შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მე და ცხოვრება სრულად +18


1-07-2020, 12:32
ნანახია 14 550

ღამე იყო, შუა ღამე, მაგრამ ევას მაინც არ ეძინა. დიდი ხანია მას ძილი აღარ ეკარებოდა. ფიქრობდა განვლილ ცხოვრებაზე. რატომ მოხდა ასე? რატომ მიატოვა ყველა? რატომ ვერიპოვა ის ერთადერთი, ვისაც ასე ძალიან ელოდა? ვისზეც ამყარებდა მთელ მომავალს და ვინც ერთხელაც კი არ გამოჩნდა მის განვლილ ცხოვრებაში. მხოლოდ სიზმარში,მხოლოდ იქ ნახულობდა მას, მხოლოდ იქ ტკბებოდა მისი არსებობით. “ის”იყო ადამიანი, რომელიც მის სულს სიმშვიდეს დაუბრუნებდა. განა ბევრს ითხოვდა? მას სურდა მხოლოდ ერთი ადამიანი ეპოვა, “ის” უნდოდა, ვინც მოუსმენდა და დაამშვიდებდა, არ შეეცდებოდა მის შეცვალას და ზურგს არ შეაქცევდა მაშინ, როცა ვერ გაუგებდა. მას სურდა უსაზღვროდ შეყვარებოდა “ის “ და გამხდარიყვნენ ერთმანეთისთვის შეუცვლელი ცხოვრების თანამგზავრები. თუმცა, ეშინოდა ცხოვრების დაუნდობლობის, ეშინოდა ისე არ წასულიყო ამ დაუნდობელი მიწიდან რომ არ ყვარებოდა, უსიტყვოდ, უპირობოთ, ზღვარ გადასული გრძნობებით. რაც დრო გადიოდა ცხოვრება მის სულს უფრო და უფრო ფლეთდა, ანაწერვებდა. ბოლოს ცხოვრების იმედი დაკარგა. ცხოვრების იმიტომ რომ “მის” გარეშე ვერ წარმოედგინა მომავალი. ყველაფრის იმედი დაკარგული ჰქონდა. არსებობას მხოლოდ იმიტომ განაგრძობდა, რომ გარშემო მყოფები ეცოდებოდა. ჯერ, მისი სული ისე ვერ გაშავებულიყო რომ, სიბრალურის გრძნობაც დაეკარგა და არსებობა დაესრულებინა. ებრალებოდა დედა და მამა, რომლებიც მეორე შვილის სიკვდილს ვერ გადაიტანდნენ, სწორედ, ამიტომ აგრძელებდა არსებობას. ევას ყოველი დღე ერთი და იგივე იყო, ქარაფშუტა კურსელები, სწერვა ლექტორები, რომლებიც ბავშვების ნიშნებს, მშობლების თანამდედობებით არჩევდნენ. ყოველივე ეს სულს უშფოთებდა, თუმცა ვერაფერს ცვლიდა, რადგან არავის უნდოდა საკუთარი ნაჭუჭიდან გამოსვლა და წყრეული სამყაროსთვის თვალის გასწორება.


____________________
მთვარეს მზე შეენაცვლა, უკვე თენდებოდა, მაგრამ ევა ჯერ კიდევ აივანზე იყო, ხის მყუდრო სკამზე იჯდა და სიგარეტს აბოლებდა. მოწევაც ახლა დაიწყო, რამდენიმე თვეა, როცა მთლიანად დაკარგა ცხოვრების იმედი. ეს მაშინ მოხდა, როცა მისი საყვარელი ძმა გიო და ერთადერთი მეგობარი ლარა ერთ დღეს დაკარგა ავარიაში. ერთ დღეში გადაიტანა ორი უძვირფასესი ადამიანის დაკარგვა, რომლებიც აძლევდნენ ძალას ამ ბინძურ სამყაროსთვის გაეძლო. უყურებდა ქალაქის ხედს და ფიქრობდა რისთვის არსებობდა? ფიქრობდა დაემთავრებინა ეს წამება, მაგრამ მაშინვე თვალწინ დედ-მამა წარმოუდგა, რომლებიც საბოლოოდ განადგურდებოდნენ მეორე შვილის სიკვდილით და აზრი “დამთავრების” უკუ აგდო, სულის ყველაზე ბნელ მონაკვეთში გამოკეტა. ამ დროს, მაღვიძარამაც დარეკა და ევაც გამოერკვა თავის ფიქრებიდან. ოთახში შევიდა, ყვითელი, სპანჯბობის ფორმის მაღვიძარა გამორთო და აბაზანისკენ გაუყვა. ხელ-პირი დაიბანა, კბილები გაიხეხა და შემთხვევით დაინახა სარკეში ანარეკლი. რამოდენიმე წუთით გაუაზრებლად უყურებდა სარკეს და მასში დანახულ ადამიანს აკვირდებოდა. შემდეგ მიხვდა რომ ის ფერწასული, თვალებჩასიებული გოგონა თვითონ იყო. შეკრთა, ვერ წარმოედგინა რომ ოდესმე ასეთი იქნებოდა ის იმედიანი, ლაღი გოგონა, რომელიც ცხოვრებას ყოველთვის ვარდისფერი სათვალიდან უყურებდა. აკვირდებოდა ანარეკლს და უფრო და უფრო იპყრობდა შიში. ამ დროს დედა შევიდა აბაზანაში, ეს ევამ მხოლოდ მაშინ იგრძნო, როცა ლელამ ფრთხილად აკოცა ლოყაზე, ევაც მაშინვე გამოერკვა ფიქრებიდან, ყალბი ღიმილი მოირგო და დედას კოცნიდვე უპასუხა. -კარგად ხარ ევა?-სევდანარევი ხმით კითხა დედამ. -კი, დე, კარგად ვარ, ახლა გავედი, თორე დამაგვიანდება უნიში. -მხიარული, ლაღი გოგოს ნიღაბი მოირგო და აბაზანიდან გავიდა. საძინებელში შევიდა, კარადა გამოაღო და რაც პირველივე მოხვდა ხელში ის ჩაიცვა. დედ-მამას დაემშვიდობა, გარეთ გავიდა თავის ჯიპში ჩაჯდა, რომელიც თვრამეტი წლის რომ გახდა მშობლებმა უყიდეს და უნივერსიტეტში წავიდა. ლექციები როგორც კი დამთავრდა, სკამების ბოლო რიგიდან გამოვიდა და უნივერსიტეტიდან გავიდა. ჩაჯდა მანქანაში და გადაწყვიტა სასაფლაოზე წასულიყო. ორშაბათს საღამოს ყოველთვის დადიოდა სასაფლაოზე, მაგრამ დღეს ადრე წასვლა გადაწყვიტა. მანქანა დაქოქა და შეუერთდა ავტომობების ზღვას. ბოლო ქუჩებში სიჩქარეს მოუმატა, რადგან არასდროს არავინ შეხვედრია იმ ადგილებში. გზები მუდამ ცარიელი იყო. პრაქტიკულად უდაბნოს გავდა, რადგან არც ადამიანები იყვენენ და არც წყალი, არაფერს ეტყობოდა სიცოცხლის ნატამალი. ფიქრებში გართულმა ევამ შეუხვია ბოლო მოსახვევში და ვიღაცას დაეჯახა. -ოო, ღმერთო მიშველე, ერთხელ მაინც დამიმტკიცე რომ არსებობ - კიოდა და მანქანიდან გადმოდიოდა. ღმერთმა ან რაღაც ძალამ ევა მართლაც გადარჩინა მკვლელობისგან, ბიჭი რომელსაც დაეტაკა გონზე იყო, ბალახზე ეგდო და გაოცებული სახით უყურებდა ისტერიკაში მყოფ ევას. ევა კიოდა თვალებიდან ცრემლები სდიოდა, მთელი სხეული უკანკალებდა, ადგილიდან ვერ იძვროდა. უცნობი მიწაზე ეგდო, გონზე იყო, ევას რომ შეხედა შეკრთა თითქოს მოჩვენება დაინახა. ბიჭმა მალევე გაიაზრა, რომ ევა პანიკაში იყო, რაც შეეძლო ხმა დაიმშვიდა და უთხრა -გოგონი დამშვიდდი, ცოცხალი ვარ, კარგად ვარ, მკვლელი არ ხარ. -უმეორებდა რაც შეეძლო მშვიდად და ნელ-ნელა ხმის ტემბრს უწევდა, რომ სიტყვები “ლამაზი უცნობის” ცნობიერებამდე მიეტანა. რამოდენიმე წუთში ევაც მოეგო გონს, სასოწარკვეთილი და ამავე დროს უზომოდ გახარებული ბოდიშებს უხდიდა ბიჭს -აუ ბოდიში, არ მინდოდა, ბოდიში, მოდი სასწრაფოს გამოვიძახებ და დაგეხმარებიან. ხო კარგად ხარ? -ნორმალურად ვარ, არ მინდა სასწრაფო, მომეხმარე, ავდგები და სავადმყოფოში წამიყვანე, ასე უფრო ადვილად გამოვძვრებით. ისე რას ფიქრობდი ამ სიჩქარით რომ უხვევდი? შენ ნორმალური ხარ? -შეატყო ბიჭმა ევა რომ დამშვიდდა და საყვედურებით აავსო. რიჟამაძემ კიდევ ერთხელ მოუხადა ბოდიში, უხმოდ მიუახლოვდა და წამოდგომაში დაეხმარა, როცა შეეხო სხვანაირად იგრძნო თავი, სრული სიმშვიდე მოიპოვა, რომელიც სიგიჟემდე ენატრებოდა. თუმცა, იმ დროს ამას არ დაკვირვებია. მანქანის უკანა სავარძელზე დაჯდომაში დაეხმარა, კარები მიუკეტა და საჭისკენ გაემართა. ავტომობილი დაქოქა და ეცადა მშვიდად ეტარებინა. დროდადრო სარკისკენ აპარებდა თვალს, ბიჭს აკვირდებოდა. ერთხელაც მათი თვალები ერთმანეთს დაემთხვა, ევამ თვალები დახარა და გზის ყურება დაიწყო, ბიჭი კი, უცნაურად გაიღიმა. ამ ახალგაზდაში იყო რაღაც განსხვავებული, ამოუცნობი. დიდ, ფართოდ გახელილ შავ თვალებში ევამ რაღაც დაინახა, თუმცა ვერ მიხვდა რა. ფიქრებში გართული საავადმყოფოს გაცდა. დაშავებულმა ეს შეამჩნია და გაბრაზდა- რა უპასუხისმგებლო გოგო ხარ, საავადმყოფოს გაცდი. რაზე ფიქრობ? რა მოხდა ისეთი, რომ ამ სამყაროში აღარ ხარ? მეშინია უკვე ამ მანქანაში ჯდომის, რანაირად ატარებ. -ზიზღნარევი ხმით თქვა. ევაც გამოერკვა ფიქრებიდან და დაუბრუნდა დედამიწას. -ბოდიში -მხოლოდ ეს უთხრა და საკუთარ თავთან ჭიდილი დაიწყო. პირველივე მოსახვევში გაუხვია უკან, ხუთ წუთში უკვე საავადმყოფოს წინ იყვნენ. უხმოდ გადმოვიდა მანქანიდან, ბიჭს კარი გაუღო და გადმოსვლაში დაეხმარა. ხელი გადახვია მხარზე და ასე უახლოვდებოდნენ საავადმყოფოს კარებს. ევა რომ შეეხო, ისევ იგივე იგრძნო, სიმშვიდე. ბიჭს როგორც ჩანს მოტეხილობები არ ჰქონდა, სახეზე ტკივილი არ ეტყობოდა. კარებს როცა მიუახლოვდნენ ერთმა კამერიანმა ადამიანმა დაიყვირა -გოგა, გოგა ბახტურიძეა აქ. - მაშინვე მივარდა. -ბატონო გოგა როგორ ხართ? რა გჭირთ? ავარიაში მოყევით? ეს ქალბატონი თქვენი შეყვარებულია? -ამ დროს სხვა პაპარაცებიც მივარდნენ, წრეში მოიქციეს და პასუხებს ელოდნენ. ერთ-ერთმა წამოიძახა- ეს ქალბატონი ევაა, ევა რიჟამაძე. ქალბატონო ევა დიდი ხანია შეყვარებულები ხართ? ავარიაში მოყევით? -სხვა ჟურნალისტებიც აყვნენ, სხვადასხვა კითხვებს უსმევდნენ. ვერცერთს გაეაზრებია რა ხდებოდა. ბოლოს გოგამ თქვა. -მეგობრებო, დაშავებული ვარ, გთხოვთ, გაიწიოთ ინტერვიუს გარეშე. -ეს თქვა, ევას გახედა, თვალებით დაამშვიდა, დაეყრდნო და ნაბიჯი გადადგა. გოგონაც უხმოდ მიყვა. მართლა დაამშვიდა გოგას მზერამ, მასში იყო რაღაც ისეთი, რაც ადრე არავისი შეუმჩნევია. ევას ვერ გაეაზრებინა რა ხდებოდა. გოგა პალატაში შევიდა, რიჟამაძე კი დერეფანში ელოდა. პირველად იყო საავადმყოფოში იმ წყეული დღის მერე, როცა ორი ანგელოზი წაართვა ცხოვრებამ. ამის გახსენებაზე თვალებიდან ცრემლები გადმოსცვივდა, მაგრამ მაშინვე მოიწმინდა. სწრაფად ადგა სკამიდან და პანიკურად აქეთ-იქით სიარული დაიწყო, თან ფიქრობდა გოგაზე, დღეს კინაღამ ვიღაცას ცხოვრება დაანგრია, კინაღამ ვიღაცა თავის დღეში ჩააგდო, კინაღამ ვიღაცას ძმა, მეგობარი, შვილი, ბიძაშვილი წაართვა. ფიქრობდა და ნელ-ნელა შიში იპყრობდა. ცრემლები წასკდა, მუხლებით ჩაიკეცა და ტიროდა, მიხვდა რომ პანიკური შეტევა ეწყებოდა, დახმარების თხოვნა სცადა, მაგრამ უკვე გვიანი იყო. იატაკზე დავარდა, მთელი სხეული უკანკალებდა, თვალები გახელილი ჰქონდა, დიდი ცისფერი თვალებიდან ცრემლები ღაპა-ღუპით ეღვრებოდა, ცნობიერება ნელ-ნელა ხელს უქნევდა.
4 საათის შემდეგ
ევა საწოლზე გაუნძრევლად იწვა, ჯერ ისევ არ იყო გონზე. საწოლთან ახლოს სკამზე გოგა იჯდა და ევას თმებს ეფერებოდა. უცნაური გრძნობა ჰქონდა, თითქოს ევა თავისკენ იზიდავდა. ხელი სახეზე ჩამოატარა და სიამოვნების ჟრუანტელმაც დაუარა. შეკრთა რა მოსდიოდა ამ გოგოს შეხებაზე, შემდეგ გაიცინა და ჩაიბურდღუნა- გიჟი, გიჟი ფერია. -ისევ შეახო შავ, ხვეულ თმაზე ხელი და ფერება გააგრძელა. რამდენიმე წუთში ევამ გონზე მოსვლა დაიწყო, სხეული აუკანკალდა - გთხოვთ, თქვენთან მინდა, არ გამიშვათ იქ მარტო. გემუდარებით აქ დამტოვეთ. -მთელი გრძნობით ლაპარაკობდა ევა. გოგა შეკრთა, ერთი ხელი ხელზე მოუჭირა, მეორეთი ფრთხილად მოუწმინდა ცრემლები, მისკენ დაიხარა და არაამქვეყნიურად ტკბილი ხმით თქვა- ევა, გთხოვ, გონზე მოდი, შენ კარგად ხარ, შენ ძალიან ლამაზი, მშვიდი, კეთილი გოგონა ხარ. -რაც პირველი მოსდიოდა თავში იმას ლაპარაკობდა. გოგონაც ნელ- ნელა მშვიდდებოდა, სხეული გაუჩერდა. ამ დროს ექიმიც შევიდა. რამდენიმე წამში ევამ თვალები გაახილა, შეშინებული იყო, სახეზე ფერი არ ედო. - სად ვარ? რატომ ვწევარ? რა ხდება? -დამშვიდდით ქალბატონო ევა, საავადმყოფოში ხართ, პანიკური შეტევა დაგეწყოთ და გული წაგივიდათ. არაფერი გახსოვთ? -მკაცრი და ამავედროს მშვიდი ხმით უთხრა ექიმმა. -არა, არაფერი მახსოვს იმის მერე -შეჩერდა, იმ წამს სამყარო გაუჩერდა. მერე ძალა მოიკრიბა და თქვა -ვიღაცას დავეჯახე. - სასოწარკვეთილი ხმით ამოიხავლა. -სად? როდის? მაშინ პოლიციის გამოძახებაა საჭირო. - მკაცრი ხმით თქვა ექიმმა. ამ დროს გოგა ჩაება დიალოგში - რას ამბობ საყვარელო, მთელი დღეა ერთად ვართ. რა დაჯახება? რა ავარია? ალბათ, გათიშული რომ იყავი მაშინ დაგესიზმრა. -ევას ცრემლები მოდიოდა, ვეღარ ინძრეოდა. გოგა ექიმისკენ შეტრიალდა და უთხრა მოდი ცალკე ვილაპარაკოთ. გოგამ და ექიმმა პალატა დატოვეს, მაგრამ მაინც ესმოდა ევას მათი ხმა. -ამდენი საკმარისია იმისთვის რომ გაჩუნდეთ ხომ? -მშვიდი ხმით კითხა გოგამ. - დიახ, ბატონო გოგა რათქმაუნდა. რამდენიმე წუთში პალატაში დაბრუნდა, სკამი საწოლისკენ მიწია და დაჯდა. - ძალიან შემაშინე, ისე განიცადე რომ შეტევა დაგეწყო. -ნაღვლიანი ხმით უთხრა და ხელი ხელზე მოუჭირა. - ყველაფერი გამახსენდა, შენ იყავი ხო ის ვისაც დავეჯახე? ამიტომ გაქვს ნახევარი სხეული დალურჯებული. ბოდიში. - არაამქვეყნიურად სევდიანი ხმით თქვა ევამ. -არაფერია კარგად ვარ, მართლა. კაცმა ჩვენ ორს რომ შემოგვხედოს მეტყვის ეს გოგო უფრო დაზიანუბულია ვიდრე შენოო. მე დამაბრალებენ შენს დაშავებას. -მშვიდად უთხრა გოგამ.რამოდენიმე წუთი სრული სიჩუმე ჩამოწვა, შემდეგ ევამ თქვა. -როდის უნდა წავიდე? მალე გამწერენ? შენ შეგიძლია წახვიდე, მე დაგეჯახე და არა პირიქით, შენ არ უნდა მივლიდე. -ბიჭმა გაიცინა - აი, შენ ასეთი კარგი ბედი გქონია. შენ აშავებ, მაგრამ მაინც შენ გივლიან. ევა ბედის გახსენებაზე შეწუხდა და იმედგაუცრუებულმა უთხრა- შენ, არაფერი იცი, იღბლიანი არასოდეს გამოიყენო ჩემს ასაღწერათ. -გოგას სახეზე სინანული დაეტყო. ცოტახანში დაუმატა -აქედან წასვლა მინდა, ექიმს დაუძახებ? - ბიჭი უხმოდ გავიდა და რამოდენიმე წუთში ექიმთან ერთად დაბრუნდა პალატაში. -ქალბატონო ევა რამდენიმე კითხვა მაქვს და შემდეგ შეგიძლიათ წახვიდეთ. - მკაცრად თქვა ექიმმა. -ნარკოტიკი გქონდათ მიღებული ან იღებთ?- არა. -მკაცრად მოუჭრა ევამ. -კარგით, რა წამლებსაც იღებთ რეცეპტი გაქვთ? -კი, მსიქოლოგმა გამომიწერა. მორჩით? -მკაცრი ხმით კითხა ექიმს -წაბრძანდით, გამოჯამრთელებას გისურვებთ. -ზიზღით თქვა და პალატიდან გავიდა ან უფრო გაიქცა. ევა ნელ-ნელა ადგა და ფეხსაცმლის ჩასაცმლად დაიხარა, რომ არა გოგას ხელი წაიქცეოდა, თავბრუ დაეხვა, გოგამ დაიჭირა, დასაწოლზე დაჯდომაში დაეხმარა. შემდეგ უხმოდ დაიხარა და ცეხსაცმელი ჩააცვა. თვალებში ჩახედა და სევდიანი ხმით უთხრა. - რა დაგემართა, რომ ასეთი გახდი? რა ხდება შენს თავს? -ევას ფერი წაეშალა, არ ელოდა, რომ როდისმე, ვინმე, ნიღბის გარეშე დაინახავდა, თანაც ახლა, როცა ცხოვრების იმედი სრულიად დაკარგული აქვს. ეცადა, არ შემჩნეოდა, როგორც შეძლო მხიარული ხმა დაიყენა და უთხრა -ალბათ, შენნაირი ბიჭები რომ გავაუბედურე ჩემი არ სიყვარულით, მაგიტომ მსჯის ღმერთი- და გაიცინა ეს უფრო შიშის და სიმწრის სიცილი იყო ერთმანეთში არეული. გოგამ დაიკიდა, ვითომც არაფერი, ადგა და კითხა -მზად ხარ? წავიდეთ ხო?- კი, კი, გავიდეთ ამ სიკვდილის სახლიდან -საიდან? -გაკვირვება ვერ დამალა. -სიკვდილის სახლიდან, წავედით დროზე, აიღე კურტკა. - რატომ სიკვდილის და არა სიცოცხლის? აქ ხომ ადამიანებს სიკვდილისგან იხსნიან. -ვისთვის როგორ, მე აქ ჩემი ანგელოზები დავკარგე, ჩემთვის სიკვდილისაა, თუ ვინმესი გადარჩა, ალბათ, მისთვის სიცოცხლის იქნება. -გოგამ არაფერი უპასუხა, უხმოდ გაუყვნენ კოლიდორს. -აქეთ წამოდი, უკანა კარიდან უნდა გავიდეთ თუ რათქმაუნდა ჟურნალისტებთან შეხვედრა არ გინდა - გამყინავი ხმით უთხრა. -ჩემი მანქანა იქითა გაჩერებული, ასე რომ, მაინც იქით მოგვიწევს წასვლა. -არც ევამ დააკლო სიმკაცრე. - მანქანა გველოდება წამოდი. - უხმოდ გაყვა. კარებთან შავი ჯიპი ელოდათ, გოგამ გოგონას მანქანის კარი გაუღო და ხელი გაუწოდა. ევა ჩაჯდა, მაგრამ ისე რომ ხელი დააიგნორა. რიჟამაძემ გაიცინა, კარები დაუკეტა და ამოიბუტბუტა -გიჟი, გიჟი, უკრება დედოფალი. მანქანა დაძრა და კითხა -აბა უცნობო სად მიდიხარ? -აქვე ახლოს ტაქსებია და იქ ჩამოვალ. - არა, ეგრე არ მაწყობს, ან მითხარი სად მიდიხარ ან არადა სახლში წაგიყვან. -სახლის მისამართი იცი? -ირონიით კითხა ევამ -კი,ვიცი სად ცხოვრობს დავით რიჟამაძე და იქ მიგიყვან. - არ გკითხავ სახლი საიდან იცი-მეთქი, ან მამაჩემს საიდან იცნობ-მეთქი, მამას ნახევარი საქართველო იცნობს. მაგით თუ ცდილობდი რომ ქულები დაგეწერა არ გამოგივიდა. -მშვიდად უთხრა ევამ, თან გააგრძელა - სასაფლაოზე მივდივარ, ამიტომ ტაქსებთან გამიჩერე. - ისევ იქ, მაშინაც იქ მიდიოდი ხო, რომ დამეჯახე? - კი - მოკლედ მოუჭრა ევამ. - კარგი, წავედით მკვდრებთან შესახვედრათ. -თქვა და მანქანა მოაბრუნა. სიჩუმე ჩამოწვა. ევას ნერვები ეშლებოდა, გოგას რომ მიყავდა და ეს სიამოვნებდა. არ ეჯერებოდა რომ ვიღაცასთან კარგად გრძნობდა თავს. ბახტურიძე მშვიდად ატარებდა მანქანას და თან ევას აკვირდებოდა. -რაზე სწავლობ? -ვეღარ მოითბინა გოგამ -ფილოსოფიურზე. -ეეეე, ფილოსოფიურზე ვინც სწავლობს იძახიან ვერ არ ისო. შენ რას იტყვი ამ მოსაზრებაზე? -მე ნამდვილად არ ვარ დალაგებული ადამიანი და სხვები არ ვიცი. -ვაა, ანუ აღიარებ რომ ცოტათი გიჟი ხარ? -სიცილით თქვა გოგამ -კი, ვაღიარებ. ხო არ შეგეშინდა ჩემთან ერთად მანქანაში ჯდომის? -სასაცილოდ დააბრიალა თვალები, ხასიათზე მოსულმა ევამ, თან გაიღიმა. -გოგამ შეამჩნია ევას ღიმილი, მაგრამ არაფერი შეიმჩნია. -საჭესთან შენ რომ იჯდე, არ დაგიმალავ, მართლა დავიწყებდი ლოცვას, მაგრამ ახლა არ მეშინია. -კარგი რა, მასე ცუდადაც არ ვატარებ. შენ რაზე სწავლობ? - ბიზნესზე. -მერამდენე კურსზე ხარ? -მესამეზე. -ამ დროს ტელეფონის ხმამ გააწყვეტინათ ძვლივს შემდგარი დიალოგი. ევას ურეკავდნენ, მხიარული ხმა მოირგო და უპასუხა. -ხო მა. -. . . -არა, არ ვაპირებ ჯერ მოსვლას, მეგობრებთან ერთად ბარში მივდივარ არ დამელოდოთ. -. . . -გკოცნით. -შენ რა სულ ასე ატყუებ? ეს გარდასხვა რა იყო ? - ეს შენ არ გეხება, ყველაფერში ნუ ერევი. -დაუბღვირა ევამ. რამდენიმე წუთში სასაფლაოზე მივიდნენ, ორივე გადმოვიდა მანქანიდან. -მე მარტო მინდა დალაპარაკება. -შენ არც მოგყვები, ნახევარ საათში აქ შევხვდეთ. - სხვადასხვა მხარეს წავიდნენ ნაცნობები. ევა ორმოც მანქანასთან იყო, მაგრამ გოგა აგვიანებდა. ნერვები მოეშალა და იმ მხარეს წავიდა, სადაც გოგა ეგულებოდა. მალე დაინახა კიდეც, ერთი საფლავის წინ დამჯდარიყო და სევდიანი ხმით რაღაცას ჩურჩულებდა. სიტყვები არ ირჩეოდა, მიუახლოვდა და ხელი მხარზე დაადო. -ვინ დაკარგე? ვინაა ეს გოგონა? -გოგა რამდენიმე წამში წამოდგა და ზიზღიანი ხმით უთხრა. -შენ აქ რა გინდა? - მე, მე უბრალოდ გეძებდი. ნახევარი საათი გავიდა და მანქანასთან არ მოხვედი. - დაიბნა ევა. გოგამ საათს დახედა, უკვე ერთი საათი გასულიყო. -ბოდიში. -უხმოდ გაუყვნენ გზას მანქანისკენ. სასაფლაოს ქუჩებს რომ გასცდნენ, გოგამ სიჩქარეს შეუნელა და კითხა - სად დაქტოვო? სახლში მიდიხარ? -ასე მალე გინდა ჩემი თავიდან მოშორება? კაი-ღიმილით უთხრა ევამ. მეორეთ იღიმოდა, არ გამორჩენია ბახტურიძეს. -ბარი, კლუბი, პარკი. რომელი გირჩევნია? -ბარი- თვითონაც არ სჯეროდა ეს რომ თქვა, მაგრამ არ უნდოდა გოგასთან განშორება. უნდოდა სამი თვის შემდეგ ერთი დღე მაინც ეცხოვრა, ერთი კარგი დღე მაინც ყოფილიყო მის მეხსიერებაში.
ევა
ათ წუთში უკვე ბარის წინ ვიყავით. სახელი არ ვიცი, არ დავკვირვებულვარ, ეტყობოდა კარგი ბარი იყო. კარებთან ერთი მხარბეჭიანი კაცი იდგა დიდი კოსტუმით. კიბეებზე რომ ჩავედით გოგას მიესალმა, ბახტურიძემაც გაუღიმა და კარი გახსნა, ჯერ მე შემიშვა კარებში, მერე თვითონაც შემოვიდა. ამ დროს კოსტუმიანს რაღაც უთხრა, მაგრამ არ ჩავძიებულვარ, არ მანაღვლებდა. მაგიდისკენ გამიძღვა და მკითხა -როგორ მოგწონს? ხო კაი ადგილია? - უკეთესებშიც ვყოფილვარ, გაჭირვებაში გამოდგება - ვუთხარი სიცილით. მან თბილად გამიღიმა და მხიარულად მითხრა- მოკლედ, შენ ხომ ვერაფრით გასიამოვნე. -ამ დროს უკვე ბართან ვიჯექით - რას დალევ? - არაყს. - დარწმუნებული ხარ რომ გაუძლებ? -მე არ შევიმჩნიე რომ პირველად ვსვამდი და თავდაჯერებით ვუთხარი -კი . - ერთი ჭიქა, მეორე, მესამე, ასე აყვა და მეშვიდეზე რომ ავედით აღარ მასმევდა. -საკმარისია ევა უკვე, მთვრალი ხარ, მოდი წავიდეთ -საყვარლად მეხვეწებოდა, მე არ დავთანხმდი, კიდე დავლიე. მერე გაბრაზდა, რაღაცეებს მეუბნებოდა და ბოლოს ისეთი თვალებით მითხრა - წამოდი, თორე ხელში აგიყვან და ისე წაგათრევო -მართლა შემეშინდა, დავაპირე ადგომა, მაგრამ მერე ვიფიქრე რო თუ ამიყვანდა მეტ სიამოვნებას მივიღებდი, თან არც მეგონა რომ ამიყვანდა და დალევა გავაგრძელე. ამ გიჟმა კი მართლა ამიყვანა, ზურგზე გადამიკიდა და მასე გავყავდი ბარიდან. მე ყვირილი დავიწყე, ზურგზე ვურტყავდი ხელებს, თუმცა მას არც კი მოუხედავს, ჟიუტად აგრძელებდა გზას. არ ვიცი, ვინმე თუ გვიყურებდა, არ მახსოვს, მაგრამ ახლა რომ წარმოვიდგინე, ალბათ შემოგვხედავდნენ. ხშირად ვერ ნახავ ბიჭს გოგო ზურგზე მოკიდებული მიყავდეს, გოგო კი კიოდეს და ზურგზე დაუზოგავად ურტყამდეს ხელებს. მანქანასთან რომ მივედით ძირს დამსვა, კარები გააღო და მანქანაში შემსვა. მერე თვითონაც დაჯდა, უხმოდ დაძრა მანქანა და ავტომობილების ზღვას შეუერთდა, ააა უი არ შეუერთდა სამი საათი იყო უკვე, სადღა იყო მანქანები. გზები ცარიელი იყო. მე ვუკიოდი -შენ ნორმალური არ ხარ, რატო ამიყვანე? ყველასთან შემარცხვინე. -მან კი თავისი შავი თვალები მომაპყრო და მითხრა - მე ორჯერ გითხარი რომ ამდგარიყავი, შენ კი არ გაიგონე, ამიტომ ახლა ნუ წუწუნებ. - მერე? მერე კარგად არ მახსოვს, ვიცი რო სადღაც მიმიყვანა ლამაზ ორ სართულიან სახლში, კიბეებზე ვერ ავდიოდი და ხელში ამიყვანა, ამ დროს ტანში სასიამოვნო ჟრუანტელმა დამიარა ისეთმა, რომ ვერც აგიღწერთ. საწოლზე დამაწვინა და თვითონ სადღაც წავიდა. ზუსტად არ ვიცი რამდენი ხნის მერე მოვიდა, დროის აღთქმა დაკარგული მქონდა, მაგრამ დიდი ხანი არ ულოდინებია. ხელი ნაზად მომკიდა, ხელები ამაწევინა, ბლუსკა გამხადა და რაღაც მოკლემკლავიანი მაიკა ჩამაცვა. ჯერ ხელზე მაკოცა, ნაზად, ძალიან ტკბილად, მერე შუბლზე. ტანში სასიამოვნო ჯრუანტელმა დამიარა, მეც გავიწიე საკოცნელად, მაგრამ შემაჩერა და მითხრა -მიდი, ახლა დაიძინე. -ადიელა დამაფარა და ოთახებში გაუჩინარდა.
გოგა.
ძალიან გამიკვირდა ჩემთან ერთად დალევა რომ მოინდომა, არ გავდა ასეთ გოგოს. ჩემს ბარში მივიყვანე, ცოტა გაოცება დაეტყო, მაგრამ მერე თითქოს ყველაფერი დაიკიდა. ორი ჭიქის მერე თვალები უფრო დაუსევდიანდა და დაიწყო - შენ რომ იცოდე ვინ ვარ, როგორი ვარ, ახლოსაც არ გამიკარებდი. მკვდრის აჩრდილთან ვინ იქნება? მკვდრის აჩრდილთან ვინ იხუმრებს? კი, მე უფრო იმ ქვეყნის ვარ ვიდრე ამის. იქ არიან ჩემი ანგელოზები, მეც იქ მინდა, იმედია მალე წავალ... -ძალიან სევდიანი იყო. ვუყურებდი და ვფიქრობდი, როგორ გამემხნევებინა? როგორ გამომეყვანა ამ უფსკრულიდან? არავის გავდა, არავიში გავცვლიდი. იყო ევაში რაღაც ისეთი, რაც მას გამორჩეულს ხდიდა. ვერ ვხვდები რა, მაგრამ ერთი კი ვიცოდი, ამ გოგოს დაკარგა არ მინდოდა. ცხოვრების ლანძღვაში მეშვიდე ჭიქამდეც ავედით, ევა ძაან მთვრალი იყო, არ უნდოდა ადგომა, ხასიათზე მოსულიყო და ჯიუტად აგრძელებდა დალევას. მე არ მინდოდა ცუდად გამხდარიყო , რამდენჯერმე მშვიდად ვუთხარი ავდგეთ, წავიდეთ-მეთქი, მაგრამ დამიკიდა. მე ხელში ავიტაცე და ისე გავიყვანე. ხელებს მირტამდა, მართლა მტკიოდა, მწარე ხელი აქვს, მაგრამ ტკივილზე მეტად ევა მსიამოვნებდა. რამდენ გოგოს შევხვედრივარ, მაგრამ ეს ქაჯი არავის გავდა. არაამქვეყნიურად ლამაზი და ამავე დროს სევდიანი იყო.ისე მინდოდა ამ სახეზე ღიმილი დამენახა, ისე მინდოდა მისი სული დამემშვიდებინა, რომ ნებისმიერ რამეზე წავიდოდი. ასე ძალიან არასდროს არაფერი მდომებია. ჩემი ცხოვრება არ იყო გამორჩეული იქამდე, სანამ ვინც ამ სამყაროში მომავლინა ის არ გარდაიცვალა. კი, სწორად მიხვდით, დედა დავკარგე. ყველაზე ძვირფასი ადამიანი. იმის მერე ორი წელი საშინელება იყო, ნარკოტიკები, სიგარეტი, წამალი. ამ ქვეყანაზე აღარ ვიყავი, მაგრამ მერე გონს მოვეგე, მადლობა ღმერთს და ცხოვრება გავაგრძელე. ევაში საკუთარ თავსაც ვხედავდი, მაგრამ ის ჩემზე გულგატეხილი იყო. მანქანაში მიყვიროდა, მაშინაც ძალიან ლამაზი იყო. ხო, არ ვამეტებ ყვირილის დროსაც უღვრთოდ ლამაზია. ცოტახანში დაეძინა. მე ჩემთან მივიყვანე წყნეთში, მანქანიდან ფრთხილად გადმოვიყვანე, თუმცა მან ყვირილი დაიწყო -დამსვი, დამსვი. - მეც დავსვი. ძვლები ამტკივდა, ალბათ, ავარიის გამო. ევა ძვლივს დადიოდა, მე მეყრდნობოდა. კიბეებზე ვეღარ ავიდა, მე ხელი ვტაცე, ჩემს ხელებში მოვაქციე და ისე ავიყვანე. პროტესტი არ გამოუხატავს, ძალიან მთვრალი იყო და თვითონ ვერც ავიდოდა. ჩემს ოთახში შევიყვანე და საწოლზე დავაწვინე, მერე ჩემი მაიკა მივიტანე გარდეროვიდან და ის ჩავაცვი. როცა ვეხებოდი ტანში სასიამოვნო ჟრუანტელი მივლიდა. რას მიკეთებდა ეს უკარება ქაჯი? რომ ჩავაცვი ვაკოცე, ჯერ ხელის გულზე, მერე შუბლზე. ის ორი ნაზი კოცნა, ყველანაირ კოცნა-პროშნას მერჩივნა. პირველად მემართებოდა ასე, პირველად ვაწვენდი უჩემოდ ჩემს საწოლში გოგოს. მინდოდა მასთან დავწოლილიყავი, გულში ჩამეკრა, მაგრამ ვიციდი რომ ხვალ ამის გამო დავკარგავდი. ევაც გადმოიხა ჩემს საკოცნელად, მაგრამ მე უკან მივწიე, ადიელა დავაფარე და ოთახიდან გავედი. ისე ვერ მოვექცეოდი როგორც სხვა რომელიმე გოგოს, უბრალოდ არ შემეძლო. აბაზანაში შევედი და წყალი გადავივლე. ევაზე ვფიქრობდი. არავინ მომწონებია ადრე მის ნაირად, არც მეგონა რომ როდისმე მომეწონებოდა, მაგრამ ბრახ და გავგიჟდი, ძალიან მომწონს. აბაზანიდან გამოვედი და ევას დავხედე, მშვიდად ეძინა. მეორე ოთახში გავედი და იქ დავწექი. ბევრი არ მიფიქრია, ძალიან მეძინებოდა, მალევე მოვწყდი დედამიწას.

____________________
გოგა
დილის 5 საათი იყო, როცა ევამ საწოლში ბორგვა დაიწყო. გაიოფლა, რაღაცას კრუსუნებდა, თვალებიდან ცრემლები სდიოდა, ვერ იღვიძებდა. ვცადე გაღვიძება, მაგრამ ვერ შევძელი, ღრმად იყო შესული სიზმარში. სასწრაფოდ დავასველე ტილო და შუბლზე დავადე, მაგრამ ვერ იგრძნო. ის, ისევ ისე იყო როგორც საავადმყოფოში, ფერწასული, გაოფლილი, მთელი სხეულით კანკალებდა. ძალიან მტკიოდა ასეთს რომ ვხედავდი, მეშინოდა რამე არ დამართნოდა. სასოწარკვეთილი საწოლში ჩავუხტი და ჩავეხუტე. იმ დროს არ ვიცი ეს საიდან მომივიდა თავში, მაგრამ გაამართლა. ნელ-ნელა მშვიდდებოდა, სიზმრიდან გამოდიოდა, რამდენიმე წუთში კანკალი შეწყვიტა, ცრემლიც აღარ ასველებდა მის სახეს, მაგრამ მაინც არ იღვიძებდა. მეც ვიწექი და ველოდი. ძალიან სასიამოვნო იყო მასთან წოლა, მისი შეხება გულს მიჩქარებდა, ტანში ჟრუანტელი მივლიდა. ასე არავის შეხებაზე დამმართნია. ვფიქრობდი ვინ იყო? რას ნახულობდა სიზმარში? რა იყო მის სულში ისეთი შავი, რომ ცხოვრებას უშავებდა. ყავს დედ-მამა, თან საკმაოდ შეძლებულებული, სწავლობს საუკეთესო უნივერსიტეტში, ყავს რამდენიმე მეგობარი. ვის არ ენდომება ევასთან მეგობრობა? მაგრამ, მაინც არ არის კარგად. რა არის საჭირო იყობედნიერი? საინტერესო კითხვაა. ევამ მოძრაობა დაიწყო, იღვიძებს. თავი ავწიე და ველოდი, როდის გაახელდა თავის დიდ, შავ თვალებს. - გამარჯობა- ღიმილიანი სახით მივესალმე ახალ გაღვიძებულს.- რატომ ხარ აქ? რა მოხდა? - გაკვირვებული და შეშინებული ხმის ნაზავით კითხულობდა ევა. -კოშმარს ნახულობდი. შენმა ყვირილმა გამაღვიძა, რომ მოვედი ვერაფრით გაგაღვიძე და შენთან დავწექი დასამშვიდებლად, რომ ჩაგეხუტე კანკალმა გაგიარა. არაფერი გახსოვს? -არა. - გაიკვირვა ევამ. მე ვდგები, მიდი შენც ადექი, თუ გინდა შხაპი მიიღე, აბაზანა მარცხნივ პირველ კარშია. მე გავალ რამეს გავაკეთებ რო ვჭამოთ. ცოტახნით ევა მარტო დავტოვე, ვგრძნობდი რომ მას ეს ჭირდებოდა. სამზარეულოში შევედი და ყიყლიყოების გაკეთება დავიწყე, ძალიან მიყვარს თან მარტო ამის პროდუქტები მქონდა. 10 წუთში ჩაიც მზად მქონდა და კვერცხიანი პურებიც. დავჯექი და ევას ველოდი. ისიც მალე მოვიდა. ვაიმე რა ლამაზია, დანამული სხეულსა და სველ თმაში, ო ღმერთო. ასეთი ლამაზი ასე სევდიანი როგორ არის. - ე რა კაი სუნია. ყოყლიყოები რო მიყვარს გუშინ გითხარი? - არა, გუშინ არ გითქვამს, იმიტომ გავაკეთე რომ მე მიყვარს, თურმე შენც გყვარებია. კარგად ხარ? რა ნახე სიზმარში? -კი, კარგად ვარ, ისეთი არაფერი. თავი მისკდება რამე წამალი არ გაქ? - იმდენი დალიე კი გეტკინება, ვნახავ მგონი ციტრამუნი უნდა იყოს. - კარადა გამოვხსენი, წამალი ავიღე და ევას მივუტანე. მან გახსნა და დალია. -რა გააკეთე, უზმოზე ვის გაუგია წამლის დალევა? ცუდად გახდები. -ნუ დარდობ, ჩემი კუჭი მიჩვეულია, არაფერი არ მომივა. აბა შეგიფასო ყიყლიყო, შენ რა პესოკი მოაყარე? -ხო, მიდი გასინჯე, პესოკით უფრო გემრიელია. - ეეე, მართლა კარგი ყოფილა, ამის მერე მეც ასე გავიკეთებ. - ოთახიდან ტელეფონის ხმა გაისმა, ევამ ხელები დაიბანა და ტელეს ასაღებად წავიდა. - ხო მა, კარგად ვარ მეგობართან დავრჩი. - . . . -რა მოგივიდა? პირველად ახლა იმიტო დავრჩი, რომ პირველად ვიყავი ნასვამი. - . . . -რა ისტერიკები დაიმართეთ შენ და დედამ? უკვე გავიზარდე, ჩემ ცხოვრებას მეთითონ მივხედავ. ახლა თავი დამანებეთ, ერთ საათში მოვალ და დავილაპაროთ. ეგონა არ ისმოდა, მაგრამ მე ყველაფერი გავიგე. ოთახიდან გამოვიდა დაჯდა და ჭამა გააგრძელა. - ბოდიში, არ მეგონა რომ მშობლები გაბრაზდებოდნენ, თორე გამოგაფხიზლებდი და სახლში მიგიყვანდი. -ესეიგი გესმოდა ლაპარაკი. შენ სწორად მოიქეცი ძაან ნასვამი ვიყავი და ვერ გამოვფხიზლდებოდი. სად ვართ ახლა ტერიტორიულათ? -წყნეთში, გეჩქარება?ახლავე წაგიყვან თუ გინდა. -დავამთვაროთ ჭამა და წავიდეთ. -როგორც მეტყვი. -ნახევარი საათის მერე წავედით. ევა ჩუმად იყო, თითქოს ისევ დაბნელდა მისი სული. ლაპარაკის წამოწყება მინდოდა, მაგრამ თემას ვერ ვპოულობდი. სახლს რომ მივუახლოვდი დავიწყე - ჩვენ უკვე მეგობრები ვართ. იმედია შევხვდებით ხომე ხო? -არა, ალბათ ვეღარ შევხვდებით. არ მაქვს ხომე დრო, თან გინდა ისეთ ადამიანთან მეგობრობა, რომელიც როდის რას გააკეთებს თვითონაც არ ეცოდინება? მე ნორმალური ადამიანი აღარ ვარ, არც მგონია რომ გავხდები. - ევა თითებს უყურებს, თავი დახრილი აქვს და ცდილობს უწყვეტად დაილაპარაკოს. - როგორ ფიქრობ მე ნორმალური ვარ? ვინმე ნორმალურია? -ნერვიულად ისვამს კისერზე ხელს გოგა. -მადლობა ყველაფრისთვის, კარგად. -მოკლედ მომიჭრა.-მე ხმა ვეღარ ამოვიღე, ანდა რა უნდა მეთქვა.ევა სახლში შევიდა, მეც გავაგრძელე გზა. ნეტავ რა შემეშალა? რატომ არ უნდა შეხვედრა? ოჰ, კაი დაიკიდე, გოგოებო დაილიენ?! შემოვძახე საკუთარ თავს და გზა გავაგრძელე.

____________________
-მა მოვედი. რა ისტერიკები დაიმართე? - ევა შვილო, ხომ შეიძლება რომ გაგვფრთხილო? შემეეშინდა დილას რომ ვერ გნახე საწოლში. -ვინ მეგობართან იყავი? -დე რა იყო რას ეჭვიანობ? ერთ-ერთ მეგობართან. ბოდიშით რომ დამავიწყდა დარეკვა და განერვიულეთ. -კაი მა არაუშავს, მოდი ჩაგეხუტო. დროა უკვე აიწყო ცხოვრება, დაივიწყო ის ტრაგედია. შენღა დაგვრჩი, გვეშინია რამე ცუდი არ შეგემხვდეს. -ცრემლები შეიმშრალა დათომ. -ჩვენ შენთვის ვცხოვრობთ ევა, ორივეს ძალიან გვიყვარხარ, ხომ იცი? თუ ვინმემ თუ ვინმე გყავს გაგვაცანი, გაგვიხარდება შვილო, თუ პრობლემები გაქ ისიც გვითხარი, ერთად მოვაგვარებთ. ყველაფერზე და ყველაზე მნიშვენელოვანი რო ხარ ხო იცი?-მა, მეც ძალიან მიყვარხართ ორივე. მარტო თქვენი იმედიღა მაქ. -მამა დაკოცნა და ოთახში გავიდა. თავის ბნელ ოთახში. ყველაფერი შავ-თეთრი ქონდა,ძველ კინოში გეგონებოდა თავი. შავი კარადა, მის გვერძე დიდი სარკე, წინ საწოლი თეთრი გადასაფარებლით, აქეთ-იქით ტუმბოები, ისინიც შავი. მარცხნივ, თაროზე იყო ერთადერთი ფერადი ნივთი, ყვითელი სპანჯბობის მაღვიძარა. ისიც, იმიტო იყო რომ თავისი ძმის საჩუქარი ვერ დათმო. ევა ფეხსაცმლიანი დაემხო საწოლზე და ჭერს მიაშტერდა. ცოტახანში ცრემლებიც გადმოყარა, მშვიდად ტიროდა. ტიროდა იმიტომ რომ მშობლებს იმედს უცრუებდა, ტიროდა იმიტომ რომ მეგობრები არ ყავდა, ტიროდა იმიტომ რომ ცხოვრება არ შეეძლო. არ შეელძო ვინმეს ახლოს გაცნობა, არ შეეძლო ვინმესთვის მოეყოლა რას გრძნობდა, რა დაკარგა. ანდა თვითონ იცის რას გრძნობს? არა არ იცის. თავის თავსაც ვერ აგებინებს რა ხდება მასში. ვერასდროს, ვერავინ მიხვდება რა საშინელებააა ყოველი წამი იმ ადამიანისთვის, ვინც ამ საყაროს ვერ ეგუება. ეს ხომ ჯოჯოხეთზე უარესია. მისთვის ეს სამყარო ჯოჯოხეთია, მთელი თავისი მაცხოვრებლები კი ეშმაკნი. ვინ იცის, იქნებ მაშინ მაინც დაისვენოს როცა აქედან წავა, როცა სხეული მიწაში ჩაესვენება-მიშველეთ, გთხოვთ დამეხმარეთ, გამომიყვანეთ ამ წყვდიადიდან- შემაწრწუნებელი ხმით ჩურჩულებდა ევა. რამდენიმე წამში კვლავ პანიკური შეტევა დაეწყო. მთელმა სხეულმა კანკალი დაუწყო, სუნთქვა უჭირდა, მაგრამ დახმარებას მაინც არ ითხოვდა. იწვა ფერწასული, გაუნძრევლად და ელოდა როდის გაუვლიდა ყოველივე. საიდუმლოდ ფიქრობდა სიკვდილზე, თავის თავსაც არ უმხელდა ისე. იმ მომენტში აღარავინ ადარდებდა, უბრალოდ აღარ უნდოდა ყოფნა. ცრემლები ცვიოდა და ღმერთს ევედრებოდა მოეკლა. ამ დროს ზღვა ემოციებს ვეღარ გაუძლო და გაითიშა. რამდენიმე საათში მოვიდა გონს,თხუთმეტი წუთი გაუნძრევლად იწვა. ისევ ისე იყო, იგივე ფიქრებიდან გარშემორტყმული. ევა ნელ-ნელა ადგა, ჩაიცვა და სასაფლაოზე წასვლა გადაწყვიტა. ადრე იყო, მაგრამ არ ანაღვლებდა. ტაქსით წავიდა მანქანამდე, შემდეგ კი ჩაჯდა ჯიპში და სასაფლაოსკენ გაუყვა გზას. ნახევარ საათში მიუახლოვდა, როცა იმ გზაზე გაიარა სადაც ავარია მოუვიდა, მაშინვე გაახსენდა გოგა. -ბუზღუნა, იდიოტი. -წარმოთქვა გაბრაზებულმა, მაგრამ თვითონაც არ იცოდა თავის თავზე იყო ნაწყენი თუ გოგაზე. მანქანიდან გადმოვიდა და ფეხით გაუყვა გზას. ჯერ ნიკასთან მივიდა, რამდენიმე წუთი უხმოდ უყურა საფლავს, მერე ჩამოჯდა და ლაპარაკი დაუწყო -გამარჯობა ნიკ,მენატრები. ვიცი რო კარგად ხარ, ვგრძნობ ხომე შენ თავს. გუშინ კინაღამ ვიღაც მოვკალი, მანქანით დავეჯახე, მაგრამ გადარჩა. სერიოზული არაფერი ჭირდა, საავადმყოფომდე მე მივიყვანე, იცი შენნაირად ლაპარაკობდა, შენი ხმა ჰქონდა. პირველად მიგასგავსე ვიღაცას, ეს ისეთი სასიამოვნო იყო. გუშინ ვფიქრობდი რატომ მომეწონა ეს ბიჭი? და მივხვდი შენ გგავს. ძალიან მიყვარხარ, ძალიან მენატრები. იმედია კარგად ხარ. მგონი, უკვე მალე შევხვდებით, რომ მოვალ არ გამიბრაზდრე რა, აღარ შემიძლია და იმიტომ ვნებდები. იმედია ხვალ გნახავ ჩემო გოლიათო. - ცრემლები მოიწმინდა, საფლვის ქვას აკოცა და უკან მოუხედავად წავიდა წინ. ლარას საფლავთან თვალცრემლიანი მივიდა. საფლავის გვერძე დაწვა და იმ ადგილს მიაშტერდა, სადაც მეგობარი იყო დამარხული. ხედავდა თეთრებში ჩაცმულ მეგობარს. განა ეს სასწაული არაა? ლარა, იცი როგორ მომენატრე?ძალიან მიჭირს უშენოდ. მგონი, იმიტომ არ მყავს არავინ რომ სიყვარული არ შემიძლია. ვერავის ვიკარებ, ვერცერთან ვერ ვკონტაქტობ. ვერ წარმოიდგენ როგორ მომენატრე, მარტო ვარ, ხოამხელა სამყაროში მარტო ვარ. განა ეს საცოდაობა არ არის? შენც წახვედი, ნიკაც წავიდა. ორივემ დამტოვეთ, მაგრამ თქვენზე არ ვბრაზობ. ვიცი რომ უერთმანეთოდ ვერ გაძლებდით. მიხარია რომ ერთად ხართ. მენატრები. ვფიქრობ ამ საცოდაობას ბოლო მოვუღო. ხო მართალი ხარ, მაგრამ აღარ შემიძლია აქ დარჩენა.- მეგობრის ხმა გონებაში ჩაესმოდა.-იმედი მაქვს მალე მოვალ თქვენთან. მინდა დავამთავრო, მაგრამ თან დედაც მეცოდება, ვერ გადაიტანს ჩემს სიკვდილს. გთხოვ, რამე მიშველე, დამეხმარე რომ დედამიწაზე დავრჩე. მიყვარხარ ნინნ. მიწას ჩაეხუტა, მერე ფეხზე ადგა, საფლავის ქვას აკოცა და იქვე დაჯდა. შენ რას დაგიმალავ, ცუდ დღეში ვარ. მგონი ვგიჟდები, შეტევები გამიხშირდა, ექიმისთვის არ მითქვამს. გუშინ ბიჭს დავეჯახე, აქ რო მოვდიოდი, კინაღამ მკვლელი გავხდი. უცნობი ძალიან გავდა ნიკას, ზუსტად მის ნაირად ლაპარაკობდა. ვერ ვიჯერებდი რომ ნამდვილი იყო. ამდენი ხნის შემდეგ პირველად გავიღიმე ძალტანების გარეშე. მეგონა ეს რაღაც ახლოს დასაწყისი იქნებოდა, მაგრამ არა. არც მე მაქ ძალა იმისთვის რომ ნორმალური გავხდე და თან გოგაც შემეცოდა, მასაც გავაშავებდი ჩემი შავი აურით. მივხვდი, არაფერი გამოვა.სიცოცხლის ბოლომდე მარტო უნდა ვიყო. ალბათ ესაა ჩემი სასჯელი, რომელიც არც კი ვიცი რისთვის დავიმსახურე. -წამოდგა საფლავს აკოცა, ცრემლები მოიწმინდა და უკან მოუხედავად გაუყვა გასასვლელს. ცდილობდა აღარ ეტირა. მანქანაში ჩაჯდა და სწრაფად მოწყდა ადგილს. იქვე ახლოს ერთი მიყრუებული პარკი ეგულებოდა და იქ წასვლა გადაწყვიტა, არ უყვარდა ის ადგილი, მაგრამ ახლა მოუნდა იქ ყოფნა. პარკთან მივიდა, უკვე უნდა გადმოსულიყო ტელეფონმა რომ დარეკა. უცხო ნომერი იყო, არ უნდოდა აღება, მაგრამ რეკვა რომ არ შეწყვიტა, დაიჯღანა და უპასუხა.- ევა, მე ვარ ბესიკი მიცანი?- დიახ, გისმენთ რექტორო.- რას შვრები? გცალია? მოდი შევხვდეთ. წესით უკვე გამოსული უნდა იყო სასაფლაოდან. - რა ხდება? - არაფერი ევა, უბრალოდ შენი ნახვა მინდა. -მე რომ არ მცალია, ტელეფონით ვერ მეტყვით? - არ ევა, გთხოვ, უკანასკნელად გაწუხებ, გპირდები. მისამართს ჩაგიგდებ და მოდი, ათ წუთში იქ ვიქნები. -კარგით. -ნეტავ რა უნდა? რატომ გავახსენდი ახლა? იმედია დარიგებას არ დამიწყებს. არა, აქ რაღაცაშია საქმე, ცუდი ხმა ჰქონდა. ეჰ, რა კარგი დრო იყო, როცა ერთად დავდიოდით მწერალთა შეხვედრებზე. კარგი, კარგი, წადი ახლა, რაც მალე დაიწყებ მით მალე მორჩები. დანიშნულების ადგილი ახლოსაა, ათ წუთში უკვე იქ იყო. ბესიკი განცალკავებულ მაგიდასთან დამჯდარიყო, უცნაურად გამოიყურებოდა. ევამაც არ შეაყოვნა, გადავიდა და მიესალმა.- მოდი ევა გენაცვალე. რამეს დალევ?- არა, მადლობა, ცოტა დრო მაქვს. - მაშინ საქმეზე გადავალ. -კარგი. - ძვირფასო ევა, იცი როგორ პატივს გცემ, ჩემი გამორჩეული სტუდენტი ხარ, არამარტო სტუდენტი მეგობარიც, ამავდროულად ჩემი ნიკას შვილი ხარ, ამიტომ განსაკუთრებულად მიყვარხარ. იმედია, არ გეწყინება პატარა რჩევას თუ მოგცემ, არა როგორც რექტორი, არამედ როგორც მეგობარი და ბიძა. - ევას არაფერი უთქვამს, მაგრამ ბესიკმა თვალებით შეატყო რომ დათანხმდა და გააგრძელა. -ვიცი რომ წერა შეწყვიტე. აქამდე უხმოდ გელოდებოდი, ვფიქრობდი, დრო ჭირდება, სანამ იმ ტრაგედიას გადაიტანს- მეთქი, მაგრამ შენ მასში ჩარჩი, ცხოვრება დაკარგე, არამარტო ცხოვრება, არამედ იმედიც. წერდი ყველასგან განსხვავებულ, არ ვიცი როგორ ვთქვა, ძალიან კარგ ნაწარმოებებს. რამდენ კონკურსში გაგიმარჯვია? ძალიან ბევრში. შენ ამ ქმნილებებში მთელ ემოციებს დებდი. ევა შენ ჩამოყალიბებული მწერალი ხარ. როგორც ადამიანს გაქვს უფლება დანებდე, მაგრამ როგორც მწერალს ამის უფლება არ გაგაჩნია. დავუშვათ დანებდი და თვითმკვლელობით დაასრულე სიცოცხლე, ანდაც უბრალო ცარიელი ცხოვრებით გააგრძელე არსებობა. ეს ორივე ერთიდაიგივეა შენთვის. გგონია ეს მხოლოდ შენ დაგაზარალებს? არა, ეს შენ ყველა მკითხველს იმედს გაუქრობს, შენ ყველა ნაწარმოებს გადათელავს. შენ არ გაქვს უფლება დანებდე. იფიქრე იმაზე, შენი სიკვდილი რამდენ ადამიანს დააზარალებს, რამდენი ადამიანის ცხოვრებას შეცვლის. შენ ევა ბახტურიძე ხარ. ძლიერი, ცოტა ამპარტავანი, კეთილი მწერალი, რომლისთვისაც შეუძლებელი არაფერია. გეშინია? ეს ნორმალურია, შენ ახლა, ან ცხოვრებისახალ ეტაბზე გადახვალ, ან მოკვდები. სიკვდილი ეს დასასრულია, გინდა დასრულდე? ეს ადვილია. ნებისმიერ წამს გააკეთებს ამას, მაგრამ არ გაინტერესებს სამყარო? ის ხომ ასეთი დიდი და შეუცნობადია. ბუნება ძალიან ჭკვიანია, იმაზე ბევრადაც კი ვიდრე ამას ჩვენ ყველა ვფიქრობთ. მე მჯერა, რომ შენ შეგიძლია სიკვდილს ებრძოლო. ახლა კი პატარა რჩევას მოგცემ გამარჯვებისთვის. ეს შენი ნაწარმოებებით გააკეთე, რომლებსაც მილიონობით ხალხი წაიკითხავს. ხელოვნება უკვდავია. შენც ცოცხალი ხარ და შეგიძლია ცხოვრება შეცვალო. არ დაგავიწყდეს რომ შენ თუ დანებდები, შენი ყველა მკითხველი, ნაცნობი, ნათესავი დანებდება. შენ მათთვის ლეგენდა ხარ, შენით ცხოვრობენ. შესვენება, მთავრდება, ცხოვრება უნდა გააგრძელო. უკვე დროა, ის ევა დაანახო საკუთარ თავსა და სამყაროს, რომელიც არასდროს ნებდება. შენ ახლა იწყებ, არ გაქვს უფლება დანებდე. მე მჯერა შენი. იმედია სწორ გადაწყვეტილებას მიიღებ. რამდენი წამი თვალებში ჩახედა ევას და უკანმოუხედავად წავიდა ბესიკი. ევა კი იჯდა გაუნძრევლად, ხმას ვერ იღებდა, ცდილობდა გაეაზრებინა გაგონილი.
________________
ბესიკის ლაპარაკიდან თხუთმეტ წუთში, ევამ ცრემლები მოიწმინდა და უკანმოუხედავად დატოვა კაფე. არ იცოდა სად წასულიყო. დალევა უნდოდა, ამიტომაც პირველივე შემხვედ ბართან გაჩერდა და დაუფიქრებლად შეიჭრა. ბარმენთან იჯდა და დაუზოგავად სვამდა არაყს. გარემოდან არაფერი ესმოდა, მხოლოდ ბესიკის სიტყვები უტრიალებდა გონებაში - შენ არ გაქვს უფლება დანებდე, ამით შენ ყველა ნაცნობს, მეგობარს, ახლობელს იმედს გაუქრობ. - იაზრებდა, რომ ბესიკი მართალი იყო. უკვე ხვდებოდა რომ ცხოვრება უნდა გაეგრძრლებინა. იჯდა, ფერწასული, ჩაწყლიანებული თვალებით და ჭიქას ჭიქაზე აყოლებდა. -მე ამას ვერ შევძლებ. რა უნდათ ჩემგან? თავი დამანებონ. არ შეიძლება რომ ყველა მომწყდეს და მშვიდად სიკვდილი მაცადონ? თვალებიდან ღაპა-ღუპით დაეწყო ცრემლების დენა, თვითონაც ვერ გრძნობდა ისე აყოლებდა ჭიქას- ჭიქაზე. უკვე ორი იწყებოდა, მაგრამ ევა ისევ ბარში იჯდა მთვრალი, თავი თაროზე ედო და ტიროდა. შენობაში მძიმე ჯაზი იყო ჩართული, ისეთი, რომელიც ყველა ფიქრს დაგიფრთხობს, მაგრამ ევას მუსიკა საერთოდ არ ესმოდა. გარემოდან ვერაფერს გრძნობდა. უბრალოდ იჯდა და ემოციებისგან თავისუფლდებოდა. უკვე გადაეწყვიტა რომ ძველ ცხოვრებას დაბრუნებოდა. თავის თავს დაპირდა ბოლო ძალას მოიკრებდა და წყვდიადიდან გამოვიდოდა. ჯერ არ იცოდა, ამას როგორ გააკეთებდა, მაგრამ გააკეთებდა. ტრაგედიის მერე, პირველად უნდოდა ცხოვრება აეწყო. შეიძლება, ეს ფიქრები სასმელის ბრალიც ყოფილიყო, ვინ იცის? მაგრამ გადაწყვიტა, რომ რაც არ უნდა დასჯდომოდა ფეხზე დადგებოდა. თავი ასწია, გაიაზრა სად იყო და ბარმენს კითხა -რამდენია გადასახადი? ბიჭმა ქვითარი მისცა და უთხრა -ქალბატონო, ძალიან ნასვამი ხართ, ვინმეს დაურეკეთ მოგიკითხოთ. - შენ ვინ გეკითხება? -უბრალოდ ხურდა დამიბრუნე და გამეცალე. - დამშვიდდით, აქ ასეთი წესებია, დაურეკეთ ვინმეს მოგაკითხონ. გთხოვთ, ნუ გაჯიუტდებით. -და თუ არავინ მყავს ვინც ბარიდან წამიყვანს რა გავაკეთო? აქ დავრჩე? -ნერვები აღარ ყოფნიდა ევას. - გამარჯობათ, რა ხდება? -საუბარში ჩაება მესამე პირი. ევა არც მიტრიალებულა უკან, ბარმენმა გასცა პასუხი -ბატონო გოგა, ქალბატონი გაჯიუტდა, არავის ურეკავს. ისე კი, ისეთი მთვრალია, სახლამდე ვერ მიაღწევს. -კარგი წადი, ამ გოგოს მე მივხედავ. -როგორც მეტყვით. -უცნობო, თუ გგონია რომ შენ გამოგყვები და კარგად გაერთობი ცდები. -თქვა და უკან შეტრიალდა. -გამარჯობა - ღიმილიანი სახით მიესალმა გოგა. პირდაღებული და შერცხვენილი ევა ხმას ვერ იღებდა.-შეხვედრაზე რომ დამთახნმებოდი ახლა წამყვანი გეყოლებოდა. დამირეკავდი და წაგიყვანდი. ისე კი ძალიან გყვარებია სასმელი.- არ დაქთანხმდი, მაგრამ მაინც აქ ხარ - ძვლივს გადააბა წინადადება. - მიდი, ადექი და წავიდეთ. - კარგი. - როცა ადგა თავბრუ დაეხვა, ახლა გააცნობიერა როგორი მთვრალი იყო. გოგა მიხვდა რაშიც იყო საქმე, გაიცინა და ხელი მაგრად მოკიდა. კუს ნაბიჯებით გავიდნენ ბარიდან, ორივე გოგას მანქანაში ჩაჯდა და წავიდნენ. -სახლში წაგიყვანო? - კი, ოღონ შენსაში, ჩემებს ასე ვერ დავენახები. -ვა, მასე მოგეწონე რომ უკვე ჩემთან რჩები. - კაი რა, რა იდიოტივით იქცევი. - ბოდიში, გავიღადავე, არ მეგონა თუ გეწყინებოდა. რა ხასიათზე ხარ?- ვაიმეეეეე, მანქანა მოატრიალე. - რა ხდება? რამხელა ხმა გქონია?- აუ ტელეფონი დამრჩა. გეფიცები დებილი ვარ,რა. -კაი დამშვიდდი, ძმაკაცები იყვენენ იქ, დაურეკავ და წამოგიღებენ.- მადლობა, ანუ არ დაიკარგება ხო? -არა, ახლავე დავურეკავ ბიჭებს და რო წამოვლენ წამოგიღებენ. - გიო, მიდი მარცხნივ ბართან და ნახე აბა აიფონ ათი დევს? - კი არის. - ხო, ძალიან კარგი. რო წამოხვალთ ჩემთან შემოიარეთ და მომეცით. არ დაგავიწყდეთ კაი?- კაი ძმა, ტელე ევასია?- კი, ჩვენ წყნეთში ავდივართ და თქვენც იქ მოდით. -ნახეს ხო? -კი, იპოვეს და წამოიღებენ. მაღაზიათან გავჩერდები, პროდუქტებს ვიყიდი. შენ გინდა რამე? - აუ კი ტკბილეულობა, ნაყინები და კიტრის მწნილი. - ტკბილეულის მოყვარული გოგო ხარ? კი, ახლა უკვე ვარ. აქ გააჩერე რა, აქაა კარგი ნაყინები. - კარგი. - გააჩერა და ჩავიდა. მაღაზიიდან თხუთმეტ წუთში გამოვიდა, ნავაჭრი უკანა სავარძელზე დადო და მანქანაში დაჯდა. ევას ეძინა, რომ დაინახა გაეცინა, სიდენია გადაუწია და მშვიდად ძილის საშუალება მისცა. თხუთმეტ წუთში წყნეთში იყვნენ. ბახტურიძემ ევა არ გააღვიძა, მკლავებში მოიქცია და დივანზე მიაწვინა. ევას მშვიდად, უშფოთველად ეძინა, მაგრამ გოგას მაინც მოუწია მისი გაღვიძება. - ევაა, ევა გაიღვიძე. -ნელ-ნელა თვალები გაახილა და დაიჯღანა- რა ხდება? -ბოდიში რო გაგაღვიძე. მიდი, ახლა შენებს დაურეკე, მეგობართან ვრჩებიო უთხარი, არ ინერვიულონ. -ევამ თვალები შეიშმუშნა, გაიზმორა და უთხრა-უკვე გამოვედი სასმლის ზემოქმედებიდან, ტელეს რო მომიტანენ წავალ, არ დავრჩები ამაღამ აქ. - ბიჭები გვიან მოვლენ, ჯობია დარჩე. რა არის ტო, ჩემი გიტყდება? თუ არ გინდა ჩემი ახლოს გაცნობა პირდაპირ თქვი და შეგეშვები. - აუუ ეგ რა შუაშია, კაი ვრჩები. ტელე მომეცი რო დავრეკო. -მა ევა ვარ, ტელე დამიჯდა და ამ ნომრიდან იმიტომ გირეკავ. - ხო, ევა რა არის? -მა დღეს სახლში ვერ მოვალ, მეგობართან ვრჩები და იცოდე. - კარგი ევა შვილო, მაგრამ გამაცანი შენი მეგობარი. მაინტერესებს ვინ მოიგო ჩემი გოგოს გული. - მამა, რა გული? გეუბნები მეგობართან ვრჩები-მეთქი. -კარგი საყვარელო დამშვიდდი, ხვალამდე. -გოგა, კარზე კაკუნია. -ჩემები იქნებიან, აქედან ნუ ამაყენებ,შენთვითონ გააღე რა.- კარგი.

ევა
რკინის კარი გავაღე და ხუთი ადამიანი დახვდა. -გამარჯობა, შენ ალბათ ევა ხარ, მე ლაშა.-სასიამოვნოა, შემოდით ბავშვებო.-ვეცადე სასიამოვნოდ შევხვედროდი.-მოხვედით ხალხო? ამდენი ხანი სად იყავით? - აუ ბიჭო, იცი რა გოგო ავაგდე? მაგასთან ვიყავი და მაგიტო შემაგვიანდა. - ყველა ძაან შინაურულად იქცეოდა, ეტყობოდათ ერთმანეთთან ძაან ახლოს იყვნენ. მე ტელე ავიღე და ცალკე გავედი, მაინტერესებდა ვინმეს ხო არ ქონდა დარეკილი. როცა მოსაღებში დავბრუნდი ყველა მოწყობილი იყო, ორი გოგო პუვში ისხდა, ბიჭები კი დივანზე. - მოდი ევა, გაგაცნო ეს გიჟები. - მე გავიღიმე და გოგას მივუჯექი. -გაიცანი ლაშა, სანი, ალეკო, მარი და თეკლა. -ყველამ ღამიღიმა მეც გავუღიმე - მე ევა ვარ, სასიამოვნოა თქვენი გაცნობა. - მართლა ძალიან კარგი ხალხი ჩანს. - შენ ევა რიჟამაძე ხარ ხო- წარმოთქვა აღფრთოვანებით მარიმ - კი მე ვარ. -ვაიმე თეკლა, ეს იმ წიგნის ავტორია რომ გეუბნებოდი.- აუ, აი, აი ძაან მომწონს შენი მოთხრობები, ძაან მიხარია შენი პირადად გაცნობა. -მოვიდა და ჩამეხუტა -მადლობა, მიხარია თუ მოგწონს. - ახლა რამეს წერ? კიდევ მინდა შენი ისტორიები.-არა, აღარ ვწერ. არ მოგატყუებ, ვფიქრობ, მეტ წიგნს აღარ დავწერ. -ვთქვი და უჩუმრად ჩავფიქრდი. თვალწინ გამიცოცხლდა ძველი, ბედნიერი მოგონები.-ვაიმე რა ძაან ცუდია. იმედია აზრს შეიცვლი.-გავუღიმე და ხმა აღარ ამომიღია. -აუ მშია, რამე არ გაქვს?-თქვა ალეკომ - მოვიტან ახლავე, ვიყიდე რაღაცეები. სასმელი გინდათ? - აუ ხო, მიდი მოიტანე თუ ძმა ხარ. გოგამ ლუდი, შებოლილი ყველი, ჩიფსები, კიტკეტები და ნაყინები მოიტანა. -ე, არ იცის? იცის - წარმოთქვა სიცილით გიორგიმ. - ბიჭო, ტკბილეული ვის მოუტანე? არავინ არ ვჭმათ.(ალეკო). - ევას უყვარს- თქვა და თვალი თვალში გამიყარა. მე თვალები დავხარე და ნერვიულად ნაყინი გავხსენი. -აუ, ხალხო მოდი სიმართლე და მოქმედება ვითამაშოთ.(მარი) -რა გაინტერესებს მარი, გვითხარი და ისე გეტყვით.-გაიცინა სანიმ.- ეგ რა შუაშია, მიდი რა ნუ კვდებით, ვითამაშოთ.- მხარი აუბა თეკლამ. -ხო, კაი ვითამაშოთ. მიდი ბოთლი მოიტანე.(ალეკო) - ანუ ვთამაშობთ ხო?-თვალები აუციმციმდა მარის. - აბა შენ რა გაგიძლებს (სანი) -გაიცინეს ბიჭებმა. ბოთლი დაატრიალეს მარი უნდა დაუსვას კითხვა ლაშას. -ს თუ მ? -ს -ყველამ გაიცინა .მე ვერ მივხვდი რაზე იცინოდნენ, ამიტომ უხერხულად შევიშმუშნე. თითქოს ზედმეტი ვიყავი, მათ ეს არ უგრძნობინებიათ, მაგრამ მე მაინც ასე ვფიქრობდი. ამ დროს გოგა მომიახლოვდა და ჩამჩურჩულა. -ლაშასგან სიმართლე რთული სათქმელია, მეზღაპრეა, ყოველთვის გაზვიადება უყვარს. -ახლა მივხვდი რაშიც იყო საქმე, მეც გავიცინე. ჯერი ლაშაზე დადგა. -თეკლა ს თუ მ? - ს. - კარგი, მაშინ გვითხარი ყველაზე ცუდი პაემანი. - ახლა კარგად იცინებ. -მომიბრუნდა გოგა. -აუუ, კაი რა. იცოდი ხო? მოკლედ, სამი წლის წინ ერთი ბიჭი ძაან მომწონდა, ხოდა გავიგე რომ ერთ-ერთ ბარში საღამოს უნდა ყოფილიყო. ნახევარ საათში მომდის ესემესი თეკლა გცალია წამო ბარში გეპატიჟებიო. ზუსტად იმ ბარში წავედით სადაც ის ბიჭი იყო. არ მომწონდა ჩემი კავალერი, მაგრამ ცოტახანი გავუძლებდი. შევედი ბარში იმ ბიჭმა დამინახა, მე ავფორიაქდი, რაღაცა რაღაცა და ამ დროს იმ უტვინო საბამ სასმელი გადამასხა. სველ კატას ვგავდი, გამოვარდი და ტირილით წამოვედი. -ჩვენ ყველამ გავიცინეთ, თვითონაც გაიცინა. ძაან მომეწონენ. ახლა ჯერი ჩემზე დადგა. -ს თუ მ? - მეკითხება ღიმილიანი თეკლა. -ს- დაუფიქრებლდ ვიძახი. -კარგი, მაშინ მოყევი შენი შეყვარებულის ყველაზე სასაცილო ქცევა. მე გავშეშდი, ხმა ვეღარ ამოვიღე. გული დამწყდა რომ არავინ მყავდა. -ჩემი? მე შეყვარებული არ მყავს. -ახლა შეიძლება არ გყავს, მაგრამ ხომ გყავდნენ ხომე და მათგან მოყევი რომელიმე. - არც მყოლია.-ვცდილობდი მშვიდათ მეთქვა. -რააა? ასაკი შემახსენე. - მე თუ ადამიანი არ მიყვარს, მასთან საქმეს არ დავიჭერ. ჯერ არავინ მყვარებია, ასე რომ არც შეყვარებული მყოლია. - ყველა გაჩუნდა, თითქოს თავის ქმედებებზე ჩაფიქრდნენ. - კარგი, დავუშვათ არ გყოლია, მაგრამ მაშინ ასეთ რომანტიკულ მომენტებს როგორ წერდი? ჰა გამოგიჭირე. -სიცილით თქვა მარიმ. მეც გამეცინა -არა, ვერ გამომიჭირე, ის ყველა ისტორია ფანტაზიაა, რომელიც მე არასდროს განმიცდია. - ვააა, მე კი ვფიქრობდი რომ თავს გადაგხდა.(მარი) -არა, საყვარელო, ის უბრალოდ ჩემი ფანტაზია. -ვცდილობდი გულდაწყვეტა დამემალა. -კარგი, ესეიგი უსაზღვრო და უსასრულო სიყვარულის გჯერა. საინტერესოა-წარმოთქვა ალეკომ. აუკვე აღარ მჯერა, სამყარო ნაგავია. ზოგისთვის არც სიყვარული არსებობს, უბრალოდ ყველაფერი ტყუილია. -შევამჩნიე, როგორ ნერვიულად დაცალა ლუდი გოგამ. ყველა ჩაფიქრდა, ხმას ვერავინ იღებდა. ისე რომ სხვებმა ვერ შეამჩნიეს გოგა ჩემსკენ მოიწია ხელი ფეხზე დამადო და ჩამჩურჩულა -ზემოთ ნათქვამის სუცრუეში დაგარწმუნებ.-ნელა, აუღელვებლად მითხრა და ადგილს მოწყდა. მე, მე შევკრთი, ტანში სასიამოვნო ჟრუანტელმა დამიარა, თან მესიამოვნა თან შემეშინდა, ვერ გავბედე მისკენ მიტრიალება. -წიგნში ხომ გიწერია სიყვარულის მჯერაო, ხომ ამბობდი რომ ეს ყველაფერი ზღაპარი არ არისო. ახლა რას ამბობ? -მარის რომ შევხედე გავოცდი, ლამის ტიროდა. მხოლოდ ახლა მივხვდი, რამხელა იმედს ამყარებს მკითხველი ისტორიაზე და არამარტო ისტორიაზე მის დამწერზეც. ვერ მივხვდი რა გამეკეთებინა. ყველა მობილიზებულები იყო, სიტუაციის განმუხტვას ცდილობდნენ, მაგრამ უშედეგოდ. მე სწრაფად ავდექი და მარის გვერძე მივუჯექი. ის ცდილობდა ცრემლები შეეკავებინა. - მარი საყვარელო, სიყვარული ნამდვილად არსებობს. შენნაირ სუფთა სულის პატრონს ის აუცილებლად ეწვევა, მაგრამ არსებობენ ადამიანები, რომლეთაც სული ისე გაიშავეს რომ სიყვარულიც კი შეაშინეს. მე მათზე ვიგულისხმე და იმიტომ ვთქვი ასე ცივად არ არსებობ-თქო. ანდაც ჩემს აზრს რა მნიშვნელობა აქვს? მთვარია შენ რისი გჯერა. - მარი მოულოდნელად ჩამეხუტა. მე ხმას ვერ ვიღებდი, რამდენი ხანია ესე არავისთვის გამიკეთებია, არავისთან ვყოფილვარ მწერლის ამპულაში, არავინ დამირწმუნებია თავის თავში. მგონი ეს ყოველივე მომნატრებია. ამის მერე კიდე ერთი საათი ვითამაშეთ, არაფერი ისეთი არ მომხდარა. როგორც მივხვდი, ეს ხალხი იმ იშვიათ საზოგადოებას მიეკუთნება, რომელთვისაც სიყვარული და მეგობრობა მთავარია. ამ ასაკის ხალხს, რომელთაც ასეთი კარგი შეხედულებები აქვთ ცხოვრებაზე არ შევხვედრვარ. ძალიან მომწონან. როცა წავიდნენ ჩვენც მალე დავიძინეთ, მე მეძინენოდა, გოგას არა. ვგრძნობდი როგორ წყუროდა ჩემთან დიალოგი, მაგრამ ვერ გავბედე, არ ვიყავი მზად, ამიტომ მაშინვე დავწექი. მე იგივე ოთახში დამაწვინა, თვითონ კი მოპირდაპირე საძინებელში დაწვა. მხოლოდ ახლა გავიაზრე ბოლომდე მწერლის როლი, ისინი ჩვენ სხვა სამყაროში გვამოგზაურებენ, იმედს გვისახავენ უკეთესი მომსვლის, რომელიც ძალზედ მნიშვნელოვანია მათთვის ვინც ცხოვრებას ახლა იწყებს. ვფიქრობ, რომ ადამიანში მთავარი იმედი და თვითშეფასებაა. თუ ეს ორი თვისება გაქვთ ან გამოიმუშავებთ, ბევრად გამარტივდება ცხოვრება. იმ ღამეს ძილი არ გამკარებია. ანდაც როგორ მომიახლოვდებოდა? ჩემს გონებაში აპოკალიფისი იყო.
¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬______________________
ევა
დილას გოგას გაღვიძებამდე ავდექი, ვეღარ გავძელი საწოლში. უსაქმურობა არ მინდოდა, რადგან მაგ დროს ბევრს ფიქრობ, ამიტომ სამზარეულოში შევედი და საუზმის გაკეთება დავიწყე. კვერცხიანი პურები გამოვაცხე და პესოკი მოვაყარე. გუშინდელმა სასმელმა თავი შემახსენა და შუბლი ამტკივდა. მაშინვე ციტრამუნი დავლიე და მჟავე შევჭამე. მარტოობა მომბეზრდა, გადავწყვიტე გოგა გამეღვიძებია. კარზე დავაკაკუნე არ გამცა ხმა, ამიტომაც ოთახში შევედი. აუ, რა საყვარელია აჩეჩილ თმიანი. ძვლივს დავიძარი ადგილიდან, მივუახლოვდი და დავუძახე - გოგა, გოგა გაიღვიძე. -აუ ხაშია, ანა ცოტახანი დამაძინე. - რა ანა? კარგად ხარ? -მკლავში ჩავარტყი. -გოგა წამოჯდა, გამოუჩნდა თავისი დიდი კუნთები და პრესი, თვალების სრესა დაიწყო. მე ვუყურებდი გაუნძრევლად. სხვა რა უნდა გამეკეთებინა. ნამდენიმე წუთში მოვიდა აზრზე -ხო, რა ხდება? - მე რა მქვია? - გოგამ სიცილი დაიწყო, მე სულაც არ მეცინებოდა. - რა ხდება? გუშინ იმდენი დალიე რო სახელი არ გახსოვს? ევა გქვია, ე ვ ა. - და თუ ევა მქვია, ანას რატო მეძახდი? ვინაა ანა? -წამომცდა ისე რომ ვერც გავაცნობიერე, გოგა ისევ იცინოდა. -რა ხდება? მასე კარგად ვიცნობთ ერთმანეთს რო ახსნა განმარტებებს მთხოვ? -მე ხმას ვერ ვიღებ. -ანა ჩემი დაა. - საწოლიდან წამოდგა და ჩემს წინ აღმოჩნდა. -რა ხდება? -უცებ მივაძახე მე. - რა საინტერესოა, მეც იგივე კითხვის დასმას ვაპირებდი. რა ხდება? -მე, მე გაგაღვიძე, რადგან ყიყლიყოები გაცივდებოდა. -ვთქვი უცებ. -ვა, ყიყლიყოები, ჩავიცმევ და მოვდივარ. მე რაც შემეძლო უცებ გამოვვარდი ოთახიდან და კრესლოში ჩავესვენე. -იდიოტი, შტერი, ქაჯი.- ვეძახდი ფიქრებში. ისე გავიდა დრო გოგას ლანძღვაში,რომ ვერც შევამჩნიე როგორ მოვიდა და მაგიდასთან დაჯდა. - ჰა,არ მოდიხარ? - ა, ჰო მოვდივარ- ვუთხარი დაბნეულმა. - მინდა ავღნიშნო რომ ძაან გემრიელი ყიყლიყოებია. -ვა, მადლობა. რამდენიმე წუთში დაიწყო ფრთხილად გოგამ -უკვე დავმეგობრდით ხო? - კი. -ხოდა მგონი, დროა ვიცოდე რა ხდება შენს ცხოვრებაში. - ჩანგალი დადო და თვალებში ჩამხედა. მე ხმას არ ვიღებდი ბოლოს დავიწყე -ისეთი არაფერი, რაც შენ არ იცი. -მე შენგან მინდა მოსმენა. ისე დავიწყე რომ თავი არც ამიწევია. -მე სამი თვისა და ექვსი დღის წინ -დავსტოპტი ხმას ვერ ვიღებდი, მაგრამ ძალა მოვიკრიბე და აკანკალებული ხმით ვაღიარე -მეგობარი და ძმა დავკარგე ერთ დღეს ავარიაში. -თვალებიდან ცრემლებმა დამიწყეს დენა. გოგასთვის არ შემიხედავს, არ ვიცოდი რას ფიქრობდა, იქამდე სანამ სკამიდან არ ადგა და ჩემს სიმაღლეზე არ დაეშვა. - ევა, ევა დამშვიდდი, ბოდიში არ მინდოდა. -მე გაუცნობიერებლად მივვარდი და ჩავეხუტე. მანაც მომხვია ხელები. რამდენიმე წუთი ვიყავით ასე. არც ერთი ვიღებდით ხმას, მერე მე შემრცხვა, ხელები გავუშვი და დივანზე დავჯექი. გოგა მოვიდა, ჩემს სიმაღლეზე დაიხარა და მითხრა. -იმედია, ხვდები რომ მე მართლა მინდა შენთან ურთიერთობა. გადმოიხარა შუბლზე მაკოცა და ოთახიდან გავიდა. მე კი ვიჯექი გაოცებული, ბედნიერი და მომხდარზე ვფიქრობდი. ერთ საათში სახლში მიმიყვანა, მანქანა გააჩერა ნერვიულად გადაისვა შუბლზე ხელი. -მართალი ხარ, მე შენზე ყველაფერი ამოვქექე, რადგან ძალიან მომეწონე. ერთი შეხედვით მოახდინე ფურორი. მე მართლა მინდა შენთან ყოფნა, მეგობრობა, მასზე მეტიც. ვიცი რომ ახლა მძიმე პერიოდი გაქ, ამიტომ მინდა გვერდში დაგიდგე. უკვე გყავს ადამიანი, რომელიც ყველაფერში დაგეხმარება. იმედია ამის უფლებას მომცემ. - მე როგორც ყოველთვის ხმა ვერ ამოვიღე, მხოლოდ ნახვამდის ვუთხარი და სახლისკენ გავემართე.

________________
სახლში შევიდა, მშობლები ნახა და ოთახში ჩაიკეტა. გოგაზე ფიქრი არ ასვენებდა. უხაროდა რომ ახალი ცხოვრების შანსი მისცა სამყარომ. აქამდე ჯეროდა რომ საუკეთესო მეგობრები ვერ ეყოლებოდა. ფიქრობდა საუკეთესოები ბავშვობაში უნდა ეპოვა და განვლილ წლებზე ბრაზობდა ხოლმე, თუმცა ცხოვრებამ მეორე შანსი მისცა, ახალი ადამიანები აჩუქა. იმ დღეს განსხვავებული არაფერი მომხდარა ლექციებზე წავიდა, იქიდან სასაფლაოზე გადავიდა. სახში გვიან მოვიდა და მაშინვე დაწვა.

ევა
დილას მზემ გამაღვიძა, სარკეშიც არ ჩამიხედავს ისე გავედი მისაღებში, წყალი მწყუროდა. ვაიმე ღმერთო, მაგიდის გარშემო ოთხი ადამიანია. ერთი დედა, მეორე მამა, მესამე გოგა, და მეოთხე არ ვიცი ვინ. ოთხივე მე მომაშტერდა. მე მოკლე შორტები და წკვირტებიანი მაიკა მაცვია. ალბათ, თმებიც ძაან აჩეჩილი მაქ. ვაიმე, გავიქცე? არა, ევა დამშვიდდი, უკვე გვიანია. - ერეკლე, აი ესაა ჩემი ქალიშვილი, მიდი ევა გამოიცვალე და მოდი. -ძვლივს გავიგე ნათქვამი და ლამის სირბილით გავემართე ოთახისკენ. მოკლე ჯინსის შორტი ჩავიცვი, ყვითელი მაიკა შევუხამე და გავედი. თან არ მასვენებდა იმაზე ფიქრი თუ საიდან მოხვდა გოგა აქ? ან რაზე ლაპარაკობდნენ? მისაღებში გავედი და იქ მყოფებს გავუღიმე. უკვე დამატებული იყო გოგას მოპირდაპირეთ ჩემი თეფში, მეც უხმოდ დავჯექი. გოგას თვალებით ვჭამდი ის კი ხმას არ იღებდა, არც კი მიყურებდა. -მა, ეს ერეკლეა რომ გიყვებოდი ჩემს მეგობარსა და პარტნიორზე. -სასიამოვნოა თქვენი გაცნობა, ნაზად გავუღიმე მე. -ჩემთვისაც ძალიან სასიამოვნოა პატარა ქალბატონო, იმაზე ლამაზი ყოფილხარ ვიდრე ამას ხალხი ამბობს.- მე გავწითლდი, გავიღიმე და ხმა არ ამოვიღე. - ეს ჩემი შვილია, გოგა გაიცანი.- მე გავოცდი, გოგა კი მიტრიალდა და უთხრა - ჩვენ ერთმანეთს ვიცნობთ. მერე მე მომიტრიალდა -არა ევა?-ხო რათქმაუნდა. -მართლა? საიდან იცნობთ ერთმანეთს? - მე ხმა ვერ ამოვიღე. - ერთ სამეგობრო წრეში მოვხვდით, და გავიცანი. - რა პატარაა თბილისი. კარგია თუ ერთმანეთი გაიცანით, მომავალში თქვენც ჩვენსავით პარტნიორები უნდა გახდეთ. -მე კვლავ გავიღიმე, ხმის ამოღება არ მინდოდა. - ბავშვებო ანუ ერთად დადიხართ ხო გასართობათ? -რაც გავიცანით ერთმანეთი კი. -დიახ, რამდენიმე დღეა ერთ სასტავში დავდივართ. -ერთად ვთქვით მე და გოგამ. -ძალიან კარგი, მინდოდა ევას მეგობრების გაცნობა, მაგრამ ევა არ მანახებდა. ვფიქრობდი შეყვარებული ყავს და მიმალავს-მეთქი, მაგრამ დავმშვიდდი. იმედია შენ მაინც არ დამიმალავ თუ ვინმე ყავს ხო? -მამა კარგი. აიძულებით გავიღიმე, უკვე მკვდრის ფერი მედო. -მაგაზე არ იდარდოთ, კარგ სასტავშია, პირადად ვიზრუნებ რომ ვინმე იდიოტმა არ შეაწუხოს. -გმაყოფილი ღიმილით შემომხედა გოგამ. -თქვენ ხო კარგად ხართ? ვინ უნდა შემაწუხოს და ვინ არა ახლა კიდე თქვენ მირჩიეთ. -კარგი ევა დამშვიდი, ვიხუმრეთ. -რაღაც არ გეტყობოდათ რომ ხუმრობდით. -ნაძალადევად ვიღიმი. -სასიამოვნო იყო თქვენი გაცნობა, მაგრამ სამწუხარიდ უნდა დაქტოვოთ უნივესიტეტში ვარ წასასვლელი- გავიღიმე და მაგიდიდან ავდექი, საძინებელში წავედი და ლოგინზე დავეხეთქე. გოგაზე ვფიქრობდი. მინდა ახალი ურთიერთობა, მჭირდება კიდეც, მაგრამ მზად ვარ? შევძლებ? საათს შევხედე, მაგვიანდებოდა, ჩანთა ავიღე და სახლიდან გავედი. უნივესიტეტის ქუჩაზე უნდა გარდავსულიყავი, როცა თავში იდეამ დამარტდა. მანქანა გავაჩერე და გუდვილში შევედი, ნელ-ნელა გამოვზიდე ექვსი პარკი და მანქანის უკანა სავარძელზე დავაწყვე. უნივესიტეტში წავედი ორ ლექციას დავესეწარი და გამოვედი. უკვე მანქანაში უნდა ჩავჯდე, უკნიდან რომ მესმის ნაცნობი ხმა-ევააა. -კი, სწორად მიხვდით, გოგა იყო. -არ გინდა გავისეირნოთ? -აუ, ახლა საქმე მაქ. ანდაც შენ წამოდი სადაც მე მივდივარ და იქიდან გავიდეთ მერე. -კაი მასე ვქნათ, მაგრამ სად მიდიხარ? -მეჩქარება, ჩაჯექი, გზაში აგიხსნი. - კარგი -ისე მე ხო არ დამსვავსდი საჭესთან? - ოოო კაი რა, არ ვატარებ ცუდად. -ხო კაი. აბა სად მიტაცებ გოგონი? -დღეს რადიოში მოვუსმინე ერთ-ერთ ბავშვთა სახლს დახმარება სჭირდებაო, ხოდა წავიდეთ. რაღაცეები ვიყიდე. - ვა მაგარი იდეაა. ქველმოქმედი გოგო ყოფილხარ.- არა, რა ქველმოქმედი პირველად მივდივარ. მჭირდება რომ ვინმე გავამხიარულო. -რეები იყიდე? -ბევრნაირი ტკბილეული და საკვები. ჯერ ვნახოთ, თუ მართლა უჭირთ მამას გადავარიცხინებ ფულს. - გვეჩქარება? - არა, მაგრამ არსად შევიაროთ რა. -მარცხნივ მოსახვევში გააჩერე, სათამაშოებს ვიყიდი და წავიდეთ. -კარგი. -ორივე გადავედით, ძაან საყვარელი სათამაშოები იყო. ერთი იყო დიდი მინიმაუსი, ძაან მომეწონა, მაგრამ ეგ ბავშვთა სახლისთვის არ გამოდგებოდა და ჩემთვის რომ მეყიდა გოგას ძაან ბავშვი ვეგონებოდი, ამიტომ მაღაზიაში დავტოვე. ოც წუთში გამოვედით. გოგამ სხვადასხვანაირი რბილი სათამაშოები იყიდა, იმდენი და იმხელა რომ მანქანაში ძვლივს დავტიეთ. მე ძალიან მომეწონა სამხატრო ნივთები და ოც-ოცი სახატავი ფანქარი, გასაფერადებელი, გუაშები, და ფურცლები ვიყიდე. ბავშვთა სახლს რომ მივუახლოვდით ბავშვივით დავიწყე ნერვიულობა, არ მინდოდა თავი უხერხულად ეგრძნოთ, რა გამეკეთებია ვერ ვხვდებოდი. -გააჩერე, გააჩერე. -იყვირა გოგამ. -რა ხდება? -დაინახე რა მაღაზიას გამოვცდით? -ვერა- წამოდი, წამოდი ააღფრთოვანებული მეუბნება გოგა. მეც გაკვირვებული გავყევი. ფორმების მაღაზია დაუნახავს, შევედით. გოგამ სპანჯბობის ფორმა მოირგო, მე ვინიპუხის, ძაან სასაცილოები ვართ ოროვე, ძაან მიხარია. ბავშვთა სახლში შევედით, დავარიგეთ ყველაფერი. სულ ჩვიდმეტი ბავშვია, სამიდან-რვა წლამდე. ყველა ძალიან საყვარელი და თბილიაა. არაფერია იმაზე სასიამოვნო როცა ვინმეს ახარებ, მათ თვალებში იმდენი ბედნიერება იყო, მეც მყოფნიდა. ვიმღერეთ, ვიცეკვეთ, ერთმა გოგომ დაგვხატა მე და გოგა. ყველა, ძალიან თბილი და მოსიყვარულეა. ახლა მივხვდი სად უნდა წავიდე როცა მოწყენილი ვარ. მათ შენი მისვლა ისე უხარიათ რომ შენც ძალიან გიხარია, იმ დროს თავი მართლა კარგი გგონია. ბავშვები საუკეთესო საშუალებაა დარდის დასავიწყებლად. აქამდე არ მჯეროდა ამის, მაგრამ ახლა საკუთარ თავზე შევიგრძენი და დავრწმუნდი არსებულის სიმართლეში. ისე გავერთეთ, დრო როგორ გავიდა ვერ გავიგეთ. ცხრა საათზე წამოვედით, ისიც იმიტომ რომ ეძინებოდათ უკვე. ღმერთო მადლობა ამ დღისთვის, რამდენი ხანია ასე ბედნიერი არ ვყოფილვარ. ხანდახან, ასე ყველაფერი უნდა დაივიწყო და ბავშვებთან წახვიდე, უცოდველ ადამიანებთან. მათ რომ ვუყურებ ჩემ ცხოვრებაზე არ ვბრაზობ. მე ბევრი დავაშავე, ისინი კი მართლა ანგოზები არიან, არ იმსახურებენ უდედ-მამოდ გაზრდას. რომ წამოვედით საჭესთან გოგა დაჯდა, მე დაღლილი ვიყავი თან გოგას არ მოწონს მე რო ვზივარ, მგონი არ ღადაობს და მართლა ეშინია, მე რო საჭესთან ვზივარ. -აუ რა კარგი იყო არა? -კი ძალიან კარგი, ასე დიდიხანია არ მიმხიარულია. ეს შენი დამსახურება, ხშირად წავიდეთ ხომე. -აუ, ხო წავიდეთ. ნინის როგორი ლოყები ქონდა, მათზე ჩქმენტა არ მოგბეზრდებოდა. -ხო, ერთმანეთზე კარგები არიან. -რა უსამართლოა ცხოვრება, ის ანგელოზები უდედ-მამოდ უნდაიზრდებოდნენ. -რამდენიმე წუთი ხმა არც ერთს ამოგვიღია მერე მე დავიწყე -იცოდი ხო ვისი შვილიც ვიყავი? -კი, რომ დამეჯახე მაშინვე გიცანი. მე დიდიხანია გიცნობ, მაგრამ შენ ახლა შემამჩნიე. -მეღადავები ხო? -ღიმილიანი სახით მიაშტერდა -არა. -საიდან გიცნობ? ან შენ საიდან მიცნობ? -როცა დრო მოვა მაგასაც გაიგებ, ნუ ხარ სულსწრაფი. -კაი. -კი,შეგპირდი რომ გამოგყვებოდი, მაგრამ ვერ ვასრულებ. არ ველოდი ამდენ ხანს თუ გავჩერდებიდით. -კაი,ეგ რა სალაპარაკოა, სხვა დროს წავიდეთ. -მე აქ შესახვევში ჩამოვალ და ტაქსით გადავალ, არ დაგიგრძელებ გზას. -არა, სახლამდე წადი, მე სასაფლაოზე უნდა გავიდე. -უეცრად მანქანა გააჩერა, მე ხმა არ ამომიღია. -ყოველდღე დადიხარ? -კი. - ევა, ეგ სწორი არაა. ბარში შენთვითონ მითხარი რომ მე უფრო იმ სამყაროში ვარ ვიდრე ამისიო, ხო ეს ახლა ასეა, მაგრამ არ გინდა ამ სამყაროს ეკუთნოდე? იქ ყოველ დღე სიარული რას მოგცემს? ნებისმიერი წერტილიდან ელაპარაკე. შენც ხომ იცი, რომ ისინი მიწაში არ არიან? ცაში არიან და მუდამ გიყურებენ. ვიცი, რომ თვითმკვლელობაზე ფიქრობდი, ბარში გისმენდი. ეგ არ გააკეთო, თორემ საკუთარ თავს ვერასდროს აპატიებ. გგონია შენი სული შავია და სიყვარულის ღირსი არ ხარ? მაგრამ ეს ასე არა, პირიქით შენ ძალიან სუფთა ხარ, და იმიტო ვერ ეგუები ამ სამყაროს. შენ, მეც და შენ თავსაც ერთი შანსი უნდა მოგვცე.-თქვა და ჩემს ხელის გულს ჩაეხუტა.- მე ფიქრები მერეოდა, მიკვირდა ასეთ მოკლე დროში ასე კარგად როგორ გამიცნო. -მართალი ხარ, კარგი მოსახვევში ჩამოდი და მე სახლში წავალ. -ძვლივს გადავაბი წინდადება.
____________________
სახლში რომ მივიდა, დედ-მამა არ უნახავს, პირდაპირ საძინებელში ავიდა. ჭრელი, ფარფატა სარაფანა ჩაიცვა და აივანზე გავიდა. ყვავილების თაროზე სიგარეტი ეგულებოდა, აიღო და პუფში მოთავსდა. ნელ-ნელა ეწეოდა, მშვიდად უშვებდა ფილტვებში კვამლს. მის თვალებს ამ ღამესაც არ ელოდა დახუჭვა. ფიქრობდა, რომ სწორად იქცეოდა. ადვილი არ არის საკუთარი ნაჭუჭიდან გამოძვრე და ამდენი ხნის უნახავ თავში ჩაიხედო. თან გეშინია, თან გრცხვენია, თან შენი თავი გებრალება. საშინელებაა როდესაც წარსულის შეცდომებზე ფიქრობ. თითოელი შეცდომა ტვინს ნაგვათ მიეწოდება. ისეთი აყროლებულ ნივთათ, რომ ვერც სუნს და ვერც ანარეკს ვერ იტან. ტვინი კი ამ ნაგავს თავზე გისმევს და ისე შეგაზელს თითოეულ უჯრედზე რომ ვერასდროს ჩამოირეცხო. მარტოობა რაღაც დროით კარგია, ის ბევრ დროს გაძლევს ფიქრისთვის. რაც უფრო მარტო ხარ მით უფრო ჭკვიანი და ამავე დროს სევდიანი ხარ. თითოეულ მოქმედებას აქვს მიზეზი, როდესაც მას უღრმავდები, ხვდები სად დაუშვი შეცდომა. ასე გრძელდება უსასრულოდ, სანამ ვინმე ფიქრებიდან არ გამოგიყვანს. მარტოსულს კი არავინ ყავს, ვინც ფიქრებიდან გამოიყვანს, ამიტომაც ისინი ყველაზე სევდიანები არიან. ევაც მათ კატეგორიაში შედიოდა, ვიდრე გოგა გამოჩდებოდა. ეშინია, მაგრამ ძალას იკრებს რომ შიში დაძლიოს. თუ არ გარისკე, ვერასდროს დატკბები ცხოვრებით. მან რომ ბედნიერება გაჩუქოს, ჯერ ყველაფერი უნდა წაგართვას. ევას თავზე დაათენდა. ბოლო ღერიც ამოიღო კოლოფიდან, კვამლი ღრმად ჩაუშვა ფილტვებში და კვლავ სადღაც გაუჩინარდა გონებით.

_________________
მაღვიძარამ კვლავ დათქმულ დროს დარეკა. გარეთ ნიავი იყო, ფოთლები აქეთ-იქით იბნეოდნენ. ქუჩაზე ორი- სამი ადამიანი ირეოდა. მებაღე დაუზარებლად კრეჭდა ხეს, იქვე მწვანეში ჩაცმული შუა ხანს გადაცილებული მამაკაცი ქუჩას ასუფთავებდა. ჯერ ვერ მოესწროთ ადამიანებ გარეთ გამოსვლა და მყუდროების დარღვევა. ევა მშვიდად ადგა, საფერფლე გადაცალა და ტანსაცმლის ჩაცმა დაიწყო. დღეს არ აპირებდა უნივერსიტეტში წასვლას, უნდოდა სადმე განმარტოებულიყო, ამიტომ მამას უთხრა მეგობრები აგარაკზე მივდივართო, დედ-მამას დაემშვიდობა, ჩაკოცნა და გზას გაუდგა. ჯერ სასაფლაოზე მივიდა, სიმშვიდე იყო, ხალხი არ ჩანდა, ყველას დავიწყებოდა თავისი ახლობლებლები, რომლებიც ცხოვრებამ მათსე მალე გამოცადა. როგორც ყოველთვის ნიკასთან ჩამოჯდა -გამარჯობა ნიკ. გუშინ არ მოვედი, იმედია არ ინერვიულე. მორჩა, ახლა ბოლომდე გავაცნობიერე რომ წახვედით. თქვენ სულებს მოსვენება უნდა ვაღირსო, ისედაც ამდენი ხანია გტანჯავთ. -ხელები აუკანკალდა, ცრემლები დაუზარებლად ცვიოდა შავი თვალებიდან.- წასვლის დრო მოსულა, მე კი ეს ვერც შევამჩნიე. დამთავრდა, აქ კვირაში ერთხელ მოვალ, ყვავილებს მოვიტან ცოტას დაგელაპარაკები და წავალ. გავაცნობიერე, რომ უკვე დროა დავბრუნდე. მიყვარხარ. - საფლავის ქვას აკოცა და სწრაფად მოსწყდა ადგილს. ხელები ჯერ კიდევ უკანკალებდა, სხეულს ვერ იმორჩილებდა. ძვლივს მიაღწია ლარას საფლავამდე და მიწაზე დავარდა. ათი-თხუთმეტი წუთი ხმას ვერ იღებდა, მერე წამოჯდა და დაიწყო- ლარა, ხო, მე ეს გავაკეთე. მორჩა, რასაც ამდენი ხანი ვერ ვბედავდი ის გავაკეთე. მე ამას შევძლებ, შენ კი ზემოდან დამინახავ და მიბალეშიკებ. აქ ხშირად აღარ მოვალ, მხოლოდ კვირაში ერთხელ. ახლა აგარაკზე მივდივარ, პირველად უშენოდ. მე ამას შევძლებ, ცხოვრებას დავუბრუნდები. მიყვარხარ. -ხელებზე დაიხედა, ისევ უკანკალებდა, თუმცა ყურადღება არ მიაქცია, საფლავის ქვას აკოცა და მანქანისკენ გაეშურა. ჩაჯდა და ტირილი აუვარდა, ვეღარ ჩერდებოდა, ყვიროდა ურტყამდა, ცხოვრებას აძაგებდა. -ამის დედაც! იდიოტი ხარ, იტიოდი, შტერი, დებილი. რით ვერ მოინელე მათი სიკვდილი? - საკუთარ თავს დაუზოგავად ურტყამდა. მერე თითქოს დამშვიდდა. ბარდაჩოკი გამოაღო და ნერვიულად დაუწყო ძებნა დამამშვიდებელს. მადლობა ღმერთს იპოვა, სწრაფად გამოიღო ორი აბი და გადაკრა. ხუთი-ექვსი წუთი გაუნძრევლად იყო, თითქოს არც სუნთქავდა, თვალებსაც კი არ ახამხამებდა, მკვდარს გავდა. საბედნიეროდ, მალევე მოეგო გონს და მანქანა დაქოქა. მიხვდა რომ აგარაკამდე მშვიდობით ვერ ჩააღწევდა, ამიტომ პირველივე მაღალ შენობაში შევიდა. მარცხნივ დიდი სარკე იყო, მის წინ ოქროსფერი მაგიდა სკამები, მოპირდაპირეთ კი ადმინიატრაციის მაგიდა ორ ახალგაზრდა გოგოსთან ერთად. ბევრი ხალხი არ მოძრაობდა, იქაურობა ძალიან ლამაზი და მშვიდი იყო, მაგრამ ევას ეს არ შეუმჩნევია. შეშინებულივით მოვარდა ადმინიატრაციას - ოთახი მინდა. -ბოდიშით, ყველა დაბალ ფასიანი ოთახი დაკავებულია, მხოლოდ ლუქსია თავისუფალი. -მაშინ მანდ დავბინავდები. -იცით ძვირია. - აი, აქედან გადაიხადეთ ორი დღის. -საკრედიტო ბარათი მიაწოდა ევამ, მოლარემაც უხმოდ აიღო, გადაიხადა და ბარათი უკან მიაწოდა. ევამ რო წავიდა, გოგოები ერთმანეთს მიაშტერდნენ, თავიდან ვიღაც გიჟი ეგონათ და თურმე ევა რიჟამაძე ყოფილა. გოგოა სწრაფად შევიდა ლიფტში მეთერთმეტე სართულს მიაჭირა და ელოდა როდის დაიძვრებოდა, ლიფტმაც არ დააყოვნა, მალევე ავიდა თავის ოთახში, 354 ნომერში. მყუდრო ლუქსი იყო, დიდი საწოლითა და აივნიდან. ოთახში პატარა ბარიც იყო, მაგრამ ბოთლები დაცლილი იყო. როგორც კი შევიდა ყველაფერი საწოლზე დაყარა და აბაზანისკენ გაუყვა. აბანო დიდი ოთახი იყო ათი-თორმეტი კვადრატი. ევამ ცხელი წყალი მოუშვა და უკან დაბრუნდა მისაღებში. წითელი ღვინო და სიგარეტი შეუკვეთა და საწოლზე დაემხო. მომსახურებამაც არ შეაყოვნა, ხუთ წუთში ადგილზე იყო. ბარიდან ჭიქა გამოიღო ღვინო დაისხა და აბანოსკენ წავიდა. ევას აქვს იშვიათი ნიჭი, ვერასდროს ვერავინ გაიგებს რას გრძნობს, თუ ეს თვითონ არ უნდა. რომ დავფიქრდეთ მივხვდებით რომ ზოგიერთი ადამიანისთვის ეს საგანძური ცუდია. ევა ასეთი გამჭრიახი რომ არ იყოს, იქნებ, ვინმე აქამდეც მიმხვდარიყო რა ხდება მასში. იცინის, ერთობა, ცეკვავს, მაგრამ არაფერი. მის სულამდე არაფერი აღწევს. არაფერი აქვს ისეთი მყარი, რომ გაუძლოს სულამდე მისასვლელ გზას. მარტოა, ავარიამდეც მხოლოდ ერთი მეგობარი ყავდა. მთელი ცხოვრება იმდენად ცარიელია ხალხისგან, რომ უკვე ურთიერთობაც უჭირს. ახლაც, მარტო წევს ვანაში სრულიად შიშველი და ღვინოს მიირთმევს. ცდილობს არაფერზე იფიქროს. ცხოვრებაში ერთხელ მაინც უნდა იყოს ეგოისტი, მაგრამ ვერ ახერხებს. იმ ცხოვრებაზე ფიქრობს, რომელიც ეზიზღება. საკუთარ თავს იმეტებს დამარცხებისთვის, აუხდენელი ოცნებებისთვის, არ შემდგარი ცხოვრებისთვის, მაგრამ სხვებს ვერა. როდესაც ადამიანი შინაგანად სუფთაა, მას ვერანაირი შავი საღებავი ვერ გააშავებს. ევაც ასეა ცხოვრებამ ყველაფერი ქნა იმისთვის რომ გაბიროტებულიყო, მაგრამ ვერ შეძლო. თეთრს შავი ვერასდროს დაფარავს. რამდენიც არ უნდა ღებო, ერთ დღეს მაინც წამოვა წვიმა რომელიც ყველაფერს წაშლის რაც ხელოვნურია, სიკეთესაც, ბოროტებასაც, უსასრულობამდე იწვიმებს და მაინც დაგანახებს როგორი ხარ შინაგანად. და მაინც, როგორი ძნელია საკუთარ თავში ჩახედვა. მძიმეა საკუთარი თავის შენიშვნების მიღება, მან ყველაზე უკეთ იცის რა დააშავე. ევას ვანაში ჩაძინებოდა, ცრემლი ჯერ კიდევ არ ჰქონდა შემშრალი. რამდენიმე საათში გაიღვიძა. ადგა, ჩაიცვა და ტელეფონთან მივიდა. შვიდი გამოტოვებული ზარი, სამი გოგასგან, ოთხი მამასგან, გოგასთვის არაფერი მიუწერია, მამას მიწერა “კარგად ვარ, ჩავედით, ვერთობით ხმაურია და მერე დაგირეკავ.” შემდეგ ტელეფონი მიაგდო და ზურგჩანთას დაუწყო ძებნა. გათიშვა უნდოდა, ძილი სურდა, ამიტომ აბები დალია და თბილ საწოლში დაიმალა.
გოგა
გოგა ბარშია, გააგიჟა ევაზე ფიქრმა. დაუზოგავად სვამს და თან დაცვის ზარს ელოდება, რომ აცნობოს სად არის ქალბატონი “ქაჯი”. რამდენიმე წუთია ქრძელფეხება, წითური, ცისფერ თვალება გოგო თვალებით ჭამს, ახლა კი მის სკამთან მივიდა. - გამარჯობა ლამაზო. არ გინდა გავერთოთ? -თვალი ჩაუკრა “გრელფეხებამ”. -გართობაში რას გულისხმობ? -შენთვითონ ვერ მიხვდი? -დაბზრიალდა “წითული”. -კარგი, წინ გამიძეხი- ვისკი გადაკრა და “გრძელფეხებას” გაყვა. საპირფარეშოში შევიდნენ, გოგამ კარი გადაკეტა და მაშინვე ეცა, დაუზოგავად კოცნის, ხანაც კბენს. “წითური სიამოვნებისგან ძვლივსღა დგას ფეხზე, რაკოვინას ეყრდნობა. - აიიჰჰ, აჰჰ. - გინდა მიგრძნო?- არ გაჩერებულა ისე კითხა. - კი,სწრაფად, გთხოვ. - გოგამ შარვლის გახსნა დაიწყო -მიდი მიტრიალდი, გისრულებ სურვილს.- ქალი გაიღიმა, მიტრიალდა, რაკოვინას ხელებით დაეყრდნო, ფეხები გაშალა და ნეტარებით აღსავსე სიამოვნების ზენიტს დაუწყო ლოდინი. გოგამაც არ დააყოვნა ერთი მიარტყა ტრა•ზე, ტრუსიკი გადაუწია და ღრმად შევიდა მასში. გოგა უფრო და უფრო უმატებდა ბიძგების სიძლიერეს, თავისი ბრაზი გარეთ გამოაქვს, “წითური” სიამოვნების ზენიტში ადის- აიჰ, აჰჰჰ.- და გაათავა, მას მალევე მიჰყვა გოგა.
-კარგად ხარ? -უემოციოდ კითხა ბახტურიძემ -ასეთი სექ•ის მერე როგორ შეილება ადამიანი ცუდად იყოს.- შემობრუნდა, ზედა ტუჩი კბილებს შორის მოიქცია -საუკეთესო ხარ. -ხო არა?- ირონიით უთხრა და ხელების დაბანა დაიწყო. გოგამ კარი გახსნა და მიაძახა - ნახვამდის, უკნიდან გაიგო - არ გინდა კიდე შევხვდეთ? - მაგრამ არაფერი. უემოციოდ გამოვიდა, ერთი ჭიქა ვისკი გადაკრა და ბარი დატოვა.

______________________
დილის ოთხი საათია. ქუჩებში სიმშვიდეა, მხოლოდ ერთი ორი მანქანა თუ დაარღვევს გამეფებულ სიჩუმეს. გოგა საწოლზე “გდია” და ძინავს -ტრრრ ტრრრრ-ისმის ტელეფონის წრიპინი. თვალებ გაუხელელად აიღო -გისმენ. -ვიპოვე ბატონო გოგა. -მაშინვე წამოხტა, ტელეფონი ხმამაღალზე დააყენა და ტანსაცმლის ჩაცმას შეუდგა. -მამათქვენის ერთ-ერთ სასტუმროშია, შუადღეს მისულა, პერსონალის თქმით ცუდად იყო. - მადლობა რევაზ, პატივისცემა ჩემზეა. მისამართი ჩამიგდე. -არაფერს რა მადლობა, თუ რამე დაგჭირდათ დამირეკეთ. ჩაიცვა, ტელეფონი აიღო უკან მიტრიალდა და პირჯვარი გადაიწერა და გზა გააგრძელა. - თუ ცოცხალია რატო არ მპასუხობდა? ამის დედაც. -მანქანაში ჩაჯდა, მისამართი ნახა და გზას გაუდგა. ტრასა თავისუფალი იყო და სწრაფად მიდიოდა, ასოცს აცდა. ოც წუთში სასტუმროს წინ იყო. მორიგე გოგონასთასთან მივიდა -გამარჯობა, მაინტერესებს ევა რიჟამაძე რომელ ნომერშია. - ბოდიშით, სამწუხაროდ არ მაქვს უფლება მომხმარებლის პირადი ინფორმაცია გითხრათ. - ვინაა ამ სასტუმროს მფლობელი იცი? - კი ლაშა ბახტურიძე. - მე მისი შვილი და ამ სასტუმროს მეწილე ვარ, ნომერი და ბარათი მომეცი. - ბოდიშით, შეგიძლიათ პირადობა მაჩვენოთ? - აი ნახე -უკანა ჯიბიდან ამოიღო და გაუწოდა. - ახლავე ბატონო გოგა. 354 ნომერია, აი შესასვლელი ბარათი. კიდევ ერთხელ ბოდიშით. - გაუღიმა და სწრაფად შევიდა ლიფტში, ვეღარ ითბენდა, ევას ნახვა ძალიან უნდოდა. მეთერთმეტე სართულზე ავიდა, ნომერში შევიდა და სახ-სალამათი ევა რომ დაინახა საგრძნობლად დამშვიდდა. - ღმერთო მადლობა- პირჯვარი გადაიწერა და ევას გვერძე ჩამოჯდა. თმებზე ეფერებოდა და მშვიდდებოდა. როცა დათოს დაურეკა და უთხრა “ევა ტელეფონს არ იღებს, შენთან ერთად ხო არაა აგარაკზე მიდიოდნენ სამეგობროო” გაგიჟდა, იცოდა რომ მშობლებს კარგად ატყუებდა, ჯერ აგარაკზე წავიდა, იქ არ დახვდა, მერე ბარებში მოიძია, როცა იქაც ვერ იპოვა ნერვიულობის ზენიტს მიაღწია. ფიქრობდა, ნეტავ თავს ხომ არაფერი დამართაო. ახლა კი ნახა, სასტუმროს ნომერშია საბანში გახვეული და ღრმად სძინავს. თმებზე ფერებისას კარადაზე მყოფი სიგარეტი შენიშნა, აიღო და აივანზე გავიდა მოსაწევად. სამი ღერი ზედიდედ მოწია და ოთახში საგრძნობლად დამშვიდებული შებრუნდა. არ ეძინებოდა, ევას სახის თითოეული ნაკვთის შესწავლა დაიწყო. გოგას ისე დაათენდა ვერც გაიგო. სკამზე იჯდა და კონფერენციის საკითხებს აგროვებდა. ბევრი საბუთები დაუგროვა, რადგან გუშინდელი დღე დაკარგა. საათმა თერთმეტი ჩამოკრა, როცა ევას გაეღვიძა. -რა ხდება? აქ რას აკეთებ? - შეკრთა და წამოჯდა ევა. - ვა გაიღვიძე?- ირონიით უთხრა და ტელეფონი შეინახა. - გოგა აქ რას აკეთებ? - ყვირილზე გადავიდა ევა. -მე რას ვაკეთებ გოგო? შენთვითონ რას აკეთებ? ტელეფონს რატო არ იღებდი? სულ გაგიჟდი? -კბილებით გამოცრა და სკამიდან ადგა - შენ, შენ რომელიმე ნაშაში ხო არ გერევი? -გოგას ეკეტება, ხელს შუბლზე ნერვიულად ისვავს ცდილობს არ შეაწყვეტინოს, ევა საწოლიდან დგება და ყვირილს აგრძელებს - არ გიპასუხე იმიტომ რომ არ მქონდა შენთან ლაპარაკის ნერვები. რა ახსნა განმარტებებს მთხოვ? -გუშინ მთელი დღე შენ გეძებდი გოგო, მთელი თბილისი ფეხზე დავაყენე. - ხმას უწევს -შემეშინდა რამე არ მოწიოს საკუთარ თავს მეთქი, შენ კიდე მოხვედი აქ და ლოთივით დაიწყე სმა. -ხელებს ნერვიულად ისვამს კისერზე -როდის უნდა ისწავლო გარშემო მყოფების დაფას -სიტყვა გააწყვეტინა სასოწარკვეთილმა ევამ - მოკეტე. აღარ გაბედო ჩემთან ასე ლაპარაკი. - ხელები აიქნია, საწოლზე დაჯდა და ისტერიულად დაიწყო სიცილი. გოგა ხმას არ იღებდა. მერე ისევ ევამ დაიწყო -შენ რა გგონია ჩემთვის ვცხოვრობ? მე საკმარისად დამტანჯა დედამიწამ, სწორედ გარშემო მყოფებს რომ ვაფასებ, იმიტომ ვარ დღემდე ცოცხალი. შენ კი არ გაქვს უფლება ასე შემომეჭრა ნომერში. -ფეხზე წამოიჭრა და პირდაპირ გოგას წინ დადგა -თავს არ მოვიკლავ ან გინდაც მოვიკლა შენ რა? რა? გამაგებინე რა გინდა? -ყვირილზე გადავიდა ევა. -ამის დედაც! მე რა მინდა? მე რა მინდა გოგო? ამის დედაც შემიყვარდი. -თქვა და გვერძე მდგომი კარადა გადააყირავა. ევას ხმა ჩაუწყდა, ჯერ ბოლომდე ვერ გაეაზრებინა რა ხდებოდა. გოგა ხელებს შუბლზე ისვამდა და დამშვიდებას ცდილობდა -შენ რა გგონია გოგო? ღამე რო სასაფლაოზე დადიოდი და არასდროს არც ერთი ნარკუშა არ აგკიდებია ფერია გიცავდა. ან ღამე სახლიდან რო გაიპარე, საჭესთან ნასვამი რომ დაჯექი და პოლიციას მიყავდი, შენმა ლამაზ თვალებმა გადაგარჩინა? კიდე რომელი ერთი ჩამოვთვალო?-ნარმდენიმე წამი ჩერდება, ხელებს ნერვიულად ისვამს კეფაზე და ცდილობს არაფერი დალეწოს. -მე, მთელი ეს დრო შენს გვერდით ვიყავი, ყველაფრისგან გიცავდი. ფსიქოლოგს შენზე ვეკითხებოდი. ვგეგმავდი როგორ შემოვსულიყავი შენს ცხოვრებაში და ერთ დღეს ასე უბრალოდ დამეჯახე. -იცინის, უფრო სიმწრისგან -და კიდე მე რა მინდა აქ? ამის დედაც ევა, დროა აზრზე მოხვიდე. აირჩიე რა გინდა, სიკვდილი თუ სიცოცხლე. -ამდენი ხანია ბეწვზე დადიხარ. ამის დედაც! -გოგამ ნერვები ვეღარ მოთოკა, სიგარეტი აიღო და აივანზე გავარდა. ევა იჯდა გაკვირვებული და ყველაფერს აანალიზებდა. ტირილი უნდოდა, მაგრამ ხმას არ იღებდა. თხუთმეტი წუთი გავიდა, გოგა ისევ აივანზეა, ევამ რაღაც ნაწილი გადახარშა გონებაში და და აივანზე გასვლა გადაწყვიტა. აკანკალებული აივანზე გავიდა, გოგა მარცხნივ ხის სკამის მოპირდაპირეთ დგას, საგრძნობლად დამშვიდებულია და ერთ ნაფასს ურტყავს. ევა გვერძე დაუდგა, გოგას არ შეუხედავს. -აქამდე რატო არ გამოჩნდი ჩემს ცხოვრებაში?-უემოციოდ კითხულობს ევა. გოგამ თვალებში ჩახედა -რომც მოვსულიყავი შემომიშვებდი? შენ ისე აკრეფილი იყავი ცხოვრებაზე, ვერავის ამჩნევდი. -მჭირდებოდი. -არა, არ გჭირდებოდი, შენ მხოლოდ საკუთარი თავი გჭირდებოდა, როცა მე დაგჭირდი კი აქ ვარ. -ევა თვალებს ხრის, უკან მიდის და სკამზე ჯდება. გოგა იცინის -აი კიდევ, კიდევ ერთხელ დაიხიე უკან. -ისე ამბობს უკან არც ტრიალებდა. რამდენიმე წუთში სიგარეტს აგდებს, ბრუნდება ევას თვალებში უყურებს და ამბობს. -მე, შენ, ჩემი სათქმელი გითხარი. დუმილს უარად მივიღებ და შენი ცხოვრებიდან გავქრები -თქვა და კარისკენ გასასვლელ გზას გაუყვა. -არა, გოგა მოიცადე, გთხოვ. - ბახტურიძე უკან მიტრიალდა -მოდი დაჯექი, ვილაპარაკოთ. -აივნისკენ გაუძღვა ევა. ორივე მოთავსდა ხის სკამებში, ორივე დაძაბული იყო, ერთი ელოდებოდა რას იტყოდა, მეორე-რას უპასუხებდა. -ოღონ არ გამაწყვეტინო. -მუდარით უთხრა ევამ. გოგამ თანხმობის ნიშნად თვალები დაუკრა. - მე, მე არ ვიცი ჯერ... -ხმა ჩაუწყდა, ტუჩზე იკბინა და გააგრძელა -შენ იცი ახლა რა ეტაპზე ვარ, ყველაფერი არეული მაქ. მომწონხარ, კარგი ადამიანი ხარ, მაგრამ არ ვიცი მიყვარხარ თუ არა. იმედს ვერ მოგცემ, მაგრამ თუ შენ გინდა ჩემს ცხოვრებაში შემოგიშვებ როგორც შეყვარებული, მერე ნელ-ნელა ყველაფერი დალაგდება. მეც გავიაზრებ, რა მინდა. ახლა მართლა არეული ვარ. ვიცი ამპარტავნული შემოთავაზებაა, მაგრამ უნდა მეთქვა. ახლა შენი გადასაწყვეტია- თქვა, სკამს მიეყუტა და ნერვიულად ტუჩის კბენა დაიწყო. გოგა უემოციოდ იყურებოდა სივრცეში. რამდენიმე წუთი ესე იყვნენ მერე გოგა გაიმართა - კარგი, თანახმა ვარ, მაგრამ აღარასდროს გამითიშავ ტელეფონს. - ევას შეეტყო რომ ესიამოვნა პასუხი -კარგი, მაგრამ არასდროს მელაპარაკო უხეშათ. - ბოდიში, მაგაზე მართლა ვწუხვარ. -ხელები ზემოთ აწია დანებების ნიშნად- მდგომარეობიდან გამოვედი, ეს აღარ განმეორდება. - მკაცრად თქვა და წყალი გადაკრა. - დღეს რას აპირებ? -რავი არაფერს, გინდა სადმე წავიდეთ?- კარგი წავიდეთ.
________________
ღამეა, ბნელა, მხოლოდ მიწის ცქერით დაღლილი, ხასხასა მთვარე ანათებს თბილისს. დამაყრუებელი სიჩუჩუმეა, თითქოს არც ერთი სულიერია დარჩენილი დედამიწაზე. მხოლოდ ერთი სახლის აივანზეა ლამპით სინათლე. როგორც, ყოველ ღამე ახლაც ხის სკამზე ზის ევა, ფილტვებში ღრმად უშვებს კვამლს და სივრცეში იყურება. ამ აისს, დანარჩენი დღეებივით უიმედოდ არ ელოდება. მის თვალებში იმედია, მაგრამ თან ეშინია. ეშინია არ დაკარგოს ჯერ ხელშეუხებელი ოცნება. ოცნება მისია, ევას გარეშე ვერ იცოცხლებს, თუ ხელიდან გაუშვა ვერ გაფრინდება, დაბლა დაენარცხება და სულს დაკარგავს. არაფერია იმაზე საშინელი, ვიდრე აუხდენელი ოცნებების საფლავებით ცხოვრება. ევას ოცნება გოგაა, მან ამ ორ დღეში გააცნობიერა ეს. ბოლომდე არ იცის, რატომ უნდა სულ მასთან ყოფნა, რატო ხტუნაობს ორი წლის ბავშვივით, როცა ის წერს, მაგრამ ერთი კი იცის, ახლა მის ცხოვრებას აზრი აქვს, ახლა მოუთბენლად ელოდება ყოველ დილას, განა ეს სასწაული არ არის? შავმა ფერმა და ბურუსმა ნელ-ნელა დაიწყო ევას სულის გათავისუფლება, რადგან თითოეული თბილი ფერი, რომელიც მომრავლდა ევას ცხოვრებასი ბოლო რამდენიმე დღეა თვალებს თხრის პესიმიზმსა და უიმედობას. მაღვიძარამ დარეკა, დილა გათენდა. ევა მხიარულად ადგა და თავის მოწესრიგება დაიწყო. ორმოც წუთში მზად იყო, წითელი კლასიკური შარვალი ცაიჩვა შავ კოსტუმთან ერთად და მსუბუქი მაკიაჟი გაიკეთა. მშობლებს დაემშვიდობა და უნივერსიტეტში გაემართა. ორ ლექცია ჰქონდა, როცა დამთავრდა, ტელეფონზე მესიჯი მოუვიდა “ჩემს კაბინეტში გელოდები”. ევაც მაშინვე ოთახისკენ გაემართა დააკაკუნა და შევიდა. -გამარჯობა -გაუღიმა ევამ. ლექტორი ფეხზე წამოდგა გადაკოცნა და მის მოპირდაპირეთ დასვა. სასიამოვნო ქალია, საშუალო ასაკის, გაჩხინკული ტანითა და ლამაზი ნაკვთებით. -შენ სუ დამივიწყე ხო? - არა, რას ამბობ, უბრალოდ რთული პერიოდი მქონდა. - ხო, ეგ ვიცი. - დამწუხრებულმა გაუღიმა. - ახლა ძალიან კარგი ამბავი მაქ. ხომ იცი, ყოველწლიურად ერთ წიგნს ირჩევენ, რომელიც საუკეთესო სცენარის არის და რამდენიმე ენაზე თარგმნიან. -კი, ვიცი, ყოველწლიური საჩუქარია კარგ მწერლალთათვის. - უემოციოდ თქვა ევამ. -კი, ხოდა მაგ კონკურსის ჯიური ჩემი მეგობარია და იქიდან ვიცი რომ -ამოისუნთქვა, თვალებში ჩახედა და ყვირილით უთხრა-შენი წიგნი აირჩიეს. პირველ ადგილზე გახვედი. - ევას თავიდან არ დაეჯერა, ეგონა სიზმარში ვარო- სისხლძარღვებში სისხლი აჩქარდა, გაწითლდა -ჩემი წიგნი? -ხო, ევა, საყვარელო, “სხვა სამყარო” აირჩიეს. ალბათ, დღეს საღამოს დაგირეკავენ -ვაუ, ვერ ვიჯერებ.- თვალები აენთო ევას. -ჯიური ვინ იყო? -ევა, მაგის თქმის უფლება არ მაქვს.- უხერხულად შეიშმუშნა ქალი. - კარგი, კარგი, არაუშავს, აუ რა მაგარია, არ ველოდი. -მთლიანად გაწითლდა ევა - ხო, საყვარელო, შენ ეს შეძელი. გენაცვალე მოემზადე ხვალ ალბათ დაჯილდოება იქნება. - კარგი, თამ, მადლობა ძაან გამახერე. - არაფერს რა მადლობა საყვარელო, ოღონდ არ ჩამიშვა რომ გითხარი. - არა, რათქმაუნდა. მე წავალ ხო. -კარგი, საყვარელო მიდი. გადაკოცნა და გახარებული გამოვიდა კაბინეტიდან. სასიამოვნოა, როცა შენ ნაწარმოებმა დიდი აღიარება მოიპოვა. ძნელია გამოაქვეყნო, არ არის მარტივი თითოეულ ადამიანს გაუმხილო შენი ემოციები, განცდები, შეხედულებები. როცა გააცნობ ზოგიერთი გიჟად შეგრაცხავს, ზოგი აღფრთოვანდება. ნაწილობრივ ევას მარტოობაში ამ წიგნმაც შეიტანა წვრილი. არაა მარტივი შენს სამყაროზე ცუდი თქვან შენ კი ხმა არ ამოიღო. თითოეული ბურუსით მოსული სიტყვა წიგნზე მას გულს ტკენდა. არიან ადამიანები ვინც დაიკიდებდნენ, მაგრამ ევა იმ იშვიათ ჯგუფის მიეკუთნება, ყველაფერს ღრმად რომ გრძნობენ, ყოველივე სულთან ახლოს რომ მიაქვთ. შენობიდან გამოვიდა მანქანაში ჩაჯდა და გოგას დაურეკა - გოგა სად ხარ? -სახლში ვარ ახლა გავიღვიძე. რა ხდება? რა ხმა გაქ? - ადექი ჩაიცვი. აუ იცი რა მოხდა? ღმერთო არ მჯერა, ადექი შენთან მოვდივარ და გეტყვი. - მშვიდობაა? - კი, კი ძაან მაგარია. -ტელეფონი გაუთიშა და მანქანა დაქოქა. ხუთი დღე გავიდა, რაც გოგა სიყვარულში გამოუტყდა. ევა ბედნიერია, იმ დღის შემდეგ თავი მარტოსულად არ უგვრძნია. ახლაც იმ ერთადერთისკენ მიემართებოდა რომელთამაც ყველაფერზე ლაპარაკი შეეძლო. ათ წუთში უკვე სახლთან იყო. სირბილით შეიჟრა ეზოში და დაუზოგავად დაუწყო რტყმა კარებს. -გოგა გამიღე, გოგაააა. -ხო მოვედი - კარები გაუხსნა შავ სპორტულებში გამოწყობილ, არეულთმიანმა ბიჭმა. სახლში შეიჭრა ევა. - აუ იცი რა მოხდა? -კრესლოში ჩაემხო. -ჯერ-ჯერობით ვანგა არ ვარ, მაგრამ შენი ხასიათით თუ ვიმსჯელებთ, რაღაც კარგი მოხდა. - აუ ვერ დაიჯერებ. - ხო იცი ლოდინი არ მიყვარს, ნუ დამახავსე. - მოპირდაპირე კრესლოში ჩაჯდა გოგა. -ჩემმა წიგნმა კონკურსში გაიმარჯვა -სიხარულისგან წამოხტა ევა და ბრუნვა დაიწყო. -ვა, რა მაგარია ტო. -ნელ-ნელა, აუჩქარებლად მკლავებში მოიქცია, გულში ჩაიკრა და უჩურჩულა -ეს მხოლოდ დასაწყისია, შენი წარმატებული ცხოვრების. -ევას ხმა არ ამოუღია, განაბული იყო გოგას მკლავებში. ასე რამოდენიმე წუთი იყვენენ. მათთვის დრო გაჩერდა. იმ წუთს ორივეს ტვინი იმისკენ იყო მიმართული რომ ეს წამი სამუდამოდ აღებეჭდათ. იდილია, ევას ტელეფონმა დაურღვიათ. ზანტად გაათავისუფლეს ერთმანეთი, ტელეფონს დახედა -ვაიმე, უცხო ნომერია, შეიძლება კონკურსიდან რეკავენ. -კარგი, დამშვიდდი, უბრალოდ უპასუხე - უკან დაუდგა გოგა და გამხნევების მიზნით მხრებზე მოკიდა ხელები. - ევას გააჟრიალა, თუმცა არაფერი შეიმჩნია. -გისმენთ -ქალბატონო ევა, თქვენ ხართ ხო? -დიახ გისმენთ. - მწერლების ასოციაციიდან გიკავშირდებით, ჟიურიმ თქვენი რომანი “სხვა სამყარო” აირჩია გამარჯვებულათ. იმედია, თანახმა ხართ? -დიახ რათქმაუნდა. მადლობას გიხდით, ძალიან გამიხარდა. ხვალ საღამოს დაჯილდოებაა, იმედია მოხვალთ, დეტალებზე შემდეგ ვილაპრაკოთ. -კარგით, რათქმაუნდა. -მოსაწვევს ელექტრონულად გამოგიზვანით. მეწყვილესთან ერთად მოხვალთ? - ევამ გოგას ახედა, გოგამ თვალებით ანიშნა კი -დიახ მეწყვილესთან ერთად. -კარგით, დიდი პატივისცემითა და სიყვარულით გელოდებით. -ევამ ტელეფონი გათიშა და ხტუნვა დაიწყო -არ მჯერა, მე ეს გავაკეთე. -გაჰკიოდა ბოლო ხმაზე. -გოგა უყურებდა ბავშვივით სულის პატრონ სატრფოს და უფრო და უფრო უყვარდებოდა. -რამდენიმე ჭიქით ხო არ ავღნიშნოთ? -მაგიდისკენ მიუთითა გოგამ -უარი რომ ვთქვა გეწყინება? -სახე დამანჭა ევამ. -მიზეზს გააჩნია. -ცალ მხარეს გაიღიმა, მაგიდას მიეყრდნო და პასუხს დაელოდა. -სახლში უნდა წავიდე, დედ-მამას ვუთხრა თორემ ეწყინებათ.-გოგამ ამოიოხრა. -სამწუხაროდ, მაგ საკითხში ვერ შეგეკამათები. -ზურგიდან ხელები მოხვია და ყელზე ცხელი კოცნა დაუტოვა.



______________________
-დე, მა სად ხართ? -ევა მისაღებში მოდი. რატომ ყვირიხარ? რა ბედნიერი ხარ, რა მოხდა? თვალები გაუბრწყონდა დათოს. -მოემზადეთ. -წარბები აათამაშა ევამ. -ჰა, თქვი. -მკაცრად უთხრა ლელამ. ევამ არ შეიმჩნია და იგივე ინთუზიაზმით წამოიყვირა -თქვენმა შვილმა მწერლების კონკურსში გაიმარჯვა -თქვა და ბზრიალი დაიწყო. -მართლა? რა მაგარია საყვარელო, გილოცავ. -გახარებული დათო წამოდგა და შვილი გულში ჩაიკრა. -ჩემი ძლიერი გოგო ხარ შენ, ყველაფერი გადაიტანე -ჩაჩურჩულა მკლვებში მყოფ ევას. - ეს რომ გაიგონა მოიფუზა, ცრემლები მოადგა, მაგრამ არ მისცა უფლება თვალებს გადმოსცდომოდენ. -გილოცავ, ევა. -უემოციოდ უთხრა ლელამ და ოთახიდან გავიდა. ევას გულში რაღაც ჩასწყდა, მამას უფრო მეტად ჩაეხუტა და რამდენიმე ცრემლს გზა გაუთავისუფლა. -საყვარელო, ხომ იცი დედაშენს ძალიან უყვარხარ, უბრალოდ ჯერ ვერ გადაიტანა ნიკას სიკვდილი. ევამ ცალყბად გაიღიმა და გაიფიქრა -ჩვენ გადავიტანეთ? -ამოიოხრა, ხელები გაითავისუფლდა და თქვა -კაი, მა წავედი მოსამზადებელი ვარ. ყველაფერი უნდა გავარკვიო, სად ტარდება? რა ხდება? რა სტილიში გამოვეწყო? -კაი მა. გინდა მარიკას დავურეკო? მაგას ეცოდინება ყველაფერი. - არა, არ შეაწუხო, მეილზე უნდა მომსვლოდა წვრილმანები და გადავხედავ. -კარგი საყვარელო. ზანტად გადადგა ნაბიჯები, ოთახში შევიდა, კარი მძიმედ მიხურა, საწერ მაგიდასთან დაჯდა და ამოიოხრა. -ყველაფერი მე როგორ უნდა დამემართოს? -მხრები აიჩეჩა. -ჩემი ცხოვრება ფენომენია, როგორ შეიძლება ადამიანს არავინ არ ყავდეს, ვისთანაც გულწრფელად ილაპარაკებს, კოველგვარი ბანძი ნიღაბის გარეშე. - იცინის, ისტერიულად იცინის, ვეღარ ჩერდება. სიცილი ორი უკიდურესობისგამ მოდის სიხარულისა და სიმწრისგან. ჯოგჯერ სიცილით ამოიგლეჯ დაპატენტებულ დარდს. ევას სიცილი ტირილში გადაუვიდა. ჩუმად ტიროდა, არ უნდოდა მისი ხმა კედლებს გასცდომოდა. -ელემენტარული, მეგობარიც კი არ მყავს. - არ ყავს ადამიანი, რომელიც ურთიერთობებზე, ცხოვრებაზე, მეგობრობაზე მისცემს რჩევებს. წრეზე უტრიალებდა ეს ფიქრები, უფრო უფრო იმძიმებდა სულს. ძირითადად ადამიანები თვითონმე ქმნიან პრობლემებს. რამდენიმე წუთში ტელეფონმა დარეკა, უცხო ნომერი ოყო. ცრემლები მოიწმინდა, სუნთქვა დაიმშვიდა და უპასუხა. -გისმენთ. -რას შვრები? -ხმაზე იცნო გოგა, სუნთქვა დაიმშვიდა და უთხრა -რავი, სიტყვით გამოსვლაზე ვფიქრობ. -გოგამ ამოიოხრა -ტირილი აზრების დალაგებაში გეხმარება? -რამდენიმე წამი არაფერი უპასუხა. -საიდან მიხვდი? -ხმაზე შეგეტყო. -ხოო. - ღრმად ამოისუნთქა ევამ. -გინდა სადმე წავიდეთ? -მარტო ყოფნა მინდა. -კარგი, როგორც გინდა, მაგრამ დამიჯერე, ვინმეს მხარზე ტირილი უფრო ადვილია. -ხოო -ამოიოხრა ევამ. -შენ გიტირია?-ისე კითხა არც დაფიქრდა, როცა რამდენიმე წამში ტვინი ჩაერთო ინანა, მაგრა ახლა აზრი აღარ ჰქონდა. მეორე მხარე ჩუმად იყო, ბოლოს მთელი ენერგია მოიკრიბა და უთხრა -სამწუხაროდ, მე ძალა არ მეყო, ჩემი დარდი ვინმესთვის გამემხილა. ორივე მხარე გაჩუმებული ოყო, რამდენიმე წამში ევამ განმუხტა გამეფებული არეულობა. -ხვალ ექვსზე იწყება. გცალია ხო? -კი, წავიდეთ. რას იცმევ აარჩიე? მეც რომ შეგიხამო სტილი. -არ ვიცი, ჯერ მაგაზე არც მიფიქრია. -კარგი, გამაგებინე როცა გადაწყვეტ. -კარგი. ტელეფონი გაუთიშა, ღრმად ამოისუნთქა და კარადისკენ წავიდა. სრული არეულობა დახვდა შიგნით. რაც არ უნდა ეძება მაინც ვერ იპოვიდა. გაღიზიანებული მოცილდა, კარი დაკეტა და საწოლზე დაემხო. ფიქრებში ჩაიძირა, რამდენიმე საათი უბრალოდ იწვა და ფიქრობდა, მერე მეილზე შევიდა და წვრილმანები ნახა. საათს რომ დახედა, ოთხი ხდებოდა. -ჯანდაბა. -წამოიყვირა დროზე განაწყენებულმა და ფეხზე წამოდგა. სახლიდან გავიდა, მანქანაში ჩაჯდა, დაქოქა და გოგას დაურეკა. -ხო ევა. -გცალია? -კი, ახლა მოვრჩი პრეზენტაციის დაგეგმას. - ვა კაიაა. მე კლასიკურად ვაპირებ ჩაცმას, ალბათ რამე კაბას ვიყიდი და შენც კლასიკურად ჩაიცვი. -როგორც მეტყვი უფროსო.-ორივემ გაიცინა. -არ გინდა რომ შენც წამოხვიდე საყიდლებზე? თან აარჩევდი რას ჩაიცმევ. -მარტო ბოდიალი გეზარება ხო? კაი გამომიარე და წამოგყვები. - ათ წუთში მანდ ვარ. გზაზე საცობები არ იყო, მალევე მივიდა გოგასთან -გამოდი. -ორ წუთში მანდ ვარ. -სახლიდან გამოვიდა შავ შარვლსა და ხაკის ფერ საროჩკაში გამოწყობი უზომოდ სიმპათიური გოგა. კარი გააღო და გვერძე მოუჯდა. ევა თვალს ვერ აშორებდა. -ჩემს გარეშე ვეღარ ძლებ ხო? -თვალის მომჭრელად გაიღიმა გოგამ. რიჟამაძემ ძვლივს მოაშორა თვალები, ძაან ესიმპათიურა, გაეღიმა, მაგრამ მერე მოტვინა რომ ძაან გაიფაქტა და უემოციოდ შეხედა. -უბრალოდ სხვა წამყოლი არ მყავს. -კი, როგორ არა. -ევა გაწითლდა. -კაი დამშვიდდი, რამეს არ შეეჯახო, არ მინდა სატრფოს უკოცნელად წავიდე ამ ქვეყნიდან. -როდის უნდა შეწყვიტო ჩემს ტარებაზე ღადაობა?- ნერვებმოშვლილმა უთხრა.-ეეე, ჩემი გოგო გავაბრაზე. -ღიმილით წარმოთქვა და მიაშტერდა. -პირველი, ნუ იქნები იდიოტი, მეორე მე არ ვარ შენი გოგო. -ჯერ არ ხარ, მაგრამ როცა გეხები მაინც შენი გულისცემა მესმის და მერე რა იქნება. -გოგაა. -განაწყენებულმა შეხედა გვრძემჯდომს, რომელიც კარგად ერთობოდა და ევას სახის სიწითლით. მაღაზიაში ნახევარ საათში მივიდნენ, უკვე ერთი საათია დაბოდიალობენ, მაგრამ ევამ თავისი მოსაწონი მაინც ვერაფერი ნახა. -შენ რა პრეტენზიული ყოფილხარ ტო. -ტყუილად დავბოდიალობთ, მე აქ ვერაფერს შევარჩევ. -იმედ გამოცლილმა თქვა -ამდენ ტანსაცმელში ერთი რაღაც როგორ არ მოგეწონა? -ბიჭო რა უნდა მომწონებოდა? შენ რომელიმე მოგეწონა?-ნერვები ეშლება ევას -შავ გრძელ კაბას რა დაუწუნე? -მოხუცს ვგავდი. -ყვითელი რო მოისინჯე იმას? -ძაან ბავშვური იყო და ხვალისთვის არ გამოდგებოდა. -მოკლე წითელს? -ეგ მომეწონა, მაგრამ რომ ჩავიცვი ვეღარ ვსუნთქვავდი და შუა სცენაზე უხაერობისგან გავიგუდებოდი. -ეგ ყველა მიზეზი ახლა სერიოზულად თქვი? -გოგაა, კი. მე მინდა თან კარგად გამოვიყურებოდე და თან არ ვწუხდებოდე. -დაჯღანულმა უთხრა გოგას. -კარგიიი, წამოდი ახლა ნაყინები ვჭამოთ და მერე გაარკვიე.

ათი წუთის შემდეგ
-აუ რა გემრიელია, აქამდე ამ შენობის შესახებ რატო არ ვიცოდი. -აბა რავი. რას შვრები ახლა ყიდულობ რამეს? -ერთხელ კიდე გადავხედავ და თუ რამე მომეწონა ვიყიდი თუ არადა დავიკიდებ, მწვანე შარვალ კოსტუმს ჩავიცმევ. -კაი, მიდი ადექი მაშინ. -ორ წუთში მაღაზიაში იყვნენ. -ეს კაბა არ მომისინჯავს, იქნებ კარგი იყოს. -ხელი დაადო და გასახდელში შევიდა. რამდენიმე წუთში გამოვიდა თვალებ გაბრწყინებული ევა და მხიარულად დაბზრიალდა. სალათისფერი კაბა, მხრებზე მსხვილი წკვირდებითა და ღრმა დეკოლტით, წელში გამოყვანილი, რომლის ბოლოებიც პლისებით გრძელდება მუხლზე რამდენიმე სანტიმეტრით ქვემოთ. ძალიან უხდებოდა, გეგონებოდა სპეციალურად მისთვის შეიკერა. პრინცესას გავდა, ანდაც ფერიას, ზღაპრიდან გადმოვარილ ფერიას. რომ დაინახავდი გული გაგითბებოდა, ისეთი წმინდა იყო სულამდე მოგიტანდა ნებისმიერ განცდას. გოგა დაამუნჯა მისმა სილამაზემ, სილაღემ. თითქოს ევაში რამდენიმე ადამიანი ცხოვრობს, ერთი ბედნიერი, რომელსაც ყველა უყვარს, ყველა გამვლელზე ზრუნავს, მეორე უბედური, დეპრესიული, მაგრამ მაინც ყოველი არსება რომ უყვარს და არ შეულძლია მათი მიტოვება, მესამე წუწუნა, ბედნიერი, ლაღი ევა, რომელსაც სამყაროს შეცვლა სურს, მისი დახმარება წყურია. ყოველივე ეს მასშია, თითქოს წიგნის პერსონაჟი იყოს, რომელსაც რამდენიმე ადამიანი ყავს სულში ჩასახლებული. -ჰა როგორია? -გახარებულმაბკითხა გოგას. ბახტურიძემ ღრმად ამოისუნთქა და მისკენ ნელი ნაბიჯით გაუყვა -ულამაზესი ხარ, განსაკუთრებული ხარ , ჩემი სუნთქვა ხარ. -ერთმანეთთან ძალიან ახლოს დგანან, ერთმანეთის სუნთქვა ესმით. -ევამ თავი დახარა, ვერაფერს ამბობდა, თითქოს ხმის იოგები აღარ ჰქონოდა. გოგამ ევას პასუხი რომ ვერ მიიღო გულის სიღრმეში რაღაც ჩაწყდა. გაბრაზდა? არა მასზე გაბრაზება არ შეეძლო. -როდისმე მაინც შემიყვარებ- ყურში ჩაჩურჩულა, ლოყაზე აკოცა და უკან მოუხედავად გაუყვა დედეფანს. -უკვე მიყვარხარ -ამოიჩურჩულა, მაგრამ გოგა უკვე საკმაოდ შორს იყო ეს რომ გაეგო. -ჯანდაბა, დებილი ხარ ევა? როდის უნდა გამოუტყდე? ამაზე კარგი დრო როდის იქნება? სად წავიდა? ნეტა დაბრუნდება? -ამოიოხრა და გასახდელში შებრუნდა გამოსაცვლელად.
***
-ამის დედაც, ტიპს ვკიდივარ. მეკიდე უკანასკნელი იდიოტივით დავყვები ამ იდიოტურ მაღაზიებში და კაბას ვარჩრევ. -გიჭივით შევარდა საპირფარეშოში დასამშვიდებლად წყალს პირზე ისხამს -რა გჭირს გოგა? სუ გამო*ლევდი. კიდიხარ! კიდიხარ, რით ვერ მიხვდი? თავის თავს ელაპარაკება -ამის დედაც. -სასტიკად ურტყამს ხელებს კედელს, რამდენიმე ცრემაც გაიკვალა გზა -სხვა არავინ ყავს და იმიტო დადის შენთანერთად. იდიოტო გოგა უფრო და უფრო ამწარებდა საკუთარ თავს. -ამის დედაც. სიყვარულის დედა ვატ*ირე, გამომა*ლევა იმენა. უკვე ორივე ხელიდან სისხლი დის, მთელ სხეული დაჭიმული და წითელი აქვს. მის ვენებში სისხლი ელვის სისწრაფით მოძრაობს, კონტროლი აქვს დაკარგული. ხდება ხომე ასე, ხშირად არა, მაგრამ ხდება, ვეღარ უძლებს ადამიანი მასთან არ ყოფნას, მის არ შეხებას, რამდენიმე წუთის წინ ის ევა დაინახა გოგამ, ვინც ასე ძალიან ენატრებოდა, მაგრამ ვერ შეეხო, ამდენი წლის მერეც ვერ შეეხო, ვერ დაუკოცნა ცისფერი თვალები, მარწყვისფერი ტუჩები, ამიტომ გაგიჟდა, მიხვდა როგორი უძლური იყო მასთან და ეს ვერ აიტანა. ხდება ხოლმე ასე, ხშირად არა, მაგრამ ხდება, გაგიჟებს ადამიანს შენი უძლურება. რამდენიმე წუთში საპირფარეშოში შუა ხანს გადაცილებული კაცი შევიდა, გოგა ასეთი რომ შეამჩნია შეეშინდა, მაშინვე მასთან მივარდა. -რას შვრები შვილო? ეს რა დაგმართნია? -თავი დამანებე ბებერო, შენი თავი არ მაქ -მკვახედ უთხრა, კედელს თავი დაანება და მხოლოდ ახლა შეამჩნია თავისი დასისხლიანებული ხელები, კედელიც წითელი იყო -ამის დედაც- ხელები წყალს შეუშვირა. -სუ გამოვ.ყდი. -მხრები აიჩეჩა და წყალს დაუწყო ყურება. -თითქოს ცოტა დამშვიდდა. -მალევე იგივე მოხუცი მივიდა, გვერძე დაუდგა და გაღიმებულმა უთხრა -მოითბინე შვილო, თუ მართლა გიყვარს მაშინ მასაც შეუყვარდები. ეს რა არის რა დღეში ჩაგიგდია თავი? ასე მალე დანებდი? -ბრძნული რჩევები არ მჭირდება. -იემოციოდ, უთხრა უკვე საგრძნობლად დამშვიდებულმა გოგამ. -შვილო უბრალოდ დაელოდე, თუ მართლა გიყვარს, უბრალოდ მასთან იქნები, არ აქვს მნიშვნელობა, უყვარხარ თუ არა. მასთან მაინც ბევრად კარგად იქნები ვიდრე ნებისმიერ სხვასთან. ცხოვრებაში ყველაფერი ხდება პაპი, იქნებ როდისმე შეუყვარდე? ასე მალე დანებდები? -გოგა უხმოდ იდგა მისკენ არც მიტრიალებულა, მაგრამ თუთიყუშივით უმეორებდა თავისი გონება მის სიტყვებს, როცა უკან მოიხედა მოხუცი იქ აღარ დახვდა, მაგრამ მისი სიტყვები ღრმად, სულის ყველაზე ბნელ ნაწილამდე ჩავიდა. -ჯანდაბა. -თქვა მოხუცის წასვლით დამწუხრებულმა და ხელები გაიმშრალა. ტელეფონი აიღო და ოთხი გამოტოვებული ზარი დაინახა უკან გადაურეკა და უთხრა -ევა ბოდიში, სასწრაფო საქმე გამომიჩნდა და წავედი, ხვალ შევხვდებით. -ხო კარგად ხარ? -კი, ტო, პროსტა საქმე გამომიჩნდა, კიდევ ერთხელ ბოდიში. - არა, რა ბოდიში, პირიქით მადლობა რომ ჩემთან ერთად იბოდიალე მთელი დღე. -კაი, წავედი, აღარ მცალია. -ტელეფონი სწრაფად გათიშა და ღრმად ამოისუნთქა. -აუ ეწყინა, ჯანდაბა, შტერი ხარ ევა რიჭამაძე, ნამდვილი შტერი. -ბრაზობდა საკუთარ თავზე, სიმშვიდე დაკარგული ევა. -უკაცრავად თეთრი ფერი მაღალ ქუსლიანი ტუფლები გაქვთ? -უთხრა ყველაზე ახლო მდგომ მოლარეს. -დიახ, ორი წყვილია მაგ ფერი, განახებთ. -არა, არ გინდათ ოცდაცხრამეტი ზომა მომეცით ორივე, რაც შეიძლება მალე. -კარგით. ხუთ წუთში გამოვიდა მაღაზიიდან, განერვიულებულმა ჩადო პარკები უკანა სავარძელზე და დიდი სისწრაფიდ დაძრა მანქანა. -ჯანდაბა ევა, როდის უნდა გამოსწორდე? დებილი ხარ? შენც უნდა გეთქვა გოგასთვის. -ტუჩს კბენდა აღელვებული ევა, სიმწრისგან სიჩქარეს მოუმატა. სასაფლაოზე თორმეტ წუთში იყო. ღამე იყო, ბნელოდა, მაგრამ ევას ფარანიც არ აუნთია, იმდენჯერ აქვს ეს გზა დადკეპნილი, თვალდახუჭულიც მივა. ნიკას საფლავთან მივიდა და ჩამოჯდა. -გამარჯობა ნიკ, დღეს საწოლში მოგიყევი რაც მოხდა, მაგრამ მაინც ვერ მოვითბინე და ახლა აქ ვარ. -ტუჩებს აწვალებს. -ჩეემმა წიგნმა გაიმარჯვა, ოცნება ამიხდა. -რამდენიმე წუთი გაჩუნდა, მერე ღრმად ამოიოხრა და გააგრძელა -ნიკ ეს წიგნი შენზეა, შენ მოგიძღვენი. -ტუჩები დაისველა, ნერწყვი ჩაყლაპა და გააგრძელა -პირველივე დღიდან ვიცოდი რომ ლანა გიყვარდა, ისიც ვიცი მის დაბადების დღეზე, ოცდაერთ მაისს სიყვარული რომ აუხსენი და იმის მერე ერთად ხართ. -მხრები აიჩეჩა -ხო გიმალავდი, ამხელა წიგნი შენზეა და ეს არ გითხარი, მაგრამ ვერ შევძელი. რამდენიმე წუთი გაჩერდა, მერე კვლავ გააგრძელა -შენ გაიცინებდი, ჩემს სამყაროს დაინავდი. -ამოიოხრა -ვერ შევძელი, ვერ გაგიმხილე. -რამდენიმე წუთი ხმას არ იღებს - ახლა უკვდავად გაქცევ. -ცრემლები წამოცვივდა -ერთ თვეში წიგნი ათ ენაზე გადაითარგმნება და უამრავი ეგზემპლარი გამოვა. -იღიმის- უთვალავი ადამიანის გულში დარჩებით. ბოდიში ძმაო, იქნებ ერთი კარგი რამე მაინც გავაკეთო შენთვის -გაიღიმა. -მიყვარხარ, მაპატიე ამდენ ხანს რომ ვერ გეუბნებოდი -ტუჩებს კვნეტს -ხვალ ამას სამყაროს გავუმხელ. -საფლავის ქვას აკოცა და ლანასთან წავიდა. ჩამოჯდა -ნალ გამარჯობა -იღიმის -ვთქვი არ მოვალ-მეთქი, მაგრამ მოვედი, არ გამიბრაზდე. -ნერწყვს ყლაპავს -ლან ჩემი წიგნი შენზე და ნიკზეა -ამოიოხრა -ხო მე დიდიხანი ვიცოდი ეგ ამბავი, მაგრამ არ გეუბნებიდით. წიგნში თქვენი შეხვედრაა, ზუსტად ისე როგორც შეხვდით ჩემთან სახლში. -იღიმის მოგონება თვალწინ დაუდგა, მერე შეყვარებულების დრო. -გაჩუნდა, ცრემლები წამოუვიდა მერე დაქორწინდით. -ნერწყვს ყლაპავს, ცრემლები სდის -ხუთი შვილი გეყოლა, როგორც გინდოდა სამი ბიჭი, ორი გოგო. ბედნიერად ცხოვრობ -ცრემლები მოდის -ყველა ოცნება აგიხდა. -ჩერდება, თავის თავში ძალას ეძებს რომ გააგრძელოს, რამდენიმე წუთში დაიწყო -მეც მყავს წიგნში ოთხი შვილი, ჩვენი ბავშვები ერთად იზრდებიან -ტუჩებს იკვნეტს -სულ თამაშობენ და გულს გვიხარებენ კარგი ქცევებითა და ხასიათით. -ცრემლები უფრო და უფრო მეტი მოსდის, რამდენიმე წუთი ჩერდება, მერე აგრძელებს -როცა იმ დაწყევლილ ღამეს თქვენ წახვედით. ყველა ორს გლოვობდა, მე ცხოვრებას ვგლოვობდი, ძმისშვილებს ვგლოვობდი. მე შვიდიადამიანი დავკარგე. -ღრმად სუნთავს, ცაში უყურებს და აგრძელებს -ამას არავინ განიცდიდა იმ დროს, დანარჩენები ორს გლოვობდნენ მე კი შვიდს, როგორც გინდოდა წიგნში ხუთი შვილი გყავს, სამი ბიჭი, ორი გოგო. ალექსანდრე, გაბრიელი, ანდრია, ლიზა და მართა. -ღრმად სუნთქავს რომ როგორმე გააგრძელოს -მე ჩემი ძმის შვილებიც დავკარგე, წიგნში აღწერილი ისტორიები აღარ მოხდებოდა. -ჩურჩულზ გადადის -მამიდა ვერ გავხდებოდი, დიდი ოჯახი ვერ მეყოლებოდა. -წუჩებს იკვნეტს, ხელები თმებში აქვს და მტკივნეულად იწიწკნის -ჩვენი შვილები ერთად ვერ ითამაშებნენ, მაგრამ მე ვათამაშე, -ნერწყვს ყლაპავს -თქვენ წასვლამდე მე ეს გავაკეთე. დიდი საოცნებო ოჯახი შევქმენი, რომლისაც მწამდა, -ემოციები უმძაფრდება, ცრემელბი ორმაგად დის -მაგრამ იმ ღამეს ყველაფერი დაიმსხვა. სხვები ორ გგლოვობდნენ, მე კი ცხოვრებას მივტიროდი, თქვენთა ერთად ცხოვრებას. ჩერდება, რამდენიმე წუთი ღრმად სუნთქავს და აგრძელებს -ასე ძალიან მანდ იმიტო მინდოდა რომ მანდ მაინც ამეხდინა ოცნება, ოცნება ბედნიერი ოჯახის შესახებ. -იღიმის- გაკვირვებული ხარ ხო? -მხრები აიჩეჩა- ვიცი, შენც კი ვინც ყველაზე ახლოს იყავი, საკმარისად ახლოს არ ყოფილხარ რომ ეს გცოდნოდა -თავს აქნევს -ვერასდროს ვბედავდი ამის თქმას, მაგრამ ახლა ვთქვი, ახლა გაგიმხილე, შეიძლება ძალიან გვიანია. ვინ იცის? მაგრა მე ახლა შევძელი ამის თქმა, მხოლოდ ახლა. -ცრემლები, მიდის სახე სულ წითელი აქვს -მე მწამს რომ ჩემი ძმის შვილები სამოთხეში დაიბადებიან, ყველაზე წმინდა ადგილას, თქვენსავით ლამაზები და კარგები, ისეთები როგორებზეც ოცნებობდით. მიყვარხარ. -საფლავის ქვას აკოცა და ადგა -შენ უკვდავი ხარ! -უკანმოუხედავად ტირილითა და კანკალით დატოვა სასაფლაო. -მანქანაში ჩაჯდა, ცოტა დამშვიდდა და სახლისკენ გაემართა. ბნელ მარტოსულ ქუჩებში მხოლოდ ერთი, გიჯი, ზედმეტად მგრძნობიარე გოგონა მიაქროლებდა მანქანას.
მზე ამოვიდა, კაშკაშა, მცხუნვარე ვარსკვლავმა გაანათა ყოველი. ქუჩაში გამოსვლა მოესწრო ხალხს, ერთმანეთში ირეოდნენ და საოცარ აისს აფუჭებდნენ თავიანთი უწესრიგობით. ევა დილას საწოლში შეხვდა, წუხელ ძილის აბები დალია, რადგან დღეს მნიშვენელოვანი დღე ჰქონდა. რამდენიმე ღამის უძინარი მაღვიძარამაც ვერ გააღვიძა. სამის ოც წუთზე ოთახში დათო შევიდა, ევა ისევ საწოლში რომ დაინახა შეეშინდა, არასტანდარტული ნაბიჯებით მივარდა სარეცელს, სახეზე რომ დახედა და სუნთქავდა დამშვიდდა. საწოლზე დაჯდა და მოდუნებას შეეცადა. რამდენიმე წუთში გაღვიძება დაუწყო -ევა, ჩემო საყვარელო, გაიღვიძე. -თმებს ნაზად ურხევდა დათო. -ხოო, რა ხდება? -თვალები მოიფშვნიტა ევამ. -შვილო დღეს დაჯილდოება არ გაქვს? -კი, მერე? -უკვე სამის წუთებია. -ვაიმე. -საწოლიდან წამოხტა და საათს ახედა. -დამშვიდდი ევა, მოასწრებ. აბანოში შედი, თავი მოიწესრიგე და სამზარეულოში შემოდი, ისაუზმე. -კაი. -ჩქარი ნაბიჯებით შევარდა და სახე დაიბანა. მერე კბილების ხეხვას შეუდგა. ეშინია, არ უნდა წასვლა. ბევრ რამეს დათმობდა ოღონდ ახლა იქ წასვლა არ უწევდეს, მაგრამ უნდა მივიდეს, ვალდებულია. რამდენიმე წუთი სარკეში ჩაიხედა მოღუშული სახე რომ დაინახა, გაიღიმა. -არანაირი პესიმიზმი. -წარმოთქვა თავდაჯერებულმა და სამზარეულოსკენ წავიდა. გემრიელად მიირთვა შემწვარი კვერცხი, საათს რომ დახედა სამი ხდებოდა, ამიტომ სწრაფად ადგა და სალონისკენ გაემართა. სახლთან ახლოს იყო, ამიტომ შვიდ წუთში იქ იყო. მაკიაჯი გაიკეთა და თმები დაიხვია. ამ ყველაფერს საათი და თხუთმეტი წუთი დაჭირდა. მაშინვე მივიდა სახლში, კაბა შეამოწმა, ფეხსაცმელიც გახსნა, ყველაფერი ადგილზე რომ დახვდა დამშვიდდა, საწერ მაგიდასთან დაჯდა და გოგას დაურეკა. -ხო ევა. -რას შვრები? ემზადები ხო? -ახლა კომპანიაში ვარ ათ წუთში გავთავისუფლდები. -საათს დახედა გოგამ -ჯერ ადრე არ არის? -კი, ჯერ ადრეა, ისე მოგიკითხე. -კაია რო გახსოვარ. -გუშინდელი საქმეები მოაგვარე? -კი, ისეთი არაფერი იყო, ხელმოწერა ჭირდებოდათ სასწრაფოდ და. -ძალიან კარგი, ვინერვიულე ასე მოულოდნელად რომ წახვედი. -არ უნდა აღელვებულიყავი, პროსტა სამქმე იყო რა. -ხო, რავი. -სიტყვა მოამზადე? -ეჰჰ, ეგ ცუდი შეკითხვაა. არა. -პასუხიც ცუდია. -ახლა ვცდილობ რამე დავწერო.-ამოიხვნეშა ევამ. -მიდი, არ გაგაცდენ და ექვსის ნახევარზე მანდ ვიქნები. -კაი. -გაუთიშა ტელეფონი, ღრმად ამოისუნთქვა და საზურგეს მიეყუდა. -ეჰ, ევა, დღეს რთული დღე გაქვს, მაგრამ ამას შეძლებ. -მხრები აიჩეჩა და მაგიდას დაუბრუნდა. სიტყვის დაწერაში ხუთი საათი გახდა. -ჯანდაბა -იყვირა და ჩაცმას შეუდგა. ზუსტად ოცდახუთ წუთში მზად იყო, სარკეში ჩაიხედა, საკუთარი თავი დაარწმუნა რომ ყველაფერს შეძლებს და თავდაჯერებული გავიდა მისაღებში. -ჩემი ლამაზი -გაუბრწყინდა თვალები დათოს ბედნიერი შვილის დანახვისას. -მაა -სიამოვნებით გაუღიმა ევამ. -ჩემი წასვლის დროა. -კარგი, გაგაცილებ. -სახლის კარებებამდე მიჰყვა. გაუხარდა გოგას მანქანა რომ დაინახა -კარგად გაერთე, წარმატებები. -უთხრა გოგას დანახვით დამშვიდებულმა დათომ. -წავედი- გარეთ გავიდა და მაშინვე დაინახა ბახტურიძე, მანქანისგან მოშორებით იდგა და სიგარეტს აბოლებდა. -აუ, რა სიმპათიურია. -გაუელვა ტვინში ევას. გოგამ როგორცკი შეამჩნია მისკენ გაემართა, თვალს არ აცილებდა, ტკბებოდა მისი სილამაზით. სალათისფერი კაბა, თეთრი წვრილ ქუსლიანი ფეხსაცმელი, ამავე ფერის კლაჩი, ყორანივით შავი ხვეული თმა მხრებზე მოეფანტა, სახეზე მკრთალი პომადა და სალათისფერი წენი ესვა. -ულამაზესი ფერია. -გაიფიქრა გულში გოგამ. -პირისპირ რომ აღმოჩნდნენ ერთმანეთი გადაკოცნეს, ამ მომენტში ორივეს გააჟრიალა, ევა გაწითლდა. -ძალიან ლამაზად გამოიყურები ფერიავ. -უთხრა და ხელზე აკოცა. -ევას ესიამოვნა, მიინაბა, მოსწონს მისი შეხება. -თქვენც ძალიან სიმპათიური ხართ, ყურადღებით ვიქნები კავალერი ვინმემ არ მომტაცოს. -უთხრა გაღიმებულმა ევამ. -უყურადღებოთ არ დამტოვო, თორე მართლა მოვატაცებინებ ჩემ თავს. -უთხრა სიცილით, ორივე იცინოდნენ. მანქანაში ჩასხდნენ, გოგამ მანქანა დაძრა. -აუ, სიტყვით გამოსვლის მეშინია. -იცი რაც უნდა თქვა? -სამწუხაროდ კი, მაგრამ ადვილი არ არის. -ღრმად ამოისუნთქა ევამ. -დამშვიდი, სიტყვით გამოსვლის დროს ერთ წერტილს მიაშტერდი და იმაზე კონცერტრირდი რაც უნდა თქვა. შენ ამას შეძლებ. -ეჰ, იმედია. -ოც წუთში მივიდნენ ერთ-ერთ დიდ რესტორანში. -დაჯილდოება შენობაში იყო, წვეულება ღია ცის ქვეშ. -ეჰ მოვედით. -ამოიხვნეშა ევამ. -დამშვიდდი. -სასოწარკვეთილიმა გაიღიმა და დასამშვიდებლად გოგას ჩასჭიდა ხელი. -ბახტურიძემ თბილად შეხედა, ხელი მყარად მოუჭირა და შენობისკენ გაუძღვა. დერეფანში ჟურნალისტები იყვენენ, მათ დანახვისას ადგილს მოსწყდენენ, კითხვების დასმა და ფოტოების გადაღება დაიწყეს. ევამ და გოგამ ერთმანეთს შეხედეს, გოგამ თვალებით დაამშვიდა. უკომენტაროდ შევიდნენ დარბაზში. სასიამოვნო აურაა შენობაში, დიდი ოქროსფერი კედლები, მაღალი თეთრი ჭერი, წითელი სცენა, რიგებათ დადებული ათასამდე სკამი. -გამარჯობა, ძალიან კარგად გამოიყურები. -მიუახლოვდა მოკლე, შავ კაბაში გამოწყობილი, საშუალო ასაკის ქალი. -ნატა, კაშკაშებ, უფრო და უფრო ახალგაზრდავდები. -ღიმილით უთხრა აღელვებულმა ევამ. -გოგონი გამაცანი შენი სიმპათიური კავალერი. -გოგას მიუტრიალდა ნატა. -ბოდიშით. გოგა ეს ნატაა ჩემი ლექტორი და მეგობარი, ნატ გოგა ჩემი კავალერი. -სასიამოვნოა თქვენი გაცნობა -ხელი ჩამოართვეს ერთმანეთს. -ჩემთვისაც. -ღიმილით მიუგო ნატამ. ახალგაზრდებო წამოდით ადგილს განახებთ. -ბოდიშით, სასწრაფო ზარი.ა -ევა ნერვიულად მიტრიალდა გოგასკენ -მალე დავბრუნდები. -მშვიდად უთხრა და ადგილს მოსწყდა. -შენ ცერემონიის დაწყებიდან დაახლოებით ნახევარ საათში გამოგაცხადებენ და სცენაზე მიგიხმობენ. რამდენიმე სიტყვას იტყვი ხო?-რიჟამაძეს გახედა, რომელიც სხვა სამყაროში გადასულიყო. -ევა მისმენ? -მხარზე შეახო ხელი -რა იყო? -ახლა მოეგო გონს. -დაჯილდოებაზე გეუბნები. წარმოთქვამ ხო რამდენიმე სიტყვას? -კი, წიგნის დაწერის ისტორიას მოვყვები. -გვერძე დაუდგა გოგა, ევამ მაშინვე ხელი ჩასჭიდა. -კარგი, დაქტოვებთ, სხვებსაც მივესალმები -სასიამოვნო იყო თქვენი გაცნობა- ჩემთვისაც. -მშვიდად მიუგო გოგამ. როგორც კი ნატა გაეცალა გოგამ ევას შეხედა -რა გჭირს? -თმებზე ეფერება. -გამიშვი. -კაი გაგიშვი. კარგად ხარ? -არა. -თვალები დაუცრემლიანდა ევას. -კარგი, მოდი გარეთ გავიდეთ. -ჩვენ ადგილზე დავსხდეთ, დრო აღარაა. -წამოდი. დამშვიდდი, ყველაფერი მაგრა იქნება. -გვერდიგვერ სკამებზე დასხდნენ. ევამ ღრმად ამოისუნთქა. -შემომხედე. გინდა ყველაფერი დავიკიდოთ და გავიქცეთ? -არ შემიძლია, მე ეს უნდა გავაკეთო. -შენ ამას შეძლებ. -იმედიანი, ტკბილი თვალებით შეხედა გოგამ. -მადლობა, შენ რო არ მყავდე. -გყვავარ და ვერასდროს მომიშორებ. ასე რომ არ იფიქრო მე რო არ გყავდე. -კვლავ უღიმის გოგა. -ამასობაში ხალხი თავის ადგილებზე დასხდნენ, წამყვანიც სცენაზე ასულიყო და ღონისძიება დაეწყო. ევას აღარაფერი ესმოდა, უბრალოდ იჯდა გაქვავებული, გოგას ხელი ეჭირა და სიტყვაზე ფიქრობდა. ასე ოც წუთს გაგრძელდა -ხანდახან გოგა შეხედავდა ხოლმე, მაგრამ ხვდებოდა რომ აქ არ იყო და ფიქრს არ აწყვეტინებდა. -ევა, შენი დროა, რამდენიმე წამში გამოგაცხადებენ. -მეშინია. -შემომხედე, ხელით მოატრიალებინა სახე -შენ ამას შეძლებ, სცენაზე ახვალ და ყველას დაანახებ,როგორი ძლიერი, მაგარი, მშვენიერი მწერალი ხარ. -არ ვარ. -წაიჩურჩულა სასოწარკვეთილმა და ტუჩი კბილებს შორის მოიქცია. -შევეგებოთ ამ გენიალური წიგნის ავტორს ევა როჟამაძეს. გთხოვთ ქალბატონო ევა.-სიამაყით გამოაცხადა წამყვანმა. -ევა ადექი, შენ ამას შეძლებ. -ხელი გაუწოდა, სცენამდე მიაცილა თან შეუმჩნევლად ჩასჩურჩულა -ფერიები ყოველთვის იმარჯვებენ -მშვიდად შეხედა, ხელი გაუშვა და ადგილზე დაბრუნდა. ევა მოხდენილად ავიდა სცენაზე, ცდილობდა ნერვიულობისგან არ წაქცეულიყო. -წამყვანი გადაკოცნა, ჯილდო აიღო და მიკროფონთან მივიდა. რამდენიმე წამი შეჩერდა, გოგას მიაშტერდა გაიღიმა და ლაპარაკი დაიწყო -გამარჯობა მეგობრებო, ყველას დიდ მადლობას გიხდით ვინც ეს წიგნი აირჩია. წიგნი “სხვა სამყარო” ჩემი გამორჩეული ნაწარმოებია. -რამდნემემე წამი გაჩერდა, ღრმად ამოისუნთქა -არა, იმიტომ რომ ის ყველაზე პოპულარი გახდა, არამედ იმიტომ რომ ამ წინგში ჩემი გარდაცვლილი ძმისა და მეგობრის ისტორია. მე მათზე დავწერე ეს რომანი. -რამდენიმე წამი კვლავ გაჩუნდა, გოგას უყურებს, შემდეგ ძალა მოიკრიბა და გააგრძელა -მათი ცხოვრებაა აღწერილი, რომ არა ის საზარარელი ავარია რამდენიმე ათეულ წელში ზუსტად ისე იქნებოდნენ, როგორც წყვილი წიგნიდან. -ხელებს ნერვიულად მანჭავს -თუმცა, მოხდა ისე რომ ამ ცოდვილი მიწიდან წავიდნენ. -დახლოებით ერთი წუთი გაჩერდა, გოგას უყურებს, ისიც თვალებში უყურებს და უღიმის. -ამ ისტორიით გული არ უნდა გიგიტყდეს, პირიქით უფრო მეტად უნდა ისწავლო სიყვარული. ეს მაგალითია რა ცოტა ხანი ცოცხლობს ადამიანი, არავინ იცის რა მოხდება ხვალ, შესაძლოა საერთოდ ვერ გავიღვიძოთ, ამიტომ მხოლოდ დღევანდელით იცხვორეთ. -რამდენიმე წამი ჩერდება -დღეს დღეობით გულგატეხილი ადამიანები ამბობენ რომ სიყვარული არ არსებობს. მაგრამ, არა, ცრუობენ. ისინი დაბრმავებული არიან ცხოვრების სიშავით. რაღაც ეტაპზე მეც ასე ვიყავი, არ მჯეროდა სიყვარულის სასწაულის, მაგრამ ის არსებობს. ჩვენს გარშემო იმდენი სასწაულია, იმდენი სიყვარულია რომ ჩვენ ამას უბრალო ყოველდღიურიბათ აღვიქვამთ. მეგობრებო ჩემ სიტყვებზე იფიქრეთ, იქნებ მიაგნოთ კიდეც ცხვირწინ მდგომ სასწაულს. მადლობა, ყველა მიყვარხართ. -სიტყვა დაამთავრა და აპლოდისმენტებიც დაიწყო, სასიამოვნო გრძნობა დაეუფლა, როცა დარბაზს გადახედა და ოთხმოცი პროცენტი ფეხზე იდგა, აქა-იქ ისმოდა შეძახილები -მიყვარხარ, საუკეთესო ხარ, ძლიერი გოგო, მიყვარხართ ევა, ვგიჟდები შენზე. -რამდენიმე ცრემლიც გადმოცვივდა ევას, როცა დარბაზს შეხედა. თავი დაუკრა და მოხდენილად ჩამოვიდა სცენიდან. -ძალიან კარგი ხარ ფერია. -ღიმილი შეაგება გოგამ. ევა სკამზე მოკალათდა, გოგას შეხედა და უჩურჩულა -მიყვარხარ ფერიას ოცნებავ. -გოგამ მოულოდნელად შეხედა, გულში სითბო ჩაეღვარა, არ ელოდა ამ მომენტს. -გადაიხარა კისერზე ცხელი კოცნა დაუტოვა და შუქებიც აინთო. ევა სიხარულისგან ბრწყინავდა, აღიარა, გამოუტყდა რომ უყვარდა და ეს ახარებდა, ამავდროულად ხალხის ამდენი თბილი სიტყვა აბედნიერებდა. მართლაც ისეთი დღეა არასდროს რომ განმეორდება. ევას გოგას ხელი ეჭირა, გოგამ რამდენჯერმე გადახედა სიზმარია თუ ცხადიო ფიქრობდა. -მოდი გავიპაროთ. -შუქი რომ ჩაქვრა უჩურჩულა ევამ. -წავედით. -ხელი სტაცა და შეუმჩნევლად გავიდნენ უკანა კარიდან. მანქანაში მოთავსდნენ -სად წავიდეთ? -კითხა თვალებ გაბრწყინებულმა ევამ. -ცოტახანი მოიცადე და ნახავ. -მანქანა დაქოქა და ქალაქიდან გასვლა დაიწყო. -როდის შეგიყვარდი?-ისე მოთავსდა სავარძელში რომ პირდაპირ მისი სახისთვის ეცქერა. -ადრე, ძალიან ადრე. -გოგა როდის? -კატის თვალებით შეხედა ევამ. -შენი ძმის ოცდამეერთე დაბადებისდღე გახსოვს? იქ გნახე პირველად და მაშინ მომეწონე. -ნიკას იცნობდი? -ძმაკაცები ვიყავით. -მე არ მახსოვხარ. -გაკვირვებული უყურებს ევა. -მაგ დროს ძაან ჩაკეტილი ვიყავი -დაიჯღანა ევა. -კი, ნამდვილად. იმ ღამეს სახლში მე წაგიყვანე, შენ ძაან ნასვამი იყავი და არ გემახსოვრება. -ანუ შენ დიდი ხანია მიცნობ? -კი. -ისე უთხრა გზისთვის თვალი არ მოუშორებია. -სად მივდივართ? ქალაქიდან გავედით? -ნახევარი საათის სავალზეა, მივალთ და ნახავ. -კაი. -ნიკა სად გაიცანი? -ერთმანეთი მამებმა გაგვაცნეს, თორმეტი წლის წინ. -ანუ დიდი ხანია ჩემს ოჯახს იცნობ. -კი. -არ მეგონა ასე ადვილად თუ შეგიყვარდებოდი. -უეცრად მიტრიალდა,თვალებში ჩახედა და მოულოდნელი კითხვა აჯახა. -ევამ თავი მიატრიალა. -ფერია რა ხდება? -მაშინაც მიყვარდი, როცა სასტუმროში მომივარდი. -გაიღიმა და ისევ ისე მოეწყო. -უშიშარი აღიარებაა. -მისკენ გაიწია და ყელზე აკოცა. -მინდა ვინმესთან სამართლის თქმა შემეძლოს, არ მეშინოდეს. -ჩემთან უნდა შეძლო, არასდროს გაგაკრიტიკებ, უბრალოდ ჩაგეხუტები. -ყოველთვის? -ყოველთვის. -გადაიხარა და ლოყაზე აკოცა ევამ. რამდენიმე წუთში მანქანა გააჩერა დიდი ჭიშკრის წინ. -მოვედით? -კი. -რა ძაან ლამაზია. -შენ შიგნით უნდა ნახო. -ხელი ჩაშჭიდა და ჭიშკარი გააღო. -სამოთხეა -ჩაიჩურჩულა ევამ. ღობის იქით დიდი მინდორი იყო, ჰამაკითა და საქანელებით მათ უკან კი დიდი ორ სართულიანი აგურის სახლი. კართან დაიხარა, დოქიდან გასაღები ამოიღო და კარი გახსნა. -ვაა, პირველად ვნახე გასაღები დოქში. -შენ აქ ბევრ რამეს ნახავ პირველად. -მოულოდნელად ყელში ცხელი კოცნა დაუტოვა, ევა მოულოდნელობისგან ახტა, გოგამ მის რეაქციაზე გაიცინა. -შემოდი. -უთხრა დაბნეულ ევას. -ძალიან მყუდრო სახლია. -ბრწყინებულმა ევამ. -ბებია-ბაბუის სახლი იყო. -ახლა აღარ არიან? -ბაბუა ოთხი წლის წინ გარდაიცვალა, ვერ გაუძლო შვილის სიკვდილს, ბებია ჩვენთან ცხოვრობს. -დაძაბულმა ნერწყვი გადაყლაპა და ამოიჩურჩულა -ბოდიში. -არანაირი ბოდიში, ჩვენ ნებისმიერ თემაზე დავილაპარაკებთ. -გოგა -რა? -უკან მიტრიალდა ბახტურიძე. -მიყვარხარ! -თქვა და ტუჩებში ეძგერა. იქამდე კოცნეს ერთმანეთი სანამ ჰაერი არ გაუთავდათ. ევას უხაროდა, სწორედ ასე წარმოედგინა პირველი კოცნა. მაგრამ, თან ფიქრობდა -ნეტავ კარგი იყო? -თავი მხარზე დაადო, მასზე ნახევარი თავის მაღალ, ბედნიერ ბიჭს. -საუკეთესო ქმნილება ხარ. -ჩასჩურჩულა და ხელები წელზე შემოხვია. რამდენიმე წუთი იდგნენ ჩახუტებულები, შემდეგ სახლი დაათვლაიერეს, წაიხემსეს, ბუხარი დაანთეს და მის წინ სქელ ხალიჩაზე მოთავსდნენ. ევას თავი გოგას გულზე ედო, გოგას ხელი გქონდა შემოხვეული და სხეულზე იკრავდა. -რამდენი გყოლია? -უეცრად კითხა ევამ და სახეზე ახედა. -ბევრი, მაგრამ სერიოზული ურთიერთობა არცერთი ყოფილა. ამას ახლა რა მნიშვნელობა აქვს? -მე არავინ მყოლია. -ცეცხლს შეხედა ევამ. -ვიცი, მე პირველი ვიქნები და ალბათ უკანასკნელიც. - თქვა ღიმილიანმა გოგამ. ევა წამოჯდა, შავ თვალებში შეხედა და აღელვებულმა წარმოთქვა -როგორც არ უნდა მიყვარდეს ადამიანი, ასე მალე მე ვერ დავუახლოვდები. -გოგაც წამოიწია, არ ესიამოვნა დაძაბული ევა რომ შეამჩნია. -მე შენ მიყვარხარ, ჩემთვის ისიც კმარა რომ ჩემ გვერძე ხარ. რამდენი დროც გინდა იმდენი გექნება. მე შენთვის არ დამიძალებია არაფერი, მეწყინა ასე აღელვებულმა რომ თქვი. გგონია რამე ისეთს გავაკეთებ რაც შენ არ გინდა? -გაღიზიანებული წამოდგა ფეხზე და დასამშვიდებლად წყალი დალია. -გოგააა, მე ეს არ მიგულისხმია, მე, მე მე უბრალოდ ვთქვი რომ ეს ყველაფერი ჩემთვის ახალია და დრო მჭირდება რომ შევეჩვიო. -მის წინ გაჩნდა ევა. -მომისმინე, არც გოგოები მაკლია და არც სიყვარული. მე უბრალოდ შენ შემიყვარდი და ასე უბრალოდ დაგდევდი კუდში. მაგ სიტყვებს არ ვიმსახურებდი. შენ ბაგეებსაც არ მივკარებივარ იქამდე სანამ შენ არ მოგინდა. ამ თემაზე მეორედ ლაპარაკი აღარ დამჭირდეს. -საგრძნობლად გაუხეშებულიყო გოგა. -ბოდიში, მე ეგ არ მიგულისხმია. თავი მიადო გოგას და ცისფერი თვალებით ახედა სახეზე. გოგაც მოლბა რა რამდენიმე წუთში ხელები მოხვია. -ამ თემაზე ლაპარაკი აღარ დამჭირდეს ფერია. -უჩურჩულა და შუბლზე აკოცა. -მშია, რამე გვაქ? -თქვა რამდენიმე წუთში ევამ. -მანქანაში პიცები და კოკაკოლაა გინდა? -ვგიჟდები პიცაზე -გაიღიმა ევამ. გადმოიტანეს, ჭამეს და ძილის დროც მოვიდა, ცხრაჯერ დაამთქმარა ევამ. -გეძინება, წამოდი ოთახს გაჩვენებ. -ხელი გაუწოდა გოგამ. მეორე სართულზე ავიდნენ და ერთ დიდ ოთახში შეიყვანა, რომელიც საკმაოდ მყუდრო იყო. დიდი საწოლი, მის წინ ოთახის საქანელა, გვერძე გარდეროვი. -აქ ნახე, ჩემი დის ტანსაცმელი იქნება და პიჭამოთ გამოგადგება.-კამოდისკენ მიუთითა გოგამ. -კარგი, მადლობა. მარცხნივ წავიდა ევა. -შენ სად იძინებ? -მოპირდაპირე ოთახში. თუ რამე დაგჭირდა დამიძახე. -კარგი. -გოგა გავიდა, სახლის კარი შეამოწმა, ფანჯრებიც დაჯეტა და ოთახში დაწვა. ევას სასაცილო, ლურჯი, დათვის პიჟამოები ჩაეცვა და ისიც ჩაწოლილიყო კომფორტულ საწოლში. ნახევარი საათი იწვა, იბორგიალა, იფიქრა და ბოლოს გადაწყვიტა გოგასთან გასულიყო. ჩუსტები ჩაიცვა,ძალა მოიკრიბა და ოთახში გავიდა. -გღვიძავს? -იჩურჩულა ევამ. ბხტურიძე გამდოტრიალდა, თვალები დაიფშვინტა -ხო, რა ხდება? -აქ დავწვები რა? -ტუჩი კბილებს შორის მოიქცია ევამ. -მოდი. -მარცხნივ მიიწია და საბანი ასწია. ევა უცებ ჩახტა საწოლში. -კარგად ხარ? -უჩურჩულა გოგამ. -კი, უბრალოდ შენთან მინდოდა. -გოგასკენ მიიწია და თავი მკერდზდ დაადო, ბახტურიძე ხელებში მოიქცია და ტანზე მიიკრო. თავიდან ორივე დაძაბული იყო, მაგრამ მალევე მოეშვნენ და ერთმანეთზე გადახლართულები მოსწყნენ დედამიწას.
______________________
მიწის ცქერით დაღლილ მთვარეს ცეცხლოვანი ვარსკვალი შეენაცვლა. ფანჯრიდან მამლის ყივილი ისმის, აქა-იქ ჩიტებსაც დაედოთ ბინა და ტკბილად გალობდნენ. ევა და გოგა ერთ საწოლში იწვნენ. ბახტურიძე მზის სხივებმა გააღვიძეს, ამიტომ იწვა და ევას აკვირდებოდა, მისით ტკბებოდა. ვერასდროს წარმოიდგენდა ასე თუ ვინმე ეყვარებოდა, წარსულში ყოველთვის ფიქრობდა რომ უგულო ოყო, რადგან არც ერთი გოგოს სიტყვები გულთან ახლოს არ მიქონდა. მაგრამ, ახლა უყურებს თავის ფერიას და თვალები უბრწყინდება, ტანში ჟრუანტელი უვლის. გრძნობს რომ მისთვის ნებისმიერ რამეზე წავა. მეგობრები, მათთან ნებისმიერ თემაზე ილაპარაკებ, მაგრამ შენს სულის ნაწილითან, შენს მეორე ნახევართან საუბარი ბევრად მარტივია, არ გიმძიმს გაუმხილო რა ჩაიდინე, რას გრძნობ. რამდენიმე საათია გოგა მძინარე ევას უყურებს და ფიქრებში იძირება. თორმეტ საათზე მოშივდა, ადგა და ყოყლიყოები გააკეთა. ევას გაღვიძება არ უნდოდა, ამიტომ პირველ სართულზე ჩავიდა და ტელეფონი შეამოწმა. რამდენიმე გამოტოვებული ზარი ნახა ერთ-ერთი ევას მამის იყო გადაურეკა. -გამარჯობა, დათო ბიძია მირეკავდი? -კი, გოგა როგორ ხარ? - კარგად, თქვენ როგორ ბრძანდებით ?-დაამთქნარა დათომ. -მეც კარგად, ევა შენთან ერთადაა? -კი, ჩემთან არის, გვიანი იყო და აღარ წამოვიდა. -უთხარი დამირეკოს. -კარგით. -ჩემ პრინცესას არ აწყენინო. -თქვა და გათიშა. -ვის ელაპარაკებოდი ასე მოწიწებით? -კიბეებიდან ჩამოფლაშუნობს ლურჯ, დიდ, დათვის პიჭამოებში გამოწყობილი ევა და თან სიცილით კვდება. -დაგავიწყდა გუშინ ოჯახის გაცრთხილება ხო? -აუ, კი, -სიცილი ზედ შეახმა და ტელეფონის ძებნა დაიწყო. -დამშვიდდი, ახლა ველაპარაკე და ვუთხარი ჩემთან არის-მეთქი. -აუ, ინერვიულებდა. -მოწყვეტით დაეშვა კრესლოში. -დაურეკე, მითხრა გადმომირეკოსო. -ტელეფონი აიღო, ღრმად ჩაიაუნთქა და ზარიც გავიდა. -მა, დამავიწყდა დარეკვა. -კაი, არაუშავს. რა ხმა გაქვს? -ძაან ინერვიულე? -არა, მა. ვიცოდი რომ გოგასთან ერთად იქნებოდი. -საიდან? -გუშინ დავინახე რომ გოგას გელოდებოდა და მაქედან. -კაი. -გაიღიმა ევამ. -რას შვრებით ახლა? სად ხართ? -აგარაკზე ვართ მა, რამდენიმე დღე ვიქნებით ალბათ. -რამდენი ხანიც გინდა იმდენი იყავი, ბედნიერად. -პაკა. -გაუთიშა და გაიზმორა. -დიდი ხანია გაიღვიძე? -კი. გშია? -უჰუმ -დამრგვალებული თვალებით შეხედა ევამ. -კვერცხიანი პურები გაწყობს? -კი, ხო იცი ძაან მიყვარს. -ყიყლიყო ლეგენდების საჭმელია. -ორივემ გაიცინა. -ეეე, მაგარი ხელი გაქვს. საჭმელებს აკეთებ-ხომე. -არა, ახლა აღარ ვაკეთებ, მაგრამ, როცა იტალიაში ვიყავი, ვერ ვეგუებოდი იმათ საჭმელს და მეთითონ ვიკეთებდი, მაშინ ვისწავლე რაღაცეების მომზადება. -როდის იყავი იტალიაში? -შარშან, ერთი სემესტრი, გაცვლითი პროგრამით. -კაია, მეც მინდოდა წასვლა, მაგრამ თავს ვერასდროს ვაბამდი. -ხოო. -გარეთ გავიდეთ რა, ერთი სული მაქ როდის დავჯდები საქანელებზე. -როგორც იტყვი ფერია. -სირბილით გავიდნენ ეზოში. სულ ვოცნებონდი ასეთ ეზოზე. -ოცნება აგიხდა ხელი შემოხვია გოგამ. ევაც გაინაბა მის მკლავებში. -რომელზე დავჯდე? -რომელზეც გინდა, ყველა გაგიძლებს. -მაშინ ამაზე ვჯდები.-თითი გაიშვირა ყველაზე დიდ საქანელაზე, მერე კატის თვალებით შეხედა გოგას -ხო მაკატავებ? -ბახტურიძემ გაიცინა, ევას სახეზე. -მიდი დაჯექი. -დიდზე მაქანავე რა. -არ გეშინია? -პირიქით, ამ დროს სიცოცხლეს ვგრძნობ. -ხელები ჩასჭიდა და გოგას სვლას დაელოდა. გაქანავდა, თმა სახეზე ჩამოუვიდა, სიხარულისგან ფეხებს აქნევს, ხმამაღლა იცინის. თან გოგას უყვირის -სწარაფად სატრფოვ, უფრო სწრაფად. -ბახტურიძე უკვე ცუდათაა სიცილით, უფრო და უფრო უმატებდს სიჩქარეს და ევას მხიარულებით ტკბება. ისეთი ლაღი, ისეთი ფარფატა იყო ბუმბულსაც შეშურდებოდა მისი. დაახლოებით თხუთმეტი წუთი აკატავა, შემდეგ ორივე ჰამაკში მოთავსდა. ევას გოგას გულზე ედო თავი, ბახტურიძეს ხელები ჰქონდა შემოხვეული, თავისთან მიიმწყვდია საყვარელი ქალი. ერთმანეთის სუნთქვა ესმოდათ, არცერთი იღებდა ხმას. ბოლოს გოგამ დაარღვია გაბატონებული სიჩუმე. -ყოველი დღე ასე ბედნიერი უნდა იყო. -თქვა და ზემოდან გახედა ევას, რომელიც ტიროდა. -რა გჭირს გოგო? -ხელები აუკანკალდა გოგას. -ევამ უფრო დახარა თავი, რამდენიმე ცრემლი გადმოუშვა და ჩახლეჩილი ხმით ჩაილაპარაკა. -არ მინდა ტირილისას მიყურო. -გოგამ ძალით გაშალა, თავი მოქნილი ხელებით შემოურტიალა -რით ვერ დავიმახსოვრე გოგო, მე შენ მიყვარხარ, მე შენ მეჩემები. მტირალაც მინდიხარ და მცინარაც. თვალებში შემომხედე. -ხმა გაუმკაცრდა გოგას. წითელ თვალებიანმა და ცრემლებისგან სახე დასვრილმა ძვლივს ახედა თვალებში. რომელიღაც წამზე გოგასი შეეშინდა, მაგრამ როდესაც მისი სიყვარულითა და დარდით გავსებული თვალები დაინახა ყველა შიში გააგდო და კარი ურდულით ჩარაზა. -გისმენ, მიზეზს ველოდები. -ევამ ამოისუნთქა, ჩახლეჩილი წყვეტილი ხმით, იჩურჩულა -დამოკიდებული ვარ. მე ნორმალურ ადამიანად ვერ ვივარგებ. -მაშინვე დახარა თვალები, ყვეალფერმა ჩაუარა. გოგას ხელებიდან დახსნას და გაქცევას ეცადა, მაგრამ არ გამოუვიდა. თვალებში ვერ უყურებდა, მხრებზეც ვერ ადებდა თავს, ამიტომ მის წინ თავჩაღუნული იდგა. გოგამ რიჟამაძის იტყვები რომ გაიგო, სისხლი გაეყინა, ძვლები დაეჭიმა. იცოდა რომ კარგად არი იყო, მაგრამ წამალზე დამოკიდუბელებას ნამდვილად არ ელოდა. რამდენიმე წუთიანი სიჩუმის შემდეგ გოგას მკაცრი ხმა გაისმა -გინდა დაანებო? -სუნთქვა უკვე დარეგულირებოდა ევას, ძვლივს ამოიჩურჩულა -მარტივი არაა დანებება, მაგრამ ვცდილობ. შემდეგ კიდევ უფრო ჩუმად, სუსტად გააგრძელა. -გაგიგებ თუ წახვალ, არც მე მენდომებოდა წამალზე შემჯდარი ადამიანი. -ადგომას შეეცადა, კვლავ გოგას ხელებმა შეაჩერა. -ჩვენ ყველაფერს გადავიტანთ, მთვარია არ დანებდე. -ძალით ჩაიკრა გულში და უჩურჩულა -არასდროს გაპატიებ თუ ახლა დანებდები და წახვალ. -ევას ფიქრები შეიცნო. რამდენიმე წუთში მოეშვა ევა, ხელები შემოხვია. -მე შენ არ გიმსახურებ. -ამოიკნავლა და თავი დაადო. გოგა თმებზე ეფერება, თან ცდილობს ბოლომდე გადახარშოს მოსმენილი. -ავდგეთ? -დაახლოებით ორმოც წუთში თქვა გოგამ. -კი. -უხმოდ შევიდნენ და საჭმლის ჭამა დაიწყეს. ამასობაში უკვე ოთხი საათიც გამხდარიყო. ჭამას მორჩა გოგა და ევას ელოდა. ხელები მაგიდაზე დაედო და ღრმად ჩასულიყო ფიქრებში. რამდენიმე წუთში ევაც მორჩა და უხმოდ შეხედა აშკარად ჩაფირებულ ბახტურიძეს. გოგამ მზერა დაიჭირა, ფიქრებიდან გამოერკვა და დაიწყო. -მეც ვიყავი დამოკიდებული ორ წელზე მეტხანს, ვიცი რასაც გრძნონ, ისიც წარმომიდგენია კაიფისას რას განიცდი. მე დავძლიე, მძიმედ, ძნელად, მაგრამ დავძლიე. შენც შეძლებ ამას, ჩვენ ერთად გადავდგამთ ბედნიერებისკენ მიმავალ პირველ ნაბიჯებს. -გოგა, მე -ენა დაება, სახე გაუბრწყინდა, ინტერესით კვდება რატომ გახდა დამოკიდებული. -შენ უბრალოდ საუკეთესო ხარ, მადლობა რომ მყავხარ. მივიდა და ჩაეხუტა, გოგამაც შემოხვია თავისი კუნთიანი ხელები. -რას იკეთებ? -სამ გრამ მორფს. -რამდენ ხანში ერთხელ? -აქამდე ყოველ დღე სისხლში ვუშვებდი, ორი კვირაა სამ დღეში ერთხელ ვიკეთებ. -ეგ უკვე კარგია. -ყელზე აკოცა, ხელები მაგრად შემოხვია და უჩურჩულა -ყველაფერს შეძლებ, მთვარია გააცნობიერო რომ აღარ გჭირდება. -ევა უხმოდ ეჯდა კალთაში და თავს იმშვიდებდა. ძალიან ბედნიერი იყო, ევას ვარაუდების არც ერთ ვარიანტში არ შეხვედრია გოგა ასე მშვიდად. ეგონა მიატოვებდა. -გინდა ტელევიზორს ვუყუროთ? -თხუთმეტ წუთში გამოიყვანა გოგას ხმამ ევა ფიქრებიდან. -ვუყუროთ. -შეეცადა იმედიანად ეთქვა და მუხლებიდან ადგა. სამი საათი კომედიას უყურეს, როგორც ყოველთვის ერთმანეთზე მიკრულები იყვნენ. კინო რომ დამთავრდა, ევა ცოტახნით აივანზე გავიდა, სუფთა ჰაერი ამშვიდებდა. რამდენიმე წუთში გოგაც შეუერთდა, აივანზე დაჯდომა გადაწყვიტეს და ხის სკამებში მოკალათდნენ. -გოგამ მოწევა დაიწყო. -ერთ ღერს ავიღებ. -სიგარეტი თითებს შორის მოიქცია და მოწევა დაიწყო. ორივე სიამოვნებას ღებულობდა მოწევით. ევა ფილტვებს ივსებდა კვამლით, აღარ უნდოდა ამოსუნთქვა, გოგა ხშირ-ხშირად აბოლებდა, ორგანოში კვამლს არ აგროვდა. -დიდი ხანია ეწევი? -თავი მიატრიალა ევასკენ. -რიჟამაძემ ღრმად ამოისუნთქა -რამდენიმე წელია, მაგრამ იშვიათად ვეწევი. -შენ? -კითხვა შეუტრიალა გოგას. -თოთხმეტისამ გავსინჯე და ხანდახან დავიწყე წევა, თექვეტისამ კი უკვე ჩვევად ვაქციე. -მხრები აიჩეჩა გოგამ. -ახლა ჩემი ჯერია. გუშინ ამდენი ადამიანი ნახე, უამრავი ადგა, მოგიკითხა, ყვიროდნენ გვიყვარხარო. მარტო რატომ ხარ? -უეცრად შეხედა ევამ და გაიცინა. -კი, ჩემი იმიჯი უყვართ, მოსწონთ, მაგრამ შიგნითა სული არა. გაგიგია ხო ეს გამოთქმა “მე ის კარგი წიგნი ვარ ყდა რო არ მოგეწონა და გადააგდე.” ხოდა ჩემი ყდა ყველას მოსწონს, მაგრამ ფურცლების წაკითხვას ვერ ბედავენ, ზედმეტად საშიშია მათთვის. -კვლავ იცინის. -ევა ახლა მე გყავარ. -მხარზე მზრუნველად მიადო ხელი. -ბოლოს მეათე კლასში მყავდნენ “მეგობრები” იცინის ისტერიულად იცინის, რამდენიმე ცრემლიც იმჩნევა სახეზე. -ორ წლიანი მცდელობის შემდეგ რომ მათნაირი გავმხდარიყავი, მათ მოვწონებოდი, იმით დასრულდა რომ შუა კონცერტზე მითხრეს “ჩვენ მივდივართ შენ კი აქ დარჩები, ერთმანეთს ვერ შევეწყვეთ ძაან გოიმი ხარ”. ყველაზე ცუდი ის იყო, რომ იმ დროს ყველაფერზე წავიდოდი ოღონდ მათთან ვყოფილიყავი. მათ კი მიმაგდეს, გაფუჭებული, გამოყენებული ნივთივით გადამაგდეს. მაშინ ბავშვი ვიყავი, მეკიდა იმიჯი, ბიჭები, დასტოინობა, ამიტომ გამრიყეს. -მეორე ღერი აიღო, ნელ-ნელა ეწევა. -გოგა არაფერს ამბობს, უბრალოდ სივრცეში იყურება. -ამის შემდეგ არავინ მომიშვია ახლოს, გარდა ლანასი. არც ის იყო ჩემი მესაიდუმლე, მაგრამ მიყვარდა, პატივს ვცემდი, ისიც ასე და ნორმალურად ვიყავით ერთმანეთთან. -კვამლი ღრმად ჩაისუნთქა და გააგრძელა. -გგონია, ვინც მომესალმა, მომიკითხა, შემაქო და აპლოდისმენტები არ დაიშურა, მართლა ვაინტერესებ? -შენ ეგ არ უნდა შეგშლოდა გოგა.
ხო, ფოტოებზე მრავალი კომენტარები, ათიათასობით ლაიქი მაქვს, მაგრამ არ მახსოვს ბოლოს ვინ მომიკითხა. ალბათ რამდენიმე კვირის წინ იყო, ვინმე წამყვანი დამირეკავდა, რომელსაც რეიტინგისთვის ვჭირდები. -ღრმად ჩაისუნთქა, სიგარეტი გადააგდო და გოგას წინ აესვეტა. -უხმოდ უყურებდნენ ერთმანეთს, თვალებით ლაპარაკობდნენ, ბოლოს ევა გოგას კალთაში აღმოჩნდა, თავი მხარზე ედო, გოგას კი ადიელის ქვეშ შემოეხვია ხელები. -ეგ დრო რომ დამთავრდა ხო ხვდები. შენ მე გყავარ ფერიავ. ვიქნები ყველაფერი რაც დაგჭირდება. -ცხელი კოცნა დაუტოვა კისერზე. -იმათმა რომ იმიტომ მიგატოვეს მათზე უკეთესი რომ იყავი ხო იცი? -არ ვიყავი, შტერი ვიყავი. -ბავშვურობა სიშტერე არაა, ის სიძლიერეა, პატარებს ნებისმიერი რამის გაკეთება ჩვენზე უკეთ შეუძლიათ. -ევა უხმოდ იყო, გოგას მკლავებში მოკვანტილი, ხანდახან მძიმე ფიქრისის ცრემლი წამოუვიდოდა, მერე ნერვიულად გააქნებდა თავს და დამშვიდებას ცდილობდა. გოგა უსმენდა, ცრემლებს კოცნით უშრობდა. რამდენიმე საათში დაეძინა. ბახტურიძემ ფრთხილად მოიქცია, ხელებში ზედმეტი ნივთები გააძრო და საწოლში დააწვინა, მერე თვითონაც მიუწვა. ვერ იძინებდა, ევას ტკივილი ტკიოდა. სულს უკაწრავდა, სისხლს უდუღებდა, მოსვენებას ვერ პოულობდა როცა ევას წარსულზე ფიქრობდა, როცა ხვდებოდა რა გამოიარა მან. რიჭამაძე უყვარს, ღმერთამდე ტრფობს, მას ეთაყვანება, როგორც მონა. ევას ტკივილი გასისხორცებია და სამყაროს უშავებს. ამ ფიქრებს ვეღარ გაუძლო აივანზე გავარდა და ორი ნაფაზი დაარტყა. რამდენჯერერმე სიმწრით მიარტყა კედელს ხელი, მერე ჩამოჯდა, რამდენიმე ცრემლიგადმოყარა. დაახლოებით ოც წუთში საწოლში დაბრუნდა, ევას მიეკრო და დაძინებას ეცადა.

_____________________
ყოველივეს ასველებს დედამიწის ცრემლები. არემარეს აყრუებს ცეცხლოვანი ჭექა-ქუხილი, ისე წამოინთება ხომე თითქოს სამყაროს აშინებს. ყველაფერი დადუმებულა, თითქოს ბუნებაც იზიარებს სამყაროს დარდს. -აუ მეშინია. -ამოიჩურჩულა ევამ. -დამშვიდდი, მალე გადაიღებს. გინდა ქვემოთ ჩავიდეთ რამეს ვუყუროთ? -კი, წამოდი, იქ ასე ძალიან არ იქნება ხმაური. -ადიელას ხელი დაავლო და კიბეებისკენ წავიდა. ტელევიზორის ჩართვა განიძრახეს, მაგრამ შემდეგ მიხვდენენ რომ დენი არ იყო. -ტელეფონიც არ იჭერს, ჯანდაბა. -ამოიყვირა ევამ. -კაი, დამშვიდდი. გადაიღებს რამდენიმე საათში. -ხოო, იმედია. რა ვქნათ? -ვითამაშოთ. -გაიცინა გოგამ. -ახლა ბუხარი ავანთოთ და მერე მოვიფიქროთ რითი გავერთოდ. კაი? -კიი. -თვალები სასაცილოთ აათამაშა ევამ. ათ წუთში ცეცხლი ააგუზგუზეს და ერთმანეთის მოპირდაპირე კრესლოებში მოთავსდნენ. -ჰა რა ვქნათ? -იცოდე თამაშებში მაგარი ვარ. ვნახოთ, ვნახოთ. -ცერათ გაუღიმა ბახტურიძემ. -ერთმანეთს კითხვები დაუსვათ, მოტყუებას არ ვართ. -კარგი. -მე ვიწყებ. რატომ დაიწყე ნარკოტიკის მოხმარება? -გოგამ გაიცინა. -იი თურმე რა აინტერესებდა ფერიას. -დასერიოზულდა, რამდენიმე წამი ჩაფიქრდა და დაიწყო. -მეთერთმეტე კლასში სკოლა შევიცვალე, ცუდ სასტავში მოვხვდი.ამ დროს გავსინჯე პირველად. -დამწუხრებული იყურება, აშკარად ეტყობოდა რომ ნანობს. -რამდენიმე თვეში დედა გარდამეცვალა, ამის შემდეგ უკვე კეთება დავიწყე. მაგ დროს ცხოვრება ამომიტრიალდა. მაგათი დედაც! ყველამ მიმატოვა. -კოლოფოდან მოხერხებულად ამოაძვრინა სიგარეტი. -ორი წელი დავკარგე, უნივერსიტეტშიც არ ჩამიბარებია. სკოლა რომ დავამთავრე, მიხვდა მამაჩემი რო ვიკეთებდი და სხვადასხვა მსიქოლოგებთან მიმათრევდა. ამან არანაირი შედეგი არ გამოიღო. ბოლოს, გამიჩალიჩა და მძინარე მონასტერში მიმიყვანა. მადლობა ღმერთს, არ დამიჯერა და წამათრია. იქ კიდევ ერთხელ შევიცვალე, სულ სხვა შეხედულებებით დავბრუნდი. პირველი ერთი კვირა ყველაფერს ვანგრევდი, ოთახიდან არ გავდიოდი. ჩემთან მხოლოდ წინამძღვარი შემოდიოდა, საჭმელს მომიტანდა, რამდენიმე სიტყვას მეტყოდა და მიდიოდა. -გაიღიმა, მოგონებები თვალწინ დაუდგა. -სრულიად მარტო ვიყავი, ყოველგვარი ტექნიკისა და წამლის გარეშე. ბოლოს გეგმა დავსახე, ყველაფერს თუ გავაფუჭებდი და ხისთავიანად გავასაღებდი თავს, დამიკიდებდნენ და მონასტრიდან გამაგდებდნენ. -იღიმის. -როცა გარეთ გავედი და რამდენიმე დღე მათ ნაირად ვიცხოვრე, სულ სხვანაირად დავინახე ყველაფერი. გარემო ძალიან მაგარი იყო, მხოლოდ თოთხმეტი ადამიანი, ზოგიერთი უკვე ბერი, ზოგიც ემზადებოდა აღსაკვეცად. სასწაული ადგილია, მიწაზე დარჩენილი სამოთხის მარცვალია. -ლაღად ლაპარაკობს გოგა და გაკვრივებულ ევას უყურებს. -იმ დღეებში ისეთი რამ ვნახე და ვიგრძენი ყოველგავრი ეჭვის გარეშე დავიჯერე უფლის არსებობა. ცხოვრებაზე ხედვა შემეცვალა, მაგრამ წამლის არ ქონა, მკლავდა, ვტიროდი იმდენად მინდოდა გაკეთება. ორ კვირაში მეუფე ჩამოვიდა. -დარწმუნებით საუბრობს. -სასწაული პიროვნება. მასთან ვლაპარაკობდი ხომე დღეში ორი საათი. მან გამომაჯამრთელა, ჩემი ტვინი იმ დონემდე აამაღლა, რომ თორმეტ დღეში წამლის ხსენებაც არ მინდოდა. -იღიმის. -ის ადგილი მიწაზე დარჩენილი სასწაულია, საოცრებაა, ღმერთს ვგრძნობდი, მას ველაპარაკებოდი. ორი თვე ვიყავი იქ, მინდოდა სამუდამოდ დარჩენა, მაგრამ მამას ჯანმრთელობის პრობლემები შეექმნა და წამოსვლა მომიწია. იმის მერე ყოველ ზაფხულს ორი კვირა იქ ვარ, ვეთიშები ბინძურ ყოველდღიურობას. -ვაუუ, ზღაპარივით ამბავია. -იღიმება ევა. -თუმცა, ზღაპარი არ არის. შენც უნდა შეძლო თავის დანებება. ჩვენ დამოკიდებულებას ერთად დავძლევთ. -იმედია. -რამდენი ხანია იკეთებ? -ორი თვე შესრულდება ზეგ. -მარტივი იქნება, ჯერ შენი ორგანიზმი არ იქნება ძალიან დამოკიდებული. -ხოო. -კაიფისას დედას ხედავდი? -კი. შენ ნიკას ხედავ? -ნიკას და ლანას. -გააზრებული გაქ ხო ეგ რომ წარმოსახხვაა? -კი, ვიცი. მაგით ვივსებდი ხომე მათ არ არსებობას. -მეც მასე ვიყავი, საშინელებაა, ნელ-ნელა გფიტავს. -წამალს სად შოულობ? ხარისხიანი მაინცაა? -ბაჭაძესთან დავდიოდი კვირაში ორჯერ სიანსებზე და იქ შემომთავაზა. მეც დავთანხმდი, ის მაძლევს. ალბათ, საავადმყოფოდან იპარავს, მაღალი ხარისხია, კლინიკური შეფუთვით. -. -ცოტა გადაიღო ხო? -კი, წავალ ტელეფონს შევამოწმებ, შეიძლება უკვე იჭერს. მეორე სართულზე ავიდა გოგა. -იჭერს? -არა, ჯერ არა. -ჩამოსძახა გვემოდან. -კაი. -ფეხმორთხმით ავიდა ზემოთ, გოგას უთხრა რო დაძინებას აპირებდა და საწოლში ჩაიმალა. მარტოობა და ფიქრი სჭირდებოდა, ამიტომ მოიმიზეზა ძილი და საწოლში ჩაემხო. -ღმერთო რა ხდება? ნუთუ სიზმარში ვარ, გავიღვიძებ და ყველაფერი დამთავრდება. იქნებ გოგაა ჩემი ფანტაზიის ნაყოფი და მართლა გავგიჭდი. -თავი გააქნია. -ჯანდაბა! რეებს ვამბობ ეს ყველაფერი ცხადია, შენ მხოლოდ იმაზე უნდა იფიქრო რო დამოკიდებულება დაძლიო, ეჰჰჰ.-თავში ათასი ფიქრი უტრიალებდა, რიტმულად ნავარდობდნენ და ერთმანეთს ანაცვლებდნენ. თუნდაც სკამების ბოლო რიგზიდან, მაინც ვუყურებდი ევას ფიქრების რიტმულ მოძრაობას. ხან ცრემლი დაუწვავდა ნატიფ სახეს, ხან ღიმილი დაამშვენებდა, ხანაც ნერვიულად ატრიალებდა სახეს. დაახლოებით ორ საათში ჩაეძინა, ორმოცი წუთი მოსწყდა სამყაროს. გონს რომ მოეგო წვიმას უკვე გადაეღო და დამაყრუებელი ელვის ყვირილი ჩიტებს ჩაენაცვლებინათ ტკბილი ჭიკჭიკით. ქვემოთ ჩავიდა, გოგა სახლში არ დახვდა. რამდენიმე ლუკა შეჭამა და გოგას დაურეკა. -სად ხარ? -ეზოში. -კაი გამოვალ. თბილი პლედი შემოიხვია და ბალახებში გააბიჯა. ნამიანი იყო თითოეული მცენარე, წვიმისგან ტოტები დატეხვოდა ხეებს, ყვავილებს გვირგვინი დაეხარათ და წყლისგან თავისუფლდებოდნენ, ყოველ ადგილს ეტყობოდა რომ სიკვდილი მოესწრაფად. აღარაფერი იყო ძველებურად, ყველა, მცენარე თუ საგანი გლოვობდა რაღაცას, რაც მხოლოდ თვითონ იცოდნენ, ადამიანისთვის ამოუხსნელ ყოფას. -სად ხარ?-დაიყვირა ევამ -ფარდულში ვარ, ბილიკს გამოყევი. -ყველაფერი როგორ დასევდიანდა, თითქოს ბუნება გლოვობს და თავის დარდს გვიზიარებს. -რა გჭირს? როგორ ძალიან მოიწყინე. მოდი ჩაგეხუტო. -გრძელ, მკვრივ ხელებში მოიგცია ევა. -შენ გცივა. შევიდეთ. -კი, გავიყინე. -ხელში აიტაცა, სირბილით შეიყვანა სახლში, სავარძელში მოათავსა და ბუხარი ააგიზგიზა. გინდა ჩაი? -კი რა. -ადიელაში გაეხვა ევა. რამდენიმე წუთში ცხელი ჩაი დაუდო წინ და სხეული შეუმოწმა. -კიდევ ძალიან ცივი ხარ. რა ვქნათ? -გავთბები მალე, სიცივისგან ღონე მიხდილმა ძვლივს ამოიჩურჩულა. -ცოტახანი აქ იყავი. -კიბეებზე ავიდა გოგა და რამდენი წუთში დაბრუნდა. -ზემოთ უფრო თბილა, ატაპლენიაც ანთია, იქ აგიყვან. -ისე მოიქცია ხელებში პასუხს არც დალოდებია. -მიდი ეს სვიტრი გაიხადე, მგონი გაიოფლე. -ძალამიხდილმა ძვლივს გაიძრო სვიტრი და საწოლში მოთავსდა. -არ წახვიდე რა. -არსად მივდივარ. -ორივე მაიკა ერთი ხელის მოსმით გაიძრო, გამოაჩლინა თავის მკვრივი პრესი და გვერძე მიუწვა. -მე ცხელი ვარ, მოდი ჩამეხუტე უფრო ადვილად გათბები, თავისკენ მიიზიდა ევა. -ცოტა გათბი? -რამდენიმე წუთში კითხა ბახტურიძემ. პასუხმა რომ დაიგვიანა ცოტა აიწია და სახეზე დახედა, ეძინა. გაიღიმა დამშვიდებულმა და ღრმად სადღაც სამყაროებს შორის ჩაიძირა ფიქრებში. დაახლოებით ორი საათი იყვენენ ასე, ბოლოს ევამ გაიღვიძა, საგრძნობლად კარგად იყო. -როგორ ხარ? -კარგად, ჩავთბი. როდის დამეძინა არ მახსოვს. -ორი საათი იქნება რაც გეძინა. -შენ სუ აქ იყავი? -მარტო ხო არ დაგტოვებდი. უფრო ძილერად შემოხვია მოხერხებული ხელები. -დღეს წამალი არ გაიკეთე და ნივიჟუუ იმიტომ მოცა ორგანიზმა? -კიი. -თქვა დანანებით. -ასე ჩქარა არ ქნა, ნელ-ნელა დაუკელი, ძნელი იქნება ჩქარა დანებება. -მაგრამ შეუძლებელი არაა. მინდა დავანებო.- წაიჩურჩულა და ძლიერად აეკრო გოგას. ჩვენ ყველაფერს შევძლებთ. დრო გაქვს ევა, ჩვენ დრო გვაქვს. -სინამდვილეში დრო არაა, დრო ილუზიაა რომელიც როდის დამთავრება ჩვენს გონებაში არავინ ვიცით. -შესაძლოა, მასეც იყოს. -უხმოდ იყვენენ ერთმანეთზე გადახლართულები და საკუთარ გულისცემებს უსმენდნენ, რომლებიც საგრძნობლად აჩქარებულიყვნენ.

ექვსი საათის შემდეგ

ღამის სამი საათია, სიჩუმეს ევას სპაზმური ხველა არღვევს, რომელიც მთლიანად მოიცვა სააზანოს კედლებმა. ღონე მიხდილი, ვით დაჭრილი ირემი გდია სააბაზანოს იატაკზე და ელის მუცლიდან წამოსული ნაღვლის წვენის ამოსვლას, რადგან დანარჩენი უკვე ამოიღო. სასოწარკვეთილს ცრემელები ცვივა, ლანძღავს ყველაფერს, ეუბედურება სიცოცლე, ცხოვრება, ყველაფერი. აღარაფერი აღარ უნდა, ყოველი იმედი ღრმად, სადღაც ბნელ მიუვალ ადგილას დამალულიყო. იყო მხოლოდ გოგა, რომლელთანაც უნდოდა, ძლიერ სურდა მასთან ბედნიერი დღეები და ამ ყოველივეს იმიტომ უძლებდა. -ევა შემომიშვი. -დაუყვირა გოგამ. -გოგო მე ეგ ყველაფერი გამოვლილი მაქ, ვიცი რა მდგომარეობაშიც ხარ, გთხოვ ევა კარი გააღე. -სიმწრისგან გვერდით მდგომ კედელს მიარტყა ხელი. -წადი, მე კარგად ვარ. მალე გამოვალ. -გაისმა ევას სუსტი ხმა, რომელიც უკანასკენი ძალების მოკრებითა და კარგად შეფუთული იმედით იყო სავსე. -ამის დედა შევე•ცი! -გაისმა გოგას გვირილი, სასოწარკვეტილმა რამდენჯერმე დაარტყა კედელს, ბოლოს ფეხი კარებს მიჰკრა და გაიღო. -ხომ გითხარი არ შემოხვიდეთქო -დაუყვრია ევამ და ეცადა გასწორებულიყო. -ჩემო გოგო, ევა,- თმები გადაუწია და სახე წყლით მობანა. -ხომ ხედავ ნორმალურად ვარ, გთხოვ გადი. -ევაა. -გთხოვ გოგა. -უხმოდ,ფეხმორთხმით გავიდა, საძინებელში შევიდა და მაგიდაზე მყოფი ნივთები ერთი ხელის მოსვლით გადაყარა. ხმაურმა ცოტა დაამშვიდა. რამდენიმე ცხელმა ცრემლმა გაიკვალა გზა, მაგრამ გოგამ სახეზე ჩამოსვლის საშუალება არ მისცა და მაიკით შეიმშრალა. კარისკენ დაიძრა, სანამ გავიდა იქამდე ოთახს გადახედა და ზიზღით დაბრიცა სახე, საკუთარი თავზე გაბრაზდა, როგორ აქცია ნივთები ნამსხვრევებათ. მისაღებში გავიდა და კრესლოში ჩაემხო. რამდენიმე წუთში ევაც გამოვიდა აბაზანიდან. -ტანსაცმელს ავიღებ და ვიბანავებ. -არც გაჩერებულა ისე უთხრა და კიბეებს აუყვა. -დამშვიდდი! გოგა ნერვები დაიმშვიდე! -თვალებ დახუჭული ეუბნებოდა საკუთარ თავს. თხუთმეტი წუთი გაუნძრევლად იყო, ელოდა ევას გამოსვლას, თან ფიქრობდა -ნეტავ ცუდად ხომ არ არის? -მაგრამ ელოდა, არ უკაკუნებდა, არ უნდოდა ზედმეტად დაეძაბა. რამდენიმე წუთში გამოვიდა საგრძნობლად გამოკეთებული ევა, სხეული ემორჩილებოდა, სახეზე ფერი დაბრუნებოდა. -როგორ ხარ? -ახლა უკვე კარგად. -უნდა შემოგეშვი, დაგეხმარებოდი. -გოგა, მე არ მინდა მაგ მდგომარეობაში მხედავდე. არ მინდა იატაკზე დავარდნილს ტაშტით ხელში მხედავდე, მეზიზღება თავი იმ მდგომარეობაში. -მე ყველანაირი მიყვარხარ. თუ ვიცხოვრებ, მხოლოდ შენთა. მინდა მთელი ცხოვრება ერთად ვიყოთ, მინდა შენსავით ლამაზი შვილები. როგორ ფიქრობ შენი თავი მასეთ მდგომარეობაში არ მინდა? მინდა, მინდა ყველანაირი ევა ვნახო, ყველანაირ ევას ვიცნობდე. -გოგა მიყვარხარ, შენთან ერთად სიამოვნებით ვიქნები მთელი ცხოვრება, მაგრამ მაგ დროს მარტო მინდა ყოფნა. შენ ისედაც ჩემთან ხარ, შენს გამო ვცდილობ დანებებას. -მივიდა მუხლებზე დაუჯდა და მთელი ძალით ჩაეხუტა, გოგამაც შემოხვია თავისი მკვრივი ხელები და გულში ჩაიკრა. ორივე სხვადასხვა ნაირ სიმშვიდეს გრძნობდა, ორივეს ესმოდა გულის ცემები, ორივეს ერთმანეთზე მეტად უნდათ ბედნიერება.

____________________
საოცარი დღეა, კაშკაშა, მცუნვარე მზემ დაამშვენა არე-მარე. ჩიტების ტკბილი ჭიკჭიკი ისმის ყველგან, თითოეულ კუნჭულს ეტყობა განახლება, გამოღვიძება. გუშინდელმა სევდამ გადაუარათ და ლაღად ისუნთქავდნენ ბედნიერების ტკბილ სურნელს. გოგას მშვიდად სძინავს, ევა სამზარეულოშია და ბლინებს აცხობს. ათ წუთში გაამზადა, გასვრილი ნივთები გარეცხა და გოგასკენ წავიდა. ბახტურიძეს ისევ ეძინა, ევაც გვერძე მიუწვა და სახე აუწვა მძერით. -რა ლამაზი ვარ ხო? -თვალები არ გაუხელია ისე უთხრა გოგამ. -ევა მოულოდნელობისგან ახტა. -ჯანდაბა! გღვიძავს? -ისე მიყურებდი თავი მოვიმძინარე, ნახევარი საათია მღვიძავს. -საწოლზე ჩამოჯდა გოგა. -ხომ. -რა სუნია რამე დაწვი? -დავწვი? სხვათაშორის ყველას მოსწონს ჩემი ბლინები. -ბლინები გააკეთე? როდის მოაწარი? -ადრე გამეღვიძა და გავაკეთე. მძინარავ შეგიძლია ადგე, მოვიწყინე მარტომ. -კაი, ვდგები. -ყელში ცხელი კოცნა დაუტოვა და აბაზანისკენ წავიდა. -იდიოტი! მხიარული იდიოტი! -ფეხმორთხმით წამოდგა საწოლიდან და ქვემოთ ჩავიდა. -მოვედი, კუჭი მზად მაქვს, წამალი უკვე დავლიე. -სკამი გამოწია და ევას პირდაპირ დაჯდა. -მომეცი! წამალი დალიე ხო, რო არ მოიწამლო. -ბლინი ხელიდან გამოგლიჯა. -ფერიას ეწყინა? -შენც ეს არ გინდოდა? ვერ ეღირსები ჩემ გაკეთებულ საჭმელებს. -მე მხოლოდ ფერიის გაბრაზება მინდოდა. -ფერიას ნუ მეძახი, გოგა. -ჩემი ფერია ხარ და აბა რა დაგიძახო?-სკამიდან ადგა, გრაციოზულად, რითმული ნაბიჯებით მიუახლოვდა, უკნიდან დაუდგა და კისრის დაკოცნა დაუწყო, თან მხრებზე შემოხვია ხელები. -გაჩერდი! -სკამიდან წამოხტა და გასვლას შეეცადა, მაგრამ გოგას მოქნილმა ხელებმა შეაჩერეს. -ფერიავ, გაბრაზება არ შექშვენის, თან არც მიყვარს ეს უაზრობები. გეხუმრე, ზედმეტი არ მომსვლია, მაგრამ თუ ეს დაგამშვიდებს გეტყვი რომ ვწუხვარ. საერთოდ შენი გაკეთებული რომ იყო, მაგიტომ ვაპირებდი ჭამას, რაც დედა გარდაიცვალა იმის მერე არ გამისინჯავს, მხოლოდ მის გაკეთებულს ვჭამდი. -სახეზე არაფერი ეწერა, მის თვალებში ვერაფერს ამოიკითხავდი. -გოგა, ბოდიში. ჩემი ჭკუით გეხუმრე, მაგრამ ზედმეტი მომივიდა. -ნერვიულად ახლართა თითები ერთმანეთში და მაჯებს დაუწყო ცქერა, გოგასთვის შეხედვას ვერ ბედავდა. მიხვდა რამდენად სერიოზულად მიიღო, როგორ დამწუხრდა, რამდენად დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა მის სიტყვებს. -მე უნდა წავიდე. -დამშვიდდი, გაჩერდი. -ხელში აიტაცა რიჭამაძე და კრესლოში დავარდნენ. -გოგა, რეებს შვები? -თურმე ხუმრობაც ცოდნია ფერიას. -ბოდიში, ღრმად შევტოპე, მაგრამ შენ გაოცებულ სახეს რომ ვუყურებდი, უფრო და უფრო მეტი მინდოდა. -სიცილის შეკავებისგან ტუჩები დაებრიცა ევას. -მიდი გაიცინე, არ დაიხჩო, სულ გაწითლდი. -თქვა სიცილნარევით. ორივემ გემრიელათ იხარხარა. რამდენიმე წუთში გოგამ თქვა -წავალ შევჭამ. მაინტერესებს შენი ბლინები. -თუ გინდა სხვა რამე გავაკეთოდ. -არა, შევჭამ. -მაგიდას მიუსხდნენ, გოგამ ბლინები გადაიღო და აგემოვნებს. ევა მზერით ბურღავს, აკვირდება და ტკბება. ბედნიერია, რომ ასეთი სანდო ადამიანი იპოვა, ბედნიერია რომ ერთნაირი ფასრეულობები გააჩნიათ, ბედნიერია რომ ასეთი გამგები, თბილი, გაწონასწორებული პიროვნება შეახვედრა ცხოვრებამ. ამ წამს ყველაფერი გაუფასურებულია მისთვის, უბრალოდ ზის, უყურებს როგორ ჭამს, მის მომზადებულ საჭმელს თავისი პიროვნება და ტკბება, ამ წამს მხოლოდ ეს არსებობს, არც ნარკოტიკი, არც წამალი, არც სინანული, არც სირცხვილი, არც უბედურება, მხოლოდ გოგა, მხოლოდ მისი ბედნიერი სახე. უყურებს და ჰგონია რომ ყველაფერს შეძლებს, ყველაფერი უფასური ეჩვენება, ფიქრობს და ვერ მიმხვდარა როგორ დაიმსახურა ასეთი ადამიანი, ასეთი გაწონასწორებული, ასეთი იდეალური. -ევა! ევა! აქ ხარ? -ხელი შეახო მხარზე. -რამეს ამბობ? -ისეთივე ღიმილიანი სახით ახედა. -რას ფიქრობ? რამ გაგაბედნიერა? -შენ. -ისე გადმოაბიჯა სიტყვამ ზღურბლს პატრონს არ შეკითხვია. -უკაცრავად? -არაფერი. რას მეუბენებოდი? -ძალიან გემრიელია. -მადლობაა.-მხიარულად დაქაჩა თვალები და ლ დაარბილა. -ევა, მე ხვალ შეხვედრა მაქ, ცხრისთვის ქალაქში უნდა ვიყო. შენ რა გეგმები გაქ? თუ გცალია დარჩი, მაქსიმუმ სამ საათში ჩამოვალ. -ეგ მეც უნდა მეთქვა, არც მე მცალია, რაღაც ლიტერატურული საღამოს აწყობს ჩვენი კურსი და აუცილებლად უნდა დავესწრო, სავალდებულოა. -კარგი, მაშინ ორივე წავიდეთ. -დღეს საღამოს რო წავიდეთ? ხვალ მოსაწესრიგებელი ვიქნები. -კარგი, მასე ვქნათ. ცხრისკენ წავიდეთ, ათზე ყველა ვარიანტში სახლში იქნები. -კაი. -ლოკაზე აკოცა ევამ. გოგამ გაიღიმა, უკან გაწევის საშუალება არ მისცა, ხელები შემოხვია, არც ევა გაძალიანებია, გოგას მიჰყვა და მუხლებზე ჩაუჯდა. თავი გოგას გულზე უდევს, ყურით გულისცემა ესმის. -ორივეს ბევრი რამის თქმა სურს, თუმცა ორივე ჩუმადაა. ალბათ, ყველაზე ბედნიერი დუმილია. ბოლოს ევამ დაარღვია სიჩუმე -საუკეთესო პიროვნება ხარ, ერთადერთი ნათელი წერტილი ჩემს ცხოვრებაში. -ფერიავ, მიყვარხარ. -გაუნძრევლად იყვნენ, უბრალოდ ამ წუთებით ტკბებოდნენ. -ევა, სანამ წავალთ ერთ ადგილი მინდა განახო. შეილება ცოტა ციოდეს, მაგრამ ძაან ლამაზი ბუნებაა. -ვაა, კაია. ჟაკეტებს ავიღებ და მოვალ. -მიდი, მანქანაში დაგელოდები. -კაი. -კიბეებზე სწრაფად აირბინა, შემოსაცმელები აიღო და ღიმილით ჩაირბინა ეზოში. -მოვედიი. -ჟაკეტები უკან გადაყარა და სკამზე მოთავსდა. -მალე მივალთ? -თხუთმეტ წუთში იქ ვიქნებით. -კაი. -გათამამებულმა აკოცა ტუჩისა და კანის გასაყარზე. გოგამ გასწორება არ აცადა და ყელში დაეწაფა. -გოგა, გზა.-ძვლივს ამოილუღლუღა ვნების გარცეცხლდი გახვეულმა. -კარგი, წავიდეთ. -გაასწორებაში ხელები შეაშცელა და მანქანა დაქოქა. -უხმოდ მგზავრობენ, ევა ფანჯარაში იყურება, უცხო ბუნებას სიამოვნებით ათვალიერებს, გოგა გზას აკვირდება, ხანდახან გაბადრულ ევას გახედავს ხომე, რომელიც ძლიერ გაიტაცა ბუნებამ. -დანიშნულების ადგილზე ვართ. -მანქანიდან გამოვიდნენ, ჟაკეტები მოიცვეს და ხელჩაკიდებულები ავიდნენ მაღლობზე. -ვაიმე, რა ლამაზია. -ხო, ეს გორა ჩემი მესაიდუმე იყო მრავალს წელი. -ბალახზე მოთავსდნენ და ხედით ტკბებიან. სრული სიმშვიდეა, ბულბულის საუცხოო გალობა ისმის თუთოეულ კუნჭულში, ლაღი სიო უბერავს და ურცხვად უშიშვლებს მხრებს ევას. -გოგა. -თვალებში ჩახედა. -რა? -მიყვარხარ! -ბახტურიძემ გაიღიმა, გულში ადუღებული სითბო ჩაეღვარა. -მეც მიყვარხარ! -თმებზე დაუწყო ფერება. -ფერიავ, ყველაზე და ყველაფერზე მეტად მიყვარხარ, მხოლოდ შენ მაბედნიერებ, მხოლოთ შენი თვალები მაცოცხლებენ, მხოლოთ შენი ცრემლი მატირებს, შენ ჩემი პიროვრნება ხარ, მე შენ მჭირდები. -იღიმის. -ყოველთვის იდიოტები მეგონან ის ბიჭები ასე რომ ამბობდნენ, სიცილი მივარდებოდა როცა ამბობდნენ ხოლმე ის ჩემი სუნთქვაა, აჯმებათ ვთვლიდი, მაგრამ ასე ყოფილა. მე შენით ვსუნთქავ, მე შენით ვცოცხლობ. -მთელი ძალით აეკრო გოგას სხეულს. -მე ყოველთვის მჯეროდა, მაგრამ ვერ წარმომედგინა როგორი იქნებოდა, ფანტაზია არ მყოფნიდა რომ სიყვარულის საზღვრები, წესები, ჩვევები შემეგრძნო. მიწევდა ხომე სიყვარულზე დაწერა, ამიტომ ღამით შეყვარებულების პარკის გვერძე მყოფ შენობების სახურავეზე ავდიოდი ხოლმე და ვათენებდი მათ დაკვირვებაში, ამოცნობაში, მოთხრობისთვის მყოფნიდა, მაგრამ სულისთვის არა. შენი გამოჩენის პირველივე დღიდან, პირველივე წუთიდან, პირველივე წამიდან, ვიცოდი რომ ცხოვრებას ამომიბრუნებდი, ასეც მოხდა. რასაც მე მთელი ცხოვრება ვცდილობდი, შემ ერთ თვეში გამაკეთებინე, ცხოვრებაში პირველად იმდენი

სიყვარული მაქვს რომ სულისთვისაც რომ მყოფნის, მთლიანად რომ მივსებს. -ნაზ, ხასხასა ბალახს ხელი აატარა, სწრაფად მიბრუნდა და თვალის დახამხამებაში კალთაში ჩაუჯდა. ერთხანს ორივე ერთმანეთს უყურებდა, მერე თითქოს რაღაცაზე შეთანხმდნენო, უცებ ეტაკნენ ერთმანეთის ბაგეებს. ორივე მომთხოვნი იყო, ტუჩებს კბენდნენ, მყუდროდ თარეშობდნენ ენები ერთმანეთის პირში. არც ერთს აღარ ჰყოფნიდა მხოლოდ კოცნა. ევამ მოხერხებული ხელები მაისურის ქვეს შეუსრიალა და თითის ბალიშებით ეკრობოდა მკვრივ პრესს. გოგამ წელზე აუსვა ხელები, იდნავ ფრჩხილებიც შეახო. რიჟამაძე სუნთქვის დარეგულირებას ცდილობს, უეცრად კრიჭა ჩაჯეტა, რადგან პეპლების ათამაშების ხმა დაემალა. -გოგა ყელზე გადავიდა, თითოეულ ადგილს უკოცნის, უწოწნის. -მაიკა. -ძვლივს ამოილუღლუღა და გოგას სხეულიდან გააძრო. -მხარზე აკოცა, შემდეგ ქვემოთ ჩამოინაცვლა და ზეგ გულზე დაუწყო პროშნა. გოგა მკერდზე უჭერს თავის მოქნილ ხელს, რომელიც ორივეს აგაზგნებს. წყვილს აზროვნება გაკარგული აქვს, ვნების გარცეცხლში დაემალათ. ევამ ქამრისკენ წაიღო ხელი, გახსნას შეეცადა, მაგრამ გოგას ხელმა შეაჩერა. -აქ არა. -გოგა. -ევამ თვალებში ახედა. -ბახტურიძემ ხელებში მოიქცია და ისე ჩაეხუტა ლამის ორგანოები დაუზიანა. -კარგი. -განაწყენებულმა წარმოთქვა. -ასე იყვენენ ხუთ წუთამდე, სუნთქვა ორივემ დაირეგულირა. -სულ გაყინულხარ, წავიდეთ. -ხო შემცივდა. -ხელში ააფრიალა და მანქანამდე ხელით მიიყვანა. ორივე მანქანაში მოთავსდა, მალევე მივიდნენ სახლში და დივანზე დასხდნენ. -ძალიან ლამაზი ადგილია, ვერ ვიხსენებ რამე ასე მომწონებოდეს. -კი, გამორჩეულია. -რამდენიმე წუთი ორივე გაჩუნდა, სიმინდივის მარცვალივით პატარა დაძაბულობა იგრძნობოდა მათ შორის. ბოლოს ევამ დაარღვია გაბობოქრებული შეჩუმე. -რატომ? -რა რატომ? -რატომ შემაჩერე? -ევა, უბრალოდ. -სიტყვა გააწყვეტინა -უბრალოდ გგონია რომ დარწმუნებული არ ვარ, ან წამლის ქვეშ ვარ ხო. -ევა, არა, ფერიავ, მე უბრალოდ არ მინდოდა იქ მომხდარიყო, პირველი არ მინდოდა რომ გარეთ ყოფილიყო. -გოგა, მე სრულიად დარწმუნებული ვიყავი, იმედია იცი, მე არასდროს ვინანებდი. -ვიცი ფერიავ. -ევას შორის მანძილი შეამცირა. -ფერიავ, თუ გსურთ ახლავე გამოვასწორებთ ამ შეცდომას. -გოგა. -რა? -ყურის ბიბილოზე აკოცა ბახტურიძემ და კვლავ დაახვია თავბრუ. ევა უსტყვოდ ეძგერა მარწყვისფერ ბაგეებს, გოგაც აჰყვა, ფერია მთლიანად თავის მკლავებში მოიქცია და მუხლებზე დაისვა. ვნებაში დამთვრალები მეორე სართულზე ძვლივს ავიდნენ, ევამ კიბეებზე ასვლისას მუცელზე ფეხები შემოხვია, ამით კიდევ უფრო აეგზნენ. საწოლზე დააწვინა და თვითონ ზემოდან მოექცა. მაიკა უცებ გაიძრო და იატაკზე მიაგდო. მერე ევას ახედა რომლის თვალებში უდიდესი სიყვარული და ვნება ამოიკითხა. არც ერთი წვეთი შიში, არც ერთი პროცენტი ყოყმანი. გაეღიმა, გაბედიერდა. საროჩკის გახსნა დაუწყო, თან აქა-იქ კოცნიდა და ევას დაკვირვებით უყურრებდა. რიჭამაძემ ტანი აწია და გაუადვილა გოგას საქმე, მერე იყო ბიუსჰაულტერი, შარვალი, საცვალი. ევა ხელებს ზურგზე უსვამს, გოგა ყელს უწოწნის. უკვე დრო იყო საბოლოო შტრიხის, ეს ორივემ იგრძნო. ევას ძალიან უნდოდა, ძალიან მათი სხეულების შეერთება, აღარ არსებობდა შიში, რომელიც კარგა ხანი უღრღნიდა გონებას, არ იყო არც ერთი დაბრკოლება. მხოლოდ ის უნდოდა რომ საყვარელი მამაკაცი მასში ეგრძნო, თავის ადამიანთან ერთად გადაშვებულიყო სიამოვნებისა და სიყვარულის ოკეანეში. რამდენიმე წამი გოგა გაჩერდა, თვალებში ახედა საკუთარ სულის ნაწილს, რომელიც ულამაზესი იყო, თავხედურად ლამაზი. ვერანაირი დაბრკილება რომ ვერ დაინახა, სხეულები შეაერთა, ეცადა, ძალიან ეცადა ნაზი ყოფილიყო. -როგორ ხარ? -საუკეთესოთ. -მიყვარხარ! -ბიძგების გაძლიერება დაიწყო. შემდეგ ოყო ევას გაბრწყინებული სახე, სიამოვნებისგან თავის გადახრა გადმოხრები, გოგას დაბინდული მზერა. გულები რითმულად მუშაობდნენ, ერთ დროს უფეთქვავთ მაცოცხლებული ორგანო. სივრცეში მხოლოდ, მათი აქა-იქ ამოკვნესილი სიტყვები ისმოდა. ორივესთვის საუეკთესო დღე, საათი, წუთი და წამი იყო. -გატკინე? -საერთოდ არა. -კარგია. -ამოიბუტმუტა და თავისი ნაპოვნი ადგილი არ დათმო, კვლავ ევას მკერდზე დადო თავი. -მიყვარხარ! ფერიავ, შენ ერთადერთი ადამიანი ხარ, რომელსაც ვერ გადავუვლი, რომელის აზრიც ყველაზე მნიშვნელოვანია. -სახეზე ახედა, ეძინა, გაეღიმა, თმები სახიდან გადაუწია, ნაზად აკოცა და მანაც დაიწყო ძილითვის მოწყობა.
______________________
-ევა, ფერიავ გაიღვიძე. -ხელი თმებზე გადაუსვა გოგამ. -რა ხდება? -თვალები არ გაუხელია ისე ამოიდუდუნა. -უკვე ცხრა საათია, მიდი ადექი, უნდა წავიდეთ. თუ ძალიან გეძინება ხვალ წავიდეთ ადრიანად. -არა.-ვიღვიძებ და წავიდეთ. -საწოლზე წამოჯდა და დაამთქნარა. -როგორ ხარ? -კარგად. -მიხვდა რატომაც ეკითხებოდა. -საერთოდ არ მტკივა, დამშვიდდი. -კარგი. -შუბლზე აკოცა. დაბლა ჩავიდიდნენ, სახლი ცოტა მიალაგეს, სისხლით დასვრილი თეთრეული გამოცვალეს, ბუხარში დაწვეს, ჭამეს და გზას გაუდგნენ. -ეს ოთხი ბედნიერი დღეც მთავრდება. -ესენი მთავრდება სხვა იწყება. -გოგა? -რა? -რაღაცა უნდა გითხრა, მაგრამ როგორ ვერ ვხვდები. -მიდი, უცებ მითხარი, რაც გინდა. მიდი პირდაპირ. -ჩვენ ხო უკვე წყვილი ვართ და არ მინდა ვინმეს შეხვდე ან ვინმესთან ერთად დალიო, ისეთ ვინმესთან ვინც შენი მეგობარი არ იქნება. ხო ხვდები რა გითხარი? -ევაა. -იცინის. -რიჭამაძე გაკვირვებული უყურებს. -რა გაცინებს? -ტყუილად ეჭვიანობ, არც ისე გავაკეთებ მაგას. არ მეგონე ასეთი ეჭვიანი, ფერიავ. -იცინის. -კარგი, ნუ გაწითლდი. მანქანა გააჩერა და ჩაეხუტება. -გოგა, ნუ იცინი, ეს ეჭვიანობა არაა, უბრალოდ ვერავის ვერასდროს ვაპატიებ ღალატს, ვერც შენ, ამიტომ გაითვალისწინე. -გპირდები, რომ არასდროს გიღალატებ, არც სულით არც ხორცით. -კარგი. -ბაგებზე აკოცა. გოგამ მანქანა დაქოქა. ბევრი ილაპარაკეს წარსულზე, ერთმანეთის მოგონებებს იმახსოვრებდნენ. უკვე ევას სახლთან არიან. -წავედი აბა. -ევა, იცოდე თუ რამე დაგჭირდა 24/7-ზე დამირეკე. წამალზე რას იზამ? -არ ვიცი. -ტუჩებს აწვალებს. -წინა დღეების შრომა წყალში არ ჩაყარო თუ გაგიჭირდა გაიკეთე, მაგრამ ერთ გრამზე მეტი არა. დამირეკე, ნებისმიერ დროს დამირეკე. -მადლობა ყველაფრისთვის. ვეცდები საერთოდ არ გავიკეთო. მიყვარხარ! -თვალები აუწყლიანდა. -ევა, ფერიავ რა გჭირს? ჩვენ რო ყველაფერს გადავიტანთ ხო იცი? -მისკენ მიიწია და ჩაეხუტა, მთელი ძალით მოხვია ხელები. -ევა, დავძლევთ, ბევრს დაუძლევია და ჩვენც დავძლევთ. -იმედია. უნდა წავიდე. -მიყვარხარ, ეგ არ დაივიწყო. -ერთმანეთი გადაკოცნეს და ევა გადავიდა, გოგა დაელოდა სანამ ეზოში შევიდა და მერე წავიდა. -ის შეძლებს! -ამოიბუტბუტა და სიჩაქარეს მოუმატა. მალევე მივიდა სახლში, ჩხაპი მიიღო და საბუთებს ჩაუჯდა, ბევრი ჰქონდა დაგროვილი.

ევა
სახლში რომ შევედი, მეორე სართულზე ავედი, დედ-მამა ვნახე, მამა ჩამეხუტა, მომიკითხა რაღაცეები მომაყოლა. დედამ უბრალოდ გადამკოცნა და ცივად მომიკითხა, ამ დროს რაღაც დამწყდა, იმ დაგროვილ ბედნიერებას, რომელიც ოთხი დღე ვაგროვე, ნახევარი ჩაწყდა, ან მეტი. -მა, კაი, წავედი, ხვალისთვის მოვწესრიგდები, დედას ხმა არ გავეცი, ისე ჩავედი. კიბეებზე მამას ხმა გავიგე დედას რო ეუბნებოდა “რა გჭირს? ერთი შვილი დაკარგე, მაგრამ მეორე ხო აქ გყავსო” ყურადღება არ მიმიქცევია ნაბიჭებს ავუჩქარე, არ ვიყავი მზად დედას სიტყვების მოსასმენათ. ოთახში შევედი, ფანჯრები გავხსენი და შხაპი მივიღე. რომ გამოვედი ხალათი მოვიცვი და აივანზე გავედი, თან ქოთნის შიგნით დამალული სიგარეტი და სააფერფლე ამოვიღე. ბედნიერი ვარ, მართლა მიხარია რომ ეს დღეები შევიგრძენი, მიხარია, რომ გოგა არსებობს. ვგრძნობ, როცა გამიჭირდება, ის ყოველთვის ჩემთან იქნება, მის თვალებში ვხედავ, რომ არასდროს მიმატოვებს. ძალიან მაგარი გრძნობაა, როცა ადამიანი გეგულება, ვისაც ყველაფერზე დაელაპარაკები, ვინც ნებისმიერი შეცდომით მიგიღებს. რატომღაც ხატვა მომინდა, კარადიდან ფურცელი და აკვარელები გავიტანე და პეიზაჟის ხატვა დავიწყე, იმის გოგამ რომ მანახა დღეს. ყვითელი მწვანე და ნარინჯისფერი ერთმანეთში ავურიე და ბალახი და გვავილები გავაკეთე. მერე ცა, ციდარტყელა, ზოლები, გამუქება. დაახლოებით, ორ საათში დავამთავრე და სიამოვნებით შევცქეროდი ჩემ ქმნილებას. რაღაც აკლდა, რომ გავაცნობიერე რა აკლდა, გამეცინა და სასწრაფოდ მოვიმარჯვე ფუნჯები. გოგოს და ბიჭის ხატვა დავიწყე, ჩემი თავის და გოგასი. ნახევარ საათში მოვრჩი, გაშრობა დავაცადე და კონტურები გადავატარე. ძალიან მომეწონა, ის მოგონებები გამიცოცხლდა, გამაჟრჟოლა და გამეღიმა. ნახატი ჩემ წინ სკამზე მივაყუდე და სიგარეტის მოწევა დავიწყე, თან ინტერნეტში შევედი და უნივერსიტეტის დავალებები გადავხედე, როგორც ყოველთვის ლექტორებს არ დანანებიათ და სამი-ოთხი საათის დავალებები მოგვცეს. წიგნი და რვეულები გამოვიტანე და მეცადინეობა დავიწყე. ორსაათნახევარში მოვრჩი, საათს რომ დავხედე უკვე სამი იყო. დაზარებით ავდექი, ხალათი გავიხადე და საწოლში მოვთავსდი. დაახლოებით, ორმოცი წუთი ვიბორგიალე, მერე ნერვები მომეშალა, დამამშვიდებელი დავლიე და დავწექი. როდის ჩამეძინა არ მახსოვს.
___________________
დილა გათენდა მცხუნვარე ვარსკვლავის გარეშე. მზე ღრუბლების ჯგუფს დაემალათ და დედამიწას აცივებდნენ. ევა სიგრილემ გააღვიძა, ღამე აივნის კარები და ფანჯრები ღია გქონდა და ცივი ჰაერი შემოეპარა ოთახში. თვალები მოიფშვნიტა და საათს დახედა, რომ დაინახა ცხრა იყო წამოხტა. -სულ მე როგორ უნდა მაგვიანდებოდეს. -წაიბუზღუნა და მომზადება დაიწყო. გარდეროვში შეიხედა არაფერი მოეწონა, ბოლოს კლასიკური, სალათისფერი შარვალი და პიჯაკი ჩაიცვა, სულ ოდნავ გაიკეთა მაკიაჟი და ჩანთის მომზადება დაიწყო. შავი ხელჩანთა გადაიკიდა და მამასთან კაპინეტში შევიდა. -ევა, რა ლამაზი ხარ. -მადლობა, მა, წავედი უნიში. -კარგი ჩემო ძვირფასო, ოღონდ მოდი ჯერ გაკოცო. -მამიკო. -გცალია ახლა? -რა არის? -გოგა გიყვარს? -ასე უცებ ეგ საიდან მოიფიქრე. კარგი ბიჭია, ზრდილობიანი, საუკთესო პრიციპეპით. ისე კი მიყვარს, ძალიან მიყვარს. შენ რას იტყვი? -რა უნდა ვთქვა საყვარელო? ბედნიერებას გისურვებ. მე გოგა დამელაპარაკა და ჩემგან ნებართვა აიღო. შენ ჩემი განძი ხარ, ჩემი ყველაზე დიდი მონაპოვარი, არავისთვის მემეტები, არც ბახურიძესთვის, მაგრამ გოგა საუკეთესოა. -გულში ჩაიკრა თავისი პრინცესა და ობოლი ცრემიც გადმოაურდა. ევაც ამ სიტყვებისგან გახარებული მთელი ძალით ეხუტებიდა მამას. -მადლობა მა. -ლოყაზე აკოცა და კაბინეტიდან გამოვიდა. ნახევარ საათში უნივესიტეტში იყო, გზად რამდენიმე საცობში მოხვდა. ლექციები სამ საათში დაამთავრა. შიოდა, ამიტომ ახლო მდებარე კაფეში დაჯდა და გოგას დაურეკა. -როგორ ხარ? რას შვები? -კარგად, ფერიავ, შენ როგორ ხარ? -მეც კარგად, კაფეში ვზივარ და ნამცხვარს მივირთმევ. -რა ადგილზე ხარ? -ფალიაშვილზე, სასტუმროს ქვეშ რო კაფეა იქ. -ორ წუთში მანდ ვიქნები. -ტელეფონი გათიშა. -ვერაა, ეს. ორ წუთში აქ როგორ უნდა იყოს. -ერთ წუთში უკვე კარებთან იყო და თვალებით დაეძებდა ევას. -აქ მოდი. -ხელი დაუქნია და გადასაკოცნად ადგა. -აქ საიდან გაჩნდი? ზემოთ სასტუმროში ვიყავი და იქიდან ჩამოვედი. -იქ რა ხდებოდა? -უცხოელი ბიზნესმენი ჩამოვიდა, რომელიც ჩემი პარტნიორი უნდა გახედეს რაღაც საქმეში და სასტუმროში დავაბინავე. -შენ? -მე გვიან გავიღვიძე, საუზმობა ვეღარ მოვასწარი და შესვენებაზე გამოვიქეცი. -რას ინებებთ? -შავებში გამოწყობილი ქერა მიმტანი მივიდა მაგიდასთან. -შოკოლაფის ნამცხვარი და ყავა. -თქვენ? -მწვანე ჩაი. -კარგით. -უკაცრავად მოწევა დაშვებულია? -სამწუხაროდ არა. -კარგი. -დღეს მამას ველაპარაკე და მითხრა გოგა დამელაპარაკაო. როდის მოასწარი? -გაიღიმა -დაჯილდოების წინა დღეს ველაპარაკე დათო ბიძიას. -კარგი. -ტრ, ტრ, ტრ. აბზუვდა გოგას ტელეფონი. -გისმენ ნინი. -როგორ ხარ დაკარგულო? -კარგად ტო, შენ როგრო ხარ? -რავიცი, ნორმალურად. თბილიში ხარ? -კი, გუშინ ჩამოვედი. -ხოდა შენ და ევას გეპატიჟებით დღეს ჩემთან, ბავშვები ვიკრიბებით, ცოტას დავლევთ და ბევრს გავერთობით. ხო მოხვალთ? -რავი, კვანჭა, ვეცდებით. ევას ნომერი მომწერე, რომ იმასაც დავურეკო. -ახლა ჩემ გვერძე ზის და ვეტყვი მე. -კაი და გელოდებით ექვსი-შვიდისკენ. -კაი, კარგად. -რა ხდება? -რა გემრიელად ჭამ ნამცხვარს. -გაუღიმა. -ფერიავ, ნინი გახსოვს? ჩემთან რომ გაიცანი. -კი, საყვარელი გოგო. -ხოდა მაგან დაგვპატიჟა თავისთან ორივე, სამეგობრო იკრიბება. წამოხვალ? -რავი, კი. შენ რას იტყვი, წამოვიდე? -აბა რა, აუცილებლად. მალე გაიცნიბ ყველას და მოგეწონებიან, რაღაც მინუსები ყველას აქვს, მაგრამ საბოლოოდ კარგები არიან. -კაი, წამოვალ. გოგა ჩემი წასვლის დრო ყოფილა, წავედი ახლა, მეჩქარება და გამომიარე სახლში, წასასვლელად. -კაი, მიდი. -ევამ ლოყა მიუშვირა, გოგამ ბაგეებზე აკოცა. -იდიოტო! -ჩასჩურჩულა და კაფიდან გავიდა, გოგამ გაბრწყინებული თვალები მიანათა. მალევე შევიდა ლექციაზე, ორი საათში დამთავრდა და სახლში წავიდა. წაიხემსა, გამოიცვალა და საწოლზე დავარდა. დაახლოებით ნახევარი საათი დაისვენა, მერე მეცადინეობას შეუდგა. ორ საათში წიგნებს თავი დაანება და აივანზე გავიდა. თავისი ნახატი რომ დაინახა გაეღიმა, ხელში დაიკავა, სკამზე ჩამოჯდა და კარგახანი დააკვირდა. ფიქრებში ჩაძირული, კარზე კაკუნმა გამოაფხიზლა. -მოვდივარ მა. -ოთახის კარი გააღო და გოგა შერჩა ხელში. -ფერიავ ტელეფონი სად გაქვს? -თან დაუკითხავად შევიდა და საწოლზე დაჯდა. -აქ როგორ შემოხვედი? -გირეკავდი, რომ არ მიპასუხე მერე კარზე დავაკაკუნე, დათო ბიძიამ გამიღო ცოტა მელაპარაკა და მითხრა ევა მეორე სართულზე პირველივე ოთახში არისო, მეც მოვედი. -აუ სულ დამავიწყდა რომ მივდიოდით. ჯანდაბა! ახლავე ჩავიცმევ. -თუ გინდა საერთოდ არ წავიდეთ. -არა, მინდა. ორ წუთში მზად ვიქნები. -ყვითელი შარვალი კომბინიზონი, ყვითელი კონვერსები და თეთრი მაიკა ჩაიცვა. -კაია ხო? -აივანზე მყოფ გოგას დაენახა. -კი ძაან. წავიდეთ? -კი. -ადგნენ, უკვე წამოსვლას აპირებდნენ, გოგამ რომ დაინახა ნაცნობი პეიზაჟი და ნახატი ხელში აიღო. -რამდენიმე წუთი უყურა გაუნძრევლად, მერე ოთახში ევასთან მივიდა და ნახატი ანახა? -ეს ჩვენ ვართ ხო? -შენ არ გითხრეს რომ სხვის ნივთებში არ უნდა იქექიალო? -შენ სხვა არ ხარ. მაგრა ხატავ. -პირველად დავხატე, იმ დღის შემდეგ ვეღარ ვხატავდი. -გოგა უხმოდ ჩაეხუტა. -ნელ-ნელა ცხოვრებას ვუბრუნდები. -ყველაფერი მაგრად იქნება. ოთახიდან გავიდნენ. -მა, ჩვენ წავედით. -შეხვედრამდე დათო ბიძია. -კარგად ბავშვებო. -დღეს სახლში მოხვალ? -არ ვიცი, შეგატყობინებ მა. -კარგი საყვარელო. -მანქანაში ჩასხდნენ და დანიშნულების ადგილისკენ წავიდნენ. -არაფერი ვიყიდოთ? -ნინის სახლის წინ არის მაღაზია და იქიდან ავიტანოთ პივები და კოკაკოლები. -კაი. -მალევე მივიდნენ, გოგამ რაღაცეები იყიდა და დაუკაკუნებლად შეაჭრეს. ნავაჭრი იქვე კუთხეში დადო და ყველა ნახა. თითოეულმა თბილად მოიკითხა გოგა და ევა. ევას, ვინც არ იცნობდა გოგამ შეყვარებულის სტატუსით წარუდგინა. ბიჭებმა თვალის ჩაკვრები და ღადაობა დაიწყეს, თუმცა გოგას თვალების ბრიალი რომ დაინახეს უცებ გაჩუნდნენ. -ყოველთვის ასე აჩუმებ? მაგარი იარაღი გქონია- გაიცინა ევამ. -მხიარულებდნენ, პივებს სვამდნენ, თამაშობდნენ, ეწეოდნენ. სამი ხდებოდა, როცა ძირითადად ხალხი წავიდა და მხოლოდ შინაურები დარჩნენ. ევა პუფში იჯდა და გოგოებს ელაპარაკებოდა, გოგა და ბიჭები აივანზე იყვნენ და ეწეოდნენ. -გოგოებო რას მეტყვით აბა გოგაზე? -უკვე გაშინაურებულიყო ევა. -ო, გოგა, მესაკუთრე, ცივი იდიოტია. არ უყვარს ემოციები. -შენ რას მეტყვი მარი? -გოგა ხო? არასდროს მეგონა რომ გოგო ეყოლებოდა. ზედმეტად მომთხოვნია ყველაფერში, რამდენი გოგო გიჟდებოდა მასზე, რამდენს დღემდე უყვარს, მაგრამ ყოველთვის ყველა ეკიდა. ვინც ძაან აეტმასნებოდა ხომე მაშინვე ეტყოდა "მხოლოდ სექსი",ისინიც ბედნიერები თანხმდებოდნენ, ყველას გამოიყენებდა და მიატოვებდა ხომე, სახე ნუ შეგეცვალა ნორმალურ გოგოებს არ ვგულისხმობ. -აა, კაი. -ჩვენ სუ დავცინოდით ხომე დაბერდები და აღარავის მოეწონები, ყველა დაგადებსო. -ვის ვინ დაადებს? -ოთახში შემოვიდა ალეკო. -ისეთს არავის, შენ არ იცი რომ გოგოების ლაპარაკში არ უნდა ჩაერიო. -შეუღრინა ნინიმ. -არ შეგეშინდეს, მე რაც გითხარი ეგ შენამდე იყო. მას ძალიან უყვარხარ და არასდროს გიღალატებს. -ჩასჩურჩულა ნინიმ. -ნინიკო, მადლობა. ძალიან მეგობრული ხარ. -თბილად გაუღიმა და ოდნავ ჩაეხუტა. -მხოლოთ იმასთან ვინც მომწონს. -აქ რა ხდება?- შემოვიდა გოგა. -ჩემ ფერიას დაუმეგობრდით? -არა, ნუ ემეგობრებით. მე მას ვერავისთან გავიყოფ. -გოგა მთვრალი ხარ? -სახე დამანჭა ევამ, აშკარად გაბრაზდა. -სუ ცოტა დავლიე, რა მთვრალი. -მოდი ჩემთან. -უცებ მივიდა და ხელში ააფრიალა. ევას არ უყვირია, მხოლოდ ოდნავ ამოიბურტყუნა -ამდენი აღარ უნდა დალიო. -ბავშვები ხმას არ იღებდნენ, მაგრამ ყველა ანერვიულდა, გოგა აშკარად მთვრალი იყო. ევა უკვე ჩხუბს აპირებდა გოგამ გულწრფელად, მეამიტათ რომ კითხა. "ჩემო ფერია, აქამდე უშენოდ როგორ ვძლებდი?" ევაც მოლბა, გაიღიმა, ხელები გაშალა და დაიყვირა -არც მე ვიცი ჩემო პრინცო უშენოდ როგორ ვიყავი. -ევას მხიარული ხმა რომ გაიგეს, ბავშვები მოეშვნენ და წყვილი მარტო დატოვეს. -გოგა. -რა? -დამსვი. -უხმოდ ჩამოსვა. -ბევრი დალიე, მოდი წავიდეთ. -კარგი, ფერიავ წავიდეთ. -ისე რომ მიყვარხარ იცი? -კი, გოგა. მეც მიყვარხარ. გაკოცებდი, მაგრამ სასმლის სუნი აგდის. -ეს თქვა და გოგა ტუჩებში ეძგერა. -სასმლის სუნიანი არ მოგწონვარ? -არა არ მომწონხარ. მაგრამ მიყვარხარ. მოდი დავემშვიდობოთ და წავიდეთ. კარგი? -კარგი, ფერიავ. -მეორე ოთახში გავიდნენ, ყველას დაემშვიდობნენ, უთხრეს გამოგყვებით ძაან მთვარია დაგეხმარებითო, მაგრამ ევამ უარი უთრა -სახლში მივიყვან და მაშინვე დაიძინებს, თქვენ არ გაწვალებთო. წყვილი ეზოდან გამოვიდა, ევა საჭესთან მოთავსდა, გოგა მის გვერძე. -აბა ფერიავ სად მივდივართ? -ჩვეულებრივი ხმა გქონდა და თან სახეზე რომ შეხედავდი თითქოს სულაც არ დაელია ათი წუთის წინ. -გოგა? -გაოცებული ვერ დამალა ევამ. -გაგეღადავე, მე ასე მალე არ ვთვრები, სამაგიეროდ კი წამოვედით ადრე, განაწყენების გარეშე. -იდიოტი ხარ, იდიოტი. -მხარზე მწარედ ჩაარტყა ევამ. -ეეე, მიშველეთ საცოლე ჩემზე ძალადობს. -დაიკივნა გოგამ. -იდიოტო. -ორივე ხარხარებს. ბოლოს ძვლივს მოსულიერდნენ. -სად წავიდეთ? -მიდი წყნეთში, გზა თავისუფალია მალე მიხვალ. -კაი. -მანქანა დაქოქა და გზას გაუყვა. ოც წუთში წყნეთში იყვნენ. სახლში შედიოდნენ და თან იცინოდნენ. -ისე შენ ოსკარი გეკუთნის. -კი, მეკუთნის, მაგრამ ვინ მაძლევს. -თავი მოისაწყლა გოგამ, ამაზე უფრო დასცხეს სიცილი. -მგონი მთელი ქუჩა გავაღვიძეთ, ჯერ იყო იმხელა ხმაზე დავუსიგნალე ძაღლს, მერე გოლიათებივით ვიცინოდოთ. ახლა აივანზე ვლაპაროკბთ დევებივით მაღალ ხმაზე. -შედარებები მკლავს. გეტყობა რომ ხელოვანი ხარ. -მაგაზე არ ინერვიულო, მაგარი რკინის კარია, თან ამ სახლის ქვეშ კიდე სხვა სახლია. -სერიოზულად? -კი, ოთხოცდაათიანებში ააშენეს მამაჩემმა და მაგის ძმაკაცებმა. -მანახე რა. -წამოდი. -პირველ სართულზე ჩავიდნენ, გოგამ ხალიჩა გადაუწია და ერთი ფიცარი ამოიღო, მერე მეორე მიაყოლა, ხუთამდე რო ავიდა, ადგა, ბუხრის გვერძე, კარადის უკან შეყო თავი და შუქი აინთო დაბლა. -მოდი, ჩამოდი. -ჯერ თვითონ ჩავიდა და მერე ევას მიახმარა ხელი. -აუ რა მაგარია. ნაღდი სამალავი ყოფილა. -აქეთ გამოდი. -ხელით ანიშნა. -ვაუ. -დივან კრესლო, გაზის გამათბობელი, ბუხარი, პატარა ტელევიზორი და მაგიდა სკამები. -იქით კუხნაა, გვერდით აბაზანა. -თუ ვინმე მოვკალი თავშესაფარი მქონია. -გაიცინა ევამ. -ექვსი წლის წინ ვთქვი დაბლა რო ოთახებია გავარემონტოთ მეთქი. -დედ-მამამ დამცინა "ხელოსანს მაგას ვერ ვანახებთო და შენ თუ გაარემოტებ გაარემონტეო". მეც გავბრაზდი და გავარემონტე, მთელი ზაფხული მოუნდი, ჭკუა სად მქონდა? რაში გვჭირდება ახლა ეს? -აუ, მაგარია. -გაიცინა ევამ. -ყოველთვის მინდოდა, ასეთი რამის ნახვა. -კვლავ იცინის. -ჩემ შვილებს, ჩემ პრინცესებს ამ სახლში რომ გამოვუშვებ, მე აქ დავიმალები ხომე და მოვუსმენ. -იცოდი რომ გიჟი ხარ? -საბედნიეროდ კი. -მიდი ახლა მაღლა ავიდეთ, მაინც ტელეფონები არ ისმინებოდეს. -კაი, ავიდეთ. -რამდენიმე წუთში ჩასვა ფიცრები, ხალიჩაც დააფარა და შუქიც ჩააქრო. -სახლში სახლია რა. -კი, მასეა. -ორივემ გაიცინა. -ცოტახანში გოგამ ჭიქები და წითელი ღვინო მიიტანა და აივანზე გავიდნენ. -დალევ ხო? -ჭიქა მიაწოდა. -დავლევ, წითელი ღვინო მიყვარს. -რამდენიმე ყლუპი ორივემ დალია. ევას ლოყები აუწითლა, სასაცილო სანახავი იყო. -ჩემი ფერია გაწითლდა. -ნუ იცინიხარ, სუ ასე მემართება. -კარგი. -კვლავ აგრძელებდა სიცილს. -კარგი. -გაღიმებული ადგა, გამომწვევად მივიდა გოგამდე და მუხლებზე დაუჯდა. -რამეს ამბობდი? -გმაყოფილი იღიმის. -ისეთს არაფერს რომ ვერ გადავდოთ. -გაღიმება არ აცადა, უეცრად დაეწაფა მარწყვისფერ ბაგეებს. მომთხოვნად კოცნიან ერთმანეთს, მყუდროდ თარეშობენ ენები ერთმანეთის პირებსა და ბაგეებზე. გოგა ევას ყელზე გადადის, ნელ-ნელა უკოცნის მხურალე სხულს. ევა განაბულია, ხელებს გოგას თმაში ბლანდავს. გარშემო სიწყნარეა, მხოლოდ მათი შეძახილები არღვევს გამეფებულ სიჩუმეს. უცებ, ორი მანქანა გაჩერდა და ოთხი იარაღიანი ადამიანი გადმოვიდა. გოგამ ეს რომ დაინახა უთმქელად ააფრიალა ევა ხელებში და სახლში შეიყვანა. -რა ხდება? -არ ვიცი. -კარადიდან იარაღი გამოაძვრინა და ვიღაცას დაურეკა. -ვიღაცეები არიან, წყნეთში გამოაგზავნე ყველა. -მერე ევას მოუტრიალდა. -დროზე ჩადი. -ფიცრები ამოიღო. -შენს გარეშე არ წავალ, გოგა ჩამოდი. გოგა, გთხოვ. -ამ ერთხელ დამიჯერე უხმოდ გთხოვ, ორივე ვერ ჩავათ. -გთხოვ ევა. -კარგი. -უხმოდ ჩავიდა. -გოგამ ჩქარა დაკეტა, ხალიჩა გადააფარა და კრესლოში მოთავსდა იარაღი გვერძე დაიდო. რამდენიმე წამში სამი კაცი შემოვიდა ოთახში, ერთი წინ მოდიოდა, ლურჯ მაიკასა და შავ შარვალში გამოწყობილი. უკანა ორი შარვალ კოსტუმში იყვნენ, ეტყობოდათ პირველის დაცვა იყვნენ. -გამარჯობა, გოგა. -სალამი. -ერთმანეთს ხელი ჩამოართვეს. -რა ხდება? ასე უეცრად რატო დამადექი თოფიანი კაცუნებით. -ესენი შენ არ გიკავშირდება. პროსტა დაცვაა, ეს შენც იცი. -საქმეზე გადადი ნოდარ. -მოკლედ ერთი ახვარი შემოვიდა რბოლაზე, მეორე თვეა ყველას უგებს, მაგის მოშორება მინდა. შენს გარდა არავინ მეგულება, ვინც მოუგებს. მილიონს გადაგიხდი თუ შემდეგ კვირას შეჯიბრზე გახვალ და მოუგებ. რას იტყვი? -მე მაგ საქმეს შევეშვი. ნოდარ, აღარ ვარ ძველ ფორმაში. -ახლანდელი ფორმაც გეყოფა იმ ახვარის დასამარცხებლად. -აღარ მინდა სიცოცხლის გარისკვა. -რა შეიცვალა? -გოგო ვიპოვე, საცოლე მყავს. -დაფიქრდი მაინც. დრო ხვალ საღამომდე გაქ. თუ არადა ბედნიერებას გისურვებ. -სხვა მონახე დაფიქრება არა საჭირო. შენც შეგიძლია ცხოვრება შეიცვალო, ხო იცი? -მე მიყვარს ეს ცხოვრება. -კარგი, როგორც გინდა. და კიდევ, სახლში გაუფრთხილებლად აღარ დამადგე. -კარგად. -ხელი ჩამოართვა და ჩქარი ნაბიჯებით გავიდა, დაცვაც უკან გაჰყვა, სწრაფად ჩაჯდნენ მანქანაში და გაუჩინარდნენ. გოგამ ტელეფონზე დარეკა. -გატრიალდით, ნოდარ იყო და უკვე წავიდა. -კარგით. -ევა, ძვირფასო ამოდი, იატაკს ხალიჩა გადახადა და ამოსვლაში დაეხმარა. -როგორ ხარ? -შენ ამ კაცის არ შეგშინებია. ვის ელოდი? -ევა, არ ვიცი. უბრალოდ შემეშინდა იარაღიანი ხალხი აქეთ რომ წამოვიდა. შემეშინდა რამე არ დაგმართნოდა. -სიმართლეს ამბობ? -კი, ფერიავ. -ყელში აკოცა. -რბოლებში იღებდი მონაწილეობას? -ორი წელი. -იმ საუბარიდან გამომდიბარე საუკეთესო იყავი. -ვიყავი, მაგრამ წარსულს მნიშვენობა არ აქვს. ახლა რაც არ უნდა მოხდეს სიცოცხლეს აღარ გავრისკავ. -მპირდები? -კი, ფერიავ, გპირდები. კრესლოზე მოთავსდნენ, ევა გოგას მუხლებზე დაუჯდა და გვერდიდან მიეკრო. -რომელი საათია? -შვიდი ხდება. -აუ, მეზარება გათენება. -მეც. წამალზე რას შვები? -არ მიმიღია. -გინდა? -კი. -ტუჩები მოიკვნიტა. -ხვალ ერთი კვირა შესრულდება რაც არ მიგიღია, მაგარია. -ევა იღიმის. -ვიცი, რომ გიმძიმს, მაგრამ დაახლოებით ორი კვირა და ასე ძალიან აღარ გენდომება. -იმედია. დღეს რამე საქმე გაქ? -ისეთი არაფერი. შენ? -მე ლექციებს გავაცდენ და დავიძინოთ. -მიდი შენ დაწექი, მე რაღაც საქმე მაქ. -რა ხდება? -ისეთი არაფერი, მალე მოვაგვარებ. -ხოდა თუ ისეთი არაფერი გვერძე მომიწექი. -რა გჭირს? -ვერ ვიძინებ, ან თუ ვიძინებ კოშმარებით მეღვიძება და რამდენჯერ შენთან ერთად მეძინა არ გამიღვიძია, ასე რომ წამოდი. -მოვდივარ, ფერიავ. მაშინ კარგ აზრს გეტყვი ჩემთან გადმოდი, მარტოც აღარ დაიძინებ. -უბრალოდ დავწვეთ და დავიძინოთ. -ფერიას ძალიან ეძინება. -საწოლში მოთავსდნენ, ერთმანეთს მიეკვრნენ. ევას მაშინვე დაეძინა, გოგა კი ფიქრებმა გააქანავა სხვა სამყაროში.

____________________
გაზაფხულის მეათემ დღემ შემოაბიჯა საქართველოში. ირგვლივ ყველაფერი ყვავის, ხეებმა ნაირფერი კვირტები გამოიტანეს. ყვავილები კაშკაშებენ, ვით მზე მცხუნვარე. ბალახი ბრწყინავს, როგორც ახალგამოტანილი კვირტი ვარდისა. შუადღის ოთხი საათია, ახლახანს გაიღვიძეს გვრიტებმა. სამზარეულოში არიან გოგა და ევა და საჭმელს მიირთმევენ. ორივე თვალებს იფშვნეტს, ისევ ეძინებათ. -ახლა მთელი დღე დაბორიალებული ვიქნები. -წუწუნებს ევა. -თავი მისკდება მეც. საჭმელი დავამთავროთ და ჰაერზე გავიდეთ. -კი, გავიდეთ. -გემრიელათ ისაუზმეს, აალაგეს და ეზოში გავიდნენ. ერთმანეთზე მიკრულები დიდხანს ნებივრობდნენ ჰამაკში. მერე ფეხით პატარა სოფელი დაათვალიერეს, ევამ ახალი ადგილები შეისწავლა. „ექსკურსიაში“ დრო გაეპარათ, ისე ჩაიქროლა საათებმა, როგორც მიმინო, რომელიც თავის ბარტყებთან შესახვედრად მიიჩქარის. ვფიქრობ ხოლმე დროზე, იქნებ, ისიც რამესთან დაწევას ცდილობს, იქნებ, მასაც ეგულებოდა სადღაც, შორს მეგობარი, იქნებ, მასაც დაეკარგა მოითბინება და შეუსვენებლად გარბის ახლობელთან შესახვედრად. არ ვამტყუნენ, მრავალი წელი ანელებდა ყოფას, ახლა კი დროა გაფრინდეს და მხოლოდ იმდენი დრო მისცეს ადამიანებს, რამდენიც მათ გაბედნიერებას ეყოფა. წყვილი შებინდებისას დაბრუნდა სახლში, სასწრაფოდ ჩაალაგეს ნივთები და ქალაქისკენ გაუყვნენ. გოგამ მანქანა ევას სახლთან გააჩერა, გაუღიმა, თმა გადაუწია და ტრფობით ეძგერა გემრიელ ბაგეებს, ევა მიინაბა, კოცნაში აყვა. სანამ სუნთქვა ეყოთ იქამდე ისიამოვნეს, მერე მიხვდნენ კიდე თუ გააგრძელებდნენ უფრო გაუჭირდებოდათ შეჩერება, ამიტომ შეწყვიტეს. ორივე თავის ადგილზე დაბრუნდა. -წავედი. -კარი გააღო და იქამდე გადავიდა ვინდრე რამეს ეტყოდა გოგა. შორიდან ღიმილით დაუქნია ხელი და სახლში შევიდა. კაბინეტში ავიდა, მამა ნახა და დედა მოიკითხა. ლელა დაქალებთან ერთად წვეულებაზეა, მეგობრის სასტუმროს აღსანიშნავად. ევა საყვარელი მამიკო მოიკითხა, თბილად ისაუბრეს, დათო გოგაზე შეეკითხა,ბო ლოს უთხრა შენ რომ გათხოვდებო სახლი დაცარიელდებაო. ევამ გაიღიმა, გაწიტლდა. აქამდე ამაზე არც უფიქრია. უკვე საძინებლისკენ გაპარვას აპირებდა დათოს რომ დაურეკეს, ტელეფონი აბზუვდა. ევამ რაღაცას მიხვდა და სანამ მეორე მხარე ხმას ამოიღებდა იქამდე დაიწყო მომხდარის გაანალიზება. ტელეფონის ზარიც სხვანაირად გაისმა, თითქოს ისიც ტიროდა, ისიც გლოვობდა ლელას. დათომ ტელეფონი მორჩილად გათიშა, თან ევას დაუწყო ლაპარაკი, თან კოსტუმს ეძებდა, თან ცრემლის შეკავებას ცდილობდა. -ყველაფერი კარგად იქნება ღვთის ნებით, თოდუაში გადაიყვანეს, წავიდეთ რაღაც უყურებ. -ჩქარობდა დათო. ევა გაუნძრევლად იყო, ცხელმა ცრემლმა დაუსველა მომხიბლავი სახე, მოდიოდა, მოდიოდა მდუღარე სითხე და არ კითხულობდა გასვლის ნებას. -ევა, გთხოვ. არ ვიცი რა მდგომარეობაა. გლოვის დრო არაა.-უთხრა შეშინებულმა დათომ. -გოგონა უხმოდ წამოდგა, მანქანაში მამას გვერდით მოთავსდა და ლოცვა დაიწყო. ცხოვრებაში პირველად ლოცულობდა, ცხოვრებაში პირველად უმძიმებდა საქმეს ყოვლისშემძლეს თავისი გულწრფელი თხვონით, ცხელი ცრემლით. რა უცნაური და საინტერესოა ცხოვრება, ვულკანს ვამსგავსებ. ერთ დღეს აგიზგიზდება, ყველა იმედს დაგინაწევრებს, თან წაიღებს ნაფლეთებსაც არ დაგიტოვებს, თავბედს გაწყევლინებს, მერე ბოლომდე რომ გაგტეხს, როცა ფიქრობ რომ უკვე მოისვენე, იმიტომ რომ არაფერი გადაგარჩენს საწინააღმდეგოს გიმტკიცებს, სიკვდილის საშუალებას არ გაძლევს და კვლავ გისახავს უიმედო ოცნებებს.

-ევა, მოვედით. -გაისმა დათოს გატეხილი ხმა. ეტყობოდა მარტო ხმა არა, არამედ მთლიანი სხეული, სულიდან ხორცამდე ყველაფერი უნაწევრდებოდა. ევამ თავი ასწია, უხმოდ გადავიდა და მამას მიჰყვა, რომელსაც მთავარი ექიმი აცილებდა საავადმყოფოში -დავით, მძიმე მდგომარეობაა, ხუთი ნეკნია ჩატეხილი, ორი ფილტვს შეერჭო, ასევე ხელი აქვს მოტეხილი და ბერვი სისხლჩაქცევა. მეგობარო მე მჯერა რომ გადარჩება. -რაც საჭიროა ყველაფერი გაქვთ? ფულზე არ იფიქროთ, ნებისმიერი რამ გააკეთეთ რითაც გადაარჩენთ. -ყველაფერს ვაკეთებთ, დავით. დაგტოვებ, სიტუაციას გადავამოწმებ. -მხარზე ხელი სანუგეშოთ მოუსვა და ევასკენ წავიდა, რომელიც მოშორებით იჯდა, მაგრამ ყველაფერი ესმოდა. სახე გაფითრებოდა, მაჯები უკანკალებდა , თვალები შეშუპებოდა. -ევა, ძვირფასო, გადარჩება, ყველაფერს გადაიტანს. -ავარია როგორ მოხდა? -ხეს შეასკდა. -თავს იკლავდა, ხო? -წარმოთქვა დანანებით და ცრემლები გადმოსცვივდა. -ევა, რას ამბობ? ახლა გათიშული ხარ დასივენე. -ჩაეხუტა და იქაურობას გაეცალა. გოგონა აივანზე გავიდა, ჩახუთულ სივრცეში ყოფნა აღარ შეეძლო. მაგიდასთან მდგომ სკამზე დაჯდა და ცას ახედა. რამდენიმე წუთში შეტყობინება მოუვიდა, უცხო ნომერი იყო, არ შეუმჩნევია. -რატომ? რატომ ხდება ასე? -ბუტბუტებდა დანანებით. სახე შეცვლილი ჰქონდა, ისევ, იმ დაკარგულ, გიჟ გოგოს დაემსგავსა. სტკიოდა, ისე როგორც არასდროს, რადგან ფიქრობდა რომ თავი მოიკლა. ლელამ ყველაფერი დათმო, დათმო ქმარი, შვილი, მეგობრები და წავიდა ნიკასთან. ევას ეს აგიჟებდა, უკაწრავდა სულს. ყველაზე საშინელება ის იყო, რომ მისი სიკვდილი უნდოდა და არა სიცოცხლე. კი, დედას თმობს, თმობს იმიტომ, რომ იცის მონატრების ფასი, იცის რომ გინდ გადარჩეს, მაინც არ ეყოლება დედა. მისი დედა აქ მოკვდა, მისი დედა დღეს, იმ დროს მოკვდა როცა შვილი და მეუღლე ამ ტრაგედიისთვის გაიმეტა. -ევა, როგორ ხარ? -მხრებზე კოსტუმი მოაფარა გოგამ. რიჟამაძემ მხოლოდ ახლა იგრძნო სიცივე, ახლა, როცა დედამიწაზე დაბრუნდა. -როგორ უნდა ვიყო? იგივე მეორდება, ოღონდ ბევრად მძიმე ფორმით. -რითი დაგეხმარო? -გაარკვიე რას ფიქრობენ ოფიცრები. თვითმკვლელობაა? -ევა. -თვალები დახუჭა და ისე დააქნია თავი, თვალებში შეხედვა ვერ გაბედა, თან ჩაეხუტა. -მართალი ვარ! -მიეკრო გოგას მკლავებს, ცრემლებმა სახე აუწვა. რამდენი წუთში გატეხილი ხმით ამოიკრუსუნა. -ეს მამამ არ უნდა გაიგოს. -მაგას მოვაგვარებ. -თმებზე ეფერება. -ევა, მამას სჭირდები, მოდი შევიდეთ. მე შენთან ვარ. -მადლობა! -ძვლივს ადგა და და სამი დღის უჭმელივით დაიწყო ლასლასი.
_________________
-ევაა, ჩემო საყვარელო, გადარჩა. სტაბილურადაა, ფილტვიდან ნეკნები ამოიღეს. -გახარებული დათო ფეხზე წამოდგა და ჩაუხუტა. მიხარია მა. -ნაძალადევად გაიღიმა და გვერძე მყოფებს გადახედა, რომლებსაც ისე სდიოდათ ცრემლები გეგონებოდა მართლა ადარდებთო, მაგრამ სინამდვილეში არავის არაფერი ადარდებს, მხოლოდ თავინთი ბინძური უკანალების გადასარჩენად არიან აქ. -მეგობრებო, გრიპი მაქვს ვერ ჩაგეხუტებით, მადლობა თანაგრძნობისთვის. -რამდენიმე „მეგობარი“ უკან გააბრუნა და ნაძალადევად გაიღიმა, შემდეგ დერეფანს გაუყვა და მოშორებით დაჯდა, კუთხის სკამთან. ცრემლები კვლავ ჩამოსცვივდა, ეშინოდა ლელას გაღვიძების, არ უნდოდა სიმართლე გამჟღავნებულიყო, მამის იმედგაცრუებულ სახეს ვერ გადაიტანდა. -ევა, ძვირფასო, ვწუხვარ. -მაღალი, გამხდარი, ლამაზი, მოვლილი ქალი დადგა მის წინ. -მადლობა. -ცივად გაუღიმა. -ევა, მე გოგას მამიდა ვარ. საყვარელო რამე ხო არ გჭირდება? -ბოდიშით, ვერ გიცანით. -ადგა და ჩაეხუტა. -ყველაფერი კარგად იქნება, გამოჯანმრთელდება. -იმედია. -რამე ჭამე? მგონი სიცხე გაქვს. -კარგად ვარ. დიდი მადლობა. -არაფერს, ევა, რაცარუნდა დაგჭირდეს შემეხმიანე. -ძალიან დიდი მადლობა.-არაფერს რა მადლობა. ახლა წავალ, დათოს ვნახავ. -კარგით, თბილად გაუღიმა. ნანის წასვლიდან რამდენიმე წუთში ტელეფონი აბზუვლდა. -გისმენთ. -შეტყობინებებს არ ნახულობს პატარა ქალაბატონი? მესიჯი ნახე, არავის უთხრა. თუ ვინმეს ჩარევ დარჩენილ ოჯახსაც ამოგიხოცავ. -ვინ ხართ? რა ხდება? -დრო დღეს თორმეტი საათამდე გაქვს. არ დაააგვიანო. -რა ხდება? -ანერვიულებული მესიჯებში შევიდა და გახსნა.
“გამარჯობა, ევა. ისეთი არაფერი მინდა, მხოლოდ ორი მილიონი, ორას ლარიანი კუპიურები არ მინდა. მხოლოდ ას ლარიანი და ოცლარიანი. დრო თორმეტ საათამდე გაქვს. თუ ფულს ვერ მივიღებ გავბრაზდები, როცა ვბრაზდები ცოტა ბოროტი ვხდები. ვიტყვი რომ ლელა თავს იკლავდა და მამაშენს მოვკლავ, იცოდე რომ ამას გავაკეთებ.
პატივისცემით იაკობი.”
“მეღადავებით ხო?“ მაშინვე მიწერა. “არა, პატარა ქალაბოტონო სულაც არა.“ -მოუვიდა პასუხი. ამასთან ერთად ვიდეო მოვიდა, რომელშიც დედამისი იყო საავადმყოფოს პალატაში. ამას კიდევ მოყვა შემდეგი ჩანაწერი, სადაც ევა ჩანდა, ისე როგორც აქ არის, რამდენიმე წუთის წინ გადაღებული იყო. “მიხვდი ხო? მე არ ვხუმრობ. შენი ყოველი ნაბიჯი ვიცი. სასწრაფოდ ფული მჭირდება.“ “კარგი, შევაგროვებ და მოვიტან.“ -უცებ მიწერა და ლელას პალატისკენ დაიძრა. იქ “კეთილმოსურნეები” მომატებულან. პირდაპირ დათოსთან წავიდა. -მა, ორი წუთი გამო რა. -ევა, დედას მალე ნახავ. უკვე ამთვარებენ ოპერაციას. -ძალიან კარგი, მიხარია. -ჩაეხუტა. -ვიცი ამის დრო არ არის, მაგრამ ფული მჭირდება. სასწრაფო რომ არ იყოს არ გეტყოდი. -რამდენი? -ორი მილიონი. -რა ხდება? -მა, უბრალოდ მენდე. რომ დაიბეჭდება ჩემი წიგნი უკან დაგიბრუნებ. -ევა, მეწყინა. მთიანი ქონება შენია. რა ჩასესხება? უბრალოდ მაინტერესებდა. -მა, ბოდიში. -ლოყაზე აკოცა. -შემირიგდი? -შენ როგორ გაგებუტო, ჩემო სულო. მინდობილება შენზეა, ამიტომ საქართველოს ბანკში მიდი და გამოიტანე. გიორგას დაურეკე დაცვა გამოგზავნოს, ამხელა ფულით მარტო არ იარო. -მადლობა, მა. ჩემი საყრდენი ხარ. -გადაეხვია და წავიდა.

_____________________
ტაქსიში ჩაჯდა და გოგას დაურეკა. -ხო ევა. -სად ხარ? -დედაშენის საქმეზე ვარ, ვჩალიჩობ რომ არ გახმაურდეს. -გოგა, დიდი მადლობა. -არაფერს ფერიავ, რა მადლობა. -მე ტაქსიში ვარ, რაღაც საქმეები მაქ. დღეს გვიანობამდე არ მეცლება და იცოდე. -ყველაფერი კარგადაა? -კარგადაა. -ნამდვილად? -ნამდვილად, ოღონდ ახლა უნდა წავიდე. მერე შეგეხმიანები. -კაი. -ტელეფონი გათიშა და მძღოლს მიუბრუნდა. -საქართველოს ბაკთან მიმიყვანეთ. -რომელ ფილიალში?-ყველაზე დიდი რომელია ნეტა? -ცენტარულ ფილიალში მიგიყვანთ. -მადლობა. ტელეფონმა გაანათა, შეშინებულმა იმ წამსვე უპასუხა. -ევა, რა ხდება? ლელა როგორაა? -კარგადაა. ნუ ნერვიულობ, გადარჩა. -უფ, მადლობა ღმერთს. რამე ხო არ გჭირდება?- სანი, კი. ჩემი მანქანა არის სახლში, შეგიძლია ვინმეს ბანკთან მოაყვანინო? -რათქმაუნდა. მისამართი ჩამიგდე ახლავე გამოვაგზავნი. -კარგი, დიდი მადლობა. -ტელეფონი გათიშა და დაუფიქრდა რას აკეთებდა? რა ხდებოდა მის თავს? ბრაზობდა, მაგრამ ვერაფერს აკეთებდა. -მოვედით -უკან მობრუნდა მძღოლი. ევამ ფული გადაუხადა და გადმოვიდა. ჩქარი ნაბიჯით შეიჭრა ბანკში, პირველივე სალაროსთან მივიდა. -სალამი. -გამარჯობა. -მინდობილება მაქვს, დავით ბახტურიძის ანგარიშიდან მინდა ფულის გამოტანა. -კი, რათქმაუნდა. გადავამოწმებ და გაიტანთ. რამდენის? -ორი მილიონი ლარი. -ამდენი? -კი. -დღეს ვერ მოესწრება. -ვერანაირად? -ვერა. -მართველს დაუძახე. -კარგით. -წამობრძანდით. დიდი, თეთრი კარის წინ შეჩერდა მოლარე კარზე დავაკაკუნა და შევიდა. რამდენიმე წუთში გამოვიდა და ევა შეიპატიჟა. -გამარჯობა. -ფეხზე წამოდგა მართველი. -სალამი. -ერთმანეთს ხელები შეაგებეს და დასხდენენ. -ფული დღეს ვერ იქნება. -უბრალოდ რომ დარეკოთ და მოატანინოთ არა? ხო კარგად იცით ვინ ვარ? ერთი ზარი და ფილიალს დავხურავ. -ფული არ იქნება. აქედან გაბრძანდით. -როგორ არ მინდოდა გიგისთან დარეკვა. -წარმოთქვა და ტელეფონი აიღო. -გიგი გომელაურთან? -სხვა გიგიც გყავს უფროსი? -გიგი უფროსი არაა. -უფროსი არა მფლობელია. -კარგით, მე თვითონ დავურეკავ. -ახალგაზრდამ ტელეფონი ამოიღო და დარეკა. -გამარჯობა. -გისმენ. -აქ ევა ბახტურიძეა და დათო ბახტურიძეს ანგარიშიდან თანხის გატანა სურს? -პრობლემა რაშია? -ორი მილიონი ლარის გატანა სურს. -არ არის მაგდენი ფული? -არა, მილიონ ორასიათასია დარჩენილი. -კარგი, სხვა ფილიალიდან მოვა დანარჩენი. -ანუ ვატანთ? -შენთვითონვე თქვი დათო ბახტურიძის შვილია, ყველაფერი შეუსრულეთ. ტელეფონი ევას გადაეცი. -ევა, ძვირფასო როგორ ხარ? -კარგად, გიგი. თავად? -კარგად, ვუძლებ რა ცხოვრებას. -როგორ მიდის საქმეები? -ნორმალურად. შემთან? -ჩემთანაც. -ამხელა თანხა რატომ გაგაქვს ხო კარგად ხართ? -კი, ყველაფერი რიგზეა. ახალი საქმე მინდა წამოვიწყო. -ძალიან კარგი. წარმატებები! მათ მაგიერ მე გიხდი ბოდიშს ვერ გიცნეს და ამიტომ გაჭედეს. -ჩვენთან ეს რა სალაპარაკოა, მალდობა შენ გიგი. -ტელეფონი გათიშა და მართველს გახედა -ფულის გამოტანას იწყებ ხო? -კი, ვიწყებ. -რამდენ ხანში იქნება? -ორ-სამ სააათში. -სააათს დახედა. -კარგი, დიდი მადლობა. -ადგა და კაბინეტიდან მოხდენილად გავიდა, ქუჩაზე გაიხედა, მანქანისკენ დაიძრა. მძღლოს მადლობა მოუხადა და სავარძელში მოთავსდა და იგივე ნომერზე გაგზავნა შეტყობინება საიდანაც მუქარა მოუვიდა. პასუხმაც არ შეაყოვნა. “ძალიან კარგი, იმედია მალე გამოიტან. თორტმეტს არ გადასცდეს.” რობოტულად დადო ტელეფონი და თავი უკან გადაწია, სიდენიას მიეყრდნო. ფიქრობს ცუდ ზღაპარში მოხვდა, ბოროტ პერდონაჯებთან. არასდროს უფიქრია ასეთ დროს რას გააკეთებდა, ფულს მისცემდა თუ პოლიციას შეატყობინებდა. ემოციებისგან დაღლილს ფიქრში ჩაეძინა. ძილმა ერთ საათს გასტანა, შემდეგ ხმებმა შეაწუხეს და გაეღვიძა. როგორ ჩამეძინაო? გაკვირვებული იყო, საათი შეამოწმა და ბანკში შეიჭრა. ნახევარი თანხა მზად იყო, რამდენიმე წუთში დანარჩენ თანხასაც მოიტანდნენ და მთლიანი ფული შეგროვდებოდა. ნახევარ საათში ევა ორი დიდი, შავი ჩანთით გამოვიდა ბანკიდან, იქვე მდგომ მანქანაში მოთავსდა და შანტაჟისტს მისწერა “ფული მზადაა, მაგრამ ერთი პრობლემაა, გადმომირეკე.” ზარმაც არ შეაყოვნა. -გისმენ. -ფული მზად მაქვს, მაგრამ რა ვიცი რომ რო მოგიტან მერე არ იტყვი თვითმკვლელობის ამბავს. -მე იმ სამყაროს წარმომადგენელი ვარ, სადაც სიტყვა ფასობს, აქ სიტყვის არ შესრულდება არ მოსულა. როგორც ვთქვი, ფულს მომიტან და ამ საქმეს დავხურავ. -კარგი, გენდობი. სად მოვიდე? -მზად იყავი, ნახევარ საათში შეგატყობინებ. -ტელეფონი გათიშა და მანქანა დაძრა. თხუთმეტ წუთში სადღაც მყუდრო, ადგილას გააჩერდა. სიჩუმე იყო, ხალხი თავს არ აბეზრებდა და თავისი უწესრიგობით. დარეკა, იკითხა ლელას ამბავი. ოპერაციიდან უკვე გამოსულიყო, პალატაში გადაეყვანათ და მამა თავზე ედგა. კარგი ამბები რომ შეიტყო, დამშვიდდა, ტელეფონი დადო და მოდუნდა. ზარს ელოდება, რამდენიმე წუთში დარეკავს და მოიშორებს ამ ამბავს. ისე გამოკეტავს მეხსიერების ბნელ კუთხეში, როგორც ზვიგენი კეტავს ადამიანს პირში. სიჩუმე ტელეფონის ბზუილმა დაარღვია, მაშინვე აიღო, მაგრამ გოგას ნომერი შერჩა და უპრობელმოდ უპასუხა. -გისმენ. -რას შვები? მოაგვარე საქმეები? -ნახევარ საათში ვრჩები, შენ? -მე მოვრჩი, ახლა საავადმყოფოში მივდივარ. -კაი, გავთავისუფლდები და დაგირეკავ. -კარგად ფერიავ. -ნორმალურად ვერ ელაპარაკა, რადგან მეშანტაჟის ზარს ელოდა. დიდხანს არ შეყოვნდა დარეკა. -მზად ხარ? -კი, დანიშნულების ადგილი მითხარი. მისამართს ჩაგიგდებ, თხუთმეტ წუთში აქ იყავი, თორემ შეთანხმება ჩაიშლება. -კარგი. -მანქანა დაქოქა და მისამართს დახედა, აქვე იყო, ათ წუთში მივიდოდა უპრობელმოდ. სულ ცოტა ანერვიულდა და გზას გაუყვა. მალევე მივიდა და დაელოდა “მეშანტაჟის” ნახვას. შავ, სპორტულ ტანსაცმელში გამოწყობილი ათამდე ნიღბიანი გაცი დაიძრა მანქანისკენ, თითოეულს თავზე ლურჯი ნიღბები ეკეთა, ხელში კი ზოგს იარაღი, ზოგს დანა ეჭირა. ევას შეეშინდა, გააჟრიალა. რამდენიმე წამით იფიქრა მანქანას დავძრავ და აქედან ავორთქლდებიო, მაგრამ მერე რომ წარმოიდგინა რა დღეში ჩავარდებოდა მამა, როცა ლელას თვითმკვლეობის ამბავს გაიგებდა, ყველა შიში უკუ აგდო, ჩანთებს ხელი დაავლო და მანქანიდან გადავიდა. გაბედულად მიიწევს წინ. რამდენიმე წამში ერთ-ერთი მხარბეჭიანი, როხროხა კაცი წინ წამოვიდა და ევას მოპირდაპირეთ დადგა. -აი ფული. სიტყვაზე გენდე, იმედია არ დამაღალეტებ. -შენ ხო არ დამაღალატე? -ფული ზუსტადაა, იმ კუპიურებით, რომელიც შემ გინდოდა, არც არავისთვის მითქვამს ასე რომ მხოლოდ შენი პირობა და დარჩა. -ნუ გეშინია ლამაზო, სიტყვის ადამიანი ვარ. -სიტყვები შეარჩიე, არ დაგავიწყდეს ვის ელაპარაკები. უბრალოდ არ მინდოდა ომი და სიტუაციის გამძაფრება თორე, ახლა უკვე თქვენ დიდი ხნის დაჭერილები იქნებოდით. -მუქარა ლამაზო. -გაფრთხილება. დოჩე, იგივე ალექსანდრე ყიფიანი ნათლიაა ჩემი. ასე რომ სანამ ვინმეს მუქარას დაუწყებთ კარგად დაფიქრდით ვინ დგას მის უკან. აქ ორი მილიონია -თითით ჩანთისკენ ანიშნა, აიღეთ და აღარ გადამეყაროთ, საერთოდ დამავიწყეთ თქვენი არსებობა. -ზიზღით ახედა პირდაღებულ კაცს, შებრუნდა და მოხდენილად, მაგრამ თან სწრაფად გაუყვა გზას მანქანისკენ. ჩაჯდა, მაშინვე დაძრა და სასწრაფოდ გაეცალა ამ ადგილს. მალევე გააჩერა და მომხდარზე დაიწყო ფიქრი. თავისი თავით ამაყობდა. -აუ რა ჩავუტარე.აქამდე რატო არ გამახსენდა ალექსაა. -გახარებული ელაპარაკებოდა საკუთარ თავს. -მგონი ბრუნდები ხო? ჩემო თავო, მგონი უკვე დაბრუნდი. -მანქანა დაძრა და საავადმყოფოში მივიდა, ხალხი შეცოტავებულიყო, მხოლოდ მამამისი, გოგა, ერეკლე და ნანი იყვნენ. -სწრაფი ნაბიჯით მიუახლოვდა მათ. მამამ გულში ჩაიკრა. -მოაგვარე ევა? -კი, მა, ყველაფერი რიგზეა. -რა? -ინტერესით შეათვალიერა გოგამ. -მეც არ ვიცი, მეგონა შენ მაინც გეცოდინებოდა. -კარგით, ახლა, ისეთი არაფერი. ლელა როგორ არის? -მე ვიყავი შესული, ნორმალურადაა, ლაპარაკობს, თუმცა დანაღვლიანებული და შეშინებულია. ექიმს დაველაპარაკები და შენც შედი. -არა მა, დაღლილი იქნება არ შევაწუხებ. -მიზეზი სწრაფად მოიფიქრა. -კარგი, როგორც გინდა. -ღამე რას იზამ? წამოხვალ სახლში? -არა, ექიმს მიველაპარაკე და ღამე ლელასთან შემიშვებს. -კაი. -შენ გოგას და გაყევი, კარგი? სახლში მარტო არ იყო. -რამე ხდება? -არა შვილო, რა უნდა ხდებოდეს, უბრალოდ მარტო არ იყო. -კაი, მა. მასე ვიზამ. -მიდით წადით, მე ლელასთან შევალ. სამივე გადაეხვია დათოს, გოგა და ევა წინ წავიდნენ, ერეკლე და ნანი კი რაღაცას ეჩურჩულებოდა. წყვილი მანქანაში მოთავსდა და გზას გაუყვა. -როგორ ხარ? -ნორმალურად. შენ? -მეც. გოგა ერეკლე ბიძიას რო არ დაველოდეთ ხო არ ეწყინებოდა? - არა, თავისი მანქანის წამოვა, ეგ დაიკიდე. რა საქმეებზე დადიხარ? -სახლში მივიდეთ და მოგიყვები. -კარგი. -ძაან დაღლილი ხარ. რამე ჭამე მაინც? -არც გამხსენებია. -კაი რა. თავს უნდა გაუფრთხილდე. -წაიწუწუნა გოგამ. -მართალი ხარ. -სიდენიას მიეყუდა. -რამდენად ამპარტავანია. მე ვერ შევძელი მან კი შეძლო. -გატეხილი ხმით თქვა -ლელა იმ წამის გრძნობებს აყვა, შვილი მოენატრა, არ დაადანაშაულო. -მე ძმა, დაქალი და მათი შვილი ერთად მენატრებოდა, მაგრამ ვერ შევძელი. ვერ გავიმეტე დედ-მამა, მან კი გაგვეტა. -ამოიხავლა. ყველა ძლიერი მსიქიკის არაა, ალბათ ვეღარ გაუძლო. -მეც ვეღარ ვუძლებდი, მაგრამ ვარსებობდი. -მთელი ხმით იყვირა, ცრემელბმაც გაიკვლიეს გზა. -ფერიავ, უნდა აპატიო. მანქანა გადააყენა და ჩაეხუტა. ევას უფრო მოაწვა გრძნობები და მთელი გულითა და ხმით დაიწყო ტირილი. -გოგა იყო ჩუმად, საყვარელ ქალს გულში იკრავდა და თავის თავს ძლიერად ყოფნას აიძულებდა. -ევა, ჩემო საოცრებავ, გთხოვ, ვიცი რომ ძნელია, მაგრამ ეს უნდა გადაიტანო და აპატიო. დაელაპარაკე ამაზე, უთხარი რო, იცი, თავს რომ იკლავდა და გტოვებდათ. ინანებს, ალბათ, წამიერ გრძნბებს აჰყვა. -დედაჩემი დიდი ხანი კომაში იყო, ახლა კი მოკვდა. ამას ვგლოვობ, თორემ იკლავდა, ვიცი რომ უნდოდა სიკვდილი. -ხელი გაიქნია. -რაც ნიკა მოკვდა იმის მერე მის ცხოვრებაში მეც მოვკვდი. აღარ მელაპარაეკბა, მაგრამ იმედი სულ მქონდა, ვფიქრობდი, რომ გონს მივიდა. -ყველაფერი კარგად იქნება, ესეც გაივლის და მხოლოდ ყვითელი დღეები იქნება. მხოლოდ ყვითელი. -იქნება, ესეც გაივლის. -ამოიბურტყუნა და მთელი ძალით მიეკრო. -წავიდეთ, ძაან დიდი ხანი ვტიროდი, ხო? -ხელით ცრემლები შეიმშრალა. -თუ გინდა ვიყოთ, დროზე არ იფიქრო. -შუბლზე აკოცა -არა, წაიდეთ. -გოგამ ჩაკოცნა და მანქანაში ჩასხდნენ, უხმოდ მივიდნენ სახლში. ცოტახნით მისაღებში გაჩერდნენ, ევამ დაძალებით ჭამა საჭმელი, მერე ავიდნენ, წყალი გადაივლეს და გოგას საწოლში მოთავსდა ორივე. როგორ ხარ? -ნორმალურად. -დღეს სად იყავი? პრობლემები გაქ? გაძალებ, მაგრამ მინდა ვიცოდე. -დილას საავადმყოფოში ვიღაცამ მომწერა ფული მომიტანე თორემ მამაშენს დავბრიდავ და დედაშენის თვითმკველობას ვამხელო. მერე კიდე დამირეკა და მუქარა დამიწყო. მეც ზედმეტი გართულების გარეშე ორი მილიონი გამოვიტანე და წავედი. იქ რამდენიმე შეიარაღებული კაცი დამხვდა, ფული მივეცი, დავემუქრე არაფერი გაამხილოთო და წამოვედი. -რატომ არ მითხარი? -ეგ საქმე მასე არ მოგვარდა. -გოგა, მოგვარდება. დოჩე ხო იცი? მაგას ჩავრევ მეთქი. გაიკითხავენ, მიხვდებიან რომ ჩემი ნათლია და აორთქლდებიან. ის ორი მილიონი კი მოიხმარონ მშვიდობაში, აღარ მყოფნის არც ძალა და არც ნერვები რომ ომი დაიწყოს. -კარგად მოგიფიქრებია, მაგრამ ჩემთვის უნდა გეთქვა. რომ მისულიყავი და ვინმეს რამე დაეშავებინა მერე? -მართალი ხარ, უნდა მეთქვა. არ დამთავრდა არეულობაა ჩვენს თავს. -ცოლად გამომყევი და წავიდეთ, ერთი თვე ერთი წელი, ყველაფერი მივატოვოთ და წავიდეთ. -ახლა ცოლობა მთხოვე? -არ მომყვები? -დავფიქრდები. -სერიოზულად? -გოგაა, რა სერიოუზულად, ისედაც ერთად არ ვართ, ან მე მოვდივარ შენთან ან შენ მოდიხარ ჩემთან. და რა აზრი აქვს იმ სიფრიფანა გაღალდს? -ყველა გოგოს უნდა ქორწილი, თეთრი კაბა და ეგ სიფრიფანა ქაღალდი, ყოველშემთხვევაში შენს გამოჩენამდე ასე მეგონა. -მე არა, არასდროს მდომებია ფურცელზე დამოწმებული სიყვარული და მერე მთელი სანაცნობოს თვალში ბედნიერი ყოფნა, არ მინდა ყალბი ადამიანები, ამპარტავნული ღიმილები, თვითგმაყოფილი სახეები. უბრალოდ მინდა ბედნიერი ვიყო, ჩემს პატარა სამყაროში ბედნიერი ვიყო, ყოველგვარი ყალბი სახეებისაა და ფიცის ფურცლები გარეშე. -მიყვარხარ. -მეც. -ძაან ჩემი ხარ. -იცინის -ყოველთვის დებილად ვთვლიდი იმ ადამიანებს ასე რომ იძახდნენ. -მგონი დამადებილე. -მგონი ასეა. გამოგიტყდები და გეტყვი რომ დაგაჰიპნოზე, თან ისე რომ მთელი ცხოვრება ვერ გამოხვალ. -ვნახოთ, ვნახოთ. -არ გეძინება? -ხო, ძაან. -მეც. -ერთმანეთს მიეკრნენ და ასე, გადახლართულები მოსწყდნენ დედამიწურ ფიქრებს.
___________________________________
არემარე განათდა, დილა გათენდა. გოგა დიდი ხნის ამდგარია და კომპანიაში მუშაობს. ევამ ახლა გაიღვიძა და თავს იწესრიგებს. უკვე ერთი კვირაა გასული რაც ლელა ავარიაში მოყვა, დღეს წერენ, მალე ცხოვრებას დაუბრუნდება. მისნაირ ყოფას ცხოვრება ჰქვია? საკამათო თემაა, თუმცა ამაზე არ გავჩერდები. და რას ვყვებოდი? ხო ლელას თერთმეტ საათზე წერენ. ევა დღეს პირველად ნახავს იმ ფაქტის შემდეგ. მთელი ერთი კვირა ყოველთვის პოულობდა მიზეზს რომ არ ენახა, მაგრამ ახლა ნახავს. დათო მთელ დღეებს საავადმყოფოში ატარებდა, საქმეები მიატოვა, ზოგს გოგა ხელმძღავენელობს, ზოგს მისი ბავშვობის მეგობარი ვანო, იგივე ვანიჩკა. დრო მალე გავიდა, უკვე თერთმეტი გახდა, ყველანი იქ არიან და ექიმის ნებართვას ელოდებიან, რომ ლელა წაიყვანონ, მაგრამ ეს ხომ საქართველოა, ყველაფერი იგვიანებს. დაახლოებით, ერთი საათი არუტრუტეს ხალხი დერეფანში, მერე ექიმი მოვიდა კვლავ გასინჯა და წასვლის ნება მისცა. ევა და ლელა ერთმანეთს მანქანაში შეხვდნენ, დათო და ლელა უკანა სიდენიებზე მოთავსდნენ, ევა მძღლოს გვერძე მიუჯდა და ლელა თბილად მოიკითხა, გოგამ ბევრჯერ დაარიგა “თბილად ელაპარაკე, არ იცი სულიერად როგორ არისო” ამიტომ ეცადა კარგად მოეკითხა. ეს დღე, იმ იშვიათ დღეებს მიეკუთნება, როცა საცობები არ იყო, ამიტომ სახლში ოც წუთში მივიდნენ. დამხმარეს ლელასთვის ოთახი მზად ჰქონდა, პირდაპირ იქ შევიდნენ და კარგად მოწყობაში დაეხმარნენ. მერე მოგროვდა მნახველების ზღვა, ხან ერთი შევიდოდა ხან მეორე. ევას აღარ შეეძლო ყალბი სახეების ნახვა, ამიტომ ოთახში გაიპარა და გოგას დაურეკა. -რას შვები? -ახლა მოვდივარ თქვენთან. რა წამოვიღო? -მე ნაყინები მინდა, „თოლიას“ მალაკოიანი. -დედაშენს რა ვუყიდო? -ლელას რა უნდა უყიდო, ბანბანერკა წამოუღე. -სიდედრს ბანბარეკნა როგორ ვუყიდო? -მომავალ სიდედრს ბანბანერკას რატო ვერ უყიდი? -იმიტომ რომ ბანბანერკას იმას ვყიდულობთ, ვისთვისაც საჩუქრის შერჩევა გვეზარება. -უიმე, მაშინ რაც გინდა ის უყიდე, მაგრამ იცოდე ჩემ თავს ისედაც გამოგატანს ამიტომ ძალიან არ დაიხარჯო. -შენთავს ისედაც წამოვიყვან, რო დაგადგები საძმაკაცოსთან ერთად უნივერსიტეტთან და მოგიტაცენ ვინ გვიპოვის? -ფუი, ფუი, ეშმაკს. ეგ არ ქნა თორემ აღარ გამოგყვები. -ორივემ გემრიელად იხარხარა. -კაი წავედი, მალე მოვალ. -ტელეფონი გათიშა და სამკაულის მაღაზიაში გადავიდა. როგორც კი მივიდა, ძალიან ლამაზმა ბრილიანტისთვლიანმა ბეჭედმა დაუწვა თვალები. -გამარჯობათ. რას ეძებთ? -გამარჯობა. ეს ბეჭედი გამომიღეთ აბა. -ულამაზესია, ქართველი დიზაინერის ნამუშევარია, წლევანდეოლი მოდელი. -მართლაც ლამაზია. -ამას აქვს საყურეები ყელსაბამი და სამაჯური. განახოთ? -კი, მადლობა. -გასაღები აიღო, მარჯვნივ მდგომი კარადა გახსნა და წითელი, სადა ყუთი გამოიტანა. -ძალიან ლამაზია, თქვენს რჩეულს აუცილებლად მოეწონება. -იმედია, განსხვავებულია და არც ვიცი რა მოსწონს. -ასეთი სხვას არ ექნება, ერთადერთი მოდელი გამოვიდა. -კარგით, ავიღებ. -მხოლოდ ბეჭედს? -არა, ყველაფერს. რა ღირს? -მე არ ვიცი. ჩემს უფროსი უნდა დავურეკო. -კარგი, ეგ მერე ქენი. -შენ, ახლა უნდა ამარჩევინო საშუალო ასაკის ქალისთვის რამე სამკაული. -როგორი? -არ ვიცი. შე რას მირჩევ? რას ყიდულობენ ხომე? -ამ საყურეებზე რას იტყვით? -არა უფრო სადა ნივთი. -სამაჯური? -მანახე აბა? -აი. -წინ ვერცისფერი სადა სამაჯური დაუდო, ზემოდან ოქროსფერი ქვებით იყო მორთუკი. -კი, იყოს, მგონი ნორმალურია. -ძალიან ლამაზია. -რა ღირს? -სამიათას ოთხას ორმოცდაათი. -აი ბარათი. ახლა, ამ სამაჯულს წავიღებ, ხვალ მოვალ იმ სამკაულისთვის. შენ ფასი გაარკვიე, მე ვიყიდი. იცოდე, რაც არ უნდა მოხდეს არ გაყიდო, მე ვიყიდი. -კარგით, ნომერი დამიწერეთ. -აი. -ვიზიტკა მიაწოდა. -კარგით, ხვალ გელოდებით. -დიდი მადლობა. -სამკაული შეაფუთინა და მანქანაში ჩადო. ნაყინებზე გადავიდა, იყიდა და ევასკენ გაუყვა გზას. მივიდა, როგორც თვითონ უწოდებს “სიდედრი” ნახა, საჩუქარი გადასცა, ლელას ძალიან მოეწონა, მრავალი მადლობა დაიმსახურა. საჩუქრის გახსნიდან წუთში სამი ქალი შევიდა, ამით გოგამ დრო იხელთა და ლელას დაემშვიდობა. ბახტურიძე და დათო მისაღებში გამოვიდნენ. -არ იყო საჭირო ეს საჩუქარი. -გამოჯანმრთელება მივულოცე. -რამდენიც არ უნდა გელაპარაკო, შენ მაგ თემაზე მაინც ვერაფერს შეგაგნებინებ და ახლა მითხარი ევასთან რა ხდება? -მაგაზე მეც უნდა მეთქვა, თუ ნებას დამრთავ, მინდა ცოლობა ვთხოვო ახლო მომავში. -ახლო მომავალი როდისაა? -თუ ყველაფერი კარგად წავიდა, ზეგ პარიზში წავალთ და იქ მინდა ვუთხრა. -წარმატებები, ბედნიერად ყოფილიყავით მთელი ცხოვრება. -მადლობა. -მიყვარხარ, მაგრამ იცოდე რომ ევა უფრო მიყვარს, ის ჩემი განძია, ჩემი ოცნება, ცხოვრების აზრი. მას რომ აწყენინო არ გაპატიებ. -დათო ბიძია, ის ჩემი მამოძრავებელი ღერძია, მე მის გარეშე ვერ
ვიქნები, ევა მთელი ჩემი სამყაროა, მას, მე ვერასდროს ვაწყენინებ. -ბედნიერებას გისურვებთ. -ერთმანეთს ხელები გადახვიეს. -თავის ოთახშია თუ გინდა ადი. -უთხრა გაღიმებულმა. -თქვენის ნებართვით. -კიბეებზე ავიდა, კარი დაუკაკუნებლად შეხსნა და ოთახში საუკეთესო სცენა დახვდა. ევას საწოლზე გუაშები, აკვარელები და ფუნჯები აქვს დაყრილი, თვითონაც იქ ზის, ყორანივით შავი თმა მაღლა აქვს აწეული, კოსათ შეკრული და ხატავს. მთელი სხეული საღებავებით აქვს ამოთხვრილი. -გამარჯობა, მხატვარო. მეც დამხატავ? -სწრაფად აწია თავი ევამ. -უკვე მოხვედი? -დრო გაგეპარა ფერია. -მიუახლოვდა და მის გვერძე მოთავსდა. -რას ხატავ? -რაღაც აბსტრაქტულს, თუმცა, რა გამოვა არ ვიცი. -პარიზში ნამყოფი ხარ? -არა, საფრანგეთში შარშან წინ წავიდნენ ესენი, მე მარტოობა მინდოდა და დავრჩი. -ხო. -რატო მკითხე? -ხვალ ღამით წავიდეთ პარიზში. -პარიზში? საიდან მოიფიქრე ახლა ეგ? -რავი, აქ სტრესია. იქ კარგი იქნება, მხოლოდ მე და შენ და უცნობი ქალაქი. -ზაფხულში წავიდეთ, ახლა საქმეები არ გაქ? -პარიზში საქმე მაქ, ხელშეკრულებაზე ხელი უნდა მოვაწერო. ერთი დღით მივდივარ ისედაც. შენც წამოდი, ერთი დღე, ორი-სამი საათი არ მეცლება, მერე სუ თავისუფალი ვიქნები. რა წამს მოგვბეზრდება და საქმე გამოგვიჩდება წამოვიდეთ. -რავი, შენთან ერთად ყველგან კარგი იქნება, მაგრამ. -ყველაფერი დაიკიდე და ცოტახანი წამოდი, დიდი გზას არ არის. -კაი, წამოსვლა მინდა. მამას ვკითავ და ვნახოთ. -დათო ბიძიამ იცის და საწინააღმდეგო არაფერი აქვს. -მამაჩემს უთხარი? -ნახევარი ცხოვრება მამაშენთან მაქვს გატარებული მაგას ვერ ვეტყოდი? -ვაუუუ. -ორივე იცინის. -საწოლიდან სამხატრო ნივთების ალაგება დაიწყო. -აწეული თმა გიხდება. -ვა, მადლობა. „ლ“ დაარბილა. -ხატვის დროს ყველაფერი მესვრება, თმებიც კი და მაგიტო ავიწიე. -სუ საღებავებით ხარ დახატული. -ასეც ხო ლამაზი ვარ? -აბა რა. ჩემი ფერია სუ ლამაზია, ყველაზე ლამაზია, ყოველთვის. -ნუ აზვიადებ. -იცინის. -სულაც არ ვაზვიადებ. -მე წყალს გადავივლებ. შემომიერთდები? -გოგაა. -კარზე დააკაკუნა და დათო შემოვიდა. -დიახ დათო ბიძია. -რამდენიმე წუთი გამოდი რა. რაღაც მაქვს იტალიურიდან დასაზუსტებელი და ხო იცი? -კი, მოვდივარ. -დათომ და გოგამ ოთახი დატოვეს, კაბინეტში შევიდნენ და ხელშეკრულებას დაუწყეს კითხვა, თარგმნამ ნახევარი საათი წაიღო.

_________________
-მამა, კარგ დროს იცი ხომე რა შემოსვლა- ჯუჯღუნებდა ევა დათოზე და თან აბაზანაში შესასვლელად ემზადებოდა. -ეჰ, გოგა კარგა ხანი ვერ დაიხსნის თავს, მარტო ბანაობა მომიწევს. -წაიბურტყუნა და წყალს თავი შეუშვირა.
________________
-დათო ბიძია, ყველაფერი სწორია, გამართულია გრამატიკულად. -მადლობა გოგა. შეგიძლია წახვიდე, ბოდიში რო მოგაცდინე. -აბა, ახლა რას მეუბნებით, როცა დაგჭირდებით მაშინვე დამირეკეთ. -კარგი ბიჭი ხარ შენ. -გაიცინეს. -კაბინეტიდან გამოვიდა და ევას ოთახში შევიდა. ფართი ცარიელი იყო, აბაზანიდან წლის ხმა ისმოდა. გოგამ პიჯაკი გაიხადა და საროჩკითა და შარვლით შეაჭრა აბაზანაში. ევა, ხალათით დგას სარკის წინ და თმებს იშრობს. სველი თმა და ნამიანი კანი მეტ ეშხს ძენს მის გარეგნობას. -დააგვიანდა უკვე ვაჟბატონო -სარკიდან შეხედა. -ახლა გამოსწორება არ შეილება? -არა. -ფენი გამოართვა და თვითონ დაუწყო თმის გაშრობა. -სასიამოვნოა, როცა სხვა გიშრობს. -ძალიან კარგი. -რამდენიმე წუთში მორჩა თმის გაშრობას, ფენი გამორთო და თვალის დახამხამებაში რაკოვინას ააკრო საყვარელი ქალი. თვალებში ორივეს ეშმაკები დაუხტიან. ერთმანეთის ტუჩებს აგემოვნებენ, ხელებით კი სხეულს სწავლობენ. გოგა ტუჩებიდან დაწყებული მუცლის ქვემოდან დამთავრებული, ყველგან კოცნის ბილიკები გაჰყავს უკოცნის, უწოწნის. მკერდთან რომ მიაღწია, ღრმად ამოისუნთქა და ენით ძუძუს თავების ალოკვა დაიწყო, ამაზე ევა აენთო, სიამოვნებისგან თავი უკან გადაწია და პარტიორს მიენდო. ამ დროს გოგა თითებით შევიდა მასში და რითმული, წრიული მოძრაობები დაიწყო. -აჰჰ -თავი ვეღარ შეიკავა ევამ. გოგას მიეკრო და ცდილობდა პერანგო გაეხადა, რამდენიმე წუთში მთლიანად გაუხსნა ღილები და საროჩკა ხალათის გვერდით აღმოჩნდა. ევა ვნებისგან სხეულის ნაწილებს ძვლივს იმორძილებს, ერთი ხელი გოგას თმაში აქვს, მეორეთი მკერდზე ეფერებოდა. -მეტს ვეღარ ვუძლებ, მიდი. -თვალებში ახედა, გოგამ ხელი გამოიღო და შარვლის გახსნა დაიწყო. ევა მოუთბენლად ელოდა ნეტარების წუთებს. და მათი სხეულები შეერთდა, ხელები თეძოებზე შემოხვია და ღრმა ბიძგებით შევიდა მასში. ორივესთვის მეტარი წუთები. . . გოგა უფრო და უფრო უმატებს ბიძგების სიძლიერესა და სისწრაფეს, ევაც რითმში აჰყვა და სხულებს შემხვედრი მოძრაობით აქანავებენ. . .
__________________
წყვილი საწოლშია მოთავსებული, გოგას ტანსაცმელი აცვია ევა ლურჯ პიჟამოებშია გამოწყობილი. -დარჩი რა. -სირცხვილია შენს მშობლებთან. -უშენოდ ვერ ვიძინებ. -დაგელოდები და რომ დაიძინებ მერე წავალ. -აუ. -გახსენებაზე წამალზე რას შვები? -აღარ გამიკეთებია. წინა კვირას უფრო მინდოდა, ახლა აღარ მინდება. -ძალიან კარგი ხარ. -მიყვარხარ! შენ გადამაგდებინე წამალი. -შენ ხარ ჩემი ცხოვრების საუკეთესო ადამიანი. -ოუუ, იცოდე თავში ამივარდება. -აუ, რა კაი ტიპი ხარ. -თუ არ რჩები, მაშინ ცოდო ხარ, შენც ხო გინდა დასვენება, წადი. -შენ დაიძინე და მე, მერე წავალ. -არა, ახლა წადი. მერე მაინც გამეღვიძება და ვინერვიულებ მიხვედი თუ არა. სახლში რო შეხვალ მომწერე. -კარგი ფერიავ, მასე ვიზავ. -არ გაგაცილებ რა. -კაი, წავედი. -ჩაკოცნა და საწოლიდან ადგა. -ფრთხილად იარე. -რა გჭირს? -მთელი ჩემი ოჯახი ავარიაში ყვება და მეშინია შენც რამე არ დაგემრთოს, რა უნდა მჭირდეს? -ევა. -უკან მიბრუნდა გოგა. -საყვარელო, არავის არაფერი მოგვივა. გთხოვ, არ ინერვიულო. -კაი. -კვლავ აკოცა, ოთახიდან გავიდა, მალე სახლიდანაც. დაცვას დაემშვიდობა და მანქანა დაძრა. მალევე მივიდა დანიშნულების ადგილას, გზები გადატვირთული არ იყო. ევას მიწერა მივედიო, მერე მეგობრებმა დაურეკეს, ძმაკაცებს ელაპარაკა და მალევე დაიძინა. ევამ წერილი ნახა თუ არა ისიც დაწვა, აბების დალევა არ დასჭირდა, მშვიდად დაეძინა.

____________________________
-ევა, საყვარელო, გაიღვიძე. უკვე თორმეტია. უნივერსიტეტში არ მიდიხარ? -დათო საწოლზე დაჯდა და საყვარელ გალიშვილს მოფერება დაუწყო. -არა მა, დღეს ორზე მეწყება. -ძალიან კარგი. -თვალები მოიფშვნიტა და დაჯდა. -მიდიხარ პარიზში? -კი, წასვლა მინდა. შენ რას იტყვი? -მე რა უნდა ვთქვა, მთავარია ბედნიერი იყო. გოგასი მჯერა, ვიცი რომ უყვარხარ, ვინც უყვარს კი არასდროს ტოვებს. -მა, მეც მიყვარს. -ვიცი, ჩემო ლამაზო. გაიზარდა ჩემი პატარა გოგო, გაიზარდე, მაგრამ ჩემთვის მაინც ის, პატარა, დიდთვალება, კეთილი გოგო იქნები, სკოლიდან ტირილით რომ მოვიდოდა, გზაზე გაჭირვებული დავინახე დავეხმაროთო. -მამიკოო. -ჩაეხუტა. -წადი პარიზში, ყველაფერი გააკეთე რაც გინდა. ეს წუთიერი ცხოვრება არ გაფლანგო დარდრში, მხოლოდ ბედნიერება, მხოლოდ სიკეთე. -მამიკო, შენ რო არ მყავდე, არ ვიცი, ალბათ საერთოდ აღარ ვიქნებოდი უკვე. -შვილო, აბა რა მამა ვარ, თუ შვილი ვერ აღვზარდე. ახლა მივდივარ, კომპანიაში საქმეებია, შენ კი, ყველაფერი გააკეთე, რომ ცხოვრება გაილამაზო. -მადლობა, მა. მაშინ გოგას დავურეკავ და ვეტყვი რომ წავალ. -კარგი, ჩემო ლამაზო. -შუბლზე აკოცა და ოთახიდან გავიდა. რამდენიმე წუთში ევაც ადგა, კარგ განწყობაზე იყო, სხვანაირად ვერც იქნებოდა, როცა მამა გაგაღვიძებს და ასეთ რჩევებს მოგცემს ცუდად ვერ იქნები. შხაპი მიიღო, ტანზე აგურისფერი, წელში გამოყვანილი, ტანზე მომდგარი, მოკლე მუხლიდან თხუთმეტი-ცამეტი სანტიმეტრით დაშორებული კაბა ჩაიცვა, ფეხზე თეთრი ბოტასები მოირგო. სახეზე მსუბუქი მაკიაჟი გაიკეთა, ისაუზმა და გარეთ გავიდა. მანქანა დაქოქა და გოგას დაურეკა -დილაშვიდობისა. რას შვები? -კომპანიაში ვარ. შენ? -გარეთ ვარ, პარიზისთვის რაღაცეებს ვიყიდი. -ანუ მოდიხარ? -შენთან ერთად მოგზაურობას როგორ გამოვტოვებდი. -ძალიან კარგი. რეისი ღამის სამ საათზეა. -ღამე ფრენა კარგია. -ეს დღეები ხო აქ არ ვიქნები და გარეთ გამოსვლის დრო არ მაქვს. შოპინგს რომ მორჩები რამე სენდვიჩები იყიდე და აქ მოდი, ვისაცილოთ. -კარგი, თან კომპანიასაც ვნახავ. -კაი, მიდი წარმატებები. -შენც. -ტელეფონი გათიშა და სიჩქარეს მოუმატა, ნახევარ საათში მივიდა სავაჭრო ცენტრში და მაშინვე პარიზული, რომანტიკული კაბების შერჩევა დაიწყო. მალევე მოხვდა რამდენიმე კაბა თვალში, იყიდა, მათ ფეხსაცმელებიც შეუხამა და გმაყოფილმა დატოვა მაღაზიათა ქსელი. მანქანაში ჩაჯდა და კაფისკენ გაუყვა გზას. პიცა-პეპერონი, იმერული ხაჭაპური, ნამცხვარი და წვენები იყიდა და გეზი კომპანისკენ აიღო. ორი ხდებოდა კომპანიაში რომ შევიდა, თხუთმეტ სართულიანი საოფისე შენობაა, შიგნით სიმშვიდეა, ყველა თავის საქმეს აკეთებს, ოთახებს დიდი გამჭირვე ფანჯრები აქვს, რომელსაც ჟალუზები უკეთია, კედლები თეთრია. -გამარჯობა. -მივიდა ერთ-ერთ ქერა, შავ-თეთრებში გამოწყობილ ახალგაზრდა გოგონასთან. -გამარჯობა. -გოგა ბახტურიძე სად ვნახო? -მეთორმეტე სართულზე აქვს კაბინეტი, მიგაცილებთ. -კარგი, მადლობა. -ახალგაზრდა, სიცოცხლის სავსე გოგონა ხართ თუ ასისტენტის ვაკანსიაზე მოხვედით არ დათანხმდეთ, გაგიჟდებით, ვერ გაუძლებთ. -რატომ?-გაუკვირდა ევას. -ძალიან ბევრს მუშაობს, შრომისმოყვარეა და სხვებისგანაც მაგას ითხოვს, თამ ძალიან მძიმე ხასიათი აქვს, მოკლედ რამდენს უნდოდა, მისი შეცდენა, ან მასთან და წოლა და ვერავინ მოახერხა ნამდვილი აიზბერგია, ახლაც ლოჯისტიკის ტირექტორს მოსწონს, ქალი ყურებზე დგება ოღონდ ბატონმა გოგამ შეამჩნიოს, ის კი სამსახურის გარდა არაფერზე ელაპარაკება. ამ წელიწადს სამი თანაშემწე გამოიცვალა ვერავინ უძლებს. -ხმები დადიოდა, მაგრამ არ მეგონა თუ ასეთი მკაცრი იყო. -სიცილს ძვლივს იკავებს ევა. -კი, არის. -ამხელა სანაცნობო წრე ყავს და ვერ გამიგია როგორ უძლებენ, ყინულოა, აისბერგი, წყალში ჩაძირული აისბერგი. -მთელი გრძნობებით აღწერს. -ამასობაში მის კაბინეტთანაც მოვედით აი ესაა ხის კარით. -კარგი, მადლობა. -რა გქვია? ანუკი. -შენ? -ევა. -სასიამოვნოა. -ჩემთვისაც. -გაუღიმა და კაბინეტისკენ წავიდა, თან უხაროდა ასეთი რომაა სამსახურში და მხოლოდ მასთან არის თბილი, კეთილი მზრუნველი და მოსიყვარულე. -ხის, ლამაზ კარზე ოდნავ დააკაკუნა და შეაჭრა. -როდიდან შემოდიხართ დაუკაკუნებლად? -თავი არ აუწევია, ისე წარმოთქვა გამყინავი ხმით საყვედური. -დღეიდან. -ღიმილით უპასუხა ევამ. -მოხვედი? -თავი აწია და საბუთებს ხელი გაუშვა. -მოვედი „აიზბერგო“. -სიცილისგან ცუჩები ებრიცება ევას. -ჩემი ფერია კარგ ხასიათზეა. -ადგა და გულში ჩაიკრა. -ვიღაც ანიმ გამამხიარულა. არ მეგონე ასეთი გულქვა. -იცინის. -რა გითხრა? -რომ ძალიან შრომისმოყვარეხარ, რთული ხასიაფი გაქვს და ვერავინ გიძლებს. ამ წელიწადს სამი თამაშემწე გამოიცვალე. -ეგ ანუკი ბარამიძე იქნებოდა, ბევრი ლაპარაკი უყვარს. -კიდე ის მითხრა რომ ვერავინ მოიგო შენი გული. ახლა თურმე ვიღაც ლოჯისტიკის დირექტორი გეპრანჭება. -ეჭვიანობ? -იღიმის. -არა, რას ვეჭვიანობ, პირიქით ვფიქრობ ხომ არ გავიქცე, შენზე ისეთები თქვა ცუდად მაქ საქმე. -ორივე იცინის. - პარიზის გამო არ მშორდები ხო? -აბა რა. ვიგრიალებ პარიზში და მერე დავშორდები ამ ცივ სისხლიან უფროსს, აისბერგს რომ ეძახიან. -ორივე ხარხარებს, სიცილისგან თვალებიდან ცრემლები სდით. ცოტახანში მოსულიერდნენ. -ეს რო იქით გადავდო ხო შეილება? ვჭამოთ. -მომეცი მაგათ უჯრაში ჩავდებ. -საბუთების დასტა მიაწოდა. ნაყიდი პროდუქტები ამოალაგა და გოგას პირდაპირ დაჯდა. -იმედია ხაჭაპური ან პიცა გიყვარს? არ ვიცი რას ჭამ ხომე, ამიტომ მე რაც მიყვარს ის წამოვიღე. -ორივე მიყვარს, მაგრამ ხაჭაპური მირჩევნია. შენ? -მე ორივე, მაგრამ ცხელ პიცას არაფერი მირჩევნია, არ მეორე დღის ზეთში გაფიცხებულ ხაჭაპურს. -ორივემ გემრიელად ისადილა, ილაპარაკეს მერე გოგას შეხვედრა ეწყებოდა, შეთანხმდნენ რომ ათზე სახლში შეხვდებოდნენ და ევა გააცილა. პიკის საათში მოუწია წასვლა, ამიტომ სახლში მისვლას ერთი საათი მოუნდა. სახლში რომ შევიდა, ლელა მოიკითხა, რომელსაც დაქალები ყავდნენ მოსული და ოთახში ავიდა. დაახლოებით, ერთი საათი საწოლზე დაწვა, შემდეგ ადგა, გარდეროვიდან წითელი საშუალო ზომის ტყავის ჩანთა გადმოიღო და ტანსაცმლის ჩალაგება დაიწყო. მხოლოდ ერთი შარვალი ჩადო, დანარჩენი სულ კაბები, კიდევ რამდენიმე მაღალქუსლიანი, საჭირო ნივთები და მაკიაჟის ნივთები ჩაალაგა. ჩანთა შეკრა, საწოლზე დაწვა და გოგას დაურეკა. -რას შვები? -ახლა ვაპირებ კომპანიიდან წამოსვლას. შენ? -მე უკვე მოვემზადე, ჩანთა ჩავალაგე და პარიზში გრიალს ველი. -ძალიან კარგი. -შენ თუ უკვე მზად ხარ, გამოგივლი და ჩემთან წამოდი. დედაშენს ახლა დაემშვიდობე, დათო ბიძია კი ჩემთანაა და იქ ნახავ. -კაი, მასე ვქნათ. -ოც წუთში ვიქნები მანდ, სახლში არ შემოვალ დაგირეკავ და გამოდი. -კაი, გელი. -ტელეფონი გათიშა და ლელასთან ჩავიდა -ევა, მოხვედი? მიდი რა, წყალი მომიტანე. -კარგი. -სამზარეულოდან ლიმნიანი წყალი გამოუტანა. -აი. -ჭიქა მიაწოდა, ლელამ ცოტა მოსვა და ტუმბოზე დადო. -მე დღეს მეგობართან ერთად პარიზში მივდივარ, ალბათ რამდენიმე დღე გავჩერდებით და იცოდე. -მამაშენმა იცის? -კი, მამამ იცის. -კარგი, ბედნიერი დასვენება. -ახლა რამდენიმე წუთში მომიკითხავენ, უკვე მივდივარ. -კარგი. -ევა, გადაიხარა რომ დედასთვის ლოყაზე ეკოცნა ნანამ კი თავი მიწია. -ბავშვი ხომ არ ხარ ახლაც რომ კოცნა გინდა? -ნახვამდის. -გაუღიმა და ოთახიდან გამოვიდა. სამზარეულოში წყალი დალია, დამეხმარე ქალს დაემშვიდობა და დააბარა კარგად მიხედე ლელასო. ამასობაში გოგამაც დარეკა -მოვედიი. -წითელი ტყავის ჩანთა აიღო, ჩურგჩანთაც არ დაავიწყდა და უცებ გავიდა გარეთ. უკანა სავარძელზე ჩანთები დადო, თვითონ კი წინ მოთავსდა, გოგას გვერდზე. -როგორ არის ჩემი ფერია? -ძალიან კარგად. -ჩემი უფლისწული როგორაა? -ფერიასთან ერთად პარიზში მიდის, ცუდად როგორ იქნება. -სახლამდე სანამ არ მივიდნენ არ გაჩუმებულან ხან პარიზის ისტორიებს ყვებოდნენ, ხან სასაცილო ამბებს. სახლში შევიდნენ, გოგამ ცოტა ჭამა და კაბინეტში ავიდნენ. იქ, ერეკლე და დათო ისხდნენ, რაღაცას თათბირობდნენ. -სალამი. -გამარჯობა, კრასავიცა გოგო. როგორ ხარ? -კარგად, ერეკლე ბიძია თქვენ -ვუძლებ ცხოვრებას და ვარ ნელ-ნელა. -რა გაქ შენ გასაძლები? -შემოტრიალდა დათო. -შენ ეგა თქვი რა არა მაქ? -ეჰ, ძმაო. შენ არაფერი გაქვს გასაძლები. -ერთმანეთს დარდში ეჯიბრებით? -სიცილით ამბობს გოგა. -მგონი დაგვიბერდნენ მამები. -რეებს ამბობს შენ ახლა?-მიუტრიალდა ერეკლე. -იქიდან დათომ გამოყო თავი. -ჩვენ ბებრებს ვგავართ? გვაბრალებს რაღაცას ეს ბავშვი. ყველამ გაიცინა. -გავხართ. -სასაცილოდ აქნევს თავს ევა. ყველა იცინის. -ნახე, ბიჭო ორი დღეა ერთმანეთი გაიცნეს და უკვე ერთმანეთს აყვნენ. -მეგობრობა ყველაზე მთავარია. -სიცილით წარმოთქვა ევამ და გოგას ხელში ხელი დაკრა. -მა, მე დედას დავემშვიდობე და აქედან წავალ პირდაპირ აეროპორტში. -კარგი. -მოდი გაკოცო მაშინ. -საყვარელს ქალიშვილს ჩაეხუტა და თან ყურში ჩასჩურჩულა -ჩემიდან ფრინდები საყვარელო, მაგრამ ყოველთვის შეგეძლება უკან დაბრუნება. -მამიკო! -ხელები უფრო მყარად მოხვია და აკოცა. -წავედი. -შეხვედრამდე იმედა ბიძია. -გადაკოცნა. -კარგად კრასავიცა. -გოგას ოთახში ავიდნენ, ევა კრესლოში მოთავსდა და ნივთების დათვალიერება დაიწყო, გოგამ კი ტანსაცმლის ჩალაგება დაიწყო. ყველაფერი რომ გაამზადეს, აივანზე გავიდნენ და ყავის სმა დაიწყეს. სვამდნენ, თან ლაპარაკობდნენ, ერთმანეთს ეხუტებოდნენ და მხიარულობდნენ. -გოგა, მგონი ტელეფონი გირეკავს. -ჯიბიდან ამოიღო და უპასუხა. -გისმენ, ალექს. -სად ხარ? მეგობრები ვართ და ვსვამთ. შენ გვაკლიხარ ევა წამოიყვანე და წამოდი. -სად ხართ? -ჩემთან ბარში. -დღეს ღამე ხო მივფრინავ და თუ მოვახერხე მოვალ. -მიდი ძმა, ყველას გაგვიხარდება. -მაგრად აბა. -რას იტყვი წვეულებაზე? სანიმ დამირეკა ყველანი ბარში ვართ წამოდითო. -წავიდეთ და იქიდან გადავიდეთ მერე აეროპორტში. -კაი, მასე ვქნათ. -გოგას ჩანთა ჩაიტანეს, ერეკლეს და დათოს დაემშვიდობნენ და ბარისკენ გაუყვნენ გზას. შენობაში სწრაფი ნაბიჯებით შევიდნენ, ხალხი ირეოდა, ყველანაირი ჩაცმულობის ადამიანი ცეკვავდა, აქ-იქ პლანის სუნი იგრძნობოდა, ფერადი შუქები კალიებისავით დახტუნაობდნენ კედლებზე. -აქეთ წამოდი. -კიბეებისკენ აჩვენა გზა. ზემოთ სიმშვიდე იყო, უსიამოვნო მუსიკის ხმებმა კედლებს ვერ აჯობეს. გოგამ მარცხნივ მდებარე კარი გააღო და ბავშვებიც იქ დახვდნენ, ზოგი პუფში იჯდა, ზოგი დივანზე, ზოგიც ფანჯარასთან იდგა და ეწეოდა. -ვა მოხვედით? როგორ ხართ? -ხელები გაშალა ალექსანდრემ. მარი და თეკლაც იქ იყვნენ, ევა რომ შენიშნეს, მისკენ წამოვიდნენ და თბილად მოეხვივნენ. -როგორ ხარ? უძლებ ამ თავქარიანს? -ვუძლებ, ვუძლებ, სხვა რა გზა მაქვს. -გაიცინეს. -თქვენ რას შვებით? არ გყავს თავქარიანები. -სადღაა გოგო კაი ბიჭები? ყველა დაილია. -კისკისებს მარი. -მე და სანდრო ერთად ვართ. -თქვა თეკლამ და თითი მარისკენ გაიშვირა. -არავინ მოწონს. მალე დაბერდება და დარჩება შინაბერა. -უნამუსო, ჯერ არ ვბერდები. -დაუყვირა მარიმ. -სამივემ გაიცინა. ევასთვის რამდენიმე უცხო ადამიანი იყო, გოგოებმა გააცნეს და ყველამ ერთად მაფიოზობანას თამაში დაიწყეს, თან სვამდნენ, ვისაც რა უნდოდა იმას, ზოგი არაყს, ზოგი ვისკის, ზოგი ლუდს. ყველა ერთობოდა, გოგოები თუ იყვნენ მაფიოზები აუცილებლად უგებედნენ, ისე აუბნევდნენ ხომე ტვინს ბიჭებს, რომ ვერასდროს იგებდნენ ვინ ვინ იყო. ერთხელ მარი ნინი და ალეკო დარჩნენ, ხოდა გოგოებმა იმდენი ქნეს, ტიპმა კარტი ახლიდან შეამოწმა, იქნებ მე ვარ მაფიოზიო, რათქმაუნდა ეს ალკოჰოლის ბრალიც იყო, მაგრამ გოგოები სულ ჯობნიდნენ. ამ თამაშ-თამაშში პირველიც გახდა, გოგამ და ევამ თქვეს ჩვენ პარიზში მივდივართ, აეროპორტში უნდა წავიდეთო. მთვრალებმა აიტეხეს ჩვენ უნდა გაგაცილოთო და სამი ტაქსით წავიდნენ აეროპორტში. მიაცილეს, ზოგი იქაც დალიეს, მერე ჩაჯდნენ და უკან დაბრუნდნენ. -გიჟები არიან. -იცინის ევა. -ხო, მასეა. -მაგარი მეგობრები გყავს, მაგათთან ვერასდროს მოიწყენ. -აბა რა. -დაიწყო მგზავრების ჩასხდომა რეისი 245-ში, მგზავრებს ვთხოვ უკანა გასასვლელთან მოვიდნენ. -გაისმა მთელ აეროპორტში რობოტის ხმა. -ჩვენი რეისია წავედით. -წავედით. -ერთმანეთს ხელი ჩაკიდეს და დათქმულ ადგილზე მივიდნენ. სულ მალე თვითმფრინავში მოთავსდნენ. -ესეც ჩვენი პირველი ფრენა. -ხო არ გეშინია? -არა, პირიქით, მიყვარს ფრენა და ფანჯრიდან დედამიწის ყურება. სასიამოვნოა ღრუბლებს ზემოთ ყოფნა. -არი რა. -შენ უკვე მოგბეზრდა ლამის ყოველ კვირა დაფრინავ, თორე ისე მაგარია. -ალბათ. -მთელი გზა ილაპარაკეს, არცერთი წამი გაჩუმებეულან. არცკი მეგონა საერთოდ ამდენი ლაპარაკი თუ შესაძლებელი იყო. აეროპორტოდან პირდაპირ სახლში წავიდნენ. -არ ვიცოდი, აქ სახლი თუ გქონდა. -დედას უყვარდა ძალიან პარიზი და მამამ აჩუქა ქორწინების იუბილეზე. -ვაა, მაგარია. ბრავო ერეკლეს, თან რა მაგარი ადგილზე უყიდია ფანჯრებიდან ეიფელის კოშკი ჩანს. -ხო, კაია. -ამასობაში ავეჯებიდან ნაჭრები მოხსნეს და სახლის სილამაზე შეიგრძნეს. კრესლოებში მოთავსდნენ და საქართველოში დაიწყეს რეკვა, გოგა საქმეებზე რეკავდა თანაშემწესთან, ევა მამას ურეკავდა. დათოსთან ლაპარაკს მალევე მორჩა, გოგა კი ჯერ არ აპირებდა ტელეფონის დაკიდვას. თვალის დახამხამებაში ევა გოგას კალთაში მოთავსდა და გმაყოფილმა ახედა გაკვირვებულ ბიჭს. ევა არ ისვენებდა ხან თმებს წიწკნიდა, ხან ნეკნებს უთვლიდა და კიდე ათასი რამ. ბოლოს უკვე სხვა გზა რო არ ჰქონდა ტელეფონი გათიშა. -გისმენთ ქალაბატონო? -კიდე დიდი ხანი უნდა აგვარო საქმეები? -ეშმაკები დაუხტოდა თვალებში. -თუ თქვენ გნებავთ რომ მოვრჩე, მოვრჩი. -მოხერხებულად გაითავისუფლა თავი გოგას ხელებიდან, გრაციოზულად მოუარა მაგიდას და პირდაპირ გოგას წინ დადგა. მათ შუა მხოლოდ ერთი სტანდარტული ხის მაგიდა იყო. ნელ-ნელა აუჩქარებლად დაიწყო ტანსაცმლის გახდა, ჯერ ჟაკეტი, მერე ზმეიკა გახსნა, წკვირტებები აუჩქარებლად გადაიწია და მუხლს ზემოთ კაბაც დაბლა დაენარცა. -საქმე ბიუსჰაულტერზე რომ მიდგა გოგა წამებში ადგა და გრაიოზულად მოვიდა ევასთან. -მე გავაგრძელებ. -უთხრა ღიმილით და უკან შეატრიალა. გოგას ერთი შეხებაც კი ევასთვის საკმარისი აღმოჩნდა და ტუჩზე იკბინა კვნესა რომ არ ამოეშვა. გოგა აუჩქარებლად აძრობდა წკვირტებს, ნეტარი წამებააა. მკერდი რომ გაუთავისუფლა, თავისკენ შეატრიალა და ტუჩებიდან დაწყებული მთლიანი სხეულში კოცნით გაიკვალა გზა. ევა ფეხზე ძვლივსღა იდგა, ხელებით მაგიდას ეყრდნობოდა, გოგა კი არ ჩერდებოდა მკერდზე სველ კოცნებს უტოვებდა, ძუძუსთავებს უღიზიანებდა, უწოწნიდა. ევამ ფეხი გაშალა და ვითომ შემთხვევით გოგას ერო.ირებული ას.ს დაადო. ამ მოქმედების შემდეგ გოგამ ღიმილიანმა ახედა. ევამ სწრაფად გახადა მაიკა და შორტისკენ წაიღო ხელი, ბახტურიძემ ხელი არ შეუშალა და ღილი გახსნა, ზმეიკა ჩამოწია და შორტიც დაბლა დაენარცხა. -აქვე მაგიდაზე გინდა? -თავი მოატრიალებინა ევას. -კი. -ფერია ხელში აიტაცა და მკერდზე მიიკრო. ამ დროს ევამ ფეხის ხახუნი დაუწყო ზუსტად იმ ადგილას, გოგა კინაღამ წაიქცა -ჯანდაბა! -წაბორძიკდა და მაგიდაზე შემოსვა. ტრ.სიკი სწრაფად გადაუწია, ხელები თეძოებში მოკიდა და ღრმა ბიძგით შევიდა მასში. ევამ სიამოვნებისგან თავი უკან გადაწია და ხელებით გოგას თმებს დაუწყო წვალება. ნეტარებით უფრო და უფრო მაღლა ფრინდებინ, ყველაფერი ქრება მათ გონებაში. არის მხოლოდ სიყვარული და ვნება . . .

_____________________
-მართლაც ისეთი ლამაზი ყოფილა, როგორსაც ყვებოდნენ. -კი, ლამაზია. -მოდი დღეს პროსტა ქალაქში გავისეირნოთ, სადმე ვივახშმოთ და მალევე დავბრუნდეთ. ვერ ვარ მთლად კარგად. -გინდა ახლავე წავიდეთ? რა გჭირს? -პროსტა დაბორიალებული ვარ, გოგა, ნუ ანერვიულდი. -კარგი, ფერია. -ქუჩის კუთხეში რომ ლამაზი კარაოკე ბარი იყო იქ შევიდეთ. -კი, მეც ეგ უნდა მეთქვა. -რამდენიმე სურათი გადაიღეს და კაფისკენ გაუყვნენ გზას. -ვგიჭდები ისე მომწონს შენი ჩაცმულობა, საერთოდ შენი სტილი. -ვაა, საუკეთესო კომპლიმნტია. კლასიკა მოგწონს ხო? -კი, ბავშვობიდანვე კლასიკას ვანიჭებდი უპირატესობას. -მე, არა. რაც გავიზარდე ახლა მომეწონა, თორე იქამდე დავდიო დახეული შავი ჯონსით ბენდემითა და კეტეპით. -ეგეთიც მახსოვხარ. -შენ რატო მიცნობდი და მე რატო არ გიცნობდი? -ტუჩები დაბუშტა ევამ. -გენაცვალე მე შეგამჩნიე და გაკვირდებოდი. შენ კი ვერასდროს მამჩნევდი. -ჩემზე ამდენი ფაქტი რომ არ იცოდი ვერ დავიჯერებდი რომ ჩემს გარშემო იყავი. -მაგრამ ახლა იჯერებ. -ახლა ვიჯერებ. -კაფეში, ეზოს შუაგულში დასხდნენ და მენიუს დაელოდნენ. გემრიელად მიირთვეს, რამდენიმე სურათი გადაიღეს და სახლისკენ გაუყვნენ. -ეს ფოტო სოციალურ ქსელში უნდა დავდო. ხო თანახმა ხარ? -უთხრა ფოტოზე რომელშიც გვერდი გვერდ-გვერდ დგანან. ევას წითელი ვარდი უჭირავს და იღიმება, გოგას ხელი წელზე აქვს შემოხვეული და ისიც იღიმის. - რომელი? -საყვარელ ფრანგს რომ გადავაღებინეთ კოშკთან. -ორი წუთი და მოვალ. -აბაზანიდან გამოვიდა და სურათს დახედა. -ეეე, რა კაი. ორივეს კარგად ვდგავართ. -კი, კარგი სურათია. ისეთი ლამაზი ხარ სხვანაირად ვერც იქნება? -მოგეწონა ხო ჩემი კაბა? -დაბზრიალდა. შავი კაბა, აქ-იქ წითელი ნაქარგებით, წელში გამოყვანილი, შემგედ დიდი პლისებით დაშვებული მუხლამდე. კაბას დიდ მომხიბვლობას წითელი წვრილქუსლიანი ტუფლები და სადა მაკიაჟი სძენდს. -შენ მომწონხარ და მერე მაგიტომ მომწონს ასე გაგიჟებით შენზე ეს ყველ კაბა. -კომპლიმენტებისგან რომ სუქდებოდნენ, ალბათ ყველაზე მსუქო ვიქნებოდი დედამიწაზე. -ორივე იცინის. -აუ წარმოგიდგინე მსუქანი? -მერე ხო მოგეწონე? -აბა რა. ვის არ მიეწონება მსოფლიოში ყველაზე ლამაზო ქალი? -მგონი ძაან გაგიტაცა კომპლიმენტებმა.ისე ძაამ მსიამოვნებს კომპლიმენტები. -გოგა იცინის. -რა გაცინებს? -ვიცი და მთელი დღე ველოდებოდი როდის მეტყოდი. -იდიოტო! -ბალიში ესროლა. -იცოდე ას თომეტში დავრეკავ ქალბატონო, ჩემზე ნუ ძალადობთ და ნივთებს ნუ მიმიზნებთ. -ცხვირით დაილაპარაკა. -ორივე სიცილისგან დაბლა წევს, ცრემლები სდით. -არ ვიციდი თუ პაროდიებსაც აკეთებდი. -ცოტა რომ მოსულიერდნენ მერე უთხა. -დიდი ხანია აღარ გამიკებეია. შემდეგ კიდევ რამდენიმე ადამიანს გააჯავრდა ბევრი იცინეს მერე ლეფტოპში კომედიას ყურება დაიწყეს, არ გასულა რამდენიმე წუთი, რომ ევას დივანზე დაეძინა, გოგამ ტანსაცმელი გახადა, პიჟამოები ჩააცვა და საწოლში ჩააწვიმა. რამდენიმე წუთში თვითონაც გვერძე მიუწვა, ჩაკოცნა და დაიძინა.

_________________
პარიზის მზე სულ სხვანაირი ყოფილა, ამოვიდა და მთელი ქალაქი გააღვიძა. ანათებს, კაშკაშებს, ყველას უმტკიცებს სასწაულების არსებობას. -აუ, რა კაია. -მიდი სურათს გადაგიღებ თუ გინდა. -ორივემ გადავიღოთ. -ტელეფონი ვიღაც ამერიკელ, წითელთმიან ახალგაზრდას გადასცა და გოგას გვერძე დაუდგა. ულამაზესი სურათები გამოვიდა. -thanks. -უთხრა ევამ და თბილად გაუღიმა. -ავიდეთ ხო ბოლო სართულმადე? -კი, აბა რა
_________________
-აუ რა ლამაზია ხედია. -მაგარია. რამდენიმე წუთი ყველა მხირდან ათვალიერებდნენ ხედებს, მერე მობეზრდათ და ჩასვლა გადაწყვიტეს. ბოლო ორი კიბეღაა დარჩებილი, როცა ევამ წუწუნი დაიწყო. -ცოტახანი შევისვენოთ რა, ეს ხალხი ამდენს როგორ დადის. -დაჯდომა დააპირა, გოგამ რომ ხელში აიტაცა და ისე დაიწყო გზის გაგრძელება. -ეეე, დამსვი. გოგა, კაბა მაცვია. -მაგრამ არაფერი არ გიჩანს. -ყველა ჩვენ გვიყურებს იდიოტო. -მაგას მიჩვეული უნდა იყო, შენ ცნობილი ხარ. -როცა ჩამომსვამ მოგკლავ. -კიბეების დასასრულში ვაპირებდი ჩამოსმას, მაგრამ სიკვდილი არ მინდა სახლამდე ასე გატარებ. -ევამ ხელები აწია და თმებზე დაუწყო წვალება. -აეე, ასე თმებს გამაპუტავ. -ჩამომსვი. -ჯიუტი თხა. -თქვა და ჩამოსვა. -ჯერ კაბა შეისწორა, მერე გოგაზე მიდგა საქმე. -მე შენ სამაგიეროს გადაგიხდი. -თვალები სასაცილოდ დაუჭყიტა. -ველი ბონჟუა მადამ. -ფრანგულ ენის არ უხდები. -პირიქით ის არ მოხდება მე. -შენს ამპარტავნობას საზღვარი არ აქვს. -ისევე როგორც შენ ენას. -ჩემი ენისგან რა გინდა? -ჩემ ხასიათს რას ერჩი? -არა, რაც მართალია, მართალია. ჩხუბი გვეხერხება. -ნამდვილად. -დაუმოწმა და ლამის სიცილით შუა გზაზე დაწვნენ. იმ დღეს ბევრი იბოდიალეს პარიზის ქუჩებში, რამდენიმე მუზეუმშიც იყვნენ.
_______________________
ყოველი დღე განსხვავებული იყო, ერთობოდნენ, მხიარულობდნენ, ხან ლუვრში იყვნენ, ხან აკვა პარკში. უკვე რვა დღე გავიდა რაც პარიზში არიან, თქვეს ბარემ ათ დღეში ჩამოვალთო. დილას კარგი ამინდი გამოვიდა, მზე პარიზს ათბობდა, გოგა დილას ადრე ამდგარიყო და ვიღაცას ტელეფონხე ელაპარაკებოდა. -კარგი, ყველაფერი იდეალურად უნდა იყოს. -უთხრა, გაუთიშა და საწოლში დაბრუნდა. -სად იყავი? -თვალები მოიფშვნიტა ევამ. -წყალი დავლიე. -ჩაეხუტა. ტკბილად განაგრძეს ძილი შუადღემდე ეძინათ. როცა ადგნენ ისაუზმეს და საქართველოში დარეკეს. ყველა მოიკითხეს, სამშობლში საქმეები კარგად მიდიოდა. საღამომდე სახლში იყვნენ, მერე ადგნენ და გარეთ გასასვლელად დაიწყეს მზადება. -დღეს რა გჭირს? ამდენი დრო არც ერთ დღეს დაგჭირვებია მოსამზადებლად. -დამაცადე, არ გინდა ლამაზი კავალერი გყავდეს? -მინდა. -იცინის ევა. -სხვათაშორის ჩემს დაცინვას გირჩევნია შენც მოემზადო. -სარკიდან გახედა განებივრებულ გოგოს, რომლის სიცილი დედამიწას აჩერებდა. -მე ასე ვაპირებ წამოსვლას. -იცოდე მე რომ მოვემზადები მერე არ დაგელოდები. -კარგი, ხო ვდგები მისტერ მომზადებამ. -აბრძანდი მისის მომზადებავ. გოგამ ორ-სამ წუთში დაამთავრა მზადება. კარადაში, ტანსაცმლის უკნიდან დამალული წითელი ყუთი აიღო და ჯიბეში მოათავსა. -ჰა აბა რას შვები? -ორ წუთში მზად ვიქნები, მაკიაჟს ვიკეთებ და მოვალ. -კარგი. -დივანზე მოთავსდა და სულ ცოტა ნერვიულობა დაიწყო. -გოგა მზად ვარ. -გაისმა ხმა ათი წუთის შემდეგ. -ძალიან კარგი წავიდეთ? -უკან მიტრიალდა და თვალები გაუფართოვდა. -შავ, ბრჭყვიალა, ტანზე გამოყვანილ, გრძელ, გოჭებამდე კაბაში გამოწყობილი ევა, ფეხზე წითელი წვრილქუსლიანი ტუფლები. ევას სახეს სილამაზეს ამატებდა კაშკაშა, წითელი წენი და ამავე ფერის პომადა. დაბზრიალდა. -ხო ლამაზი გოგო ვარ? -ფერიავ, ულამაზესი ხარ. რამ გამოიწვია შენი ასეთი გამოპრანჭვა? -დაეჭვდა გოგა რამეს ხო არ მიხვდაო. -გენაცვალე, შენ შარვალ კოსტუმში ბრწყინავდე და მე არ გამოვიპრანჭო? ვერ მოგართვი. -აი თურმე რა. -გაიცინა. პადრუშკი გაუყარა, მზესავით ლამაზ ქალს და ეიფელიის კოშკთან გაემართენ. გზაში წითელი ვარდები შეხვდათ და გოგამ მთლიანად, ოცივე ევას უყიდა. უკვე კოშკთან არიან, ვიღაც ქართველი პატარა გოგო რომ მივიდა და ევას ჩაეხუტა. -აუუ, რამდენიმე ხანი მინდოდა თქვენი ნახვა და შეხვედრაზე ვერ დაგითანხმეთ. -ძალიან მომწონხართ. -ეხუტებოდა და აღფრთოვანებით ლაპარაკობდა. -მოგეწონა წიგნი? -თბილად ჩაეხუტა ევა. -წიგნი ძალიან მომეწონა, მაგრამ ავტორით, უფრო აღვფრთოვანდი. დაჯილდოებაზე მეც ვიყავი, მაგრამ ბოლოს ვერ გნახეთ. -კი, ადრე წასვლა მომიწია. ძალიან გამახარე. -მეც. -რამდენიმე დღეში ჩავალ საქართველიში. შენ როდის მოდიხარ? -ზეგ ღამე. -მოდი მე შენ ნომერს ჩავიწერ და რამდენიმე დღეში დაგირეკავ. შევხვდეთ. -ძალიან დიდი მადლობა. -ნომერი ჩააწერინა და ჩაეხუტა. -რა გქვია? -ნენე. -ნენე განსაკუთრებული სახელია. ბედნიერებას გისურვებ! -დიდი მადლობა! -ეს ვარდები შენ ჩემგან სამახსოვროდ, მხოლოდ ერთი დაიტოვა და დანარჩენი გახარებულ ნენეს გადასცა. -არასდროს დამავიწყდები. დიდი მადლობა. -ჩაეხუტა და აღფრთოვანებულმა გააგრძელა გზა. გოგა გვერძე იყო გასული, მწერალი და მკითხველი მარტო დატოვა. ევა გოგასთან მივიდა -რა საყვარელი გოგონა იყო. -შენით აღფრთოვანებული. -გამიხარდა რომ მკითხველმა მიცნო. -სასიამოვნოა ნამდვილად ასე თბილა შეხვედრა. -გავისეირნოთ? -კი. -ეიფელის კოშკის ქვეშ რომ შევიდნენ თითქოს ხალხი შეცოტავდა. გრილი ნიავი უბერავს, სვადასხვა ფერის შუქებითაა გაფორმებული იქაურობა. -აუ რა ლამაზია. -გოგასკენ შეტრიალდა აღფრთოვანებული ევა და ცალ მუხლზე დამდგარი, ბეჭედით ხელში ბიჭი შერჩა. -მე შენ მიყვარხარ. მინდა დარჩენილი ცხოვრება მხიარულ, აზრიან, პრიციპულ ქალთან გავატარო. ცოლად გამომყვები? -ევას თვალები აუწყლიანდა, ლოყებზე კანი ცრემლებმა აუწვა. -გამოგყვები. ყველაზე კეთილ და მოსიყვარულე ადამინს ცოლად მივყვები. -დაიყვირა და ბეჭედი გაიკეთა. ამ დროს საიდანღაც სამ კაციანი ორკესტრი გამოვიდა და ბეთჰოვენის დაკვრა დაიწყო. საკოცნელად ევა გოგასკენ გაიწია და როდესაც მათი ტუჩები შეერთდა, წამის უსწრაფესად სხვანაირები გახდნენ, მათ ძარღვებში სისხლთან ერთად რაღაც სიხმურვალეც მოძრაობს. ჰაერი გაუთავდათ, ერთმანეთს ხელები შემოხვიეს და ორკესტს დაუწყეს ყურება. რამდენიმე წუთში მუსიკა დამთავრდა და მუსიკოსებიც უცებ გაქრნენ. -მადლობა რომ ასეთი კარგი ხარ. -ჩასჩურჩულა თვალებ ანთებულმა ევამ და კანისა და ტუჩის შეერთებაზე აკოცა. -მადლობა რომ არსებობ. -გულში ჩაიკრა. რამდენიმე წუთი კვლავ იმ ადგილზე იყვნენ მერე რესტორანში შესვლა გადაწყვიტეს. რამდენიმე ჭიქა წითელი ღვინო და ნამცხვარი მიირთვეს და გარეთ გამოვიდნენ. -აუ რა ლამაზია პარიზის ქუჩები. ჰაერში მართლაც სიყვარულის სუნია. -ამბობს აღფრთოვანებით ევა. გოგა იცინის. -რა გაცინებს? იდიოტო კარგად დამცინიხარ ხო. -ყველას თავს მოვაჭრი ვინც დაგცინებს, მხოლოდ მე შემიძლია შენზე სიცილი. -იდიოტი ხარ. -ის იდიოტი ვარ, რომელიც გიყვარს და რომელსაც ცოლობაზე დათანხმდი. -მაგაში ვერ შეგედავები. -რომელი საათია? გარეთ აღარავინაა. -ოთხი გამხდარა. -აუ ნაყინის მანქანამ ჩაგვიარა, გავეკიდოთ. -დაიყვირა ევამ. -გოგა დროზე, ძაან მომინდა. იდიოტო, ნუ იცინიხარ დროზე. -მხოლოდ ქართველი შეყვარებულები მისდევენ პარიზში ნაყინს ღამის ოთ საათზე. ორი გიჟი, შარვალ კოსტუმითა და კაბით მირბიან, აწიოკებენ პარიზის მშვიდ ქუჩებს. რამდენიმე ქუჩის დევის შემდეგ დაეწივნენ და მანქანა გააჩერებინეს. -აბა როგორი ნაყინი გინდა? -ეკითხება გოგა გახარებულ “ფერიას” -ეს, ეს და ეს. -თითი გაიშვირა სამ სხვადასხვა ნაყინის შეკვრისკენ. -სამივეს შეწამ? -ხო, აბა. -შენ რომელი გინდა? -მე არ მინდა. -აი ეს ნაყინები გვინდა, სამივე თითი თითო. -ეუბნება გოგა და ფულს უწვდის. იყიდეს და უკან დაბრუნება დაიწყეს. ევა მიდის, ორი ნაყინი ხელში უკავია, ხან ერთს ჭამს ხან მეორეს, მესამე ნაყინი გოგას უკავია და ელოდება თავის რიგს ევას მუცელში. -საიდანღაც უცებ ფოტოგრაფი გამოვარდა და სურათების გადაღება დაიწყო. -ჯანდაბა! -ორივემ სახეზე ხელი აიფარა და ჩქარი ნაბიჯით გაბრუნდნენ უკან. -აქ საიდან გაჩნდნენ. -აზრზე არ ვარ. არ ინერვიულო ვეცდები არ დავაბეჭდინო. აუ ის ფოტოგრაფი მოგვდევს. -შენ იარე მე გავჩერდები და ცხვირ პირს გავუერთიანებ. -გოგა, არ ქნა. -ლაპარაკი არ აცადა, უკან მიბრუნდა და ფოტოგრაფს ჩხუბი დაუწყო. -შეიძლება აქ მაინც მოგვასვენოთ. თუ ეგ ფოტოები სადმე დაიბეჭდება გიჩივლებ და იმდენს ვიზამ პროფესია ჩამოგართვა. -კამერიანი არაფრისმთქმელი გამომეტყველებით უყურებდა. -შემდეგ ინგლისურად უთხრა -მე ვარ პარიზის მოხეტიალე ფოტოგრაფი. შეყვარებულ წყვილებს სურათებს ვუღებ, ერთს ეგზემპლარს მე ვიტოვებ ერთს თქვენ გაძლევთ. -ჟურნალისტი არ ხარ? -არა, ფოტოგრაფი ვარ. -კარგი, მანახე აბა სურათები. -რა ხდება? -მივიდა და ლაპარაკში ჩაერთო ევა. -პარიზის მოხეტიალე ფოტოგრაფია, წყვილებს უღებს ფოტოებს და ჩვენც გადაგვიღო. -აი ფოტოები. -უცებ ამობეჭდა და ჯერ ისევ ცხელი მიაწოდა გოგას. -აუ რა კაია. -ძაან სასაცილოდ ვარ. -ეს ისეთი ფოტოებია შვილიშვეილებს რო უნდა ანახო და სიყვარულის ლეგენდა მოუყვე. -აუ აქ რას ვგავარ. -ძალიანაც ლამაზი ხარ. -აკოცა და ფოტოგრაფს მიუტრიალდა. -რა ღირს? -არა, უფასოა, უბრალოდ ერთ ეგზემპლარს მე ვიტოვებ და შეიძლება გამოფენაზე გავიტანო. -კარგით, მადლობა. -დაიშალნენ, ყველა თავის გზაზე წავიდა. -აუ რა კაი ტიპი იყო. -ხო, თან მაგარი სურათები დაგვრჩა. -აუ, ამ გაქცევაში ნაყინები დამივარდნენ. -არაუშავს, ხვალ ვიყიდოთ. -ხო, მასე ვქნათ. თხუთმეტ წუთში სახლში მივიდნენ და აივანზე, საქანელაში მოთავსდნენ. -აბა ქალბატონო როდის დავქორწინდეთ? -ნიშნობა და რამე არ გვინდა. პირდაპირ ჯვარი დავიწეროთ და ხელი მოვაწეროთ. შენ რას იტყვი? -ჩემთვის არსებითი მნიშვნელობა არ აქვს, როგორც შენ გინდა. -რო ჩავალთ მოვიფიქროთ და რამდენიმე დღეში ჯვარი დავიწეროთ, ვიწრო წრეში. -ქორწილი არ გინდა? -შენ გინდა? -ცუდი არ იქნებოდა. თან ცხოვრებაში ერთხელ ხდება. -ერთხელ რატომ? იქნება სამჯერ გავთხოვდები, სამჯერ არ მექნება? -ეეეე, გამაჟრიალა. -ორივე იცინის. -მართალი ხარ გადავიხადოთ ქორწილი, ოღონ ახლა მალევე რომ გაზაფხულს მოვუსწროთ. -მასე ვქნათ. -ვინ გყავს მეჯვარე? -ალეკო და სანი. -შენ? -მე ერთი მეგობარი მყავს ამერიკაში კატო და ის იქნება თუ ჩამოსვლა მოახერხა და მეორე მარი ან თეკლა რო იყოს ხო შეილება? -თეკლა ალესას შეყვარებულია და მარი იყოს, გაუხარდება. -ძალიან კარგი. -ხვალ სად წავიდეთ რა გინდა? -რო დავისვენოთ არა? -იქ რო ჩავალთ კაი დაღლა გველოდება, ჯვრისწერა, ქორწილი, ჯურნალისტები, აუ უკვე დამეზარა. არ შეილება ჩვეულებრივები ვიყოთ? როგორც მთებში იყო, გაიპარებოდნენ და მორჩა, არანაირი ქორწილი და ღრეობა. -ახლა ჩვენ რო გავიპაროთ და არაფერი გადავიხადოთ მაგრად გაგვიტყდება, მერე მთელი ცხოვრება უნდა ამოგვადინონ, ამიტომ გადავიხადოთ და თუ ძაან მოგვბეზრდა ადრე წამოვიდეთ და ვთქვათ რომელიმე ქვექანაში მივფრინავთ და რეისზე გვაგვიანდებაო. -აუ, იცი როგორ მიყვარხარ. არასდროს შეიცვალო, ყოველთვის ერთმანეთისთვის პირველები ვიყოთ. -შენ ხარ ჩემი ერთადერთი სიყვარული. შენთან როგორ უნდა შევიცვალო? -აბა ერთმანეთს რა პირობებს ვუდებთ? -პირობები რა საჭიროა? -ოო, საჭიროა. -წაიბუზღუნა ევამ. -მე პირობას ვდებ რომ ყოველთვის მეყვარები, რაც არ უნდა შეგემთხვეს, არასდროს გაგცვლი სხვაში და იქნები ჩემი ერთადერთი სიყვარული. -ახლაა ჩემი ჯერია? კი. -თავი დაუქნია ევამ. -მე პირობას ვდებ რომ, ვიქნები შენთან ერთად სამუდამოდ ბედნიერად, რაც არ უნდა მოხდეს. შენ, იქნები ჩემს ცხოვრებაში ერთადერთი განუმეორებელი ქალი, ქალი რომელიც არის და იქნება ჩემი ქალღმერთი, ჩემი ფერია, რომელთანაც მეყოლება შვილები, ჩვენი სულის ნაწილები. -იცოდე გაფრთხილებ ქმარო, უფროსწორად მომავალი ქმარო, რომ მიღალატო წავალ, ყველაფერს დავიკიდებ და უკანმოუხედავად გავქრები. არ გაპატიებ ღალატს, თუნდ იყოს მარტო სექსი, გპირდები რომ წავალ, წავალ დაუბრუნებლად. -რეებს ამბობ? -რამე არ მოგწონს? -მე მოღალატე გგონივარ? ის გგონივარ სახლში ცოლი რომ უზის და თვითონ ხან რომელ თანაშემწეს ჟიმავს ხან რომელს? მასე თუ არის მაშინ რა ცოლქმრობაზეა ლაპრაკი? -არა, გოგა. რეებ ამბობ? შენ რომ მასეთი მეგონო საერთოდ არ იქნებოდი ჩემს ცხოვრებაში. გოგა ნუ ბრაზობ. უამრავი ამბავი გამიგია თქვენზე კაცებზე, სახლშიც მიზის შენნაირი და ვიცი რომ რაღაც დროს ეგრედწოდებულ ბოზებში დადიხართ, ასე რომ მე ეს ვიგულისხმე, თორემ შენში რომ ეჭვი მეპარებოდეს ჯერ არ გამოგყვებოდი ვინ მაძალებს? -ამაზე ადრეც გვქონდა დიალოგი. გპირდები არასდროს გიღალატებ არც ხორცით არც სულით. და კიდევ უსაფუძვლო ეჭვიანობა მეზიზღება. -მეც. გოგა ჩვენ ერთმანეთს კარგად არ ვიცნობთ. ამაში შენც დამეთანხმები და არ ვიცოდი ღალატზე რას ფიქრობ, ზოგი ამას ღალატსაც არ უწოდებს. გაბრაზდი? გეწყინა? -ორივე, მაგრამ ამაზე დიალოგი აღარ გვინდა, მეზიზღება მოღალატეები და არასდროს ვიქნები მე მათ რიგებში. -ძალიან მიყვარხარ! -მეც მიყვარხარ ფერიავ! -გოგა! -რა? -დღეს ხო ბოლო ღამეა და მოდი კოშკზე ავიდეთ. -რატო? -უბრალოდ ავიდეთ. და ყოველ ბოლოს ღამეს ავიდეთ ხომე. -კაი, ჩავიცვათ და ავიდეთ. -კარგი. სპორტულად გამოეწყვნენ და ეიფელზე ავიდნენ. იგიჟეს, იყვირეს და გამთენიისას მივიდნენ სახლში. თვითმფრინავის რეისი ოთხ საათზე იყო, ამიტომ დაიძინეს. გოგას პირველზე გაეღვიძა, სასწრაფოდ გამოაფხიზლა ევა. ელვის სისწრაფიდ მოემზადნენ. ორს ათი რომ აკლდა აეროპორტში მივიდნენ, შემოწმება წარმატებული გაიარეს და ფითქინა, რბილ სავარძლებში გვერდიგვერდ მოთავსდნენ თვითმფრინავში. ფრენამ გართულების გარეშე ჩაიარა, დათქმულ დროს საქართველოში იყვნენ. ტაქსიში ჩასხდნენ, გოგამ ევა მიაცილა სახლამდე, თბილად დაემშვიდობა და მერე წავიდა თავისთან. რიჟამაძე სახლში შევიდა, მონატრებოდა თავისი ოთახი. შუა დღე მთავრდებოდა, ლელა საწოლში იყო, ფილმს უყურებდა, დათო ჯერ არ მოსულიყო სახლში. ევა დედასთან შევიდა თბილად მოიკითხა, ლელამ გამოკითხა პარიზის ამბები. კარგი იყოო, მშრალად მოუყვა ევამ. ქორწინებაზე არაფერი უთქვამს, უნდა ჯერ მამას გააგებინოს. დაახლოებით ერთ საათში თავის ოთახში ავიდა, წყალი გადაივლო, ჩემოდანი ამოალაგა და თავის ბეჭედს დაუწყო ყურება, რომელიც ისე კაშკაშებდა მზესაც შეშურდებოდა. -ევა აქ ხარ? -გაისმა დათოს გახარებული ხმა. -ელვის სისწრაფიდ ჩააცურა ბეჭედი საწოლში. -შემოდი მა. -ფეხზე წამოდგა და ისე ჩაეხუტა ლამის ორგანოებმა მუშაობა შეუწყვიტეს. რამდენიმე წუთი ჩახუტებულები იყვნენ, მერე ორივე საწოლზე დაჯდა. -როგორი იყო პარიზი? -მაგარი, ძაან გავერთე. -ძალიან კარგი. -მა, იქ რაღაც მოხდა. ნერვიულობს ევა. -მშვიდობაა? -პირდაპირ გეტყვი. -დათოს ეღიმება ხვდება რაც უნდა უთხრას. -გოგამ ცოლობა მთხოვა და მეც დავთანხმდი. -უცებ უთხრა და გაიბადრა, გაფითრებული ელოდა დათოს პასუხს. -ხოომ -მოჩვენებით შეკრა წარბები დათომ. - მა, ვიცი ფიქრობ რომ ვიჩქარე, მაგრამ ის ისეთი კარგია, მე მინდა რომ სულ გოგასთნ ვიყო. -უცებ მიაყარა ანერიულებულმა. -გოგას ნახე რა, როგორ მთლიანად მოუპარავს ჩემო გოგოს გული. -მამა წინააღმდეგი ხარ? -გაფითრებული შესცქერის ევა. -დათომ ვეღარ მოითბინა და სიცილი დაიწყო. -არა მა, არ ვარ წინააღმდეგი. გოგამ ჩემგან ნებართვა აიღო, ვიცოდი რომ ცოლობას გთხოვდა. -აუუ, როგორ შემაშინე, ახლა რომ იყავი მასეთი დაჯღანული მე არ მინახავხარ. -დათო იცინის. -ბედნიერებას გისურვებთ მა, ვფიქრობ კარგი ბიჭია. მე სულ შენ გვერდით მიგულე, რაც არ უნდა მოხდეს. -მამიკო, მადლობა. -პატარა ბავშვივით ჩაეხუტა. -აპირებთ ნიშნობას და ქორწილს ხო? -ნიშნობა არ გვინდა და ქორწილს კი. მინდა მალე მოხდეს რომ გაზაფხულზე მქონდეს წვეულება. -ჩემი პრინცესა, ჩემი განძი თხოვდება. ყველაფერი ისე იქნება, როგორც შენ გინდა. -მიყვარხარ მა -მეც ძალიან.
_____________________________
ევა მანქანიდან გადავიდა და არემარეს გადახედა. თითქოს ისიც აღარ იყო ისეთი მოწყენილი როგორიც ახსოვდა. მიმოიხედა და სასაფლაოში შევიდა. -ნიკა როგორ ხარ? -ჩვეულ ადგილზე დადგა. -წიგნი ითარგნმა, გუშინ შემატყობინეს ეს კარგი ამბავი. შენ როგორ ხაარ? იმედია კარგად. ალბათ არც დაიჯერებ ასე უცებ ცოლობაზე რომ დავთანხმდი. ხო, რომ გიყვვებოდი იმ ბიჭს ცოლობაზე დავთანხმდი. ის, ისეთი კარგია, ჩემზე სანერვიულო აღარ გექნება. -რამდენიმე წამი შეჩერდა და ცას ახედა. -ნიკუ, ვიცი რომ იღიმები და თვალები ცრემლებით გევსება, მაკლიხარ, ყველას გვაკლიხარ. გრძნობ, ვიცი რომ თქვენი სულები არ მტოვებენ, მადლობა ამისთვის. მიყვარხართ! -ცრემლები მოიშორა და არემარეს დანანებით გახედა, იმ მიწას შეხედა, რომლეზეც ვეღარ დადიან მისი საყვარელი ადამიანები. რამდენიმე წუთში თვაცრემლიანმა ღიმილით მიატრიალა თავი. -შენ ძალიან გგავს, ძმაკაცები იყავით და ალბათ აგიტომ გაქვთ ერთნაირი ჩვევები. -მე კარგად ვარ, იმაზე კარგადაც კი რაც კი ოდესმე ვყოფილვარ. ყოველდღე გელაპარაკები, სულ მახსოვხარ იმედია გესმის. მწამს რომ შენ სხვა სამყაროში ხარ, მწამს შენ და ლანა მანდ ბედბიერები ხართ. ვგონებ, დიდი ხანი ვერ შევხხვდებით ფიზიკურად, მაგარამ რაც მთავარია ვგრძნობ რომ სულიერათ ჩემთან ხართ შენ და ლანა. ჩემო კარგო, ნახვამდის. მალე გათხოვილი და გეყოლება. -ჩვევა არ დაივიწყა, საფლავის ქვას აკოცა და თვალცრემლიანმა დატოვა იქაურობა. რამდენიმე ხის მოშორებით მყოფ ლანასთან და მივიდა, პარიზის ამბები მოუყვა. -ლან, ჩემი საუკეთესო მეგობარი იყავი და ასეც დარჩება სამუდამოდ. ვიცი, ვგგრძნობ რომ სულ ჩემთან ხართ, ისევ ისე არ მშორდებით გვედიდან. მადლობა, მადლობა რომ არსებობ, შენი დამსახურებაა გოგა რომ გავიცანი, შენ არ ჩამაქნევინე ხელი ცხვორებაზე. ახლა იღიმი, ვიცი ბედნიერი ხარ, რომ მე გავბედნიერდი. ვფიქრობ, თქვენც ბედნიერები ხართ, ერთად ხართ და სხვანაირად ვერც იქნება. ერთ დღეს აუცილებლად გაგაცნობ გოგას. ადამიანს, რომელმაც ცხოვრება თავდაყირა დამიყენა. მიყვარხარ. . .
—————————-
ქორწილისთვის მზადება, მეორე დღესვე დაიწყო. თარიღი რვა მაისს დათქვეს, ზუსტად ერთ თვეში. ევა სამზადისში არ ჩარეულა, ერთ-ერთ პრესტიჟულ ფირმას დაავალა მოწყობა და მშივიდად დაელოდა დიზაინს. ორ კვირაში ყველაფერი არჩეული ჰქონდათ, ანახეს და მოეწონა. მხოლოდ ერთი სადარდებელი ჰქონდა კაბა, რომელი არ ანახეს, მაგრამ არაფერი მოსწონს. ამაზე თვითონ ძალიან დარდობს. სამზადისი კარგად მიდის, თითქმის იდეალურად. ქორწილამდე რამდენიმე დღეში ევას მეგობარი, კატო ჩამოვიდა და მან გადააჭრევინა დიდი პრობლება, კაბა აარჩევინა.
———————
დადგა ქორწილის დღეც ყველა აღელვებული და ბედნიერია. სიძე-პატარძალმა დღე სასაფლაოზე წასვლით დაიწყო, გოგას დედა და ევას ძმა და ძმის ცოლი მოინახულეს.
_____________
ევამ თეთრი, ნაქარგებიანი, ტანზე გამოყვანილი, გოჭებამდე კაბა მოირგო, უკან დიდი თეთრი ბანტით. თითზე ჩამოსათვლელ პატარძლებს ნახავთ ცხოვრებაში ასეთ ლამაზს. თმა ზემოთ აიწია, მხოლოდ პატარა კულული დაიტოვა დაბლა, რომელიც სახეზე ნაზად ელამუნებოდა. დიდი მაკიაჟი არ მინდაო, მხოლოდ ლაინერი, ტუში და უფერული პომადა გამოაყენებინა. ვინც კი პატარძალს ნახულობდა, ყველა აღფრთოვანებული რჩებოდა. და დადგა ის მომენტი, როცა სიჩე და პატარძალი ერთმანეთს ნახულობს. გოგა თვალებ აკრული შეიყვანეს, სამამდე დაითვალეს და წყვილი მარტო დატოვეს. -ბახტურიძეს თვალები აუწყლიანდა, საყვარელი ქალის თეთრ კაბაში დანახვისას. -არაამქვეყნიურად ლამაზი ხარ. -გაღიმებულმა უთხრა და ტუჩებში ეძგერა. -გიხდება შარვალ კოსტუმი. -ამ დროს იდილია დათომ დაურღვიათ. -შემოგეჭერით. -მოდი, მა. -ჩემო ლამაზო გოგო, უკვე მიფრინავ ჩემი ბუდიდან. -თვალებიდან ცრემლები გადმოუგორდა და ამის დასამალად ჩაეხუტა. მან ამ ჩახუტებაში ჩააქსოვა სიყვარული, ღელვა, სიხარული, შიში, ყველა განცდა. -მერე გოგას მიუტრიალდა -იცოდე ჩემს ანგელოზის თვალებიან პრინცესას გატან, რომ აწყენინო სამყაროს გადავდგამ. -დათო ბიძია, თქვენი პრინცესა ჩემი დედოფალია, მას როგორ უნდა ვაწყენინო. -ზურგიდან ჩაეხუტა ევას.
___________________
ქორწილმა კარგათ ჩაიარა, ყველა პატარძალსა და მის მეჯვარეებს შესცქეროდა. ერთობოდნენ ახალგაზრდებოც და საშუალო ასაკიანებიც. პატარძალმა და მეფემ ტრადიციული ცეკვა შეასრულეს. ულამაზესად იცეკვეს ქართული, ყველა მათ უყურებდა და შესაშურს სიტყვებს არ აკლებდნენ. და ბოლოს ქართული ქორწილიიი რაა ჩხუბუბის გარეშე. კაცები დათვრნენ და ერთმანეთ ჩხუბი დაუწყეს, მაგრამ რაზე თვითონაც არ იცოდნენ, საბედნიეროდ მალე გააშველეს და ჩაბეჭილობების მეტი არაფერი დაემართად.
____________________
“დიდი ხანია ასე ერთად არ შეკრებილა ამდენი ცნობილი ადამიანი. გოგასა და ევას ქორწილი.”
“გოგა ბახტურიძემ, თბილისის ერთერთმა ყველზე გავლენიანმა ბიზნესმენმა ევა რიჟამაძე, ცნონილი მწერალი შეირთო ცოლად”
მეორე დღეს გამოვიდა გაზეთები, ახალ ამბებშიც აჩვენეს, მთელი საქართველო ამაზე ლაპარაკობდა. ევა ბრაზობდა, რა არის ასეთი რა მოხდა რო მთელმა ყვეყანამ ამ ამბავზე დაიწყო ლაპარიო. თუმცა, მალევე ისეთი თბილმა ტალღამ გადაიარა, რომ სიხარულისგან ცას ეწია. მთელი სქართველო ულოცავდა მოდიოდათ ათასობით მოლოცვები, წერილები, ბარათები. ფეიზბუკზეც კარგი კომენტარები იწერებოდა, თუ არ ჩავთლით დაბოღმილ ადამიანებს, რომლებიც ხან ევას აკრიტიკებდნენ ხან ევას წიგნს და ხან გოგას.
——————
ყველა ბედნიერია ევას გარშემო, გოგამ და ევამ ბედნიერი ოჯახი შექმნეს, რომელსაც არაფერი აკლდა არც სიყვვარული არც ვნება.
——————-
ქოწილიდან რამდენიმე თვეში ევას გულის რევები და საჭმლის დაწუნებები დაეწყო. ამიტომ ერთ დღეს მარი, თეკლა და კატო ერთად მიადგნენ ორსულობის ტესტით, დროზე გაიკეთეო. ევამაც გაიკეთა, აბანოში იდგა და აღფრთვანებული უყურებდა ჩხირზე გამოსახულ ორ ხაზს, რომელიც სასწაულად მიაჩნდა. დედობა მართლაც სასწაულია. მაშინვე მუცელზე მიიდო ხელი და პირველი სიტყვენი უთხრა პატარას. “გამარჯობა პატარავ, მიხარია შენი გამოჩენა. ვეცდები კარგი დედა ვიყო” თვალებიდან სიხარულის ცრემლები გადმოსცვივდა. -ჰაა, ქალო რაღას აკეთებ? ნუ დაგვახავსე გამოდი დროზე! -შეკივლა ნატამ. ევა გაღიმებული გამოვიდა და აღფრთოვანებულმა ამოიჩურჩულა დედა გავხდები. ოთახში მყოფები ერთხმად აკივლდნენ და ხტუნაობა დაიწყეს. მერე ნინი პანიკაში ჩავარდა ნუ ხტუნაობ ბავშვს რამე არ მოუვიდესო დასვა და წვენები და ხილი გამოუტანა მაცივრიდან. აუცილებელია ჭამეო. ამაზე ერთხმად გაიცინე. ოთხივემ გემრიელად დაიწყო ფორთოხლის ჭამა. -აქ რა ხდებაა რა კივილი იყო? -კარები ლამის შემოამტვრია შეშინებულმა გოგამ. გოგოებმა დრო იხელთეს და ოთახიდან გავიდნენ. -კარგად ხარ? -კი, გოგა საუკეთესოთ. -რა ხდება? -სრულფასოვნი ოჯახისთვის რა არის საჭირო? -რავიცი, რა კითხვებს მისვამ? -მიდი რა. -სიყვარული? -კიდე? -გოგო და ბიჭი. -კიდე ბავში. -ხო, გაღიმებულმა ახედა. -ვაიმე ორსულად ხარ? შეკივლა გოგამ და სიხარულისგან ევა ხელში. -ვაიმე, არა, არ შეილება. სასწრაფოდ ჩამოსვა და კრესლოში დასვა. -რამე ხო არ გეტკინა? როგორ ხაარ? -გოგა კარგად ვარ. -იცინის გაბედნიერებული ევა. -როდის გაიგე? -ათი წუთის წინ. -აუუუუ, მაგარიამ. მამა გავხდები. მშობლები ვიქნებით. ჩაეხუტა ევას და სიხარულის ცრემელბი გადმოყარა. მერე მუხლებზე დადგა, ხელი მუცელზე მოუთათუნა და ბავშვს დაუწტო ლაპარაკი. -მა, მამიკო, ჩემო სიცოცხლე როგორ გამახარე შენი არსებობით. -მუცელზე ხელს უცაცუნებდა და ღმერს მადლობას უხიდა ასეთი საჩუქარისთის.
____________________
მალე ევას ორსულბა მთელმა სანაცნობომ გაიგო. გოგა, დათო და ერეკლე ხელის გულზე ატარებდნენ ყველაფერს უსრულებდნენ. დათომმ და ერეკლემ რომ გაიგეს ბაბუა ვხვდებითო ნახევარი თბილისი ხო შეყარეს, და მერე ჯერ არდაბადებული შვილივილის სახელზე ფონდი შექმენს და ყოველ დღიურად ეხმარებოდნენ გაჭირვებულებს. ლელა მოლბა, რაც გაიგო რომ ევა ორსულად იყო. ძველი დედა ვერ დაუბრუნა, მაგრამ ლელა ყველანაირად ცხდილობდა რომ ქალიშვილი ესიამოვნებინა. მეგობრები სულ მასთან იყვნენ, ზოგი მიდიოდა ზოგი მოდიოდა. ალეკო და სანდრო ჯერ არ დაბადებულ ძმიშვილს ყოველდღე ეფერებოდნენ და აფრთხილებდნენ ბიჭი გაჩდიო. რამდენჯერ ამას გოგასთან ერთად იტყოდნენ იმდენჯერ მერე გარბოდნენ. გოგა ყვიროდა „ჩემს სიცოცხლეს ნუთრგუნავთთ მთავარია ჯანმრთელი იყოს სქეს რა მნიშვნელობა აქვსო.“ იმათ რო გაეკიდებოდა და ეჩხუბებოდა მერე ბავშვთან მივიდოდა და ეტყოდა „მა, ჩემო ლამაზო. ჩენ ყველას გოგოც გვეყვარები და ბიჭიც იმ უტვინოებს არ უსმინოო. „ -ამაზე ყველა სიცილით იგუდებოდა.
____________________
სამეგობროში პირველი ბავშვი იბადება, ყველა აფორიაქებილია. მოკლეთ სრული ალიაქოთია, მაგრამ წინ უარსესი ელოდათ. ექოზე მივიდნენ და ექიმმა რომ გაშინჯა და თქვა „ჯანმრთელი, ლამაზი, ტყუპები არიან გოგო და ბიჭიო“. ამაზე სულ გაგიჟდნენ, ყველას უხაროდა, მაგრამ ევას და გოგას განსაკუთრებით, ისინი სიხარულზე მეტს გრძნობდნენ. ევას ხასიათები შეეცვალა, ყოველთვის ბედნიერია, აღარაფერი წყინდს ადვილად.
მეცრე თვე რომ დაიწყო ევამ განაცხადა „მე თბილიში არ ვიმშობიარებ, სადმე სუფთა ჰაერზე, ჟურალისტებიდან შორს მინდაო.“ ამიტომ, მესამე დღეს მთელი სამეგობრო ადგა და ცემში წავიდა. გოგამ საქმეები მთლიანად მიატოვა და დროს მხოლოდ ევასთან ატარებდა, წუთი არ სცილდებოდა. დათო და ერეკლე ვერ ახერხებდნენ დარჩენას მაგრამ, ევას გარეშეც ვერ ძლებდნენ და ყოველ მეორე დღეს ამოდიოდნენ, ამაზე ყველა იცინოდა. სამეგობროდან თუ ვინმეს საქმე ჰქონდა თბილიში დილას წავიდოდა და საღამოს ისევ აქ იყო. მთელი სასტავი ერთად შეკრებილიყო და პირველი ბავშვის დაბადებას ელოდნენ. ევა ძალიან ბედნიერი იყო, დიდი მუცლით მოძრაობაც უჭირდა, მაგრამ ხასიათს მაინც არ იფუჭებდა. ყოველ ევას მინდას გოგა სიცილით ხვდებოდა და მოჰქონდა. დაახლოებით ერთი კვირის წინ საზათრო მოუნდა, საქართველოში ყველგან შეწამლული იყო და რიმელიღაცა ქვეყნიდან ჩამოატანინა. მოკლედ ძალიან კარგი ორსულობა ჰქონდა სიყვარულითა და ბედნიერებით გაჟღენთილი.
————————
-გოგა, მეშინია. -გაჰკიოდა სავარძელში დასმული ევა, რომელიც სამშობიაროს პალატაში მიჰყავდათ. -საყვარელო, ყველაფერი კარგად იქნება, მალე მშობლები გავხდებით. -ხელი ხელზე მოჰკიდა და დაამშვიდა. მშობიარობამდე ევამ გადაწყვიტა გოგა არ შესულიყო სამშობიაროში, ამიტომ გზა მარტო განაგრძო.
“დაიბადნენ, გოგა და ბიჭი. დედა კარგადაა. გილოცავთ. “ -საშუალო ასაკის ექიმი გოგას გადაეხვია. -გილოცავთ. -და ეს სიტყვა იყო ყველაფერი, გრძნობდა რომ მისი სულის ნაწილები ცოცხლობდნენ. -ყველა ერთმანეთს ეხვეოდა, დათო და ლელა ტიროდნენ, დანარჩენები ხტუნაობდნენ და აქამდე დამალულ შამპანურებს ხსნიდნენ. -როდის შემეძლება მათი ნახვა? -რამდენიმე წუთში პალატას მოაწესრიგებენ და შედით. რთული მშობიარობა იყო, დედამ ხუთი საათი იწვალა, დაღლილია. ამიტომ ცოტა ხნით იყავით. -კარგი.
___________________
თეთრ პალატაში შევიდა, სადაც ორი პატარა საწოლი იყო. -ფერიავ როგორ ხარ? -შუბლზე აკოცა აშკარად დაღლილ და ძალა გამოცლილ ქალს. -ნახე ჩვენი პატარები. -ბედნიერმა ანიშნა პატარა საწოლებისკენ. -მამა, ჩემო ლამაზო, როგორი კარგი ხარ. -თვალცრემლიანმა ოდნავ შეახო წითელ თვალებდახუჭულ გოგონას ხელი. -სხეულში ელექტრო დენივით მოედო ბედნიერება, ახალი გრძნობა. მერე მეორე საწოლთან გადავიდა. -ჩემი კაცი, მამას ბიჭი, მამიკო დიდი ხანი ალოდონეთ. -ხელი მოჰკიდა და იგრძნო თავისი ნაწილი, სასწაული გრძნობაა მშობლიური სიყვარული.
-რა მაგრები არიან. -თვალცრემლიანი მივიდა ევასთან. -ძალიან კარგები. -რთულად იმშობიარე. ახლაც ცუდად ხო არ ხარ? - აი რატო ყოფილხარ მოწყენილი, ნორმალურად ვარ. -შუბლზე აკოცა. -ერთი წლის წინ რომ ეთქვათ მალე ცოლად გოგას გაყვები და შვილები გეყოლებაო. -დავცინებდი, გიჟათ შევრაცხავდი. -მე ვიცოდი, რომ შენ იქნებოდი ჩემი ოჯახი, მაგრამ როდის გაურკვეველი ოყო. მადლობა უფალს, დიდი ხანი არ მალოდინა. -ხელი ხელზე მოკიდა. -გარეთ ყველას უხარია, ჭკუაზე არ არიან. მამაჩემი და მამაშენი დუეტში ტირიან. ლელა ძალიან გახარებულია, ისიც შემოვა ცოტახანში. -დღეს არ მინდა. დღეს არავინ შემოვიდეს.- ფერიავ, რამდენი ხანია ლელა ყველაფრის გამოსწორებას ცდილობს. -გთხოვ გოგა. დაღლილი ვარ და არ მინდა შებოჭვები. -კარი, ვეტყვი რომ გარგად ხართ და მოვალ. -მადლობა. -შუბლზე აკოცა და გავიდა. ახარა კარგი ამბავი, ყველა ულოცავდა საავადმყოფო თავზე დაიმხეს. ევამ მეც და პატარებიც დაღლილი ვართ და ხვალამდე არავინ შემოვიდესო. -კარგად არის? -გაისმა დათოს შეშინებული ხმა. -კი, ყველაფერი რიგზეა, უბრალოდ ასე ისურვა. -კარგი, მის სურვილს პატივი ვცეთ. გოგა უკან დაბრუნებას რომ აპირებდა კატო. მივიდა. -გილოცავ. -მადლობა ეკატერინე. -რა ხდება? ლელას ნახვა არ უნდა. -აჰამ. ამოიხვნეშა გოგამ. -ხო იცი, ხაან დაღლილი იქნება, ყველაფერში დაეხმარე. -კი, ვიცი კატო. ბედნიერი, მაგრამ დაღლილია. -გაუღიმა და პალატაში შევიდა. ევას მკერდი მოშიშვლებული ჰქონდა და პატარა ქალბატონს აჭმევდა. პატარა ლიზას რომ დაეძინა გოგამ ფრთხილად გამოართვა და საწოლში ჩააწვინა. მერე ევასთან მიბრუნდა. გასწორებაში დაეხმარა და სწორად დააწვინა. -მადლობა. -არ გეძინება? დაიძინე. პატარებს მე მივხედავ. -ყელში აკოცა.
—————————
უბრალო ადამიანებმა, გოგამ და ევამ შექმნეს ბედნიერი და დიდი ოჯახი. ოთხ წელიწადში ოჯახში ახალი წევრი გაჩნდა ალექსანდრე. ევამ კიდევ ოთხი წიგნი დაწერა, ახლა ახალ რომანზე მუშაობს, მისი პოპულარობა ელვის სისწრფის იზრდება. ყოველ კვირას მიდის ბავშვთა სახლებში, მათთან ერთად თამაშობს და სხვადასხვა ლიტერატურას ჩუქნის. გოგამ ბიზნესი გააფართოვა, დათომ და იმედამ მთლიანად მისცეს კომპანია და თვითონ ახალ საქმიანონას, ქველმოქმედებას შეუდგნენ.
__________________
წლები გადიოდა, მაგრამ სიყვარული და ვნება არ ნელდებოდა. ბევრჯერ უკამათიად, უჩხუბიათ მაგრამ არასდროს დაშორებულან. სასწაულები ხდება, ისე უეცრად შემოგვეხვევა მისი კაშკაშაშა თოკი, რომ ვერც ვიჯერებთ. მე თუ მკითხავთ, ყველა ბედნიერი ოჯახი სასწაულია.



№1 სტუმარი სტუმარი ქეთა

მომეწონა, წარმატებები!

 


№2 სტუმარი სტუმარი ანა

დიალოგებს ვერ გამოყოფ?

 


№3 სტუმარი სტუმარი ტასო

ნენე, ძალიან მომეწონა, იმდენად რომ შენს გვერძე გადავედი და შენს დაწერილ სხვა ისტორიას დავუწყე ძებნა. თუმცა, არ დამხვდა და გული დამწყდა. ეს შენი პირველი ისტორია ყოფილა, კარგია მითუმეტეს პირველისთვის. პოტენციალი გაქვს, იმედია წერას გააგრძელებ და მალე დამხვდება შენი ახალი, საინტერესო ისტორია.

რამდენიმე გრამატიკული შეცდომა ვიპოვე, რამდენიმე ბარბარიზმიც, გამოასწორე.

წარმატებები ნენე!

 


№4 სტუმარი Ana

DEKANO NENE :)
Ai ar vici riti davicko! Samis naxevarze davicke da exla movrchi. Dzalian magari istoria iko. Martla.
Velodebi axal istorias???? me vin var rom ganvsajo, magram tu gavitvaliswinebt ro pirveli iatoria iko, saocaria!
DEKAN, male dagvide axali istoria????

 


№5 სტუმარი სტუმარი ნინუცა

ნენე,
მომეწონა, წარმატებები.
არ დაგვივიწყო, მინდა ახალი ისტორია!

 


№6 სტუმარი სტუმარი ვიღაც

სალამი ნენე.

მომეწონა ისტორია, არის ხარვეზებიც, მაგრამ როგორც პირველისთვის კარგი კი არა, საუკეთესოა. ვფიქრობ, გაქვს ნიჭიც, პოტენციალიც და მონდომებაც, ამ სამი რამით კი აუცილებლად მიაღწევ წარმატებებას!

ისტორიაში აღწერილია, ევას ცხოვრება, მისი ტრამვები და ხასიათი. შენ ის არ დაინდე, არ შეიბრალე და სააშკარაოზე გამოიტანე მისი ცუდი მხარე. თუნდაც, წამალზე დამოკიდებულება. მე ყველაზე მეტად მომეწონა, რომ პირველ ისტორიაშიც კი არ შეგეშინდა “ცუდის”, პირველივე ისტორიაში გააშიშვლე პერსონაჟები.

წამრატებები! იმედი მაქვს კიდევ ვიხილავ მრავალ საინტერესო ისტორიებს შენგან.

მომეწონა.
დიდი სიხარულით ველი ახალ ისტორიას.
წამრატებები!!!

 


№7  offline წევრი უბრალოდ ნენე

სტუმარი ქეთა
მომეწონა, წარმატებები!


ქეთა, დიდი მადლობა!

 


№8 სტუმარი სტუმარი ლიკა

კარგია, წარმატებები!

 


№9  offline წევრი უბრალოდ ნენე

სტუმარი ანა
დიალოგებს ვერ გამოყოფ?



ანა, სამწუხაროდ, ამ ისტორიას რომ ვდებდი დროში შეზღუდული ვიყავი. ვეცდები, შემდეგ ისტორიებში გამოვყო.

სტუმარი ტასო
ნენე, ძალიან მომეწონა, იმდენად რომ შენს გვერძე გადავედი და შენს დაწერილ სხვა ისტორიას დავუწყე ძებნა. თუმცა, არ დამხვდა და გული დამწყდა. ეს შენი პირველი ისტორია ყოფილა, კარგია მითუმეტეს პირველისთვის. პოტენციალი გაქვს, იმედია წერას გააგრძელებ და მალე დამხვდება შენი ახალი, საინტერესო ისტორია.

რამდენიმე გრამატიკული შეცდომა ვიპოვე, რამდენიმე ბარბარიზმიც, გამოასწორე.

წარმატებები ნენე!



ტასო, დიდი მადლობა.
წერის გაგრძელებას ვაპირებ და შენი კომენტარი ჩემთვის ნამდვილად დიდი სტიმულია.

რამდენიმე ისტორიის წერა დაწყებული მაქვს, როცა დავამთავრებ აუცილებლად დავდებ.

Ana
DEKANO NENE :)
Ai ar vici riti davicko! Samis naxevarze davicke da exla movrchi. Dzalian magari istoria iko. Martla.
Velodebi axal istorias???? me vin var rom ganvsajo, magram tu gavitvaliswinebt ro pirveli iatoria iko, saocaria!
DEKAN, male dagvide axali istoria????



ანა, ძალიან დიდი მადლობა. გამათბო შენმა კომენტარმა.
შენ და ნებისმიერ სხვა მკითხველს ყოველთვის შეუძლიათ შეაფასონ ჩემი ისტორია.

ვერ შეკპირდები მალე დავდებ-მეთქი, ჯერ არ დამიმთავრებია წერა, მაგრამ, როცა დავდებ სიამოვნებით დაველოდები შენს შეფასებას .

 


№10 სტუმარი სტუმარი ლელა

ნენე, გამარჯობა.
მომეწონა ისტორია, თუმცა, გრამატული შეცდომები არის, იმედია გამოასწორებ.
წარმატებები!

 


№11  offline წევრი უბრალოდ ნენე

სტუმარი ნინუცა
ნენე,
მომეწონა, წარმატებები.
არ დაგვივიწყო, მინდა ახალი ისტორია!



ნინუცა, დიდი მადლობა. ვერც თქვენ და ვერც ამ საიტს ვერასდროს დავივიწყებ. ძალიან ცოტა ხანია, რაც აქ ვარ და უკვე ძალიან ბერვი კარგი ადამიანი გავიცანი. ახალი ისტორიის წერა დაწყებული მაქვს, როდის დავდებ მუზაზეა დამოკიდებული.

 


№12  offline წევრი უბრალოდ ნენე

სტუმარი ვიღაც
სალამი ნენე.

მომეწონა ისტორია, არის ხარვეზებიც, მაგრამ როგორც პირველისთვის კარგი კი არა, საუკეთესოა. ვფიქრობ, გაქვს ნიჭიც, პოტენციალიც და მონდომებაც, ამ სამი რამით კი აუცილებლად მიაღწევ წარმატებებას!

ისტორიაში აღწერილია, ევას ცხოვრება, მისი ტრამვები და ხასიათი. შენ ის არ დაინდე, არ შეიბრალე და სააშკარაოზე გამოიტანე მისი ცუდი მხარე. თუნდაც, წამალზე დამოკიდებულება. მე ყველაზე მეტად მომეწონა, რომ პირველ ისტორიაშიც კი არ შეგეშინდა “ცუდის”, პირველივე ისტორიაში გააშიშვლე პერსონაჟები.

წამრატებები! იმედი მაქვს კიდევ ვიხილავ მრავალ საინტერესო ისტორიებს შენგან.

მომეწონა.
დიდი სიხარულით ველი ახალ ისტორიას.
წამრატებები!!!



სალამი, უღრმესი მადლობა, ძალიან გამახარეთ. თქვენი კომენტარი ჩემთვის დიდი დოზით სიხარულია, ბედნიერებაა.

ახალი ისტორია იქნება, მაგრამ როდის, ეგ ნამდვილად არ ვიცი. ალბათ, მაშინ, როცა მე თავად ვიქნები მზად ჩემი ნაწერი გაგიზიროთ.

“ვიღაც” ბანარურია, მაგრამ საინტერესო. ვინ ვიღაც?

სტუმარი ლელა
ნენე, გამარჯობა.
მომეწონა ისტორია, თუმცა, გრამატული შეცდომები არის, იმედია გამოასწორებ.
წარმატებები!



ლელა, დიდი მადლობა! შეცდომებზე ვმუშაობ, ვეცდები გამოვასწორო.

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent