შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ცვლილების საწყისი წერტილი (XI თავი)


21-05-2020, 13:00
ავტორი Gvancoo
ნანახია 293

მარის სერიოზული არაფერი სჭირდა, ამიტომ მისი სიჯიუტის გამო მეორე დღეს გამოწერეს. უკვე პალატიდან გასვლას აპირებდა მაქსიმე რომ შევიდა:
-მზად ხარ? - თბილი ღიმილით ჰკითხა.
- კი. - გაუღიმა და პალატიდნ გავიდა. - ჯერ გიორგი უნდა ვნახო და მერე გაბრიელთან მოვალ.
- არ იშლი ხო შენსას. - სიბრაზე შეერია ხმაში.
- მე გითხარი, მარტო წავალთქო.
- მარტოს არ გაგიშვებთქო მეც გითხარი.
- ხო და ნუღა ბრაზობ. - გაუცინა და მაქსიმეს მაქნაში ჩაჯდა.
- შემიწირავ შენ. - თავის ქნევით ჩაილაპარაკა.
სანამ პროკურატურამდე მივიდოდნენ მაქსიმემ შეამჩნია რომ მარი თითებს იმტვრევდა:
-ნერვიულობ რამეზე? თითებს რატომ იმტვრევ.
- არა, ნერვიულობით არა. რაღაცაზე ჩავფიქრდი და.
- რა მოხდა?
- არამგონია, ჯერ ამაზე ლაპარაკის დრო იყოს. - მორცხვად გაეცინა მარის.
- ჯერ მითხარი და მერე მე გეტყვი მაგის დრო თუ არა. - გაუცინა მაქსიმემ.
- გუშინ, პალატაში გოგოები რომ ვიყავით, რაღაცეებზე ვლაპარაკობდით და სალომემ შენზე მითხრა - ამ დროს მაქსიმემ გააწყვეტინა:
- ვიცი რაც გითხრა. ძალიან ხმამაღლა ლაპარაკობდით და ყველაფერი გვესმოდა. - გაეცინა და აწითლებულ მარის გახედა.
- რას ვტლიკინებდი რა. - ჩაილაპარაკა თავისთვის მარიმ და ფანჯარაში დაიწყო ყურება. მაქსიმემ მანქანა სავალი გზიდან გადაიყვანა და მარის მიუტრიალდა:
- საერთოდ არ წარმომედგინა რომ ამას მანქანაში გეტოდი. - გაეცინა მაქსიმეს. - სალომე იმდენად კარგად მიცნობს მიკვირს აქამდე რომ არაფერი მითხრა. რაც მართალია მართალია, შენდამი ჩემი დამოკიდებულება უბრალო არაა და ვიცი შენც არ ხარ გულგრილი. გახსოვს გაბრიელთან რომ შეგხვდი? მალევე დავინტერესდი შენით, მაგრამ მრავალუცნობიანი განტოლება იყავი, რომელიც ვერ ამოვხსენი. მაქსიმალურად ვეცადე შენი ნდობა მომეპოვებინა, მაგრამ სულ ტყუილად. აეროპორტში რომ გნახე თვალცრემლიანი და ცოცხალი თავით არ მითხარი რა მოხდა, სისხლი გამეყინა მაშინ, გული მტკიოდა რომ ვერ გეხმარებოდი. მთელი გზა ვფიქრობდი რატომ მადარდებდი, წესიერად არ გიცნობდი, მაგრამ მინდოდა რომ ხელი ჩამეკიდა და არასდროს გამეშვა. არ მინდოდა ეს, ასე მანქანაში მეთქვა. ცოტა უფრო რომანტიულ გარემოს ვგეგმავდი. - გაეცინა და დაბნეულ მარის გახედა. - არაფერს მეტყვი?
- გუშინ ყველაფერი გაგიგია და რაღა გითხრა? - მხრები აიჩეჩა მარიმ, რაზეც მაქსიმეს გაეცინა. - ახლა რა იქნება?
- შენ რა გინდა? - გაეღიმა და მარის თითებში, თავისი თითები ახლართა.
- მე მინდა რომ უბრალოდ ბედნიერი ვიყო. - სევდიანად ჩაილაპარაკა.
- მე ვიქნები შენი ბედნიერება. - გაუღიმა და შუბლზე აკოცა. - წავედით ახლა და ნახე ის უხსენებელი.
- მაქსიმე..
- ჰო. - ღილიმით გამოხედა გოგოს.
- მადლობა. - მოულოდნელად გადაიწია და ბიჭს კისერში აკოცა.
- საჭესთან რომ ვზივარ მაშინ ნუ იზავ ხოლმე მაგას თორე ამჯერად ვერ გადავრჩები. - გაუცინა და მის ჩაკიდულ ხელს აკოცა.
პროკურატურამდე მალე მივიდნენ.
-მარტო უნდა შევიდე.
- ჩემი გაგიჟება გინდა? - გაბრაზდა მაქსიმე.
- გთხოვ.
- ჯანდაბას. - ჩაილაპარაკა ბოლოს. - მე ლილესთან შევალ მანამდე. - შუბლზე აკოცა და ოთახში შეუშვა.
- ვიცოდი რომ მოხვიდოდი. - სევდიანად გაეცინა გიორგის.
- მე კიდე მეგონა რომ მომკლავდი.
- ვერ შევძელი. - გულახდილად უპასუხა და წინ მჯდომს თვალი გაუსწორა.
- შეიცვალე.
- შენ შემცვალე.
- მე შენ გიღალატე. - გაეცინა მარის.
- არა, შენ ნამდვილი მეგობრობა დამანახე. მართალია ეს ჩვენი მეგობრობა არ იყო, მაგრამ მე ის დავინახე. შენ გაბრიელის გამო იმხელა რისკზე წახვედი, 12-13 წლის იყავი ჩემთან რომ მოხვედი. რომ გამომეჭირე სიკვდილი არ აგცდებოდა, მაგდენს ხვდებოდი?
- კი, ვხვდებოდი. მაგრამ გაბრიელის სიკვდილს ჩემი სიკვდილი მერჩია.
- რატომ გიყვარს ასე?
- მან მე ძმობა გამიწია. უჩამ თავი რომ მოიკლა, ეს იყო ჩემი ბავშობის დასასრული. თუმცა, გამრიელი ეცადა ბოლომდე არ დავცემულიყავი.
- მე რატომ ვერ შევძელი ეს? - ნაღვლიანად ჩაილაპარაკა გიორგიმ.
- გაბროსთვის ბედნიერების უფლება რომ მიგეცა, შეძლებდი.
- მარ, ერთი თხოვნა შემისრულე. მე აქედან გამოსვლა არ მიწერია. იქ არ ვიცი რა მელის, მაგრამ ჩემი მნახველი არავინაა. მინდა, რადგან ჩემი ბნელი მხარე დავმარხე ესეც მოვიშორო გულიდან.
- რა გინდა?
- ვიცი რომ სესილის იცნობ, ან გაიცნობ.
- ტატოს დაზე მეუბნები? - გაუკვირდა მარის.
- ხო. მინდა უთხრა რომ ის არაფერ შუაშია. თავი არ დაიდანაშაულოს. როცა მან მითხრა ლიზი ცოცხალიაო, მე უკვე ვიცოდი ეს. როცა ის ჩემთან მოვიდა, ბილეთები უკვე ნაყიდი მქონდა და მივდიოდი. ასე რომ თავი არ დაიდანაშაულოს.
- მოიცა, თუ სესილიმ არ გითხრა საიდან გაიგე? - დაიბნა მარი.
- ვეჭვობდი მათ გადარჩენას, ამიტომ დავიქირავე ვიღაც და მან ყველანაირი ინფორმაცია მომაწოდა.
- შენი სიცოცხლის სიყვარულს როგორ ესროლე? - პირდაპირ ჰკითხა მარიმ.
- მე.. მე.. არ მინდოდა. - ცრემლები წამოიუვიდა გიორგის. - მეგონა შვილს აირჩევდა და გაბრიელს არ გაუდგებოდა. მეგონა გაწირავდა გაბრიელს.
- ასე კარგად იცნობდი ლიზის, იცოდი რომ იმ ტყვიას გადაუდგებოდა და მაინც გაისროლე? - ირონიულად ჩაეცინა მარის.
- არ მჯეროდა სიყვარულის, არ მჯეროდა მათი. არ წარმომედგინ თუ ასე დაუფიქრებლად გადაუდგებდა წინ. არ მეგონა თუ ასე უყვარდა.
- არა და შეგეძლო შენც ყოფილიყავი ბედნიერი.
- სხვა ცხოვებაში. - ნაღვილადა ჩაილაპარაკა და ცრემლი მოიწმინდა. - აქ, სადაც ჩემი სიყვარული და ჩემი ძმა ჩემი ხელით მოვკალი, აქ ბედნიერი ვეღარ ვიქნები. მაგრამ, ალბათ ტატოს ძმობაც ლიზის გამო იყო.
- ტატოს სჯეროდა რომ შენში კარგი მხარეც არსებობდა და ეს მხარე ოდესმე მოუგებდა ბრძოლას ბოროტებას.
- თვითონ გითხრა?
- კი და ახლა ცოცხალი რომ ყოფილიყო ის იქნებოდა შენი მნახველი ციხეში.
- მე ამ ცოდვებით და მათ სისხლში გასვრილი ხელებით უნდა ვიცხოვრო, ესაა ჩემი განაჩენი.
- ჩემი წასვლის დროა. მაქსიმე მელოდება.
- მარ, ბედნიერი იყავი. - გაუღიმა და დაცვის თანხლებით ოთახიდან გავიდა.
მარიმაც დატოვა ოთახი და მიმღებისკენ გაემრთა.
-გამარჯობა, რით შემიძლია დაეხმაროთ? - თბილი ღიმილით ჰკითხა მიმღებში მჯდარმა გოგონამ.
- ქალბატონი ლილეს ოთახი სითაა?
- ამ კალიდორს გაუყევით და მარჯვნივ ბოლო კარი.
- მადლობა. - გაუღიმა გოგონას და კალიდოს გაუყვა.
ოთახს რომ მიუახლოვდა კარებზე დააკაკუნა და ოთაში შევიდა.
-შეიძლება? - მოროდებით იკითხა და თვალებით მაქსიმეს ძებნა დაიწყო.
- კი შემოდი. შენ ალბათ მარი ხარ ხო? - თბილი ღიმილით ჰკითხა ლილემ. - მე ლილე მქვია, სასიამოვნოა. - ხელი ჩამოართვა და მიუთითა რომ დამჯდარიყო.
- მაქსიმე სადაა? - მოროდებით იკითხა.
- ჩემამდე ვერ მოვიდა, დავინახე ვაჩემ გააჩერა და სადღაცას გავიდნენ. - სიცილით უთხრა. - ელაპარაკე გიორგის?
- კი. და რაღაცნაირად დამშვიდებული ვარ.
- გითხრა რამე საინტერესო?
- საინტერესოზე მეტად სასიხარულ ამბავი მითხრა. არა ჩემთვის ან შენთვის, მაგრამ ერთ გოგოს ძალიან გაახარებს და დაამშვიდებს ეგ ამბავი. - ბედნიერი ღიმილით ჩაილაპარაკა მარიმ.
- მგონი სესილიზე ლაპარაკობ. საწყალი გოგო, რამდენის გადატანა მოუწია.
- იცნობ?
- ადრე ვიცნობდი, ახლა არამგონია ვახსოვდე. მე და ტატო ვმეგობრობდით. ისეთი ახლო ურთიერთობა არ გვქონდა როგორც ტატოს და ლიზას, მაგრამ ერთმანეთის იმედი ყოველთვის გვქონდა. - სევდიანად ჩაილაპარაკა ლილემ.
- ხო, ტატო ნამდვილად კარგი ადამიანი იყო. მეც ძალიან დამეხმარა გიორგისთან დაახლოებაში.
- მოიცა, ტატო დაგეხმარა? - გაოცება ვერ დამალა ლილემ.
- კი, ეს გაბრიელისთვის არ მითქვამს იმიტომ რომ მთხოვეს ლიზამ და ტატომ რომ არაფერი მეთქვა სანამ ყველაფერი არ დამთავრდებოდა.
- მემგონი შენ ერთადერთი ხარ ვინც ეს ისტორია მთლიანად იცის.
- გიორგის როდის გადაიყვანენ ციხეში?
- ხვალ. დღეს ყველაფერი აღიარა, მერე მამამისი მოვიდა ისევ ისე უნდოდა მოგვარება ამ საქმის, მაგრამ გიორგიმ უარი თქვა.
- ლილე, ერთი სათხოვარი მაქ რა. - მორიდებით დაიწყო ლაპარაკი.
- გისმენ, რითიც შემიძლია დაგეხმარები. - თბილად გაუღიმა გოგომ.
- ყურადღება მიაქციონ გიორგის, ასე მგონია რომ ს ეცდება. - ნაღვლიანად ჩაილაპარაკა მარიმ.
- კიდე მაგ სი*ზე ნერვიულობ? - ოთახში მაქსიმეს მრისხანე ხმა გაისმა.
- სასიკვდილოდ ყველა მეცოდება.
- მაგ ადამიანმა ორი კაცი მოკლა, გესმის. ორი კაცი მოკლა. - ხმას აუწია მაქსიმემ.
- მის ცოდვებით დამძიმებულ სულს ეგეც ეყოფა. - სიმშვიდეს ინარჩუნებდა მარი.
- მაქსიმე, აღარაფერი თქვა. მარი მართალია. - დაამშვიდა ლილემ. - ძალიან იმოქმედა ამ ამბავმა მასზე და შეიცვალა. გამორიცხული არაა თავს რამე დაუშავოს.
- მოდი ჩემთან ეგ ბიჭი აღარ ახსენოთ. მე ვერასდროს ვაპატიებ ლიზას და მითუმეტეს ტატოს სიკვდილს. - ჩაილაპარაკა და ოთახი დატოვა.
- მიდი გაყევი, ამას შენ თუ დაამშვიდებ. - გაუღიმა ლილემ მარის.
- მადლობა ლილე, და ნახვამდის. - მარიმაც გაუღიმა და მაქსიმეს გაჰყვა. დაინახა შენობიდან როგორ გავიდა და ისიც სირბილით გაეკიდა უკან.
- მაქსიმე. - დაუძახა მანქანასთან მისულ ბიჭს, კიბეები უცებ ჩაირბინა და წინ დაუდგა.
- რა იყო, გიორგისთან უნდა შემიყვანო და შემარიგო? - ირონიულად ჩაილაპარაკა და მარის შეხედა.
- ვიცი როგორი რთულია, უყურო ადამიანს, რომელიც შენი საყვარელი ადამიანის სიკვდილშია დამნაშავე, ის ცოცხალი დააბიჯებდეს და შენი საყვარელი ადამიანი მიწას იყოს მიბარებული. - აცრემლიანებული თვალები მიანათა გოგონამაც.
- არ იტირო რა. უბრალოდ ეგ ადამიან ჩემთანი არ ახსენო. როგორც შენ ვერ აპატიებ მამაშენს, ისე მე ვერ ვაპატიებ მაგას. - სევდიანად უპასუხა და უკვე ატირებული მარი მიიხუტა.
მარიმ უცებ გაიაზრა მაქსიმეს ნათქვმი და ბიჭს მოშორდა.
-მოიცა, ვანოზე შენ რა იცი? - იკითხა დაეჭვებულმა და ცრემლები მოიწმინდა. - გაბრიელმა გითხრა ხო? რა თქმა უნდა, სხვამ არავინ იცის მაგაზე და.
- რატომ ბრაზობ? - გაუკვირდა მაქსიმეს. - კი გაბრომ მითხრა. არ შეიძლებოდა?
- არა. ეს ჩემი ცხოვრებაა და ყველამ ყველაფერი არ უნდა იცოდეს.
- ანუ მე შენთვის ყველა ვარ და ყველას ვუთანაბრდები? კარგი გასაგებია ყველაფერი. - გულნატკენმა ჩაილაპარაკა მაქსიმემ და მანქანის კარი გაუღო მარის. - დაჯექი, წავედით.
მთელი გზა ხმა არც ერთს არ ამოუღია. მარი ხვდებოდა თავის შეცდომას, მაგრამ სათქმელს თავი ვერ მოუყარა. ის იყო რაღაც უნდა ეთქვა მაქსიმემ რომ გააჩერა:
-მოვედით. - ცივად ჩაილაპარაკა და მანქანა საავადმყოფოსთან გააჩერა.
- მაქსიმე მე.. - ისევ დაიწყო ლაპარაკი მარიმ, მაგრამ ბიჭმა არ აცადა.
- ახლა არაფრის მოსმენა არ მინდა, კარგად რომ დაფიქრდები და მიხვდები ვინ ვინაა შენთვის მერე ვილაპარაკოთ. - ისევ ცივად უპასუხა და ფანჯარაში დაიწყო ყურება. მარი უხმოდ გადმოვიდა მანქანიდან და საავადმყოფოში შევიდა. მაქსიმემაც მაშინვე დატოვა ტერიტორია.
მარი ცდილობდა ცრემლები შეეკავებინა, მაგრამ არ გამოსდიოდა. კიბეები ტირილით აიარა და გაბრიელის ოთახში დაუკაკუნებლად შეაბიჯა. როგორ უნდოდა გაბრიელთან ლაპარაკი, მაგრამ ყველა იქ დახვდა და აღარაფერი თქვა.
-მარ რა გჭირს? - ჰკითხა გაკვირვებულმა თაკომ.
- არაფერი. ახლა არ მინდა ამაზე ლაპარაკი. - უპასუხა და ცრემლები შეიმრალა.
- მაქსიმე სადაა? ხო ერთად გახვედით? -ჰკითხა ემილიმ.
- არ ვიცი, მომიყვანა და სადღაცას წავიდა. - ცდილობდა რაც შეიძლება ცოტა ელაპარაკა რომ ისევ არ ეტირა.
- შეგიძლიათ მარისთან დამტოვოთ? - გახედა გაბრიელმა მეგობრებს. მათაც უხმოდ დატოვეს ოთახი. - რა გატირებს ჩემო ლამაზო? - უცებ დაუთბა ხმა გაბრიელს.
- ვიჩხუბეთ მე და მაქსიმემ. - უპასუხა და ისევ ცრემლები წამოუვიდა.
- რაზე კი მარა? - გაკვირვება ვერ დამალა ბიჭმა.
- ვანოზე რომ მოუყევი უცებ თავი ვერ შევიკავე და გავბრაზდი. გაბრიელი გეტყოდათქო და კიო მითხრაო, არ შეიძლებოდა. მე კიდე ვუთხარი ეს ჩემი ცხოვრებაა და ყველამ ყველაფერი არ უნდა იცოდესთქო. - ამოიტირა და ხელზე თავი დაადო.
- და ვსო? ამის გამო ტირიხარ სულელო? - გაეცინა გაბრიელს.
- მითხრა, კარგად რომ დაფიქრდები და მიხვდები ვინ ვინაა შენთვის მერე ვილაპარაკოთო. - მოგუდული ხმით ამოილაპარაკა.
- მერე? არ აპირებ უთხრა რომ გიყვარს?
- იცის. - მორცხვად ამოყო თავი და აქეთ იქით დაიწყო თვალების ცეცება.
- რაღაცას არ მიყვები. - გაეცინა გაბრიელს.
- გუშინ გოგოები იყვნენ ჩემ პალატაში შემოსულები და თაკომ დამიწყო მაქსიმე მოგწონსო, მერე სალომემ დაიწყო კიდე რაღაცეები. ამ დროს კიდე თურმე მაქსმიმე გარეთ მჯდარა და ყველაფერი ესმოდა. დღეს პროკურატურში რომ მივდიოდით ვერ მოვითმინე და სალომეს ნათქვამი სიტყვების დაზუსტება მინდოდა და მომახალა გარეთ გამოდიოდა ხმა და ყველაფერი გავიგეო.
- მერე მაქსიმეს გონია რომ უბრალოდ მოგწონს, მე კიდე ვხვდები რომ ეს მოწონებაზე მეტია. თუ გინდა ჯერ მე დაველაპარაკები.
- ვანოზე რატო უთხარი?
- იმიტომ რომ მკითხა.
- კაი რა გაბრო, ხო იცი არ მიყვარს ჩემ ცოხვრებაზე რომ ლაპარაკობენ. არ მინდა რომ ვინმეს ვებრალობოდე და ჩემთან მარტო სიბრალულის გამო იყოს. - ისევ აუცრემლიანდა თვალები მარის.
- რა სულელი ხარ. - ეცინებოდა გაბრიელს. - მაქსიმე შენთან არასდროს იქნება მარტო იმიტომ რომ ეცოდები. მითუმეტეს შენ მაქსის ისტორია არ იცი თორემ ვინ იქნებოდა შესაცოდი ნახავდი.
- რა ისტორია? - გაუკვირდა მარის.
- მე ვერ გეტყვი მაგას. მაქსს დაელაპარაკე.
- მეც ხო გეკითხები, რატო რა მეუბნები? - იწყინა გოგომ.
- იმიტომ რომ შენ მაგას არ მოუყვებოდი, მაქსს კიდე სჭირდება ვინმე ვინც მოუსმენს. - წუთიერად დუმილი ჩამოვარდა, მერე კი კვლავ გაბრიელმა დაიწყო ლაპარაკი. - ნუ ბრაზობ ჩემზე, და მითუმეტეს მაქსიმეზე. ის უბრალოდ შენზე ზრუნავს და უნდა მეტი გაიგოს შენზე რომ დაგეხმაროს.
- რაში უნდა დამეხმაროს?
- ბედნიერებაში. - გაუღიმა გაბრომ. - მე ახლა დავურეკავ, მოვა და დაილაპარაკეთ.
- დაბლა ჩავალ მანამდე. - გაუღიმა მარიმ, გაბროს ლოყაზე აკოცა და პალატა დატოვა. გაბრომ ტელეფონი აიღო და მაქსიმესთან დარეკა.
- ხო გაბრო.
- სად ხარ?
- ტატოს საფლავზე. - გაისმა მაქსიმეს სევდიანი ხმა. - ელაპარაკე მარის?
- კი, ახლა გავიდა პალატიდან. მოდი და დაილაპარაკეთ რა.
- ცოტა მერე მოვალ რა, ახლა ცოტა უნდა დავფიქრდე.
- რაზე? - არ ეშვებოდა გაბრო ძმაკაცს. - იმაზე უნდა დაფიქრდე წარმოადგენ თუ არა რამეს მარისთვის?
- გცოდნია. - გაეცინა მაქსიმეს.
- სისულელეს რომ ლაპარაკობ ხო იცი? მოდი დაილაპარაკეთ რა.
- ისეთი რეაქცია ჰქონდა ვანოს ამბავზე რომ მემგონი არაფერი უნდა ვიცოდე მასზე.
- გაუგე რა. მას უბრალოდ ჰგონია რომ მისი ამბის გაგონების შემდეგ მასთან შეცოდების და შებრალების გამო იქნებიან და არა მეგობრობის ან სიყვარულის გამო.
- რა სულელია. - ისევ გაეცინა მაქსიმეს.
- მეც ეგ ვუთხარი. - აჰყვა გაბრიელიც. - მოდი რა თორე კიდე რომ იტიროს არ ვიცი რას გიზავ. ეყო ამას ტირილი და ტკივილი.
- კარგი ხო, გამოვალ მალე. - დანებებულად ჩაილაპარაკა და გაუთიშა.
ის იყო გაბრიელმა ტელეფონი გადადო კარზე კაკუნი რომ გაისმა.
-შემოდით. - გასძახა და გასწორდა.
- შეიძლება ბატონო გაბრიელ? - კარებში თავი ხატიამ შემოყო.
- რას ცანცარებ ამხელა გოგო. - გაუცინა გაბრიელმა. - მითხარი რომ ჩემი ნათლული მოიყვანე. - ბედნიერმა ჩაილაპარაკა.
- ნიკოს მოჰყავს. - გაუცინა და მეგობარი გადაკოცნა. - როგორ ხარ? ესენი მოგიტანე. - გაიღიმა და მაგიდაზე ხილის პარკი დაუდო.
- მაგის გარეშე არ მიგიღებდი. - გაუცინა გაბრომ.
- ეჭვი არ მეპარება მაგაში. სად გყავს ჯარი?
- არ ვიცი. აქ იყვნენ მერე გავუშვი მარის ველაპარაკებდი, მერე მაქსიმეს და სად წავიდნენ ამ დროს არ ვიცი. გიცნო შენმა რიჟამ?
- აბა რაა. - ამაყად ჩაილაპარაკა. - შენ როგორ ხარ? გტკივა მხარი?
- დიდად არა, მაგრამ ვერ ვამოძრავებ ჯერ.
- აბა ნათლული მომიყვანეო რომ ამიკელი დილიდან როგორ უნდა დაიჭირო?
- დავიწვენ. - უპრობლემოდ გადაწყვიტა და გაუცინა.
- ჩვენც მოვედით. - ჩაილაპარაკა სანდრომ, რომელსაც ლაზარე ეჭირა ხელში და უკან ნიკო და სალომე მოჰყვებოდნენ. - როგორ ხარ გაჩხიკულო? - სანდრომ ხატია გადაკოცნა და გაბრიელისკენ გაემართა. - ვიცი არ გამიჩერებ ბავშვს ხელში.
- ჭკვიანი სასიძო მყავს რას ვერჩი. - გაეცინა გაბროს და პატარა ლაზარე ერთი ხელით გულზე მიიხუტა, შიგა და შიგ კოცნიდა და ეფერებოდა.
- შენი პატარა როდის ჩამოდის გაბრო? - ამჯერად ნიკომ იკითხა.
- გზაში არიან უკვე. ალბათ 1 საათში უკვე თბილისში იქნებიან, ან უფრო ადრე.
- ძაან მაინტერესებს შენი შვილი როგორია. - ჩაილაპარაკა ხატიამ.
- გაბრიელია ლიზას თვალებით. - მოკლეთ და სიცილით აუხსნა სალომემ.
- აუ ეგ რა სიმპატიური გაიზრდება. - გაეცინა ნიკოს.
- დანარჩენები სად არიან? - იკითხა გაბრიელმა.
- თიკო და მარი საჭმელად გავიდნენ, იოანეს და ლუკას სამსახურიდან დაურეკეს და იქ წავიდნენ. დამიანემ თაკო და ემილი სახლში გაიყვანა და მალე მოვლენ. - უცებ უპასუხა სანდრომ.
- ყველა გაიცანით? - მიუბრუნდა გაბრო ხატიას და ნიკოს.
- კი მოვასწარით.
- რა ყოჩაღები ხართ რა.
- ნუ ახალა. - შეიფერა ხატიამ, რაზეც ყველას გაეცინა.
უცებ კარი გაიღო და თიკო შემოვიდა.
-მარი სად დაგრჩა? - სიცილით ჰკითხა სალომემ.
- მაქსიმე მოვიდა და ლაპარაკობენ.
- იმედია კიდე არ ჩხუბობენ ხო? - გაეცინა გაბრიელს.
- რავი, რომ წამოვედი მშვიდად ლაპარაკობდნენ. - თიკომაც სიცილით უპასუხა.
მარი და მაქსიმე
მაქსიმემ დაინახა საავადმყოფოსკენ მიმავალ მარი და თიკო და გოგოებისკენ დაიძრა.
-თიკო როგორ ხარ? - მეგობარი გადაკოცნა და გაუღიმა.
- რავი მე რა მიჭირს, თქვენ იკითხეთ, ჩამოგტირით სახეები ორივეს. - მობეზრებულად ჩაილაპარაკა და კიბეებზე სვლა განაგრძო. უცებ მოტრიალდა და წყვილს გახედა. - გეფიცებით, ვერცერთი გადამირჩებით კიდე ასეთი როჟებით რომ გამეჩითოთ. - მიაძახა და საავადმყოფოში შევიდა.
- ვილაპარაკოთ? - დაიწყო მაქსიმემ.
- მე.. - დაიწყო ლაპარაკი მარიმ. - ბოდიში.
- სხვას არაფერს მეტყვი? - არ ეშვებოდა ბიჭი.
- მისმინე. - ღრმად ჩაისუნქა მარიმ და დაიწყო ლაპარაკი. - შენ ჩემვის უბრალო ადამიანი არ ხარ. ბევრს ნიშნავ ჩემთვის და მიუხედავად ამ ცოტა დროისა, მეშინია შენი დაკარგვის. არ ვიცი რას მიკეთებ ასეთს, მოგეჯაჭვე. უბრალოდ.. დღეს.. არ მიყვარს როდესაც ჩემი ამბები იციან, მგონია რომ ვეცოდები და მათი ჩემთან ყოფნის მიზეზიც ესაა. არ მინდოდა ასე გამომსვლოდა დღეს, მაპატიე. - თავი დახრილი ჰქონდა მარის და ისე ლაპარაკობდა. ისე სცხვენოდა ბიჭს თვალებში ვერ უყურებდა.
- მომისმინე, შეიძლება შენ მე ყველაფერი არ მომიყვე შენზე, მაგრამ მე მაინც გავარკვევ, თუნდაც გაბრიელმა არ მითხრას სხვისგან გავიგებ.
- არ მინდა რომ გეცოდებოდე. - სევდიანად ჩაილაპარაკა მარიმ.
- მე მაგაზე ერთხელ უკვე გითხარი რომ არ მეცოდებითქო.
- ვიცი მახსოვს. უბრალოდ, მეც გამიგე.
- მარ, მე იმის მეშინია რომ ამ შენი უთქმელობით დაგკარგავ. მე თუ არ მეცოდინება რა გიჭირს, ვერ დაგეხმარები რომ ბედნიერი იყო. რატომ არ გესმის ეს? საკმარისად ბევრი ადამიანი დავკარგე და შენც ვერ დაგკარგავ.
- მაპატიე რა. - სევდიანი თვალები მიანათა და ჩაეხუტა.
- ჩემი კნუტი. აღარ გამაბრაზო რა, გული ვერ გაუძლებს. - თბილად უჩურჩულა ყურში და ხელები შემოხვია.
უკვე შუადღე იყო, ყველა გაბრიელის პალატაში იყო შეკრებილი და თედოს და სესილის ჩამოსვლას ელოდებოდნენ. გაბრიელი უკვე ვეღარ ითმენდა ისე ენატრებოდა შვილი.
-ლილე და ვაჩე სად არიან? - იკითხა ემილიმ.
- საღამოს გამოვლენ. - უპასუხა სანდრომ.
- ხო საღამოს ლაშა და მარიაც მოვლენ. - ჩაერთო მაქსიმე.
უცებ კარი გაიღო და პატარა ერეკლე შემოვარდა პალარაში.
-მამიკოო. - დაიძაა და გაბრიელისკენ გაიქცა.
- მამას სიცოცხლე, როგორ უყვარხარ მამას. - სითბოთი ჩაილაპარაკა და საწოლზე ამძვრალი შვილი მიიხუტა. - როგორ მომენატრე მამი. - თბილად ჩაილაპარაკა გაბრიელმა და შვილს ხელი უფრო მოხვია.
- მეც მომენატლე მამიკო. ქო აგალ დამტოვებ მალტოს?
- არა ჩემო პატარა. აღარასდროს.
- კაით ეს მამაშვილი მესმის მარა მე არავის მოგენატრეთ? - იწყინა თედომ.
- ნეტა შენ როდის უნდა გაიზარდო? - სიცილით ჩილაპარაკა სანდრომ და ძმას გადაეხვია. სესილიმ ოთახი მოათვალიერა და კუთხეში მდგარი იოანე რომ დაინახა პირდაპირ მისკენ გაემართა.
- მომენატრე სესო. - თბილად ჩაილაპარაკა ბიჭმა და გოგო მიიხუტა მთელი ძალით.
- მეც მომენატრე იო. - თბილად უპასუხა გოგომ და ლოყაზე აკოცა.
- რა შეცვლილი ხარ, მოხდა რამე? - ბედნიერი ღიმილით ჰკითხა მეგობარს, რადგან ხვდებოდა რამხელა სითბო და ბედნიერება იდგა სესილის თვალებში.
- ყუთი გავხსენი. მართალი იყავი, ყველაფერი შეიცვალა.
- ჩემი ძლიერი გოგო ხარ შენ. - შუბლზე აკოცა და ისევ მიიხუტა. - როგორ მომნატრებიხარ, რა არის? - გაეცინა თვითონვე. - ახლა თედო რომ შემეცილება შენში რა ვქნა მე?
- სისულელეები არ დაიწყო ახლა. ხო იცი მაინც ვერ მომიშორებ. - გაუცინა სესილიმ.
- ცოტა არ იყოს და ვეჭვიანობ. - მიუახლოვდა თედო წყვილს.
- გადი ახლა გამასწარი აქედან. - გაეცინა იოანეს.
- კაი ხო ვხუმრობ. - გაეკრიჭა თედო. - მარა მე არ მნახავ? - იწყინასავით. იოანეს და სესილის გაეცინათ თედოს საქციელზე. იოანე ძმაკაცს გადაეხვია, მოიკითხა და ისევ სესილის მიუტრიალდა. - ეს ალბათ მარია ხო? - იკითხა თედომ და მაქსიმეს გვერზე მდგარ გოგოზე მიუთითა.
- კი მე ვარ. - გაუღიმა მარიმ და ხელი ჩამოარვა ჯერ თედოს მერე სესილის. - სასიამოვნოა.
- ჩემთვისაც ჩემო კარგო. - გაუღიმა თედომ.
- მე გიცნობ. - გაიცინა სესილიმ. - ტატომ გახსენა ვიდეოში რომელიც გამომიგზავნა.
- მე კიდე შენთვის ერთი კარგი ამბავი მაქ. - თბილად გაუღიმა გოგოს.
- რა ამბავი? - გაუკვირდა თედოს.
- ცოტახნით გავალთ ჩვენ და მალე მოვალთ. - მარიმ ჯერ თედოს გახედა, მერე მაქსიმეს და პალატა დატოვა სესილისთან ერთად.
- სად წავიდნენ? - იკითხა გაბრიელმა.
- არ ვიცით, მარიმ სესოს უთხრა კარგი ამბავი მაქო და გავიდნენ. - მხრების ჩეჩვით უპასუხა თედომ.
*სესილი და მარი*
- რა ამბავი გქონდა აბა? - მოუთმენლად იკითხა სესილიმ როგორც კი აივანზე გავიდნენ.
- როგორც იცი მე ხუთი წელია გიორგისთან ,,ვმეგობრობ’’. - მეგობრებზე თითებით ბრწყალები მოხაზა და გააგრზელა. - ხო და დღეს, პროკურატურაში ვიყავი მისული მის სანახავად და შენთან რაღაც დამაბარა.
- ჩემთან? - გაკვირვება ვერ დამალა სესილიმ.
- კი, შენთან. ვხედავ შენ თვალებში რამხელა ბედნიერებაა და სულ პატარა სევდასაც ვხდავ.
- ჯერ კიდე ვერ ვპატიობ ჩემ თავს რომ გიორგის ვუთხარი ლიზა ცოცხალიათქო. - სევდიანად ჩაილაპარაკა სესილიმ.
- ხო და შეგიძლია აპატიო.
- ვერ გავიგე?
- მოკლე, დღეს გიორგი რომ ვნახე მთხოვა შენთვის გადმომეცა რომ შენ არაფერ შუაში ხარ. იმ დღეს როცა შენ მიხვედი გიორგისთან და უთხარი ლიზაზე და გაბროზე, გიორგიმ უკვე იცოდა ეგ ყველაფერი. მითხრა თვითმფრინავის ბილეთი უკვე ნაყიდი მქონდაო და მივდიოდიო. ვიღაც დაუქირავებია და იმან გაიგო ყველაფერი. ასე რომ შეგიძლია წყნარად იყო. შენ არაფერ შუაში არ ხარ.
- მართალს მეუბნები? - ვერ იჯერებდა სესილი.
- გეფიცები. - გაუღიმა მარიმ.
- ვაიმე. - დაიყვირა სესილიმ და მარის ჩაეხუტა, თან ბედნიერების ცრემლები მოსდიოდა. - ძალიან დიდი მადლობა, შენ არ იცი რამხელა სტრესი მომაშორე.
- ვიცი, ვიცი. დამიჯერე რომ ვიცი. - სევდიანად გაუღიმა გოგონას.
- მშვიდობა გაქვთ? - სიცილით იკითხა იოანემ.
- კი. - გაუცინა მარიმაც. - მე შევალ დანარჩეებსაც ვეტყვი ამ ამბავს. თქვენ ილაპარაკეთ მანამდე. - გაუღიმა წყვილს და ისევ გაბრიელის პალატაში შებრუნდა.
- მარ სად იყავით? რა ხდება? ან სესო სადაა? - იკითხა თედომ.
- იო გამოვიდა და აივანზე ლაპარაკობენ. ერთი ამბავი მაქ. - ყველას თვალი მოავლო და თქვა. - მოკლეთ, გიორგის სესილისგან არ გაუგია რომ გაბრო და ლიზა ცოცხლები იყვნენ. ეს დღეს თვითონ გიორგიმ მითხრა.
- მოიცა აბა ვისგან გაიგო? - გაუკვირდა ლუკას.
- ვიღაც დავიქირავეო და იმან მომაწოდა ინფორმაციაო. სესილი რომ მოვიდა ჩემთან ბილეთები ნაყიდი მქონდაო და მივდიოდი უკვეო.
- ვაიმე სესილი რა ბედნიერი იქნება. - ჩაილაპარაკა ბედნიერმა თიკომ.
- ეს ჩემი თინუკაა? - გაოცება ვერ დამალა თედომ. - მოდი გოგო ჩაგეხუტო, არ მეგონა აქ თუ იყავი.
- ნეტა გაიზარდო რა. - სიცილითვე უპასუხა თიკომ.
- ჩვენ რომ ვიცით იქ რა ხდება? - ვითომ ჩუმად იკითხა თედომ მაგრამ ყველამ გაიგო.
- არაფერი. რა უნდა ხდებოდეს? - მხრების ჩეჩვით ჩაილაპარაკა თიკომ.
- რა რა უნდა ხდებოდეს? არ გამაგიჟო ახლა. - გაიოცა თედომ.
- კაი რა თედო. - მობეზრებულად ჩაილაპარაკა თიკომ.
- კაი ხო ვჩერდები. - გაუცინა და შუბლზე აკოცა. - ეს ახალი გამომცხვარი წყვილია? - მიუთითა მარიზე და მაქსიმეზე.
- კი. - ამაყად ჩაილაპარაკა მაქსიმემ და მარი მიიხუტა.
- ნახე ამათმაც კი დაგასწრეს. - მაინც წაკბინ თედომ თიკო.
- და ამას მეუბნება ადამიანი, რომელიც 5 წელი გაურბოდა საყვარელ ქალს. - ნაგლური ღიმილით უთხრა თიკომ.
- აჰა თედო, არ მოგაკეტინა უცებ? - გაცინა გაბრიელს.
- რა მინდოდა, რას ვერჩოდი?
- არაუშავრა, ჭკუას ისწავლი. - გაუცინა დამიანემაც.
- უი გაბრო, რა უნდა მეკითხა. - გამოცოცხლდა უცებ თედო. - შენ იცოდი ტატო რომ დაგეხმართ გაქცევაში? ან ის თუ იცოდი რომ ტატო და ლიზა ერთმანეთს ეკონტაქტებოდნენ?
- მოიცა, რა? - წამოიძახა გაკვირვებულმა გაბრიელმა. - გინდა მითხრა რომ ტატომ ყველაფერი იცოდა?
- ხო. - დაუდასტურა მარიმ.
- შენ რა იცი? - გაუკვირდა ლუკას.
- გაბრო არ მინდა რომ გამიბრაზდე. - ნერვიულად გახედა მარიმ მეგობარს. - მე ვიცოდი რომ ტატო და ლიზა ისევ მეგობრობდნენ. ტატო დამეხმარა გიორგისთან დაახლოებაში.
- აქამდე რატომ არაფერი თქვი? - გაუკვირდა სალომეს.
- ლიზამ და ტატომ მთხოვეს. - თვალები აუცრემლიანდა მარის.
- ეგ რომ მცოდნოდ სესილის დავეხმარებოდი. - დანანებით ჩაილაპარაკა გაბრიელმა. - შენ და ტატო ხომ ძმაკაცობდით? იცოდი ამის შესახებ? - ამჯერად მაქსიმეს მიუტრიალდა გაბრიელი.
- მე არ ვიცოდი რომ შენ და ლიზა გაიქეცით და თავები მკვდრებად გაასაღეთ. ტატომ უბრალოდ ის მითხრა რომ ლიზას ეხმარებოდა გიორგის ჩამოშორებაში. სხვა ყველაფერი შენგან ვიცი და მარისგან.
- თედო, შენ საიდან გაიგე? - გაუკვირდა დამიანეს.
- ტატომ სესოს რაღაც ყუთი გამოუგზავნა. იქ დისკი იდო, რომელზეც ჩანაწერი იყო, სადაც ტატო ყვება თავისი სიმართლე, რა და როგორ მოხდა. - უცებ აუხსნა მეგობრებს.
- ლიზას რომ ეთქვა სესილის აუცილებლად დავეხმარებოდი ტატოს გარდაცვალების მერე. - დანანებით ჩაილაპარაკა გაბრიელმა.
დრო გადიოდა. ნელ-ნელა ყველაფერი კალაპოტში ჩადგა. გიორგი, ლევანი და ყველა მათი თანამზრახველი ციხეში გადაიყვანეს. გაბრიელი გამოწერეს და ნელ-ნელა უბრუნდებოდა ჩვეულ ცხოვრებას. სალომე, პატარა ერეკლე და გაბრიელი მშობლების სახლში ცხოვრობდნენ. სამეგობრო წრეც უფრო გაფართოვდა.
თითქმის ერთი თვე იყო გასული ამ ამბებიდან, უკვე დამშვიდებულები ბედნიერებით ტკბებოდნენ. თუმცა პატარა წვრილმანი პრობლემები იჩენდნენ თავს.
-გაბრო, გაიღვიძე რა საქმე მაქ. - ფრთხილად შეაღვიძა სალომემ ძმა.
- ხო მღვიძავს, რა იყო? - ზმუილით ამოილაპარაკა და გამოფხიზლებას შეეცადა.
- დედამ დამირეკა. ხვალ ღამე მოვფრინავთო.
- ხო ვიცი, მამას ველაპარაკე და მითხრა. გუშინ ულაპარაკია დედასთან და როცა გაიგო რომ ცოცხალი ვიყავი მაშინვე უნდოდა წამოსვლა, მაგრამ ბილეთები აღარ იყო. - გაეღიმა გაბრიელს. - მომენატრა ჩემი დედიკო.
- არა გაბრო, სხვა პრობლემაა. - ნერვიულობა დაეტყო ხმაზე სალომეს, რაზეც გაბრიელი შეშინდა და უკვე გამოფხიზლებული წამოჯდა და დას შეხედა.
- რა ხდება?
- მარის მშობლებიც ჩამოდიან.
- მაგათ აქ რა დარჩენიათ? - სიბრაზე შეერია ხმაში გაბრიელს.
- კარგად ვერ გავიგე, მაგრამ მგონი ვანო კოტრდება და უჩას კომპანიის გაყიდვა უნდა.
- მოიცა, ეგ კომპანია ხო მარისია? უჩამ გადმოუფორმა სიკვდილამდე.
- საქმეც მაგაშია. მარის უნდა დავეხმაროთ. გოგოები ვეცადეთ გაგვეგო რა მოხდა მასსა და მის მშობლებს შორის, მაგრამ სულ თავს არიდებდა. დარწმუნებული ვარ რომ შენ ყველაფერი იცი. რამე უნდა მოვიფიქროთ, თორემ ვანო მართლა გაყიდის იმ კომპანიას. - ანერვიულებული უხსნიდა სალომე სიტუაციას.
- კარგი, დამშვიდდი შენ. მე გავალ და ბიჭებს დაველაპარაკები, რა შეიძლება რომ მოვიფიქროთ. - დას შუბლზე აკოცა და ტელეფონი მოიმარჯვა. - სათხოვარი მაქ, გოგოებსაც გადაეცი.
- რა იყო?
- მარის მშობლებზე და უჩაზე არაფერი ჰკითხოთ. დახურული თემაა მისთვის და არ გინდათ. - სევდიანად გაუღიმა და ტელეფონში ნომრების ძებნა გააგრძელა.
- კარგი, გასაგებია. გავალ მე და ჩამოდი ვისაუზმოთ. - ძმას ლოყაზე აკოცა და ოთახიდან გავიდა. გაბრიელმა მაშინვე სანდროს ნომერი მოძებნა და მასთან დარეკა.
- ხო გაბრო. - გაისმა ბიჭის ნამძინარევი ხმა. - მშვიდობაა?
- აუ ბოდიში რა სანდრიკ, სულ დამავიწყდა რომ ეს კვირა ისვენებდი.
- არა რა ბოდიში ხო არ გაგიჟდი. რა ხდება? ისე არ დამირეკავდი ასე ადრე. - უცებ გამოფხიზლდა სანდრო.
- შევხვდეთ რა სადმე, ბიჭებსაც დავურეკავ და პატარა საქმე უნდა მოვაგვაროთ. - ნერვიულობა დაეტყო ხმაზე გაბრიელს.
- კარგი შევხვდეთ. ჩემთან გამოდით, ნინო გემრიელობებს დაგახვედრებთ თან. - გაეღიმა სანდროს.
- კარგი მაშინ ერთ საათში შენთან ვართ.
- ლუკა და ლაშა აქ დარჩნენ გუშინ და არ დაურეკო. დანარჩენებს გელოდებით.
- კაი სანდრიკ ჯიგარი ხარ. - გაუთიშა და ამჯერად დამიანესთან დარეკა.
- ხო გაბრო. - ომახიანად უპასუხაბიჭმა.
- ერთ საათში ხერგიანებთან მოდი რა, საქმე მაქ. - შესავლის გარეშე ჩაილაპარაკა ბიჭმა.
- კაი არაა პრობლემა. ხო მშვიდობაა? - შიში დაეტო ხმაში დამიანეს.
- რავი რა. რომ გნახავთ მოგიყვებით.
- კაი კაი. დამშვიდდი შენ. ყველა ვიკრიბებით?
- ბიჭები მარტო.
- ყველამ იცის უკვე?
- არა, ნიკო, ვაჩე და იო დამრჩნენ.
- კაი, დამშვიდდი შენ და ამათ მე დავურეკავ. ხერგიანებთან შევხვდებით. - დამიანესაც გაუთიშა და გამზადება დაიწყო.




სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent