შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მე და ცხოვრება ნაწილი მეორე თავი მეექვსე სრულად (14) +18


1-06-2020, 15:45
ნანახია 833

საოცარი დღეა, კაშკაშა, მცუნვარე მზემ დაამშვენა არე-მარე. ჩიტების ტკბილი ჭიკჭიკი ისმის ყველგან, თითოეულ კუნჭულს ეტყობა განახლება, გამოღვიძება. გუშინდელმა სევდამ გადაუარათ და ლაღად ისუნთქავდნენ ბედნიერების ტკბილ სურნელს. გოგას მშვიდად სძინავს, ევა სამზარეულოშია და ბლინებს აცხობს. ათ წუთში გაამზადა, გასვრილი ნივთები გარეცხა და გოგასკენ წავიდა. ბახტურიძეს ისევ ეძინა, ევაც გვერძე მიუწვა და სახე აუწვა მძერით. -რა ლამაზი ვარ ხო? -თვალები არ გაუხელია ისე უთხრა გოგამ. -ევა მოულოდნელობისგან ახტა. -ჯანდაბა! გღვიძავს? -ისე მიყურებდი თავი მოვიმძინარე, ნახევარი საათია მღვიძავს. -საწოლზე ჩამოჯდა გოგა. -ხომ. -რა სუნია რამე დაწვი? -დავწვი? სხვათაშორის ყველას მოსწონს ჩემი ბლინები. -ბლინები გააკეთე? როდის მოაწარი? -ადრე გამეღვიძა და გავაკეთე. მძინარავ შეგიძლია ადგე, მოვიწყინე მარტომ. -კაი, ვდგები. -ყელში ცხელი კოცნა დაუტოვა და აბაზანისკენ წავიდა. -იდიოტი! მხიარული იდიოტი! -ფეხმორთხმით წამოდგა საწოლიდან და ქვემოთ ჩავიდა. -მოვედი, კუჭი მზად მაქვს, წამალი უკვე დავლიე. -სკამი გამოწია და ევას პირდაპირ დაჯდა. -მომეცი! წამალი დალიე ხო, რო არ მოიწამლო. -ბლინი ხელიდან გამოგლიჯა. -ფერიას ეწყინა? -შენც ეს არ გინდოდა? ვერ ეღირსები ჩემ გაკეთებულ საჭმელებს. -მე მხოლოდ ფერიის გაბრაზება მინდოდა. -ფერიას ნუ მეძახი, გოგა. -ჩემი ფერია ხარ და აბა რა დაგიძახო?-სკამიდან ადგა, გრაციოზულად, რითმული ნაბიჯებით მიუახლოვდა, უკნიდან დაუდგა და კისრის დაკოცნა დაუწყო, თან მხრებზე შემოხვია ხელები. -გაჩერდი! -სკამიდან წამოხტა და გასვლას შეეცადა, მაგრამ გოგას მოქნილმა ხელებმა შეაჩერეს. -ფერიავ, გაბრაზება არ შექშვენის, თან არც მიყვარს ეს უაზრობები. გეხუმრე, ზედმეტი არ მომსვლია, მაგრამ თუ ეს დაგამშვიდებს გეტყვი რომ ვწუხვარ. საერთოდ შენი გაკეთებული რომ იყო, მაგიტომ ვაპირებდი ჭამას, რაც დედა გარდაიცვალა იმის მერე არ გამისინჯავს, მხოლოდ მის გაკეთებულს ვჭამდი. -სახეზე არაფერი ეწერა, მის თვალებში ვერაფერს ამოიკითხავდი. -გოგა, ბოდიში. ჩემი ჭკუით გეხუმრე, მაგრამ ზედმეტი მომივიდა. -ნერვიულად ახლართა თითები ერთმანეთში და მაჯებს დაუწყო ცქერა, გოგასთვის შეხედვას ვერ ბედავდა. მიხვდა რამდენად სერიოზულად მიიღო, როგორ დამწუხრდა, რამდენად დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა მის სიტყვებს. -მე უნდა წავიდე. -დამშვიდდი, გაჩერდი. -ხელში აიტაცა რიჭამაძე და კრესლოში დავარდნენ. -გოგა, რეებს შვები? -თურმე ხუმრობაც ცოდნია ფერიას. -ბოდიში, ღრმად შევტოპე, მაგრამ შენ გაოცებულ სახეს რომ ვუყურებდი, უფრო და უფრო მეტი მინდოდა. -სიცილის შეკავებისგან ტუჩები დაებრიცა ევას. -მიდი გაიცინე, არ დაიხჩო, სულ გაწითლდი. -თქვა სიცილნარევით. ორივემ გემრიელათ იხარხარა. რამდენიმე წუთში გოგამ თქვა -წავალ შევჭამ. მაინტერესებს შენი ბლინები. -თუ გინდა სხვა რამე გავაკეთოდ. -არა, შევჭამ. -მაგიდას მიუსხდნენ, გოგამ ბლინები გადაიღო და აგემოვნებს. ევა მზერით ბურღავს, აკვირდება და ტკბება. ბედნიერია, რომ ასეთი სანდო ადამიანი იპოვა, ბედნიერია რომ ერთნაირი ფასრეულობები გააჩნიათ, ბედნიერია რომ ასეთი გამგები, თბილი, გაწონასწორებული პიროვნება შეახვედრა ცხოვრებამ. ამ წამს ყველაფერი გაუფასურებულია მისთვის, უბრალოდ ზის, უყურებს როგორ ჭამს, მის მომზადებულ საჭმელს თავისი პიროვნება და ტკბება, ამ წამს მხოლოდ ეს არსებობს, არც ნარკოტიკი, არც წამალი, არც სინანული, არც სირცხვილი, არც უბედურება, მხოლოდ გოგა, მხოლოდ მისი ბედნიერი სახე. უყურებს და ჰგონია რომ ყველაფერს შეძლებს, ყველაფერი უფასური ეჩვენება, ფიქრობს და ვერ მიმხვდარა როგორ დაიმსახურა ასეთი ადამიანი, ასეთი გაწონასწორებული, ასეთი იდეალური. -ევა! ევა! აქ ხარ? -ხელი შეახო მხარზე. -რამეს ამბობ? -ისეთივე ღიმილიანი სახით ახედა. -რას ფიქრობ? რამ გაგაბედნიერა? -შენ. -ისე გადმოაბიჯა სიტყვამ ზღურბლს პატრონს არ შეკითხვია. -უკაცრავად? -არაფერი. რას მეუბენებოდი? -ძალიან გემრიელია. -მადლობაა.-მხიარულად დაქაჩა თვალები და ლ დაარბილა. -ევა, მე ხვალ შეხვედრა მაქ, ცხრისთვის ქალაქში უნდა ვიყო. შენ რა გეგმები გაქ? თუ გცალია დარჩი, მაქსიმუმ სამ საათში ჩამოვალ. -ეგ მეც უნდა მეთქვა, არც მე მცალია, რაღაც ლიტერატურული საღამოს აწყობს ჩვენი კურსი და აუცილებლად უნდა დავესწრო, სავალდებულოა. -კარგი, მაშინ ორივე წავიდეთ. -დღეს საღამოს რო წავიდეთ? ხვალ მოსაწესრიგებელი ვიქნები. -კარგი, მასე ვქნათ. ცხრისკენ წავიდეთ, ათზე ყველა ვარიანტში სახლში იქნები. -კაი. -ლოკაზე აკოცა ევამ. გოგამ გაიღიმა, უკან გაწევის საშუალება არ მისცა, ხელები შემოხვია, არც ევა გაძალიანებია, გოგას მიჰყვა და მუხლებზე ჩაუჯდა. თავი გოგას გულზე უდევს, ყურით გულისცემა ესმის. -ორივეს ბევრი რამის თქმა სურს, თუმცა ორივე ჩუმადაა. ალბათ, ყველაზე ბედნიერი დუმილია. ბოლოს ევამ დაარღვია სიჩუმე -საუკეთესო პიროვნება ხარ, ერთადერთი ნათელი წერტილი ჩემს ცხოვრებაში. -ფერიავ, მიყვარხარ. -გაუნძრევლად იყვნენ, უბრალოდ ამ წუთებით ტკბებოდნენ. -ევა, სანამ წავალთ ერთ ადგილი მინდა განახო. შეილება ცოტა ციოდეს, მაგრამ ძაან ლამაზი ბუნებაა. -ვაა, კაია. ჟაკეტებს ავიღებ და მოვალ. -მიდი, მანქანაში დაგელოდები. -კაი. -კიბეებზე სწრაფად აირბინა, შემოსაცმელები აიღო და ღიმილით ჩაირბინა ეზოში. -მოვედიი. -ჟაკეტები უკან გადაყარა და სკამზე მოთავსდა. -მალე მივალთ? -თხუთმეტ წუთში იქ ვიქნებით. -კაი. -გათამამებულმა აკოცა ტუჩისა და კანის გასაყარზე. გოგამ გასწორება არ აცადა და ყელში დაეწაფა. -გოგა, გზა.-ძვლივს ამოილუღლუღა ვნების გარცეცხლდი გახვეულმა. -კარგი, წავიდეთ. -გაასწორებაში ხელები შეაშცელა და მანქანა დაქოქა. -უხმოდ მგზავრობენ, ევა ფანჯარაში იყურება, უცხო ბუნებას სიამოვნებით ათვალიერებს, გოგა გზას აკვირდება, ხანდახან გაბადრულ ევას გახედავს ხომე, რომელიც ძლიერ გაიტაცა ბუნებამ. -დანიშნულების ადგილზე ვართ. -მანქანიდან გამოვიდნენ, ჟაკეტები მოიცვეს და ხელჩაკიდებულები ავიდნენ მაღლობზე. -ვაიმე, რა ლამაზია. -ხო, ეს გორა ჩემი მესაიდუმე იყო მრავალს წელი. -ბალახზე მოთავსდნენ და ხედით ტკბებიან. სრული სიმშვიდეა, ბულბულის საუცხოო გალობა ისმის თუთოეულ კუნჭულში, ლაღი სიო უბერავს და ურცხვად უშიშვლებს მხრებს ევას. -გოგა. -თვალებში ჩახედა. -რა? -მიყვარხარ! -ბახტურიძემ გაიღიმა, გულში ადუღებული სითბო ჩაეღვარა. -მეც მიყვარხარ! -თმებზე დაუწყო ფერება. -ფერიავ, ყველაზე და ყველაფერზე მეტად მიყვარხარ, მხოლოდ შენ მაბედნიერებ, მხოლოთ შენი თვალები მაცოცხლებენ, მხოლოთ შენი ცრემლი მატირებს, შენ ჩემი პიროვრნება ხარ, მე შენ მჭირდები. -იღიმის. -ყოველთვის იდიოტები მეგონან ის ბიჭები ასე რომ ამბობდნენ, სიცილი მივარდებოდა როცა ამბობდნენ ხოლმე ის ჩემი სუნთქვაა, აჯმებათ ვთვლიდი, მაგრამ ასე ყოფილა. მე შენით ვსუნთქავ, მე შენით ვცოცხლობ. -მთელი ძალით აეკრო გოგას სხეულს. -მე ყოველთვის მჯეროდა, მაგრამ ვერ წარმომედგინა როგორი იქნებოდა, ფანტაზია არ მყოფნიდა რომ სიყვარულის საზღვრები, წესები, ჩვევები შემეგრძნო. მიწევდა ხომე სიყვარულზე დაწერა, ამიტომ ღამით შეყვარებულების პარკის გვერძე მყოფ შენობების სახურავეზე ავდიოდი ხოლმე და ვათენებდი მათ დაკვირვებაში, ამოცნობაში, მოთხრობისთვის მყოფნიდა, მაგრამ სულისთვის არა. შენი გამოჩენის პირველივე დღიდან, პირველივე წუთიდან, პირველივე წამიდან, ვიცოდი რომ ცხოვრებას ამომიბრუნებდი, ასეც მოხდა. რასაც მე მთელი ცხოვრება ვცდილობდი, შემ ერთ თვეში გამაკეთებინე, ცხოვრებაში პირველად იმდენი სიყვარული მაქვს რომ სულისთვისაც რომ მყოფნის, მთლიანად რომ მივსებს. -ნაზ, ხასხასა ბალახს ხელი აატარა, სწრაფად მიბრუნდა და თვალის დახამხამებაში კალთაში ჩაუჯდა. ერთხანს ორივე ერთმანეთს უყურებდა, მერე თითქოს რაღაცაზე შეთანხმდნენო, უცებ ეტაკნენ ერთმანეთის ბაგეებს. ორივე მომთხოვნი იყო, ტუჩებს კბენდნენ, მყუდროდ თარეშობდნენ ენები ერთმანეთის პირში. არც ერთს აღარ ჰყოფნიდა მხოლოდ კოცნა. ევამ მოხერხებული ხელები მაისურის ქვეს შეუსრიალა და თითის ბალიშებით ეკრობოდა მკვრივ პრესს. გოგამ წელზე აუსვა ხელები, იდნავ ფრჩხილებიც შეახო. რიჟამაძე სუნთქვის დარეგულირებას ცდილობს, უეცრად კრიჭა ჩაჯეტა, რადგან პეპლების ათამაშების ხმა დაემალა. -გოგა ყელზე გადავიდა, თითოეულ ადგილს უკოცნის, უწოწნის. -მაიკა. -ძვლივს ამოილუღლუღა და გოგას სხეულიდან გააძრო. -მხარზე აკოცა, შემდეგ ქვემოთ ჩამოინაცვლა და ზეგ გულზე დაუწყო პროშნა. გოგა მკერდზე უჭერს თავის მოქნილ ხელს, რომელიც ორივეს აგაზგნებს. წყვილს აზროვნება გაკარგული აქვს, ვნების გარცეცხლში დაემალათ. ევამ ქამრისკენ წაიღო ხელი, გახსნას შეეცადა, მაგრამ გოგას ხელმა შეაჩერა. -აქ არა. -გოგა. -ევამ თვალებში ახედა. -ბახტურიძემ ხელებში მოიქცია და ისე ჩაეხუტა ლამის ორგანოები დაუზიანა. -კარგი. -განაწყენებულმა წარმოთქვა. -ასე იყვენენ ხუთ წუთამდე, სუნთქვა ორივემ დაირეგულირა. -სულ გაყინულხარ, წავიდეთ. -ხო შემცივდა. -ხელში ააფრიალა და მანქანამდე ხელით მიიყვანა. ორივე მანქანაში მოთავსდა, მალევე მივიდნენ სახლში და დივანზე დასხდნენ. -ძალიან ლამაზი ადგილია, ვერ ვიხსენებ რამე ასე მომწონებოდეს. -კი, გამორჩეულია. -რამდენიმე წუთი ორივე გაჩუნდა, სიმინდივის მარცვალივით პატარა დაძაბულობა იგრძნობოდა მათ შორის. ბოლოს ევამ დაარღვია გაბობოქრებული შეჩუმე. -რატომ? -რა რატომ? -რატომ შემაჩერე? -ევა, უბრალოდ. -სიტყვა გააწყვეტინა -უბრალოდ გგონია რომ დარწმუნებული არ ვარ, ან წამლის ქვეშ ვარ ხო. -ევა, არა, ფერიავ, მე უბრალოდ არ მინდოდა იქ მომხდარიყო, პირველი არ მინდოდა რომ გარეთ ყოფილიყო. -გოგა, მე სრულიად დარწმუნებული ვიყავი, იმედია იცი, მე არასდროს ვინანებდი. -ვიცი ფერიავ. -ევას შორის მანძილი შეამცირა. -ფერიავ, თუ გსურთ ახლავე გამოვასწორებთ ამ შეცდომას. -გოგა. -რა? -ყურის ბიბილოზე აკოცა ბახტურიძემ და კვლავ დაახვია თავბრუ. ევა უსტყვოდ ეძგერა მარწყვისფერ ბაგეებს, გოგაც აჰყვა, ფერია მთლიანად თავის მკლავებში მოიქცია და მუხლებზე დაისვა. ვნებაში დამთვრალები მეორე სართულზე ძვლივს ავიდნენ, ევამ კიბეებზე ასვლისას მუცელზე ფეხები შემოხვია, ამით კიდევ უფრო აეგზნენ. საწოლზე დააწვინა და თვითონ ზემოდან მოექცა. მაიკა უცებ გაიძრო და იატაკზე მიაგდო. მერე ევას ახედა რომლის თვალებში უდიდესი სიყვარული და ვნება ამოიკითხა. არც ერთი წვეთი შიში, არც ერთი პროცენტი ყოყმანი. გაეღიმა, გაბედიერდა. საროჩკის გახსნა დაუწყო, თან აქა-იქ კოცნიდა და ევას დაკვირვებით უყურრებდა. რიჭამაძემ ტანი აწია და გაუადვილა გოგას საქმე, მერე იყო ბიუსჰაულტერი, შარვალი, საცვალი. ევა ხელებს ზურგზე უსვამს, გოგა ყელს უწოწნის. უკვე დრო იყო საბოლოო შტრიხის, ეს ორივემ იგრძნო. ევას ძალიან უნდოდა, ძალიან მათი სხეულების შეერთება, აღარ არსებობდა შიში, რომელიც კარგა ხანი უღრღნიდა გონებას, არ იყო არც ერთი დაბრკოლება. მხოლოდ ის უნდოდა რომ საყვარელი მამაკაცი მასში ეგრძნო, თავის ადამიანთან ერთად გადაშვებულიყო სიამოვნებისა და სიყვარულის ოკეანეში. რამდენიმე წამი გოგა გაჩერდა, თვალებში ახედა საკუთარ სულის ნაწილს, რომელიც ულამაზესი იყო, თავხედურად ლამაზი. ვერანაირი დაბრკილება რომ ვერ დაინახა, სხეულები შეაერთა, ეცადა, ძალიან ეცადა ნაზი ყოფილიყო. -როგორ ხარ? -საუკეთესოთ. -მიყვარხარ! -ბიძგების გაძლიერება დაიწყო. შემდეგ ოყო ევას გაბრწყინებული სახე, სიამოვნებისგან თავის გადახრა გადმოხრები, გოგას დაბინდული მზერა. გულები რითმულად მუშაობდნენ, ერთ დროს უფეთქვავთ მაცოცხლებული ორგანო. სივრცეში მხოლოდ, მათი აქა-იქ ამოკვნესილი სიტყვები ისმოდა. ორივესთვის საუეკთესო დღე, საათი, წუთი და წამი იყო. -გატკინე? -საერთოდ არა. -კარგია. -ამოიბუტმუტა და თავისი ნაპოვნი ადგილი არ დათმო, კვლავ ევას მკერდზე დადო თავი. -მიყვარხარ! ფერიავ, შენ ერთადერთი ადამიანი ხარ, რომელსაც ვერ გადავუვლი, რომელის აზრიც ყველაზე მნიშვნელოვანია. -სახეზე ახედა, ეძინა, გაეღიმა, თმები სახიდან გადაუწია, ნაზად აკოცა და მანაც დაიწყო ძილითვის მოწყობა.



№1  offline წევრი maria mari

საყვარლებიიი♡♡... მალე დადე ... და მერე სრულადაც ატვირთე რაა... ხო კიდევ ერთ რაღაცას გთხოვ დიალოგები გამოყავი<3

 


№2  offline წევრი უბრალოდ ნენე

maria mari
საყვარლებიიი♡♡... მალე დადე ... და მერე სრულადაც ატვირთე რაა... ხო კიდევ ერთ რაღაცას გთხოვ დიალოგები გამოყავი<3



კარგი, გამოვყოფ. კი, სრულადაც ავტვირთავ, რომ დავასრულებ. ვეცდები ხვალ დავდო შემდეგი თავი. მიხარია რომ მოგწონთ.

 


№3 სტუმარი nini

მომწონს,გააგრძელე.

 


№4  offline წევრი უბრალოდ ნენე

nini
მომწონს,გააგრძელე.


დიდი მადლობა. გავაგრძელებ აუცილებლად

 


№5 სტუმარი სტუმარი ნანიკო

ურთიერთობა ნელ-ნელა ქარ-ცეცხლში შედის.

წარმატებები ნენე.

 


№6  offline წევრი უბრალოდ ნენე

სტუმარი ნანიკო
ურთიერთობა ნელ-ნელა ქარ-ცეცხლში შედის.

წარმატებები ნენე.



ნანიკოო, ბედნიერი ვარ რომ მოგწონთ.

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent