას გლოვის საათები გვქონდა, გაბრიელმა და ლიზამ საქართველოს საზღვრები დატოვეს და წავიდნენ აქედან ძალიან, ძალიან შორს. ახლა, 2013 წლის 25 მარტია. ლიზა დღე-დღეზე ბავშვს ელოდება. პატარა ერეკლე მალე მოევლინება ამ ქვეყანას. ლიზიმ მითხრა ნათლია შენ უნდა იყოო. ძალიან მაბედნიერებს ეს ფაქტი. მალე ჩემი ნათლული დაიბადება და იმედია ღირსეულ ნათლიობას გავუწევ, ისევე, როგორც ძმობა გაგიწიეთ შენ და ლიზის. მე ვცდილობდი, ჩემი არ შეგცხვენოდა. მახსოვს, დაახლოებით შარშან, ერთი ბიჭი მოგეწონა. ხერგიანი თეოდორე. - გაეცინა და განაგრძო. - კარგი ბიჭია თედო, იმედია თქვენი გზები გადაიკვეთება და ბედნიერები იქნებით. ვიცი, რომ არა ჩემი და გიორგის მეგობრობა ახლა ან ძალიან კარგი მეგობრები იქნებოდით ან შეყვარებულები. უფრო მეორე ვარიანტი მომწონს მე. სასიძოს ვერ დავიწუნებ. მაგრამ ჯერ პატარა ხარ. ჯერ სულ რაღაც 16 წლის ხარ და მინდა რომ სწავლაზე იფიქრო. ალბათ ამას როცა ნახავ ბევრად დიდი იქნები. იმედი მაქ ბედნიერი ხარ. მაპატიე თუ ჩემ გამო ცხოვრება გაგირთულდა. მინდოდა შენთვის სასახელო ძმა ვყოფილიყავი, მინდოდა, როცა ჩემ სახელ გაიგონებდი სიამაყით გეთქვა ეს ჩემი ძმაა, მინდოდა იმდენად კარგი ვყოფილიყავი რომ ჩემი დიშვილებისთვის მისაბაძი ვყოფილიყავი. გოგოებისთვის მზრუნველი და ბიჭებისთვის მკაცრი. მაგრამ შენ თუ ამას ნახულობ, ესეიგი ისევ რაღაც აირია. ესეიგი, ისევ ვიღაც გამოჩნდა ჩვენი ისტორიის ასპარეზზე და რაღაც შეიცვალა. არ ვიცი რამდენს მოვესწრები, იქნებ ვერც ვერასდროს ნახო ეს ჩანაწერი, და თუ ვერ ნახე, ესეიგი დიდხანს და ბედნიერად მიცხოვრია. თუმცა, მინდა გითხრა რომ ძალიან მეშინია. გიორგი ცოცხალს არ დამტოვებს, თან მაშინ, როცა გაიგებს რომ ლიზას და გაბროს მე დავეხმარე გაქცევაში. ვიცი რომ ჩემი ბოლო გიორგის ხელით სიკვდილია და ამას შევეგუე, უკვე დიდი ხანია შევეგუე. მაგრამ მიჭირს შენი დატოვება ამ წყეულ სამყაროში, თან სრულიად მარტო. გაბრიელმა არაფერი იცის, არ იცის რომ მე და ლიზა ისევ ვკონტაქტობთ, არ იცის რომ მე დავეხმარე მათ, მან არაფერი არ იცის, თორემ, დარწმუნებული ვარ რომ მარტო არ დაგტოვებს. ერთი ის ვიცი რომ გიჟი სვანი არასდროს დაგტოვებს მარტო. მას ისე ენდე, როგორც მე მენდობოდი. ისე ეყვარები, როგორც საკუთარი და. მისი იმედი ყოველთვის გქონდეს, არ განგსჯის და მოგისმენს, რჩევებს მოგცემს. ჩემგან განსხვავეით, ცოტა მკაცრია და აზიატი, მაგრამ ეს სიყვარულისგან. არც მას ჰქონია მარტივი ცხოვრება და მესმის მისი. როცა დაბრუნდება, და მჯერა რომ დაბრუნდება, აუცილებლად გერდით დაგიდგება. მოგძებნის და აღარასდროს დაგტოვებს. ჩემო კნოპკა, როცა გაიზრდები მჯერა რომ ძალიან ლამაზი იქნები და ბედნიერი. მე იქიდან შენი მფრველი ანგელოზი ვიქნები. და თუ რამე განსაცდელი გექნება მე აუცილებლად დაგეხარები, ყველა საფრთხეს აგარიდებ. შენ თუ მარტოობას იგრძნობ, წარმოიდგინე რომ გვერდით გყავარ, რომ ისევ ისე ვსხედვართ დივანზე და ვლაპარაკობთ. მე ყოველთვის შენ გვერდით ვიქნები, თუ ლაპარაკი მოგინდება, ილაპარაკე, მე აუცილებლად მოგისმენ. გულში არაფერი დაიტოვო ჩემო პატარა, ყველაფერი მომიყევი და მე დაგეხმარები. მაპატიე, მაპატიე თუ რამე გაწყენინე, თუ შეგარცხვინე ან თუ გიღალატე. მაგრამ მინდა იცოდე რომ ძალიან მიყვარხარ, დღეს, ხვალ, ზეგ, არ ვიცი რა მოხდება, მაგრამ შენ ყოველთვის ჩემი პატარა კნოპკა იქნები. მე ყოველთვის ასე ძლიერ მეყვარები და ყოველთვის შენი ანგელოზი ვიქნები. ახლა კი ჩემო პატარა, დროა დაგემშვიდობო. უბრალოდ ერთი თხოვნა შემისრულე, არ იტირო. მე მინდა რომ სულ იცინოდე. ეს თუ აქამდე ვერ ან არ მოხერხდა ამის მერე ეს თხოვნა უნდა შემისრულო. ძალიან მიყვარხარ კნოპკა, მშვიდობით. - ცრემლიანი თვალები შეიმშრალა ტატომ და ჩანაწერი დასრულდა.
მომტირალი სესილი გათიშულ ეკრანს უყრებდა და ვერაფერს აკეთებდა. ხელები მუხლებს შემოხვია და ბოლო ხმაზე ატირდა.
თედოს ტირილის ხმა შემოესმა და მაშინვე სესილისთან გაიქცა:
-სესო, სესო. - მაშინვე მასთან მიირბინა და ატირებული შეყვარებული ჩაიხუტა. სესილიმ უბრალოდ ხელები შემოხვია და ემოციებისგან დაიცალა.




სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent