შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ბრძოლა {16}


21-06-2020, 22:43
ავტორი painter1
ნანახია 2 676

მგონი ეს პატარა თავი გამოვიდა, შემეძლო არ დამედო, მაგრამ აღარ გალოდინეთ მეტი. ვეცდები ხვალ დავდო ახალი, თუ რამე სასწაული არ გამოჩნდა და ხელი არ შემიშალა წერაში დავდებ აუცილებლად.
და კიდევ, შეცდომები რომლებიც გხვდებათ არის ბეჭვდის დროს დაშვებული. შეიძლება ერთი ასო მივამატო, ან მოვაკლო შემთხვევით. სულ ეს არის.
გელით.
......................
მხოლოდ ღმერთმა იცოდა რა ფასად უჯდებოდა ამ ყველაფერზე ასე მშვიდად საუბარი, ამ ქალის გვერდით ყოფნა და მისი მოსმენ, მაგრამ წარსულის უკან მოსატოვებლად ამ ყველაფრის ატანა იყო საჭირო. წარსულიდან საბოლოოდ თავის დასაღწევად და მომავლის მშვიდად გასაგრძელებლად.
-გახსოვს ის დღეს პირველად რომ შევხვდით? ეკას დაბადების დღზე. - დიდი შესვენების შემდეგ თავი ჩახარა და საუბარი ისე დაიწყო, ლუკა კი მიშტერებული უყურებდა მის პროფილს.
-კი.
-მაშინ გაოცებული, გახარებული, დაბნეული და ბედნიერი ვიყავი ასე ახლოდან კიდევ ერთხელ რომ გნახე. პირველად უნივერსიტეტის პირველ დღეს გნახე, ბიჭებთან ერთად იდექი, ორი გოგოც იდგა თქვენთან, შენ ერთ-ერთზე გქონდა ხელი გადახვეული და ცოტნეს ელაპარაკებოდი, როგორც მახსოვს. დავიკარგე, მოსვლის და კითხვის მცხვენოდა, თან ხომ იცი ისედაც რა მორცხვი ვიყავი.
-უფრო კომპლექსა.
-ჰო, ვიფიქრე რომ დამცინებდით. მერე ცოტნემ მკითხა, ხომ არ დაიკარგე გოგონიო, ყველამ მე შემომხედეთ, მახსოვს სახე როგორ მიხურდა, შენ კიდე ოდნავ იღიმოდი და ისე მიყურებდი. შენს გვერდზე გოგომ რომ ჩაიცინა მერე შენზეც მომეშალა ნერვები. მაგის შემდეგ ყველგან შენ იყავი, ყველგან გხედავდი, მიკვირდა კიდეც როგორ ახერხებდი ერთი ადგილიდან მეორე ადგილზე გაჩენას, მეგონა რამე გზები გქონდა რომელიც მე არ ვიცოდი, რადგან შეუძლებელი იყო გარეთ დანახული რამდენიმე წუთში შიგნით დამხვდარიყავი. - ჩუმად ჩაიცინა, თან წინ ჩამოშლილი თმა ყურს უკან გადაიწია. - მერე გაგიცანი… შენ ძალიან თავისუფალი იყავი, ყველასთან გახსნილი და მეც შენ გემსგავსებოდი შენი ხასიათების დამსახურებით. რომ მითხარი ტყუპის შესახებ გაოცებული ვიყავი, დავიბენი კიდეც როცა გავაანალიზე რომ უნივერსიტეტში ორს გხედავდით და არა ერთს. მიყვარდი, შენთან ყოფნა მომწონდა, მსიამოვნებდა ყველაფერი რასაც ჩემთვის აკეთებდი, მაგრამ იმ მიზიდულობას და ვნებას ვერ ვგრძნობდი რასაც ნორმალური წყვილი გრძნობს. უფრო საუკეთესო მეგობრად და ჩემს ყველაზე ახლო ადამიანად აღგიქვამდი. გახსოვს გითხარი უნივერსიტეტის პირველ დღეს გნახეთქო, შენ თქვი რომ არ გახსოვდა რადგან პირველ დღეს ნასვამი იყავი. საბა რომ გამაცანი მაშინ მივხვდი რომ ის ბიჭი რომელიც მომეწონა შენ არ იყავი. იცი როგორი შეგრძნებაა როცა იმ ადამიანს ეხები რომელიც სულიერად შენი მეორე ნახევარია? - ქვევიდან ახედა ლუკას ამღვრეული თვალებით, რამდენიმე წამით ჩუმად შესცქეროდნენ ერთმანეთს, ხმა რომ არ გასცა კაცმა საკუთარ ხელებს დახედა და საუბარი განაგრძო. - ხელი რომ ჩამომართვა ის ვიგრძენი რაც არასდროს მიგრძვნია. მეგონა თითებიდან ფეხის ფჩხილებამდე ჭიანჭველებმა გაირბინეს, გული ისე ამიჩქარდა სუნთქვაც კი შემეკრა. მივხვდი არც საბა იყო კარგ მდგომარეობაში. ხელი მალე გამიშვა და ჩეულებრივ განაგრძო საუბარი, მე კიდე თვალს ვერ ვაშორებდი. მაგის შემდეგ არასდროს მომკარებია, თავს მარიდებდა, ყურადღებასაც არ მაქცევდა, რამდენიმე მეტრით შორს დგებოდა ჩემგან და ისე მესაუბრებოდა. არაფერი ეტყობოდა, მეგონა მომელანდა მაშინდელი მისი რეაქცია. ერთხელ, უნივერსიტეტიდან რომ გამოვედი საბა დამხვდა, მითხრა რომ სიცხე გქონდა და თვითონ უნდა მივეყვანე სახლამდე. არ დაგიმალავ და გეტყვი რომ გამიხარდა. არა შენი ცუდად ყოფნა, საბასთან ასე ახლოს რომ მომიწევდა ყოფნა ის. იშვიათად იღებდა ხმას, მაშინაც სულ შენ გახსენებდა. სახლში რომ მიმიყვანა მანქანიდან ვერ გადავდიოდი, რაღაც უფრო მეტი მინდოდა. ბოლოს გადასაკოცნად გადავიწიე, ვიგრძენი როგორ დაიბნა და მისი ამ მდგომარეობით ვისარგებლე. პირველად მე ვაკოცე.
-კარგი გეყოფა…
-დამაცადე! შენ მოყოლა მიბრძანე, ახლა ნება იბოძე და ბოლომდე მოისმინე.
-რას მოვუსმინო, როგორ ეზასავე ჩემს ძმას?
-შევცდი რომ ვთქვი შეიცვალეთქო, მოსმენის უნარი არ გაქვს.
-დამცინი არა? შენ ადვილი გგონია იმ ყველაფრის მოსმენა რასაც ახლა ყვები? ან იმის თუ რას აკეთებდი ჩემს ძმასთან? - ნერვებმა რომ უმტყუნა ხმამაღლა დაილაპარაკა, მერე ირგვლივ მიმოიხედა, სახეზე ხელები ჩამოისვა და თვალებ ჩაწითლებულმა შეხდა ქალს.
-ვიცი რომ არ არის, არც ჩემთვის არის ადვილი ამ ყველაფრის შენთვის მოყოლა, მაგრამ დამამთავრებინე რომ გავარკვიოთ ყველაფერი, გთხოვ.
-კარგი, გააგრძელი.
-საბა მაშინვე მომშორდა... თავიდან შოკში იყო, რომ გაანალიზა რაც მოხდა პირველი რაც თქვა ლუკას როგორ ვუთხრაო, ეს იყო, მერე თვალებში როგორ ჩავხედოო, მე კიდე ვუთხარი რომ მას არაფერი გაუკეთებია, ჩემი ბრალი იყო და უბრალოდ დაგვევიწყებინა ყველაფერი, მაგრამ ასეთი რამის დავიწყება ადვილი არ არის. ვთხოვე რომ შენთვის არაფერი ეთქვა და ალბათ მანდ შევცდით ორივე ყველაზე მეტად. მაგ დღის შემდეგ შენთვის აღარც მიკოცნია, ვცდილობდი მარტო არ შეგხვედროდი, ათას მიზეზს ვიგონებდი. ვიცოდი ხალხმრავლობაში არ მაკოცებდი, რადგან არ გიყვარდა ასეთი რამეები. რომელ მარტო შეხვედრაზეა ლაპარაკი, თვალებშიც ვერ გიყურებდი. ჩემს თავს ვერ ვიტანდი იმის გამო რომ შენ ასე გექცეოდი და უკვე ყველანაირად გღალატობდი, მაშინ როცა შენგან სიყვარულის, მზრუნველობის, ყურადღების და ერთგულების მეტს არაფერს ვიღებდი. მინდოდა როგორმე მეთქვა რომ უნდა დავშორებულიყავით, რადგან ასე ყოფნა აღარ შემეძლო, მაგრამ ვიცოდი თუ დაგშორდებოდი საბასაც ვერღა ვნახავდი, ისედაც აღარსად ჩნდებოდა სადაც მე ვიყავი… რა გაცინებს…
-არაფერი, გააგრძელე.
-ნატას დაბადების დღეზე საბაც იყო, მაგრამ ყურადღებას არ მაქცევდა, საერთოდ როგორ შეეძლო ასე თავის შეკავება ვერ ვხვდებოდი, მაგრამ მერე მივხვდი რომ ამ ყველაფერს შენს გამო იტანდა. გახსოვს დიტო?
-არა.
-ის მანიაკი, გადაკიდებული რომ მყავდა, რამდენჯერმე ცემე, ბოლოს ხელი რომ მოტეხე აღარ შევუწუხებივარ.
-ჰო გამახსენდა… ნაბი.ჭვარი, უფრო კარგად უნდა მეცემა.
-აღარ არის ეგეთი, სულ შეცვლილია, წინა წელს ცოლი მოიყვანა…
-უყურე შენ დიტოს. - ცინიკურად ჩაიცინა, შემდეგ სახე დაასერიოზულად. - არ მაინტერესებს დიტო.
-ეგ დიტო იყო იმ დღეს იქ. ნატას სახლი თუ გახსოვს... მეორე სართულზე სამი საძინებელი იყო, ერთს დიდი აივანი ჰქონდა.
-ჰო შენი საყვარელი ოთახი, მერე? - უემოციოდ ჩაილაპარაკა, ისე თითქოს არაფერი ყოფილიყო მნიშვნელოვანი მის სიტყვებში. თავისთვის მართლაც ასე იყო, ნინის აზრი კი დიდად არ აინტერესებდა.
-მანდ ვიყავი, მერე დიტო მოვიდა და... შეიძლება გადავახტე?
-შეიძლება. - უინტერესოდ დაუქნია თავი.
-კაბა თითქმის წელამდე მქონდა აწეული საბამ რომ შემოაღო კარები, ვიღაც გოგოზე ჰქონდა ხელი გადახვეული, არ ვიცი რა ჰქონდა მოწეული, დიდი ხანი დასჭირდა სიტუაცის წესიერად დასანახად, მაგრამ ბოლოს ისე ურტყამდა ძლივს მოვაშორე დიტოს სხეულს. მერე სახლში წამიყვანა, იგინებოდა, თან მე მეჩხუბებოდა რატომ გამაჩერეო, რამდენჯერ გააფრთხილა ლუკამ, ცალკე მე და მაინც ვერ ჩერდებაო. მაშინ რომ ვხედავდი როგორ მდგომარეობაშიც იყო ეგოისტურად მსიამოვნებდა. სახლში მარტო ვიყავი და დარჩენა ვთხოვე… ჩემი საქციელის ახლა უფრო მცხვენია, როგორ ვიყავი მასთან ასეთი თამამი, არ ვიცი. - მთავარ ადგილზე მისულს ნერვიულად აუკანკალდა ხელები, თმა კვლავ ყურს უკან გადაიწია და ჩახველების შემდეგ კვლავ განაგრძო თხრობა. - მოსაწევს ორი ჭიქა არაყიც მიამატა და ის მდგომარეობა რაშიც იყო უფრო გაუგრძელდა, მოეშვა და ძველ მდომარეობას დაუბრუნდა. ვუყურებდი სავარძელში მჯდომს და მინდოდა სულ ასე მეყურებინა. ვკითხე თავს როგორ იკავებთქო, მან კი მიპასუხა, “ის სიყვარული რომელიც ჩემი ძმის მიმართ გამაჩნია სხვა ყველაფერზე მაღლა დგას, ლუკა ჩემი სულის ნაწილია და მის გარეშე არაფერი ვარ, ჩემი შენდამინ არსებული გრძნობების გამო მე მას დავკარგავ და მერე მეც დავიკარგები.”-ო.
-არ აღმოჩნდა მისი სიყვარული საკმარისად ძლიერი. - სიმწრით გაიცინა, თან თვალები აემღვრა ამ სიტყვების მოსმენისას. იგრძნო როგორ აეწვა ჩაწითლებული მწვანე სფეროები, ყელში გაჩხერილი ბურთი მძიმედ გადააგორა ნერწყვის გადაყლაპვით, თან თვალები მოისრისა.
-შენს წინ შენი საყვარელი ქალი რომ დადგეს შიშველი, რომელიც მთელი არსებით გიზიდავს და გსურს რას გააკეთებდი? - სახე აწითლებულმა თვალი გაუსწორა შოკირებულ ლუკას, რომელიც ხმას ვეღარ იღებდა. - საბამ გადასაფარებელი მომაფარა, მაგრამ არ შევეშვი, არ შევეშვი იქამდე სანამ ის არ მივიღე რაც მსურდა და ბოდიშს გიხდი… ვწუხვა, მართლა ძალიან ვწუხვარ და ვნანობ, არა იმას რაც გავაკეთე, იმას როგორც შენ მოგექეცი. მე რომ მეორე დღეს ასე პირდაპირ არ მეთქვა შენთვის, რომ ამეხსნა ყველაფერი ვფიქრობ არ წახვიდოდი, ჩვენს პატიებას ვერ, მაგრამ შენს ოჯახის წევრებთან ყოფნას შეძლებდი. მე არა. მაგრამ საბას სჭირდება შენი პატიება. შენ არ იცი როგორ იყო შენი წასვლის შემდეგ.
-კაი ერთი. - კვლავ ცინიკურად ჩაიცინა, თვალები დახარა და მაქსიმალურად შეეცადა იმ ცრემლების შეკავებას რომლებიც უკვე თვალებს უბინდავდა და ყელში იმდენად აწვებოდა სუნთქვას უკრავდა. პატარა ბიჭი არ იყო შეჯიბრი გაემართა ვინ უფრო ცუდად იყო, ვის უფრო სტკიოდა და ვინ რა გადაიტანა, მაგრამ მაინც ეცინებოდა ნინის საუბარზე, მას ხომ წარმოდგენაც არ ჰქონდა ნახევრად მკვდას უცხო ქვეყანაში მარტოდ მატრო მყოფს რეები გადახდა თავს, ამის მოყოლას არც არავისთვის აპირება.
-შენი წასვლის შემდეგ საბაც გაუჩინარდა, დღემდე არ ვიცი სად იყო, რადგან იმ დღეზე აღარასდროს გვისაუბრია… ერთი თვის შემდეგ გავიგე რომ ორსულად ვიყავი, მაგრამ არავისთვის მითქვამს, მეორე თვეც მიემატა და მუცლის დამალვა ჩემს ტანზე ნელ-ნელა გართულდა. მამაჩემმა რომ გაიგო გაგიჟდა, ხომ გახსოვს როგორი იყო… ბავშვის მამის ვინაობას არ ვეუბნებოდი, ბოლოს ბავშვის მოკვლით დამემუქრა. მაშინ მოკვდა მამა ჩემთვის სკამი რომ მესროლა და ზუსტად სკამის კუთხე მომხვდა მუცელში. რომ არ იქ არსაიდან გამოჩენილი საბა დღეს მათე არ მეყოლებოდა და არც მე ვიქნებოდი, რადგან ის ბავშვი მაძლევდა ძალას იმ ყველაფრის შემდეგ. საბაც იძულებული გახდა ცოლად მოვეყვანე, შენები წინააღმდეგნი იყვნენ, მაგრამ საბამ ყველა გააფრთხილა, ან მიმიღებდენ როგორც რძალს და მისი შვილის დედას, ან მასაც დაკარგავდნენ. მათაც სხვა გამოსავალი არ ჰქონდათ. ქეთი დღემდე ვერ მიტანს და არც ვამტყუნებ, მთავარია ჩემი შვილები უყვარს. დაქორწინების შემდეგ იშვიათად ვხედავდი საბას, ვერავინ ეგუებოდა ამ ყველაფერს, შენ წასული მაინც იყავი, მას კი იმ ყველაფრის მოსმენა უხდებოდა რასაც ხალხი საუბრობდა, თავის თავის მიმართ სიძულვილი უფრო ეზრდებოდა და ასე რომ ვთქვათ ორივე მხოლოდ ჩემში არსებული ბავშვის გამო ვიტანდით ამ ყველაფერს, თორემ აღარც შენ გეყოლებოდა ძმა და არც მე ვივლიდი დღეს დედამიწაზე. წლები დაგვჭირდა ყველაფრის დასალაგებლად, ტკივილიც ნელ-ნელა მინელდა, შევძელით გვესაუბრა შენზე. ყოველთვის როცა ქეთი გესაუბრებოდა საბაც იქ იჯდა და გისმენდა, შენს მონაყოლს ისმენდა, იგებდა შენს მდგომარეობას, შენთან ერთად ისიც უკეთ ხდებოდა და შენს წარმატებებს იზიარებდა. საბას ჯერ თავისი თავისთვის უნდა ეპატიებინა გარკვეული დოზით რომ შენთვის პატიება ეთხოვნა, მაგრამ ეს ვერ შეძლო, რადგან თავს პატიების ღირსად არ თვლიდა, მითუმეტეს მაშინ როცა შენს საუბარს ისმენდა, როცა ქეთის ეუბნებოდი რომ ჩვენზე ლაპარაკი არ გსურდა. როცა ყველაფერი დალაგდა, ჩვენი გოგოებიც დაიბადნენ და საბა საბოლოოდ ბედნიერი ვნახე, ეს დაავადება გამოჩნდა. - ბოლოს ცრემლები გადმოსცვივდა, შეკავება არც კი უცდია, არც შემშრალება, რადგან ლუკასთან ამის საჭიროებას ვეღარ ხედავდა. - ქეთი რომ წაიყვანა თიასთან და მერე უკან დაბრუნდა პატარა ბავშვივით გახარებული იყო თქვენი პირველი დიალოგის გამო, ამბობდა ახლა შემიძლია მშვიდად მოვკვდეო. მე არა, მაგრამ საბას სჯეროდა რომ მის ცუდად ყოფნას იგრძნობდი და ჩამოხვიდოდი, ახლა შენ გვაიძულებ მას არაფერი ვუთხრათ, მაგრამ იმდენს ვერ ვიფქრობ რომ შენ თუ შეგიშლია მისი გრძნობა, არც საბაა უგრძნობი.
-არ ვფიქრობ რომ უგრძნობია. - ნელა წამოდგა ფეხზე მიღებული ინფორმაციით დამძიმებული, თავბრუს ხვევაც კი იგრძნო, მაგრამ თავის შეკავება მაინც მოახერხა თვალებ დახუჭულმა. - კარგად იქნება საბა... ყველა კარგად ვიქნებით. - ჩუმად ჩაილაპარაკა, თან ზევიდან დახედა ქალს. რამდენიმე წამით უყურა, ახლა სრულიად სხვანაირი იყო, დაცლილი, თითქოს განთავისუფლებული, მაგრამ თვითონ უფრო დიდ სიმძიმეს გრძნობდა. ნინი ქალი იყო, თავისი ყოფილი, ახალგაზრდობის სიყვარული. ცოლი თავისი ძმის. დედა ძმისშვილების, ახლა სასოწარკვეთილი ქალიც იყო, რომელსაც საყვარელი კაცის დაკარგვის შიში მთლიან სხეულში მოსდებოდა. ეცოდებოდა კიდეც, მიუხედავად იმისა რომ ამხელა ტკივილი მიაყენა, უყურებდა და სიბრალულის მეტს ვერაფერს განიცდიდა მის მიმართ. ისიც ალბათ იმიტომ რომ სოფის სიტყვები უტრიალებდა გონებაში. პირველად წარმოიდგენდა ადამიანის ადგილზე თავს და იმ გრძნობებს განიცდიდა, იმ შიშებს რომელიც საყვარელი ადამიანის დაკარგვით იყო გამოწვეული. ალბათ არც დაფიქრდებოდა თვითონ, რომ არ ჰყოლოდა ის ადამიანი რომელიც საკუთარ თავზე მეტად უყვარდა. სოფი რომ არ ჰყოლოდა. - ვიცი როგორი შეგრძნებაა როდესაც იმ ადამიანს ეხები რომელიც სულით ხორცამდე შენია და ამ გრძნობაზე სასიამოვნო არაფერია. - ოდნავ გაუღიმა თვალებ გაფართოვებულ ქალს, ხელი ნაზად მიარტყა მხარზე ნუგეშის მიზნით, შემდეგ კი პარკის გასასვლელისკენ დაიძრა.
-ლუკა! - ჰეხზე წამომდგარმა მაშინვე დაუძახა კაცს, ის კი ნელა შებრუნდა ქალისკენ. - მადლობა ყველაფრისთვის. თუ როდისმე შეძლებ ჩემს პატიებას, მაშინაც მადლობელი ვიქნები.
-საბამ გაპატია? თუ მან გაპატია, ჩემი პატიება არ გჭირდება. - წყნარად ჩაილაპარაკა, შემდეგ კი უკან მოუხედავად დატოვა იქაურობა. სწრაფი ნაბიჯებით გადაკვეთა ქუჩები, ბოლოს სუნთქვა აჩქარებული კედელს მიეყრდნო ზურგით. ჯერ ისევ ნინის სიტყვები უტრიალებდა თავში, ემოციები, გრძნობები ერთდორულად აწვებოდა და ახრჩობდა. ამღვრეული თვალებით მიშტერებოდა მოწმენდილ ცას, რომელიც ვარსკვლავებით გადაჭედილიყო. უფრო მეტად მოაწვა მონატრება, თავი კედელს მიადო და თვალები ერთმანეთს მაგრად დააჭირა. მაშინვე გაიკვალა გზა ლოყებზე თითო წვეთმა ცრემლმა, მერე კი ოდნავ წამოზრდილ წვერში ჩაიკარგნენ. იქვე კედელთან ჩაცურდა, მოხრილ მუხლებს იდაყვები დაადო, კეფა კი კვლავ კედელს მიაბჯინა. აღარ იცოდა რა გაეკეთებინა, სად წასულიყო, როგორ მოქცეულიყო, ან რა ეფიქრა. თავს დაკარგულად გრძნობდა, ასე იყო წლების მანძილზე რადგან თავისი ნაწილი შორს ჰყავდა, მაგრამ ამას არასდროს აღიარებდა საკუთარ თავთანაც კი, ახლა კი საბოლოოდ გამოუშვა ყველა ის ფიქრი და ემოცია რასაც კი ფიქრობდა. დაკარგულს გზა მხოლოდ ერთი ჰქონდა, მისი ბოლოც იცოდა, მაგრამ რაღაც მაინც აკავებდა. ბოლომდე ვერ პატიობდა, ყველაფრის მიუხედავად მაინც უჭირდა ძმასთან მისვლა და თვალებში ჩახედვა. ვერც იმას და ვერც საკუთარ თავს ვერ პატიობდა განვლილ წლებს, რომლებსაც უკან ვეღარ დააბრუნებდა. უკვე ყველაფერი იცოდა, ახლა მთავარი მისი ერთი ნაბიჯი იყო რომლის გადადგმაც უჭირდა, თან ვერ ბედავდა. რა იქნებოდა მერე როცა ბრძოლას დაამთავრებდა, ამისიც კი ეშინოდა.
-კარგად ხართ? - მხარზე დადებულმა ხელმა მოიყვანა გონს. წამსვე დაბნეულმა ახედა ახალგაზრდა გოგოს, მერე კი ფეხზე წამოდგა.
-კი, მადლობა. - გაუაზრებლად ჩაილაპარაკა ინგლისურად და გოგოც დააბნია. - მე… კარგად ვარ კი. - ძალდატანებით გაუღიმა და გზა გააგრძელა. მალე ტაქსიც გააჩერა, უკანა სავარძელზე მოთავსებულმა მძღოლს სასტუმროს მისამართი უკარნახა, თან სოფისთან გადარეკა, ახლა ყველაზე მეტად მასთან საუბარი სჭირდებოდა. მანამდე კი მიწერა რომ ტაქსში იმყოფებოდა ყურსასმენების გარეშე.
-გარეთ რატომ ხარ?
-შენ სად ხარ?
-მმ... მე და ანა ვართ კაფეში და საპირფარეშოში გამოვედი რომ დამირეკე.
-რატომ? გაიგებდა ანა?
-სხვათაშორის ნიკა ასწავლის ქართულს და რაღაც სიტყვები ესმის უკვე… რა მოხდა?
-საიდან იცი რომ რამე მოხდა?
-გხედავ ლუკა, სახეზე ყველაფერი გეტყობა და მითხარი რა მოხდა.
-ნინის ველაპარაკე ახლა, ყველაფერი მომიყვა და… ვერ გადავწყვუტე სად წავიდე…
-საავადმყოფოში გინდა წასვლა? - ოდნავ გაიღიმა, ლუკამ კი არ იცოდა რა ეპასუხა. - ჩემო სიცოცხლე... იცი რა ქენი?
-რა ვქნა ჩემო სიცოცხლე? - გაეღიმა სოფის თბილ გამომეტყველებაზე, ყველაზე მეტად უნდოდა იმ დროს გვერდით ჰყოლოდა. ახლა ყველაზე მეტად სჭირდებოდა, მისი ჩახუტება, კოცნა და მოფერება სჭირდებოდა ფიქრების დასალაგებლად და გადაწყვეტილებების სწორად მისაღებად.
-ნუ დამცინი. საბასთან წადი.
-პატარა, მე არ…
-შენც დაისვენებ და ისიც, ახლა ალბათ ეძინება, მიდი უბრალოდ.
-გაიღვიძებს. ჩემს იქ ყოფნას მაშინვე იგრნობს ვიცი.
-შენ ხომ გინდა წასვლა.
-არ ვიცი… ჯანდაბა, ნეტა აქ იყო…
-მომენატრე.
-მალე გნახავ.
-წადი.
-მოვიფიქრებ.
-ვხვდები რომ რაღაც ისეთი გაიგე რამაც დაგამძიმა, მე მანდ არ ვარ, ერთადერთი გამოსავალი კი საბასთან წასვლაა. შენც გჭირდება მისი ნახვა და იმასაც. ვფიქრობ ლაპარაკიც არ დაგჭირდებათ, რადგან ყველაფერი გარკვეული გაქვს.
-ხვალ დაგირეკავ.
-მალე დაიძინე დღეს.
-კარგი.
-მიყვარხარ.
-მეც. - ოდნავ გაუღიმა, ზარი გაწყვიტა, მერე თვალები დახუჭა. არეული და დაბნეული იყო, აზრებს ვერ ალაგებდა, თავიც სტკიოდა ამდენი ინფორმაციით, ეგონა ცოტაც და აუფეთქდებოდა. ბოლოს ფიქრის გარეშე პირდაპირ სთხოვა მძღოლს საავადმყოფოში წაყვანა, ისიც მაშინვე დასთანხმდა. გადასვლისას მსხვილი კუპიურა დაუტოვა მძღოლს, კაცის ”მოიცადე”-სთვის ყურადღება არ მიუქცევია ისე დაიძრა საავადმყოფოს შესასვლელისკენ, უკვე გაცნობილ დაცვას მიესალმა და მიუხედავად ნახვის დასრულებული საათებისა მაინც მოახერხა შიგნით შესვლა. ფეხზე ბახილები ჩაიცვა, ლურჯი ხალათიც მოიცა და კართან მდგომმა შიგნიდან გამოსულ დაბნეულ ექთანს ოდნავ გაუღიმა. - ძინავს?
-დიახ, მაგრამ თქვენ ვინ...
-ტყუპისცალი ვარ.
-აქ ვინ შემოგიშვათ?
-ზაზამ?
-მე მეკითხებით? - სულ დაიბნა გოგო წინ მდგომი სიმპატიური მამაკაცის ყურებისას, ლოყებიც კი შეეფარკლა და ნიკაპზე ჩამოწეული პირბადე მაშინვე გაიკეთა.
-ნებართვა მაქვს, შეიძლება შევიდე?
-დასვენება სჭირდება.
-მმ, თათა, გეცოდინება ტყუპების ზებუნებრივ თვისებებზე, მე რომ მის გვერდით ვიქნები უფრო კარგად გახდება დამიჯერე. - მკერდზე დამაგრებული სახელის ამოკითხვისას წამსვე თვალებში ჩახედა თავისი მწვანე თვალებით.
-ზებუნებრივობის არ მჯერა, მაგრამ თუ ნებართვა გაქვთ შეგიძლიათ შეხვიდეთ.
-თავიდანვე ასე რომ დაგვეწყო ჯობდა.
-ნახვამდის.
-მადლობა. - მომღიმარმა გააყოლა მზერა, შემდეგ თვალები აატრიალა, ის ღიმილიც წამსვე მოიშორდა სახიდან და პალატაში ნიღბების გარეშე შევიდა. რამდენიმე ნაბიჯი გადადგა, მაგრამ საწოლზე მწოლი გამელოტებული ძმის დანახვისას მაშინვე ადგილზე გაშეშდა. იმაზე რთული აღმოჩნდა მისი ამ მდგომარეობაში დანახვა, ვიდრე წარმოიდგენდა. ისე მოუნდა იმ დროს მისულიყო და მთელი ძალით მოხვეოდა სისხლი გაეყინა. ნაბიჯის გადადგმა ვეღარ მოახერხაე, იქვე კედელთან ჩაცურდა და შორიდან დააკვირდა მძინარე ძმას. გული მაქსიმალურად შენელებოდა, სუნთქვაც კი დავიწყებოდა, ყურადღებასაც არ აქცევდა ნელა მომუშავე ორგანოებს. შეცვლილ ძმას უყურებდა, მაგრამ ცრემლებით აღარ ტიროდა. ცრემლებით ვერ გამოხატავდა იმას რასაც იმ დროს შინაგანად გრძნობა. მთლიანად ინგრეოდა, შიგნიდან რეცხავდა ყველაფერს ტკივილისგან წარმოშობილი ცრემლების ნიაღვარი. არაფერი იყო ჩვეულებრივი ტკივილი შინაგან ტკივილთან შედარებით, ათი წლის შემდეგ ძმის ასეთ მდგომარეობაში ყურება კი შინაგანად ამტვრევდა და ფეხზე წამოდგომის საშუალებას აღარ აძლევდა. ყველა ის წუთები, საათები, დღეები, თვეები და წლები ეტკინა რომლებიც მის გარეშე გაატარა. დროის ყველა ისე მონაკვეთი შესძულდა სადაც საბა არ იყო და მაშინ მიხვდა თუ რამხელა ადგილი ეკავა ამ ადამიანს მის გულში. ალბათ ამიტომაც იყო მისი ქცევა ასეთი მტკივნეული, მთლიანად მიწასთან რომ გაასწორა, მაგრამ ახლა მის ადგილზე თავის წარმოდგენისას, იმის გააზრებისას თუ მან რა გამოიარა, თავისი თავი სულ გადაავიწყდა და სწორედ მაშინ ატირდა. პირველად ტიროდა ასე, ჩუმად, მაგრამ მისი ხმა მთელ პალატაში ისმოდა. ღრიალი უნდოდა, უნდოდა ეყვირა, პასუხი მოეთხოვა მაღლა მჯდომი ღმერთისთვის თუ რატომ ჩაუტარა ასეთი გამოცდა მაინცდამაინც მათ, მაგრამ ისიც იცოდა ამ ყველაფერს აზრი არ ჰქონდა. ნელა, გაჭირვებით წამოდგა ფეხზე, ბარბაცით მივიდა ძმის საწოლთან, მძინარეს ფრთხილად მიუწვა გვერდით, ისე რომ არ შეხებოდა. მიუხედავად VIP პალატაში მდგომი დიდი საწოლისა, ამხელა კაცი ძლივს ეტეოდა დასუსტებული და დაპატარავებული ძმის გვერდით. თვალებ ჩაწითლებული, ცრემლებისგან სველი სახით მყოფი საერთოდ არ ჰგავდა საკუთარ თავს, მაგრამ მაინც თვალმოუშორებლად უყურებდა მძინარეს. დაინახა როგორ გადმოუგორდა ცრემლი დახუჭული თვალის კუთხიდან მძინარე საბას, მოხრილი საჩვენებელი თითით ფრთხილად შეუმშრალა, იგრძნო როგორ შეკრთა კაცი მისი შეხებისას, უკვე ეგონა რომ თვალს გაახელდა და გაიღვიძებდა, მაგრამ ხმამაღალი ამოსუნთქვის შემდეგ ძილი კვლავ გააგრძელა. უკვე ადგომას და წასვლას აპირებდა ლუკა, მაგრამ მკლავზე გამოდებულმა ხელმა ადგომის უფლება არ მისცა. გაოცებულმა დახედა საბას გამოდებულ ხელკავს, შემდეგ მძინარეს დახედა და ინსტიქტურად გაეღიმა. ბავშვობაში როდესაც ერთად უწევდათ ძილი ყოველთვის ასე აკეთებდა იმ შემთხვევაში თუ რამის ეშინოდა, ან ცუდ სიზმარს ხედავდა, ძმის ხელს ყოველთვის პოულობდა. ხელკავს გამოსდებდა მაშინაც კი თუ მუცელზე იწვა და მშვიდად განაგრძობდა სიზმრებში “ურჩხულებთან” ბრძოლას. ახლაც გრძნობდა მის შიშებს, რომელიც თვითონაც მოსდებოდა სხეულზე. კვლავ ძველ ადგილს დაუბრუნდა, თვალები დახუჭა და რამდენიმე წამში ემოციებისგან გადაღლილს მშვიდად ჩაეძინა.

დილით ფანჯრებში შემოჭრილმა მზის სხივებმა დაუფრთხო ძილი, დამძიმებული ქუთუთოები ოდნავ გაახილა და თვალების ტკივილიც იგრძნო. თავიც არ ჰქონდა ნაკლებ მდგომარეობაში, მკლავი და ფეხიც გაბუჟებოდა ერთ პოზაში წოლისგან. საერთოდ აღარც ეგონა ადგომას თუ შეძლებდა.
-ჯანდაბა. - ჩუმად ჩაილაპარაკა, თან კისერზე მოისვა ხელი. თვალები საბოლოოდ გაახილა და მაშინვე თავის მსგავს მწვანე თვალებს წააწყდა. დაბნეულმა ძლივს გაიაზრა სად იმყოფებოდა, მდუმარედ უყურებდა საბას და ხმას ვეღარ იღებდა, ან რა უნდა ეთქვა, არც იციდა.
-შენმა ტელეფონა უკვე ოთხჯერ დარეკა. - ჩამწყდარი ხმით ძლივს გაბედა ხმის ამოღება, ლუკას კი სუნთქვა შეეკრა ასე ახლოდან მოსმენილ ძმის ხმაზე.
-რომ გამოჯანმრთელდები ისე გცემ ისევ აქ მოგიწევს დაწოლა. - წარბ შეკრულმა ჩაილაპარაკა, თან ტელეფონი ამოიღი ჟიბიდან. ჯერ ქეთის გამოტოვებულ ოთხ ზარს წააწყდა, შემდეგ საათს დახედა, უკვე ცხრას უჩვენებდა. - ფუ ამისი, ქეთი მომკლავს.
-სად გეჩქარება?
-დიდი ნემსი უნდა შემირჭონ ძვალში, ჩემი ძვლის ტვინი უნდა ამოიღონ და ერთ გამოსი.რებულს გადაუნერგონ.
-დიდი ნემსების ხომ გეშინია?
-მეორედ აღარ თქვა. მე სოფის დავცინოდი, რომ გაიგოს მთელი ცხოვრება ამაზე დამცინებს. თან სხვა გზა არ მაქვს, ჩემი ძმის გამო ტყვიას მკერდს მივუშვერ. - თვალი ჩაუკრა თვალებ ამღვრეულს. ეს საუბარი ისე ეუცნაურებოდა იბნეოდა და რას ლაპარაკობდა თვითონაც არ იციდა.
-მე… შენ… შეგიძლია მაპატიო?
-ქალები მაცდუნებლები არიან… შეიძლება ბევრჯერ შევიკავოთ თავი, მაგრამ ბოლოს ვეღარ ვქაჩავთ… ევა არ იყო ვინც ადამი აცდუნა? - ჩუმად გაიცინა, თან პასუხის მოლოდინში საბას მწვანე თვალებს დააკვირდა.
-ეს მე არ მამართლებს.
-შეიძლება, მაგრამ გახსოვს დიდი ხნის წინ ვმსჯელობდით… ადამს რომ პატიება ეთხოვნა ღმერთისთვის, ახლა ედემის ბაღში ვივლიდითო.
-ჰო. - გაუაზრებლად დაეთანხმა, მერე კი თვალები გაუბრწყინდა ლუკას ნათქვამის გააზრებისას. - მაპატიე… მაპატიებ? - მაშინვე გადმოსცვივდა ცრემლები და ლუკამაც ვეღარ შეიკავა თავი.
-ჯანდაბა ნუ ტირი, ხომ იცი მერე ვერც მე ვიკავებ თავს. - გვერდულად მწოლი ზურგზე მიდებული ხელით თავისკენ მისწია, მკერდზე მჭიდროდ მიიკრო, სახე მის ყელში ჩარგო და ნაცნობი სურნელის შეგრძნებისას მთლიანად მოეშვა. განთავისუფლდა, სხეული მოუდუნდა და ის ლოდიც მოშორდა მხრებიდან რომელის ასე ამძიმებდა. - მგონი ჩემზე მეტად შენ დაზარალდი. - ჩუმად დაიჩურჩულა, თან უფრო მეტად მოუჭირა მკლავები.
-ვიცოდი რომ ჩამოხვიდოდი. - კიდევ ერთი ახალი ნაკადი გადმოუშვა და ლუკას თვალებსაც წამსვე მოსწყდა ცრემლები.
-შენს გამო რაც ცრემლები ვღვარე მაგდენი ბავშვობის შემდეგ აღარ მიტირია.
-მიხარია.
-სი.რო… რომ არ ჩამოვსულიყავი რას აპირებდი?
-ჩამოხვიდოდი, რაც არ უნდა იყოს, ჩემს გარეშე ვერ იცოცხლებ და ვერც იცხოვრებ მშვიდად, დანაკლისს იგრძნობ, განახევრდები, შენ კიდე ასეთი გრძნიბები არ გევასება.
-მომენატრე… ყველაზე მეტად შენ მომენატრე და ვნანობ ყველა იმ დაკარგულ დროს რომელიც შენგან შორს გავატარე. - დაუფარავად გაამხილა თავისი გრძნობები, საბამ თავი უკან გასწია და დაეჭვებულმა შეათვალიერა ძმა. მაშინვე მიუხვდა ლუკა ფიქრებს, თვალები აატრიალა, მთლიანად მოშორდა საბას, სველი სახე შეიმშრალა, მერე კი თვალები დახუჭა. - სოფიმ შემაჩვია, ისე ვამხელ ჩემს ფიქრებს მეც ვეღარ ვხვდები. ახლა სოფი მენატრება, ცუდად ვარ უკვე.
-აქ არ არის?
-არა, დავტოვე. - ჩუმად ამოიოხრა, საბას ჩაცინებაზე კი თვალები ჭყიტა. - რა?
-საყვარელი ხარ. - გაუბედავად ეხუმრა, თან თვალს არ აშორებდა.
-უნდა წავიდე. - საბას სიტყვები დააიგნორა, საწოლზე წამოჯდა, სახეზე ხელები ჩამოისვა, ცოტა ხანს ფანჯარას უყურებდა, შემდეგ ფეხზე წამომდგარმა საბას დახედა. - მე ეს ბრძოლა დავასრულე ძმაო, ახლა შენი ჯერია, აპატიე შენს თავს, გამოჯანმრთელდი და გააგრძელე ცხოვრება მშვიდად. - ოდნავ გაუღიმა ძმას, შემდეგ ნელა დაიხარა მისკენ და შუბლზე აკოცა.
-მადლობა.
-შეხვედრამდე. - ორაზროვნად ჩაილაპარაკა, კიდევ ერთხელ გაიღიმა და პალატიდან უკან მოუხედავად გავიდა.
-ლუკა! - ექიმმა შვებით ამოისუნთქა მის დანახვაზე, სწრაფად მიიჭრა კაცთან და ხელი ჩამოართვა.
-მზად ვარ. - მტკიცედ განაცხადა, ექიმს უკან გაჰყვა და ერთ-ერთ პალატაში შესული ექთნების დახმარებით მალევე მოემზადა. თავზე ედგა ქეთი, ვიტოც იქვე მდგომ სავარძელში იჯდა და შვილს მომღიმარი შესცქეროდა.
-მოვასწარი? - მოულოდნელად შემოესმა საყვარელი ხმა, ლუკამაც წამსვე წამოსწია თავი და კარისკენ გაიხედა. სოფის დანახვაზე ბედნიერებისგან გულის ფეთქვა გაუორმაგდა, ყურებამდე გაიღიმა და თავი ძლივს შეიკავა ფეხზე წამოხტომისგან. - გამარჯობათ.
-გამარჯობა საყვარელო… როგორ ხარ?
-კარგად თქვენ როგორ ხართ? მიხარია თქვენი პირადად გაცნობა.
-მეც ძალიან ჩემო კარგო.
-გამარჯობა ბატონო ვიტო, ერთმანეთს არ ვიცნობთ, მაგრამ ლუკასგან ბევრი მსმენია თქვენზე. - ისეთი ენერგია შეიტანა პალატაში სავარძელში მჯდომი ვიტოც კი გამოაცოცხლა, ყურებამდე გაუღიმა თვალებ ბრჭყვიალა გოგოს, ხელი ჩამოართვა, შემდეგ კი მტევანზე ეამბორა.
-მეც მიხარია შენი გაცნობა, როგორც ვიცი შენი დამსახურებაა დღეს ჩემი შვილი აქ რომ არის.
-მთლად ასე ვერ ვიტყოდი.
-სოფი! - რომ ვეღარ აიტანა მისი შორიდან ყურება თვალებ ანთებულმა დაუძახა, უკვე ნერვები ეშლებოდა მამამისთან გაბმულ საუბარზე. - მოდი აქ! - მბრზანებლურად გაიჟღერა მისმა ტონმა, სოფიმ კი ტუჩზე იკბინა და ისე დაიძრა გუშინდელის შემდეგ სრულიად შეცვლილი კაცისკენ. ნელა მიუახლოვდა, წამომჯდარმა ლუკამ სახეზე მოკიდა ხელები და მონატრებულ ტუჩებზე დაეტაკა. მაშინვე დაუარა მთლიან სხეულსი ჟრუანტელმა, წამსვე გააბრუა და კანიც კი დაუხორკლა. - ჯანდაბა პატარა, როგორ მომენატრე რომ იციდე... - ლოყაზე აკოცა, მერე ორივე ხელი მოხვია მის ყელში ჩარგო სახე და საყვარელი სურნელი ხარბად შეისუნთქა.
-ჩვენ გავალთ. - ხმადაბლა თქვა ქეთიმ წყვილისთვის ხელი რომ არ შეეშალა. უბედნიერესი იყო ასეთი ძმისშვილის ყურებისას. ახლა ახლოდან, საკუთარი თვალით ხედავდა რამხელა სიყვარული გააჩნდათ ერთმანეთის მიმართ და მაშინ მიხვდა როგორ გადაიტანა ეს კვირა ასე ადვილად ლუკამ. სახე განათებულ ძმას ხელი ჩაკიდა, ფეხზე წამოაყენ და პალატა დატოვა.
-ახლა არ უნდა მოსულიყავი, თავს ძლივს ვიკავებ… ღმერთო როგორ მინდიხარ. - თვალებ დაბინდულმა ყელზე მიაკრო სველი ტუჩები შემდეგ ნიკაპს აუყვა, ტუჩებს დაბრუნებულმა ვნებიანი კოცნა აჩუქა და მხოლოდ კოცნითაც კი გამოუცოცხლა ქალს ჰორმონები. არც თვითონ იყო კარგ დღეში, სოფიზე უარესად გამოიყურებოდა, ყველგან ეფერებოდა და იმ დროს ისე სურდა მისი მთლიანად შეგრძნება სისხლი უდუღდა.
-გეყოფა თორემ ცუდად გავხდები.
-ფეხები გაშალე. - ხელი შარვლის ქვეშ ჩაუცურა, თან მფეთქავ არტერიაზე აკოცა.
-ლუკა… - მაჯაზე მოხვია თითები, ქვედა ტუჩს ჩააფრინდა და თავი უკან გადასწია კაცის თითების შეგრძნებისას.
-საპირფარეშოში შედი! - ქალის სისველის შეგრძნებისას ვეღარ გაუძლო, ფეხზე დამოაგდო, თან უკანალზე მიარტყა ხელი. როგორც კი საპირფარეშოში შევიდა სოფი მაშინვე ფეხზე წამოდგა ლუკა და ექიმიც სწორედ იმ დროს შევიდა ექთანთან ერთად. - საპირფარეშოში შევალ თუ შეიძლება.
-კარგი, გელოდებით. - თავი დაუქნია კაცმა და თავი ფურცლებში ჩარგო. სწრაფად შევიდა შიგნით, კედელზე მიყუდებულ ქალს თვალებ ანთებულმა შეხედა, რომელსაც უკვე მოესწრო ჯინსის გახდა.
-შეიძლება?
-მკი.დია.
-ლუკა…
-ღმერთო, რა ლამაზი ხარ. - ხელი მტკივნელად მოუჭირა უკანალზე, წელზე შემოისვა და კედელზე აკრულს პირზე ააფარა ხელი. საცვალი სწრაფად გადაუწია გვერდზე და ძლიერი ბიძგით შეუერთდა ქალის სხეულს. მისი შეგრძნებისას თვითონაც ვერ გააკონტროლა ხმა, სოფის ხელი მოაშორა და ქალის ტუჩებს დაეტაკა. მთელი სხეული უხურდა, ასეთი შეგრძნება ჯერ არასდროს ჰქონია და ახლა ხვდებოდა რას ნიშნავდა მონატრებული ქალის ნახვა, ამ გრძნობაზე სასიამოვნო და ტკბილი არაფერი ეგულებოდა. გაძლიერებული და გახშირებული ბიძგების წყალობით სიამოვნების მწვრვალსაც მალე მიაღწია ქალთან ერთად და კივილამდე მისულს კვლავ ხელი ააფარა პირზე. - ჯანდაბა.
-ღმერთო… - აკანკალებულ სხეულს ვერ იმორჩილებდა, თან სიამოვნებისგან მთლიანად მოშვებული მხოლოდ კაცის იმედად იყო დარჩენილი.
-მიყვარხარ. - ათრთოლებული სხეული ძირს დასვა, თმები უკან გადაუწია და ტუჩები დაუკოცნა. - ვერც კი წარმოიდგენ როგორ მიყვარხარ.
-მეც მიყვარხარ.
-უნდა წავიდე.
-მიდი.
-მიყვარხარ. - კიდევ ერხელ გაუმეორა, ტუჩებზე აკოცა და სწრაფად მოწესრიგების შემდეგ ოთახში გავიდა. დიდხანს იდგა ერთ ადგილზე სოფი, მხოლოდ მთლიანად დაწყნარების შემდეგ გავიდა საპირფარეშოდან, იქვე მდგომი ექთნის დანახვაზე დაიბნა, რომელიც საწოლს ასწორებდა. არც გოგო იყო უკეთეს მდგომარეობაში. ბოლოს ლოყებ შეფარკლულმა გაუღიმა და პალატიდან გავიდა.
*
ოპერაციის დასრულების შემდეგ გონზე მოსულმა პირველი რაც იკითხა ლუკას ადგილმდებარეობა იყო, მაგრამ პასუხი არასასურველი აღმოჩნდა, ის გაიგო რისი მოსმენაც არ უნდოდა, მაგრამ ისედაც იცოდა რომ ამ ყველაფრის შემდეგ იქ არ დარჩებოდა.
ლუკა წავიდა, მაგრამ იციდა აუცილებლად დაბრუნდებოდა, რამდენი დროც არ უნდა გასულიყო მაინც დაბრუნდებოდა.



№1  offline წევრი L.eli13

ანუ როგორი ამბავია.ამ თავის პირველ ნაწილს ცრემლებით ვკითხულობდი,მეორეს ღიმილით.
აი ნინიმ რო მოყვა ლუკას გამო როგორ მტკიოდა,ვტიროდი.საბაც შემეცოდა,თუმცა როგორი მიზეზიც არ უნდა ჰქონოდათ ეს მაინც ცოდვაა და სამყარომ საკადრისი პასუხი გასცა მათ საქციელს.
მოიცათ...ვინ ამბობდა ლუკა სუსტიაოა?! დიახ!!! ჩემი კაცი ძლიერია! შეძლო პატიება,შეძლო!
და მაინც მებადება კითხვა,მე ვაპატიებდი მის ადგილზე? არ ვიცი..


ღმერთო ტყუპების კავშირი სასწაულად აღწერე,აი სასწაულად.
მინდა მათზე ბევრი ვიკითხო.

სოფო და ლუკა სასწაულები.აი საოცრებები.სოფო რომ მაინც ჩამოვიდა მაგ ამბავმა გული გამითბო.

საბას და ნინის წყვილს ვერ ვიღებ რაღაცნაირად,ვერ ვუშვებ გულამდე.ალბათ მიხვდებით რატომაც,მაგრამ მეორემხრივ რა მათი ბრალია.


ნუ მოკლედ,საბა და ლუკა მინდა ბევრიიი! აი ბევრი ბევრი.
სოფო და საბა ერთად ძაან მაინტერესებს რას იზავენ,სოფოზე და ნინიზე მეტად,ნუ ვიცი რო სოფოს რა რეაქციაც ექნება ნინიზე.


რა აბდაუბდა ვწერ ვიცი,მაგრამ ვერ ვალაგებ,არ ვიცი რა რის მერე დავწერო.

საბა რა საყვარელია,ლუკა როგორ მიყვარს.აი ჩემთვის ფავორიტი ძმები და ტყუპები არიან.

არ ვიცი კიდე რა დავწერო.რამე თუ მომაფიქრდება კიდე მოვბრუნდები.

 


№2  offline წევრი ნანა73

შენ მგონი გინდა გადამრიო.... heart_eyes ისე სწრაფად ვკითხულობდი, თითქოს ვინმე მომსდევდა...
ჯერ ნინის მონაყოლი.
მერე ძმების შეხვედრა...
მგონი ამ სისწრაფეში მხოლოდ ამ ასოების წაკითხვით და გაუაზრებლად იმდენი რამ ვიგრძენი...
ყველაფერი, ყველაფერი ისე როგორც ისინი გრძნობდნენ.
აუცილებლად გადავიკითხავ.
იმას რასაც შენ მმართებ გაოცებაც აღარ ქვია.
ხომ ვიცი ამ თავზე რასაც აპირებდი? ხოდა, შენ ხარ გასაგიჟებელი, ჩემი პატარა ვარსკვლავი!
ვგიჟდები ნათი შენზე ოფიციალურად!!!

❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

 


№3  offline მოდერი painter1

L.eli13
ანუ როგორი ამბავია.ამ თავის პირველ ნაწილს ცრემლებით ვკითხულობდი,მეორეს ღიმილით.
აი ნინიმ რო მოყვა ლუკას გამო როგორ მტკიოდა,ვტიროდი.საბაც შემეცოდა,თუმცა როგორი მიზეზიც არ უნდა ჰქონოდათ ეს მაინც ცოდვაა და სამყარომ საკადრისი პასუხი გასცა მათ საქციელს.
მოიცათ...ვინ ამბობდა ლუკა სუსტიაოა?! დიახ!!! ჩემი კაცი ძლიერია! შეძლო პატიება,შეძლო!
და მაინც მებადება კითხვა,მე ვაპატიებდი მის ადგილზე? არ ვიცი..


ღმერთო ტყუპების კავშირი სასწაულად აღწერე,აი სასწაულად.
მინდა მათზე ბევრი ვიკითხო.

სოფო და ლუკა სასწაულები.აი საოცრებები.სოფო რომ მაინც ჩამოვიდა მაგ ამბავმა გული გამითბო.

საბას და ნინის წყვილს ვერ ვიღებ რაღაცნაირად,ვერ ვუშვებ გულამდე.ალბათ მიხვდებით რატომაც,მაგრამ მეორემხრივ რა მათი ბრალია.


ნუ მოკლედ,საბა და ლუკა მინდა ბევრიიი! აი ბევრი ბევრი.
სოფო და საბა ერთად ძაან მაინტერესებს რას იზავენ,სოფოზე და ნინიზე მეტად,ნუ ვიცი რო სოფოს რა რეაქციაც ექნება ნინიზე.


რა აბდაუბდა ვწერ ვიცი,მაგრამ ვერ ვალაგებ,არ ვიცი რა რის მერე დავწერო.

საბა რა საყვარელია,ლუკა როგორ მიყვარს.აი ჩემთვის ფავორიტი ძმები და ტყუპები არიან.

არ ვიცი კიდე რა დავწერო.რამე თუ მომაფიქრდება კიდე მოვბრუნდები.

როგორი აბდაუბდაც არ უნდა იყოს ძალიან მსიამოვნებს კითხვა და ის რომ ასეთ ემოციებს გიღვიძებ ^^

შენ არ ვიცი, მაგრამ მე ალბათ შევძლებდი პატიებას იმ ყველაფეის გაგების და გააზრების შემდეგ. ^^

სოფის და საბას სიუჟეტის დაწერასაც ვაპირებდი, მაგრამ ლუკას გარეშე მაინც არ გავაცანი. მაგრამ ვფიქრობ შემდეგ თავში შეძლებ მათ ნახვას.

საბა და ნინი რა ვიცი, მაინც ისე შემდგარი წყვილია... ხომ ხვდები. ალბათ მაგიტომ გაქვს ასეთი გრძნობა. ❤️❤️❤️❤️

ნანა73
შენ მგონი გინდა გადამრიო.... heart_eyes ისე სწრაფად ვკითხულობდი, თითქოს ვინმე მომსდევდა...
ჯერ ნინის მონაყოლი.
მერე ძმების შეხვედრა...
მგონი ამ სისწრაფეში მხოლოდ ამ ასოების წაკითხვით და გაუაზრებლად იმდენი რამ ვიგრძენი...
ყველაფერი, ყველაფერი ისე როგორც ისინი გრძნობდნენ.
აუცილებლად გადავიკითხავ.
იმას რასაც შენ მმართებ გაოცებაც აღარ ქვია.
ხომ ვიცი ამ თავზე რასაც აპირებდი? ხოდა, შენ ხარ გასაგიჟებელი, ჩემი პატარა ვარსკვლავი!
ვგიჟდები ნათი შენზე ოფიციალურად!!!

❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

ზუსტად ეს მინდა... იგრძნო ის რასაც პერსონაჟები გრძნობენ და მიხარია ეს თუ შემიძლია ^^
არ ვიცი რა გითხრა, მგონი თავში მივარდება ნელ-ნელა :დ ნუ მაინც ვიკავებ თავს ჯერჯერობით :დ
მადლობა დიდიი ❤️❤️ მახარებს შენი კომენტარები ❤️❤️

 


№4  offline წევრი დარინა

საბა უფრო შემეცოდა ამ გადმოსახედიდან რადგან მას საკუთარ თავთან და საყვარელ ქალთან ბრძოლა უწევდა ერთდროულად, ვერანაირად ვერ გავამტყუნე საბა გულიც კი ამიჩუყდაა, ნინიზე კი რა ვთქვაა არაფერს ვფიქრობ მასზეე, მართალია ლუკა ქალი ოხერია, ლუკა კი მაინც უოყოჩია რა რაღაცნაირად ეგ მაინც არ გამოსწორდებაა ბოლომდეე ამაყი იდიოტიიი :დდდდ ემოციებით სავსე თავი იყოო, ძმების მეტი დიალოგი მინდოდა მე არ მეყოო, აი სოფის ჩამოსვლა იყო დამაგვირგვინებელი მართლა რომ სიხალისე შეიტანაა. ამის შემდეგ მე ველოდები პატარა ლუკაჩორბს :დდდდდ

 


№5  offline მოდერი painter1

დარინა
საბა უფრო შემეცოდა ამ გადმოსახედიდან რადგან მას საკუთარ თავთან და საყვარელ ქალთან ბრძოლა უწევდა ერთდროულად, ვერანაირად ვერ გავამტყუნე საბა გულიც კი ამიჩუყდაა, ნინიზე კი რა ვთქვაა არაფერს ვფიქრობ მასზეე, მართალია ლუკა ქალი ოხერია, ლუკა კი მაინც უოყოჩია რა რაღაცნაირად ეგ მაინც არ გამოსწორდებაა ბოლომდეე ამაყი იდიოტიიი :დდდდ ემოციებით სავსე თავი იყოო, ძმების მეტი დიალოგი მინდოდა მე არ მეყოო, აი სოფის ჩამოსვლა იყო დამაგვირგვინებელი მართლა რომ სიხალისე შეიტანაა. ამის შემდეგ მე ველოდები პატარა ლუკაჩორბს :დდდდდ

ნუ ახლა ამდენის მოფიქრება და გაკეთება ხომ მოახერხა, მეტი რაღა ქნას, მთლიანად ხომ ვერ გარდაიქმნება :დდდ
ძმების მეტ დიალოგზე მეც ვიფიქრე, მაგრამ ჯერ ადრეა, რა დიალოგიც ჰქონდათ პირველ ჯერზე ჩემი აზრით ეგეც დიდი იყო იმ ყველაფრის მერე :დ სხვა დროს იყოს დარინა ❤️
ანუ ლუკაჩოებამდეც მივაღწიეთ უკვე? :დდ
რავიცი რავიცი, ვნახოთ, მოვიფიქრებ :დ❤️❤️

 


№6  offline წევრი tamuna.s

ნინის მონაყოლიდან მისი გასასამართლებელი ვერაფერი დავინახე. როგორც აქამდე ვფიქრობდი მასზე, ისევ იგივე აზრზე ვარ. ნინისთვის მიზანი ამართლებს საშუალებას. იცოდა ორ ძმას შორის ეკალივით დგებოდა. საბას საშინელ ცოდვას კიდებდა მხრებზე და მაინც უკანასკნელი ბო'ზივით იქამდე არ მოეშვა ნახევრად გათიშულ კაცს, სანამ თავი არ ახმარინა. როგორც უკვე ვთქვი, ორივე ძმა ნინის მსხვერპლია. ეს ქალი ვერანაირ პატივისცემას ვერ იმსახურებს. საბა შემეცოდა ნინის ხელში. ლუკამ კარგი კითხვა დაუსვა, საბამ გაპატიაო? საბას ადგილზე შვილს მივხედავდი, მაგრამ ნინის ცოლად არ მოვიყვანდი. ძმების მომენტი იყო საოცარად ამაღელვებელი, მეც კი ცრემლი მომადგა და ნინიზე კიდევ უფრო მეშლება ნერვები, რადგან ორივე ძმა საშინლად დატანჯა მისმა ეგოიზმმა. გამიხარდა სოფის ჩამოსვლა, რადგან ლუკას ეხლა ჰაერივით ჭირდება მისი გვერდში დგომა. როგორც ყოველთვის მოწოდების სიმაღლეზე ხარ ჩემო კარგო, ხვალ გელოდები heart_eyes blush

 


№7  offline აქტიური მკითხველი grafo

ზოგადად, შენს ისტორიებში ძალიან იგრძნობა ოჯახის ფასი და მნიშვნელობა (მოკლედ რომ ვთქვა). მაგრამ, აქ რაც დაატრიალე?! არ ვიცი. როგორ უბრალოდ და ემოციურად გქონდა ყველაფერი აღწერილი. სიმძაფრის გარეშე, მაგრამ იმდენად ემოციურად რომ გულგრილი ვერ რჩები. გულგრილს ვინ ჩივის, მოახერხე და ისევ ჯერ ბურთი გამეჩხირა ყელში, მერე თვალებიც ამეწვა და მერე და მერე:)).

მოკლედ, ყველა გამოსწორდა მაგრამ ლუკა არა. სად მი'ლ'ბოდა, დამშვიდობებოდა და ისე წასულიყო. დააბრეხვა სიბრძნეები და გაიპარა. მილიონერი ბავშვი :)). მაგრამ, ბოლოს საბას ფიქრიდან გამომდინარე, როგორც ჩანს სულ ასეთი იყო ლუკა და ჩვენს გარდა ყველა იცნობს :D.

 


№8 სტუმარი სტუმარი Tkemali

სუსტია ლუკა, ძალიან სუსტი. სოფი რომ არა, აქამდეც ვერ მოვიდოდა, ისევ იქ იქნებოდა. სულ მისი კარნახით მოქმედებს. უკვე მერამდენე თავია და ლუკას დამოუკიდებელი მოქმედებები ან გადაწყვეტილებები ვერ დავინახე.მაპატიე, მაგრამ არ მიყვარს ადამიანები , ვისაც რაღაცის გასაკეთებლად მუდმივად სხვისი ბიძგი სჭირდება. სოფი მართავს , ჩვეულებრივად. ან კიდევ : მესმის რომ რთულია, მაგრამ თუ აკეთებ, ბოლომდე მყარად დადექი და კაცურად შეხვდი, მართლა სად გარბიხარ? შენ რაც შეგეხება, ისტორიიდან ისტორიამდე იზრდები როგორც მწერალი და საოცარ პროგრესს განიცდი!

 


№9 სტუმარი Qeti qimucadze

zalian emociuri tavi iyoo. rtulia iyo lukas adgilads. zogjer adamianebs mxebze mjdomare eshmakibgvmartavs da ar gvazlevs sashualebas mivutevotm. gavafavisuflot sakutaribsuli simzimisgan. zalianagari gogo xarbavtoroo. bodishi cal xelshi bavshvi michiravss

 


№10  offline მოდერი painter1

tamuna.s
ნინის მონაყოლიდან მისი გასასამართლებელი ვერაფერი დავინახე. როგორც აქამდე ვფიქრობდი მასზე, ისევ იგივე აზრზე ვარ. ნინისთვის მიზანი ამართლებს საშუალებას. იცოდა ორ ძმას შორის ეკალივით დგებოდა. საბას საშინელ ცოდვას კიდებდა მხრებზე და მაინც უკანასკნელი ბო'ზივით იქამდე არ მოეშვა ნახევრად გათიშულ კაცს, სანამ თავი არ ახმარინა. როგორც უკვე ვთქვი, ორივე ძმა ნინის მსხვერპლია. ეს ქალი ვერანაირ პატივისცემას ვერ იმსახურებს. საბა შემეცოდა ნინის ხელში. ლუკამ კარგი კითხვა დაუსვა, საბამ გაპატიაო? საბას ადგილზე შვილს მივხედავდი, მაგრამ ნინის ცოლად არ მოვიყვანდი. ძმების მომენტი იყო საოცარად ამაღელვებელი, მეც კი ცრემლი მომადგა და ნინიზე კიდევ უფრო მეშლება ნერვები, რადგან ორივე ძმა საშინლად დატანჯა მისმა ეგოიზმმა. გამიხარდა სოფის ჩამოსვლა, რადგან ლუკას ეხლა ჰაერივით ჭირდება მისი გვერდში დგომა. როგორც ყოველთვის მოწოდების სიმაღლეზე ხარ ჩემო კარგო, ხვალ გელოდები heart_eyes blush

საბას და ნინის გამართლება არც მე მიცდია და არც მათ, უბრალოდ სიმართლე ბოლომდე უთხრეს. ასევე ჩემი აზრით 'ხმარება' ცოტა სხვა რამეა, თორემ სხვანაირად დავწერდი. ვფიქრობ უკანსაკნელი ვით არა, მაგრამ უგონოდ შეყვარებული ქალივით მოიქცა კი. ამაში ალკოჰოლმაც შეუწყო ხელი.
ცოლად მოყვანას რაც შეეხება. საბას ნინი უყვარდა, აი მე მაშინ ვერ გავუგებდი საბას ბავშვზე მზეუნველობა რომ აეღო და ნინი ისე დაეტოვებინა, მარტო, სხვებისთვის, მითუმეტეს როცა ქალი უყვარდა.
ჩემთვის ძალიან სასიამოვნოა იმის გაგება რომ ემოციები თქვენამდე აღწევს და თქვენც იზიარებთ ^^ მიხარია მართლა ^^
ვეცდები ხვალ დავდოო❤️❤️

 


№11 სტუმარი Drogon

ნინის რაც დაემართა საბასთან იმას ვნება ჰქვია, ჰოდა მაგას ვერანაირად ვერ გააკონტროლებ და სულ არ მიკვირს თავი რომ დაკარგა. იმან მიიზიდა მასში რაც ლუკას არ აქვს, აი დასავით რომ ეწვინა სოფი კაი ხანი თავისივე სახლში ცოტა ძაან გამოვშტერდი)))) ცეცხლი აკლია ჩემპიონს, ცეცხლიიი)))

ვნება ჰქვია, ვითომ ჰო არაფერი , არადა უზუსტესად გამოკვეთე ეგ მომენტი. ჰოდა მაგას ვერანაირად ვერ გააკონტროლებ და სულ არ მიკვირს თავი რომ დაკარგა. იმან მიიზიდა მასში რაც ლუკას არ აქვს, აი დასავით რომ ეწვინა სოფი კაი ხანი თავისივე სახლში ცოტა ძაან გამოვშტერდი)))) ცეცხლი აკლია ჩემპიონს, ცეცხლიიი)))

 


№12  offline წევრი L.eli13

ახლა დავფიქრდი კარგად კიდევ და საბას და ნინის ისტორიაც რომ მომწონს? ღმერთო შენ მიშველე

 


№13  offline მოდერი painter1

grafo
ზოგადად, შენს ისტორიებში ძალიან იგრძნობა ოჯახის ფასი და მნიშვნელობა (მოკლედ რომ ვთქვა). მაგრამ, აქ რაც დაატრიალე?! არ ვიცი. როგორ უბრალოდ და ემოციურად გქონდა ყველაფერი აღწერილი. სიმძაფრის გარეშე, მაგრამ იმდენად ემოციურად რომ გულგრილი ვერ რჩები. გულგრილს ვინ ჩივის, მოახერხე და ისევ ჯერ ბურთი გამეჩხირა ყელში, მერე თვალებიც ამეწვა და მერე და მერე:)).

მოკლედ, ყველა გამოსწორდა მაგრამ ლუკა არა. სად მი'ლ'ბოდა, დამშვიდობებოდა და ისე წასულიყო. დააბრეხვა სიბრძნეები და გაიპარა. მილიონერი ბავშვი :)). მაგრამ, ბოლოს საბას ფიქრიდან გამომდინარე, როგორც ჩანს სულ ასეთი იყო ლუკა და ჩვენს გარდა ყველა იცნობს :D.

ყელში ბურთის გაჩხერა, მე თვალების აწვა და დანარჩენი თუ მოვახერხე და გაგრძნობინე... ისღა დამრჩენია ჩემი თავით ვიამაყო.

ლუკა ლუკად დარჩება, რაღა შეცვლის მაგას.
ოჯახს რაც შეეხება, ალბათ იმიტომ რომ ჩემთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი ოჯახია, იქ სადაც ყველაზე დიდი სიყვარულია და წყენაც მალევე ავიწყდებათ. ^^❤️

სტუმარი Tkemali
სუსტია ლუკა, ძალიან სუსტი. სოფი რომ არა, აქამდეც ვერ მოვიდოდა, ისევ იქ იქნებოდა. სულ მისი კარნახით მოქმედებს. უკვე მერამდენე თავია და ლუკას დამოუკიდებელი მოქმედებები ან გადაწყვეტილებები ვერ დავინახე.მაპატიე, მაგრამ არ მიყვარს ადამიანები , ვისაც რაღაცის გასაკეთებლად მუდმივად სხვისი ბიძგი სჭირდება. სოფი მართავს , ჩვეულებრივად. ან კიდევ : მესმის რომ რთულია, მაგრამ თუ აკეთებ, ბოლომდე მყარად დადექი და კაცურად შეხვდი, მართლა სად გარბიხარ? შენ რაც შეგეხება, ისტორიიდან ისტორიამდე იზრდები როგორც მწერალი და საოცარ პროგრესს განიცდი!

იცი ვიფიქრე რომ ასეც იფიქრებდა რომელიმე მკითხველი, მაგრამ სოფი მაინც ჩავრთე. მე არ ვფიქრობ რომ სოფი მართავს, უფრო იმის დანახებას ვცდილობ რამხელა ადგილი უჭირავს სოფის, რომ მისი გვერდში დგომა სჭირდება და როცა ამას გრძნობს, უფრო გაბედული ხდება, ასე რომ ვთქვათ. სულ ეს არის. მაგრამ მესმის რასაც ამბობ ❤️

Qeti qimucadze
zalian emociuri tavi iyoo. rtulia iyo lukas adgilads. zogjer adamianebs mxebze mjdomare eshmakibgvmartavs da ar gvazlevs sashualebas mivutevotm. gavafavisuflot sakutaribsuli simzimisgan. zalianagari gogo xarbavtoroo. bodishi cal xelshi bavshvi michiravss

დიდი მადლობა ^^❤️ არაფერია, კითხვა თავისუფლად შემიძლია :*

Drogon
ნინის რაც დაემართა საბასთან იმას ვნება ჰქვია, ჰოდა მაგას ვერანაირად ვერ გააკონტროლებ და სულ არ მიკვირს თავი რომ დაკარგა. იმან მიიზიდა მასში რაც ლუკას არ აქვს, აი დასავით რომ ეწვინა სოფი კაი ხანი თავისივე სახლში ცოტა ძაან გამოვშტერდი)))) ცეცხლი აკლია ჩემპიონს, ცეცხლიიი)))

ვნება ჰქვია, ვითომ ჰო არაფერი , არადა უზუსტესად გამოკვეთე ეგ მომენტი. ჰოდა მაგას ვერანაირად ვერ გააკონტროლებ და სულ არ მიკვირს თავი რომ დაკარგა. იმან მიიზიდა მასში რაც ლუკას არ აქვს, აი დასავით რომ ეწვინა სოფი კაი ხანი თავისივე სახლში ცოტა ძაან გამოვშტერდი)))) ცეცხლი აკლია ჩემპიონს, ცეცხლიიი)))

მითუმეტეს მაშინ როცა ვნება და სიყვარული ერთად არის ძნელია კონტროლი, გეთანხმები. ზუსტად ამის გადმოცემა მინდოდა, მაგრამ დეტალურად დავწერე.
ლუკამ დიდხანს გაძლო, ისევ და ისევ სოფის გამო :დდ❤️

 


№14  offline წევრი tamuna.s

painter1
tamuna.s
ნინის მონაყოლიდან მისი გასასამართლებელი ვერაფერი დავინახე. როგორც აქამდე ვფიქრობდი მასზე, ისევ იგივე აზრზე ვარ. ნინისთვის მიზანი ამართლებს საშუალებას. იცოდა ორ ძმას შორის ეკალივით დგებოდა. საბას საშინელ ცოდვას კიდებდა მხრებზე და მაინც უკანასკნელი ბო'ზივით იქამდე არ მოეშვა ნახევრად გათიშულ კაცს, სანამ თავი არ ახმარინა. როგორც უკვე ვთქვი, ორივე ძმა ნინის მსხვერპლია. ეს ქალი ვერანაირ პატივისცემას ვერ იმსახურებს. საბა შემეცოდა ნინის ხელში. ლუკამ კარგი კითხვა დაუსვა, საბამ გაპატიაო? საბას ადგილზე შვილს მივხედავდი, მაგრამ ნინის ცოლად არ მოვიყვანდი. ძმების მომენტი იყო საოცარად ამაღელვებელი, მეც კი ცრემლი მომადგა და ნინიზე კიდევ უფრო მეშლება ნერვები, რადგან ორივე ძმა საშინლად დატანჯა მისმა ეგოიზმმა. გამიხარდა სოფის ჩამოსვლა, რადგან ლუკას ეხლა ჰაერივით ჭირდება მისი გვერდში დგომა. როგორც ყოველთვის მოწოდების სიმაღლეზე ხარ ჩემო კარგო, ხვალ გელოდები heart_eyes blush

საბას და ნინის გამართლება არც მე მიცდია და არც მათ, უბრალოდ სიმართლე ბოლომდე უთხრეს. ასევე ჩემი აზრით 'ხმარება' ცოტა სხვა რამეა, თორემ სხვანაირად დავწერდი. ვფიქრობ უკანსაკნელი ვით არა, მაგრამ უგონოდ შეყვარებული ქალივით მოიქცა კი. ამაში ალკოჰოლმაც შეუწყო ხელი.
ცოლად მოყვანას რაც შეეხება. საბას ნინი უყვარდა, აი მე მაშინ ვერ გავუგებდი საბას ბავშვზე მზეუნველობა რომ აეღო და ნინი ისე დაეტოვებინა, მარტო, სხვებისთვის, მითუმეტეს როცა ქალი უყვარდა.
ჩემთვის ძალიან სასიამოვნოა იმის გაგება რომ ემოციები თქვენამდე აღწევს და თქვენც იზიარებთ ^^ მიხარია მართლა ^^
ვეცდები ხვალ დავდოო❤️❤️



უგონოდ შეყვარებული ქალივით კიარა, საშინლად ეგოისტი ქალივით მოიქცა, თანაც ვერც სასმელს ვერ დავაბრალებ, რადგან მანამდეც ქონდა მცდელობა, როცა მანქანაში აკოცა. საქმე ძმებს რომ არ ეხებოდეს კიდე ხო, მაგრამ როცა ორ ძმას შორის დგები მხოლოდ საკუთარ გრძნობებე არ უნდა იფიქრო. თან იმას ეუბნება ლუკას შენ იმიტომ არ დაგშორდი რომ მერე საბას ვეღარ ვნახავდიო. ძალიან ეგოისტი ადამიანი გამოდის უბრალოდ, რომელიც საკუთარი ცხვირის იქით არ იყურება. ნუ საბა მართლა შემეცოდა, იმიტომ რომ მართლა ეშმაკივით შეუჩნდა ეს ქალი.

 


№15  offline მოდერი painter1

L.eli13
ახლა დავფიქრდი კარგად კიდევ და საბას და ნინის ისტორიაც რომ მომწონს? ღმერთო შენ მიშველე

არა გთხოვ :დდდ
ახლა ვერ ჩავაკვეტებ მაგათ ისტორიას ცალკე, გასულივარ თითქმის ბოლოში :დდ

tamuna.s
painter1
tamuna.s
ნინის მონაყოლიდან მისი გასასამართლებელი ვერაფერი დავინახე. როგორც აქამდე ვფიქრობდი მასზე, ისევ იგივე აზრზე ვარ. ნინისთვის მიზანი ამართლებს საშუალებას. იცოდა ორ ძმას შორის ეკალივით დგებოდა. საბას საშინელ ცოდვას კიდებდა მხრებზე და მაინც უკანასკნელი ბო'ზივით იქამდე არ მოეშვა ნახევრად გათიშულ კაცს, სანამ თავი არ ახმარინა. როგორც უკვე ვთქვი, ორივე ძმა ნინის მსხვერპლია. ეს ქალი ვერანაირ პატივისცემას ვერ იმსახურებს. საბა შემეცოდა ნინის ხელში. ლუკამ კარგი კითხვა დაუსვა, საბამ გაპატიაო? საბას ადგილზე შვილს მივხედავდი, მაგრამ ნინის ცოლად არ მოვიყვანდი. ძმების მომენტი იყო საოცარად ამაღელვებელი, მეც კი ცრემლი მომადგა და ნინიზე კიდევ უფრო მეშლება ნერვები, რადგან ორივე ძმა საშინლად დატანჯა მისმა ეგოიზმმა. გამიხარდა სოფის ჩამოსვლა, რადგან ლუკას ეხლა ჰაერივით ჭირდება მისი გვერდში დგომა. როგორც ყოველთვის მოწოდების სიმაღლეზე ხარ ჩემო კარგო, ხვალ გელოდები heart_eyes blush

საბას და ნინის გამართლება არც მე მიცდია და არც მათ, უბრალოდ სიმართლე ბოლომდე უთხრეს. ასევე ჩემი აზრით 'ხმარება' ცოტა სხვა რამეა, თორემ სხვანაირად დავწერდი. ვფიქრობ უკანსაკნელი ვით არა, მაგრამ უგონოდ შეყვარებული ქალივით მოიქცა კი. ამაში ალკოჰოლმაც შეუწყო ხელი.
ცოლად მოყვანას რაც შეეხება. საბას ნინი უყვარდა, აი მე მაშინ ვერ გავუგებდი საბას ბავშვზე მზეუნველობა რომ აეღო და ნინი ისე დაეტოვებინა, მარტო, სხვებისთვის, მითუმეტეს როცა ქალი უყვარდა.
ჩემთვის ძალიან სასიამოვნოა იმის გაგება რომ ემოციები თქვენამდე აღწევს და თქვენც იზიარებთ ^^ მიხარია მართლა ^^
ვეცდები ხვალ დავდოო❤️❤️



უგონოდ შეყვარებული ქალივით კიარა, საშინლად ეგოისტი ქალივით მოიქცა, თანაც ვერც სასმელს ვერ დავაბრალებ, რადგან მანამდეც ქონდა მცდელობა, როცა მანქანაში აკოცა. საქმე ძმებს რომ არ ეხებოდეს კიდე ხო, მაგრამ როცა ორ ძმას შორის დგები მხოლოდ საკუთარ გრძნობებე არ უნდა იფიქრო. თან იმას ეუბნება ლუკას შენ იმიტომ არ დაგშორდი რომ მერე საბას ვეღარ ვნახავდიო. ძალიან ეგოისტი ადამიანი გამოდის უბრალოდ, რომელიც საკუთარი ცხვირის იქით არ იყურება. ნუ საბა მართლა შემეცოდა, იმიტომ რომ მართლა ეშმაკივით შეუჩნდა ეს ქალი.

ზედაპირულად რომ გადავხედოთ ასეც ჩანს მაგრამ დაფიქრებაც შეიძლება. ნინი ეგოისტურად მოიქცა კი და ეს გამოვაჩინე, მოვაყოლე ის რაც იყო და არ დამალა თავისი გრძნობები თუ რას გრძნობდა მაშინ, ან რას აკეთებდა, მაგრამ კაცი რომ გიყვარს, გიზიდავს და მის მიმართ იმხელა ვნება გაგაჩნია რომ თავის შეკავება გიჭირს, გამართლება არა, მაგრამ გაგება შეიძლება. ეს ჩემი აზრია. \_(“/)_/

 


№16  offline წევრი tamuna.s

painter1
L.eli13
ახლა დავფიქრდი კარგად კიდევ და საბას და ნინის ისტორიაც რომ მომწონს? ღმერთო შენ მიშველე

არა გთხოვ :დდდ
ახლა ვერ ჩავაკვეტებ მაგათ ისტორიას ცალკე, გასულივარ თითქმის ბოლოში :დდ

tamuna.s
painter1
tamuna.s
ნინის მონაყოლიდან მისი გასასამართლებელი ვერაფერი დავინახე. როგორც აქამდე ვფიქრობდი მასზე, ისევ იგივე აზრზე ვარ. ნინისთვის მიზანი ამართლებს საშუალებას. იცოდა ორ ძმას შორის ეკალივით დგებოდა. საბას საშინელ ცოდვას კიდებდა მხრებზე და მაინც უკანასკნელი ბო'ზივით იქამდე არ მოეშვა ნახევრად გათიშულ კაცს, სანამ თავი არ ახმარინა. როგორც უკვე ვთქვი, ორივე ძმა ნინის მსხვერპლია. ეს ქალი ვერანაირ პატივისცემას ვერ იმსახურებს. საბა შემეცოდა ნინის ხელში. ლუკამ კარგი კითხვა დაუსვა, საბამ გაპატიაო? საბას ადგილზე შვილს მივხედავდი, მაგრამ ნინის ცოლად არ მოვიყვანდი. ძმების მომენტი იყო საოცარად ამაღელვებელი, მეც კი ცრემლი მომადგა და ნინიზე კიდევ უფრო მეშლება ნერვები, რადგან ორივე ძმა საშინლად დატანჯა მისმა ეგოიზმმა. გამიხარდა სოფის ჩამოსვლა, რადგან ლუკას ეხლა ჰაერივით ჭირდება მისი გვერდში დგომა. როგორც ყოველთვის მოწოდების სიმაღლეზე ხარ ჩემო კარგო, ხვალ გელოდები heart_eyes blush

საბას და ნინის გამართლება არც მე მიცდია და არც მათ, უბრალოდ სიმართლე ბოლომდე უთხრეს. ასევე ჩემი აზრით 'ხმარება' ცოტა სხვა რამეა, თორემ სხვანაირად დავწერდი. ვფიქრობ უკანსაკნელი ვით არა, მაგრამ უგონოდ შეყვარებული ქალივით მოიქცა კი. ამაში ალკოჰოლმაც შეუწყო ხელი.
ცოლად მოყვანას რაც შეეხება. საბას ნინი უყვარდა, აი მე მაშინ ვერ გავუგებდი საბას ბავშვზე მზეუნველობა რომ აეღო და ნინი ისე დაეტოვებინა, მარტო, სხვებისთვის, მითუმეტეს როცა ქალი უყვარდა.
ჩემთვის ძალიან სასიამოვნოა იმის გაგება რომ ემოციები თქვენამდე აღწევს და თქვენც იზიარებთ ^^ მიხარია მართლა ^^
ვეცდები ხვალ დავდოო❤️❤️



უგონოდ შეყვარებული ქალივით კიარა, საშინლად ეგოისტი ქალივით მოიქცა, თანაც ვერც სასმელს ვერ დავაბრალებ, რადგან მანამდეც ქონდა მცდელობა, როცა მანქანაში აკოცა. საქმე ძმებს რომ არ ეხებოდეს კიდე ხო, მაგრამ როცა ორ ძმას შორის დგები მხოლოდ საკუთარ გრძნობებე არ უნდა იფიქრო. თან იმას ეუბნება ლუკას შენ იმიტომ არ დაგშორდი რომ მერე საბას ვეღარ ვნახავდიო. ძალიან ეგოისტი ადამიანი გამოდის უბრალოდ, რომელიც საკუთარი ცხვირის იქით არ იყურება. ნუ საბა მართლა შემეცოდა, იმიტომ რომ მართლა ეშმაკივით შეუჩნდა ეს ქალი.

ზედაპირულად რომ გადავხედოთ ასეც ჩანს მაგრამ დაფიქრებაც შეიძლება. ნინი ეგოისტურად მოიქცა კი და ეს გამოვაჩინე, მოვაყოლე ის რაც იყო და არ დამალა თავისი გრძნობები თუ რას გრძნობდა მაშინ, ან რას აკეთებდა, მაგრამ კაცი რომ გიყვარს, გიზიდავს და მის მიმართ იმხელა ვნება გაგაჩნია რომ თავის შეკავება გიჭირს, გამართლება არა, მაგრამ გაგება შეიძლება. ეს ჩემი აზრია. \_(“/)_/


ნინიზე მე და შენ ვერ შევთანხმდებით, ამიტომ ნინის აღარ ვახსენებ.satisfied სულ მავიწყდება კითხვა, ლუკას უმცროსი და რატომ არ ჩანს არსაც, როგორც მახსოვს ლუკას დაც ყავს ხო?

 


№17 სტუმარი სტუმარი ანი

ვაიმეეეეეეეე... ვტირიი.. ვტირიიიი ვტირიიიიიი...
ვტირი კიარა ვდღავიი..
ეს რა მიქენიი? ვაიმეეე დავტბორე სახლი :'( :'(
ღმერთო ვეღააააარ ვსუნთქააავ.... ეს რა იყო..
ახლაც შოკში ვარ..
ხო ვამბობდი არა.. ხომ ვამბობდი.. ვერ ვიტან ამ ნინის ახლა უკვე სრულიად გააზრებული მიზეზით... უნდა ეთქვა.. თავიდანვე უნდა ეთქვა ლუკასთვის ყველაფერი.. გულწრფელი უნდა ყოფილიყო და მისი ტყუილების გამეორებაც საბასთვის არ უნდა მოეთხოვაა, დეგენერატი. მაგის საქციელს რაც ქვია კიდე ეგ ყველამ ვიცით.. -_- ოხხ ამთხარა ნერვზე..

ვაიმე ახლა კიდე, კიდე უნდა ავდღავლდე :'(
სუნთქვა მეკვრის ემოციებისგან ესსსსსს რაააა იყოოოო..

"-შენმა ტელეფონა უკვე ოთხჯერ დარეკა. - ჩამწყდარი ხმით ძლივს გაბედა ხმის ამოღება, ლუკას კი სუნთქვა შეეკრა ასე ახლოდან მოსმენილ ძმის ხმაზე.
-რომ გამოჯანმრთელდები ისე გცემ ისევ აქ მოგიწევს დაწოლა. - წარბ შეკრულმა ჩაილაპარაკა, თან ტელეფონი ამოიღი ჟიბიდან. ჯერ ქეთის გამოტოვებულ ოთხ ზარს წააწყდა, შემდეგ საათს დახედა, უკვე ცხრას უჩვენებდა. - ფუ ამისი, ქეთი მომკლავს.
-სად გეჩქარება?
-დიდი ნემსი უნდა შემირჭონ ძვალში, ჩემი ძვლის ტვინი უნდა ამოიღონ და ერთ გამოსი.რებულს გადაუნერგონ.
-დიდი ნემსების ხომ გეშინია?
-მეორედ აღარ თქვა. მე სოფის დავცინოდი, რომ გაიგოს მთელი ცხოვრება ამაზე დამცინებს. თან სხვა გზა არ მაქვს, ჩემი ძმის გამო ტყვიას მკერდს მივუშვერ. - თვალი ჩაუკრა თვალებ ამღვრეულს. ეს საუბარი ისე ეუცნაურებოდა იბნეოდა და რას ლაპარაკობდა თვითონაც არ იციდა.''

აი სულ ხო არაფერი, აი იმენა არაფერი მაგრამ აი ვააააფშე ყველაფერი რო იყოოოო... ღმერთოოო.
ისეთი შინაურული მომენტი იყო... აი ისეთიი..... ღმერთო.... ისედაც ხო ვტიროდი მაგრამ ამ მომენტზე ხმით ავდღაააავლდიიი.. ეს რა მიყავი :'(

გავსკდი ტირილით გავსკდი..
დავიცალე და ავივსე ემოციებით..
საოცარი თავი იყო..
ისტორია ხომ საოცარია მაგრამ აი ეს თავი იყოო.. აი ჩემი ჩაწითლებული თვალები რო განახა მიხვდებოდი რასაც ვგრძნობ ახლა :დ
გადაბრწყინებული სახით ვზივარ და ღვარღვარით მდის ცრემლები...
მადლობა ამ საოცარი განცდისთვის რაც გამოიწვია ამ თავის წაკითხვამ.. პირველი წინადადებიდან ბოლო სიტყვის ჩათვლით. <3

 


№18 სტუმარი ank

ვაიმეე ეს თავი იყო იდეალურზე იდეალური. რა მაგარი გოგო ხარ და რა მაგარი მწერალი❤️❤️❤️ ხო პატარა თავი იყო მაგრამ მაინც ისეთი მსუყედა ემოციური იყო რო ვერც ავღწერ.
რა საყვარლები არიან ძმები ერთად, რამდენად სრულყოფილები არიან ერთად და ათი წელი ცალცალკე რამდენად რთული იქნებოდა ეხა უფრო ვხვდები.. საბა ძალიან შემეცოდა, მაინც ლუკაზე მეტად საბა ფაიტანჯა ესე მგონია. და პლიუს საბას საერთოდ აღარ ვადანაშაულებ სიმართლის გაგების მერე.
აი ნინიზე რა ვთქვა არ ბიცი, არვ ნინი დაიტანჯებოდა ნაკლებადმაგრამ მაინც იქამდე არ უნდა მიეყვანა ლუკასთან ურთიერთობა თუ სიყვარულს ვერ გრძნობდა.
სოფიზე რა ვთქვა არვიცი, ტიტესი არვიცი მაგრამ მეც კი გაამხარა ჩამოსვლით, ძალიან საყვარლები არიან და ვგიჟდები მე მაგათზე❤️❤️❤️❤️❤️❤️
ხოო ყველაფერი რო ძალაინზე მაგარი იყო მაგრამ როგორ გითხრა და ესე უცებ თან უნახავად ლუკას წასვლა არ მომეწონა. ნუ ვნახოთ წინასწარ არ ვამბობ არაფერს გელოდები შოკირებული მოუთმენლად????❤️❤️ ხო კიდევ ხვალ თუ დადებ ახალ თავს საერთოდ მეცხრე ცაზე ვიქნები სიხარულით❤️❤️

 


№19 სტუმარი ტაისა

ნინიზე არ ვიცი რა ვთქვა, საბა კი მართლა ძალიან შემეცოდა.
საერთოდ გულს ვერ უბრძანებო მართალია, სიყვარული არაფერს არ გეკითხება და მემგონი უფრო უკეთესიცაა, ცოტა უფრო ადრე რომ მოხდა ის, რაც მოხდა და კიდევ უფრო დიდხანს რომ არ ჰქონდა ახვეული თვალები ლუკას თავის დროზე.

სოფი მმეგონი ნარკოტიკივით ჰყავს ლუკას. ♡
გელიი

 


№20  offline მოდერი painter1

სტუმარი ანი
ვაიმეეეეეეეე... ვტირიი.. ვტირიიიი ვტირიიიიიი...
ვტირი კიარა ვდღავიი..
ეს რა მიქენიი? ვაიმეეე დავტბორე სახლი :'( :'(
ღმერთო ვეღააააარ ვსუნთქააავ.... ეს რა იყო..
ახლაც შოკში ვარ..
ხო ვამბობდი არა.. ხომ ვამბობდი.. ვერ ვიტან ამ ნინის ახლა უკვე სრულიად გააზრებული მიზეზით... უნდა ეთქვა.. თავიდანვე უნდა ეთქვა ლუკასთვის ყველაფერი.. გულწრფელი უნდა ყოფილიყო და მისი ტყუილების გამეორებაც საბასთვის არ უნდა მოეთხოვაა, დეგენერატი. მაგის საქციელს რაც ქვია კიდე ეგ ყველამ ვიცით.. -_- ოხხ ამთხარა ნერვზე..

ვაიმე ახლა კიდე, კიდე უნდა ავდღავლდე :'(
სუნთქვა მეკვრის ემოციებისგან ესსსსსს რაააა იყოოოო..

"-შენმა ტელეფონა უკვე ოთხჯერ დარეკა. - ჩამწყდარი ხმით ძლივს გაბედა ხმის ამოღება, ლუკას კი სუნთქვა შეეკრა ასე ახლოდან მოსმენილ ძმის ხმაზე.
-რომ გამოჯანმრთელდები ისე გცემ ისევ აქ მოგიწევს დაწოლა. - წარბ შეკრულმა ჩაილაპარაკა, თან ტელეფონი ამოიღი ჟიბიდან. ჯერ ქეთის გამოტოვებულ ოთხ ზარს წააწყდა, შემდეგ საათს დახედა, უკვე ცხრას უჩვენებდა. - ფუ ამისი, ქეთი მომკლავს.
-სად გეჩქარება?
-დიდი ნემსი უნდა შემირჭონ ძვალში, ჩემი ძვლის ტვინი უნდა ამოიღონ და ერთ გამოსი.რებულს გადაუნერგონ.
-დიდი ნემსების ხომ გეშინია?
-მეორედ აღარ თქვა. მე სოფის დავცინოდი, რომ გაიგოს მთელი ცხოვრება ამაზე დამცინებს. თან სხვა გზა არ მაქვს, ჩემი ძმის გამო ტყვიას მკერდს მივუშვერ. - თვალი ჩაუკრა თვალებ ამღვრეულს. ეს საუბარი ისე ეუცნაურებოდა იბნეოდა და რას ლაპარაკობდა თვითონაც არ იციდა.''

აი სულ ხო არაფერი, აი იმენა არაფერი მაგრამ აი ვააააფშე ყველაფერი რო იყოოოო... ღმერთოოო.
ისეთი შინაურული მომენტი იყო... აი ისეთიი..... ღმერთო.... ისედაც ხო ვტიროდი მაგრამ ამ მომენტზე ხმით ავდღაააავლდიიი.. ეს რა მიყავი :'(

გავსკდი ტირილით გავსკდი..
დავიცალე და ავივსე ემოციებით..
საოცარი თავი იყო..
ისტორია ხომ საოცარია მაგრამ აი ეს თავი იყოო.. აი ჩემი ჩაწითლებული თვალები რო განახა მიხვდებოდი რასაც ვგრძნობ ახლა :დ
გადაბრწყინებული სახით ვზივარ და ღვარღვარით მდის ცრემლები...
მადლობა ამ საოცარი განცდისთვის რაც გამოიწვია ამ თავის წაკითხვამ.. პირველი წინადადებიდან ბოლო სიტყვის ჩათვლით. <3

შენ მე გამაგიჟებ შენი კომენტარებით.
ისე ემოციურად წერ ხოლმე გაღიმებული ვკითხულობ, ეგოისტურად მსიამოვნებს ^^ :დ
გოგო რა ვქნა, აღარ დავწერო? დატბორე სახლი შენ, რა გავაკეთო? :დდ
ძალიან მახარებ... მიხარია ასე ემოციებით რომ გავსებ ❤️❤️

 


№21  offline მოდერი sameone crazy girl

ნინიზე აქამდე არაფერი მითქვამს მგონი ხომ? საბა ახლა დაინახეს სხვებმა და მგონი კარგად უნდა ეგრძნო ყველას ეს ბიჭი რა მდგომარეობაში იყო მართლა გაუთეთრეს სისხლი . ნინი კი ჩვეულებრივი მოკვდავია. ყველა წესიერი, თავგამოდებული, სხვებზე მზრუნველი ვერ იქნება მუდამ. ადამიანები ეგოისტი ქმნილებები ვართ უყვარდა, ტკიოდა, გიჟდებოდა არ იცოდა რა გაეკეთებინა სულელიც იყო და ახლაცაა ცოტა ჩემი აზრით თორემ რამე სხვას გავაკეთებდი მის ადგილას რაღაც უფრო გონივრულს ... მოკლედ ნინის მე ისევ ვერ ვესვრი ქვას მიუხედავად იმისა, რომ მის ადგილას სხვანაირად მოვიქცეოდი ადამიანია და ყველასგან იდეალურობას ვერ მოვითხოვ. ამ ისტორიაში ერთადერთი ქეთო მამიდასთან არ მაქვს არაფერი სათქმელი და თუ მოვინდომე ყველაზე რაღაც შეიძლება გამოვძებნოთ გასაკრიტიკებლად. ასეა რეალურადაც ნებისმიერ ადამიანს ესვრი ტალახს თუ მოინდომებ
შენ დარწმუნებული ვარ ძალიან აღელდი ამ თავის წერის დროს ერთ_ერთი მნიშვნელოვანი ნაწილი იყო და ასეთ დროს მე პირადად სასწაულები მემართება ხოლმე . კარგი გოგო ხარ შენ ♡♡
პ.ს არა მაინც ეს ექიმური მერთვება ასეთ ოპერაციას იკეთებდა სტერილური გარემო უნდა იყოს და რა ვიცი ათასი წესი აიცვას დონორმაც და რეციპიენტმაც რა დროს სოფისთან მტლაშა მტლუში იყო რო გამოვიდოდა მერე გაქცეული დახვდებოდა ის გოგო სადმე? :დ კაი ხო ეს ისტორიაა და რეალურად არ უნერგავენ ძვლის ტვინს ვსო წავედი მომდევნომდე

 


№22  offline მოდერი painter1

ank
ვაიმეე ეს თავი იყო იდეალურზე იდეალური. რა მაგარი გოგო ხარ და რა მაგარი მწერალი❤️❤️❤️ ხო პატარა თავი იყო მაგრამ მაინც ისეთი მსუყედა ემოციური იყო რო ვერც ავღწერ.
რა საყვარლები არიან ძმები ერთად, რამდენად სრულყოფილები არიან ერთად და ათი წელი ცალცალკე რამდენად რთული იქნებოდა ეხა უფრო ვხვდები.. საბა ძალიან შემეცოდა, მაინც ლუკაზე მეტად საბა ფაიტანჯა ესე მგონია. და პლიუს საბას საერთოდ აღარ ვადანაშაულებ სიმართლის გაგების მერე.
აი ნინიზე რა ვთქვა არ ბიცი, არვ ნინი დაიტანჯებოდა ნაკლებადმაგრამ მაინც იქამდე არ უნდა მიეყვანა ლუკასთან ურთიერთობა თუ სიყვარულს ვერ გრძნობდა.
სოფიზე რა ვთქვა არვიცი, ტიტესი არვიცი მაგრამ მეც კი გაამხარა ჩამოსვლით, ძალიან საყვარლები არიან და ვგიჟდები მე მაგათზე❤️❤️❤️❤️❤️❤️
ხოო ყველაფერი რო ძალაინზე მაგარი იყო მაგრამ როგორ გითხრა და ესე უცებ თან უნახავად ლუკას წასვლა არ მომეწონა. ნუ ვნახოთ წინასწარ არ ვამბობ არაფერს გელოდები შოკირებული მოუთმენლად????❤️❤️ ხო კიდევ ხვალ თუ დადებ ახალ თავს საერთოდ მეცხრე ცაზე ვიქნები სიხარულით❤️❤️

მეც კი შემეცოდნენ ასე ცალცალკე რომ გავატარებინე ამდენი ხანი.
მაშინ თვითონაც პატარები იყვნენ, ნინი ცხრამეტის, ესენი ოცის და ვფიქრობ არ არის გასაკვირი მათი ასეთი ქცევა, როცა ვერ აანალიზებ ყველაფერს კარგად. ნინი პატარა გოგო იყო რომელსაც შეუყვარდა და ასე რომ ვთქვათ ინსტიქტებს მიჰყვებოდა. ასე რომ შემიძლია ნინის გავუგო ამ შემთხვევაში.
ვეცდები ხვალაც დაგშოკო ^^ :დ ❤️❤️ ნუ აღარ მგონია ასეთი თავი გამოვიდე, მაგრამ ვეცდები მაინც ❤️❤️

ტაისა
ნინიზე არ ვიცი რა ვთქვა, საბა კი მართლა ძალიან შემეცოდა.
საერთოდ გულს ვერ უბრძანებო მართალია, სიყვარული არაფერს არ გეკითხება და მემგონი უფრო უკეთესიცაა, ცოტა უფრო ადრე რომ მოხდა ის, რაც მოხდა და კიდევ უფრო დიდხანს რომ არ ჰქონდა ახვეული თვალები ლუკას თავის დროზე.

სოფი მმეგონი ნარკოტიკივით ჰყავს ლუკას. ♡
გელიი

ჰო, ძალით ვერავის გადაიყვარებ, ყველაზე რთულია ადამიანის დავიწყება, პირადი გამოცდილება მაქვს ამ საქმეში. შეყვარება/დავიწყებას ვგულისხმობ. გეთანხმები, უფრო დიდხანს რომ არ გაიწელა მათი ურთიერთობა უკეთესიც არის.
სოფი კი ლუკას ნარკოტიკია, რომლის დანახვისას თავს ვერ იკავებს ^^❤️❤️

 


№23  offline წევრი მე♥უცნაურე

ნინის რაც აპრავებს, მხოლოდ სიყვარულია,რომელსაც საბასგანაც გრძნობდა.

საბა უფრო შემეცოდა აქ...

ლუკა თავისებური გარიყვით და გაქცევით, უფრო მოერია, თუკი ამას მორევა ერქვა, იმ ყველაფერს...

თან რა ძნელია საბას ადგილას ყოფნა, შენი ძმის ყოფილი გიყვარს, მერე ცოლად მოგყავს, აბეზარი ბრბოს კომენტარებსაც იგერიებ, შენს შიგნით არსებულ შინაგან ხმასაც და სიცარიელესაც, რომელიც ტყუპის გარეშე გატარებულ წლებს მოაქვს.

ლუკაში კი, ცეცხლს მხოლოდ სოფი ანთებს, რას ვიზამთ. კარგიც კია.

პატარა კი არა, ისეთი ემოციური თავი იყო, მეტს ვერც გავუძლებდი :D

 


№24  offline მოდერი painter1

sameone crazy girl
ნინიზე აქამდე არაფერი მითქვამს მგონი ხომ? საბა ახლა დაინახეს სხვებმა და მგონი კარგად უნდა ეგრძნო ყველას ეს ბიჭი რა მდგომარეობაში იყო მართლა გაუთეთრეს სისხლი . ნინი კი ჩვეულებრივი მოკვდავია. ყველა წესიერი, თავგამოდებული, სხვებზე მზრუნველი ვერ იქნება მუდამ. ადამიანები ეგოისტი ქმნილებები ვართ უყვარდა, ტკიოდა, გიჟდებოდა არ იცოდა რა გაეკეთებინა სულელიც იყო და ახლაცაა ცოტა ჩემი აზრით თორემ რამე სხვას გავაკეთებდი მის ადგილას რაღაც უფრო გონივრულს ... მოკლედ ნინის მე ისევ ვერ ვესვრი ქვას მიუხედავად იმისა, რომ მის ადგილას სხვანაირად მოვიქცეოდი ადამიანია და ყველასგან იდეალურობას ვერ მოვითხოვ. ამ ისტორიაში ერთადერთი ქეთო მამიდასთან არ მაქვს არაფერი სათქმელი და თუ მოვინდომე ყველაზე რაღაც შეიძლება გამოვძებნოთ გასაკრიტიკებლად. ასეა რეალურადაც ნებისმიერ ადამიანს ესვრი ტალახს თუ მოინდომებ
შენ დარწმუნებული ვარ ძალიან აღელდი ამ თავის წერის დროს ერთ_ერთი მნიშვნელოვანი ნაწილი იყო და ასეთ დროს მე პირადად სასწაულები მემართება ხოლმე . კარგი გოგო ხარ შენ ♡♡
პ.ს არა მაინც ეს ექიმური მერთვება ასეთ ოპერაციას იკეთებდა სტერილური გარემო უნდა იყოს და რა ვიცი ათასი წესი აიცვას დონორმაც და რეციპიენტმაც რა დროს სოფისთან მტლაშა მტლუში იყო რო გამოვიდოდა მერე გაქცეული დახვდებოდა ის გოგო სადმე? :დ კაი ხო ეს ისტორიაა და რეალურად არ უნერგავენ ძვლის ტვინს ვსო წავედი მომდევნომდე

თუ გავითვალისწინებთ მაშინდელ ასაკს გასაკვირი დიდად არც არის ჩემთვის. ასეთ მდგომარეობაში ასაკით და გამოცდილებით ოდნავ დიდები სხვანაირად დაფიქრდებიდნენ და სხვანაირად იმოქმედებდნენ.
კი საერთოდ წერის დროს რაც უფრო ემოციურად უდგები პერსონაჟის გრძნობებს უფრო ემოციური გამოდის მკითხველისთვის, ხომ იცი. როცა მე ვგრძნობ იმ ყველაფერს რასაც პერსონაჟი, გინდაც ტირილი ავიღოთ, მკითხველის გრძნობებთან უფრო ახლოს მიდის სიუჟეტი.
ლუკას რაც შეეხება ისე იყო თავი ვერ შეიკავა :დ რომ გავიდა სტერილიზაცია თავიდან ჩაუტარეს მერე :დ აღარ დავწერე უბრალოდ. მომდევნომდე <3

მე♥უცნაურე
ნინის რაც აპრავებს, მხოლოდ სიყვარულია,რომელსაც საბასგანაც გრძნობდა.

საბა უფრო შემეცოდა აქ...

ლუკა თავისებური გარიყვით და გაქცევით, უფრო მოერია, თუკი ამას მორევა ერქვა, იმ ყველაფერს...

თან რა ძნელია საბას ადგილას ყოფნა, შენი ძმის ყოფილი გიყვარს, მერე ცოლად მოგყავს, აბეზარი ბრბოს კომენტარებსაც იგერიებ, შენს შიგნით არსებულ შინაგან ხმასაც და სიცარიელესაც, რომელიც ტყუპის გარეშე გატარებულ წლებს მოაქვს.

ლუკაში კი, ცეცხლს მხოლოდ სოფი ანთებს, რას ვიზამთ. კარგიც კია.

პატარა კი არა, ისეთი ემოციური თავი იყო, მეტს ვერც გავუძლებდი :D

ჰო ამ სიტუაციაში საბა ყველაზე დაზარალებული გამოვიდა და ის ყველაფერი რაც გადაიტანა ღალატსაც კი ფარავს, მაგრამ ბოლომდე მაინც ვერ. არც ლუკას გადაუტანია ნაკლები, მაგრამ ის შორს მაინც იყო. თან მგონი შევძელი იმის გამოჩენა რომ საბა ლუკაზე მაშვიდი, ემოციურია სიყვარულში და მსგავს საკითხებში. ლუკა უფრო ფეთქებადი ადამიანია საბასთან შედარებით ^^
ლუკას და სოფის რაც შეეხება ერთმანეთისთვის არიან, ასე რომ ვთქვათ ^^ ერთმანეთს სჭირდებიან და ერთმანეთისთვის ანთებენ ცეცხლს. ❤️❤️❤️

 


№25  offline წევრი annanu

შენი ყველა ისტორია მიყვარს მოდი აქედან დავიწყებ❤️ისტორიის წაკითხვას არ ვიწყებ თუ დასრულებული არაა ველოდებოდი ველოდებოდი,მაგრამ ვეღარ გავძელი და დავიწყე კითხვა და კიდევ კარგი დავიწყე ღმერთო ჩემო სასწაულია ეს ისტორია თავისი პერსონაჟებით❤️ყველა პერსონაჟის განცდებს ვგრძნობ ისე აღწერ მათთან ერთად ვტირი და ვიცინი)ლუკა ლუკა ჩემი ბიჭია ვინ თქვა,რომ სუსტია თავიდანვე,როგორც უძლიერეს მამაკაცს ისე აღვიქვამდი და არც შევმცდარვარ)სოფი უსაყვარლესი ძალიან თბილი და ისეთი გოგოა ნაკლს ვერ ვუძებნი)მოკლედ ბევრი,რომ არ ვილაპარაკო ყველა თავისი მინუსებით და პლიუსებით ისეთები არიან ისეთი რეალურები რომ გასაგიჟებელია და მადლობა შენ რომ ასეთ ემოციების ზღვაში გვამყოფებ მკითხველებს)შენი ერთგული მკითხველი ვარ ,თუმცა არასდროს დამიკომენტარებია და ახლა ვეღარ მოვითმინე❤️❤️❤️

 


№26  offline მოდერი painter1

annanu
შენი ყველა ისტორია მიყვარს მოდი აქედან დავიწყებ❤️ისტორიის წაკითხვას არ ვიწყებ თუ დასრულებული არაა ველოდებოდი ველოდებოდი,მაგრამ ვეღარ გავძელი და დავიწყე კითხვა და კიდევ კარგი დავიწყე ღმერთო ჩემო სასწაულია ეს ისტორია თავისი პერსონაჟებით❤️ყველა პერსონაჟის განცდებს ვგრძნობ ისე აღწერ მათთან ერთად ვტირი და ვიცინი)ლუკა ლუკა ჩემი ბიჭია ვინ თქვა,რომ სუსტია თავიდანვე,როგორც უძლიერეს მამაკაცს ისე აღვიქვამდი და არც შევმცდარვარ)სოფი უსაყვარლესი ძალიან თბილი და ისეთი გოგოა ნაკლს ვერ ვუძებნი)მოკლედ ბევრი,რომ არ ვილაპარაკო ყველა თავისი მინუსებით და პლიუსებით ისეთები არიან ისეთი რეალურები რომ გასაგიჟებელია და მადლობა შენ რომ ასეთ ემოციების ზღვაში გვამყოფებ მკითხველებს)შენი ერთგული მკითხველი ვარ ,თუმცა არასდროს დამიკომენტარებია და ახლა ვეღარ მოვითმინე❤️❤️❤️

მიხარია რომ გამოჩნდი^^ ისიც მიხარია რომ მოგწონს, კითხულობ ჩემს ისტორიებს და ჩემი ერთგული მკითხველი ხარ❤️ მადლობა ამ სასიამოვნოდ ჩასათბობი სიტყვებისთვის ❤️❤️

 


№27  offline წევრი sofo_sofia13

არ ვიცი ნუ რაგითხრა საოცრება იყო მართლაც და სრულ ყოფილი თავი იყო როგორ გამეხარდა რომ ლუკა საბასთან მივიდა და ერთმანეთს აპატიეს აუ აი ძალიან ემოციური მომენტი იყო და სოფი რომ ჩამოვიდა ხომ საერთოდ ძალიან მაგარი მომენტი იყო

 


№28  offline მოდერი painter1

sofo_sofia13
არ ვიცი ნუ რაგითხრა საოცრება იყო მართლაც და სრულ ყოფილი თავი იყო როგორ გამეხარდა რომ ლუკა საბასთან მივიდა და ერთმანეთს აპატიეს აუ აი ძალიან ემოციური მომენტი იყო და სოფი რომ ჩამოვიდა ხომ საერთოდ ძალიან მაგარი მომენტი იყო

მიხარია რომ მოგეწონა ^^
მადლობა სოფ❤️❤️

 


№29 სტუმარი სტუმარი თაკო

დღეს დადებ?

 


№30  offline მოდერი painter1

სტუმარი თაკო
დღეს დადებ?

არა, გუშინ ცუდად ვიყავი და ვერ დავწერე. ❤️

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent